Dokument z posiedzenia
30.6.2017
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 37 ust. 3 Regulaminu i z porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską
w sprawie programu prac Komisji na rok 2018
( 2017/2699(RSP) )
Anthea McIntyre
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie programu prac Komisji na rok 2018
( 2017/2699(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając deklarację Rady Europejskiej z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie konkurencyjności,
– uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa zawarte między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską,
– uwzględniając sprawozdanie końcowe Grupy Wysokiego Szczebla Niezależnych Partnerów ds. Obciążeń Administracyjnych z dnia 24 lipca 2014 r. pt. „Zmniejszanie biurokracji w Europie – Spuścizna i perspektywy”,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. pt. „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”[1],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. dotyczącą sprawozdań rocznych za lata 2012–2013 w sprawie pomocniczości i proporcjonalności[2],
– uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że najlepszą formą wsparcia ekonomicznego i społecznego, jaką mogą zaoferować swym obywatelom państwa członkowskie w celu poprawy jakości życia jest rosnąca gospodarka o niskim poziomie inflacji oraz wysokich wskaźnikach zatrudnienia i wzrostu płac, generująca zasoby wymagane do finansowania inwestycji w przyszłość, poprawy infrastruktury oraz usług publicznych;
B. mając na uwadze, że państwa członkowskie stoją w obliczu poważnych wyzwań gospodarczych na trudnym rynku globalnym, którym można stawić czoła jedynie tworząc dynamiczne i konkurencyjne gospodarki z rosnącymi poziomami wydajności i innowacyjności;
C. mając na uwadze, że w dobie zagrożeń krajowych i międzynarodowych zachodzą poważne obawy o bezpieczeństwo;
D. mając na uwadze, że opinia publiczna staje się coraz bardziej nieufna wobec Unii Europejskiej, która, jak się wydaje, przejmuje uprawnienia i zadania, które byłyby lepiej wykonywane na szczeblu jej państw członkowskich lub władz regionalnych lub lokalnych bądź przez samych obywateli;
E. mając na uwadze, że obywatele Unii Europejskiej najwyraźniej potrzebują „delikatnej Unii”, która ułatwia współpracę pomiędzy państwami członkowskimi w dziedzinach, w których może wnieść wartość dodaną, lecz przede wszystkim przestrzega podstawowych zasad pomocniczości, proporcjonalności oraz przyznania kompetencji;
CZĘŚĆ 1: EUROPA W PUNKCIE KRYTYCZNYM
Zasady ogólne kształtujące program prac na 2018 r.
1. podkreśla, że państwa członkowskie są demokratycznym fundamentem UE, a Komisja w swoich wnioskach na 2018 rok winna położyć dostateczny nacisk na zaangażowanie w swoją działalność władz krajowych i regionalnych;
2. wzywa Komisję do ograniczenia liczby wniosków w 2018 r. do minimum, koncentrując się na obszarach, w których współpraca europejska może przysporzyć wartości dodanej zgodnie z zasadami pomocniczości, proporcjonalności oraz przyznania kompetencji;
3. wzywa do przemodelowania polityk i programów unijnych w sposób umożliwiający państwom członkowskim większą kontrolę lokalną oraz większą elastyczność w dążeniu do osiągnięcia uzgodnionych celów europejskich;
4. apeluje do Komisji o zwiększenie poziomu konsultacji z państwami członkowskimi, władzami regionalnymi i lokalnymi oraz bezpośrednio z obywatelami w przedmiocie ewentualnych przyszłych wniosków; podkreśla, jak ważne jest zapewnienie dostatecznej ilości czasu na informację zwrotną oraz częstsze korzystanie z formy „białej księgi” lub „zielonej księgi” określającej rozmaite, zróżnicowane warianty;
5. podkreśla istotność zapewnienia gospodarności oraz stosowania polityki zerowej tolerancji w przypadkach niegospodarności i nadużyć;
6. podkreśla, jak ważna jest perspektywiczność Unii oraz pielęgnowanie bliskich powiązań gospodarczych, handlowych i strategicznych z partnerami i sprzymierzeńcami, zwłaszcza z najbliższego sąsiedztwa,
Priorytety na rok 2018
7. apeluje do Komisji o przyznanie w 2018 roku priorytetu działaniom umożliwiającym Unii wsparcie państw członkowskich w reformowaniu gospodarek, tak aby nastąpił zrównoważony wzrost, powstawały miejsca pracy oraz zapanował dobrobyt;
8. uważa, że na szczeblu UE kluczowym instrumentem służącym poprawie perspektywy gospodarczej jest postęp w programie lepszego stanowienia prawa; wzywa zatem Komisję do opracowania ambitnego programu obejmującego w szczególności:
– testy MŚP i badania konkurencyjności w ramach ocen skutków,
– ustalenie poziomów obniżenia obciążeń,
– roczne badanie dotyczące obciążeń, oraz
– działalność Rady ds. Kontroli Regulacyjnej;
oraz apeluje do Komisji o dopilnowanie, by mikroprzedsiębiorstwa były w jak najszerszym zakresie zwalniane ze wszystkich przepisów zawartych we wnioskach ustawodawczych, aby można było wspierać nowe przedsiębiorstwa typu start-up i nowych przedsiębiorców;
9. apeluje, aby skupiać się nadal na konsolidacji budżetowej sprzyjającej wzrostowi; uważa, że pobudzania inwestycji nie należy postrzegać jako alternatywy dla koniecznych reform strukturalnych;
10. podkreśla znaczenie, jakie dla tworzenia równych warunków działania, które sprzyjają innowacyjności, wydajności, tworzeniu miejsc pracy i inwestycjom, ma stosowanie polityki konkurencyjności przez wszystkie podmioty na całym jednolitym rynku oraz we wszystkich modelach biznesowych, w tym w MŚP;
11. podkreśla wagę postępu w zaradzaniu kryzysowi migracyjnemu, wykazując przy tym o wiele więcej wrażliwości na szeroko rozpowszechnione w państwach członkowskich obawy o niekontrolowaną migrację, oraz udzielając możliwych do zrealizowania zaleceń politycznych z poszanowaniem prerogatyw suwerennych państw członkowskich na tym polu;
12. apeluje do Komisji o nadanie priorytetu negocjowaniu nowych umów handlowych z państwami trzecimi w celu zagwarantowania niższych cen dla europejskich konsumentów oraz większych rynków zbytu dla europejskich producentów, tworząc nowe miejsca pracy oraz lepszą koniunkturę;
13. podkreśla istotność stosowania koncepcji gospodarki o obiegu zamkniętym, koncentrując się na zwalczaniu marnotrawienia żywności; apeluje do Komisji o zachęcanie państw członkowskich do współpracy oraz wspierania wymiany dobrych praktyk;
14. podkreśla konieczność ochrony praw osób z niepełnosprawnościami zgodnie z konwencją o prawach osób niepełnosprawnych; podkreśla ogromną wagę osiągnięcia pełnej dostępności produktów, usług i środowisk, co jest nieodzowne dla zapewnienia ich pełnego uczestnictwa w życiu społecznym;
15. przypomina o potrzebie promowania równowagi między życiem zawodowym a prywatnym u nieformalnych opiekunów, którzy zajmują się niesamodzielnymi krewnymi (osobami starszymi, niepełnosprawnymi, dziećmi), nie będąc w takim charakterze oficjalnie zatrudnieni;
16. podkreśla konieczność pozytywnego i przyjaznego zakończenia negocjacji w sprawie Brexitu – pamiętając o ogromnym wkładzie, jaki Zjednoczone Królestwo wniosło w Unię Europejską przez 40 lat – tak aby aby zagwarantować w przyszłości silne partnerstwo gospodarcze i polityczne między Unią a Zjednoczonym Królestwem, z poszanowaniem uzasadnionych oczekiwań i interesów wszystkich stron;
CZĘŚĆ 2: KONKRETNE PROPOZYCJE DO PROGRAMU PRAC REALIZUJĄCEGO 10 PRIORYTETÓW
1. Pobudzenie na nowo zatrudnienia, wzrostu i inwestycji
Lepsze stanowienie prawa
17. przypomina Komisji, że wszelkie wnioski ustawodawcze powinny być poddawane dogłębnej ocenie skutków oraz analizie kosztów i korzyści; zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by każda ocena skutków została sprofilowana w taki sposób, by wykazać możliwe skutki dla działalności gospodarczej i rynku oraz by wnioski były sporządzane jedynie wówczas gdy zamierzone skutki są proporcjonalne;
18. podkreśla znaczenie włączenia przez Komisję testów MŚP i badań konkurencyjności do wszystkich ocen skutków, ponieważ pozwoli to uniknąć nadmiernego obciążania regulacjami przedsiębiorstw, a w szczególności MŚP; wzywa Komisję do upowszechnienia stosowania testu MŚP we wszystkich dyrekcjach generalnych oraz do bardziej systematycznej współpracy z Radą ds. Kontroli Regulacyjnej, by zagwarantować bardziej uporządkowane stosowanie testu w taki sam sposób, jak uczyniono to w rozporządzeniu (UE) nr 910/2014 oraz dyrektywie 2011/7/UE;
19. stanowczo zaleca, by Komisja rozpoczęła okres uspokojenia (tzw. „cooling off period”) po zakończeniu negocjacji trójstronnych, w celu przeprowadzenia oceny skutków oraz kontroli pomocniczości; zachęca Komisję do przeprowadzenia oceny niezależności Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w sprawowaniu jej funkcji polegającej na nadzorowaniu i udzielaniu obiektywnych porad dotyczących ocen skutków, a także do podjęcia ewentualnych działań następczych; wzywa Komisję do uznania, że program lepszego stanowienia prawa ma swój wymiar lokalny i regionalny, który niekoniecznie jest uwzględniany w ramach pomocniczości, oraz zwraca się do Komisji o rozszerzenie procesu oceny skutków regulacji (różnej od oceny oddziaływania terytorialnego) w taki sposób, by badać finansowe i administracyjne skutki obowiązujących i nowych przepisów dla władz lokalnych i regionalnych;
20. podkreśla, jak ważne jest uzgodnione roczne badanie dotyczące obciążeń, będące elementem porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa, jako istotne narzędzie identyfikowania i monitorowania w jasny i przejrzysty sposób rezultatów starań Unii na rzecz unikania i redukowania nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych, zwłaszcza jeśli dotyczą MŚP; jest przekonany, że roczne badanie dotyczące obciążeń winno służyć do rozpoznaniu obciążeń nakładanych tak przez poszczególne wnioski ustawodawcze oraz akty Komisji, jak i za sprawą nadmiernie rygorystycznej ich transpozycji i wykładni przez państwa członkowskie;
21. wzywa Komisję do zastosowania się do zaleceń w sprawie pomocniczości i proporcjonalności, formułowanych w raportach rocznych z 2012, 2013 i 2014 r.; zwraca w szczególności uwagę na zawarte w raportach apele o przeprowadzenie popartej faktami analizy wszystkich wniosków przedłożonych przez Komisję, pod kątem ich pomocniczości i proporcjonalności; apeluje o uwzględnienie aspektu proporcjonalności (oprócz aspektu pomocniczości) w uzasadnionych opiniach parlamentów krajowych, co wymagałyby zmiany traktatów, o poddanie ocenie liczby parlamentów krajowych wymaganej do uruchomienia procedury żółtej kartki oraz o wydłużenie terminu przedłożenia opinii parlamentów krajowych w sprawie pomocniczości;
22. zwraca uwagę na zawarte w raportach apele o odrzucanie przez Komisję w toku oceny proporcjonalności wniosków o nieproporcjonalnym obciążeniu MŚP oraz nieproporcjonalnym wpływie na konkurencyjność; przypomina, że wystąpiono o zielone światło dla parlamentów krajowych, a Parlament zwrócił się do Komisji o przeprowadzenie kontroli pomocniczości oraz pełnej oceny skutków na zakończenie negocjacji legislacyjnych, co miałoby zagwarantować poszanowanie zasad pomocniczości i proporcjonalności nawet po zmianie wniosku;
23. apeluje by Komisja, zgodnie z postanowieniami nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa, pilnie przedłożyła wnioski o ustalenie celów w zakresie ograniczenia obciążeń w kluczowych sektorach; wzywa Komisję do przyjęcia celu ograniczenia do 2020 r. kosztów ekonomicznych związanych z obciążeniami regulacyjnymi dla przedsiębiorców w każdej dziedzinie polityki o 25%, oraz długofalowego celu, jakim jest likwidacja obciążeń w istniejących regulacjach o połowę do 2030 r.; usilnie zachęca Komisję do niezwłocznego stosowania zasady, w myśl której „przy tworzeniu każdego nowego przepisu muszą zostać uchylone dwa dawne”, przy rozważeniu korzyści z wprowadzenia rozwiązania kompensacyjnego dotyczącego regulacji, zgodnie z którym nowe przepisy przysparzające obciążeń administracyjnych i regulacyjnych mogą zostać narzucone jedynie wówczas, gdy istnieje możliwość dwukrotnego zmniejszenia istniejących obciążeń;
24. apeluje do Komisji (oraz Parlamentu) o uznanie, że demokratycznie wybrane władze regionalne i lokalne oraz ich stowarzyszenia przedstawicielskie stanowią część europejskiego procesu stanowienia prawa; wyraźnie domaga się, by podmioty te były wyłączone z obowiązków wynikających z rejestru służącego przejrzystości, jak ma to już miejsce w przypadku poszczególnych regionów;
25. zwraca się do Komisji, by bardziej wnikliwie przypatrywała się zapewnianiu przejrzystości i rozdziału władz dzięki ściślejszemu przestrzeganiu postanowień art. 290 TFUE, a tym samym nie stosowała aktów delegowanych do wprowadzania prawdziwych środków ustawodawczych, które powinny być przyjmowane w ramach zwykłej procedury ustawodawczej;
26. podkreśla ciągłą doniosłość programu REFIT oraz wniosków ustawodawczych składanych po przeprowadzeniu kumulatywnej oceny skutków; apeluje do Komisji o włączenie dyrektywy Seveso III do programu REFIT oraz o skoncentrowanie się przede wszystkim na wpływie na przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP oraz ich zdolność do długofalowych inwestycji, a także na wpływie na możliwe przeniesienie produkcji chemicznej prowadzonej na terytorium UE;
27. przyjmuje do wiadomości wnioski Komisji dotyczące Europejskiego filara praw socjalnych, które mają wzmocnić społeczny wymiar Unii; apeluje w związku z tym do Komisji, aby realizując swoje priorytety dopilnowała, by wszystkie inicjatywy pod auspicjami Europejskiego filara praw socjalnych cechowało pełne poszanowanie zasad pomocniczości i proporcjonalności;
28. wzywa Komisję do systematycznego przeglądu dorobku socjalnego, na który składa się ponad 50 dyrektyw przyjętych od 1958 roku, oraz do określenia możliwości dalszego upraszczania i redukcji obciążeń, między innymi poprzez odpowiednie wycofywanie lub uchylanie aktów prawnych;
29. zauważa, że kobiety są nadal niedostatecznie reprezentowane na rynku pracy; w tym kontekście uważa, że elastyczne umowy o pracę, w tym umowy dotyczące zatrudnienia na czas określony lub w niepełnym wymiarze czasu pracy, mogą odegrać istotną rolę w procesie zwiększania aktywności zawodowej grup społecznych, które w przeciwnym wypadku mogłyby doświadczyć wykluczenia z rynku pracy; uważa, że niewłaściwe byłoby przedkładanie przez Komisję wniosków ustawodawczych, w tym wniosku dotyczącego ramowej dyrektywy w sprawie godnej pracy, które przewidywałyby ograniczenie możliwości stosowania takich umów w państwach członkowskich;
30. powołuje się na art. 155 TFUE; wzywa partnerów społecznych w kontekście aktualnych oraz przyszłych porozumień ramowych do korzystania z narzędzi lepszego stanowienia prawa, częstszego wykorzystywania ocen skutków oraz przekazywania porozumień proponujących działania legislacyjne Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej działającej przy Komisji;
Środki budżetowe
31. zwraca uwagę, że Komisja powinna opublikować wniosek dotyczący nowych wieloletnich ram finansowych przed 1 stycznia 2018 r., jak określono w art. 25 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013; uważa, że kolejne wieloletnie ramy finansowe (WRF) winny wytyczać drogę do nowoczesnego budżetu Unii, który należycie podejmie bieżące wyzwania takie jak kryzys uchodźczy i migracyjny, zagrożenie terroryzmem oraz wyjście Zjednoczonego Królestwa z Unii; uważa, że w związku z tym Komisja, zanim przystąpi do negocjowania kolejnych WRF, powinna przeprowadzić kompleksowy przegląd wydatków pozwalający na systematyczną ocenę każdego obszaru politycznego objętego budżetem UE pod kątem efektywności, wartości dodanej oraz wkładu w realizację ogólnych priorytetów UE; ponadto wzywa Komisję do dopasowania kolejnych WRF do cykli politycznych Komisji oraz Parlamentu, aby poprawić odpowiedzialność polityczną oraz idąc dalej, rozliczalność wieloletniego budżetu Unii; uważa, że należy utrzymać pułapy WRF uzgodnione w 2013 r.;
32. zwraca uwagę, że Komisja rozważy propozycje Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, w tym dotyczące wszelkich nowych potencjalnych źródeł zasobów własnych; apeluje do Komisji o niesięganie po uprawnienia do podnoszenia podatków na rzecz UE; opowiada się za nieodstępowaniem od przyjętych wytycznych dotyczących aktualnego systemu zasobów własnych, m.in. równowagi między budżetem aktualnym tradycyjnymi zasobami własnymi (np. cłami i opłatami wyrównawczymi od cukru) czy od wytycznych dotyczących zasobów własnych opartych na dochodzie narodowym brutto; uważa że zasoby własne powinny być przedstawiane w budżetach krajowych sposób jednolity i czytelny, co ma służyć zapewnieniu przejrzystości oraz porównywalności dochodów UE;
33. uważa, że Komisja powinna stworzyć lepszy system kontroli budżetowej proporcjonalny do korzyści osiąganych dzięki finansowaniu przez UE; uważa, że integralna częścią takiego systemu powinna być odpowiednio przejrzysta i szczegółowa sprawozdawczość, obejmująca m.in. informacje o odbiorcach środków unijnych oraz o terminowości dokonywania płatności; uważa, że wyniki, opłacalność oraz produkty uzyskane dzięki finansowaniu unijnemu zawsze należy poddawać kontroli dla zapewnienia zrównoważonych, długotrwałych skutków wydatków unijnych; ponawia apel Parlamentu o powołanie specjalnego komisarza ds. kontroli budżetowej, który mógłby zastąpić jednego z dotychczasowych komisarzy, aby współpracować z państwami członkowskimi przy rozwiązywaniu spraw do nadużycia i niegospodarność; apeluje o przygotowanie wniosków przewidujących reformę Trybunału Obrachunkowego, aby funkcjonował zarówno jako organ kontrolny, jak i oceniający, podejmując lub inicjując niezależne oceny unijnych programów;
Transport
34. podkreśla potrzebę kontynuowania rozwoju programu transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) i korytarzy sieci bazowej w trybie priorytetowym, aby połączyć sieci transportowe wszystkich regionów UE i rozwiązać takie problemy jak brak odpowiedniej infrastruktury, słaba dostępność i niska interoperacyjność pomiędzy wschodnią i zachodnią częścią UE; podkreśla konieczność stworzenia synergii między środkami finansowymi Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), instrumentu „Łącząc Europę” oraz europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby zapewnić najlepsze wykorzystanie wszystkich dostępnych środków unijnych; podkreśla jednak, że choć Instrument „Łącząc Europę” 2.0 ma skupiać się na innowacyjnych narzędziach finansowania oraz na łączeniu różnych rodzajów zasobów, to odpowiednia część dotacji powinna zostać odłożona na projekty infrastruktury transportowej, które nie przyciągną inwestycji prywatnych z uwagi na różne uwarunkowania rynkowe w różnych częściach UE;
Badania naukowe
35. apeluje do Komisji, w kontekście śródokresowego przeglądu oraz wymaganego poziomu szczegółowości wniosków projektowych w ramach programu Horyzont 2020, o wprowadzenie bardziej zaostrzonych kryteriów wyboru na pierwszym etapie aplikacji, gdyż duża liczba wnioskujących inwestuje czas i środki w przygotowanie pełnego wniosku na drugim etapie, mimo małego prawdopodobieństwa lub przekonania co do powodzenia; jest przekonany, że problem ten jest szczególnie dotkliwy dla MŚP;
36. podkreśla nieodzowność badań stosowanych, zwłaszcza badań prowadzących do wzbogacenia wiedzy, umiejętności oraz praktyk, dla zapewnienia by nowe technologie były wykorzystywane w najlepszy możliwy sposób; wzywa Komisję do lepszego zrównoważenia potrzeb badań i rozwoju o wymiarze podstawowym, stosowanym i międzynarodowym, w celu zapewnienia skutecznego i szybkiego przełożenia nowych odkryć na rzeczywiste technologie oraz produkty;
Programy kształcenia i rozwoju umiejętności
37. podkreśla, że ramy strategiczne ramy europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia (ET2020) oraz nowy europejski program na rzecz umiejętności powinny uzupełniać działania krajowe oraz wspierać państwa członkowskie w wysiłkach ukierunkowanych na rozwój formalnych i nieformalnych systemów kształcenia i szkolenia, mając w szczególności na uwadze podniesienie umiejętności czytania, pisania i liczenia;
38. zwraca się do Komisji o zapewnienie aktywnego zaangażowania społeczności ekspertów i właściwych zainteresowanych stron, w tym organizacji rodziców, w kształtowanie polityki;
39. zwraca się do Komisji o przeprowadzenie oceny skuteczności i wartości dodanej unijnych programów kulturalnych i edukacyjnych, zwracając szczególną uwagę na program „Europa dla Obywateli” oraz promując uproszczenie procedur oraz rzetelne zarządzanie finansami na wszystkich szczeblach;
Rozwój regionalny i polityka spójności
40. zwraca się do Komisji o jednoznaczne określenie, jak jej zdaniem ma być finansowana i usystematyzowana polityka spójności po roku 2020 oraz o określenie ewentualnych reform istniejącego systemu; uważa, że należy położyć nacisk na dialog między wszystkimi instytucjami, aby stworzyć przejrzysty proces podejmowania decyzji; podkreśla konieczność wyrażenia aktualnych pułapów środków na zobowiązania i pokrycie płatności w pozycji 1 b) jako proporcji PKB UE w budżecie ogólnym Unii;
41. zwraca się do Komisji o przeprowadzenie dalszych badań w celu zapewnienia, by polityka spójności wywarła zamierzony wpływ na poziomie beneficjentów lub projektu; uważa, że jest to szczególnie istotne, zważywszy że orientacyjnie zaledwie 25% Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) oraz instrumentu „Łącząc Europę” na okres programowania 2014-2020 zostało przydzielone do końca 2018 r.;
42. dostrzega, że rozporządzenie Omnibus wniosło wiele ważnych zmian skoncentrowanych na uproszczeniu, usprawnieniu i uelastycznieniu; uważa, że można zrobić więcej w celu zapewnienia należytego ukierunkowania, monitorowania i oceny pomocy technicznej; ponadto uważa, że Komisja powinna wzmocnić pozycję lokalnych podmiotów znosząc skomplikowane procedury zatwierdzeń, przeciwdziałając opóźnieniom w płatnościach dla odbiorców oraz zaradzając problemom z łączeniem źródeł finansowania, a także promując oddolne podejścia takie jak rozwój lokalny kierowany przez społeczność
2. „Połączony jednolity rynek cyfrowy”
43. wzywa Komisję do przedstawienia propozycji sformułowania ogólnej zasady swobodnego obrotu danymi oraz zniesienia ograniczeń w lokalizacji danych na terytorium UE;
3. „Stabilna unia energetyczna z perspektywiczną polityką w kwestii zmiany klimatu”
44. wzywa Komisję do monitorowania społeczno-gospodarczych następstw nowej struktury rynku energii elektrycznej, zwłaszcza w Europie Środkowo-Wschodniej, która może ponieść wyższe koszty transformacji energetycznej niż inne państwa członkowskie UE;
45. wyraża obawy dotyczące wdrażania dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej i wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w oparciu o spójne wytyczne w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia; popiera – w stosownych przypadkach – zasadę „efektywność energetyczna przede wszystkim” i uważa, że cele powinny być proporcjonalne i realistyczne;
4. „Pogłębiony i bardziej sprawiedliwy rynek wewnętrzny oparty na wzmocnionej bazie przemysłowej”
46. zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosków na podstawie przeprowadzonej oceny dyrektywy o ubezpieczeniach pojazdów mechanicznych (dyrektywa 2009/103/WE), w szczególności dotyczących rozwiązania kwestii, na jakie napotykają użytkownicy pojazdów w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Vnuk przeciwko Triglav, oraz o rozważenie innych ulepszeń dla obywateli chcących zawrzeć umowę ubezpieczenia, między innymi uznawania okresów bezszkodowych w państwach członkowskich innych niż państwo planowanego zawarcia ubezpieczenia, tak aby obywatele mogli skorzystać z ofert dostępnych konsumentom w tych państwach członkowskich;
47. apeluje do Komisji, by podczas przygotowywania przeglądu dyrektywy dotyczącej delegowania pracowników (dyrektywa 96/71/WE) miała na uwadze zarówno prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, jak i zasadę swobody świadczenia usług; apeluje do Komisji, by podczas przygotowywania projektów przepisów prawa cywilnego dotyczących robotyki uwzględniła podejście sektorowe zaproponowane przez Parlament w celu zachęty do innowacyjności oraz respektowania różnych stadiów postępu w robotyzacji w różnych sektorach i różnych państwach członkowskich;
48. wzywa, w następstwie wyników prac komisji śledczej ds. pomiarów emisji w branży motoryzacyjnej, do szybkiego przyjęcia 3. i 4. pakietu w sprawie rzeczywistych emisji podczas jazdy, w celu ustalenia ścisłej definicji warunków, w jakich winny być zachowane aktualne limity emisji CO2 oraz NOx
49. zwraca uwagę, że w związku z niedostateczną wiedzą zainteresowanych przedsiębiorstw występują poważne problemy związane z przestrzeganiem głównych przepisów rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych dotyczących zezwoleń dla dostawców i rejestracji substancji czynnych stosowanych do wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego; stanowczo apeluje do Komisji o skorzystanie z dotychczasowej pracy wykonanej w związku z niedawnymi ocenami adekwatności odpowiedniego prawodawstwa chemicznego (z wyłączeniem rozporządzenia REACH), a także z powiązanych aspektów prawodawstwa dotyczącego branż w dół łańcucha dostaw, a także o uwzględnienie rozporządzenia w programie REFIT 2018, ze szczególnym uwzględnieniem obciążeń finansowych i administracyjnych, z jakimi borykają się mikroprzedsiębiorstwa i MŚP opracowując dokumentację wniosków o zatwierdzenia dla Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA).
50. zwraca uwagę na wyzwania finansowe i regulacyjne dla państw członkowskich w związku z przestrzeganiem dyrektywy azotanowej (dyrektywy 91/676/EWG), która często jest uznawana za zły przykład skuteczności prawodawstwa UE, przy czym wiele postępowań w sprawie uchybienia jest nadal w toku; podkreśla potrzebę harmonizacji cyklu sprawozdawczego tej dyrektywy z cyklem ramowej dyrektywy wodnej (dyrektywy 2000/60/EWG, RDW, tak by te same dane z kontroli mogły zostać zastosowane przy przeglądach obu dyrektyw, oraz w celu ograniczenia i uproszczenia wymogów w zakresie planowania dotyczącego azotanów, które okazały się zbędnym obciążeniem biurokratycznym dla sektora rolnictwa; wzywa Komisję do uzupełnienia prac wykonanych podczas oceny adekwatności unijnej polityki w sprawie wody pitnej, oraz o włączenie systematycznego przeglądu dyrektywy azotanowej w program REFIT 2018, po to by uprościć uciążliwe wymogi oraz ograniczyć koszty zapewnienia zgodności;
51. zwraca uwagę, że aktualne ramy operacyjne oraz instrumenty danych dotyczące przepisów odnoszących się do witamin i minerałów używanych jako składniki suplementów diety w ramach dyrektywy o suplementach diety (2002/46/WE) często wskazuje się jako przykład wadliwego i przestarzałego ustawodawstwa unijnego, z licznymi lukami harmonizacyjnymi w całej UE, nie tylko z uwagi na dziedziny regulacji oraz współpracę międzyinstytucjonalnej, ale także z uwagi na krajowe rozbieżności w szerokiej gamie składników odżywczych oraz składników, które mogą być obecne w żywności; wzywa Komisję do przeglądu dotychczasowej pracy oraz do ścisłej współpracy z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w trakcie przeglądu aktualnego stanu europejskiego rynku zdrowej żywności, z odpowiednim wykorzystaniem z badań naukowych;
52. podkreśla potrzebę zapewnienia ciągłego inwestowania w cykl tworzenia oraz dostępu do wysokiej jakości treści audiowizualnych dla konsumentów, przy jednoczesnym zwiększeniu ochrony małoletnich oraz wspieraniu produkcji i dystrybucji europejskich utworów audiowizualnych; wzywa w związku z tym Komisję do realizacji zobowiązania do przeprowadzenia ocen skutków oraz podjęcia środków opartych na dowodach, a także do zachęcania do wymiany najlepszych praktyk wśród państw członkowskich oraz w branży, przywołując zasadę suwerenności kulturowej;
Rybołówstwo
53. z zadowoleniem przyjmuje postęp poczyniony przez unijną flotę rybacką w realizacji celów ogólnych i szczegółowych Wspólnej Polityki Rybołówstwa (WPRyb), w szczególności art. 2 dotyczącego zrównoważonego rybołówstwa; zwraca się do Komisji o wspieranie oraz dalsze propagowanie oznakowania (ekologicznego) jako mechanizmu rozpoznawania wysokiej jakości ryb, które zostały odłowione w zrównoważony sposób, a także zapewnienia możliwości prześledzenia całej drogi z morza na stół. apeluje do Komisji o dopilnowanie, by WPRyb oraz obowiązek wyładunku były rzetelnie wdrażane przy zapewnieniu realistycznych ram czasowych; apeluje do Komisji o kontynuowanie bliskiej współpracy z rybakami i naukowcami w celu zidentyfikowania i przewidzenia miejsc, w których mogą pojawić się gatunki dławiące oraz w celu opracowania rozwiązań takich jak innowacyjne techniki połowu m.in. na potrzeby połowów elektrycznych;
54. podkreśla konieczność przeprowadzenia przez Komisję przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 (rozporządzenia śródziemnomorskiego), w szczególności jego części przewidującej zakaz stosowania niektórych tradycyjnych narzędzi połowowych oraz przepisów odnoszących się do charakterystyki narzędzi połowowych; wyraża obawy związane z wnioskiem Komisji dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wieloletni plan dla małych ryb pelagicznych w Morzu Adriatyckim oraz flot połowowych eksploatujących te zasoby, który przewiduje nowe ramy zarządzania;
55. apeluje do Komisji o znalezienie pragmatycznego rozwiązania odnoszącego się do połowów paszowych, aby uregulować i ograniczyć praktykę wykorzystywania cennych zasobów rybnych jako paszy, co dotyczy w szczególności wrażliwych ekosystemów Morza Bałtyckiego; wzywa Komisję do przeglądu istniejących przepisów w celu wsparcia rybołówstwa łodziowego oraz opracowania definicji takiej działalności; podkreśla potrzebę przeprowadzenia przez Komisję przeglądu w celu wprowadzenia okresu zamkniętego dla połowów dorsza w Morzu Bałtyckim, aby ograniczyć odławianie młodych dorszy;
Rolnictwo
56. z zadowoleniem przyjmuje dwunastotygodniowe konsultacje publiczne zorganizowane przez Komisję, a także uznanie przez przewodniczącego Junckera i komisarza Hogana, że WPR wymaga ożywienia oraz przydziału dostatecznych środków finansowych; wyraża nadzieję, że wniesiony podczas konsultacji wkład ze strony rolników, obywateli oraz organizacji ukształtuje przyszłą WPR; podkreśla, że WPR powinna gwarantować podatnikom wartościowy zwrot ich inwestycji w rolnictwo, dążąc do zrównania wysokości płatności bezpośrednich we wszystkich państwach członkowskich oraz zapewniając, by UE była w stanie utrzymać oraz zwiększyć swoje możliwości w zakresie produkcji żywności;
57. wyraża rozczarowanie brakiem działań mających zapewnić bardziej wydajne wykorzystywanie składników odżywczych takich jak azot, fosfor i potas, co przysłużyłoby się poprawie produkcji żywności i energii; podkreśla, że degradacja gleby wciąż stanowi główne utrudnienie produkcji rolnej w UE;
58. wyraża zaniepokojenie sposobem, w jaki Komisja postąpiła z licznymi aktami delegowanymi; przypomina Komisji, że akty delegowane powinny dotyczyć dostosowań technicznych i administracyjnych, a nie wprowadzać do WPR dyktowane politycznie środki rolne z obejściem zwykłej procedury ustawodawczej;
59. podkreśla, że unijnym rolnikom należy udostępnić więcej dobrowolnych narzędzi w ramach II. filara, aby umożliwić im radzenie sobie ze zwiększonymi wahaniami cen oraz wydłużonymi okresami niskich cen; wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi przy tworzeniu unijnego zestawu narzędzi zarządzania ryzykiem; podkreśla, że głównym narzędziem stabilizacji dochodów rolników są płatności bezpośrednie w ramach I. filara; zwraca się do Komisji o zbadanie środków mogących zapewnić przejrzystość rynku na całej długości łańcucha dostaw;
60. wzywa DG AGRI do ścisłej współpracy z DG EMPL oraz DG GROW w celu zapewnienia faktycznej koncentracji na sektorze rolno-spożywczym; zwraca uwagę, że z myślą o zapewnieniu konkurencyjności unijnego sektora rolno-spożywczego na światowych rynkach należy skoncentrować wysiłki na tworzeniu miejsc pracy, wzrost i inwestycje we wszystkich gospodarstwach niezależnie od wielkości i rodzaju, tak aby zmaksymalizować możliwości produkcyjne. podkreśla, że jeżeli Europa zamierza rozwijać metody rolnictwa precyzyjnego oraz technologie rolne, Komisja musi współpracować z państwami członkowskimi nad planem inwestycji w szkolenia oraz kształcenie techniczne lub wyższe w dziedzinie rolnictwa;
5. „Pogłębiona i bardziej sprawiedliwa unia gospodarcza i walutowa”
61. podkreśla doniosłość osiągnięcia unii rynków kapitałowych; podkreśla jednak, że dalsze wnioski ustawodawcze należy składać jedynie wówczas gdy zamierzonych skutków nie będzie dało się osiągnąć środkami pozalegislacyjnymi;
62. przypomina, że działania pozalegislacyjne, w tym wspieranie rynkowych rozwiązań oraz skuteczne egzekwowanie przepisów w dziedzinie konkurencji i wspólnego rynku, mogą stanowić najlepsze rozwiązanie w niektórych dziedzinach;
63. wzywa Komisję do uznania różnorodności modeli biznesowych i rynków finansowych państw członkowskich za zaletę wartą ochrony w całej Europie;
64. podkreśla istotność zmiany rozporządzenia w celu dostosowania go do umów międzynarodowych, przykładowo do obowiązujących porozumień bazylejskich;
65. przyjmuje z zadowoleniem prace Komisji i państw członkowskich na rzecz aktywnego promowania walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania, agresywnym planowaniem podatkowym i korzystaniem z rajów podatkowych, przy wykorzystaniu doświadczenia Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w promowaniu dobrego administrowania w dziedzinie opodatkowania;
66. wzywa do ścisłego przestrzegania klauzuli o nieprzejmowaniu zobowiązań jako godnego pochwały wariantu reformy ram zarządzania gospodarczego;
67. podkreśla znaczenie monitorowania wdrażania istniejących przepisów o unii bankowej oraz zacieśnienia dialogu z ekspertami branżowymi w celu oceny wpływu i skuteczności przyjmowanych przepisów;
6. „Handel”
68. wspiera ciągłe wysiłki Komisji mające na celu wynegocjowanie przepisów szczególnych służących poprawie zdolności MŚP do prowadzenia handlu i inwestycji; dostrzega upowszechnienie zintegrowanych globalnych łańcuchów dostaw w międzynarodowych strukturach handlu; zwraca się do Komisji o realizacji strategii cyfrowego handlu uwzględniającej możliwości, jakie oferuje on małym i średnim przedsiębiorstwom dzięki poprawie dostępu do globalnych rynków; zaleca, by ta strategia zachęcała do poprawy łączności oraz tworzenia możliwości dla handlu elektronicznego poprzez eliminację nieuzasadnionych barier w transgranicznym przepływie danych, przewidując istnienie odpowiednich unormowań wspierających otwarty, zaufany i bezpieczny handel elektroniczny; zachęca Komisję do forsowania programu handlu cyfrowego w ramach trwających oraz przyszłych negocjacji umowy o wolnym handlu na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO), gdyż organizacja ta winna nadal zapewniać elastyczne oraz dynamiczne forum negocjacyjne;
69. wzywa Komisje do przeglądu aktualnych ram handlu UE-AKP unormowanych umową z Kotonu, która wygaśnie w 2020 r. zwraca uwagę, że jest to dobra okazja do oceny relacji oraz pracy nad nowym modelem uwzględniającym oparte na dowodach ustalenia dotyczące skutków, efektywności, unijnej wartości dodanej oraz bieżących zmian w kontekście międzynarodowym; uważa, że nowe ramy powinny służyć wspieraniu wzrostu gospodarczego w państwach Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz ich integracji ze światową gospodarką; zwraca się zatem do Komisji o opracowanie jasnej i solidnej polityki handlowej obejmującej m.in. rozwój sektora prywatnego, ułatwienia w handlu oraz wzajemną liberalizację; Apeluje, by Komisja uczyniła to zgodnie z zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju;
70. uznaje i popiera podejście nakreślone w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” polegające na włączaniu przepisów antykorupcyjnych do przyszłych umów handlowych, biorąc pod uwagę znaną rolę korupcji w ułatwianiu nielegalnego handlu; wzywa Komisję do prowadzenia takiej polityki handlowej, która już w toku negocjacji z partnerami handlowymi będzie przeciwdziałać nielegalnemu handlowi; zaleca, by uczynić to zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi ramami handlowymi wynegocjowanymi na szczeblu wielostronnym;
7. „Obszar sprawiedliwości i przestrzegania praw podstawowych, którego podstawą jest wzajemne zaufanie”
71. uważa, że pełna interoperacyjność unijnych baz danych w obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, w tym baz zawierających dane biometryczne, do których maja dostęp właściwe władze krajowe, jest nieodzowna w celu skuteczniejszego zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu; wzywa Komisję do opracowania standardów dla istniejących oraz przyszłych baz danych, z uwzględnieniem zasady bezpieczeństwa na etapie projektowania oraz, o ile dotyczy, zasady celowości; uważa zatem, że unijne systemy oraz państwa członkowskie muszą być w stanie wykorzystywać i wymieniać informacje w badach międzynarodowych, takich jak bazy prowadzone przez Interpol; wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu zapewnienia dobrej jakości ciągłego przesyłania odpowiednich informacji do unijnych baz danych;
72. uważa, że należy przyznać priorytet pracom nad nowymi lub modernizowanymi bazami danych, w tym nad systemem wjazdu/wyjazdu (EES), europejskim systemem informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), pakietem SIS II, Eurodac, europejskim systemem przekazywania informacji z akt policyjnych (EPRIS), europejskim systemem przekazywania informacji z rejestrów karnych, oraz że należy udostępnić na ten cel odpowiednie środki finansowe; wzywa Komisję, by pozostawała na bieżąco z postępem technologicznym, aby ulepszać systemy informatyczne, mając na uwadze znaczenie szybkości i wiarygodności korzystania z nich;
73. popiera zbliżający się przegląd strategii bezpieczeństwa cybernetycznego; wzywa Komisję do przeglądu istniejącego ustawodawstwa w dziedzinie cyberprzestępczości oraz do przedłożenia wniosku przewidującego czytelne ramy dla stosunków między prywatnymi przedsiębiorstwami oraz organami ścigania w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej oraz radykalizacji w internecie, bacząc przy tym jednak na bezpieczeństwo przetwarzania danych osobowych oraz ryzyko naruszenia ochrony danych;
74. wzywa do dalszych wysiłków w celu zwalczania propagandy w internecie, zwłaszcza działań promujących ideologie ekstremistyczne, a także działań służących destabilizacji, takich jak działania propagandowe koordynowane z Rosji; wzywa do zapewnienia odpowiednich środków na działalność jednostki ds. zgłaszania podejrzanych treści w internecie w Europolu.
75. wzywa Komisję do koordynowania wymiany najlepszych praktyk w zakresie zwalczania radykalizacji w zakładach karnych na terytorium UE;
8. „W kierunku nowej polityki w dziedzinie migracji”
76. wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków w celu zawarcia umowy ze wszystkimi odpowiednimi stronami w Libii, aby powstrzymać nielegalny napływ obywateli pastw trzecich na terytorium UE;
77. zachęca Komisję zarówno do kontynuacji negocjowania z państwami trzecimi umów w sprawie powrotów i readmisji, będących istotna częścią uczciwego systemu azylowego, a także do przeglądu dyrektywy powrotowej (dyrektywy 2008/115/WE), aby ocenić, czy wciąż zapewnia ona odpowiednie ramy prawne dla unijnej polityki powrotowej; uważa, że na szczeblu państw członkowskich można wykorzystywać dobrowolne przesiedlenia jako instrument zapewnienia ochrony międzynarodowej;
78. popiera cel wprowadzenia zaostrzonych procedur i warunków udzielania azylu w państwach członkowskich; uważa jednak, że państwa członkowskie pozostają i muszą pozostać ostatecznie odpowiedzialne za swoje granice, politykę rynku pracy oraz dostęp do świadczeń socjalnych, opieki zdrowotnej, mieszkań i edukacji;
79. uważa, że konieczne są wzmożone wysiłki dla zapewnienia wsparcia na rzecz Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, w tym połączenie zasobów, gdyż agencja ta podejmuje nowe ważne zadania, w tym prowadzenie centrali ETIAS;
9. Silniejsza pozycja na arenie międzynarodowej
80. wzywa do prowadzenia systematycznego przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), aby zadbać o to, by była ona dostosowana do stale zmieniającej się sytuacji na wschodnich i południowych granicach UE; nalega ponadto, by dokonać właściwej kontroli i rozliczenia prac i budżetu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ); uważa, że ocena ta powinna koncentrować się nie tylko na kwestii prawidłowego wydatkowania środków, ale również na tym, czy cele EPS zostały osiągnięte;
81. zachęca do współpracy między UE, jej państwami członkowskimi oraz organizacjami międzynarodowymi, w tym ONZ, NATO i Wspólnotą Narodów, z uznawaniem wspólnej globalnej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa oraz wyzwań humanitarnych, oraz kompetencji krajowych w tym zakresie;
82. apeluje, by krzewienie praw człowieka pozostało istotnym wymiarem celów unijnej polityki zagranicznej oraz stosunków UE z państwami trzecimi, między innymi w obszarach wolności wyznania, wolności słowa, wolności politycznej, praw kobiet, praw dzieci oraz osób niepełnosprawnych, a także praw mniejszości, w tym osób LGBTI;
83. apeluje o wywieranie ciągłej presji dyplomatycznej, w tym stosowanie ukierunkowanych sankcji przeciwko pojedynczym osobom, grupom i rządowi rosyjskiemu, w celu pokojowego rozwiązania konfliktu na Ukrainie; nalega, by stanowczo odmawiać uznania polityki okupacji Krymu przez Rosję;
84. zachęca do dalszej współpracy międzynarodowej w dążeniu do wynegocjowanego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego, które zapewni bezpieczne i powszechnie uznane istnienie Izraela sąsiadującego z suwerennym i trwałym państwem palestyńskim;
Bezpieczeństwo
85. uznaje NATO za podwalinę europejskiej obronności i polityki bezpieczeństwa oraz sprzeciwia się środkom mogącym osłabić więzi UE z międzynarodowymi partnerami w dziedzinie obronności; wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w zamiarze osiągnięcia ustalonego dla członków NATO celu przeznaczania 2% PKB na wydatki w dziedzinie obronności;
86. apeluje do Komisji o zbadanie celów oraz opłacalności unijnych misji cywilnych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) w zamiarze skuteczniejszego rozwoju aspektu prawdziwej i użytecznej komplementarności względem roli innych organizacji;
87. zachęca jako największy uczestnik działania międzynarodowego na rzecz zwalczania min przeciwpiechotnych do przeglądu unijnej orientacji oraz finansowania działań związanych z minami, aby doprowadzić do ich pomyślnego zakończenia w możliwie jak najkrótszym czasie;
88. proponuje identyfikację finansowania badań oraz działań praktycznych w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego, a zwłaszcza ochrony infrastruktury oraz wzmocnienia odporności krajowej, aby ustalić, gdzie znajduje się największa wartość dodana, biorąc pod uwagę pracę wykonaną przez inne organizacje;
Rozwój
89. uważa, że sektor publiczny odgrywa zasadniczą rolę w osiąganiu celów zrównoważonego rozwoju; uważa, że sektor prywatny funkcjonujących w warunkach wolnego i uczciwego handlu stanowi motor napędowy dobrobytu oraz wzrostu gospodarczego we wszystkich gospodarkach rynkowych, tworząc 90% miejsc pracy oraz generując dochód w krajach rozwijających się; zwraca uwagę, że według ONZ sektor prywatny generuje 84% PKB w krajach rozwijających się oraz może stanowić zrównoważoną podstawę do zmniejszenia zależności od pomocy oraz do krajowej mobilizacji zasobów;
90. wzywa instytucje europejskie do stworzenia jasnych, zorganizowanych, przejrzystych i rozliczalnych ram regulujących partnerstwa i sojusze z sektorem prywatnym w krajach rozwijających się; ponadto apeluje o stworzenie na szczeblu UE sektorowych wielostronnych platform przy współudziale sektora prywatnego, organizacji społeczeństwa obywatelskiego, organizacji pozarządowych, ośrodków analitycznych, rządów partnerskich, darczyńców i innych zainteresowanych podmiotów, w celu przekazywania informacji o możliwościach udziału w partnerstwach publiczno-prywatnych, wymiany najlepszych praktyk, świadczenia pomocy technicznej związanej z ramami prawnymi oraz spodziewanymi wyzwaniami wynikającymi z podejmowanych wspólnie działań na rzecz rozwoju;
91. pochwala rolę EBI w rozwoju lokalnego sektora prywatnego; podkreśla, że wsparcie EBI w zakresie mikrofinansowaniu okazało się szczególnym sukcesem, pozwalając utrzymać 230 500 miejsc pracy w mikroprzedsiębiorstwach na całym świecie angażując zaledwie 184 mln w formie mikropożyczek, oraz że te mikropożyczki mają silny wydźwięk genderowy, ratując dwukrotnie więcej miejsc pracy kobiet niż mężczyzn; wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do potwierdzenia sukcesu polityki mikrofinansowania poprzez zwiększenie dostępnych na ten cel zasobów finansowych; zwraca uwagę, że EBI przeznacza dodatkowe zasoby na mikrofinansowanie korzystając z upoważnienia do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich we wszystkich państwach rozwijających się, w których działa;
92. przypomina, że 3. cel zrównoważonego rozwoju wyraźnie stanowi, iż do roku 2030 każda osoba powinna cieszyć się dobrym zdrowiem fizycznym i psychicznym przez całe życie; podkreśla, że każdego roku 100 mln osób popada w ubóstwo na skutek kosztów opieki zdrowotnej, które są nieproporcjonalne do wysokości ich dochodów, oraz że według Światowej Organizacji Zdrowia ponad jedna trzecia ludności świata, a w Afryce ponad 50% ludności nie ma dostępu do leków z uwagi na nierówności takie jak niższy poziom edukacji i dochodów, ograniczony dostęp do informacji, słaba infrastruktura, ograniczony dostęp do punktów medycznych oraz powiązany brak diagnozy, co prowadzi do braku leczenia i minimalnego dostępu do leków.
93. przypomina, że celem powinno być dotarcie do osób potrzebujących opieki zdrowotnej, gdziekolwiek oraz ilekroć jej potrzebują, z należytym poszanowaniem suwerenności państw trzecich, przyznając przy tym, że na dostępność leków mają wpływ konflikty i kryzysy stanowiące aspekty systemów opieki zdrowotnej; uważa, że w takich przypadkach systemy pogotowia ba wypadek zagrożenia są nieodzowne w celu skutecznego zapobieżenia i przeciwdziałania epidemiom.
10. Unia demokratycznych zmian
94. wzywa Komisję do zainicjowania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa z rzeczywistym zaangażowaniem sieci parlamentów krajowych w unijny proces legislacyjnych, zgodnie z nieodłącznymi zasadami przyznania uprawnień, pomocniczości i proporcjonalności; w związku z tym zwraca się do Komisji o:
– wydłużenie de facto okresu kontroli, w którym parlamenty krajowe mogą przedstawiać uzasadnione opinie, z ośmiu do dwunastu tygodni;
– zachęcenie do wyrażania umotywowanych opinii z inicjatywy własnej ze strony parlamentów krajowych sugerujących, że Komisja powinna zainicjować przyjęcie aktu prawnego na podstawie własnych kompetencji (zielona karta), oraz o badanie tych opinii;
– uwzględnianie każdej umotywowanej opinii stwierdzającej niezgodność projektu aktu prawnego z zasadą pomocniczości jako wiążącej politycznie, jeżeli uzyskano wymaganą jedną trzecią głosów przyznanych parlamentom krajowym, oraz w następstwie togo do natychmiastowego wycofania zakwestionowanego projektu aktu prawnego;
– z zadowoleniem przyjmuje parlamentaryzację oraz unowocześnienie kompromisu luksemburskiego, jeżeli chodzi o umotywowane opinie parlamentów krajowych na tematy należące do sfery „bardzo ważnych interesów krajowych”, sprzeciwiające się przyjęciu lub udziałowi w danym projekcie aktu, oraz zachęca Radę do prowadzenia wyczerpujących dyskusji w celu osiągnięcia konsensusu;
– z zadowoleniem przyjmuje prawo parlamentów krajowych do wycofania i przeglądu aktów wykonawczych lub aktów delegowanych przyjętych przez Komisję, a także ich prawo do pełnej współpracy przy wnioskach przedłożonych przez dowolna parlamentarną komisję śledczą, ilekroć sprawa ma wymiar europejski;
– przeglądu dyrektywy lub rozporządzenia, jeżeli wnioskują o to parlamenty krajowe;
– wprowadzenia automatycznej klauzuli wygaśnięcia określonych aktów po upływie pięciu lub dziesięciu lat;
– zainicjowania repatriacji tzw. kompetencji dzielonych, jeżeli parlamenty krajowe – uzyskawszy jedną trzecią przyznanych im głosów uznają, że cele nie zostały dostatecznie osiągnięte w drodze zwykłej procedury legislacyjnej oraz że najlepiej będzie zwrócić kompetencje państwom członkowskim lub władzom lokalnym/regionalnym;
95. zobowiązuje się zatem do wszczęcia zwykłej procedury zmiany Traktatu zgodnie z art. 48 TUE, aby zaproponować zmiany do art. 341 TFUE i do protokołu 6 niezbędne do umożliwienia Parlamentowi podjęcia decyzji dotyczącej lokalizacji siedziby oraz swojej wewnętrznej organizacji;
96. apeluje do Komisji o zaproponowanie zmian w statucie Trybunału Sprawiedliwości, aby „każdy sędzia, który wziął udział w rozpatrywaniu sprawy, mógł dołączyć do wyroku albo oddzielną opinię, zgodną z wyrokiem lub odmienną, albo zwykłe oświadczenie o sprzeciwie”;
o
o o
97. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Radzie Europejskiej oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.