Parlament Europejski,

–  uwzględniając cel określony w rozdziale I art. 1 pkt 2 Karty Narodów Zjednoczonych z 1945 r.: „Rozwijać przyjazne stosunki między narodami, oparte na poszanowaniu zasady równouprawnienia i samostanowienia narodów, i stosować inne odpowiednie środki dla wzmocnienia powszechnego pokoju”,

–  uwzględniając art. 1 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz art. 1 Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, które stanowią, że: „Wszystkie narody mają prawo do samostanowienia. Z mocy tego prawa swobodnie określają one swój status polityczny i swobodnie zapewniają swój rozwój gospodarczy, społeczny i kulturalny.”,

–  uwzględniając oświadczenie szefów państw i rządów Wspólnoty Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAC) i UE z dnia 27 stycznia 2013 r., w którym sygnatariusze potwierdzili swoje zaangażowanie na rzecz wszystkich celów i zasad zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych, a także swoje poparcie dla wszelkich wysiłków służących obronie suwerennej równości wszystkich państw oraz poszanowaniu ich terytorialnej integralności i politycznej niezależności,

–  uwzględniając ogłoszenie Ameryki Łacińskiej i Karaibów strefą pokoju zgodnie z ustaleniami przyjętymi na wcześniejszych szczytach CELAC,

–  uwzględniając przewidzianą w Karcie Narodów Zjednoczonych zasadę nieingerowania w sprawy wewnętrzne innych państw,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 1961 r.,

–  uwzględniając oświadczenie przywódców państw grupy G-7 w sprawie Wenezueli z dnia 23 maja 2018 r.,

–  uwzględniając wcześniejsze konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych w sprawie Wenezueli,

–  uwzględniając wcześniejsze oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dotyczące Wenezueli,

–  uwzględniając poprzednie rezolucje Parlamentu Europejskiego w sprawie Wenezueli,

–  uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 7 czerwca 2018 r. dotyczącą wysłania delegacji ad hoc, która uda się z wizytą do miast Cúcuta (Kolumbia) i Boa Vista (Brazylia);

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że rząd Boliwariańskiej Republiki Wenezueli kilkakrotnie krytykował ingerencję zewnętrzną, kampanie siejące destabilizację i dezinformację, manipulowanie opinią publiczną i przemoc, którym sprzyja część opozycji i które uderzają w suwerenność, niepodległość, pokój i demokratyczną stabilność kraju oraz w naród wenezuelski;

B.  mając na uwadze, że Boliwariańska Republika Wenezueli boryka się z zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi wymierzonymi w jej suwerenności i pokój w chwili, gdy kraj dotyka także wyjątkowa wojna gospodarcza, którą nasiliły ostatnio podwyżki cen, obrót przemycanymi towarami i gromadzenie zapasów; mając na uwadze, że ta wyjątkowa sytuacja wywołała problemy społeczne, gospodarcze, polityczne oraz w dziedzinie przyrody i ochrony środowiska;

C.  mając na uwadze, że w grudniu 2014 r. były prezydent USA Barack Obama ogłosił przyjętą przez Senat USA ustawę nakładającą do 2019 r. jednostronne i eksterytorialne sankcje na obywateli i rząd Boliwariańskiej Republiki Wenezueli; mając na uwadze, że wszystkie 33 kraje Ameryki Łacińskiej i Karaibów potępiły i odrzuciły te jednostronne sankcje nałożone przez USA na Wenezuelę, oraz mając na uwadze, że w deklaracji brukselskiej z drugiego szczytu UE-CELAC, który odbył się w dniach 10–11 czerwca 2015 r., szefowie państw i rządów UE przyjęli do wiadomości odrzucenie przez CELAC sankcji USA wobec Boliwariańskiej Republiki Wenezueli; mając na uwadze, że rząd Wenezueli zareagował, zapowiadając szereg środków stanowiących wykonanie artykułów Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych;

D.  mając na uwadze, że dnia 8 marca 2015 r. były prezydent USA Barack Obama wydał dekret wykonawczy nr 13692, w którym określono Boliwariańską Republikę Wenezueli jako „niecodzienne i nadzwyczajne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego i polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych”; mając na uwadze, że dekret ten umożliwia Stanom Zjednoczonym zastosowanie – w celu zwalczania zagrożenia – krajowych środków nadzwyczajnych, takich jak egzekwowanie sankcji wobec Wenezueli;

E.  mając na uwadze, że prezydent USA Donald Trump utrzymał tę samą strategię, co jego poprzednik, co można wyraźnie zauważyć w wydanych przez niego dekretach wykonawczych z dni 24 sierpnia 2017 r., 19 marca 2018 r. i 21 maja 2018 r.;

F.  mając na uwadze, że dekrety te nałożyły na Wenezuelę dodatkowe sankcje oraz zabraniają pewnych dodatkowych transakcji w odniesieniu do Wenezueli, a wszystko to w odpowiedzi na tzw. krajowe środki nadzwyczajne ogłoszone w dekrecie wykonawczym nr 13692 z dnia 8 marca 2015 r.;

G.   mając na uwadze, że oświadczenia zwierzchnika Dowództwa Południowego Armii USA admirała Kurta Tidda z dnia 6 kwietnia 2017 r. i z dnia 15 lutego 2018 r. przewidują atak na Wenezuelę w ramach doktryny regionalnego bezpieczeństwa zbiorowego; mając na uwadze, że oświadczenia takie mają na celu wywołanie niepewności i niestabilności w kraju i są częścią interwencjonistycznej strategii w regionie wymierzonej w postępowe rządy;

H.  mając na uwadze, że jednym z czynników ciągłej destabilizacji sytuacji w Wenezueli było i nadal jest trwające od ponad 12 lat finansowanie antyrządowych organizacji i partii politycznych przez agencje USA, takie jak USAID i Narodowa Fundacja na rzecz Demokracji, które przeznaczyły na ten cel wiele milionów dolarów; mając na uwadze, że były prezydent USA B. Obama zatwierdził specjalny fundusz w kwocie 5,5 mln USD na finansowanie przez Departament Stanu antyrządowych ugrupowań w Wenezueli;

J.  mając na uwadze, że Organizacja Państw Amerykańskich (OPA), a w szczególności jej sekretarz generalny, nadal skupia swoje działania polityczne na ingerowaniu w wewnętrzną sytuację w Wenezueli i na uzasadnianiu wszelkimi sposobami zastosowania Karty demokratycznej, aby umożliwić interwencję z zewnątrz w tym kraju;

K.  mając na uwadze, że XLVIII Zgromadzenie Ogólne OPA odbyło się pod znakiem zagrożenia związanego z zawieszeniem Wenezueli w OPA, zgodnie z wnioskiem wiceprezydenta USA Mike’a Pence’a, w okresie poprzedzającym to wydarzenie; mając na uwadze, że ostatecznie jedynym krokiem, jaki udało się poczynić USA, była rezolucja poparta przez 19 z 24 państw potrzebnych do zawieszenia Wenezueli w OPA przy 11 głosach wstrzymujących się i 4 głosach przeciw w głosowaniu imiennym nad rezolucją;

L.  mając na uwadze, że Wenezuela zdecydowała się wystąpić z OPA; mając na uwadze, że do formalnego wystąpienia Wenezueli z OPA pozostało 11 miesięcy; mając na uwadze, że zamiarem Stanów Zjednoczonych jest doprowadzenie do zawieszenia Wenezueli, aby móc w dalszym ciągu nasilać jednostronne środki skierowane przeciwko temu państwu poza ramami prawa międzynarodowego, podczas gdy sojusznicy USA wywierają coraz większą presję na Wenezuelę;

M.  mając na uwadze, że Wenezuelę bezprawnie odsunięto od objęcia tymczasowego przewodnictwa w Mercosur w celu izolowania jej i wykluczenia z tej organizacji; mając na uwadze, że toczą się negocjacje między UE i Mercosur w sprawie zawarcia umowy o wolnym handlu;

N.  mając na uwadze, że niektóre rządy w regionie (tzw. Grupa z Limy) prowadzą strategię destabilizacji, izolacji i presji wymierzoną przeciwko Wenezueli przy rażącym naruszeniu prawa międzynarodowego;

O.  mając na uwadze, że UE wydała kilka oświadczeń i podjęła różne stanowiska zgodne ze stanowiskami zajmowanymi przez mniejszościowe odłamy wenezuelskiej opozycji z wyraźnym zamiarem ingerencji w wewnętrzną sytuację w Wenezueli i wywarcie na nią wpływu;

P.  mając na uwadze, że dnia 13 listopada 2017 r. Rada do Spraw Zagranicznych przyjęła konkluzje dotyczące Wenezueli oraz zatwierdziła ukierunkowane sankcje; mając na uwadze, że dnia 22 stycznia 2018 r. Rada do Spraw Zagranicznych postanowiła zastosować środki ograniczające wobec siedmiu osób piastujących urzędy państwowe; mając na uwadze, że dnia 28 maja 2018 r. Rada do Spraw Zagranicznych uzgodniła w swoich konkluzjach, że podejmie szybkie działania w celu nałożenia dodatkowych ukierunkowanych i odwracalnych środków ograniczających wobec Wenezueli; mając na uwadze, że dnia 25 czerwca 2018 r. Rada do Spraw Zagranicznych uzgodniła w swoich konkluzjach nowe dodatkowe sankcje wobec Wenezueli poprzez zastosowanie środków ograniczających wobec kolejnych 11 osób piastujących urzędy państwowe;

Q.  mając na uwadze, że główne międzynarodowe korporacje medialne przedstawiają jednostronnie sytuację w Wenezueli; mając na uwadze, że manipuluje się informacjami oraz rozpowszechnia pogłoski i fałszywe informacje o Wenezueli jedynie dla uzasadnienia interwencji w tym kraju;

R.  mając na uwadze, że w ciągu 20 lat wybory w Wenezueli odbyły się 24 razy;

S.  mając na uwadze, że od ostatnich wyborów do Zgromadzenia Narodowego część opozycji bierze udział w destabilizacji kraju przez wykorzystanie w tym celu władzy ustawodawczej;

T.  mając na uwadze, że niektóre odłamy opozycji postanowiły, że nie będą uczestniczyć w wyborach do Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego Wenezueli ani w wyborach prezydenckich;

U.  mając na uwadze, że dnia 20 maja 2018 r. odbyły się w Wenezueli wybory prezydenckie, w których głos oddało ponad 8 milionów Wenezuelczyków; mając na uwadze, że wybory te obserwowało ponad 200 obserwatorów międzynarodowych; mając na uwadze, że w procesie wyborczym udział wzięli rożni kandydaci opozycyjni; mając na uwadze, że Nicolás Maduro został ponownie wybrany na prezydenta;

V.  mając na uwadze, że Stany Zjednoczone, Unia Europejska i niektóre rządy z regionu zaskarżyły proces wyborczy jeszcze przed wyborami prezydenckimi i nadal odmawiają uznania ich wyniku;

W.  mając na uwadze, że rząd i prezydent Wenezueli wielokrotnie wzywali wszystkie frakcje opozycyjne do podjęcia dialogu i nadal to czynią dla osiągnięcia pokoju w kraju;

X.  mając na uwadze, że niektóre odłamy opozycji wspierane przez zewnętrzne mocarstwa, takie jak Stany Zjednoczone, Unia Europejska, OPA, grupa państw G7 i Grupa z Limy, nadal sprzyjają destabilizacji w kraju;

Z.  mając na uwadze, że Stany Zjednoczone, Unia Europejska, OPA i Grupa z Limy są odpowiedzialne za blokadę gospodarczą Wenezueli, która ma dramatyczny wpływ na naród wenezuelski;

AA.  mając na uwadze, że tak zwana „pomoc humanitarna”, której broniły Stany Zjednoczone, UE, OPA i Grupa z Limy, jest tylko pretekstem, który ma uzasadnić interwencję zewnętrzną w tym państwie;

1.  stanowczo potępia stałą ingerencję zewnętrzną oraz środki destabilizacji politycznej, gospodarczej i społecznej stosowane wobec Boliwariańskiej Republiki Wenezueli;

2.  potępia nieuzasadnione instrumentalne traktowanie przez Parlament Europejski praw człowieka do celów politycznych, szczególnie w przypadku Wenezueli;

3.  podkreśla, że uporczywa polityka ingerencji godząca w suwerenność Boliwariańskiej Republiki Wenezueli jest daleka od tworzenia przestrzeni dla dialogu i pokoju;

4.  potwierdza prawo narodu wenezuelskiego do decydowania w sposób suwerenny i pokojowy o swojej przyszłości, bez jakiejkolwiek zewnętrznej ingerencji lub presji;

5.  ponownie podkreśla, że należy szanować zasadę nieingerowania w sprawy wewnętrzne państw, zgodnie z prawem międzynarodowym;

6.  potępia stwierdzenia o rzekomym „kryzysie humanitarnym” w Wenezueli, głoszone z zamiarem nasilenia zewnętrznej ingerencji i wsparcia kampanii na rzecz interwencji w tym kraju;

7.  głęboko ubolewa nad decyzją Konferencji Przewodniczących z dnia 7 czerwca 2018 r. o wysłaniu delegacji ad hoc do miast Cúcuta (Kolumbia) i Boa Vista (Brazylia);

8.  głęboko ubolewa nad wszelką ingerencją zewnętrzną ze strony OPA, UE, USA lub jakiegokolwiek innego kraju w wewnętrzne sprawy państw; przypomina, że wszystkie narody mają prawo do samostanowienia, do swobodnego wyboru ich statusu politycznego oraz swobodnego kierowania swoim rozwojem gospodarczym, społecznym i kulturowym, oraz wzywa do poszanowania tego prawa;

9.  potępia niedemokratyczne i rebelianckie cele kampanii destabilizacyjnej; zwraca uwagę na imperialistyczny interes USA w zapewnieniu sobie dostępu do wenezuelskich złóż ropy i ich cel polityczny polegający na osłabieniu państw zrzeszonych w Boliwariańskim Sojuszu Narodów Naszej Ameryki (ALBA);

10.  potępia decyzję USA i UE o utrzymaniu sankcji wobec Wenezueli; domaga się natychmiastowego zniesienia tych sankcji;

11.  zdecydowanie odrzuca wszelkie próby zastosowania dodatkowych sankcji i innych środków wobec Wenezueli i jej mieszkańców;

12.  podkreśla, że w żadnym wypadku dialog z państwami trzecimi nie powinien skutkować ograniczaniem prawa narodów do samostanowienia;

13.  krytycznie odnosi się do ostatnich wypadków w obrębie OPA, które pokazują ciągły brak demokratycznego podejścia w tej organizacji oraz interwencjonistyczną rolę przez nią odgrywaną, co zawsze sprzeciwia się suwerennej woli narodów Ameryki Łacińskiej;

14.  wyraża ubolewanie z powodu roli, jaką większość międzynarodowych mediów odgrywa w rozpowszechnianiu pogłosek i wykorzystywaniu nieprawdziwych informacji w celu podważenia legitymacji rządu Wenezueli i stworzenia atmosfery przemocy; przypomina, że wolność informacji jest jednym z podstawowych praw człowieka, i apeluje do mediów międzynarodowych o odpowiedzialne postępowanie i relacjonowanie wydarzeń w sposób uczciwy, dokładny i wyważony, co obecnie nie ma miejsca;

15.  przyznaje, że Wenezuela boryka się obecnie z poważnym kryzysem gospodarczym; twierdzi jednak, że kryzys ten jest przede wszystkim wynikiem zewnętrznej ingerencji, zarówno przez sankcje nałożone na ten kraj i spadek ceny ropy naftowej, jak i przez zaplanowaną wewnętrzną strategię destabilizacji gospodarczej, stosowaną przez niektóre grupy opozycji i główne podmioty gospodarcze w tym państwie, które sprawują kontrolę nad produkcją i dystrybucją towarów, zwłaszcza w obszarze żywności i leków; podkreśla, że ta strategia wewnętrzna doprowadziła do niedoboru towarów, a sytuację pogorszyły dodatkowo skoordynowane działania grup współpracujących z tzw. bachaqueros, których celem jest wyczerpywanie zapasów ze sklepów w momencie ich uzupełnienia, aby spowodować wzrost cen towarów, a następnie sprzedać je na czarnym rynku lub rozprowadzać do celów fałszerstwa, przy czym sytuacja ta przyczyniła się do wysokiej stopy inflacji w tym państwie; przypomina, że strategie te realizowano wraz z systemowym wycofywaniem z obrotu banknotu o najwyższym w kraju nominale 100 boliwarów, przy czym w państwach takich jak Kolumbia lub Paragwaj znalazły się dosłownie tony tych banknotów; przypomina, że pomimo tego poważnego uderzenia w gospodarkę Wenezuela utrzymała swoje zobowiązania międzynarodowe dotyczące zadłużenia zewnętrznego oraz nadal przeznaczała na rozwój społeczny znaczne środki budżetowe, które stanowiły ponad 70% rocznego budżetu tego kraju;

16.  odnotowuje, że instytucje wenezuelskie wykazują się poszanowaniem konstytucji, podczas gdy Zgromadzenie Narodowe i niektóre ugrupowania opozycji stale przejawiają brak szacunku i konfrontacyjne podejście;

17.  popiera zasady zawarte w ogłoszeniu Ameryki Łacińskiej i Karaibów strefą pokoju i apeluje do całej społeczności międzynarodowej o pełne poszanowanie tego ogłoszenia w swoich relacjach z państwami CELAC, w tym zobowiązania do nieingerowania bezpośrednio czy pośrednio w sprawy wewnętrzne jakiegokolwiek państwa i do przestrzegania zasad suwerenności państwowej, równych praw i samostanowienia narodów;

18.  z zadowoleniem przyjmuje realizację w Wenezueli polityki włączenia społecznego, która opiera się na odpowiedzialności i sprawiedliwości społecznej, równości, solidarności i prawach człowieka oraz która pomogła ograniczyć poziom nierówności w kraju, zwłaszcza jeśli chodzi o środki służące rozwojowi społecznemu i znaczny postęp w ograniczaniu ubóstwa czy postęp w obszarze edukacji, co obejmuje wyeliminowanie analfabetyzmu w 2005 r. i wzrost liczby studentów na wyższych uczelniach;

19.  przypomina o znaczeniu roli Wenezueli w budowaniu i umacnianiu procesu współpracy i integracji dla dobra narodów Ameryki Łacińskiej; podkreśla znaczny postęp dokonany w integracji i współpracy regionalnej z korzyścią dla ludności Ameryki Łacińskiej; z zadowoleniem przyjmuje istotne osiągnięcia ALBA w dziedzinie zdrowia, edukacji, kultury i współpracy przynoszącej korzyści obu stronom;

20.  przyznaje, że kraje członkowskie ALBA mają świadomość ogromu starań rządu Wenezueli na rzecz propagowania i ochrony praw człowieka, sprawiedliwości i pokoju, co ma na celu powstrzymanie planów interwencji międzynarodowej w Wenezueli, które zagrażają stabilności nie tylko ich bratniego narodu, ale również całego regionu;

21.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne wybory prezydenckie w Wenezueli i szanuje ich wyniki;

22.  potępia wszelkie działania mające na celu podważenie oczywistej legalności wyborów w Wenezueli oraz wzywa państwa członkowskie UE, by przyjęły odpowiedzialne stanowisko, zgodnie z zasadami nieingerencji, w poszanowaniu niepodległości i suwerenności Boliwariańskiej Republiki Wenezueli oraz woli obywateli Wenezueli wyrażonej przy urnach wyborczych;

23.  popiera inicjatywy dialogu promowane przez prezydenta Nicolása Madura i jego rząd, wspierane przez różne organizacje i podmioty międzynarodowe, a także fakt, że priorytetami tego dialogu są: dobrobyt wszystkich obywateli i stosunki instytucjonalne, pokój, sprawiedliwość, prawda, wzmocnienie gospodarki, obrona praworządności, demokracja i poszanowanie suwerenności narodowej;

24.  ponownie zapewnia o swojej solidarności z narodem Wenezueli oraz o zaangażowaniu w obronę procesu boliwariańskiego i osiągnięć społecznych w ostatnich latach;

25.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, parlamentowi Mercosuru, Euro-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz regionalnym organom Ameryki Łacińskiej, w tym UNASUR, ALBA i CELAC.