Dokument z posiedzenia
30.6.2017
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 37 ust. 3 Regulaminu i z porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską
w sprawie przyszłości Europy i strategicznych priorytetów programu prac Komisji na rok 2018
( 2017/2699(RSP) )
Maria João Rodrigues
w imieniu grupy S&D
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie przyszłości Europy i strategicznych priorytetów programu prac Komisji na rok 2018
( 2017/2699(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską, zwłaszcza jego załącznik IV,
– uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r.[1],
– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 października 2017 r. pt. „Program prac Komisji na 2017 r. Na rzecz Europy, która chroni, wspiera i broni” wraz z załącznikami do niego ( COM(2016)0710 ),
– uwzględniając wspólne oświadczenie w sprawie priorytetów ustawodawczych Unii Europejskiej na rok 2017[2],
– uwzględniając białą księgę Komisji w sprawie przyszłości Europy z dnia 1 marca 2017 r. oraz dokumenty otwierające debatę w sprawie wymiaru społecznego Europy, wykorzystania możliwości płynących z globalizacji, pogłębiania unii gospodarczej i walutowej, przyszłości europejskiej obronności i przyszłości finansów UE,
– uwzględniając deklarację rzymską przywódców 27 państw członkowskich oraz Rady Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Komisji z dnia 25 marca 2017 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych[3],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro[4],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony[5],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej[6],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem w związku ze złożoną przezeń notyfikacją o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej[7],
– uwzględniając wytyczne Rady Europejskiej (art. 50) z dnia 29 kwietnia 2017 r. opracowane w następstwie notyfikacji złożonej przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),
– uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dni 22–23 czerwca 2017 r.,
– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie przyszłej unijnej strategii na rzecz polityki przemysłowej,
– uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów z dni 22–23 marca 2017 r. w sprawie priorytetów Europejskiego Komitetu Regionów w kontekście programu prac Komisji Europejskiej na 2018 r. (RESOL-VI/021),
– uwzględniając badanie Eurobarometru „Dwa lata do wyborów europejskich w 2019 r.” przeprowadzone w dniach 18–27 marca 2017 r.,
– uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Konferencję Przewodniczących Komisji, które stanowi uzupełniający wkład do niniejszej rezolucji z punktu widzenia komisji parlamentarnych i który Komisja powinna odpowiednio uwzględnić opracowując i przyjmując program prac na 2018 r.;
– uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w Unii Europejskiej odnotowuje się obecnie trwałe ożywienie gospodarcze, głównie dzięki niskim stopom procentowym w bankach centralnych oraz bardziej elastycznej i sprzyjającej wzrostowi wykładni przepisów budżetowych; mając na uwadze, że te postępowe polityki gospodarcze są od dawna promowane i bronione przez centrolewicę, przy uporczywym sprzeciwie grup centroprawicowych;
B. mając jednak na uwadze, że ożywienie gospodarcze wciąż różnie przebiega w poszczególnych państwach europejskich i że nadal istnieją poważne braki w inwestycjach; mając na uwadze, że wciąż jest zbyt wielu bezrobotnych, długotrwale bezrobotnych, zatrudnionych na stanowiskach poniżej posiadanych kwalifikacji lub takich, którzy nie zaznali znaczącej poprawy warunków życia; mając na uwadze, że wiele regionów potrzebuje wsparcia, aby dogonić te bardziej zamożne; mając na uwadze, że wykluczenie społeczne i nierówność szans pozostają na zbyt wysokim poziomie w obrębie Europy; mając na uwadze, że wielu czuje, że nie skorzystali na ostatnich zmianach społeczno-gospodarczych, i uważa, że są niedostatecznie reprezentowani w ramach systemu politycznego;
C. mając na uwadze, że sytuacja na świecie się zmienia i nikt nie może sprawować pełnej jednostronnej kontroli; mając na uwadze, że współpraca w ramach prawa międzynarodowego, systemu wielostronnego i organizacji międzynarodowych ma kluczowe znaczenie dla pokoju, bezpieczeństwa, demokracji, praw człowieka i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju 2030;
D. mając na uwadze, że w Europie w ostatnim czasie zanotowano wzrost postaw nacjonalistycznych i ksenofobicznych, ale także bardziej dobitnie wyraża się powszechne poparcie dla integracji europejskiej i współpracy prowadzonej w duchu wzajemnego szacunku w celu skutecznego radzenia sobie ze wspólnymi wyzwaniami;
E. mając na uwadze, że negocjacje w kwestii dobrze zorganizowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej są w toku, a 27 państw członkowskich potwierdziło w deklaracji rzymskiej zaangażowanie UE – jako podmiotu politycznego i gospodarczego – na rzecz wspólnego budowania przyszłości, tak aby zapewnić obywatelom zarówno bezpieczeństwo, jak i nowe możliwości;
F. mając na uwadze, że wycofanie się przez nową administrację USA z porozumienia paryskiego i kroki podejmowane przez prezydenta Donalda Trumpa, aby rozpocząć „równanie w dół” w kwestii opodatkowania i regulacji rynku finansowego jeszcze bardziej zobowiązują 27 państw członkowskich UE do dawania dobrego przykładu;
G. mając na uwadze, że mottem Unii Europejskiej jest hasło „Zjednoczona w różnorodności”; mając na uwadze, że europejska oraz narodowa tożsamość są kompatybilne, a nie sprzeczne; mając na uwadze, że każdy może być jednocześnie zaangażowanym patriotą i zwolennikiem integracji europejskiej;
H. mając na uwadze, że Unia Europejska jest dla państw członkowskich kotwicą, która pomaga zachować pluralizm, poszanowanie godności ludzkiej, wolność, demokrację, równość, państwo prawa, poszanowanie praw człowieka i solidarność;
I. mając na uwadze, że Komisja przedstawiła białą księgę i pięć dokumentów otwierających debatę, stanowiących punkt wyjścia do szeroko zakrojonej dyskusji na temat przyszłości integracji europejskiej; mając na uwadze, że pierwsze wnioski na temat przyszłości UE mają być sporządzone do końca 2017 r., a na ich podstawie określone zostaną kolejne wieloletnie ramy finansowe;
J. mając na uwadze, że duża liczba obywateli i stowarzyszeń zaprezentowała różne propozycje i inicjatywy w kontekście refleksji nad przyszłością Europy, zwłaszcza podczas ostatnich obchodów 60. rocznicy podpisania traktatów rzymskich; mając na uwadze, że podmioty te zamierzają brać czynny udział w europejskiej konwencji obywateli wykorzystując innowacyjne modele uczestnictwa;
Nasz wybór dotyczący przyszłości Europy: wspólnie radzimy sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom
1. uważa, że żaden z pięciu scenariuszy sformułowanych w białej księdze Komisji nie przedstawia przekonującej wizji przyszłości Europy; zwraca uwagę, że scenariusze „Kontynuacja”, „Nic poza jednolitym rynkiem” i „Robić mniej, ale efektywniej” nie uwzględniają wystarczająco celów takich jak rosnąca konwergencja ekonomiczna, postęp społeczny, spójność i zrównoważony rozwój; ostrzega w tym kontekście, w wielu rzeczników Europy „robiącej mniej” w rzeczywistości dąży głównie do zwiększenia zysków przedsiębiorstw przez zniesienie standardów, dzięki którym Europa chroni pracowników, konsumentów, zdrowie publiczne i środowisko życia; uznaje, że w scenariuszu „Ci, którzy chcą więcej, robią więcej” brak jest wystarczających gwarancji, że wzmocniona współpraca nie doprowadzi do faktycznego wyłączenia nieuczestniczących państw członkowskich z dalszej integracji; zauważa również, że u podstaw scenariusza „Robić wspólnie znacznie więcej” leżą najpewniej dobre intencje, ale nie jest jasne, jakie są priorytety w kwestiach, w przypadku których w celu skuteczniejszego rozwiązania problemów obywateli konieczna jest głębsza integracja;
2. zaznacza, że według najnowszego badania Eurobarometru przeciętny obywatel UE oczekuje od Unii zwiększenia działań w wielu sprawach, w tym w kwestiach bezpieczeństwa i walki z terroryzmem, bezrobocia, ochrony zdrowia i zabezpieczenia społecznego, ochrony środowiska, zwalczania oszustw podatkowych, migracji, jak również działań podejmowanych w stosunku do reszty świata; ma jednak świadomość, że postawy wobec Unii i poparcie dla zwiększenia działań UE są różne w poszczególnych państwach członkowskich;
3. podkreśla, że istnieje lepszy sposób na osiągnięcie postępu przez Europę niż scenariusz przedstawiony przez Komisję, a mianowicie szósty scenariusz, dzięki któremu powinno się osiągnąć demokratyczne porozumienie wszystkich państw członkowskich i europejskich partii politycznych: „Wspólnie radzimy sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom”; zaznacza, że jest to praktyczny scenariusz, dążący do udzielenia faktycznych odpowiedzi na problemy mieszkańców całej Unii, opracowany w duchu demokratycznym i mający na celu wzmocnienie koncepcji obywatelstwa europejskiego; podkreśla, że w istocie potrzebne są znaczące działania na szczeblu europejskim – z wykorzystaniem odpowiednich środków – w obszarach, gdzie faktyczne rezultaty można osiągnąć jedynie przez wspólne działanie, np. w obszarze walki ze zmianą klimatu, negocjowania lepszych umów handlowych, poprawy bezpieczeństwa, ograniczenia unikania opodatkowania, zapewnienia odpowiednich norm społecznych i środowiskowych, promowania równouprawnienia płci i zwiększenia pozytywnej konwergencji na jednolitym rynku oraz wzmocnienia unii gospodarczej i walutowej (UGW);
4. potwierdza przesłanie deklaracji rzymskiej głoszące, że nasza Unia jest niepodzielona i niepodzielna, a pracując razem jako Europejczycy stwarzamy możliwość kształtowania globalnego rozwoju; podkreśla, że wspólne budowanie przyszłości jest najlepszym sposobem na zapewnienie Europejczykom powszechnego, wspólnego dobrobytu i wysokich standardów życia, bezpieczeństwa oraz czystego środowiska; uważa, że jedność europejska jest najlepszym sposobem działania na rzecz pokoju, dobrobytu i poprawy standardów życia w innych częściach świata;
5. podkreśla, że wszyscy obywatele Europy są równi zgodnie z porządkiem prawnym Unii oraz że wzmocniona współpraca w niektórych dziedzinach integracji europejskiej musi przebiegać w sposób niewykluczający, przy czym należy zawsze za wyjściową opcję domyślną przyjmować udział 27 państw członkowskich UE; podkreśla, że deklaracja rzymska przewiduje, że „będziemy działać wspólnie – w zależności od potrzeb w różnym tempie i z różnym nasileniem – podążając jednocześnie w tym samym kierunku, tak jak czyniliśmy to w przeszłości, zgodnie z Traktatami, nie odmawiając tym, którzy zechcą przyłączyć się później”; podkreśla, że nie należy ustanawiać jakichkolwiek zmiennych celów ani dodatkowych kryteriów dla tych, którzy chcą przyłączyć się do inicjatyw na późniejszym etapie;
6. podkreśla potrzebę silniejszych bezpośrednich więzi między UE a obywatelami; uważa, że scenariusz „Wspólnie radzimy sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom” oznacza demokratyczne podejście, które może poprawić legitymację Unii i zagwarantować obywatelom, że ich opinie oraz wybory, jakich dokonują, zostaną uwzględnione;
7. przedstawia w niniejszej rezolucji główne priorytety strategiczne, które UE powinna uwzględnić przy budowaniu długoterminowej wizji wspólnej przyszłości, a także główne konkretne inicjatywy, które Komisja powinna przedstawić w 2018 r.; zwraca uwagę na sprawozdanie podsumowujące przyjęte przez Konferencję Przewodniczących Komisji w celu uzyskania szczegółowego przeglądu komunikatów komisji dotyczących realizacji programu prac Komisji na 2017 r. oraz oczekiwań na rok 2018;
Europa, jakiej pragniemy: Główne priorytety
Unia Europejska, która chroni i poprawia warunki życia i pracy obywateli
8. stwierdza stanowczo, że społeczny wymiar integracji europejskiej nie może sprowadzać się do kwestii związanych ze swobodnym przepływem; wręcz przeciwnie, podkreśla, że hasło przewodnie „Wspólnie radzimy sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom” oznacza wspólne wzmożone działania na rzecz poprawy warunków pracy, zmniejszenia ubóstwa, nierówności społecznych i związanych z płcią, zapewnienie wysokiej jakości kształcenia i szkoleń dla wszystkich, przyspieszenie procesu pozytywnej konwergencji w zakresie wyników gospodarczych i wyrównanie poziomu dochodów w państwach Unii oraz zwiększenie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w obrębie UE; zwraca uwagę na rezolucję w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych i szczegółowe propozycje dotyczące stworzenia wspólnie przez 27 państw członkowskich UE bardziej socjalnej Europy oraz na konkretne dodatkowe instrumenty, które są potrzebne w tym zakresie w strefie euro; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący wspólnego głoszenia zasad europejskiego filaru praw socjalnych i potwierdza swoją gotowość do współpracy z Komisją i Radą w celu ukończenia wspólnej deklaracji do końca 2017 r.; podkreśla, że zasady filaru powinny mieć zastosowanie do wszystkich osób w UE; apeluje w związku z tym do wszystkich 27 państw członkowskich UE, aby wspierały wspólne głoszenie zasad na szczeblu szefów państw i rządów;
9. wzywa Komisję do przedstawienia wniosków ustawodawczych dotyczących konkretnych europejskich inicjatyw mających na celu poprawę warunków życia i pracy, w szczególności:
• w przypadku gdy partnerzy społeczni nie są gotowi do podjęcia negocjacji w sprawie przeglądu dyrektywy w sprawie pisemnego oświadczenia (dyrektywy 91/533/EWG)[8], Komisja powinna przedstawić wniosek ustawodawczy dotyczący dyrektywy ramowej w sprawie godnych warunków pracy, która zagwarantuje każdemu pracownikowi dostęp do podstawowych praw pracowniczych i socjalnych, w tym również w ramach gospodarki cyfrowej;
• inicjatywy w sprawie dostępu do ochrony socjalnej, w oparciu o konsultacje z partnerami społecznymi, obejmującej konkretne propozycje, tak aby zagwarantować, że wszystkie osoby mogły nabywać niezależnie od rodzaju zatrudnienia uprawnienia do zabezpieczenia społecznego, w tym również do odpowiednich emerytur;
• europejskiej karty ubezpieczenia społecznego w celu ułatwienia wymiany informacji i zapewnienia ludziom przeglądu obecnych i przeszłych uprawnień, a także zapobiegania nadużyciom;
• europejskiej inspekcji pracy w celu zapewnienia egzekwowania prawa pracy i przepisów socjalnych na jednolitym rynku;
• dyrektywy ustanawiającej gwarancje dla dzieci w celu złagodzenia szkodliwego wpływu ubóstwa dzieci przez zapewnienie, by każde dziecko zagrożone ubóstwem miało dostęp do bezpłatnej opieki zdrowotnej, bezpłatnej edukacji, bezpłatnej opieki, godnych warunków mieszkaniowych i odpowiedniego żywienia;
• dyrektywy ramowej w sprawie europejskich systemów dochodu minimalnego pozwalających na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania, przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych;
• trzeciej partii substancji w ramach dyrektywy w sprawie czynników rakotwórczych i mutagenów (2004/37/WE)[9], którą należy niezwłocznie określić, przy czym zakres dyrektywy należy rozszerzyć, tak aby objąć nią substancje działające szkodliwie na rozrodczość;
• przy kolejnej rewizji Traktatów Komisja powinna zaproponować protokół w sprawie polityki społecznej w celu wzmocnienia podstawowych praw socjalnych w stosunku do swobód gospodarczych;
10. podkreśla, że Komisja powinna zapewnić wszelkie wsparcie niezbędne państwom członkowskim do pełnego wdrożenia gwarancji dla młodzieży, gwarancji umiejętności i innych istotnych inwestycji w potencjał ludzki, w tym dostępu do wysokiej jakości przystępnej cenowo wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi, a także opieki nad osobami starszymi i niesamodzielnymi; wzywa Komisję, by zapewniła odpowiednie finansowanie dla Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych do roku 2020 i dołożyła wszelkich starań, aby pomóc państwom członkowskim, by w pełni korzystały z zasobów dostępnych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; wzywa Komisję do zabezpieczenia programu Erasmus+ i znacznego zwiększenia jego finansowania; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie Europejskiego Korpusu Solidarności mającego na celu wyrażanie uznania i promowanie młodych wolontariuszy oraz idei wolontariatu i solidarności ponad granicami w całej Unii; podkreśla jednak, że należy dokonać przeglądu proponowanych przepisów prawnych, aby upewnić się, że inicjatywa Europejskiego Korpusu Solidarności nie będzie negatywnie wpływać na inne istniejące programy, takie jak Erasmus+, a także iż wolontariat nie będzie służył do zastąpienia pracy zarobkowej;
11. z zadowoleniem przyjmuje działania Komisji mające na celu zwiększenie roli i znaczenia wskaźników społecznych w europejskim semestrze i wzywa w szczególności, by w procesie formułowania zaleceń dla poszczególnych krajów i strefy euro uwzględniono istniejącą tabelę kluczowych wskaźników w zakresie zatrudnienia i wskaźników społecznych oraz inicjatywę – która ma zostać uruchomiona wkrótce – w sprawie dostępu do ochrony socjalnej; wzywa Komisję, by kontynuowała działania w ramach zintegrowanej strategii walki z ubóstwem w celu ostatecznego osiągnięcia celu strategii „Europa 2020” na rzecz zmniejszenia ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz zwiększenia zatrudnienia kobiet; ponawia swój apel do Komisji, by promowała odpowiednie systemy dochodu minimalnego pozwalające na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania we wszystkich państwach członkowskich, zgodnie z prawem i praktyką krajową, przy czym należy jednocześnie zapewnić możliwości, które pozwolą uniknąć długotrwałego uzależnienia od dochodu minimalnego; ponownie wzywa do przedstawienia zielonej księgi w sprawie nierówności i jej szkodliwych skutków dla ożywienia gospodarczego i długoterminowego potencjału wzrostu;
Europejska strategia na rzecz zrównoważonego rozwoju
12. podkreśla, że scenariusz „Wspólnie radzimy sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom” powinien obejmować ustanowienie podstaw dla przyszłego dobrobytu przynoszącego powszechne korzyści; jest zdania, że UE musi posiadać konkretną strategię na rzecz zrównoważonego wzrostu, zrównoważonych finansów, konkurencyjności, jakości zatrudnienia, osiągania celów zrównoważonego rozwoju w całej Unii Europejskiej do roku 2030 oraz wypełniania unijnych zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego w sprawie zmiany klimatu; zwraca uwagę, że wdrażanie europejskiej strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju oznacza, że muszą być aktualizowane standardy regulacyjne i przygotowane odpowiednie instrumenty finansowe;
13. podkreśla potrzebę utrzymania i modernizacji unijnej polityki na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, która stanowi kluczową strategię polityczną wpływającą bezpośrednio na życie ludzi i główne długoterminowe narzędzie inwestycyjne na rzecz przezwyciężania nierówności i sprzyjania trwałej konwergencji i wzrostowi dobrobytu, obejmujące wszystkie państwa członkowskie, które jest praktycznym wyrazem zasady solidarności;
14. popiera w tym kontekście apel Rady do Komisji o przedstawienie kompleksowej strategii dotyczącej przyszłej unijnej polityki przemysłowej; uważa, że strategię tę należy następnie powiązać z planem działania i należy w niej uwzględnić kluczowe priorytety, takie jak przejście na energooszczędną gospodarkę niskoemisyjną i zapewnienie łączności cyfrowej dla wszystkich, przy czym strategia ta powinna wykorzystać potencjał przedsiębiorstw z europejskiej branży kultury i branży kreatywnej, sprawić, że miasta staną się bardziej zrównoważone, i wdrożyć plan działania na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym;
15. oczekuje, że Komisja szybko przedstawi wszystkie pozostałe inicjatywy mające na celu wdrożenie unii energetycznej zgodnie z przedstawionym planem działania unii energetycznej; wzywa Komisję do rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego przez konkretny plan działania, tak aby wyeliminować ubóstwo energetyczne i zapewnić dostęp do energii po przystępnej cenie dla wszystkich obywateli UE;
16. jest zdania, że redukcja emisji w sektorze transportu ma kluczowe znaczenie; wzywa Komisję, aby ukończyła – już opóźniony – przegląd przepisów dotyczących emisji CO2 z samochodów osobowych i dostawczych oraz przedłożyła odpowiednio ambitne wnioski ustawodawcze obejmujące średni docelowy poziom dla floty do roku 2025 oraz mandat dotyczący pojazdów bezemisyjnych, w ramach którego nakłada się obowiązek stopniowego wzrostu odsetka pojazdów bezemisyjnych w całej flocie, tak aby stopniowo wycofywać samochody emitujące CO2 do 2035 r.; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego neutralnych pod względem technologii limitów EURO7 obowiązujących od 2025 r. dla wszystkich samochodów osobowych i dostawczych wprowadzanych na rynek unijny, z myślą o poprawie jakości powietrza w Unii i przestrzeganiu wartości progowych w zakresie jakości powietrza określonych przez Unię oraz poziomów zalecanych przez Światową Organizację Zdrowia;
17. oczekuje, że wnioski Komisji dotyczące wspólnej polityki rolnej po roku 2020 będą opierać się na publicznych działaniach naprawczych w kwestii braku stabilności rynków rolnych, tak aby zapewnić bezpieczne dostawy zdrowej żywności, zagwarantować zachowanie zdolności w zakresie produkcji żywności w Europie dzięki zabezpieczeniu dochodów z rolnictwa oraz zatrzymać miejsca pracy i silne społeczności na obszarach wiejskich, przy czym należy zachować pełną zgodność z celami zrównoważonego rozwoju; wzywa, by zwrócić znacznie większą uwagę na przyczynianie się do osiągania celów dotyczących środowiska i zmiany klimatu, w tym przez przyznanie pierwszeństwa praktykom rolnym, które pozwalają na magazynowanie większej ilości węgla w glebie, ograniczają emisje tlenku azotu i zastępują pestycydy alternatywnymi rozwiązaniami;
18. ponownie wzywa Komisję do przedstawienia wniosków ustawodawczych mających na celu rozwiązanie kwestii oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, która stanowi globalny problem w dziedzinie zdrowia;
19. wzywa Komisję do przedstawienia w 2018 r. wniosku w sprawie ram prawnych mających na celu przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym w łańcuchu dostaw żywności; wzywa do gruntownej oceny zobowiązań UE w zakresie zwalczania nieuczciwej konkurencji na świecie, w szczególności w kwestii bezpieczeństwa żywności, norm sanitarnych i fitosanitarnych, oznaczeń geograficznych, dobrostanu zwierząt i sektorów produktów wrażliwych; zwraca się do Komisji, by opracowała możliwości w zakresie potencjalnych środków wsparcia dla unijnych rolników w przypadkach wystąpienia nieuczciwej konkurencji przez dostosowanie polityki w zakresie konkurencji do specyfiki rolnictwa, tak aby chronić pozycję gospodarczą głównych producentów w łańcuchu dostaw żywności;
20. podkreśla, że UE musi być liderem globalnej współpracy na rzecz poprawy międzynarodowego zarządzania oceanami, w tym na obszarach poza jurysdykcją krajową, w celu radzenia sobie ze skutkami zmiany klimatu, ochrony różnorodności biologicznej i zapewnienia stabilnej przyszłości dla sektora rybołówstwa; wzywa Komisję do zintensyfikowania walki z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami oraz do wykorzystania dorobku deklaracji MedFish4Ever w celu wzbogacenia śródziemnomorskich zasobów rybnych; zdecydowanie wzywa Komisję do ograniczenia opóźnień w transpozycji środków przyjętych przez międzynarodowe organizacje rybołówstwa oraz w przekazywaniu proponowanych aktów delegowanych dotyczących rybołówstwa;
21. zwraca się do Komisji, by przeprowadziła i ukończyła w 2018 r. badanie dotyczące własności intelektualnej i dostępu do leków w celu wspierania badań nad chorobami zaniedbanymi i poprawy dostępności cenowej leków w UE i krajach rozwijających się; oczekuje, że Komisja przedstawi wniosek ustawodawczy w sprawie europejskiego systemu oceny technologii medycznych;
22. wzywa Komisję, by podjęła konkretne działania w celu zmniejszenia różnic w jakości produktów tej samej marki w ramach jednolitego rynku; oczekuje pierwszych pozytywnych wyników takich działań do połowy 2018 r.;
23. ponawia swój stały apel do Komisji o przedstawienie wniosku ustawodawczego w sprawie roszczeń zbiorowych, co mogłoby znacznie pomóc ludziom w korzystaniu z ich praw, w przypadkach gdy ponieśli oni szkody na skutek łamania mających zastosowanie przepisów przez przedsiębiorstwa;
24. podkreśla potrzebę dalszej poprawy nadzoru rynku dla produktów w UE i wzywa Komisję do podjęcia działań w celu przezwyciężenia impasu dotyczącego pakietu w sprawie bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku, w szczególności w celu osiągnięcia sprawiedliwego kompromisu w sprawie obowiązkowego oznaczania pochodzenia produktów („wyprodukowano w”);
25. wzywa Komisję, by jak najszybciej przedstawiła wniosek ustawodawczy w sprawie rozszerzenia ochrony oznaczeń geograficznych na produkty inne niż rolnicze, co przyniesie wiele pozytywnych skutków dla obywateli, konsumentów, producentów, całej europejskiej gospodarki i społeczeństwa;
26. podkreśla znaczenie wywiązywania się w pełni z wszelkich środków zaproponowanych w ramach strategii jednolitego rynku cyfrowego; oczekuje, że Komisja po śródokresowym przeglądzie strategii jednolitego rynku cyfrowego wystąpi z konkretnymi wnioskami ustawodawczymi, tak aby zapewnić czytelne ramy prawne dotyczące działalności, w których pośredniczą platformy cyfrowe, zarówno w odniesieniu do profesjonalnego, jak i nieprofesjonalnego świadczenia usług, systemów odpowiedzialności, praw konsumentów, ochrony nieletnich, praw pracowniczych, praw twórców, konkurencji i opodatkowania;
27. wzywa Komisję, by nie ograniczała się do stworzenia jednolitego rynku cyfrowego i podjęła działania ukierunkowane na utworzenie pełnoprawnej unii cyfrowej z ambitnymi celami w zakresie prawodawstwa i odpowiednimi środkami finansowymi; oczekuje, że możliwości związane z cyfryzacją przełożą się na konkretne korzyści dla wszystkich Europejczyków, w tym w najodleglejszych obszarach wiejskich, także przez odpowiednie wykorzystanie zamówień publicznych oraz szersze wykorzystanie systemów administracji elektronicznej w zakresie usług publicznych takich jak edukacja, zdrowie i procedury administracyjne na rzecz obywateli i MŚP; podkreśla, że trwająca transformacja cyfrowa powinna prowadzić do powstania sprawiedliwego, bardziej otwartego i dynamicznego społeczeństwa, w którym chronione są prawa jednostek;
28. wzywa do ambitnych inwestycji w umiejętności cyfrowe i bezpieczeństwo w internecie dla wszystkich pokoleń oraz do ulepszenia programów nauczania; wzywa do szybkiego wdrożenia inicjatywy Wifi4EU; zwraca się do Komisji o przedstawienie planu, który uczyni z Europy światowego lidera w dziedzinie centrów danych, zarządzania danymi i bezpieczeństwa danych dzięki swobodnemu przepływowi danych, w oparciu o wymagające uregulowania unijne, które zagwarantują neutralność sieci i prywatność danych; wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz promowania europejskich badań, rozwoju i wdrażania technologii 5G;
29. oczekuje, że Komisja przedstawi planowane inicjatywy dotyczące cyberprzestępczości, w tym w odniesieniu do Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA); podkreśla, że takie inicjatywy powinny mieć na celu zwiększenie bezpieczeństwa w cyberprzestrzeni dla przemysłu oraz do innych zastosowań cywilnych oraz zawierać skuteczne środki zaradcze;
Lepsze instrumenty na rzecz inwestycji
30. zwraca uwagę, że wiarygodna europejska strategia na rzecz zrównoważonego rozwoju wymaga polityki gospodarczej zapewniającej odpowiednie inwestycje publiczne i prywatne na szczeblu krajowym i europejskim, tak aby wyeliminować istniejące luki inwestycyjne; podkreśla, że obywatelom bardzo zależy na możliwościach gospodarczych i podniesieniu poziomu życia, i że odczuliby oni istotne korzyści, gdyby instytucje UE i państwa członkowskie podjęły dużo sprawniejsze wspólne działania w formie gospodarczych strategii politycznych, które wspierają tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy, usprawniają kształcenie i zwiększają umiejętności ludzi oraz utrzymują wysoką jakość świadczeń socjalnych, co umożliwia wszystkim pełny udział w życiu gospodarczym i społecznym; domaga się w związku z tym, aby Komisja przedstawiła europejską strategię na rzecz zwiększenia inwestycji publicznych i prywatnych wykraczającą poza istniejący plan inwestycyjny dla Europy i bezpośrednio związaną z celami zrównoważonego rozwoju na 2030 r. oraz porozumieniem paryskim; wzywa do przedstawienia wniosków ustawodawczych dotyczących uwzględniania kryteriów środowiskowych, społecznych i dotyczących zarządzania w obowiązkach sprawozdawczych i procesie podejmowania decyzji, tak aby stworzyć zachęty dla inwestorów do ukierunkowania wsparcia na rzecz zrównoważonych i długoterminowych projektów;
31. potwierdza, że zwalczanie oszustw podatkowych i unikania opodatkowania stanowi zasadniczy priorytet dla Europy, który pozwoli zapewnić poprawę uczciwości w społeczeństwie i przywrócić odpowiednią zdolność w zakresie inwestycji publicznych; uważa za istotne, aby Parlament i Rada szybko osiągnęły porozumienie dotyczące wymogów w zakresie obowiązkowej publicznej sprawozdawczości dla przedsiębiorstw międzynarodowych z podziałem na poszczególne państwa, w oparciu o wniosek Komisji z 2016 r.[10]; podkreśla znaczenie osiągnięcia postępów w kierunku ustanowienia wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych w oparciu o dwa wnioski Komisji[11]; podkreśla, że publicznie dostępne rejestry beneficjentów rzeczywistych są kluczowym elementem, który musi zostać uzgodniony w wyniku negocjacji toczących się w sprawie dyrektywy dotyczącej zapobiegania praniu pieniędzy (dyrektywy (UE) 2015/849)[12]; wzywa Komisję, aby utworzyła własny niezależny wykaz jurysdykcji wysokiego ryzyka wyposażonych w niedostateczne środki na rzecz zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu; zwraca się do Komisji, by niezwłocznie przedstawiła unijny czarny wykaz rajów podatkowych, z uwzględnieniem poważnych i automatycznych sankcji wobec wymienionych w wykazie państw i jurysdykcji; zwraca się do Komisji o podjęcie wszelkich stosownych kroków w celu zagwarantowania, że wszystkie przedsiębiorstwa o zasięgu globalnym i przedsiębiorstwa działające w oparciu o rozwiązania technologiczne oddawały uczciwie części swoich dochodów w formie podatków w Europie;
32. przypomina, że obecny system podatku od wartości dodanej (VAT) w UE miał być tymczasowy i jest obecnie przestarzały; domaga się przedstawienia wniosku dotyczącego uaktualnienia systemu podatkowego do ostatecznej wersji systemu opartego na zasadzie miejsca przeznaczenia; podkreśla konieczność znalezienia właściwego rozwiązania problemu oszustw związanych z podatkiem VAT i problemu luki w podatku VAT; uważa, że Prokuratura Europejska powinna być częścią tego rozwiązania i zwraca się do Komisji o podjęcie działań na rzecz szybkiego porozumienia w ramach wzmocnionej współpracy;
33. oczekuje, że Komisja niezwłocznie podejmie działania, by wypełnić zalecenia komisji śledczej Parlamentu ds. prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (PANA), które to zlecenia mają wkrótce zostać przestawione;
34. wzywa Komisję do przedstawienia ambitnych propozycji dotyczących europejskich organów nadzoru w celu podjęcia kroków zmierzających do stworzenia jednolitego unijnego nadzoru nad unią rynków kapitałowych; zwraca uwagę, że wymaga to w szczególności zwiększenia uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) oraz nadania większej roli Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego (ERRS); podkreśla, że unia rynków kapitałowych powinna przyczyniać się do rozwoju zrównoważonego finansowania, łagodząc finansowanie inwestycji długoterminowych przy wykorzystaniu odpowiedniego systemu opodatkowania;
35. oczekuje od Komisji – w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE – przeglądu rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego (rozporządzenia (UE) nr 648/2012)[13], dyrektywy w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (dyrektywy 2011/61/UE)[14] oraz dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (dyrektywy 2014/65/UE)[15] w celu utrzymania i wzmocnienia stabilności rynków finansowych; wzywa Komisję do podejmowania dalszych działań na rzecz promowania większego wkładu sektora finansowego w zrównoważony rozwój;
36. wzywa do jak najszybszego podjęcia działań w celu urzeczywistnienia unii bankowej ze wspólnym fiskalnym mechanizmem obronnym dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, odpowiednio dopasowanego i korzystającego z bezpośredniej linii kredytowej z Europejskiego Mechanizmu Stabilności oraz z europejskiego systemu gwarantowania depozytów; wzywa do dokonania oceny obecnych ram restrukturyzacji i likwidacji; wskazuje na konieczność dalszego zmniejszenia zagrożeń i braku równowagi wynikających głównie z trwałego braku wzrostu; wzywa Komisję do niezwłocznego zaproponowania europejskiej strategii na rzecz rozwoju dobrze funkcjonującego rynku wtórnego w odniesieniu do kredytów zagrożonych, w tym poprzez zdefiniowanie europejskiego planu dla spółek zarządzających aktywami i niezbędnego dostrojenia przekazywania pomocy państwa;
37. wzywa Komisję do podjęcia działań mających na celu ustanowienie prawdziwie europejskiego bezpiecznych aktywów dla strefy euro w celu emisji nowego wspólnie gwarantowanego długu, przy jednoczesnym unikaniu sztucznych i nadmiernie złożonych rozwiązań, które mogą mieć negatywny wpływ na stabilność finansową i zdolność finansową państw członkowskich;
38. wzywa stanowczo, by wdrożyć ogólnoeuropejski wspólny kurs polityki fiskalnej na rzecz wzrostu w strefie euro oraz zapewnić zdolności budżetowe w strefie euro, wraz z kodeksem konwergencji, przy czym należy jednocześnie w pełni wykorzystać Europejski Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne; przypomina, że mechanizm zdolności fiskalnej w strefie euro powinien służyć do wspierania wzrostu konwergencji społeczno-gospodarczej i neutralizować wstrząsy gospodarcze, w tym przez europejski system świadczeń dla bezrobotnych; zauważa, że zdolność budżetowa strefy euro powinna obejmować nowe instrumenty w ramach budżetu UE (powyżej pułapów UE w zakresie WRF) oraz zreformowany europejski mechanizm stabilności, włączony do ram prawnych UE i podlegający demokratycznemu nadzorowi; zgadza się z Komisją, że zdolność fiskalna strefy euro powinna być otwarta dla państw spoza strefy euro, które chcą do niej przystąpić; jest głęboko zaniepokojony dość niefrasobliwą postawą Komisji, która zakłada, że zdolność fiskalna w strefie euro zostanie uzyskana dopiero w roku 2025;
39. wzywa do wprowadzenia „zasady złotego środka w kwestii inwestowania” oraz do włączenia wskaźników zrównoważonego rozwoju do paktu stabilności i wzrostu w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu wysokiej jakości inwestycji w przyszły dobrobyt Europy;
40. oczekuje przygotowania wniosków ustawodawczych dotyczących polityki spójności po roku 2020, tak aby zapewnić przynajmniej utrzymanie obecnego poziomu inwestycji na rzecz pozytywnej konwergencji, zrównoważonego rozwoju, wysokiej jakości miejsc pracy oraz zmniejszenia nierówności na jednolitym rynku; oczekuje również wniosków dotyczących wspólnej polityki rolnej po roku 2020 oraz nowego programu ramowego w dziedzinie badań, w oparciu o ocenę śródokresową programu „Horyzont 2020” oraz powiązane sprawozdanie Parlamentu w sprawie wdrożenia; nalega na kontynuację po roku 2020 wszelkich istniejących wieloletnich programów w dziedzinie kształcenia, młodzieży, sportu, kultury, mediów i obywatelstwa (Erasmus+, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli), przy czym – mając na uwadze fakt utrzymującego się niedofinansowania obecnych programów – należy uwzględnić zwiększenie środków budżetowych; wzywa do przedstawienia sprawozdania z wdrażania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych do końca 2018 r., w szczególności w zakresie usprawnień dotyczących dodatkowości, równowagi geograficznej i zarządzania; wzywa Komisję, by przedstawiła wnioski ustawodawcze w ramach WRF na okres po roku 2020 odpowiednio wcześnie w 2018 r., tak aby wszystkie programy mogły rozpocząć się we właściwym terminie;
Bezpieczeństwo wewnętrzne
41. zwraca uwagę, że bezpieczeństwo w codziennym życiu jest czymś bardzo ważnym dla Europejczyków, a Europejczycy wspólnie działają o wiele lepiej;
42. wzywa Komisję, by zapewniła skuteczne i skoordynowane wdrażanie Europejskiej agendy bezpieczeństwa na lata 2015–2020, w ramach której priorytetem jest walka z terroryzmem, zorganizowaną przestępczością i cyberprzestępczością; ponawia apel, by przeprowadzić – zanim przedstawi się jakiekolwiek nowe wnioski ustawodawcze – dogłębną ocenę, która dotyczyć będzie przede wszystkim skuteczności operacyjnej odpowiednich obowiązujących instrumentów UE i pozostałych w tym obszarze luk; domaga się, aby wszystkim nowym środkom w dziedzinie bezpieczeństwa towarzyszyła ocena skutków;
43. przypomina, że właściwe zarządzanie zewnętrznymi granicami UE stanowi istotną kwestię dla obywateli europejskich, w szczególności w celu zapewnienia, by państwa członkowskie powstrzymały się od przeprowadzania kontroli granicznych w obrębie strefy Schengen; apeluje o pełne wdrożenie rozporządzenia w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej (rozporządzenia (UE 2016/1624)[16];
44. zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku o charakterze nieustawodawczym – który pozwoli podjąć konkretne działania – w sprawie ułatwienia wymiany informacji między różnymi organami ścigania, między różnymi organizacjami wywiadowczymi, a także między organami ścigania i organizacjami wywiadowczymi w celu skutecznego zwalczania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i walki z terroryzmem; w tym kontekście przypomina o znaczeniu zacieśnienia współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi, agencjami UE i państwami trzecimi;
45. podkreśla potrzebę rozwijania skutecznych i odpowiednich zdolności do przeciwdziałania atakom cybernetycznym; podkreśla znaczenie skutecznej koordynacji i niepowielania działań w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych podmiotów; podkreśla tym kontekście znaczenie współpracy z NATO i sektorem prywatnym;
46. wzywa Komisję do wykorzystania wiedzy oraz zasobów technicznych i finansowych, tak aby zapewnić na szczeblu UE koordynację i wymianę najlepszych praktyk w dziedzinie zwalczania brutalnego ekstremizmu i propagandy terrorystycznej oraz zapobiegania wykorzystywaniu internetu do werbowania i finansowania tego rodzaju działalności; uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na strategie zapobiegania, integracji i reintegracji, przy czym należy uwzględnić problematykę płci;
47. zaznacza, że przemoc wobec kobiet jest również kwestią bezpieczeństwa wewnętrznego; apeluje do Komisji o szybkie zakończenie procedury przystąpienia Unii do konwencji stambulskiej w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet oraz do jak najszybszego przedstawienia aktu ustawodawczego dotyczącego zapobiegania i zwalczania przemocy związanej z płcią;
Tworzenie rzeczywistej europejskiej polityki azylowej i imigracyjnej
48. zwraca uwagę na konieczność podjęcia przez Europejczyków wspólnych i szerzej zakrojonych działań, tak aby zapewnić bezpieczne i legalne drogi do Europy dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową oraz aby osoby ubiegające się o azyl przybywające do Europy mogły korzystać ze swoich praw podstawowych, w tym prawa do ubiegania się o ochronę międzynarodową, a także na konieczność usprawnienia współpracy z państwami trzecimi w celu rozwiązania głównych przyczyn przymusowej migracji; podkreśla potrzebę zagwarantowania, aby współpraca z krajami partnerskimi w zakresie migracji odbywała się na zasadach zgodnych z prawami człowieka;
49. wzywa do zintensyfikowania wysiłków na rzecz uzgodnienia reformy systemu dublińskiego w celu ustanowienia i wdrożenia rzeczywistej i wspólnej europejskiej polityki azylowej, zgodnie z art. 78 i 80 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE); podkreśla, że w międzyczasie wszystkie państwa członkowskie powinny wypełniać swoje zobowiązania wynikające z decyzji Rady w sprawie przeniesienia osób ubiegających się o azyl z Grecji i Włoch, przy czym priorytetem jest przeniesienie kobiet, małoletnich bez opieki, a także innych szczególnie narażonych grup społecznych, takich jak osoby niepełnosprawne i osoby LGBTI; wzywa do dalszych wysiłków mających na celu ułatwienie migrantom, uchodźcom i osobom ubiegającym się o azyl dostępu do systemów kształcenia i szkolenia, a także do rynku pracy, a także do uznania ich umiejętności;
50. apeluje do Komisji, by przedstawiła wniosek ustawodawczy w sprawie wiz humanitarnych jako dodatkowej – obok przesiedleń – bezpiecznej i legalnej drogi dla osób ubiegających się o azyl, a także do ochrony ofiar przemytu na terenie UE;
51. wzywa do prowadzenia skoordynowanych działań w zakresie legalnej migracji na szczeblu UE, wykraczających poza obecnie stosowane podejście fragmentaryczne; nalega, by wzmocnić układy partnerskie z państwami trzecimi w zakresie legalnych aspektów migracji i opracować pakiety mobilności na szczeblu unijnym, przy czym należy uwzględnić odpowiednie gwarancje między innymi w zakresie warunków pracy;
52. wzywa Komisję do przeanalizowania zgodności z prawem międzynarodowym, w tym z konwencją genewską w sprawie uchodźców, prawami humanitarnymi i prawem w dziedzinie praw człowieka, działań podejmowanych przez wszystkie podmioty zaangażowane w ochronę granic zewnętrznych Europy, zarządzanie obozami dla uchodźców i przyjmowanie osób ubiegających się o azyl; wzywa do wyraźnego rozróżnienia między przemytem a działaniami podejmowanymi przez zwykłych obywateli pomagających ludziom w potrzebie;
Demokracja, zasada państwa prawa i wolności podstawowych
53. zwraca uwagę, że podejście „Wspólnie radzimy sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom” oznacza, że UE musi działać na rzecz ochrony praw podstawowych, wartości i zasad określonych w traktatach założycielskich; podkreśla, że oznacza to również podejmowanie praktycznych kroków w celu uproszczenia procedur administracyjnych związanych z transgranicznymi aspektami życia obywateli i ochronę osób przed nadużyciami przez likwidację luk w prawie europejskim lub krajowym;
54. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczącego zasad demokracji, państwa prawa i praw podstawowych, zgodnie z zaleceniem Parlamentu zawartym w rezolucji ustawodawczej z dnia 25 października 2016 r.[17];
55. wzywa Komisję do przedstawienia wniosków w sprawie podjęcia bardziej zdecydowanych działań na rzecz integracji i de-radykalizacji, w oparciu o stosowne istniejące polityki i z określeniem dodatkowych potrzeb;
56. ponawia apel do Komisji i Rady, by dołożyły wszelkich starań w celu odblokowania wniosku w sprawie horyzontalnej dyrektywy antydyskryminacyjnej[18];
57. wzywa Komisję, by podjęła zdecydowane działania ukierunkowane na wyeliminowanie trwałego zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć przez przedstawienie dyrektywy w oparciu o zalecenia Komisji z 2014 r. w sprawie przejrzystości wynagrodzeń; apeluje do Komisji i Rady o wzmożenie wysiłków na rzecz porozumienia politycznego odnoszącego się do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie poprawy równowagi płci wśród dyrektorów spółek notowanych na giełdach[19];
58. wzywa Komisję do niezwłocznego przedstawienia kompleksowego wniosku ustawodawczego,który byłby odpowiedzią na rezolucję ustawodawczą Parlamentu z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przepisów prawa cywilnego dotyczących robotyki[20] i odnosił się przynajmniej do aspektów praw człowieka i etyki, zasady ostrożności oraz głównych skutków robotyki dla rynków pracy i systemów zabezpieczenia społecznego;
59. apeluje do Komisji, by niezwłocznie podjęła działania i przedstawiła wniosek ustawodawczy zawierający ogólnounijne przepisy prawne dotyczące ochrony demaskatorów, obejmujące szeroki zakres oraz odpowiednią podstawę prawną, tak aby zapewnić horyzontalną ochronę obejmującą wszystkie kategorie demaskatorów;
60. wzywa Komisję do wycofania wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością; wyraża głębokie zaniepokojenie, że – w świetle wycieku dokumentów określanego jako skandal Panama Papers – dyrektywa ta może stwarzać luki w Europie z powodu braku pewności prawnej;
61. podkreśla, że każda propozycja dotycząca rejestracji przedsiębiorstw w internecie musiałaby uwzględniać zastosowanie zabezpieczeń, które zagwarantują, że wprowadzonego systemu nie można nadużyć do celów utworzenia firm przykrywek, obchodzenia przepisów w zakresie prawa pracy i udziału pracowników oraz opodatkowania, oraz zaznacza, że rejestracja przedsiębiorstw w Europie – bez względu na to, czy odbywa się online czy osobiście – powinna być powiązana z europejskim rejestrem przedsiębiorców lub przynajmniej połączona z rejestrem przedsiębiorstw państw członkowskich ze wspólnym zbiorem minimalnych standardów dotyczących dostarczonych informacji;
62. wzywa Komisję, aby przedstawiła ostatecznie wniosek dotyczący czternastej dyrektywy w sprawie prawa spółek zawierający zasady dotyczące przeniesienia siedziby przedsiębiorstwa, który zagwarantuje, że podatki opłaca się w miejscu wytworzenia dochodu, i zapewni ochronę praw pracowników, w szczególności w odniesieniu do reprezentacji na szczeblu zarządu, a także uczestnictwa i uzyskiwania informacji;
63. apeluje do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie uznawania treści dokumentów publicznych po przyjęciu rozporządzenia wspierającego swobodny przepływ obywateli i przedsiębiorstw przez uproszczenie metod przyjmowania niektórych dokumentów publicznych; podkreśla konieczność włączenia zarejestrowanych partnerstw w zakres przyszłego rozporządzenia;
64. wzywa Komisję, by wystąpiła z inicjatywą na rzecz ochrony wolności i pluralizmu mediów, promowania umiejętności cyfrowych, zwalczania dezinformacji, mowy nienawiści, seksizmu i cybernękania oraz dbania o demokratyczną dyskusję opartą na faktach – nawet w dobie mediów społecznych;
65. ponownie apeluje do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie europejskiego prawa administracyjnego;
Europa globalnym liderem
66. podkreśla, że UE jest najsilniejsza i najbardziej wpływowa w stosunkach z partnerami na całym świecie, kiedy jest zjednoczona i mówi jednym głosem; pragnie, by UE odgrywała aktywną rolę na arenie międzynarodowej, promując prawa człowieka, demokrację, praworządność i wsparcie na rzecz demokracji, tak aby osiągnąć pokojowy porządek międzynarodowy oparty na współpracy w ramach systemu wielostronnego, cele zrównoważonego rozwoju 2030 oraz pełne wdrożenie postanowień porozumienia paryskiego w sprawie zmiany klimatu; uważa, że UE powinna również wzmocnić swój profil jako instytucji ustanawiającej standardy dla światowych rynków finansowych, w tym przez wspólną reprezentację w ramach międzynarodowych organizacji finansowych; jest zdania, że wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa powinny w razie potrzeby łączyć „miękką siłę” z możliwością korzystania z „twardej siły” w razie potrzeby, gdyż rozwój nie może istnieć bez bezpieczeństwa, a bezpieczeństwo bez rozwoju; wzywa do wdrożenia skutecznej strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych;
67. jest zdania, że należy wzmocnić wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), w tym przez utworzenie stałej współpracy strukturalnej, przy czym należy jednocześnie rozwijać stałe partnerstwo z NATO; uważa, że europejska obronność może i powinna być dalej rozwijana przez zwiększenie efektywności wydatków obronnych państw członkowskich, rozwój wspólnych umiejętności i zachęty z europejskiego funduszu na rzecz obrony wspierającego konkurencyjny europejski przemysł obronny oraz dzięki współpracy cywilno-wojskowej w prowadzeniu misji i operacji WPBiO; przypomina o istotnej roli, jaką UE nadal odgrywa w zapobieganiu konfliktom, rozwiązywaniu konfliktów i budowaniu pokoju na całym świecie, w tym również w promowaniu udziału kobiet w procesach pokojowych; wzywa do pełnego demokratycznego nadzoru nad WPBiO;
68. apeluje do Komisję o bardziej intensywne działania w ramach procesu rozszerzenia i akcesji i do ponownego zbadania, czy strategia rozszerzenia – wspierana przez Instrument Pomocy Przedakcesyjnej – zapewnia oczekiwane rezultaty; podkreśla, że coraz bardziej niestabilna sytuacja na Bałkanach Zachodnich wymaga większego zaangażowania UE; jest zdania, że należy zwrócić większą uwagę na poprawę stosunków dobrosąsiedzkich i bezpieczeństwa regionalnego, przy czym działania te należy poprzeć strategiczną komunikacją i działaniami ukierunkowanymi na zwiększenie wiarygodności UE jako największego darczyńcy na Bałkanach Zachodnich; wyraża ubolewanie, że proces rozszerzenia obejmujący Turcję musi zostać zawieszony w świetle wydarzeń od czasu próby zamachu w lipcu 2016 r. oraz referendum z dnia 16 kwietnia 2017 r.;
69. wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do zapewnienia maksymalnego możliwego wsparcia dla programu reform realizowanych przez kraje partnerskie w kontekście europejskiej polityki sąsiedztwa, w szczególności w odniesieniu do walki z korupcją, modernizacji instytucji publicznych, przestrzegania praw człowieka, umacniania pozycji kobiet, ochrony mniejszości i wzmocnienia rządów prawa; z zadowoleniem przyjmuje priorytety partnerstwa, które UE nawiązała już z wieloma krajami w ramach odnowionej europejskiej polityki sąsiedztwa, zaznaczając jednocześnie, że polityka UE musi być dostosowana do każdego kontekstu krajowego; uważa, że UE powinna zacieśnić współpracę z krajami Partnerstwa Wschodniego w celu umocnienia ich demokratycznych instytucji, odporności i niezależności; apeluje, by UE zapewniała ściślejszą współpracę i odgrywała bardziej aktywną rolę w kontaktach z krajami południowego sąsiedztwa, tak aby usprawnić dialog polityczny i zwiększyć bezpieczeństwo, wzmóc walkę z terroryzmem, zapobiegać radykalizacji i zarządzać migracją w taki sposób, by chronić prawa człowieka;
70. jest nadal zaniepokojony sytuacją w Libii, a zwłaszcza działaniami, które zagrażają pokojowi, bezpieczeństwu i stabilności państwa oraz utrudniają pomyślne dokończenie transformacji politycznej w Libii; wzywa do zapewnienia większego unijnego wsparcia mającego na celu towarzyszenie przejściu Libii w kierunku demokracji inkluzywnej i podjęcia wszelkich możliwych kroków na rzecz zapewnienia poszanowania praw człowieka i pilnej pomocy humanitarnej;
71. wzywa do pełnego wdrożenia strategii UE dla Syrii i związanych z nią działań, zgodnie z rezolucją Parlamentu z dnia 18 maja 2017 r .[21]; popiera wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ ds. Syrii w ich wysiłkach dyplomatycznych, aby nawiązać stosunki z odpowiednimi podmiotami regionalnymi i wesprzeć przemiany polityczne; podkreśla, że Unia powinna być gotowa, by zapewnić konkretne wsparcie na rzecz politycznego pojednania i odbudowy Syrii;
72. wzywa do kompleksowej reakcji UE na trwającą wojnę w Jemenie przez połączenie zwiększonych wysiłków w zakresie pomocy humanitarnej z aktywnymi inicjatywami na rzecz budowania pokoju i ukierunkowanym wsparciem na rzecz odbudowy i odnowy;
73. podkreśla, że UE i państwa członkowskie UE są łącznie największym na świecie darczyńcą, a głównym celem pomocy rozwojowej UE jest likwidacja ubóstwa; zwraca uwagę, że UE musi opracować w ciągu najbliższych lat solidny plan utrzymania roli globalnego lidera, w tym plan działań na rzecz osiągnięcia wspólnego zbiorowego zaangażowania UE w wysokości 0,7 % dochodu narodowego brutto (DNB) w przypadku oficjalnej pomocy rozwojowej; wzywa w związku z tym Komisję i Radę do regularnego informowania Parlamentu Europejskiego o postępach Unii; przypomina, że pomoc na rzecz rozwoju powinna być przede wszystkim ukierunkowana na likwidację ubóstwa i promowanie zrównoważonego rozwoju; podkreśla potrzebę zapewnienia, aby pomoc na rzecz rozwoju nie została źle ukierunkowana, ograniczona lub sprowadzona do roli narzędzia oraz by rozdzielanie pomocy rozwojowej pod względem geograficznym prowadzono zgodnie z potrzebami krajów otrzymujących pomoc; sprzeciwia się uzależnieniu udzielania pomocy rozwojowej UE od zarządzania przepływami migracyjnymi i umowami o readmisji;
74. wzywa ESDZ do promowania nowych inicjatyw mających na celu skuteczne wspierania przestrzegania przez UE prawodawstwa w zakresie międzynarodowego prawa humanitarnego, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi UE; podkreśla w szczególności potrzebę rygorystycznego stosowania przez UE zasad określonych we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie wywozu broni[22];
75. wyraża głębokie zaniepokojenie rosnącymi napięciami i ryzykiem dalszej destabilizacji na Bliskim Wschodzie i w regionie Zatoki Perskiej, które zaostrzają się na skutek jednostronnych działań podmiotów regionalnych i międzynarodowych; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz ESDZ do wykorzystania pełnego zakresu dostępnych narzędzi dyplomatycznych, aby zwiększyć zaangażowanie UE w działania wszystkich podmiotów regionalnych mające na celu zmniejszenie napięć, demilitaryzację istniejących konfliktów i utworzenie drogi dla realizacji integracyjnej struktury bezpieczeństwa w regionie;
76. wyraża uznanie dla wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz ESDZ za stanowcze zaangażowanie na rzecz utrzymania wspólnego kompleksowego planu działania z Iranem, co jest ważnym osiągnięciem dyplomacji UE i skutecznym działaniem wielostronnym, a także okazją do stopniowego angażowania się w sprawy Iranu na obszarach wspólnych interesów; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz ESDZ, by kontynuowali dialog ze Stanami Zjednoczonymi na temat pełnego wdrożenia wspólnego kompleksowego planu działania z Iranem, w szczególności w odniesieniu do legalnej działalności gospodarczej w Iranie, ale także by byli gotowi do skutecznej obrony interesów europejskich podmiotów gospodarczych przez sprzeciw wobec eksterytorialnego stosowania sankcji przez Stany Zjednoczone;
77. apeluje o opracowania planu działania w celu wdrożenia nowego europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju; ponownie wzywa do zachowania spójności polityki na rzecz rozwoju w celu wykorzystania wszystkich europejskich polityk wewnętrznych i zewnętrznych na rzecz łagodzenia ubóstwa i pełnej realizacji agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz osiągania powiązanych celów zrównoważonego rozwoju, w tym przejrzystych i solidnych ram monitorowania i przeglądu;
78. apeluje o nowy plan działań służący wdrożeniu konsensusu europejskiego w sprawie pomocy humanitarnej; jest zdania, że należy wziąć pod uwagę zobowiązania podjęte przez UE podczas Światowego Szczytu Humanitarnego w 2016 r.
79. wzywa Komisję do przedstawienia inicjatywy na rzecz poprawy bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się, w tym przez wspieranie praktyk rolnych wrażliwych na zmiany w środowisku, w kontekście lepszego powiązania pomocy humanitarnej i współpracy na rzecz rozwoju, oraz przez wyciąganie wniosków z obecnych poważnych kryzysów związanych z zmianą klimatu, takich jak niedożywienie i widmo głodu w niektórych krajach afrykańskich;
80. ubolewa nad zapowiedzią prezydenta Stanów Zjednoczonych, że Stany Zjednoczone nie wywiążą się ze swoich zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego w sprawie zmiany klimatu; ponownie wyraża zdecydowane poparcie dla wdrożenia tej umowy o historycznym znaczeniu, która ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia katastrof ekologicznych i zapobieżenia wyrządzeniu nieodwracalnych szkód klimatowi Ziemi; wyraża głębokie uznanie dla partnerów z całego świata, którzy ponownie potwierdzili swoje nieustanne zobowiązanie, by wywiązać się z porozumienia paryskiego;
81. podkreśla potrzebę podjęcia dalszych kroków w celu dostosowania polityki handlowej UE do celów związanych ze zrównoważonym rozwojem i wynikających z porozumienia paryskiego oraz promowania sprawiedliwego i uregulowanego światowego handlu funkcjonującego w interesie wszystkich ludzi na naszej planecie; apeluje w szczególności o:
• wniosek legislacyjny w sprawie obowiązkowej należytej staranności w ramach globalnych łańcuchów wartości, tak aby przeciwdziałać nieuczciwym praktykom handlowym, zapewnić przejrzystość i identyfikowalność oraz wspierać przestrzeganie praw człowieka, praw pracowniczych i praw dotyczących środowiska;
• skuteczne i szybkie zakończenie negocjacji w sprawie unowocześnienia europejskich instrumentów ochrony handlu przeciwko nieuczciwym praktykom handlowym i subsydiom stosowanym przez państwa trzecie, które naruszają zasady konkurencji;
• działania Komisji zmierzające do zmniejszenia globalnych nadwyżek produkcyjnych stali w ramach wielostronnego systemu handlu opartego na zasadach, w tym przez odpowiednie przepisy antydumpingowe i antysubsydyjne;
• dalsze kroki w kierunku ustanowienia wielostronnego trybunału inwestycyjnego w celu zastąpienia prywatnego arbitrażu w rozstrzyganiu sporów między inwestorami a państwami;
• propozycje Komisji w sprawie zmiany sposobu egzekwowania rozdziałów w zakresie handlu i zrównoważonego rozwoju w umowach handlowych; sankcje za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zrównoważonego rozwoju powinny być możliwe jako ostateczne rozwiązanie, gdy wszystkie inne mechanizmy współpracy i mediacji zostaną wyczerpane;
• konkretne wnioski Komisji, sporządzone w oparciu o dokumenty otwierające debatę w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji, tak aby stworzyć realne nowe możliwości dla Europejczyków, którzy nie poradzili sobie z globalną konkurencją gospodarczą; wnioski te powinny stanowić część strategii unijnej na rzecz zrównoważonego rozwoju i obejmować aktualizacje oraz udoskonalenie instrumentów takich jak Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji;
• nacisk na Radę ze strony Komisji, tak aby doprowadzić do opublikowania mandatów negocjacyjnych dotyczących negocjacji handlowych, przy czym uważa, że mandaty te z zasady powinny być podawane do publicznej wiadomości, w tym również te przyjęte wcześniej; wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz zapewnienia przejrzystości nie tylko posłom, ale także ogółowi społeczeństwa, które musi być w pełni poinformowane na wszystkich etapach cyklu życia porozumień, oraz do działań na rzecz regularnego dialogów społeczeństwa obywatelskiego w celu odbudowania zaufania do polityki handlowej UE;
82. zachęca Komisję do kontynuowania negocjacji w sprawie wyważonych i sprawiedliwych porozumień handlowych, z uwzględnieniem wrażliwych punktów rolnictwa, w tym solidnych zobowiązań dotyczących standardów pracy i przejrzystości podatków, wielostronnych porozumień w sprawie środowiska naturalnego, trwałego rozwoju, norm sanitarnych i fitosanitarnych oraz innych norm dotyczących produktów rolno-spożywczych; ostrzega, że Parlament będzie w stanie wyrazić zgodę na nowe umowy handlowe tylko, jeśli powyższe kwestie zostaną należycie uwzględnione;
83. z zadowoleniem przyjmuje ostatnią publikację wspólnego komunikatu na rzecz wznowienia partnerstwa na linii Afryka–UE; wzywa Komisję i ESDZ do podjęcia działań w ramach partnerstwa przez otwarty i przejrzysty dialog z uwzględnieniem społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych w Afryce i Europie, tak aby wzmocnić nasze stosunki strategiczne, przy czym należy zwrócić szczególną uwagę na budowanie bezpieczniejszego i bardziej odpornego państwa i społeczeństwa, inwestycje w kształcenie i tworzenie lepszych miejsc pracy, zwłaszcza dla młodych ludzi, a także poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności, w celu rozwiązania głównych przyczyn nielegalnej migracji;
84. apeluje do Komisji o przedłożenie projektu mandatu w sprawie negocjacji dotyczących porozumienia po wygaśnięciu umowy z Kotonu, które ma wzmocnić strategiczne stosunki między Unią Europejską a krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w tym o przedstawienie konkretnych propozycji dotyczących wspierania kobiet i młodzieży;
Rozwiązania finansowe na rzecz wspólnej przyszłości Europy
85. podkreśla, że decyzje, które należy podjąć w związku z przyszłością integracji europejskiej i priorytetami wspólnego działania, będą mieć bezpośrednie konsekwencje dla opracowania wieloletnich ram finansowych UE po roku 2020; zwraca uwagę, że Europa nie będzie wspólnie radzić sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom, jeśli nie będą dostępne wystarczające zasoby budżetowe, finansowe i administracyjne, pozwalające na wdrożenie wspólnych polityk;
86. przypomina, że wieloletnie ramy finansowe z lat 2014–2020 okazały się zbyt małe i niewystarczająco elastyczne, aby Unia Europejska mogła odpowiedzieć na wspólne wyzwania, przed jakimi stoi;
87. zwraca uwagę, że dodatkowa wartość wydatków na szczeblu europejskim nie wynika wyłącznie z poprawy efektywności w inwestycjach transgranicznych lub z większych możliwości specjalizacji, ale także z rozwoju dużego rynku wewnętrznego i UGW, charakteryzujących się pozytywną konwergencją gospodarczą, jak również ze wspólnego wdrażania wspólnych strategii politycznych, np. w zakresie bezpieczeństwa, zmiany klimatu, przyjaznego dla środowiska rolnictwa i rybołówstwa, spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; podkreśla, że we wszystkich tych kwestiach budżet unijny jest korzystnym rozwiązaniem, bez którego integracja europejska nie byłaby możliwa;
88. podkreśla znaczenie solidnych systemów kontroli na rzecz obrony sprawiedliwości finansowej i aktywnego zwalczania nadużyć finansowych oraz nieprawidłowości w celu zapewnienia ochrony interesów finansowych obywateli UE i właściwych zasobów własnych; zwraca uwagę na potrzebę rozliczalnego budżetu UE w celu zagwarantowania skuteczności systemów kontroli oraz przejrzystości;
89. zwraca także uwagę na fakt, że w wielu dziedzinach, na których mocno zależy ludziom, UE osiąga niskie wyniki, ponieważ niewystarczające przydziały środków finansowych utrudniają zaplanowanie i wdrożenie bardziej zdecydowanych działań, jak np. w przypadku gwarancji dla młodzieży, inicjatywy która okazała się dobrą polityką, ale mogła dotrzeć jedynie do ok. 40 % ludności docelowej ze względu na skromne przydziały środków finansowych;
90. nalega, aby Komisja i państwa członkowskie powstrzymały się od ustalania arbitralnych pułapów w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020, a przy tworzeniu projektu potraktowały jako wyznacznik wspólne potrzeby UE, wspólne wybory i wartość dodaną działań na dużą skalę; podkreśla, że obecny niski pułap środków na płatności przekłada się wciąż na brak wiarygodności Unii i jej zdolności do działania; podkreśla potrzebę zapewnienia większej elastyczności wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020;
91. podkreśla, że polityka spójności jest niezbędną i niezwykle ważną polityką inwestycyjną UE, która powinna zostać uzupełniona, ale nie może być zastąpiona instrumentami obsługiwanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny; przypomina, że innowacyjne instrumenty finansowe są odpowiednie tylko w przypadku niektórych rodzajów projektów i że finansowanie dotacji ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania i rozwoju wielu dóbr publicznych; wzywa Komisję, aby podczas opracowywania wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020 udostępniła odpowiednie narzędzia do właściwych działań;
92. zaznacza, że niepewność co do wkładu Zjednoczonego Królestwa w politykę UE w kontekście przyszłych stosunków między Zjednoczonym Królestwem a Unią Europejską stanowi wyzwanie dla WRF na okres po roku 2020, ale jednocześnie jest okazją do wprowadzenia ulepszeń w odniesieniu do dochodów unijnego budżetu i zapewnienia solidniejszej podstawy budżetowej przez znaczne zwiększenie zasobów własnych;
93. wzywa Komisję do podjęcia tematu przyszłości finansów UE w dokumentach otwierających debatę i przedstawienia ambitnych propozycji opartych na sprawozdaniu Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych;
94. uważa, że część podatku od osób prawnych pobieranego w UE powinna stanowić środki własne w budżecie unijnym, co odzwierciedlałoby korzyści płynące z możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na dużym unijnym rynku wewnętrznym;
95. jest zdania, że budżet UE po roku 2020 powinien w znacznym stopniu przyczynić się do wdrożenia postanowień porozumienia paryskiego w sprawie zmiany klimatu, zarówno po stronie dochodów, jak i po stronie wydatków; uważa w szczególności, że dochody dla budżetu UE powinien przynieść zreformowany system opodatkowania źródeł gazów cieplarnianych, przy czym należy prowadzić także większe inwestycje unijne w celu wsparcia procesu przejścia na bardziej zieloną gospodarkę;
96. uważa, że środki krajowe – w zakresie, w jakim nadal będą one potrzebne w budżecie unijnym po wzmocnieniu zasobów własnych UE – należy wyłączyć z obliczeń deficytu w ramach paktu stabilności i wzrostu, ponieważ budżet UE w znacznym stopniu finansuje inwestycje w przyszły dobrobyt;
Jak Europa powinna lepiej współpracować?
97. wyraża przekonanie, że praktyczne podejście skupiające się na znalezieniu skutecznych rozwiązań dla kwestii priorytetowych, na których zależy ludziom, może zaprowadzić UE daleko w kwestii pozyskania publicznego poparcia dla integracji europejskiej; wierzy, że konkretne osiągnięcia w zakresie poprawy warunków życia i pracy, zwiększania inwestycji, tworzenia możliwości dla wszystkich, którzy pozostają w tyle, ograniczania unikania opodatkowania i zapanowanie nad globalizacją sprawią, że UE stanie się mniej podatna na pokusy nacjonalizmu;
98. stwierdza, że biała księga Komisji posłużyła rozpoczęciu otwartej debaty dotyczącej kilku scenariuszy dla przyszłości Europy; oczekuje jednak, że orędzie o stanie Unii wyznaczy jasną wizję tego, jak w ramach UE można wspólnie radzić sobie lepiej z priorytetami, na których zależy ludziom;
99. stwierdza także, iż chociaż dokumenty Komisji dotyczące wymiaru społecznego Europy, wykorzystania możliwości płynących z globalizacji, pogłębienia UGW, przyszłości europejskiej obronności i przyszłości unijnych finansów były użyteczne dla wstępnej refleksji, program pracy Komisji na rok 2018 musi zawierać konkretne działania umożliwiające osiągnięcie postępu w tych kwestiach oraz w innych sprawach, których dotyczy niniejsza rezolucja;
100. wzywa 27 państw członkowskich UE do współpracy w dobrej wierze zarówno między sobą, jak i z instytucjami unijnymi, aby wspólnie osiągnąć postęp; zaznacza, że najlepszym sposobem na osiągnięcie tego postępu jest poleganie na demokratycznych, opartych na głosach większości decyzjach w ramach traktatów; zaś najlepszy sposób na paraliż i porażkę to pozostanie zakładnikiem wobec podmiotów zgłaszających veto;
101. podkreśla, że radzenie sobie lepiej wspólnie w ramach europejskiej demokracji wymaga lepszego zrozumienia; w związku z powyższym wzywa do ulepszenia programów promujących dialog międzykulturowy i wymianę kulturalną wśród obywateli Europy; popiera inicjatywy, które promują europejskie dziedzictwo kulturowe, między innymi przez wykorzystanie wszelkich możliwości, jakie daje Europejski rok dziedzictwa kulturowego 2018; uważa, że dialog między instytucjami europejskimi a obywatelami musi zostać usprawniony; uważa w związku z tym, że można sprawić, by petycje obywateli do Parlamentu oraz późniejsza powiązana współpraca z Komisją i państwami członkowskimi były bardziej widoczne i dynamiczne; jest także zdania, że europejska inicjatywa obywatelska powinna być bardziej dostępna i przyjazna dla użytkownika, tak aby zachęcić obywateli do angażowania się w kształtowanie polityki unijnej; uważa, że informacje o strategiach politycznych UE i jej polityce powinny być bardziej dostępne i zrozumiałe dla obywateli całej Unii; domaga się odpowiednich inicjatyw edukacyjnych i medialnych, które pomogą obywatelom dokonywać świadomych decyzji w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 r.;
102. ponownie stwierdza, iż funkcjonowanie UE można znacznie poprawić na podstawie traktatu lizbońskiego, w szczególności przez pełne wykorzystanie zwykłej procedury ustawodawczej i głosowania większością kwalifikowaną w Radzie; przypomina, że można również wykorzystać mechanizm wzmocnionej współpracy, w szczególności w celu pogłębiania UGW, dla większego zaangażowania w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz do osiągnięcia sprawniejszej współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych;
103. podkreśla, że mechanizm wzmocnionej współpracy – z udziałem Parlamentu, Komisji i Trybunału Sprawiedliwości – jest stanowczo preferowany w odniesieniu do rozwiązań międzyrządowych poza ramami prawnymi Unii; przypomina, że wszelkie pogłębianie integracji musi odbywać się w sposób włączający, przy czym należy zapewnić faktyczne otwarte podejście do przystąpienia w późniejszym terminie innych państw członkowskich;
104. ponownie stwierdza, że zdolność fiskalna w strefie euro, działająca w oparciu o zreformowany ESM lub instrumenty wbudowane w budżet unijny w uzupełnieniu do instrumentów służących 27 państwom członkowskim UE, musi podlegać pełnej demokratycznej kontroli Parlamentu Europejskiego; wzywa, aby przed przystąpieniem do jakiegokolwiek przeglądu traktatu podjęto negocjacje w sprawie międzyinstytucjonalnego porozumienia dotyczącego gospodarczego zarządzania strefą euro;
105. ponownie stwierdza, że zaufanie publiczne do podejmowania decyzji na szczeblu unijnym poprawi się dzięki większej przejrzystości w obradach Rady i jej organów przygotowawczych; ponownie wzywa do znacznego zwiększenia publicznego dostępu do dokumentów Rady; apeluje o stworzenie dwuizbowego systemu ustawodawczego, który łatwiej zrozumieć obywatelom;
106. jest zdania, że WRF na okres po roku 2020 powinny mieć czas trwania 5 + 5 lat, powiązany z osiąganiem celów w zakresie zrównoważonego rozwoju, co odzwierciedla potrzebę długookresowego programowania inwestycji, a także fakt, że wybory europejskie odbywają się co pięć lat; jest zdania, że wybory europejskie w 2019 r. powinny zapewnić mandat dla ostatecznych decyzji w sprawie priorytetów dotyczących dochodów i wydatków WRF na okres po roku 2020, a wybory europejskie w roku 2024 powinny zapewnić mandat na ich śródokresowy przegląd;
107. domaga się środków zapewniających dużą widoczność europejskich partii politycznych i ich wiodących kandydatów we wszystkich państwach członkowskich w okresie poprzedzającym wybory do Parlamentu Europejskiego w 2019 r .;
108. zwraca się do Komisji, by wspierała i łączyła – wspólnie z Parlamentem – europejskie ruchy i inicjatywy obywatelskie zastanawiającej się nad przyszłością Europy;
109. zwraca się do Komisji i Rady o wzięcie udziału w intensywnym dialogu międzyinstytucjonalnym w celu przygotowania wspólnej deklaracji w sprawie priorytetów na 2018 r. i grudniowego szczytu Rady Europejskiej;
°
° °
110. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.