Dokument z posiedzenia
30.6.2017
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 37 ust. 3 Regulaminu i z porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską
w sprawie priorytetów Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do programu prac Komisji na rok 2018
( 2017/2699 (RSP) )
Bas Eickhout
w imieniu grupy Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do programu prac Komisji na rok 2018
( 2017/2699 (RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską[1], zwłaszcza jego załącznik IV,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r.[2],
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 października 2017 r. „Program prac Komisji na 2017 r. Na rzecz Europy, która chroni, wspiera i broni”[3] oraz jego załączniki,
– uwzględniając wspólne oświadczenie w sprawie priorytetów ustawodawczych Unii Europejskiej na rok 2017[4],
– uwzględniając białą księgę Komisji w sprawie przyszłości Europy z dnia 1 marca 2017 r. oraz dokumenty otwierające debatę w sprawie społecznego wymiaru Europy, wykorzystania możliwości płynących z globalizacji, pogłębienia unii gospodarczej i walutowej, europejskiej obronności oraz przyszłości finansów UE,
– uwzględniając deklarację rzymską przywódców 27 państw członkowskich oraz Rady Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej z dnia 25 marca 2017 r.,
– uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że proces integracji europejskiej przyniósł pokój i przyczynił się do trwającego od dziesięcioleci bezpieczeństwa i dobrobytu w Europie; mając na uwadze, że wyniki demokratycznych konsultacji prowadzonych w ostatnim dziesięcioleciu muszą być okazją do refleksji nad naszym wspólnym projektem europejskim, jego faktycznymi korzyściami, obecnymi wadami oraz odnowionym celem;
B. mając na uwadze, że skutki globalizacji w coraz większym stopniu wzbudzają niepokój i eurosceptycyzm wśród obywateli Europy; mając na uwadze, że UE powinna zapewniać poczucie bezpieczeństwa i ochronę przed tymi skutkami;
C. mając na uwadze, że nie można pozwolić sobie na to, by integracja europejska była dalej tylko projektem gospodarczym i trzeba jak najszybciej ponownie przekonać Europejczyków do projektu europejskiego, któremu będzie towarzyszyć poważna zmiana kierunku polityki UE;
D. mając na uwadze, że na Parlamencie, pomimo jego niedoskonałości, ciąży szczególna odpowiedzialność za zdefiniowanie naszego wspólnego interesu europejskiego i instytucja ta powinna przyczynić się do przezwyciężenia aktualnych podziałów w Radzie, której prace zbyt często utykają w martwym punkcie z powodu targów między poszczególnymi krajami i stosowania logiki gry o sumie zerowej;
E. mając na uwadze, że ogólny interes obywateli Unii powinien być zawsze nadrzędny w stosunku do obrony interesów krajowych lub korporacyjnych;
F. mając na uwadze, że jako Europejczycy wybieramy wspólną przyszłość jako prawdziwe społeczeństwo opierające się na wspólnych wartościach i celach; mając na uwadze, że tożsamości lokalne, regionalne i krajowe nie wykluczają się wzajemnie, a wnoszą wkład w naszą szerszą europejską tożsamość;
G. mając na uwadze, że obecna kumulacja kryzysów wymaga prawdziwych europejskich rozwiązań; mając na uwadze, że pragniemy, by Europa odgrywała przynależną jej rolę i podejmowała odpowiedzialność na arenie międzynarodowej w duchu poszanowania solidarności, multilateralizmu i naszych partnerstw zewnętrznych oraz wspierając globalną konwergencję ku lepszym standardom; mając na uwadze, że pragniemy zagwarantować sukces naszemu wspólnemu projektowi na rzecz pokoju, dobrobytu i demokracji, zapewniając interesującą przyszłość wszystkim pokoleniom;
Nasz scenariusz dla Europy: przestrzeń wolności, bezpieczeństwa, demokracji, sprawiedliwości społecznej, ekologii i praw człowieka
1. uznaje, że żaden z pięciu scenariuszy zawartych w białej księdze Komisji nie przedstawia przekonującej wizji przyszłości Europy, jako że wszystkie scenariusze zbudowane są w oparciu o schemat reform, który od dziesięcioleci dominuje w UE;
2. jest przekonany, że intensywne skupienie uwagi na dyscyplinie budżetowej i polityce oszczędności budżetowych w minionych latach oraz popieranie pustych pojęć, takich jak „lepsze stanowienie prawa” czy „angażowanie się w dużym stopniu w poważne sprawy, a w małym– w mniej istotne”, doprowadziły tylko do braku skuteczności i niemożności osiągnięcia rezultatów, a ostatecznie do utraty zaufania obywateli do UE;
3. podkreśla w związku z tym, że UE musi dokonać głębokiej zmiany swoich celów, metod i organizacji pracy, jeżeli ma zamiar stawić czoła wyzwaniom dwudziestego pierwszego wieku i znaleźć odpowiedź na niepokoje swoich obywateli; zaznacza w tym kontekście, że cele i zamysł procesu integracji europejskiej muszą zostać w pełni i w przejrzysty sposób określone, przedstawione opinii publicznej i demokratycznie zatwierdzone;
4. jest przekonany, że za najważniejsze należy uznać stawienie czoła nieufności okazywanej obecnie idei europejskiej; proponuje, by dokonać tego w pierwszym rzędzie przez demokratyzację unijnego procesu decyzyjnego oraz włączenie obywateli w większym stopniu w nasz wspólny projekt polityczny;
5. jest przekonany, że UE powinna stać się przestrzenią, w której bogactwo jest sprawiedliwiej podzielone, ciągłe poszukiwania właściwej równowagi między sferą gospodarczą, środowiskiem a sferą socjalną – tj. trzema filarami zrównoważonego rozwoju – są myślą przewodnią we wszystkich obszarach polityki publicznej, a prawa i swobody poszerza się, zamiast je ograniczać;
Europa, której pragniemy: główne priorytety
Poprawa warunków pracy i życia obywateli Unii
6. przypomina, że obecne ożywienie gospodarcze w UE jest nieznaczne i nierównomierne, a wiele regionów wciąż zmaga się z nieakceptowalnymi poziomami bezrobocia, ubóstwem, nierównościami i poważnym brakiem perspektyw dla młodszych pokoleń; domaga się w związku z tym, by istotę gospodarczo-społecznego programu działania UE stanowiły środki mające na celu ograniczenie nierówności społecznych oraz wspieranie równouprawnienia płci i wysokiej jakości miejsc pracy dla wszystkich, przy jednoczesnym zwiększeniu inwestycji w system edukacji;
7. przypomina, że zmniejszanie regionalnych dysproporcji oraz wspieranie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej między regionami UE to jeden z celów traktatowych; zauważa, że przygotowania dotyczące polityki spójności na okres po roku 2020 stanowią priorytet polityczny; podkreśla ważną rolę, jaką odegra w tym kontekście kolejne, siódme sprawozdanie w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; wzywa Komisję do przyspieszenia prac i przedstawienia w związku z tym konkretnych wniosków; uważa, że zgodnie z art. 174 i 349 TFUE wszystkie regiony powinny czerpać korzyści z polityki spójności;
8. zauważa, że polityka spójności to główna polityka inwestycyjna UE i musi ona brać pod uwagę ogólne cele polityczne UE, w tym agendę cyfrową, unię energetyczną, politykę klimatyczną, wysoki poziom ochrony środowiska, rozsądny i zrównoważony rozwój gospodarczy, równość płci i filar społeczny; zwraca uwagę na kluczowe znaczenie, jakie dla jakości programów i projektów oraz osiągnięcia celów ma udział władz regionalnych i lokalnych, partnerów gospodarczych i społecznych oraz społeczeństwa obywatelskiego, a także współdziałanie z nimi i prowadzenie dialogu; zwraca się w związku z tym do Komisji, aby w przyszłości wzmocniła zasadę partnerstwa, między innymi poprzez takie podejście jak rozwój lokalny kierowany przez społeczność;
9. zwraca się do Komisji, aby poprawiła bezpieczeństwo i higienę pracy pracowników, między innymi poprzez właściwe wprowadzenie w życie dyrektywy w sprawie czasu pracy, oraz aby dokonała refleksji nad właściwym sposobem zaradzenia jej niedoskonałościom, a także, aby niezwłocznie przedstawiła trzecią grupę substancji w ramach zmiany dyrektywy w sprawie czynników rakotwórczych i mutagenów oraz zawarła w niej dopuszczalne wartości substancji mających szkodliwy wpływ na rozrodczość w oparciu o dane naukowe i techniczne, a także ocenę skutków;
10. przyjmuje do wiadomości przedstawienie pakietu w sprawie większej równowagi między pracą a rodziną; wyraża żal, że pakiet nie obejmuje urlopu macierzyńskiego; apeluje do Komisji o zapewnienie, by prawodawstwo i polityka w zakresie równowagi między pracą a rodziną, w tym polityka wprowadzana w życie w instytucjach UE, miały na względzie osoby znajdujące się w szczególnej sytuacji, takie jak samotni rodzice, rodzice będący osobami niepełnosprawnymi oraz rodzice niepełnosprawnych dzieci; apeluje do Komisji o zapewnienie, by właściwe strategie polityczne i środki uwzględniały rosnące zróżnicowanie relacji rodzinnych, w tym zarejestrowane związki partnerskie oraz ustalenia związane z wychowaniem dzieci i wnuków, jak również zróżnicowanie społeczeństwa w ogóle, w szczególności w celu zagwarantowania, że dziecko nie będzie dyskryminowane ze względu na stan cywilny rodziców lub strukturę swojej rodziny;
11. zwraca się do Komisji o stawienie czoła wielu wymiarom ubóstwa i nierówności oraz o przedstawienie całościowej strategii przeciwdziałania ubóstwu, tak aby osiągnąć cele strategii „Europa 2020”; zaleca, aby Komisja promowała odpowiednie systemy minimalnych dochodów we wszystkich państwach członkowskich, oparte na ocenie skutków oraz zgodne z krajowym ustawodawstwem i praktyką, zapewniając możliwość ograniczenia długotrwałej zależności od minimalnych dochodów; ponownie zwraca się o publikację zielonej księgi w sprawie nierówności i ich negatywnego wpływu na ożywienie gospodarcze; zwraca się do Komisji o przyspieszenie prac nad wprowadzeniem w życie zalecenia w sprawie inwestowania w dzieci oraz o jego monitoring; ponownie zwraca się do Komisji i do państw członkowskich o zapewnienie gwarancji, która sprawi, że dzieci znajdą się w centrum istniejących strategii politycznych mających na celu ograniczenie ubóstwa oraz zapewni powstanie specjalnych oddzielnych zasobów niezbędnych do pełnego wprowadzenia w życie tej gwarancji;
Europejska strategia na rzecz zrównoważonego rozwoju
12. uważa, że modele gospodarcze opierające się wyłącznie na wzroście PKB i stałym nadmiernym wykorzystywaniu zasobów naturalnych oraz finansjalizacji wyczerpały swoje możliwości; uważa w związku z tym, że UE musi sprawić, aby zrównoważony rozwój stał się podstawą wszelkiej rozsądnej, ukierunkowanej na przyszłość i stanowiącej wyjście z kryzysu polityki gospodarczej;
13. zwraca uwagę na społeczne i gospodarcze skutki katastrof klimatycznych w Europie i na świecie; podkreśla, jak ważne jest dalsze przeciwdziałanie przyczynom zmian klimatu przy jednoczesnym zapewnianiu konkurencyjności naszej gospodarki poprzez ambitną strategię klimatyczną, spójną ze zobowiązaniami Unii w ramach porozumienia paryskiego, by kontynuować starania mające na celu ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5°C; podkreśla, że należy uaktualnić standardy regulacyjne i wprowadzić odpowiednie instrumenty finansowe; zwraca się do Komisji o ocenę zgodności i spójności aktualnej polityki UE w odniesieniu do zobowiązań w ramach porozumienia paryskiego;
14. wyraża w tym kontekście poparcie dla Rady, która wezwała Komisję do zapewnienia całościowej strategii w zakresie polityki przemysłowej UE na rzecz przyszłości, która będzie stanowiła odpowiedź w zakresie kluczowych zagadnień, takich jak przejście na energooszczędną gospodarkę opartą na energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, dostosowanie się do zmian klimatu i ich łagodzenie, przyszłość bez substancji toksycznych, łączność cyfrowa dla wszystkich, wykorzystanie potencjału europejskich przemysłów kreatywnych, sprawienie, że miasta będą się rozwijać w sposób bardziej zrównoważony, a także wprowadzenie w życie planu rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym;
15. wzywa Komisję, aby przestała przeznaczać fundusze UE na dotacje dla paliw kopalnych oraz aby skoordynowała starania państw członkowskich w celu bezzwłocznego wycofania państwowych dotacji dla paliw kopalnych; apeluje także do Komisji o dopilnowanie, by żadne krajowe lub unijne dotacje nie były wykorzystywane do finansowania nowych reaktorów jądrowych, a także o wezwanie państw członkowskich do zaniechania planów przedłużenia cyklu życia istniejących już elektrowni jądrowych;
16. oczekuje, że w 2018 r. Komisja przedstawi budżet emisji dwutlenku węgla dla UE, który będzie zgodny ze zobowiązaniami poczynionymi w ramach porozumienia paryskiego; oczekuje, że Komisja opracuje oraz wprowadzi w życie odnośne warianty polityki w celu sprawnego przeciwdziałania emisji metanu w ramach unijnej strategii w zakresie metanu; apeluje do Komisji o określenie projektów na rzecz energii ze źródeł odnawialnych oraz wspieranie ich rozwoju w ramach unii energetycznej;
17. przypomina, że należy podjąć większe starania mające na celu realizację unii energetycznej gwarantującej bezpieczeństwo energetyczne oraz przystępną cenowo i zrównoważoną energię dla wszystkich obywateli i przedsiębiorstw; oczekuje w tym kontekście, że Komisja będzie dalej przeciwdziałać ubóstwu energetycznemu poprzez konkretny plan działania, mający na celu zlikwidowanie ubóstwa energetycznego i zapewnienie wszystkim obywatelom UE dostępu do przystępnej cenowo energii;
18. uważa, że kluczowe jest stawienie czoła emisjom w sektorze transportu; wzywa Komisję do dokończenia już i tak opóźnionego przeglądu prawodawstwa dotyczącego emisji CO2 przez samochody osobowe i lekkie samochody ciężarowe oraz pojazdy ciężkie, a także do przedstawienia odpowiednio ambitnych wniosków ustawodawczych w sprawie celu do osiągnięcia do roku 2025 pod względem średniej wartości dla samochodów, w zgodzie ze zobowiązaniami podjętymi w kontekście osiągniętego w 2013 r. porozumienia; zwraca się do Komisji, aby wystąpiła z wnioskiem w sprawie ograniczeń Euro 7 neutralnych pod względem technologii, obowiązujących najpóźniej od 2025 r. dla wszystkich pojazdów M1 i N1 wprowadzonych na rynek unijny, w celu poprawy jakości powietrza w Unii oraz osiągnięcia unijnych wartości dopuszczalnych w zakresie jakości powietrza, a także poziomu zalecanego przez WHO;
19. oczekuje, że wnioski Komisji dotyczące wspólnej polityki rolnej po 2020 r. będą oparte na korygujących rynek interwencjach publicznych, między innymi mając na względzie niestabilność rynku rolnego i cenę stanowiącą sprawiedliwe wynagrodzenie dla rolników za ich produkty, w celu zagwarantowania produkcji oraz dostaw bezpiecznej i zrównoważonej żywności; apeluje o wnioski umożliwiające osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju, które sprawią, że tereny wiejskie nie opustoszeją; apeluje o skupienie znacznie większej uwagi na osiągnięciu celów związanych z różnorodnością biologiczną, środowiskiem i zmianami klimatu, w tym poprzez: przyznanie pierwszeństwa przejściu na zrównoważone praktyki rolnicze, dzięki którym ekosystem lądowy, a szczególnie zdrowe gleby organiczne, pochłania więcej dwutlenku węgla; ograniczenie emisji gazów cieplarnianych; powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej; dalszą realizację agroekologicznego podejścia w celu zapewnienia długookresowej płodności i wydajności; oraz zastąpienie pestycydów rozwiązaniami alternatywnymi; ponownie zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosków ustawodawczych stanowiących odpowiedź w kwestii oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, a także wzywa Komisję, aby ponownie określiła priorytety w związku z przepisami dotyczącymi weterynaryjnych produktów i pasz leczniczych;
20. oczekuje, że w kontekście nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) Komisja przedłoży w 2018 r. wniosek dotyczący nowego, ambitnego instrumentu „Łącząc Europę” na tyle wcześnie, aby Parlament mógł wyrazić swoją opinię i aby program zaczął funkcjonować do 2021 r.; apeluje, aby środki budżetowe na instrument „Łącząc Europę” w zakresie energii zostały przeznaczone na projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania wyłącznie w sektorze energii elektrycznej (w tym na inteligentne sieci energetyczne), tak by wspierać upowszechnianie energii z odnawialnych źródeł oraz zasadę „efektywność energetyczna przede wszystkim”; apeluje, aby większość środków budżetowych w sektorze technologii informacyjno-komunikacyjnych została przeznaczona na finansowanie infrastruktury szerokopasmowej;
21. oczekuje, że Komisja sprecyzuje swoje zamiary w odniesieniu do kolejnych wieloletnich ram finansowych oraz przedłoży w 2018 r. wniosek dotyczący dziewiątego programu ramowego w zakresie badań naukowych na tyle wcześnie, aby Parlament mógł wyrazić swoją opinię i aby program zaczął funkcjonować począwszy od 2021 r.; przypomina, że UE musi koniecznie w pełni wykorzystać istniejący potencjał wszystkich państw członkowskich w zakresie badań naukowych i innowacji oraz zapewnić odpowiednie, równe szanse rozwoju naukowego naukowcom i badaczom w UE; oczekuje w związku z tym, że fundusze przeznaczone na program ramowy w zakresie badań naukowych wzrosną;
Sprawiedliwa polityka podatkowa na rzecz właściwych zasobów
22. podkreśla, że istnieje największa w historii potrzeba zwielokrotnienia działań w zakresie przeciwdziałania uchylaniu się od opodatkowania oraz unikaniu opodatkowania, które powodują stratę wpływów do budżetów państwowych o wartości setek miliardów euro rocznie; zauważa, że zasoby te mogłyby zostać wykorzystane na inwestycje na rzecz przyszłości, zwiększenie poziomu zatrudnienia i wyrównywanie nierówności;
23. uznaje w związku z tym za kluczowe, aby Parlament i Rada bezzwłocznie doszli do porozumienia w kwestii całościowych zasad sprawozdawczości, która będzie obowiązkowa, publiczna, odrębna dla każdego kraju, przedstawiana przez korporacje międzynarodowe bez żadnych wyłączeń, w oparciu o wniosek Komisji z 2016 r.[5]; zwraca się do Komisji o przeznaczenie dodatkowych zasobów finansowych na środki służące zapobieganiu przestępstwom finansowym, zwłaszcza opracowaniu unijnego planu działania, aby ustalić listę państw o wysokim stopniu zagrożenia praniem pieniędzy; zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku ustawodawczego dotyczącego skutecznych sankcji automatycznie nakładanych na jurysdykcje niechętne współpracy znajdujących się na unijnej liście;
24. zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku ustawodawczego dotyczącego ściągania zobowiązań podatkowych w celu przyspieszenia zacieśniania współpracy podatkowej między państwami członkowskimi, w tym przekazywania informacji, dzięki czemu podmioty uchylające się od opodatkowania będą mogły być pociągnięte do odpowiedzialności na całym terenie UE; zwraca się do Komisji o rozważenie przedłożenia wniosków ustawodawczych zgodnie z art. 116 TUE, aby stawić czoła szkodliwym praktykom podatkowym, które zakłócają konkurencję;
Wzmocnienie budżetu UE i reforma paktu stabilności i wzrostu
25. stwierdza po raz kolejny, że WRF na lata 2014–2020 okazały się zbyt wąskie i niewystarczająco elastyczne, aby zapewnić, by Unia Europejska była w stanie stawić czoła wyzwaniom, które przed nią stoją; potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym okres obowiązywania WRF powinien zostać dostosowany do kadencji zarówno Parlamentu, jak i Komisji, tak by wybory europejskie stały się okazją do debaty nad przyszłymi priorytetami w zakresie wydatków;
26. wzywa Komisję i państwa członkowskie do powstrzymania się od określania odgórnych pułapów w ramach WRF po 2020 r. i zamiast tego do oparcia ich założeń na refleksji nad wspólnymi potrzebami UE, wspólnymi wyborami oraz wartością dodaną działania na szeroką skalę; podkreśla, że obecne niskie pułapy środków na płatności nieustannie osłabiają wiarygodność Unii i jej zdolność do działania; podkreśla, że konieczna jest większa elastyczność WRF;
27. uważa, że budżet UE po 2020 r. powinien zawierać znaczny wkład przeznaczony na wdrażanie paryskiego porozumienia w sprawie klimatu, zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków; uważa w szczególności, że zreformowany system opodatkowania źródeł emisji gazów cieplarnianych powinien zapewnić dochód budżetowi UE, a większe wsparcie ze strony UE powinno się przeznaczyć na przejście na bardziej zieloną gospodarkę; wzywa Komisję, by w WRF po roku 2020 wydatki związane z klimatem zostały podwyższone do 40%;
28. zwraca się do Komisji o podjęcie działań w następstwie dokumentu otwierającego debatę w sprawie przyszłości finansów UE, który zawierał ambitne propozycje, i o skorzystanie przy tym ze sprawozdania Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, szczególnie uwzględniając ekologiczne zasoby własne, opodatkowanie transakcji finansowych i opodatkowanie osób prawnych;
29. wzywa do stworzenie w strefie euro mechanizmu zdolności fiskalnej w połączeniu z pełnym wykorzystaniem Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; ponownie stwierdza, że mechanizm zdolności fiskalnej strefy euro powinien mieć na celu wsparcie konwergencji w kierunku wyższych standardów społeczno-gospodarczych oraz łagodzenie szoków gospodarczych; zauważa, że zdolność budżetowa strefy euro powinna obejmować nowe instrumenty w ramach budżetu UE (wykraczające poza pułapy unijnych WRF), a także zreformowany Europejski Mechanizm Stabilności, włączony do ram prawnych UE i poddany demokratycznej kontroli; podkreśla, że mechanizm zdolności fiskalnej strefy euro powinien być dostępny dla państw spoza strefy euro, które zechcą się do niego przyłączyć;
30. wzywa do wprowadzenia tzw. złotej reguły inwestycji, która dopuszcza rozliczanie nakładów inwestycyjnych dokonanych przez sektor publiczny w sektorach zgodnych z zasadą zrównoważonego rozwoju w ramach cyklu życia poczynionych inwestycji oraz wzywa do zawarcia wskaźników zrównoważonego rozwoju w pakcie stabilności i wzrostu, tak aby zagwarantować odpowiedni poziom i wysoką jakość inwestycji w przyszły dobrobyt;
Europa jako wiodący podmiot na arenie międzynarodowej
31. uznaje, że skuteczność wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) zależy od pogłębionej współpracy między państwami członkowskimi oraz od ich wkładu tak w cywilne misje, jak i w operacje wojskowe; wzywa państwa członkowskie do pogłębienia współpracy w celu wykształcenia odpowiednich zdolności; jest przekonany, że bardziej odpowiedzialna polityka w zakresie eksportu broni ze strony państw członkowskich przyczyniłaby się do osiągnięcia celów unijnej polityki zagranicznej i wzywa państwa członkowskie do znacznej poprawy spójności we wprowadzaniu wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB;
32. uważa, że należy sprawić, aby wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) była bardziej demokratyczna i skuteczniejsza, także poprzez mechanizm stałej współpracy strukturalnej, znaczny postęp w zakresie łączenia zasobów i dzielenia kosztów oraz wspólnych projektów między państwami członkowskimi; jest przekonany, że WPBiO może stać się bardziej skuteczne dzięki wspólnemu planowaniu operacyjnemu i działaniom, także w zakresie operacji wojskowych; przypomina, że UE odgrywa obecnie kluczową rolę pod względem cywilnego zapobiegania konfliktom, rozwiązywania konfliktów i budowania pokoju na świecie oraz wzywa UE do zwiększenia odnośnych zasobów; apeluje o demokratyczną rozliczalność i przejrzystość WPBiO;
33. zwraca uwagę na niedawne oświadczenie Komisji, według którego rocznie można oszczędzić od 25 do 100 miliardów EUR w odniesieniu do wydatków na obronę narodową w 28 państwach członkowskich; wzywa Komisję do wsparcia państw członkowskich w dokonaniu wspomnianych możliwych oszczędności poprzez łączenie budżetów obrony narodowej, w szczególności w zakresie badań, rozwoju, zamówień, obsługi technicznej i szkoleń; jest przekonany, że takie łączone zasoby krajowe można przekształcić w jeden lub kilka europejskich funduszy obronnych;
34. wzywa Komisję do zwrócenia uwagi w szczególności na prawodawstwo UE mające zastosowanie w sektorze obrony i podkreśla konieczność wzmocnienia odpowiednich przepisów rynku wewnętrznego, zgodnie z dyrektywą w sprawie zamówień w sektorze obrony, co może przeciwdziałać nieskuteczności, brakowi przejrzystości i korupcji;
35. stanowczo sprzeciwia się licznym próbom Komisji mającym na celu zmniejszenie puli środków finansowych i i odłączenie ich od istniejących cywilnych linii budżetowych i instrumentów finansowych UE, co ma służyć finansowaniu europejskiego przemysłu obronnego poprzez przyszły Europejski Fundusz Obronny i europejski program rozwoju przemysłu obronnego; jest przekonany, że tego typu przenoszenie środków z sektora cywilnego do sektora przemysłu obronnego osłabi europejską gospodarkę, nie rozwiązując tymczasem problemów strukturalnych europejskiego sektora przemysłu obronnego, który cechuje się dużym brakiem skuteczności, powtarzalnością, nadwyżką zdolności produkcji przemysłowej, słabą przejrzystością i rozdrobnieniem; stanowczo sprzeciwia się propozycjom Komisji przedstawionym w kontekście komunikatu Komisji w sprawie europejskiego planu działań w sektorze obrony w listopadzie 2016 r., a także w kontekście pakietu dotyczącego obronności z dnia 7 czerwca 2017 r. w odniesieniu do wykorzystania do wzmocnienia zdolności produkcyjnych przemysłu obronnego Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME), instrumentu „Łącząc Europę”, europejskich programów nawigacji satelitarnej, europejskiego programu obserwacji Ziemi, programu ERASMUS+ i pożyczek z Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI); stanowczo sprzeciwia się także wnioskowi Komisji z dnia 6 lipca 2016 r., aby przeznaczyć – w kontekście Instrumentu na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju – fundusze z działu 4, w szczególności fundusze Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa oraz Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, na rzecz programów budowania zdolności wojskowych i dostaw sprzętu wojskowego do państw trzecich;
36. zwraca się do Komisji, by modernizacja unijnych instrumentów ochrony handlu oraz opracowywanie strategii politycznych w dziedzinie handlu odbywały się zgonie z unijnymi celami w zakresie rozwoju, celami klimatycznymi, priorytetami środowiskowymi oraz standardami społecznymi i standardami praw człowieka; podkreśla fakt, że obywatele UE coraz krytyczniej postrzegają obecny wpływ porozumień o wolnym handlu, jako że mogą one także nieść za sobą niepożądane skutki w odniesieniu do zatrudnienia, konkurencyjności i unijnych standardów praw człowieka oraz zrównoważonego rozwoju; nalega, aby podjęto dalsze kroki w celu zwiększenia przejrzystości negocjacji handlowych UE, aby na każdym etapie procesu negocjacji i wdrażania prowadzono konsultacje z Parlamentem oraz aby dokumenty negocjacyjne zostały upublicznione;
37. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie środków towarzyszących rozporządzeniu dotyczącemu minerałów z regionów ogarniętych konfliktami;
38. wzywa Komisję do przedstawienia planu działania mającego na celu przeciwdziałanie masowemu wykupowi ziemi w krajach rozwijających się, w tym poprzez konkretne rozwiązania mające na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa własności gruntu, zgodnie z międzynarodowym prawem dotyczącym praw człowieka oraz standardami zawartymi w wytycznych FAO dotyczących odpowiedzialnego zarządzania własnością ziemi, łowisk i lasów;
39. wzywa Komisję do przedstawienia planu działania UE dotyczącego wylesiania i degradacji lasów, zawierającego konkretne środki regulacyjne dotyczące łańcuchów dostaw i transakcji finansowych;
Stworzenie prawdziwej europejskiej polityki azylowej i imigracyjnej
40. jest zdania, że Unia Europejska musi wypracować konkretne rozwiązania, aby stawić czoła kwestii uchodźców i migrantów, przede wszystkich stawiając czoła przyczynom poprzez całościową politykę, która obejmie spójność polityki na rzecz rozwoju, politykę handlową, klimatyczną i inwestycyjną, jednocześnie zapewniając bezpieczny, regularny dostęp dla osób starających się o ochronę międzynarodową, a także realne i dostępne drogi legalnej migracji;
41. jest zdania, że przesiedlenia należy zachować jako jedno z trwałych rozwiązań kwestii wysiedleń uchodźców oraz bezwarunkowy instrument międzynarodowej solidarności; domaga się zwiększenia szans na przesiedlenia w celu umożliwienia przesiedlenia co najmniej 500 000 uchodźców rocznie z krajów pochodzenia i tranzytu, co – w przypadku odpowiedniego rozmieszczenia uchodźców – sprawi, że zarządzanie liczbą uchodźców w UE będzie wykonalne;
42. wzywa do reformy obowiązującego obecnie rozporządzenia dublińskiego i wprowadzenia nowego systemu opartego na sprawiedliwym rozmieszczeniu osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich, na podstawie obiektywnych kryteriów; system taki byłby oparty na istniejących powiązaniach osób ubiegających się o azyl z konkretnymi państwami członkowskimi i preferencjach tych osób; system byłby wiążący dla wszystkich państw członkowskich i bazował raczej na zachętach niż środkach przymusu;
43. apeluje o skoordynowane działanie w zakresie legalnej migracji w celu zapewnienia dodatkowych, bardziej elastycznych dróg legalnej migracji, służących między innymi łączeniu rodzin i zatrudnieniu w sektorach o niskim lub średnim wynagrodzeniu, a także w celu rozwoju partnerstwa na rzecz mobilności z państwami trzecimi oraz opracowania programów mobilności na terenie całej UE z odpowiednimi gwarancjami, między innymi w odniesieniu do warunków pracy i życia;
44. zwraca się do Komisji o sprawdzenie zgodności działań wszystkich podmiotów zaangażowanych w ochronę granic zewnętrznych Unii i w przyjmowanie osób ubiegających się o azyl z przepisami międzynarodowego prawa humanitarnego i dotyczącego praw człowieka, w celu stania na straży praw człowieka oraz lepszej ochrony osób o szczególnych potrzebach; zwraca się o doprecyzowanie rozróżnienia między nielegalnym przemytem a działaniami podejmowanymi przez zwykłych obywateli i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, pomagające osobom w potrzebie, a także apeluje o to, by nikogo nie pociągnięto do odpowiedzialności za pomoc humanitarną;
45. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie wiz humanitarnych;
Reakcja na niepokoje obywateli związane z bezpieczeństwem
46. wzywa Komisję do przedstawienia wniosków mających na celu lepszą wymianę informacji w zakresie ścigania przestępstw oraz pogłębienie współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi a agencjami UE w celu zagwarantowania obowiązkowej wymiany informacji w ramach zwalczania poważnych przestępstw transgranicznych;
47. wzywa Komisję do oceny przypadków wykorzystania przez państwa wyjątków z uwagi na bezpieczeństwo wewnętrzne lub bezpieczeństwo narodowe, zwłaszcza na podstawie tytułu V TFUE, który wyłącza kompetencję UE, a pozostawia suwerenność państwom członkowskim, co jeszcze bardziej osłabia skuteczność UE w poszukiwaniu wspólnych rozwiązań wspólnego problemu; wzywa Komisję do przedstawienia unijnych definicji pojęć „bezpieczeństwa narodowego” i „bezpieczeństwa wewnętrznego” w celu zapewnienia pewności prawa w walce z terroryzmem;
48. ponownie podkreśla, że stosowanie represyjnych, lecz najczęściej nieskutecznych środków masowej inwigilacji i kontroli granic, zagrażających swobodom obywatelskim, prawom człowieka i zasadzie swobodnego przepływu, nie jest właściwym rozwiązaniem;
49. ponownie podkreśla znaczenie swobodnego przepływu w ramach strefy Schengen; podkreśla konieczność skutecznego zarządzania zewnętrznymi granicami Unii, w oparciu o ramy prawne bazujące na prawach człowieka i o pełne przestrzeganie prawa międzynarodowego i europejskiego;
Wzmocnienie praw podstawowych i demokracji
50. wyraża zaniepokojenie, że kumulacja kryzysów nie tylko osłabiła spójność społeczeństw europejskich, lecz także zachwiała wiarą obywateli europejskich w ich demokratyczne instytucje na szczeblu unijnym, a w niektórych przypadkach krajowym; w związku z tym uważa, że zwiększenie demokratycznej legitymacji UE i odbudowa zaufania do jej zdolności służenia interesom obywateli musi być najwyższym priorytetem unijnym;
51. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego paktu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych w postaci porozumienia międzyinstytucjonalnego, zgodnie ze wskazówkami zawartymi w zaleceniu Parlamentu w jego sprawozdaniu z własnej inicjatywy w kwestiach ustawodawczych[6];
52. wzywa Komisję do niezwłocznego podjęcia działania mającego na celu przedstawienie wniosku ustawodawczego dotyczącego przepisów na szczeblu unijnym w sprawie ochrony sygnalistów, o szerokim zakresie i właściwej podstawie prawnej, w celu zapewnienia horyzontalnej ochrony wszystkim kategoriom sygnalistów;
53. ponownie wzywa Komisję do przedłożenia wniosku w sprawie zmiany rozporządzenia dotyczącego europejskiej inicjatywy obywatelskiej zgodnie ze wskazówkami Parlamentu w rezolucji z dnia 28 października 2015[7];
54. oczekuje, że Komisja zmieni kodeks postępowania komisarzy, zgodnie z obietnicą przewodniczącego Junckera, w zakresie wydłużenia okresu karencji obowiązującego byłych komisarzy;
55. wzywa Komisję do podjęcia inicjatywy na rzecz ochrony wolności mediów i pluralizmu, przeciwdziałania dezinformacji i mowie nienawiści oraz dbałości o demokratyczne przekazywanie treści opartych na faktach nawet w epoce mediów społecznościowych;
56. wzywa Komisję do opublikowania oczekiwanego od dawna drugiego sprawozdania o zwalczaniu korupcji w UE i do dołączenia do mechanizmów monitoringu przeciwdziałającego korupcji zawartych w konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji oraz do mechanizmów Grupy Państw Przeciwko Korupcji Rady Europy (GRECO);
57. wzywa Komisję do przyjęcia wniosku w sprawie rozporządzenia dotyczącego otwartej, skutecznej i niezależnej administracji europejskiej;
58. wzywa Komisję do podjęcia bardziej zdecydowanych działań prowadzących do likwidacji wciąż istniejącego zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć poprzez przedstawienie wniosku w sprawie dyrektywy w oparciu o zalecenia Komisji z 2014 r. w sprawie przejrzystości wynagrodzeń; wzywa Komisję i Radę do zwiększenia starań o polityczne porozumienie dotyczące wniosku w sprawie dyrektywy dotyczącej poprawy równowagi płci wśród dyrektorów przedsiębiorstw notowanych na giełdzie[8];
Jak Europa może lepiej działać wspólnie?
59. przypomina, że poczynając od zmiany klimatu po azyl i migrację, od rynków finansowych po przedsiębiorstwa wielonarodowe, od siatek terrorystycznych po państwa upadłe i państwa zbójeckie, wiele z dzisiejszych wyzwań ma charakter transnarodowy i pozbawiony granic oraz wymaga przeciwwagi i reakcji na tym właśnie szczeblu;
60. apeluje o wzmocnienie programów promujących kontakty i wymianę kulturową między obywatelami unijnymi; uważa, że należy bardziej rozwinąć dialog pomiędzy instytucjami europejskimi a obywatelami; uważa, że informacje na temat strategii i polityki UE muszą być łatwiej dostępne i zrozumiałe dla obywateli w całej Unii; apeluje o odpowiednie inicjatywy edukacyjne i medialne, które pomogą obywatelom podjąć świadomą decyzję w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 r.;
61. domaga się, zważywszy na to, że nieprzejrzysty, jednostronny lobbing stanowi poważne zagrożenie dla kształtowania polityki i dla interesu publicznego, aby wszystkie instytucje UE dążyły do możliwie najwyższych standardów w zakresie przejrzystości, rozliczalności i uczciwości oraz niestrudzenie zwalczały tendencję do przymykania oczu na konflikty interesów, które szkodzą skuteczności, rzetelności i wiarygodności procesu decyzyjnego;
62. ponownie zauważa, że funkcjonowanie UE można znacząco usprawnić w oparciu o traktat lizboński, szczególnie poprzez pełne zastosowanie zwykłej procedury ustawodawczej i głosowania większością kwalifikowaną w Radzie; opowiada się w tym kontekście za ogólnym wykorzystywaniem klauzuli pomostowej, zapisanej w art. 48 ust. 7 TUE; przypomina, że można także zastosować mechanizm wzmocnionej współpracy, zwłaszcza w celu pogłębienia unii gospodarczej i walutowej, intensyfikacji działań w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz zacieśnienia współpracy w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych;
63. podkreśla, że metoda wspólnotowa najlepiej odpowiada funkcjonowaniu Unii, jako że jest to jedyna metoda zakładająca przejrzystość, skuteczność i głosowanie większością kwalifikowaną w Radzie, równe prawa Parlamentu i Rady do współstanowienia prawa, a także zapobieganie rozdrobnieniu odpowiedzialności instytucjonalnej i rozwojowi konkurujących ze sobą instytucji;
64. uważa, że obserwowana w ostatnich latach w Radzie Europejskiej tendencja do uciekania się do doraźnych środków międzyrządowych zagraża metodzie wspólnotowej i jest sprzeczna z traktatami; przypomina, że o ile na mocy traktatu lizbońskiego członkowie Rady Europejskiej odpowiadają indywidualnie przed swoimi parlamentami krajowymi, ale wspólnie odpowiadają tylko przed sobą, to parlamenty krajowe muszą mieć świadomość swojej szczególnej odpowiedzialności politycznej za sprawowanie pełnej kontroli demokratycznej nad swoimi przedstawicielami w Radzie Europejskiej;
65. podkreśla, że stworzenie warunków niezbędnych do demokratycznego i skutecznego funkcjonowania UE ostatecznie będzie wymagać rzeczywistej rewizji Traktatu;
66. jest zdecydowany użyć wszystkich swoich narzędzi i zasobów, aby działać jako siła napędowa w odnowionym, demokratycznym procesie zmierzającym do zreformowania Unii Europejskiej;
°
° °
67. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.