Dokument z posiedzenia

A7-0180/2011

2.5.2011

***I

SPRAWOZDANIE

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro

( COM(2010)0524 – C7‑0298/2010 – 2010/0278(COD) )

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawczyni: Sylvie Goulard

PR_COD_1amCom

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO  5

OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PROPONOWANEJ PODSTAWY PRAWNEJ  24

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych  33

PROCEDURA  46

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro

( COM(2010)0524 – C7‑0298/2010 – 2010/0278(COD) )

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2010)0524 ),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 121 i 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0298/2010),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 lutego 2011 r.[1],

–  uwzględniając art. 55 i art. 37 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych ( A7–0180/2011 ),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

STANOWISKO PARLAMENTU EUROPEJSKIEG

W PIERWSZYM CZYTANIU[2]*

---------------------------------------------------------

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 136 w związku z art. 121 ust. 6, art. 122 ust. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Państwa członkowskie, których walutą jest euro, mają szczególny interes w tym, by prowadzić politykę gospodarczą sprzyjającą prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej oraz unikać środków stanowiących zagrożenie dla takiego prawidłowego funkcjonowania, i ponoszą w tym względzie szczególną odpowiedzialność.

(2)  W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dopuszcza możliwość przyjęcia w odniesieniu do państw członkowskich strefy euro środków, które wykraczają poza przepisy mające zastosowanie do ogółu państw członkowskich.

(2a)  Doświadczenie zdobyte w pierwszym dziesięcioleciu funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, a także popełnione wówczas błędy, wskazują konieczność ustanowienia ulepszonych ram zarządzania gospodarczego w Unii, które powinny opierać się na mocniejszym przyswajaniu przez państwa wspólnie uzgodnionych zasad i strategii politycznych oraz na solidniejszych ramach nadzoru krajowych strategii gospodarczych na szczeblu Unii.

(2b)  Ulepszone ramy zarządzania gospodarczego powinny opierać się na szeregu wzajemnie powiązanych i spójnych strategii politycznych na rzecz zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, zwłaszcza na unijnej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia, ze szczególnym naciskiem na rozwój i wzmocnienie rynku wewnętrznego, wspieranie międzynarodowego handlu i konkurencyjności, skuteczne ramy zapobiegania przekraczaniu pozycji budżetowych i ich korygowania (pakt stabilności i wzrostu), solidne ramy zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania, minimalne wymogi w odniesieniu do krajowych ram budżetowych, pogłębioną regulację rynku finansowego i nadzór nad nim (w tym nadzór makroostrożnościowy ze strony Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego), a także wiarygodny stały mechanizm reagowania kryzysowego.

(2c)  Pakt stabilności i wzrostu oraz kompletne ramy zarządzania gospodarczego powinny uzupełniać unijną strategię na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a także być zgodne z nią.

(2d)  Wzmocnienie zarządzania gospodarczego powinno iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej uprawniającej do zarządzania gospodarką w Unii, co należy osiągnąć poprzez ściślejsze i wcześniejsze zaangażowanie Parlamentu Europejskiego i parlamentów państw członkowskich we wszystkie procedury koordynacji polityki gospodarczej.

(2e)  Przed rozpoczęciem debaty w Radzie Parlament Europejski powinien omówić coroczne zalecenia polityczne Komisji.

(2f)  Utworzenie i utrzymanie dynamicznego jednolitego rynku powinno być uznawane za element właściwego i sprawnego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej.

(2g)    TFUE przewiduje również, że przy określaniu i realizacji swojej polityki i działań Unia powinna brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej oraz zwalczaniem wyłączenia społecznego.

(2h)  Rada Europejska przyjęła na posiedzeniu w dniu 17 czerwca 2010 r. nową strategię na rzecz zatrudnienia i wzrostu – „Europa 2020” – dzięki której UE wyjdzie z kryzysu silniejsza, a jej gospodarka będzie ukierunkowana na inteligentny, zrównoważony wzrost, sprzyjający integracji społecznej, wraz z wysokim poziomem zatrudnienia, wydajności i spójności społecznej. Rada Europejska postanowiła również o rozpoczęciu w dniu 1 stycznia 2011 r. europejskiego okresu oceny koordynacji polityki w celu umożliwienia państwom członkowskim czerpania korzyści ze wczesnego etapu koordynacji na szczeblu unijnym oraz zwiększenia nadzoru i jednoczesnej oceny środków budżetowych oraz reform strukturalnych wspierających wzrost i zatrudnienie.

(2i)  Europejski okres oceny koordynacji polityki gospodarczej (okres oceny) powinien odgrywać istotną rolę we wdrażaniu wymogu zawartego w art. 121 ust. 1 TFUE, zgodnie z którym państwa członkowskie uznają swoją politykę gospodarczą za przedmiot wspólnego zainteresowania i odpowiednio koordynują strategie w ramach tejże polityki. Przejrzystość, odpowiedzialność i niezależny nadzór stanowią integralną część wzmocnionego zarządzania gospodarczego. Na odpowiednich etapach procedur koordynacji polityki gospodarczej Rada i Komisja powinny przedstawiać i podawać do wiadomości publicznej uzasadnienie przyjętych stanowisk i decyzji.

(2j)  Potrzebne jest całościowe i zintegrowane rozwiązanie problemu kryzysu zadłużenia strefy euro, ponieważ podejście fragmentaryczne jak dotąd nie sprawdziło się.

(2k)  Państwa członkowskie, które nie należą do strefy euro, nie są zobowiązane do wdrażania niniejszego rozporządzenia.

(2l)  Komisja powinna odgrywać ważniejszą rolę koordynującą w procedurach wzmocnionego nadzoru, głównie jeżeli chodzi o oceny, monitorowanie, inspekcje in situ, zalecenia i wczesne ostrzeganie dotyczące danego państwa członkowskiego.

(2m)  Nie naruszając swych praw i obowiązków wynikających z TFUE, państwa członkowskie, których walutą nie jest euro, powinny mieć prawo do stosowania prawodawstwa z zakresu zarządzania gospodarczego.

(2n)  Komisja powinna odgrywać większą, bardziej niezależną rolę w procedurze wzmocnionego nadzoru, jeżeli chodzi o oceny specyficzne dla poszczególnych państw członkowskich, monitorowanie, inspekcje, zalecenia i ostrzeżenia. Należy zwłaszcza ograniczyć rolę Rady w procesie nakładania ewentualnych sankcji, a Rada powinna głosować na zasadzie odwróconej większości kwalifikowanej, kiedy tylko jest to możliwe na mocy TFUE.

(2o)  Przejrzystość jak również skuteczność wzajemnego wsparcia i wzajemnej presji stanowią nieodłączną część wzmocnionego zarządzania gospodarczego w Unii w duchu „szczegółowych zasad wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytycznych dotyczących formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzonych przez Radę ECOFIN dnia 7 września 2010 r.

(2p)  Można rozpocząć gospodarczy dialog z Parlamentem Europejskim, umożliwiając Komisji upublicznienie swoich analiz, zaś ministrowi (ministrom) spraw gospodarczych i finansów jednego bądź kilku państw członkowskich – udzielenie odpowiedzi. Taka przekraczająca granice narodowe publiczna debata mogłaby umożliwić państwom członkowskim uwzględnienie skutków decyzji krajowych oraz umożliwić publiczne wywieranie wzajemnej presji.

(2q)  Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie jak najszybciej po jego przyjęciu. Proponując środki wykonawcze do niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna jednak brać pod uwagę aktualną sytuację gospodarczą odnośnych państw członkowskich i wszelkie inne istotne czynniki.

(2r)  Aby zwiększyć zaufanie do europejskich danych statystycznych oraz zapewnić niezawisłość zawodową krajowych urzędów statystycznych, państwa członkowskie powinny pozostać w pełni zaangażowane we wdrażanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej[4], w szczególności zasad statystycznych określonych w Europejskim kodeksie praktyk statystycznych, zatwierdzonym przez Komisję w zaleceniu z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych. Państwa członkowskie powinny również dopilnować, aby krajowe organy statystyczne uzyskały konieczną niezawisłość w zakresie przydzielania środków budżetowych, publikacji informacji statystycznych i przejrzystej procedury powoływania i odwoływania kierownictwa wyższego szczebla. Ponadto krajowe trybunały obrachunkowe powinny również mieć ten sam poziom niezawisłości zawodowej w celu zapewnienia pełnego zaufania do sprawozdawczości na poziomie europejskim.

(3)  Bardziej skuteczne egzekwowanie nadzoru budżetowego w strefie euro wymaga wprowadzenia środków zachęcających i dodatkowych sankcji. Sankcje te powinny zwiększyć wiarygodność ram nadzoru budżetowego w Unii, zaś środki zachęcające wzmocnić zastosowanie się do zaleceń.

(3a)  Ramy nadzoru budżetowego powinny zawsze wspierać cele Unii w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Szczególnie w momencie pogorszenia koniunktury gospodarczej należy łączyć je z efektywnymi wysiłkami na rzecz stymulacji zrównoważonego wzrostu, ochrony spójności społecznej oraz tworzenia miejsc pracy, przy jednoczesnym poszanowaniu priorytetów i potrzeb poszczególnych państw członkowskich.

(4)  Przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zapewniać sprawiedliwe, terminowe, progresywne i skuteczne mechanizmy służące zapewnieniu spełniania wymogów zarówno prewencyjnej, jak i naprawczej części paktu stabilności i wzrostu, a w szczególności rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[5] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[6].

(4a)  Parlament Europejski w rezolucji z dnia 20 października 2010 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie poprawy zarządzania gospodarczego i ram stabilności Unii, w szczególności w strefie euro, wezwał do ustanowienia „solidnego i wiarygodnego mechanizmu zapobiegania nadmiernemu zadłużeniu i rozstrzygania problemów dla strefy euro” i zaapelował w tym kontekście o podjęcie w ciągu nadchodzącego roku oceny wpływu i studium wykonalności z myślą o ustanowieniu stałego mechanizmu lub organu (Europejskiego Funduszu Walutowego), aby uniknąć jakiejkolwiek pokusy nadużycia i chronić stabilność całej strefy euro oraz państw członkowskich, których walutą jest euro.

(4b)  Państwa członkowskie, których walutą jest euro, powinny zgromadzić do [...] procent długu państwowego w ramach wspólnej i solidarnej odpowiedzialności (papiery wartościowe strefy euro). Papiery wartościowe strefy euro powinny mieć pierwszeństwo przed zadłużeniem rządów krajowych i mogłyby pomóc w propagowaniu euro jako waluty rezerwowej. W celu wzmocnienia dyscypliny budżetowej krajom prowadzącym wiarygodną politykę gospodarczą i budżetową należy zezwolić na zaciąganie pożyczek do wysokości [...]% ich produktu krajowego brutto (PKB), natomiast kraje mające gorszą sytuację gospodarczą i budżetową musiałyby uiszczać premię / dodatkowe odsetki lub mogłyby zaciągać pożyczki na kwotę stanowiącą mniejszą część PKB w postaci papierów wartościowych strefy euro. Jeżeli państwo uczestniczące konsekwentnie prowadziłoby niezrównoważoną politykę gospodarczą lub budżetową, jego uczestnictwo w emisji papierów wartościowych strefy euro powinno zostać zawieszone.

(4c)  Należy ustanowić Europejski Fundusz Walutowy, który chroniłby stabilność finansową w strefie euro i przejąłby obecne zadania Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej i europejskiego mechanizmu stabilizacyjnego, a także jakichkolwiek przyszłych strukturach, które przejmą ich zakres odpowiedzialności.

(4d)  Wpływy z niewykorzystanych środków na płatności w Unii powinny być wykorzystywane do finansowania priorytetów Unii dotyczących wzrostu i zatrudnienia.

(4e)  Wahania rynków oraz kursy obligacji rządowych niektórych państw członkowskich, których walutą jest euro, wymagają podjęcia zdecydowanego działania w celu obrony stabilności euro.

(4f)  Rosnąca płynność na nowym globalnym rynku euroobligacji mogłaby obniżyć koszty finansowe państw członkowskich i zwiększyć bezpieczeństwo lokaty w euro.

(5)  Przewidziane w prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu sankcje dla państw członkowskich, których walutą jest euro, mają stanowić zachętę do prowadzenia zrównoważonej polityki budżetowej. Polityka taka powinna zapewniać zrównoważenie wydatków i publicznych dochodów, bez szkody dla przyszłych pokoleń.

(5a)  Przepisy niniejszego rozporządzenia powinny obejmować takie środki, jak zachęty do zachowania zgodności w czasach dobrej koniunktury.

(5b)    Należy nałożyć jednorazową grzywnę, jeżeli państwo członkowskie manipuluje danymi finansowymi, fałszuje dane statystyczne lub w wyniku nadużyć umyślnie podaje wprowadzające w błąd informacje. Nie należy nakładać na państwo członkowskie dwa razy grzywny za to samo umyślne naruszenie przepisów.

(6)  Zrównoważona polityka budżetowa powinna prowadzić do trwałego osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego. Osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego powinno zapewnić państwom członkowskim możliwość radzenia sobie ze zwykłymi wahaniami cyklicznymi przy jednoczesnym utrzymywaniu deficytu publicznego poniżej wartości referencyjnej ▌wynoszącej 3% PKB i umożliwić szybkie postępy na drodze do długoterminowej fiskalnej stabilności finansów publicznych. Mając to na uwadze, średniookresowy cel budżetowy powinien zapewnić im pole manewru w ramach polityki budżetowej, w szczególności ze względu na ▌inwestycje publiczne prowadzące do realizacji unijnych celów w zakresie zatrudnienia oraz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu.

(7)  W przypadku prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu zachętę do prowadzenia zrównoważonej polityki budżetowej powinien stanowić obowiązek złożenia oprocentowanego depozytu, który byłby nakładany przejściowo na państwo członkowskie, którego walutą jest euro i które nie czyni wystarczających postępów w konsolidacji budżetowej. Obowiązek ten byłby nakładany, jeśli po pierwszym ostrzeżeniu wystosowanym przez Komisję państwo członkowskie kontynuuje postępowanie, które nie stanowi wprawdzie naruszenia zakazu posiadania nadmiernego deficytu, ale jest nierozważne i potencjalnie szkodliwe dla sprawnego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, w związku z czym Rada wydaje zalecenie zgodnie z art. 121 ust. 4 TFUE.

(8)  Oprocentowany depozyt powinien zostać zwrócony danemu państwu członkowskiemu razem z narosłymi odsetkami, gdy tylko Rada uzna, że ustała sytuacja, która doprowadziła do obowiązku jego złożenia.

(9)  W przypadku części naprawczej paktu stabilności i wzrostu sankcje dla państw członkowskich, których walutą jest euro, powinny obejmować obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu w związku z decyzją Rady stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu oraz obowiązek zapłaty grzywny w sytuacji, gdy nie zastosowano się do zalecenia Rady dotyczącego korekty nadmiernego deficytu publicznego. Sankcje te powinny być nakładane niezależnie od tego, czy uprzednio na dane państwo członkowskie nałożono obowiązek złożenia oprocentowanego deficytu.

(10)  Wysokość depozytu oprocentowanego, depozytu nieoprocentowanego oraz grzywny przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinna być określona tak, by zapewnić sprawiedliwy progresywny charakter sankcji w częściach prewencyjnej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu przy jednoczesnym unikaniu procykliczności, a także by odpowiednio zmotywować państwa członkowskie, których walutą jest euro, do przestrzegania ram budżetowych obowiązujących w Unii. Grzywna, o której mowa w art. 126 ust. 11 TFUE, składa się zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 ze stałego składnika równego 0,2% PKB oraz ze składnika zmiennego. Dlatego też progresywny charakter sankcji i równe traktowanie państw członkowskich są zapewnione, gdy depozyt oprocentowany, depozyt nieoprocentowany i grzywna przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynoszą 0,2 % PKB, czyli są równe stałemu składnikowi grzywny, o której mowa w art. 126 ust. 11 TFUE.

(11)  Rada powinna mieć możliwość ograniczenia wysokości lub anulowania sankcji nałożonych na państwa członkowskie, których walutą jest euro, działając na wniosek Komisji przygotowany na podstawie umotywowanego wniosku danego państwa członkowskiego. W przypadku części naprawczej paktu stabilności i wzrostu Komisja powinna mieć również możliwość zaproponowania ograniczenia wysokości lub anulowania sankcji ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą.

(11a)  W drodze odstępstwa od wysokości grzywny wynikającej ze standardowego wyliczenia Komisja powinna mieć prawo zaproponować obniżenie lub anulowanie grzywny w celu uwzględnienia wszelkich efektów kumulacji sankcji nałożonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr .../2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia… (w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro) oraz rozporządzeniem (UE) nr …/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia… (w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu).

(12)  Depozyt nieoprocentowany powinien być zwracany po skorygowaniu nadmiernego deficytu, natomiast odsetki od takich depozytów oraz zapłacone grzywny powinny być przeznaczane na stały mechanizm stabilizacyjny. Do czasu ustanowienia takiego mechanizmu odsetki i grzywny powinny być przeznaczane na zasilenie opartych na podziale ryzyka instrumentów finansowych dla przedsięwzięć istotnych dla UE i finansowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny, zgodnie z postanowieniami załączonego do Traktatów protokołu (nr 5) w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

(13)  Uprawnienia do przyjmowania indywidualnych decyzji w sprawie zastosowania mechanizmów nakładania sankcji określonych w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać przyznane Radzie. Jako element koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich prowadzonej przez Radę zgodnie z art. 121 ust. 1 TFUE, decyzje takie stanowią nieodłączne działania następcze w stosunku do środków przyjętych przez Radę zgodnie z art. 121 ▌, 126 i 148 TFUE oraz rozporządzeniami (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97.

(13a)  Aby zapewnić wiarygodność i identyfikację krajową, Rada, prowadząc dyskusje i przyjmując konkluzje i zalecenia dotyczące ważnych kwestii, które mają wpływ na interesy Unii Europejskiej i jej obywateli, powinna zbierać się i obradować publicznie.

(14)  Ponieważ niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy ogólne dotyczące skutecznego egzekwowania rozporządzeń (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97, powinno zostać przyjęte zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, o której mowa w art. 121 ust. 6.

(15)  Ponieważ cel, jakim jest ustanowienie jednolitego mechanizmu nakładania sankcji, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanym artykule niniejsze rozporządzanie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

(15a)  Aby zapewnić stały dialog z państwami członkowskimi dążącymi do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna przeprowadzać wizyty konsultacyjne i wizyty nadzorcze.

(15b)  Komisja w regularnie powinna podejmować kompleksową ocenę systemu zarządzania gospodarczego i, w szczególności, skuteczności i stosowności jego środków zachęcających oraz sankcji. W razie konieczności oceny te powinny być uzupełnianie odnośnymi wnioskami.

(15c)  Nakładając sankcje, należy uwzględnić w szczególny sposób środki przyjęte w odpowiedzi na poszczególne zalecenia skierowane do państw członkowskich w ramach „europejskiego okresu oceny”.

(15d)  Wszystkie państwa członkowskie powinny ze sobą ściśle współpracować w realizowaniu celów paktu stabilności i wzrostu. W ocenie sankcji przedstawionych w niniejszym rozdziale należy uwzględnić efekty uboczne powodowane przez krajowe strategie polityczne i mające wpływ na te strategie.

(15e)  W ramach pożyczek z Europejskiego Funduszu Walutowego nalicza się odsetki na podstawie kosztów, ale można dodać odpowiednie premie z tytułu ryzyka. Zachęta polegająca na obniżaniu kwoty długu odpowiednio do wcześniejszej spłaty może zostać włączona do warunków w celu zmotywowania do spłacania pożyczek przed terminem zapadalności oraz ułatwienia pożyczkobiorcom powrotu na rynki kapitałowe.

(15f)  Stosując postanowienia niniejszego rozporządzenia, Komisja i Rada powinny uwzględniać wszystkie istotne czynniki oraz sytuację gospodarczą i budżetową odnośnych państw członkowskich, w szczególności fakt, czy są one objęte programem dostosowawczym Unii Europejskiej lub Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Poza tym aby umożliwić państwom członkowskim dostosowanie swoich strategii do pewnych przepisów niniejszego rozporządzenia, należy wprowadzić okres przejściowy,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I

Przedmiot

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

1. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się system zachęt i sankcji służących skuteczniejszemu egzekwowaniu części prewencyjnej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu, a także wzmocnieniu koordynacji i nadzoru dyscypliny budżetowej, jak również zachowaniu stabilności finansowej w strefie euro.

1a. Aby usprawnić dialog między unijnymi instytucjami, w szczególności Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, a parlamentami narodowymi, rządami i innymi właściwymi organami państw członkowskich oraz aby zapewnić większą przejrzystość i odpowiedzialność, właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może, z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, organizować publiczne debaty i przesłuchania na temat nadzoru makroekonomicznego i budżetowego stosowanego przez Radę i Komisję. Komisja i Rada należycie uwzględnią wyniki takich przesłuchań.

2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do państw członkowskich, których walutą jest euro.

2a. Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do jakiegokolwiek państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro, a które powiadomiło Komisję o gotowości do stosowania niniejszego rozporządzenia. Takie powiadomienie publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do takiego państwa członkowskiego od dnia następującego po opublikowaniu takiego powiadomienia.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia:

(1)„część prewencyjna paktu stabilności i wzrostu” oznacza system wielostronnego nadzoru ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1466/97▌;

(2)„część naprawcza paktu stabilności i wzrostu” oznacza procedurę kontroli nadmiernego deficytu w państwach członkowskich uregulowaną w art. 126 TFUE i w rozporządzeniu (WE) nr 1467/97 ▌;

(3)„wyjątkowa sytuacja gospodarcza” oznacza sytuację, w której przekroczenie przez deficyt publiczny wartości referencyjnej uznaje się za wyjątkowe w rozumieniu art. 126 ust. 2 lit. a) tiret drugie TFUE i przepisów rozporządzenia (WE) nr 1467/97.

ROZDZIAŁ IA

Środki zachęcające

Artykuł 2 a

Wpływy z niewykorzystanych środków na płatności

Wpływy z niewykorzystanych środków na płatności zawarte w budżecie ogólnym Unii Europejskiej mogą zostać przeniesione do budżetu unijnego na następny rok oraz przyznane na programy sprzyjające unijnej strategii wzrostu we wszystkich państwach członkowskich oraz korygowaniu zaburzeń równowagi makroekonomicznej.

Rozdział II

Sankcje w części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostu

Artykuł 3

Depozyt oprocentowany

1. Jeżeli zgodnie z art. 121 ust. 4 TFEU Rada kieruje do państwa członkowskiego zalecenie dotyczące podjęcia niezbędnych działań korygujących w obliczu utrzymujących się lub szczególnie poważnych i znacznych odstępstw od średniookresowego celu budżetowego lub od odpowiedniej ścieżki dostosowania jego polityki budżetowej, o których to działaniach mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1466/97, Rada, działając na wniosek Komisji, nakłada obowiązek złożenia oprocentowanego depozytu. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE.

1a. Dane państwo członkowskie może zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zorganizowanie przesłuchań publicznych lub publicznych debat we właściwej komisji. Takie przesłuchania i debaty umożliwiają rządowi danego państwa członkowskiego przedstawienie swojego stanowiska w obecności Komisji i przewodniczącego Eurogrupy. Jeśli organizuje się takie przesłuchanie lub taką debatę publiczną, termin dziesięciu dni określony w ust. 1 przedłużany jest do dwudziestu dni. Zapraszani są przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego odpowiedniego szczebla. Komisja i Rada należycie uwzględnią wyniki takich przesłuchań.

2. Proponowany przez Komisję oprocentowany depozyt wynosi 0,2 % ▌ (PKB) danego państwa członkowskiego, obliczonego przy wykorzystaniu najnowszych dostępnych danych zebranych przez Eurostat za poprzedni rok.

3. W odniesieniu do depozytu obowiązuje stopa procentowa odzwierciedlająca ryzyko kredytowe Komisji i odpowiedni okres inwestycji.

4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 Komisja, ▌ w terminie 10 dni od przyjęcia zalecenia Rady, o którym mowa w ust. 1, może zaproponować zmniejszenie wysokości oprocentowanego depozytu lub jego anulowanie:

a) w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą,

b) w celu uwzględnienia wszelkich efektów kumulacji sankcji nałożonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr .../2011 )(w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro) oraz rozporządzeniem (UE) nr .../2011 (w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu).

5. Jeżeli ustała sytuacja, która stanowiła przyczynę wydania zalecenia, o którym mowa w ust. 1, Rada na podstawie wniosku Komisji podejmuje decyzję o zwróceniu depozytu wraz z narosłymi odsetkami danemu państwu członkowskiemu. Rada może zmienić wniosek Komisji zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE.

5a. Jeżeli Rada odmówi uznania, że sytuacja, o której mowa powyżej, ustała, dane państwo członkowskie może zwrócić się do właściwej komisji Parlamentu Europejskiego o zorganizowanie przesłuchania publicznego. Komisja i Rada należycie uwzględniają wyniki przesłuchania.

Rozdział III

Sankcje w części naprawczej paktu stabilności i wzrostu

Artykuł 4

Depozyt nieoprocentowany

1. Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 6 TFUE Rada stwierdza, że w danym państwie członkowskim istnieje nadmierny deficyt, Rada, działając na wniosek Komisji, nakłada obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE.

1a. Dane państwo członkowskie może zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zorganizowanie przesłuchań publicznych lub publicznych debat we właściwej komisji. Takie przesłuchania i debaty umożliwiają rządowi danego państwa członkowskiego przedstawienie swojego stanowiska w obecności Komisji i przewodniczącego Eurogrupy. Jeśli organizuje się takie przesłuchanie lub taką debatę publiczną, termin dziesięciu dni określony w ust. 1 przedłużany jest do dwudziestu dni. Zapraszani są przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego odpowiedniego szczebla. Komisja i Rada należycie uwzględnią wyniki takich przesłuchań.

2. Proponowany przez Komisję nieoprocentowany depozyt wynosi 0,2 % produktu krajowego brutto (PKB) danego państwa członkowskiego, obliczonego przy wykorzystaniu najnowszych dostępnych danych zebranych przez Eurostat za poprzedni rok.

3. Jeżeli państwo członkowskie złożyło Komisji depozyt oprocentowany zgodnie z art. 3, zostaje on przekształcony w depozyt nieoprocentowany.

Jeżeli wysokość złożonego uprzednio depozytu oprocentowanego wraz z narosłymi odsetkami przekracza wysokość wymaganego depozytu nieoprocentowanego, kwota tej różnicy jest zwracana państwu członkowskiemu.

Jeżeli wysokość wymaganego depozytu nieoprocentowanego przekracza wysokość złożonego uprzednio depozytu oprocentowanego wraz z narosłymi odsetkami, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy.

4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 niniejszego artykułu Komisja może ▌w terminie 10 dni od przyjęcia decyzji Rady zgodnie z art. 10 ust. 6 TFUE, zaproponować zmniejszenie wysokości nieoprocentowanego depozytu lub jego anulowanie:

a) w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą;

b) w celu uwzględnienia wszelkich efektów kumulacji sankcji nałożonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr .../2011 (w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro) oraz rozporządzeniem (UE) nr .../2011 (w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu).

Artykuł 5

Grzywna

1. Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 8 TFUE Rada stwierdza, że w odpowiedzi na jej zalecenia dane państwo członkowskie nie podjęło skutecznych działań w wyznaczonym terminie, Rada, działając na wniosek Komisji, nakłada na państwo członkowskie obowiązek zapłaty grzywny. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE.

1a. Dane państwo członkowskie może zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zorganizowanie przesłuchań publicznych lub publicznych debat we właściwej komisji. Takie przesłuchania i debaty umożliwiają rządowi danego państwa członkowskiego przedstawienie swojego stanowiska w obecności Komisji i przewodniczącego Eurogrupy. Jeśli organizuje się takie przesłuchanie lub taką debatę publiczną, termin dziesięciu dni określony w ust. 1 przedłużany jest do dwudziestu dni. Zapraszani są przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego odpowiedniego szczebla. Komisja i Rada należycie uwzględnią wyniki takich przesłuchań.

1b. Jeśli państwo członkowskie manipuluje danymi finansowymi, fałszuje dane statystyczne lub umyślnie podaje wprowadzające w błąd informacje, co w szczególności prowadzi do naruszenia europejskich przepisów statystycznych, stanowiących podstawę decyzji zawartych w rozporządzeniach (UE) (…/…), Rada, działając na wniosek Komisji, może podjąć decyzję zobowiązującą państwo członkowskie do zapłaty grzywny. Grzywna taka to jednorazowa płatność wynosząca 0,5% PKB danego państwa członkowskiego w poprzednim roku. Uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci wniosku kwalifikowaną większością głosów. Rada może zmienić wniosek Komisji zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE.

Dane państwo członkowskie może zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zorganizowanie przesłuchań publicznych lub publicznych debat we właściwej komisji. Takie przesłuchania i debaty umożliwiają rządowi danego państwa członkowskiego przedstawienie swojego stanowiska w obecności Komisji i przewodniczącego Eurogrupy. Jeśli organizuje się takie przesłuchanie lub taką debatę publiczną, termin dziesięciu dni określony w ust. 1 przedłużany jest do dwudziestu dni. Zapraszani są przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego odpowiedniego szczebla. Komisja i Rada należycie uwzględnią wyniki takich przesłuchań.

2. Proponowana przez Komisję grzywna wynosi 0,2 % PKB danego państwa członkowskiego, obliczonego przy wykorzystaniu najnowszych dostępnych danych zebranych przez Eurostat za poprzedni rok.

3. Jeżeli państwo członkowskie złożyło Komisji depozyt nieoprocentowany zgodnie z art. 4, zostaje on przekształcony w grzywnę.

Jeżeli wysokość złożonego uprzednio depozytu nieoprocentowanego przekracza wysokość nałożonej grzywny, kwota tej różnicy jest zwracana państwu członkowskiemu.

Jeżeli wysokość nałożonej grzywny przekracza wysokość złożonego uprzednio depozytu nieoprocentowanego lub jeśli nie złożono uprzednio depozytu nieoprocentowanego, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy.

4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 niniejszego artykułu Komisja może ▌w terminie 10 dni od przyjęcia decyzji Rady zgodnie z art. 126 ust. 8 Traktatu, zaproponować zmniejszenie wysokości grzywny lub jej anulowanie:

a) w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą;

b) w celu uwzględnienia wszelkich efektów kumulacji sankcji nałożonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr .../2011 (w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro) oraz rozporządzeniem (UE) nr .../2011 (w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu).

Całkowita roczna kwota skumulowanych grzywien nałożonych na państwo członkowskie, z wyłączeniem grzywny, o której mowa w ust. 1b, nie przekracza 0,5% PKB danego państwa.

Artykuł 6

Zwrot depozytu nieoprocentowanego

Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 12 TFUE Rada uchyla wszystkie lub niektóre swoje decyzje, danemu państwu członkowskiemu zwraca się nieoprocentowany depozyt złożony przez nie Komisji.

Artykuł 7

Podział odsetek i grzywien

Dochody Komisji z odsetek od depozytów złożonych zgodnie z art. 4 i grzywny zapłacone zgodnie z art. 5 ▌są kierowane do mechanizmu stabilizacyjnego na rzecz państw członkowskich, których walutą jest euro. Do czasu ustanowienia takiego mechanizmu odsetki i grzywny powinny być przeznaczane na zasilenie opartych na podziale ryzyka instrumentów finansowych dla przedsięwzięć istotnych dla UE i finansowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny zgodnie z postanowieniami załączonego do Traktatów protokołu (nr 5) w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego załączonego do Traktatów.

Rozdział IV

Przepisy ogólne

Artykuł -8

Wizyty konsultacyjne i nadzorcze

1. Zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia Komisja dba o prowadzenie stałych konsultacji z organami państw członkowskich. W tym celu Komisja przeprowadza we wszystkich państwach członkowskich wizyty z myślą o prowadzeniu regularnego konsultacji, a także – w odpowiednich przypadkach – nadzoru.

Komisja może zaprosić do udziału w wizytach konsultacyjnych i nadzorczych przedstawicieli Europejskiego Banku Centralnego, jeżeli uzna to za stosowne, lub innych właściwych instytucji.

2. W ramach wizyt konsultacyjnych i nadzorczych w stosownych przypadkach Komisja przekazuje danym państwom członkowskim wstępne, aby mogły się one do nich ustosunkować.

3. W ramach wizyt konsultacyjnych Komisja analizuje bieżącą sytuację gospodarczą w danym państwie członkowskim i rozpoznaje wszelkie zagrożenia lub trudności związane z realizacją celów niniejszego rozporządzenia.

4. W ramach wizyt nadzorczych Komisja monitoruje procesy i sprawdza, czy podjęto działania w myśl decyzji Rady lub Komisji zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia. Wizyty nadzorcze odbywają się jedynie w wyjątkowych przypadkach i tylko wtedy, gdy występują istotne zagrożenia lub znaczne trudności w realizacji tych celów.

5. Komisja informuje Komitet Ekonomiczno-Finansowy o powodach wizyty nadzorczej.

6. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia przeprowadzenia wizyt konsultacyjnych i nadzorczych. Na wniosek Komisji oraz na zasadzie dobrowolności państwa członkowskie udzielają wsparcia wszystkim odpowiednim organom krajowym w przygotowaniu i przeprowadzeniu wizyt konsultacyjnych i nadzorczych.

Artykuł -8a

Przejrzystość

Rada i Komisja przedstawia i podaje do wiadomości publicznej uzasadnienia wszystkich przyjętych stanowisk i decyzji, chyba że określono inaczej w TFUE.

Artykuł - 8b

Interweniowanie w sytuacji nadzwyczajnej

Jeśli wszczęcie właściwych procedury (przewidzianych w art. 126 TFUE) nie przyniosło rezultatu, a nadmierny deficyt lub poziom zadłużenia bądź inne zaburzenie równowagi w państwie członkowskim nadal zagrażają stabilności euro, Komisja, w oparciu o art. 136 i 3 ust. 1 TFUE oraz po konsultacji z EBC, podejmuje wszystkie niezbędne działania w celu ochrony euro.

Po upublicznieniu przez Komisję swojej decyzji w Parlamencie Europejskim organizowana jest bez zbędnej zwłoki debata, w obecności przewodniczących Komisji, Rady Europejskiej oraz Eurogrupy, jak również przedstawicieli zainteresowanych państw członkowskich, w celu przedyskutowania działań podjętych przez Komisję. Zapraszani są przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego odpowiedniego szczebla. Komisja i Rada należycie uwzględnią wyniki takiej debaty.

Rada może odwołać środki Komisji, głosując większością kwalifikowaną.

O niniejszych decyzjach poinformowany zostaje Europejski Bank Centralny.

Artykuł 8

Głosowanie w Radzie

W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 3, 4 i 5, prawo głosu posiadają wyłącznie członkowie Rady reprezentujący państwa członkowskie, których walutą jest euro, a Rada stanowi, nie uwzględniając głosu członka Rady reprezentującego dane państwo członkowskie.

Większość kwalifikowaną członków Rady wymienionych w akapicie pierwszym określa się zgodnie z art. 238 ust. 3 lit. a) TFUE.

Aby zwiększyć poziom kontroli publicznej, odpowiedzialności i krajowej identyfikacji z przepisami, w przypadku omawiania i przyjmowania decyzji, o których mowa w art. 3, 4, 5 i 6, obrady Rady będą miały charakter publiczny, zgodnie z art. 8 ust. 3 decyzji Rady 2006/683/WE, Euratom z dnia 15 września 2006 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady.

Artykuł -8 a

Klauzula przeglądu

1. Do dnia …* i co trzy lata po tym terminie Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie to zawiera między innymi ocenę tego, czy:

a) system zachęt i sankcji jest skuteczny, odpowiedni i proporcjonalny oraz czy zapewnia zgodność z paktem stabilności i wzrostu,

b) czy rozszerzenia zasady odwróconej większości kwalifikowanej w Radzie na wszystkie etapy procedury jest możliwe z prawnego punktu widzenia.

2. Do końca 2011 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę skutków i studium wykonalności oraz w razie potrzeby wnioski ustawodawcze dotyczące ustanowienia według przepisów Wspólnoty Europejskiego Funduszu Walutowego w celu poprawy zarządzania gospodarczego i koordynacji gospodarczej na szczeblu UE, zabezpieczając finansową stabilność strefy euro jako całości oraz wzmacniając dyscyplinę budżetową wśród państw członkowskich.

3. Europejski Fundusz Walutowy zarządzany jest w oparciu o przepisy unijne i realizuje dwa główne cele:

a) działa jako stały mechanizm reagowania kryzysowego, przejmując obecne zadania Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej i europejskiego mechanizmu stabilizacyjnego, a także jakichkolwiek przyszłych strukturach, które przejmą ich zakres odpowiedzialności,

b) wydaje papiery wartościowe strefy euro w ramach proporcjonalnej lub wspólnej odpowiedzialności.

4. Do Europejskiego Funduszu Walutowego powinny być przekazywane dochody Komisji z odsetek od depozytów złożonych i grzywien zapłaconych zgodnie z [art. 3, 4, 5 niniejszego rozporządzenia, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 oraz art. 3 rozporządzenia (UE) nr … /2011 (w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro)].

Europejski Fundusz Walutowy może uzyskiwać dodatkowe środki finansowe z wkładów państw członkowskich odpowiadających stopniowi stosowania się przez nie do paktu stabilności i wzrostu.

Wnioski ustawodawcze, o których mowa w ust. 2, przedstawiane są w odpowiednim czasie, tak aby mogły wejść w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

5. Do końca 2011 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę skutków i studium wykonalności oraz w razie potrzeby wnioski ustawodawcze i – w stosownych przypadkach – zaproponuje zmianę Traktatu w celu ustanowienia systemu wspólnej emisji europejskich obligacji państwowych (papiery wartościowe strefy euro) w ramach wspólnej i solidarnej odpowiedzialności.

Celem tego systemu jest wzmacnianie dyscypliny fiskalnej oraz zapewnianie stabilności strefy euro dzięki rynkowi, a także wykorzystując zwiększenie płynności środków, tak aby zadbać o to, by najlepiej oceniane państwa członkowskie nie ucierpiały z powodu wyższych stóp oprocentowania wynikających z wprowadzenia papierów wartościowych strefy euro.

Wspomniane wnioski ustawodawcze przedstawiane są w odpowiednim czasie, tak aby mogły wejść w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Emisji papierów wartościowych strefy euro dokonuje się bez uszczerbku dla zadań Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz zaproponowanych przez Komisję obligacji projektowych mających na celu finansowanie długoterminowych inwestycji ukierunkowanych na przyszłość.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykułu 3 nie stosuje się podczas trzyletniego okresu przejściowego rozpoczynającego się w momencie publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego  W imieniu Rady

Przewodniczący  Przewodniczący

OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PROPONOWANEJ PODSTAWY PRAWNEJ

Pani Sharon Bowles

Przewodnicząca

Komisja Gospodarcza i Monetarna

BRUKSELA

Przedmiot:  Opinia na temat podstawy prawnej wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro ( COM (2010)0524 , 2010/0278(COD) )

Szanowna Pani Przewodnicząca!

W piśmie z dnia 4 marca 2011 r. zwróciła się Pani do Komisji Prawnej – zgodnie z art. 37 ust. 2 Regulaminu PE – o opinię na temat odpowiedniej podstawy prawnej różnych wniosków legislacyjnych, do których w Pani komisji jako komisji właściwej i/lub w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych złożono poprawki mające na celu zmianę podstawy prawnej.

Komisja rozpatrzyła tę kwestię na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r.

Celem pakietu dotyczącego zarządzania gospodarczego jest wyjście naprzeciw potrzebie większej koordynacji i ściślejszego nadzoru strategii polityki gospodarczej w ramach unii gospodarczej i walutowej.

Pakiet ten obejmuje sześć wniosków legislacyjnych.

Wnioski te analizowane są oddzielnie w załączniku. Dla wygody poniżej przedstawiono konkluzje komisji dotyczące właściwej podstawy prawnej w każdym przypadku:

– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania ( COM(2010)0527 , 2010/0281(COD) )

Jedynym celem tego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest rozszerzenie procedury nadzoru gospodarczego, na co zezwala art. 121 ust. 6 TFUE. Ta podstawa prawna wydaje się zatem odpowiednia.

– Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych w państwach członkowskich ( COM(2010)0523 wersja ostateczna, 2010/0277 (NLE) )

Głównym celem tego wniosku jest zachęcenie do odpowiedzialności fiskalnej poprzez określenie minimalnych wymogów dla ram krajowych oraz zadbanie o skuteczność procedury nadmiernego deficytu. Dlatego podstawa prawna zaproponowana przez Komisję Europejską, tj. art. 126 ust. 14 akapit trzeci TFUE, wydaje się odpowiednia.

– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych ( COM(2010)0526 , 2010/0280(COD) )

Celem tego wniosku jest zapewnienie ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich. Dlatego wydaje się, że art. 121 ust. 6 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną dla tego aktu.

– Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu ( COM(2010)0522 wersja ostateczna, 2010/0276 (CNS) )

W świetle faktu, że głównym celem tego wniosku jest określenie szczegółowych zasad, jakimi należy się kierować przy stosowaniu procedury nadmiernego deficytu, jedyną odpowiednią podstawą prawną jest art. 126 ust. 14 TFUE.

– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro ( COM(2010)0524 , 2010/0278(COD) )

Uznaje się, że art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną.

– Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków egzekwowania korekty nadmiernych zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro (COM 2010)0525, 2010/0279(COD) )

Mając na uwadze cel tego wniosku, jakim jest bardziej skuteczna korekta zaburzeń równowagi makroekonomicznej w strefie euro, art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną.

Na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. Komisja Prawna przyjęła jednogłośnie powyższe zalecenia[7].

Z poważaniem

Klaus-Heiner Lehne

Załącznik

Przedmiot: Podstawa prawna wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro ( COM (2010)0524 , 2010/0278(COD) )

Pakiet dotyczący zarządzania gospodarczego składa się z sześciu wniosków mających na celu poprawę koordynacji strategii polityki gospodarczej i nadzoru nad nimi w ramach unii gospodarczej i walutowej w kontekście strategii Europa 2020 oraz europejskiego okresu oceny, nowego cyklu nadzoru łączącego procesy ujęte w pakcie stabilności i wzrostu[8] oraz w ogólnych wytycznych polityki gospodarczej.

Wnioski te stanowią reakcję na słabości obecnego systemu, które uwidocznił światowy kryzys gospodarczy i finansowy. Jak Komisja podkreśla w uzasadnieniu, istnieje „szerokie porozumienie co do tego, że należy pilnie wzmocnić ramy UGW w celu stworzenia solidnych podstaw stabilności makroekonomicznej i stabilności finansów publicznych, które są warunkiem trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”[9].

Wnioski te przygotowano w następstwie dwóch komunikatów Komisji Europejskiej[10] oraz porozumienia w ramach Rady Europejskiej z czerwca 2010 r. w sprawie potrzeby zwiększenia koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich. Pakiet dotyczący zarządzania gospodarczego przedłożono w dniu 29 września 2010 r.

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro (zwany dalej „wnioskiem”) jest obecnie analizowany przez Komisję Gospodarczą i Monetarną, której sprawozdawczynią jest Sylvie Goulard. Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych przygotowuje opinię (sprawozdawca: David Casa). Procedura legislacyjna jest na etapie pierwszego czytania w komisji ECON, która jest komisją przedmiotowo właściwą.

W piśmie z dnia 15 lutego 2011 r. Komisja Gospodarcza i Monetarna zwróciła się do Wydziału Prawnego o poradę prawną dotyczącą proponowanych przez Komisję podstaw prawnych. Po przeanalizowaniu głównych postanowień wniosku Wydział Prawny stwierdził, że art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 mogłyby stanowić odpowiednią podstawę prawną[11][12]. Podkreślił on jednak, że wprowadzenie euroobligacji „wykracza poza podstawy prawne wniosku”; taki instrument musiałby być bardziej szczegółowo zdefiniowany, aby stwierdzić, czy istnieje odpowiednia podstawa prawna.

Poprawki złożone przez komisję przedmiotowo właściwą (ECON) mają na celu zmianę podstawy prawnej z podwójnej (art. 136 w związku z art. 121 ust. 6) na wieloraką (art. 136 w związku z art. 121 ust. 6, art. 122 ust. 2 i art. 3 ust. 1 lit c)) lub pojedynczą (art. 136 TFUE).

Kontekst

Według uzasadnienia nowy zestaw wniosków przedstawiony przez Komisję ma na celu wzmocnienie paktu stabilności i wzrostu poprzez poprawę jego przepisów, wyposażenie go w bardziej skuteczne narzędzia egzekwowania oraz uzupełnienie go przepisami dotyczącymi ram krajowych.

Rozporządzenie w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro wspiera rozporządzenie (WE) nr 1466/97 oraz rozporządzenie (WE) nr 1467/97, czyli tzw. część prewencyjną i naprawczą paktu stabilności i wzrostu, poprzez wprowadzenie dodatkowych narzędzi egzekwowania (punkty preambuły 3-5).

Główne działania obejmują:

– obowiązek złożenia oprocentowanego depozytu, nakładany tymczasowo na państwo członkowskie, które nie czyni wystarczających postępów w dziedzinie konsolidacji budżetowej; uznaje się, że decyzja została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przyjęcia wniosku przez Komisję Rada nie odrzuci wniosku kwalifikowaną większością głosów; depozyt ten wynosi 0,2 % produktu krajowego brutto (PKB) danego państwa członkowskiego w poprzednim roku (art. 3 wniosku);

– obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu, nakładany na państwo członkowskie podlegające procedurze deficytu zgodnie z art. 126 (art. 4 wniosku).

Art. 5 stanowi, że ww. depozyt zostanie przekształcony w grzywnę, jeżeli dane państwo członkowskie nie zastosuje się do zalecenia Rady dotyczącego korekty deficytu. Jeżeli wysokość grzywny przekracza wysokość złożonego nieoprocentowanego depozytu lub jeśli nie złożono uprzednio depozytu nieoprocentowanego, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy.

Art. 7 określa procedurę podziału dochodów z odsetek i grzywien: kwoty te „stanowią inne dochody, o których mowa w art. 311 Traktatu, i są rozdzielane między państwa członkowskie, których walutą jest euro i które nie odnotowują nadmiernego deficytu stwierdzonego zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu (...) proporcjonalnie do ich udziału w dochodzie narodowym brutto uprawnionych państw członkowskich”.

Proponowane podstawy prawne

Art. 136 TFUE

1. W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej oraz zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów, Rada, zgodnie z odpowiednią procedurą spośród tych, o których mowa w artykułach 121 i 126, z wyjątkiem procedury przewidzianej w artykule 126 ustęp 14, przyjmuje środki w odniesieniu do Państw Członkowskich, których walutą jest euro, w celu:

a) wzmocnienia koordynacji i nadzoru ich dyscypliny budżetowej;

b) określenia kierunków, w zakresie w jakim ich to dotyczy, polityki gospodarczej, czuwając nad zgodnością tych kierunków z kierunkami przyjętymi dla całej Unii oraz zapewniając nadzór nad nimi.

2. W odniesieniu do środków, o których mowa w ustępie 1, w głosowaniu biorą udział tylko członkowie Rady reprezentujący Państwa Członkowskie, których walutą jest euro.

Większość kwalifikowaną wyżej wymienionych członków określa się zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 litera a).

Art. 121 ust. 6

3. W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwałej konwergencji dokonań gospodarczych Państw Członkowskich, Rada, na podstawie sprawozdań przedstawionych przez Komisję, nadzoruje rozwój sytuacji gospodarczej w każdym z Państw Członkowskich i w Unii, jak również zgodność polityk gospodarczych z ogólnymi kierunkami określonymi w ustępie 2 oraz regularnie dokonuje oceny całościowej. Dla potrzeb tego wielostronnego nadzoru Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje o ważnych środkach, które przyjęły w dziedzinie swej polityki gospodarczej oraz wszelkie inne informacje, które uznają za niezbędne.

4. Jeżeli w ramach procedury, o której mowa w ustępie 3, zostanie stwierdzone, że polityki gospodarcze Państwa Członkowskiego nie są zgodne z ogólnymi kierunkami, o których mowa w ustępie 2, lub zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, Komisja może skierować do danego Państwa Członkowskiego ostrzeżenie. Rada, na zalecenie Komisji, może kierować do danego Państwa Członkowskiego niezbędne zalecenia. Rada, na wniosek Komisji, może zadecydować o podaniu swoich zaleceń do publicznej wiadomości.

W zakresie niniejszego ustępu, Rada stanowi nie biorąc pod uwagę głosu członka Rady reprezentującego dane Państwo Członkowskie.

Większość kwalifikowaną pozostałych członków Rady określa się zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 litera a).

6. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą przyjąć szczegółowe zasady procedury wielostronnego nadzoru, o której mowa w ustępach 3 i 4.

Art. 122 ust. 2

2. W przypadku gdy Państwo Członkowskie ma trudności lub jest istotnie zagrożone poważnymi trudnościami z racji klęsk żywiołowych lub nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza jego kontrolą, Rada, na wniosek Komisji, może przyznać danemu Państwu Członkowskiemu, pod pewnymi warunkami, pomoc finansową Unii. Przewodniczący Rady informuje Parlament Europejski o podjętej decyzji.

Art. 3 ust. 1 lit. c)

1. Unia ma wyłączne kompetencje w następujących dziedzinach:

...

c) polityka pieniężna w odniesieniu do Państw Członkowskich, których walutą jest euro;

Stanowisko Trybunału Sprawiedliwości

Trybunał Sprawiedliwości podkreśla, że z zasady akt prawny powinien mieć tylko jedną podstawę prawną. W przypadku gdy analiza celu i treści unijnego aktu prawnego wykaże, że wyznaczono mu dwa cele lub ma dwie części składowe opierające się na dwóch różnych podstawach prawnych i jeśli jeden z tych aspektów można zidentyfikować jako główny lub dominujący, podczas gdy drugi ma jedynie charakter pomocniczy, wówczas ten akt prawny należy wydać na pojedynczej podstawie prawnej, tj. na tej podstawie, która wymagana jest z racji głównego lub przeważającego celu lub takiej części składowej.[13]

W wyjątkowych przypadkach natomiast, jeśli zostanie ustalone, że dany akt prawny dąży do realizacji większej liczby celów lub ma większą liczbę części składowych, które są nierozerwalnie związane, przy czym żaden z aspektów nie jest drugorzędny lub pośredni w stosunku do drugiego, wówczas taki akt prawny należy wydać na odpowiadających im różnych podstawach prawnych[14].

Analiza proponowanych podstaw prawnych

Zgodnie z punktem preambuły 4 przepisy zawarte we wniosku „powinny zapewniać sprawiedliwe, terminowe, progresywne i skuteczne mechanizmy służące zapewnieniu spełniania wymogów zarówno prewencyjnej, jak i naprawczej części paktu stabilności i wzrostu”.

Wydaje się zatem, że jednym z celów tego aktu jest wsparcie rozporządzenia nr 1466/97 (tzw. prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu) za pomocą skutecznego mechanizmu egzekwowania oraz obowiązku złożenia oprocentowanego depozytu w przypadku niezgodności z postanowieniami rozporządzenia. W związku z tym wniosek określa w art. 3 środki i procedurę, jakie należy stosować w przypadku znacznego odstąpienia od rozważnej polityki budżetowej, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1466/97.

Innym uznanym celem wniosku jest egzekwowanie przepisów dotyczących procedury nadmiernego deficytu, określonych w rozporządzeniu nr 1467/97 (tzw. części naprawczej paktu stabilności i wzrostu). W związku z tym art. 4, 5 i 7 określają szczegółowe przepisy odnoszące się do nieoprocentowanych depozytów oraz systemu grzywien.

Wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro oparty jest na art. 136 w związku z art. 121 ust. 6 TFUE.

Art. 121 ust. 6 TFUE umożliwia Parlamentowi i Radzie przyjmowanie zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą rozporządzeń określających szczegółowe zasady wielostronnego nadzoru, o którym mowa w ust. 3 i 4. W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych oraz konwergencji dokonań gospodarczych państw członkowskich, te ostatnie przepisy pozwalają Komisji i Radzie na monitorowanie rozwoju sytuacji gospodarczej oraz na wydawanie ostrzeżeń i zaleceń.

Mając na uwadze, że celem analizowanego wniosku jest określenie szczegółowych zasad wdrożenia procedury nadzoru gospodarczego, aby zapewnić skuteczną zgodność z częścią naprawczą paktu stabilności i wzrostu, wydaje się, że art. 121 ust. 6 stanowi odpowiednią podstawę prawną.

Art. 136 TFUE stanowi część tytułu VIII, rozdział 4 Postanowienia szczególne dla Państw Członkowskich, których walutą jest euro. Przepis ten zezwala Radzie na przyjęcie zgodnie z procedurami określonymi w art. 121 i 126 środków wzmacniających nadzór dyscypliny budżetowej państw członkowskich. Należy jednak zwrócić uwagę, że przepis ten jednoznacznie wyklucza procedurę przewidzianą w art. 126 ust. 14.

Art. 136 wydaje się odpowiednią podstawą prawną dla tego wniosku jedynie w odniesieniu do części egzekwującej część prewencyjną paktu stabilności i wzrostu. Dlatego postanowienia dotyczące procedury nadmiernego deficytu (art. 4, 5 i 7) nie mogą być oparte na art. 136 TFUE. W każdym razie należy sprawdzić, czy egzekwowanie procedury nadmiernego deficytu może być oparte wyłącznie na art. 121 ust. 6.

Art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE przyznaje Unii wyłączne kompetencje w zakresie polityki pieniężnej w odniesieniu do państw członkowskich, których walutą jest euro. Artykuł ten nie stanowi podstawy prawnej do przyjmowania ustawodawstwa.

Art. 122 ust. 2 TFUE umożliwia Radzie przyznanie pomocy finansowej Unii państwu członkowskiemu zmagającemu się z poważnymi trudnościami spowodowanymi przez klęski żywiołowe lub nadzwyczajne okoliczności od niego niezależne.

Wnioski i zalecenie

W świetle powyższych rozważań art. 121 ust. 6 i art. 136 stanowią odpowiednią podstawę prawną dla rozdziału II proponowanego rozporządzenia (sankcje w części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostu), a art. 121 ust. 6 stanowi jedyną właściwą podstawę prawną dla rozdziału III (sankcje w części naprawczej paktu stabilności i wzrostu).

W związku z tym odpowiednią podstawą prawną są art. 121 ust. 6 w związku z art. 136 TFUE.

21.3.2011

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro

( COM(2010)0524 – C7‑0298/2010 – 2010/0278(COD) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: David Casa

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Kontekst

W dniu 29 września 2010 r. Komisja przedstawiła pakiet legislacyjny mający na celu wzmocnienie zarządzania gospodarczego w UE i w strefie euro. Pakiet ten składa się z sześciu wniosków: cztery z nich dotyczą kwestii fiskalnych, w tym reformy paktu stabilności i wzrostu, podczas gdy dwa nowe rozporządzenia mają na celu wykrywanie i rozwiązywanie kwestii powstających zaburzeń równowagi makroekonomicznej w UE i strefie euro.

Komisja proponuje zwiększenie przestrzegania paktu stabilności i wzrostu przez państwa członkowskie i pogłębienie koordynowania polityki fiskalnej. W ramach tzw. prewencyjnej części paktu stabilności i wzrostu, obowiązujące rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie „wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych ” zostaje zmienione w celu zapewnienia realizowania przez państwa członkowskie w czasach dobrej koniunktury „rozważnej” polityki fiskalnej celem przygotowania niezbędnego zabezpieczenia na wypadek złej koniunktury. Ponadto, w ramach tzw. naprawczej części paktu, zaproponowano zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1467/97 dotyczącym „egzekwowania procedury nadmiernego deficytu” w celu zapewnienia, że rozwój sytuacji w zakresie zadłużenia jest bardziej dokładnie monitorowany i traktowany równorzędnie z rozwojem sytuacji w zakresie deficytu.

Oprócz tego zaproponowano dyrektywę wprowadzającą wymogi w zakresie ram budżetowych państw członkowskich w celu zachęcenia do odpowiedzialności fiskalnej poprzez ustanowienie minimalnych wymogów w odniesieniu do krajowych ram fiskalnych i zapewnienie ich zgodności z obowiązkami wynikającymi z Traktatu. W celu wsparcia zmian w prewencyjnej i naprawczej części paktu stabilności i wzrostu Komisja zaproponowała również wzmocnienie mechanizmów egzekwowania dla państw członkowskich strefy euro.

Uwagi

Niniejszy projekt opinii dotyczy wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro. Sprawozdawca popiera szereg elementów zaproponowanych przez Komisję, lecz pragnie wnieść następujące główne zmiany:

- Egzekwowanie nadzoru budżetowego powinno zawsze być zależne od nadrzędnych celów UE, a w szczególności wymogów art. 9 TFUE związanych ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej oraz zwalczaniem wykluczenia społecznego. Równie ważne jest ustanowienie wzmocnionych ram nadzoru w kontekście europejskiego okresu oceny koordynacji polityki.

- Ponadto w celu zwiększenia nadzoru budżetowego system egzekwowania powinien obejmować nie tylko grzywny (sankcje), lecz również zachęty.

- Grzywny zapłacone przez te państwa członkowskie, które nie stosują się do dotyczących ich zaleceń, powinny być wykorzystywane do wspierania długoterminowych inwestycji UE i celów związanych z miejscami pracy, a nie rozdzielane między państwa członkowskie, które nie są objęte jakąkolwiek procedurą nadmiernego zaburzenia równowagi, tak jak proponuje Komisja.

- Należy wzmocnić rolę Parlamentu Europejskiego, tak jak i parlamentów krajowych, w całym procesie nadzoru.

POPRAWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 2 a preambuły (nowy)

Poprawka    2

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 2 b preambuły (nowy)

Poprawka    3

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 3 preambuły

Poprawka  4

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 3 a preambuły (nowy)

Poprawka    5

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 3 b preambuły (nowy)

Poprawka    6

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 3 c preambuły (nowy)

Poprawka    7

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 5 preambuły

Poprawka    8

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 6 preambuły

Poprawka    9

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 7 preambuły

Poprawka    10

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 9 preambuły

Poprawka    11

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 11 preambuły

Poprawka    12

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 12 preambuły

Poprawka    13

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 13 preambuły

Poprawka    14

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 – ustęp 1

Poprawka    15

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Rozdział II – tytuł

Poprawka    16

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 3 – ustęp 1

Poprawka    17

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 4 – ustęp 1

Poprawka    18

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 4 – ustęp 4

Poprawka    19

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 5 – ustęp 1

Poprawka    20

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 5 – ustęp 4

Poprawka    21

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 7 – tytuł

Poprawka    22

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 7

PROCEDURA

PROCEDURA