over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG wat betreft de plaats van levering van diensten

(COM(2005)0334 – C6‑0322/2005 – 2003/0329(CNS))

(Raadplegingsprocedure)

Het Europees Parlement,

–   gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad (COM(2005)0334)

Nog niet in het Publicatieblad bekendgemaakt.

–   gelet op artikel 93 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6‑0322/2005),

–   gelet op artikel 51 van zijn Reglement,

–   gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie cultuur en onderwijs (A6‑0153/2006),

1.  hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement;

2.  verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG‑Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen;

3.  verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen;

4.  verzoekt de Raad wanneer deze voornemens is het voorstel ingrijpend te wijzigen, het Parlement opnieuw te raadplegen;

5.  verzoekt zijn Voorzitter zijn standpunt te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.

I. Legislatieve achtergrond

In juli 2000 heeft de Europese Commissie haar nieuwe BTW-strategie

  COM(2000)0348 van 7 juli 2000 ‘Strategie ter verbetering van de werking van het BTW-stelsel in het kader van de interne markt’.

Op dat ogenblik was de kans op verstoring door die omgekeerde toepassing miniem omdat de belasting bij het land van verbruik terechtkwam. Door het gecombineerde effect van de inter­ne markt, de razendsnelle globalisering en de populariteit van handel op afstand dreigden de uitzonderingen echter de regel te worden. Door deze evolutie en na de openbare raadpleging van 2002 heeft de Commissie een voorstel

  COM(2003)0822 van 23 december 2003.

In plaats van aan de bestaande regels te sleutelen en de bestaande wetgeving bij te schaven, hield het ontwerpvoorstel van de Commissie een terugkeer naar het oorspronkelijke beginsel in waarbij als plaats van levering van diensten tussen belastingplichtigen (de zogenaamde b2b-leveringen) de plaats van vestiging van de klant werd gekozen en waarbij belasting­heffing via zelfbeoordeling de regel werd.

II. Doelstellingen van het oorspronkelijke voorstel

Het oorspronkelijke voorstel van de Commissie ging hoofdzakelijk uit van het beginsel dat elke wijziging van de regels inzake de plaats van belastingheffing in de grootst mogelijke mate moest resulteren in belastingheffing op de plaats van verbruik, wat de praktische kanten van grensoverschrijdende dienstverlening ingrijpend zou vereenvoudigen.

Het oorspronkelijke voorstel van de Commissie richtte zich uitsluitend op de bepalingen inza­ke diensten aan belastingplichtigen (b2b-leveringen). De diensten aan niet-belasting­plichtigen (b2c-leveringen) zouden nadien aan de orde komen. Tijdens de raadplegingen bleek echter dat het, gezien de grotendeels gelijklopende problemen van beide sectoren, onlogisch zou zijn de aanpak van deze laatste sector, waarin de belastingheffing, bij gebrek aan specifieke bepa­lingen, op de plaats van vestiging van de leverancier plaatsvindt, uit te stellen. Gezien de huidige globalisering en grote aantrekkingskracht van verkoop op afstand kan er concur­rentieverstoring ontstaan. De Commissie heeft daarom beslist haar oorspronkelijke voorstel te wijzigen en de reikwijdte ervan tot diensten aan niet-belastingplichtigen uit te breiden.

III. Doelstellingen van het gewijzigde voorstel

De voorgestelde wijzigingen voor diensten aan niet-belastingplichtigen moeten grotendeels in de lijn van de voorgestelde regels voor diensten aan belastingplichtigen liggen. Om dienst­verleners de administratieve rompslomp van naleving van verschillende BTW-stelsels te besparen, moet het noodzakelijke begeleidingsmechanisme tegelijk met dit voorstel in werking treden. Daarom wil de rapporteur, in navolging van de Commissie, met nadruk wijzen op het belang van compatibiliteit tussen de voorgestelde wijzigingen en het ‘een­loketsysteem’ dat de Commissie in 2005 heeft voorgesteld en waarvoor het Parlement al zijn steun heeft uitgedrukt. Het systeem wil vooral de BTW-verplichtingen bij grensover­schrij­dende transacties vereenvoudigen door leveranciers toe te laten hun BTW-verplichtingen voor grensoverschrijdende activiteiten van welke aard dan ook in de lidstaat van vestiging te voldoen, waarbij hun belastingaangiften automatisch worden doorgestuurd naar de lidstaat waar de diensten effectief zijn geleverd. Dit zal concurrentieverstoring tegengaan aangezien belastingheffing op diensten aan niet-belastingplichtigen op de plaats van verbruik garandeert dat de invloed van BTW-tarieven op de plaats van levering altijd neutraal is.

IV. Advies van de rapporteur

De rapporteur herhaalt zijn eerdere steun aan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, dat volgens hem voor de broodnodige modernisering van de regels inzake de plaats van levering van diensten zorgt en de flexibiliteit garandeert die nodig is om de wetgeving terzake aan de evolutie in de dienstensector aan te passen. Het garandeert eveneens de neutraliteit van de BTW-tarieven en voorkomt mogelijke concurrentieverstoring.

Hij is ook verheugd over het initiatief om de diensten aan niet-belastingplichtigen aan te pakken op een manier die in de lijn van de bepalingen voor transacties tussen belastingplichtigen ligt. Hij juicht ook toe dat eventuele concurrentieverstoring door de verschillende BTW-tarieven wordt voorkomen.

Voorts benadrukt de rapporteur dat BTW per definitie een verbruiksbelasting is en dat dit beginsel zo ruim mogelijk moet worden toegepast. Hij gaat ermee akkoord dat dit beginsel op een aantal diensten zoals intracommunautair goederen- en personenvervoer of cateringdiensten aan boord van schepen, vliegtuigen of treinen, niet kan worden toegepast en dat daarom specifieke bepalingen nodig zijn. De rapporteur steunt de voorgestelde uitzonderingen, maar benadrukt daarbij dat een beter evenwicht tussen het beginsel van de plaats van verbruik en de administratieve procedures noodzakelijk is. In de bovenstaande voorbeelden van intracommunautair vervoer of diensten die op afstand kunnen worden geleverd, zijn de huidige bepalingen nog altijd behoorlijk lastig en moeilijk toe te passen.

Gezien voornoemde punten van bezorgdheid dringt de rapporteur er bij de Raad op aan de nieuwe bepalingen samen met het 'eenloketsysteem' in te voeren. Dit zou kleine en middel­gro­te ondernemingen onnodige administratieve rompslomp bij grensoverschrijdende transacties besparen en de administratieve druk bij sommige van de bovenvermelde diensten verlichten.

Dit gezegd zijnde, is de rapporteur niet van plan enig amendement op het gewijzigde voorstel van de Commissie in te dienen en raadt hij de leden van het Europees Parlement aan het voorstel in zijn huidige staat goed te keuren.