Dokument z posiedzenia
11.12.2017
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Afganistanie
( 2017/2932(RSP) )
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Afganistanie
( 2017/2932(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Afganistanie,
– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 października 2017 r. w sprawie strategii UE wobec Afganistanu,
– uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2344 (2017) oraz mandat misji wspierającej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Afganistanie (UNAMA),
– uwzględniając poprzednie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie sytuacji w Afganistanie,
– uwzględniając Umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju podpisaną między Unią Europejską i Afganistanem w lutym 2017 r., która weszła tymczasowo w życie w dniu 1 grudnia 2017 r.,
– uwzględniając wyniki brukselskiej konferencji w sprawie Afganistanu z dnia 5 października 2016 r.,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,
– uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka z 1989 r.,
– uwzględniając deklarację ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania z 1981 r.,
– uwzględniając Konwencję ONZ z września 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu,
– uwzględniając Konwencję ONZ z 1984 r. w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,
– uwzględniając raport ONZ z kwietnia 2017 r. w sprawie traktowania więźniów związanych z konfliktem w Afganistanie,
– uwzględniając konstytucję Islamskiej Republiki Afganistanu ratyfikowaną w styczniu 2004 r.,
– uwzględniając pekińską platformę działania i wyniki Czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet: Działania na rzecz równości, rozwoju i pokoju, która odbyła się w Pekinie (Chiny) we wrześniu 1995 r.,
– uwzględniając ostatni przeprowadzony przez Radę Praw Człowieka ONZ powszechny okresowy przegląd praw człowieka dotyczący Afganistanu,
– uwzględniając proces przemian (Inteqal) oraz proces dekady przemian (2015–2024),
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie, współpracując z partnerami międzynarodowymi oraz władzami Afganistanu, wspierają starania zmierzające do położenia kresu przemocy i ekstremizmowi w Afganistanie, a także wspierają odbudowę, rozwój i demokratyczne aspiracje tego kraju;
B. mając na uwadze, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie nadal angażują się w pokojowy, mający pluralistyczny charakter proces polityczny w Afganistanie, z zamiarem zapewnienia zrównoważonego rozwoju, stabilności, bezpieczeństwa i równości wszystkich obywateli, a także podjęcia kwestii takich jak reforma sektora bezpieczeństwa, rozwiązywanie problemów dotyczących praw człowieka oraz zwalczanie korupcji i nielegalnego handlu narkotykami;
C. mając na uwadze, że w dniu 16 października 2017 r. Unia Europejska uzgodniła nową strategię dla Afganistanu w czterech obszarach priorytetowych, którymi są: wspieranie pokoju, stabilności i bezpieczeństwa w regionie; umacnianie demokracji, praworządności i praw człowieka oraz promowanie dobrych rządów i wzmocnienia pozycji kobiet; wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego oraz podjęcie wyzwań związanych z migracją;
D. mając na uwadze, że Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE i Afganistanem tymczasowo weszła w życie w dniu 1 grudnia 2017 r.;
E. mając na uwadze, że pomimo wysiłków międzynarodowych i afgańskich sił wojskowych i sił bezpieczeństwa przemoc i ekstremizm pozostają elementem życia codziennego w Afganistanie;
F. mając na uwadze, że w 2016 r. tysiące cywilów zostało zabitych lub rannych w atakach samobójczych i atakach z użyciem improwizowanych urządzeń wybuchowych lub w masowych atakach powietrznych i moździerzowych, których dopuściły się siły rządowe rzekomo biorące za cel rebeliantów;
G. mając na uwadze, że odkąd talibowie zostali odsunięci od władzy w 2001 r., poprawił się dostęp do opieki zdrowotnej i edukacji oraz wydłużyło się średnie dalsze trwanie życia w Afganistanie;
H. mając na uwadze, że uważa się, iż obecnie aż 20 grup rebeliantów i sieci terrorystycznych, w tym talibowie, Al-Kaida, IS/Daisz i Sieć Haqqani, stanowi poważne zagrożenie w Afganistanie;
I. mając na uwadze, że liczba ofiar śmiertelnych wśród ludności cywilnej z powodu walk w Afganistanie od 2001 r. osiągnęła rekordowo wysoki poziom w pierwszej połowie 2017 r.;
J. mając na uwadze, że talibowie wydają się zyskiwać coraz większe wsparcie w ostatnich latach i przeprowadzili szereg śmiertelnych ataków na ludność cywilną i cele strategiczne, zwłaszcza w ostatnich miesiącach, dążąc do destabilizacji procesu budowania pokoju i demokracji w Afganistanie; mając na uwadze, że talibowie kontrolują większe terytorium i więcej ludności niż kiedykolwiek od czasu ich klęski w 2001 r.;
K. mając na uwadze, że misja wspierająca Organizacji Narodów Zjednoczonych w Afganistanie (UNAMA) to misja polityczna ustanowiona przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w 2002 r. na wniosek rządu Afganistanu w celu wspierania rządu i ludności Afganistanu w tworzeniu podstaw trwałego pokoju i rozwoju w tym kraju;
L. mając na uwadze, że misja policyjna UE w Afganistanie (EUPOL) została ustanowiona w 2007 r. w celu wspierania rządu Afganistanu w tworzeniu policji cywilnej; mając na uwadze, że misja zakończyła swój mandat w grudniu 2016 r.;
M. mając na uwadze, że według szacunków 1,3 mln osób zostało wewnętrznie przesiedlonych w Afganistanie; mając na uwadze, że w drugiej połowie 2016 r. odnotowano najgwałtowniejszy od 10 lat wzrost liczby uchodźców afgańskich powracających z Pakistanu: liczba ta wzrosła do 370 000 z 55 000 w roku 2015;
N. mając na uwadze, że wewnętrzne konflikty polityczne spowolniły tempo reform rządowych, w tym w obszarach takich jak równość płci i prawa kobiet, ponoszenie odpowiedzialności za akty tortur oraz wolność mediów i wolność słowa;
O. mając na uwadze, że rok 2016 był jednym z najbardziej krwawych dla dziennikarzy w Afganistanie: 12 z nich zginęło podczas zdawania relacji z coraz bardziej brutalnej wojny; mając na uwadze, że mimo zawartych w konstytucji Afganistanu postanowień mających na celu ochronę praw i pracy dziennikarzy, wielu urzędników na szczeblu lokalnym nie jest w stanie zaakceptować zasady niezależności mediów, a policja i wojsko są zamieszane w wiele przypadków przemocy wobec dziennikarzy;
P. mając na uwadze, że proces przemian (Inteqal) przeniósł główną odpowiedzialność za bezpieczeństwo w Afganistanie z prowadzonych przez NATO Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) na afgańskie krajowe siły bezpieczeństwa (ANSF) i zakończył się z końcem 2014 r.;
1. ponownie podkreśla swoje długoterminowe zaangażowanie na rzecz ludności Afganistanu i położenia kresu konfliktom i zagrożeniom terrorystycznym oraz ekstremizmem, w celu budowy pluralistycznego, stabilnego, demokratycznego i bardziej dostatniego państwa;
2. jest nadal zdecydowany wspierać pluralistyczny proces pojednania, wypracowany i prowadzony przez Afgańczyków;
3. z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie nowej strategii UE wobec Afganistanu i uważa, że określa ona długoterminowe zaangażowanie państw członkowskich w promowanie pokoju, stabilności, dobrobytu i równości w tym kraju;
4. z zadowoleniem przyjmuje tymczasowe wejście w życie Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską a Afganistanem w dniu 1 grudnia 2017 r., która stanowi pierwsze prawnie wiążące ramy dla stosunków między obiema stronami; w dalszym ciągu zachęca do szybkiej ratyfikacji Umowy przez państwa członkowskie UE, tak aby mogła ona wejść w życie w całości;
5. wyraża zaniepokojenie z powodu nowej serii ataków ze strony grup ekstremistów i z powodu śmiertelnych ofiar tych ataków, a także ponownie deklaruje swoje zaangażowanie we wszystkie starania podejmowane na szczeblu międzynarodowym, aby zwalczyć terroryzm i ekstremizm w Afganistanie, oraz uważa, że takie wysiłki mają zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa w regionie i na świecie;
6. przypomina wszystkim stronom w Afganistanie, że ataki na cywilów i zabijanie cywilów, jak również przetrzymywanie cywilnych zakładników to poważne naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego;
7. potępia ataki na szpitale i inne kluczowe obiekty infrastruktury oraz wykorzystywanie szkół do celów wojskowych, a także przypomina wszystkim stronom konwencje międzynarodowe zakazujące takich działań;
8. z zadowoleniem przyjmuje odnowienie mandatu UNAMA przez Radę Bezpieczeństwa ONZ jako podstawowego narzędzia zapewniania pokoju, dobrobytu i integracji wszystkich Afgańczyków;
9. gorąco zachęca do pełnego wdrożenia Wspólnej drogi naprzód w kwestiach migracji w stosunkach między UE a Afganistanem w celu rozwiązania problemów związanych z migracją;
10. całkowicie popiera pełne wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz inne krajowe działania na rzecz promowania równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt w Afganistanie, jak również na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet;
11. wzywa rząd Afganistanu, by w pełni wdrożył swój krajowy plan działania w sprawie likwidacji tortur, i ubolewa nad doniesieniami o stosowaniu tortur i złym traktowaniu przez wszystkie strony w Afganistanie więźniów zatrzymanych podczas konfliktu;
12. zachęca do dalszego wdrażania programu reform rządu afgańskiego – „Samodzielność w praktyce: zobowiązania do reform a odnowione partnerstwo” oraz oferuje władzom w Kabulu wsparcie w realizacji jego zamierzeń;
13. zachęca do podejmowania dalszych starań, aby zająć się podstawowymi przyczynami migracji z Afganistanu, takimi jak przemoc, ubóstwo, naruszenia praw człowieka, korupcja oraz brak stabilności politycznej i gospodarczej;
14. z niepokojem zwraca uwagę na przymusową repatriację obywateli Afganistanu, którzy schronili się w państwach sąsiadujących, i wyraża zaniepokojenie, że poprzez powrót mogą oni być narażeni na nasilający się konflikt zbrojny oraz na poważne problemy gospodarcze i społeczne;
15. wzywa Unię Europejską i jej państwa członkowskie, aby nadal inwestowały w afgański system edukacji, i apeluje do rządu afgańskiego o dopilnowanie, by edukacja pozostała jednym z najważniejszych priorytetów jako kwestia o podstawowym znaczeniu dla przyszłości tego kraju;
16. wzywa prezydenta Afganistanu Aszrafa Ghaniego, by potwierdził swoje poważne publiczne zobowiązania do ochrony praw i wolności szybkim i zdecydowanym wdrożeniem przepisów w celu ich ochrony;
17. wzywa władze afgańskie do przestrzegania art. 24, 27, 34 i 37 konstytucji krajowej w celu ochrony praw i bezpieczeństwa dziennikarzy oraz prawa do wolności mediów i wolności zrzeszania się;
18. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, ESDZ, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz prezydentowi i rządowi Afganistanu.