Parlament Europejski,

–  uwzględniając misję delegacji Parlamentu Europejskiego na tereny Kolumbii i Brazylii graniczące z Wenezuelą, która miała miejsce w dniach 25–30 czerwca 2018 r., oraz sytuację uchodźców i migrantów wenezuelskich na tych terenach,

–  uwzględniając ostatnie sprawozdanie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka w sprawie Wenezueli z dnia 22 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając wytyczne Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) z marca 2018 r. dotyczące masowych ucieczek Wenezuelczyków z ich kraju,

–  uwzględniając sprawozdanie rzecznika praw obywatelskich Curaçao w sprawie polityki dotyczącej uchodźców z czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady Unii Europejskiej z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie dodania do unijnej listy sankcyjnej nazwisk 11 urzędników wenezuelskich,

–  uwzględniając Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów przyjętą jednogłośnie przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 19 września 2016 r.,

–  uwzględniając art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Wenezueli,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że obecny kryzys humanitarny i gospodarczy w Wenezueli przyczynił się do bezprecedensowego nasilenia migracji, a także ucieczki kapitału;

B.  mając na uwadze, że liczba Wenezuelczyków przebywających, z dokumentami lub bez, w krajach ościennych jest różna w poszczególnych krajach, także w zależności od miejsca pochodzenia, jednak jest nadal bardzo wysoka, niezależnie od miejsca pochodzenia lub kraju;

C.  mając na uwadze, że według Informatora światowego CIA w 2017 r. współczynnik migracji netto w Wenezueli wynosił -1,2 osoby na 1000 mieszkańców;

D.  mając na uwadze, że przyjmowanie migrantów z Wenezueli stanowi wyzwanie pod względem możliwości ich przyjmowania oraz dostępu do dokumentów pobytowych i rynku pracy w krajach sąsiadujących, a także na europejskich terytoriach zamorskich, takich jak zamorskie terytoria holenderskie Aruba, Bonaire i Curaçao, a także francuskie regiony zamorskie Gwadelupa, Martynika i Gujana; mając na uwadze, że Europa coraz częściej staje się miejscem docelowym dla opuszczających kraj Wenezuelczyków;

E.  mając na uwadze sprawozdanie rzecznika praw obywatelskich Curaçao z czerwca 2018 r., w którym stwierdzono, że aktualna polityka deportowania Wenezuelczyków przybywających do Curaçao na łodziach lub samolotami stanowi naruszenie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

F.  mając na uwadze, że właściwa polityka azylowa, migracyjna i polityka w zakresie przyjmowania uchodźców obejmuje środki wspierające integrację, dostęp do dokumentów pobytowych oraz do warunków przyjmowania, takich jak zakwaterowanie krótko- i długoterminowe, żywność, usługi w zakresie opieki zdrowotnej i edukacji, a także dostęp do rynku pracy, nie tylko w pobliżu obszarów przygranicznych, ale również na obszarach miejskich krajów przyjmujących;

G.  mając na uwadze, że Hiszpania zajmuje trzecie miejsce wśród krajów przyjmujących Wenezuelczyków; mając na uwadze, że według najnowszych danych w 2017 r. Hiszpania przyznała status uchodźcy tylko 15 Wenezuelczykom, czyli 1% wszystkich obywateli Wenezueli ubiegających się o ten status; mając na uwadze, że Hiszpania otrzymała 10 350 wniosków o ochronę międzynarodową od osób pochodzących z Wenezueli, ale odrzuciła 99% tych wniosków;

H.  mając na uwadze, że Madryt staje się jednocześnie jednym z głównych miejsc, w których bogaci Wenezuelczycy inwestują w nieruchomości i przedsiębiorstwa;

I.  mając na uwadze, że podjęte przez Radę Unii Europejskiej decyzje o nałożeniu na urzędników wenezuelskich sankcji należy uzupełnić szybkimi i nieskomplikowanymi procedurami wizowymi i azylowymi dla ludzi opuszczających ten kraj w celu znalezienia bezpiecznego schronienia na terytoriach europejskich;

J.  mając na uwadze, że aktualne stanowisko i polityka stoją w sprzeczności z wytycznymi UNHCR z marca 2018 r. w sprawie masowej ucieczki Wenezuelczyków z ich kraju, w których wezwano państwa przeznaczenia i tranzytu do zapewnienia Wenezuelczykom bezpiecznego i legalnego wstępu na ich terytorium, a także do przyjęcia odpowiedniego i pragmatycznego podejścia ukierunkowanego na ochronę;

K.  mając na uwadze powszechną obawę, że konfrontacja po obu stronach uniemożliwia przyjęcie rozwiązania stabilizującego, które byłoby demokratycznie usankcjonowane w kraju, a UE nie gwarantuje bezpiecznego i legalnego dostępu do swych terytoriów osobom uciekającym z Wenezueli ani ochrony tych osób;

1.  uważa, że przyszłość Wenezueli spoczywa w rękach narodu tego kraju oraz że tylko w drodze pokojowych negocjacji można znaleźć rozwiązanie licznych kryzysów trwających obecnie w tym kraju, a także osiągnąć stabilność polityczną;

2.  zwraca się do Unii Europejskiej, by udzieliła zdecydowanego wsparcia krajom sąsiadującym z Wenezuelą w podejmowanych przez nie wysiłkach na rzecz zaoferowania migrantom i uchodźcom z Wenezueli odpowiedniego przyjęcia, a także by uhonorowała wszystkie składane wnioski o udzielenie pomocy, a jednocześnie by stworzyła kanały bezpiecznego i legalnego dostępu do UE dla osób ubiegających się o ochronę;

3.  zwraca uwagę na decyzję Rady Unii Europejskiej o nałożeniu sankcji na urzędników wenezuelskich, zaznaczając, że Hiszpania, państwo członkowskie UE, które obecnie otrzymuje większość wniosków o azyl składanych przez Wenezuelczyków, odrzuca 99% tych wniosków; zwraca się do UE oraz jej państw członkowskich, aby szybko dostosowały swoją politykę zagraniczną do polityki migracyjnej i polityki w dziedzinie uchodźców;

4.  zdecydowanie zaleca, by Unia Europejska znalazła sposoby i środki gwarantujące, że władze wysp UE położonych w pobliżu Wenezueli będą mogły zapewnić godne przyjęcie wszystkim Wenezuelczykom migrującym na ich terytoria;

5.  wzywa wszystkie podmioty w Wenezueli i poza jej granicami do przeanalizowania obecnej sytuacji w kraju oraz do zachowania rozwagi i wykazania się cierpliwością, a także do powstrzymania się od wszelkich aktów przemocy i od nawoływania do niej, a tym bardziej od interwencji wojskowej, która doprowadziłaby do dalszej destabilizacji i ostatecznie do zapaści w kraju;

6.  apeluje po raz kolejny o ustanowienie i promowanie prawdziwie trwałego dialogu narodowego przy wykorzystaniu wszelkich pokojowych środków, w tym również poprzez zaangażowanie wszystkich odnośnych sił, aby za obopólną zgodą doprowadzić do rozwiązania kwestii sprzecznych interesów w Wenezueli oraz rozstrzygnąć w duchu zaufania wszelkie spory między poszczególnymi rodzajami władzy publicznej;

7.  zdecydowanie zaleca, by ten dialog polityczny doprowadził do porozumienia narodowego w sprawie polityki gospodarczej z myślą o ustabilizowaniu sytuacji;

8.  apeluje do podmiotów politycznych spoza Wenezueli, by nie wykorzystywały sytuacji w tym kraju dla realizowania własnych narodowych celów politycznych;

9.  jest przekonany, że stabilność polityczna i społeczna Wenezueli to czynnik decydujący o zagwarantowaniu pokoju w całym regionie;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i władzom Wenezueli oraz Europejsko‑Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu.