Dokument z posiedzenia

A7-0077/2012

28.3.2012

***I

SPRAWOZDANIE

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

( COM(2011)0008 – C7‑0027/2011 – 2011/0006(COD) )

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Burkhard Balz

PR_COD_1consamCom

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO....................5

OPINIA Komisji Prawnej.................................................................................................90

PROCEDURA...........................................................................................................................93

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

( COM(2011)0008 – C7‑0027/2011 – 2011/0006(COD) )

(Zwykła procedura prawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie ( COM(2011)0008 ),

–   uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 50, 53, 62 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0027/2011),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia.4 maja 2011 r.[1],

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 5 maja 2011 r.[2],

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Prawnej ( A7-0077/2012 ),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji oraz parlamentom narodowym.

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO[3]*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywy 2002/92/WE, 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1060/2009 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50, 53, 62 i 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej ▌,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[4],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[6],

a także mając na uwadze, co następuje:

(-1)     Kryzys finansowy w 2007 i 2008 r. ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, zarówno w poszczególnych przypadkach, jak i w podejściu do systemu finansowego jako całości. Nadzór oparty na modelach krajowych nie nadąża za globalizacją finansową i sytuacją, w której europejskie rynki finansowe są zintegrowane i połączone, a liczne instytucje finansowe działają na szczeblu transgranicznym. Kryzys ujawnił braki w zakresie współpracy, koordynacji, spójnego stosowania przepisów UE i zaufania pomiędzy właściwymi organami krajowymi.

(-1a)   W wielu rezolucjach przyjętych przed kryzysem finansowym i w czasie jego trwania Parlament Europejski wzywał do bardziej zintegrowanego europejskiego nadzoru, aby zapewnić rzeczywiste równe szanse dla wszystkich podmiotów na szczeblu unijnym, oraz by taki nadzór odzwierciedlał postępującą integrację rynków finansowych w Unii (w szczególności w rezolucji z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego wprowadzania ram dla rynków finansowych: plan działania, z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie zasad nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej, z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie polityki usług finansowych (2005–2010) – białej księgi, z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznego rynku kapitałowego oraz z dnia 9 października 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku z metodą Lamfalussy’ego: przyszła struktura nadzoru, a także w stanowiskach z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) oraz z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych).

(-1b)   W listopadzie 2008 r. Komisja upoważniła grupę wysokiego szczebla, której przewodniczy Jacques de Larosière, do sformułowania zaleceń dotyczących sposobu wzmocnienia europejskich ustaleń w zakresie nadzoru w celu zapewnienia lepszej ochrony obywatelom Unii i odbudowania zaufania do systemu finansowego. W swoim sprawozdaniu końcowym przedstawionym dnia 25 lutego 2009 r. („Sprawozdanie de Larosière’a”) grupa wysokiego szczebla zaleciła wzmocnienie ram nadzorczych w celu zmniejszenia ryzyka i ciężaru przyszłych kryzysów finansowych. W sprawozdaniu zalecono dogłębne reformy struktury nadzorczej sektora finansowego w Unii. W sprawozdaniu de Larosière'a wyrażono również opinię, że należy stworzyć Europejski System Urzędów Nadzoru Finansowego (ESNF) złożony z trzech Europejskich Urzędów Nadzoru, z których każdy byłby odpowiedzialny za jeden sektor: bankowości, papierów wartościowych oraz ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, a także że należy powołać Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego.

(-1c)   Stabilność finansowa jest warunkiem wstępnym zapewniania przez realną gospodarkę miejsc pracy, kredytów i wzrostu. Kryzys finansowy ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, który nie był w stanie przewidzieć negatywnych zmian o charakterze makroostrożnościowym lub zapobiec nagromadzeniu się nadmiernego ryzyka w sektorze finansowym.

(1)      Dnia 24 listopada 2010 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły trzy rozporządzenia w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) (EBA) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (ESMA) (określanych wspólnym mianem Europejskich Urzędów Nadzoru (ESA)), które stanowią część Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego.

(1a)    W konkluzjach z dnia 18 i 19 czerwca 2009 r. Rada Europejska zaleciła utworzenie europejskiego systemu nadzoru finansowego obejmującego trzy nowe europejskie urzędy nadzoru. Zaleciła również, aby celem systemu było podwyższenie jakości i zwiększenie spójności nadzoru krajowego, wzmocnienie nadzoru nad grupami transgranicznymi i utworzenie wspólnego europejskiego regulaminu mającego zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych na rynku wewnętrznym. Rada Europejska podkreśliła, że ESA powinny również mieć uprawnienia nadzorcze w odniesieniu do agencji ratingowych, i zwróciła się do Komisji o przygotowanie konkretnych propozycji objaśniających, w jaki sposób ESNF mógłby odegrać decydującą rolę w sytuacjach kryzysowych.

(2)      W celu zapewnienia efektywnego funkcjonowania ▌ESNF ▌niezbędne są zmiany przepisów unijnych w dziedzinie funkcjonowania trzech ESA. Zmiany te dotyczą określenia zakresu niektórych uprawnień ESA, uwzględnienia niektórych uprawnień w aktualnych procesach ustanowionych w odpowiednich przepisach unijnych oraz wprowadzenia zmian w celu zapewnienia ich sprawnego i efektywnego funkcjonowania w kontekście ESNF.

(3)      Oprócz ustanowienia trzech ESA należy zatem opracować jednolity zbiór przepisów w celu zapewnienia spójnej harmonizacji i jednolitego stosowania, co przyczyni się do jeszcze bardziej efektywnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i skuteczniejszego wdrażania nadzoru na szczeblu mikro. Rozporządzenia ustanawiające ESNF przewidują prawo ESA do opracowywania projektów standardów technicznych w obszarach szczegółowo określonych w odpowiednich przepisach i przedstawiania ich Komisji w celu przyjęcia zgodnie z art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w drodze aktów delegowanych lub aktów wykonawczych. Podczas gdy w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)[7] określono pierwszy zbiór tych obszarów, w niniejszej dyrektywie należy określić dalsze obszary, w szczególności w odniesieniu do dyrektyw 2002/92/WE, 2003/71/WE i ▌2009/138/WE oraz rozporządzenia nr 1060/2009. Dyrektywa 2003/41/WE, w odniesieniu do której przed końcem 2012 r. Komisja powinna przedstawić wniosek dotyczący przeglądu, nie powinna wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy.

(4)      Odpowiednie przepisy powinny określać obszary, w których ESA przysługuje prawo do opracowywania projektów standardów technicznych, oraz sposób przyjmowania tych standardów. W odpowiednich przepisach należy ustanowić elementy, warunki i treść określone w art. 290 TFUE w przypadku aktów delegowanych.

(5)      Wyznaczając obszary, odnośnie do których opracowywane będą standardy techniczne, należy zachować odpowiednią równowagę między potrzebą opracowania jednolitego zbioru zharmonizowanych przepisów, a dążeniem do uniknięcia nadmiernie skomplikowanych uregulowań i trudności w ich egzekwowaniu. Należy wybrać tylko te obszary, w przypadku których spójne przepisy techniczne przyczynią się istotnie i skutecznie do osiągnięcia celów odpowiednich przepisów, gwarantując jednocześnie, że decyzje polityczne będą podejmowane przez Parlament Europejski, Radę i Komisję przy zachowaniu zwyczajowych procedur.

(6)      Standardy techniczne powinny dotyczyć kwestii ściśle technicznych, których opracowanie wymaga specjalistycznej wiedzy ekspertów w dziedzinie nadzoru. Regulacyjne standardy techniczne przyjęte jako akty delegowane powinny dalej opracowywać, doprecyzowywać i określać warunki spójnej harmonizacji przepisów zawartych w instrumentach podstawowych przyjętych przez Parlament Europejski i Radę, uzupełniających lub zmieniających niektóre inne niż istotne elementy aktu ustawodawczego. Z drugiej strony wykonawcze standardy techniczne przyjęte jako akty wykonawcze powinny określać warunki jednolitego stosowania prawnie wiążących aktów unijnych. Opracowanie standardów technicznych nie powinno wiązać się z podejmowaniem decyzji politycznych.

(7)      W przypadku regulacyjnych standardów technicznych właściwe jest zastosowanie odpowiednio procedury przewidzianej w art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Wykonawcze standardy techniczne powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 odpowiednio rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Należy uznać, że regulacyjne standardy techniczne przyjmowane są jako akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE a wykonawcze standardy techniczne przyjmowane są jako akty wykonawcze zgodnie z art. 291 TFUE.

(8)      Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny przyczyniać się do powstania jednolitego zbioru przepisów w dziedzinie usług finansowych zatwierdzonego przez Radę Europejską w konkluzjach z czerwca 2009 r. Jako że pewne wymogi zawarte w aktach ustawodawczych Unii nie są w pełni zharmonizowane, oraz zgodnie z zasadą nadzoru ostrożnościowego, regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne w zakresie opracowywania, doprecyzowywania lub określania warunków stosowania tych wymogów nie powinny uniemożliwiać państwom członkowskim żądania dodatkowych informacji ani nakładania bardziej rygorystycznych wymogów. Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny zatem umożliwiać państwom członkowskim takie działanie w określonych obszarach, jeżeli taka uznaniowość jest przewidziana w tych aktach ustawodawczych.

(9)      Zgodnie z rozporządzeniami ustanawiającymi ESA, przed przedstawieniem regulacyjnych lub wykonawczych standardów technicznych Komisji, ESA powinny przeprowadzić, w stosownych przypadkach, otwarte konsultacje społeczne na temat tych standardów oraz dokonać analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych.

(10)    Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny dopuszczać stosowanie środków przejściowych w ramach odpowiednich terminów, jeżeli koszty natychmiastowego wdrożenia byłyby zbyt wysokie w porównaniu z korzyściami, które mogłoby to przynieść.

(10a)  W chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy prace związane z przygotowaniem pierwszego zestawu środków służących wdrożeniu przepisów ramowych na mocy dyrektywy 2009/138/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II)[8] oraz konsultacje dotyczące tych środków są zaawansowane. Z myślą o wczesnej finalizacji tych środków należy zezwolić Komisji ­– w okresie przejściowym ­– na przyjęcie szeregu regulacyjnych standardów technicznych przewidzianych w dyrektywie zgodnie z procedurą przyjmowania aktów delegowanych. Wszelkie zmiany takich standardów lub – po zakończeniu okresu przejściowego – wszelkie nowe środki służące wdrożeniu dyrektywy 2009/138/UE powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w niniejszej dyrektywie.

(10b)  Z uwagi na rozległy charakter aktów delegowanych i regulacyjnych standardów technicznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie powinno przysługiwać prawo wyrażenia sprzeciwu wobec aktu delegowanego lub regulacyjnego standardu technicznego w terminie trzech miesięcy od daty zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego okresu o kolejne trzy miesiące.

(11)    Rozporządzenia ustanawiające ESA przewidują mechanizm rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru. W przypadku gdy ▌organ nadzoru nie wyraża zgody na stosowanie procedury, na podjęte działanie lub jego niepodjęcie przez inny ▌organ nadzoru w obszarach określonych w aktach prawnych Unii zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010, rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 i rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010, w których zgodnie z odpowiednimi przepisami wymagana jest współpraca, koordynacja lub wspólny proces decyzyjny ze strony krajowych organów nadzoru więcej niż jednego państwa członkowskiego, właściwy ESA – na wniosek jednego z ▌organów nadzoru, których to dotyczy – powinien mieć możliwość udzielenia pomocy organom w wypracowaniu porozumienia w terminie określonym przez ESA, który uwzględnia odpowiednie terminy określone w odpowiednich przepisach, jak również pilność i złożoność sporu. Jeśli spór będzie trwał nadal, właściwy ESA powinien mieć możliwość rozstrzygnięcia sprawy.

(12)    Rozporządzenia ustanawiające ESA wymagają, by w przepisach sektorowych zostały określone przypadki, w których można zastosować mechanizm rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru. W niniejszej dyrektywie należy określić drugi zbiór takich przypadków ▌. Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać ESA działania zgodnie z innymi uprawnieniami ani wypełniania zadań określonych w rozporządzeniach je ustanawiających, co dotyczy również niewiążącej mediacji i dążenia do konsekwentnego, wydajnego i skutecznego stosowania aktów prawnych Unii. Ponadto w obszarach, w których odpowiedni akt prawny przewiduje już pewną formę niewiążącej mediacji lub w których istnieją terminy podejmowania wspólnych decyzji przez jeden lub więcej niż jeden krajowy organ nadzoru, zmiany są niezbędne w celu zapewnienia przejrzystości i zminimalizowania zakłóceń w procesie podejmowania wspólnej decyzji, a także w celu umożliwienia ESA rozstrzygania sporów w sytuacjach, w których jest to niezbędne. Wiążąca procedura rozstrzygania sporów została opracowana z myślą o sytuacjach, w których krajowe organy nadzoru nie są w stanie porozumieć się między sobą w kwestiach proceduralnych lub merytorycznych dotyczących zgodności z aktami prawnymi Unii.

(13)    W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna określać sytuacje, w których może zaistnieć potrzeba rozstrzygnięcia kwestii proceduralnych lub merytorycznych w kontekście zgodności z prawem Unii oraz w których krajowe organy nadzoru mogą nie być w stanie rozstrzygnąć danej kwestii we własnym zakresie. W takiej sytuacji jeden z odnośnych krajowych organów nadzoru powinien mieć możliwość zgłoszenia danej kwestii właściwemu ESA. Dany ESA powinien działać zgodnie z ▌rozporządzeniem ustanawiającym ten organ oraz z niniejszą dyrektywą. ESA powinien mieć możliwość wymagania od odnośnych organów nadzoru podejmowania konkretnych działań lub zrezygnowania z nich w celu rozstrzygnięcia danej sprawy oraz zapewnienia zgodności z prawem Unii, uwzględniając wiążące skutki dla odnośnych ▌organów nadzoru. W przypadkach gdy odpowiedni akt prawny Unii przyznaje prawo decydowania państwom członkowskim, decyzje podjęte przez dany ESA nie powinny zastępować wykonywania tego prawa przez ▌organy nadzoru zgodnie z prawem Unii.

(14)    Dyrektywa ▌2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. ▌przewiduje wspólne decyzje w zakresie zatwierdzania wniosków o użycie modelu wewnętrznego na szczeblu grupy i jednostki zależnej, zatwierdzania wniosków o podporządkowanie jednostki zależnej z zastrzeżeniem art. 238 i 239 tej dyrektywy oraz identyfikacji organu sprawującego nadzór nad grupą na podstawie innej niż kryteria określone w art. 247 tej dyrektywy. We wszystkich tych obszarach zmiana powinna zawierać jednoznacznie stwierdzenie, że w przypadku sporu ▌EIOPA ▌przysługuje prawo do rozstrzygnięcia sporu przy zastosowaniu procesu określonego w rozporządzeniu (UE)1094/2010. Takie podejście wyraźnie pokazuje, że o ile EIOPA nie powinien zastępować organów nadzoru w wykonywaniu uprawnień decyzyjnych zgodnie z prawem Unii, powinno być możliwe rozstrzyganie sporów i wzmacnianie współpracy przed podjęciem ostatecznej decyzji przez krajowy organ nadzoru lub przed wydaniem jej instytucji. ▌EIOPA powinien rozstrzygać spory w drodze mediacji między sprzecznymi stanowiskami organów nadzoru ▌. ▌

(15)    Nowa struktura nadzoru stworzona przez ESNF będzie wymagać ścisłej współpracy krajowych organów nadzoru z ESA. Zmiany odpowiednich przepisów powinny zapewnić, że nie będzie przeszkód prawnych uniemożliwiających wykonywanie zobowiązań w zakresie przekazywania informacji określonych w rozporządzeniach ustanawiających ESA oraz że dostarczanie danych nie prowadzi do zbędnej biurokratyzacji.

(15a)  Wiedza organów nadzoru na temat aktywów będących w posiadaniu zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji jest ważnym narzędziem nadzoru makroekonomicznego. Pełny wykaz aktywów zakładów może mieć zasadnicze znaczenie dla odpowiedniej oceny ryzyka finansowego przez organy nadzoru, a w szczególności dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji znaczących pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej oraz charakteru, skali i złożoności czynników ryzyka nieodłącznych dla ich działalności. Organy nadzoru powinny zatem mieć możliwość wymagania od zakładów ubezpieczeń i reasekuracji przedkładania pełnego wykazu aktywów z wyszczególnieniem pozycji, jeśli tego typu informacje są niezbędne do skutecznego pełnienia przez nie roli nadzorczej. Pełny wykaz aktywów nie ma zasadniczego znaczenia dla oceny przez właściwe organy nadzoru czynników ryzyka dotyczących stabilności finansowej w przypadku, gdy właściwe zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie odgrywają znaczącej roli na rynkach finansowych. Odnosi się to w szczególności do zakładów, których całkowity udział w rynku ubezpieczeń na życie lub ubezpieczeń innych niż na życie danego państwa członkowskiego nie jest znaczący.

(16)    W obszarach, w których Komisji przysługują obecnie wynikające z dyrektywy 2009/138/WE uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych w przypadkach, w których środki te są aktami o charakterze nieustawodawczym ogólnego zastosowania uzupełniającymi lub zmieniającymi niektóre elementy tej dyrektywy inne niż istotne w rozumieniu art. 290 TFUE, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z tym artykułem lub regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

(17)    W celu umożliwienia zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji spójnego ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na podstawie dyrektywy 2009/138/WE organ centralny musi regularnie opracowywać, aktualizować i publikować pewne informacje techniczne związane ze strukturą czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, uwzględniając obserwacje dokonane na rynku finansowym. Sposób, w jaki określa się strukturę czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, powinien być na tyle przejrzysty, aby zakłady ubezpieczeń i reasekuracji mogły stosować tę strukturę czasową w swoich strategiach zarządzania ryzykiem. Z uwagi na techniczny i ubezpieczeniowy charakter tych zadań powinny one być wykonywane przez EIOPA.

(17a)  Strukturę czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka należy określić w oparciu o całościowe i spójne podejście do ustanawiania założeń i parametrów, na których opiera się krzywa, zapewniając spójność w czasie i unikając sztucznej zmienności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i kwalifikowalnych funduszy własnych przekraczających wymogi kapitałowe. Wybór punktów początkowych ekstrapolacji stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka powinien pozwolić zakładom na dopasowanie do obligacji przepływów środków pieniężnych dyskontowanych przy zastosowaniu stóp nieekstrapolowanych w obliczaniu najlepszego oszacowania. W warunkach rynkowych podobnych do warunków istniejących w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy punkt początkowy ekstrapolacji stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka w euro powinien wynosić 20 lat.

(18)    W celu zapewnienia harmonizacji dostarczania niektórych danych technicznych na potrzeby kapitałowego wymogu wypłacalności w oparciu o standardowy wzór, na przykład w celu umożliwienia stosowania zharmonizowanych rodzajów podejścia do wykorzystania ratingów, należy przydzielić EIOPA określone zadania. Należy dostosować uznawanie agencji ratingowych i uczynić je spójnym z dyrektywą 2006/48/WE, z uwzględnieniem nadchodzącego przeglądu tej dyrektywy, oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009. Należy unikać powielania rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, dlatego też rola Wspólnego Komitetu Organów Nadzoru jest uzasadniona. EIOPA powinien w optymalny sposób wykorzystać kompetencje i doświadczenie ESMA. Szczegółowy sposób wykonywania tych zadań należy doprecyzować w środkach, które mają być przyjęte w drodze aktu delegowanego lub wykonawczego.

(19)    W celu zapewnienia wynikającego z dyrektywy 2009/138/WE zharmonizowanego podejścia dotyczącego ustalania, czy w przypadkach naruszenia kapitałowego wymogu wypłacalności dozwolone jest przedłużenie okresu naprawy, należy określić okoliczności stanowiące „wyjątkowy spadek na rynkach finansowych”. ▌EIOPA powinien ustalić, czy okoliczności te mają miejsce, a Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych i wykonawczych określających procedury, które należy zastosować.

(20)    W celu zapewnienia spójności międzysektorowej i usunięcia rozbieżności między interesami przedsiębiorstw „przekształcających” pożyczki w zbywalne papiery wartościowe i inne instrumenty finansowe (jednostek inicjujących) a interesami zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji inwestujących w te papiery wartościowe lub instrumenty finansowe, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania środków w drodze aktu delegowanego w kontekście inwestycji w przekształcone pożyczki na mocy dyrektywy 2009/138/WE, określających nie tylko same wymogi, ale również konsekwencje niespełnienia tych wymogów.

(21)    W celu umożliwienia większej spójności przewidzianych w dyrektywie 2009/138/WE procedur zatwierdzania przez organy nadzoru parametrów specyficznych dla danego zakładu, strategii zmiany modelu, spółek specjalnego przeznaczenia oraz ustanawiania i likwidacji narzutów kapitałowych Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktu delegowanego określającego procedury obowiązujące w tych obszarach.

(22)    Należy zachęcać do zwiększania spójności systemów wypłacalności opartych na analizie ryzyka na skalę międzynarodową. Aby uwzględnić fakt, że niektóre państwa trzecie mogą potrzebować więcej czasu na dostosowanie i wdrożenie systemu wypłacalności w pełni spełniającego kryteria uznania go za równoważny, konieczne jest określenie warunków dotyczących traktowania takich systemów państw trzecich, tak aby te państwa trzecie zostały uznane za czasowo równoważne. Należy również podkreślić, że w przypadku państw trzecich nadzór oparty na ryzyku nie wystarcza i że państwa trzecie muszą również mieć systemy nadzoru nad grupą podobne do systemu stosowanego w Unii.

(23)    Aby umożliwić spółdzielni europejskiej, ustanowionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lutego 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE)[9], świadczenie usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, niezbędne jest rozszerzenie wykazu dozwolonych form prawnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wynikającego z dyrektywy 2009/138/WE i uwzględnienie w nim spółdzielni europejskiej (SCE).

(24)    Należy dostosować kwotę w euro dolnego progu minimalnego wymogu kapitałowego obowiązującego dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Takie dostosowanie wynika z okresowej korekty aktualnych dolnych progów wymogów kapitałowych dla takich zakładów dokonywanej w celu uwzględnienia inflacji ▌.

(24a)  Sposób obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności w przypadku ubezpieczenia zdrowotnego powinien odzwierciedlać krajowe systemy wyrównania, a także powinien uwzględniać zmiany w krajowym ustawodawstwie z zakresu ochrony zdrowia, ponieważ stanowią one podstawową część systemu ubezpieczeniowego na tych krajowych rynkach zdrowia.

(25)    W celu lepszego uwzględnienia dnia zamknięcia roku obrotowego większości zakładów ubezpieczeniowych (31 grudnia), co umożliwi sprawniejsze przejście od starych do nowych przepisów, odpowiednie terminy transpozycji, uchylenia i rozpoczęcia stosowania określone w dyrektywie 2009/138/WE należy przedłużyć o dwa miesiące.

(26)    Niektóre uprawnienia wykonawcze określone na mocy art. 202 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktat WE) powinny zostać zastąpione odpowiednimi przepisami zgodnie z art. 290 TFUE.

(27)    Dostosowanie procedur komitetowych do TFUE, a zwłaszcza do jego art. 290, powinno przebiegać indywidualnie. W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych oraz określenia wymogów ustanowionych w dyrektywach zmienianych niniejszą dyrektywą Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE. W szczególności należy przyjąć akty delegowane w odniesieniu do szczegółów dotyczących wymogów w zakresie zarządzania, wyceny, sprawozdań dla organów nadzoru i podawania informacji do wiadomości publicznej, określania i klasyfikacji środków własnych, standardowej formuły obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności (w tym ważnych zmian w obszarze narzutów kapitałowych) oraz wyboru metod ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i założeń w tym zakresie.

(28)    Parlamentowi Europejskiemu i Radzie powinno przysługiwać prawo wyrażenia sprzeciwu wobec aktu delegowanego w terminie trzech miesięcy od daty zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego okresu o trzy miesiące w zakresie obszarów budzących duże zaniepokojenie. Parlament Europejski i Rada powinny mieć również możliwość informowania pozostałych instytucji, że nie zamierzają zgłaszać sprzeciwu. To wczesne zatwierdzanie aktów delegowanych jest szczególnie wskazane w razie konieczności przestrzegania terminów, np. w przypadku gdy w akcie podstawowym określono harmonogramy dotyczące przyjmowania przez Komisję aktów delegowanych.

(28a)  W świetle kryzysu finansowego i procyklicznych mechanizmów, które przyczyniły się do jego powstania i zwiększyły jego skutki, Rada Stabilności Finansowej, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i G-20 wydały zalecenia mające na celu złagodzenie procyklicznych skutków regulacji finansowych. Zalecenia te mają bezpośrednie znaczenie dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które są ważnymi elementami systemu finansowego.

(28b)  W celu osiągnięcia spójnego stosowania i zapewnienia nadzoru makroostrożnościowego w całej Unii Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego powinna opracować zasady dostosowane do unijnej gospodarki i odpowiadać za monitorowanie stosowania rezerwy antycyklicznej.

(28c)    Kryzys finansowy uwypuklił fakt, że instytucje finansowe w znacznym stopniu nie doceniały poziomu ryzyka kredytowego kontrahenta związanego z instrumentami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym. We wrześniu 2009 r. skłoniło to G-20 do zwrócenia się o to, by instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym były rozliczane za pośrednictwem partnera centralnego. Ponadto zwróciła się ona o podporządkowanie tych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie mogły być rozliczane centralnie, bardziej rygorystycznym wymogom kapitałowym w celu właściwego odzwierciedlenia większego ryzyka, które się z nimi wiąże.

(28d)  Kryzys zadłużeniowy, a także oświadczenie z dnia 26 października 2011 r. szefów państw lub rządów państw członkowskich, których walutą jest euro, wykazały, że waga ryzyka obligacji rządowych na poziomie zerowym nie odpowiada już rzeczywistości gospodarczej. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie prezentujące opcje jak najszybszego odpowiedniego dostosowania wymogów w zakresie funduszy własnych dla takich ekspozycji, przy uwzględnieniu potencjalnie destabilizujących skutków przedłożenia takich propozycji w okresach napięcia na rynku.

(29)    W celu umożliwienia sprawnego przejścia zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE do nowego systemu należy ustanowić fazę wprowadzenia i określone okresy przejściowe ▌. ▌

(30)    Okresy przejściowe powinny mieć na celu unikanie zakłóceń rynku ▌. ▌ Okresy przejściowe powinny zachęcać zakłady do jak najszybszego przejścia do spełniania szczególnych wymogów nowego systemu.

(31)    Z uwagi na to, że państwa członkowskie nie są w stanie zrealizować w dostatecznym stopniu celów niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie wysokiego, efektywnego i spójnego poziomu regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego, ochrony ubezpieczających i uposażonych, a przez to przedsiębiorstw i konsumentów, ochrony integralności, efektywności i właściwego funkcjonowania rynków finansowych, utrzymania stabilności systemu finansowego oraz wzmocnienia koordynacji nadzoru na skalę międzynarodową, a skala działań pozwala na lepszą ich realizację na szczeblu Unii Europejskiej, Unia może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie powinna wykraczać poza to, co jest niezbędne do realizacji tych celów, a w szczególności nie powinna ustanawiać wymogów wypłacalności dotyczących instytucji pracowniczych programów emerytalnych.

(32)    Do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja powinna zdać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z przedłożonych przez ESA projektów standardów technicznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie oraz przedstawić wszelkie stosowne wnioski.

(33)    Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2002/92/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2009/138/WE i rozporządzenie (WE) nr 1060/2009,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł -1

Zmiany w dyrektywie 2002/92/WE

W dyrektywie 2002/92/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)        w art. 3 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Państwa członkowskie regularnie i co najmniej raz na kwartał przekazują informacje zgromadzone przez ich pojedynczy punkt informacyjny Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA), ustanowionemu na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010*, który publikuje je na swojej stronie internetowej.

___________

* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.”;

2)       art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o woli uzyskania informacji zgodnie z ust. 1. Komisja powiadamia z kolei o powyższym wszystkie państwa członkowskie i EIOPA.”;

3)       art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy upoważnione do zapewnienia wykonania niniejszej dyrektywy. Powiadamiają o tym Komisję i EIOPA, wskazując jakikolwiek podział tych obowiązków.”;

4)       tytuł art. 9 otrzymuje brzmienie:

„Wymiana informacji między państwami członkowskimi i EIOPA”;

5)       w art. 9 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Właściwe organy współpracują z EIOPA na potrzeby niniejszej dyrektywy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010. Właściwe organy niezwłocznie udzielają EIOPA wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania jego obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy i z rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, zgodnie z art. 35 tego rozporządzenia.”;

6)       art. 12 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

5.        Państwa członkowskie mogą utrzymać lub przyjąć bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące wymogów informacyjnych określonych w ust. 1, pod warunkiem że takie przepisy są zgodne z prawem Unii.

Państwa członkowskie przekazują Komisji i EIOPA przepisy krajowe wymienione w akapicie pierwszym.

Państwa członkowskie regularnie, przynajmniej co dwa lata, aktualizują te informacje, a EIOPA udostępnia je na swojej stronie internetowej.

W celu ustanowienia wysokiego poziomu przejrzystości wszystkich właściwych środków Komisja zapewnia, że otrzymane przez nią informacje odnoszące się do przepisów krajowych przekazuje się również konsumentom i pośrednikom ubezpieczeniowym.

6.        W celu zapewnienia jednolitego stosowania ustępu 5 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, zgodnie z którymi właściwe organy powinny postępować, oraz formaty i szablony, które powinny one stosować podczas przekazywania EIOPA istotnych informacji i ich aktualizacji.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”.

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2003/71/WE

W dyrektywie 2003/71/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)        art. 5 ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

Jeżeli ostateczne warunki oferty nie są zawarte ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, ostateczne warunki przedstawiane są inwestorom i przekazywane właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego, a także przekazywane przez ten właściwy organ właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego lub przyjmujących państw członkowskich i ▌ESMA ▌w momencie dokonywania publicznej oferty, niezwłocznie i, jeżeli to możliwe, przed rozpoczęciem oferty i dopuszczeniem do obrotu. Ostateczne warunki obejmują jedynie informacje związane z notą o papierach wartościowych i nie są wykorzystywane do uzupełnienia podstawowego prospektu emisyjnego. W takich przypadkach zastosowanie ma art. 8 ust. 1 lit. a).”;

2)        art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia informacji włączanych przez odniesienie.

▌

ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych ▌do dnia 1 stycznia 2014 r.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10­–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

3) art. 13 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do zatwierdzenia prospektów emisyjnych ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających procedury zatwierdzania prospektu emisyjnego i warunków dotyczących zmiany terminów.

▌

ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych ▌do dnia 1 stycznia 2014 r.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

4)        art. 14 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających przepisy ust. 1–4 dotyczące publikacji prospektu emisyjnego.

▌

ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych ▌do dnia 1 stycznia 2014 r.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

5)        art. 15 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających przepisy dotyczące upowszechniania reklam zapowiadających zamiar publicznego oferowania papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym w szczególności przed podaniem do publicznej wiadomości prospektu emisyjnego lub przed otwarciem subskrypcji oraz do określania przepisów ustanowionych w ust. 4.

▌

ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych ▌do dnia 1 stycznia 2014 r.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

5a)      dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 31a

Personel i zasoby ESMA

ESMA dokonuje oceny potrzeb odnoszących się do personelu i zasobów, związanych z przejęciem przez ten organ uprawnień i obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą, i przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.”.

Artykuł 2

Zmiany w dyrektywie 2009/138/WE

W dyrektywie 2009/138/WE wprowadza się następujące zmiany:

-1) w art. 13 dodaje się punkt w brzmieniu:

„(32a) „upoważniony partner centralny” oznacza partnera centralnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2012 z dnia … [EMIR], upoważnionego na mocy art. 10 tej dyrektywy;”;

1)        art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.       Komisja może przyjmować ▌zgodnie z art. 301a ▌akty delegowane związane z ▌wykazem form określonych w punktach 1–27 części A, B i C załącznika III.

1a) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 25a

Informowanie i publikacja zezwoleń, cofnięcie zezwolenia i odmowa udzielenia zezwolenia

O każdym udzieleniu zezwolenia, każdym cofnięciu zezwolenia i każdej odmowie udzielenia zezwolenia powiadamiany jest Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010*. W wykazie umieszcza się nazwę każdego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, któremu udzielono zezwolenia. EIOPA publikuje ten wykaz na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.

____________

* Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.”;

1b) art. 29 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.      Komisja zapewnia, że akty delegowane, regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne uwzględniają zasadę proporcjonalności, gwarantując w ten sposób współmierne stosowanie niniejszej dyrektywy, zwłaszcza do małych zakładów ubezpieczeń.

EIOPA zapewnia, że projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, projekty wykonawczych standardów technicznych przedstawione zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia oraz wytyczne i zalecenia przyjęte zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia uwzględniają zasadę proporcjonalności, gwarantując tym samym proporcjonalne stosowanie niniejszej dyrektywy, zwłaszcza w odniesieniu do małych zakładów ubezpieczeń.”;

2)        w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.       W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 2 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla art. 35, art. 51, art. 254 ust. 2 i art. 256 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia głównych aspektów, których dotyczyć mają ujawniane zbiorcze dane statystyczne, oraz w celu określenia formatu, struktury, wykazu zawartości i daty publikacji ujawnianych informacji, o których mowa w niniejszym artykule.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

▌

3)        w art. 33 dodaje się ustępy w brzmieniu:

„W przypadku gdy organ nadzoru powiadomił organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu zgodnie z ust. 1 oraz w przypadku gdy temu organowi nadzoru w praktyce nie zezwala się na skorzystanie z przysługującego mu prawa przeprowadzenia kontroli na miejscu lub w przypadku gdy organom nadzoru w praktyce odmawia się prawa uczestnictwa w tych kontrolach zgodnie z ust. 2, organy nadzoru mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1–3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w sprawie EIOPA. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA może brać udział w kontrolach na miejscu przeprowadzanych wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;

4)        w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

-a)       w ust. 2 lit. a) pkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)      w uprzednio określonych okresach, przy czym właściwe organy nadzoru mogą ograniczyć regularne sprawozdania do informacji, które znacząco zmieniają się w ciągu roku, z zastrzeżeniem że:

–         na odstępstwa od regularnych sprawozdań dla organów nadzoru można zezwolić wyłącznie zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji, których łączny wkład w całkowitym udziale w rynku nie przekracza 20% odpowiednio rynku ubezpieczeń na życie lub ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim, oraz

–         pełne sprawozdania są przykazywane co najmniej raz na rok.”;

-aa)     w ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń i reasekuracji przedkładania właściwym organom nadzoru – w ramach ich regularnych sprawozdań lub na zasadzie ad hoc – pełnego wykazu aktywów z wyszczególnieniem pozycji jedynie wówczas, gdy tego typu informacje są niezbędne do skutecznego pełnienia przez właściwe organy nadzoru funkcji nadzorczej, w szczególności w odniesieniu do stabilności finansowej.

Właściwe organy nadzoru mogą jednostkowo zwolnić z obowiązku sprawozdawczości zakłady ubezpieczeń i reasekuracji, których łączny wkład w całkowitym udziale w rynku nie przekracza 20% odpowiednio rynku ubezpieczeń na życie lub ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim.”;

a)        ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określające informacje i terminy, o których mowa w ust. 1–4.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

6a.      W celu wsparcia spójnego i konsekwentnego stosowania przepisów ust. 2 EIOPA opracowuje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w celu określenia kryteriów obliczania udziału w rynku przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności, jak również aspektów stabilności finansowej.

Odnośne wytyczne stosowane są również na potrzeby odstępstw od regularnych sprawozdań dla organów nadzoru na poziomie grupy, w przypadku gdy takie odstępstwa stosuje się odpowiednio zgodnie z akapitem pierwszym art. 254 ust. 2.

Kryteria te są poddawane przeglądowi co najmniej co pięć lat.

▌

7.        W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych, aby ustanowić standardowe formularze, wzory i procedury do celów przekazywania informacji organom nadzoru. Procedury te mogą, w stosownych przypadkach, obejmować wymogi w zakresie zatwierdzania przekazywanych informacji przez organ administracyjny, organ zarządzający lub organ nadzoru zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, ▌zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. ▌”;

5)        w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

a)        art. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.       Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane doprecyzowujące okoliczności, w których może zostać ustanowiony narzut kapitałowy.

6a.      W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do narzutów kapitałowych EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metodologię obliczania narzutów kapitałowych.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

▌

6b.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur mających zastosowanie w odniesieniu do decyzji dotyczących ustalania, kalkulacji i likwidacji narzutów kapitałowych.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

6)        w art. 38 ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gdy organ nadzoru powiadomił organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu zgodnie z akapitem pierwszym oraz w przypadku gdy temu organowi nadzoru w praktyce nie zezwala się na skorzystanie z przysługującego mu prawa przeprowadzenia kontroli na miejscu, organ nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1–3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA może brać udział w kontrolach na miejscu przeprowadzanych wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;

7)        art. 50 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 50

Regulacyjne standardy techniczne

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu bliższego określenia:

a)     elementów systemów, o których mowa w art. 41, 44, 46 i 47, a w szczególności obszarów objętych zarządzaniem aktywami i pasywami oraz polityką lokacyjną, w rozumieniu art. 44 ust. 2, zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;

b)     funkcji, o których mowa w art. 44, 46, 47 i 48;

c)      wymagań określonych w art. 42 i funkcji, których one dotyczą;

d)     warunków, przy spełnieniu których można dokonywać outsourcingu, w szczególności w przypadku dostawców usług zlokalizowanych w państwach trzecich.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do oceny, o której mowa w art. 45 ust. 1 lit. a) EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu bliższego określenia elementów tej oceny.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

8)        w art. 51 ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

           „Niemniej jednak, bez uszczerbku dla wszelkich ujawnień informacji obowiązujących na mocy innych wymogów prawnych lub regulacyjnych, państwa członkowskie mogą postanowić, że pomimo ujawnienia łącznego wymogu kapitałowego wypłacalności, o którym mowa w ust. 1 lit. e) pkt (ii) narzuty kapitałowe lub wpływ szczególnych parametrów, które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma obowiązek zastosować zgodnie z art. 110, nie muszą być oddzielnie ujawniane podczas okresu przejściowego kończącego się nie później niż w dniu 31 października 2017 r.”;

9)        art. 52 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 52

Informacje dla Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz sprawozdania przygotowywane przez ten urząd

1.        Państwa członkowskie nakładają na organy nadzoru wymóg corocznego przekazywania EIOPA następujących informacji:

a)        średniego narzutu kapitałowego na zakład oraz podziału nałożonych w poprzednim roku przez organ nadzoru narzutów kapitałowych, obliczonych jako odsetek kapitałowego wymogu wypłacalności, wykazanego odrębnie w następujący sposób:

(i)     dla wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;

(ii)     dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń na życie;

(iii)    dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie;

(iv)    dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie;

(v)    dla zakładów reasekuracji;

b)     w odniesieniu do każdego z ujawnień określonych w lit. a) niniejszego ustępu, udziału narzutów kapitałowych nałożonych odpowiednio zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a), b) i c).

2.        EIOPA corocznie ujawnia publicznie następujące informacje:

a)      dla wszystkich państw członkowskich łącznie, ogólny podział narzutów kapitałowych, obliczonych jako odsetek kapitałowego wymogu wypłacalności, dla każdej z następujących grup zakładów:

(i)     wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;

(ii)     zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń na życie;

(iii)    zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie;

(iv)    zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie;

(v)    zakładów reasekuracji;

b)     w odniesieniu do każdego z państw członkowskich oddzielnie, podział narzutów kapitałowych, obliczonych jako odsetek kapitałowego wymogu wypłacalności, obejmujący wszystkie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w danym państwie członkowskim;

c)      w odniesieniu do każdego z ujawnień, o których mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu, udział narzutów kapitałowych nałożonych odpowiednio zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a), b) i c).

3.        EIOPA przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji informacje, o których mowa w ust. 2, wraz ze sprawozdaniem przedstawiającym stopień spójności w zakresie nadzoru między organami nadzoru w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do narzutów kapitałowych.”;

10)      art. 56 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 56

Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej: akty delegowane i akty wykonawcze

Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane doprecyzowujące informacje, które muszą być ujawniane zgodnie z sekcją 3.

W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszej sekcji EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury oraz formaty i wzory.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjęcia projektów wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

11)      art. 58 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji EIOPA może opracowywać projekty regulacyjnych standardów technicznych, aby sporządzić wyczerpujący wykaz informacji, o których mowa w art. 59 ust. 4 i które potencjalni nabywcy muszą umieścić w swoich powiadomieniach, bez uszczerbku dla art. 58 ust. 2.

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji oraz uwzględnienia przyszłych zmian EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających korekty kryteriów podanych w art. 59 ust. 1.

EIOPA przedstawia Komisji projekt regulacyjnych standardów technicznych, o którym mowa w akapicie drugim, do dnia […].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

8a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszej dyrektywy EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych, aby ustanowić wspólne procedury, formularze i wzory na potrzeby procesu konsultacji między właściwymi organami nadzoru, o którym mowa w art. 60.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

11a)    dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 65a

Współpraca z EIOPA

Państwa członkowskie zapewniają, że organy nadzoru współpracują z EIOPA na potrzeby niniejszej dyrektywy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010.

Państwa członkowskie zapewniają, że organy nadzoru niezwłocznie udzielają EIOPA wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania przez niego obowiązków zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010.”;

12)      art. 69 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Takie ujawnienia informacji mogą mieć miejsce jedynie w przypadku gdy jest to niezbędne z powodu nadzoru ostrożnościowego. Państwa członkowskie gwarantują jednak, że informacje otrzymane zgodnie z art. 65 i art. 68 ust. 1 oraz informacje uzyskane w drodze kontroli na miejscu, o której mowa w art. 33, mogą zostać ujawnione jedynie za wyraźną zgodą organu nadzoru, od którego informacje te pochodzą, lub organu nadzoru państwa członkowskiego, w którym została przeprowadzona kontrola na miejscu.”;

12a)    art. 70 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 70

Przekazywanie informacji bankom centralnym, organom monetarnym, organom nadzorującym systemy płatności i Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego

1.        Bez uszczerbku dla niniejszej sekcji organ nadzoru może przekazywać informacje przeznaczone do wykonywania swoich zadań:

a)     bankom centralnym wchodzącym w skład Europejskiego Systemu Banków Centralnych (w tym EBC) i innym podmiotom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako organów monetarnych, jeśli informacje te mają znaczenie dla wykonywania ich ustawowych zadań, w tym dla prowadzenia polityki monetarnej i zapewnienia związanej z tym płynności, nadzoru nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zapewnienia stabilności systemu finansowego;

b)     jeśli to właściwe, innym krajowym organom publicznym odpowiedzialnym za nadzór nad systemami płatności; oraz

c)      Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego (ERRS), gdy takie informacje są istotne dla wykonywania przez nią zadań.

2.        Takie organy lub podmioty mogą również przekazywać organom nadzoru takie informacje, jakich mogą one potrzebować do celów art. 67. Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają przepisom dotyczącym tajemnicy służbowej zawartym w niniejszej sekcji.

3.        W sytuacji kryzysowej, w tym w sytuacji określonej w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, państwa członkowskie zezwalają właściwym organom na niezwłoczne przekazywanie informacji bankom centralnym wchodzącym w skład Europejskiego Systemu Banków Centralnych (w tym EBC) w przypadku, gdy takie informacje są istotne dla wykonywania ich ustawowych zadań, w tym dla prowadzenia polityki monetarnej i zapewnienia związanej z tym płynności, nadzoru nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zapewnienia stabilności systemu finansowego, oraz na przekazywanie informacji ERRS w przypadku, gdy takie informacje są istotne dla wykonywania jej zadań.”;

13)      w art. 71 wprowadza się następujące zmiany:

a)        ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.       Państwa członkowskie zapewniają uwzględnianie przez organy nadzoru przy wykonywaniu swoich obowiązków spójności narzędzi nadzoru oraz praktyk nadzorczych w stosowaniu przepisów ustawowych i wykonawczych oraz wymogów administracyjnych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. W tym celu państwa członkowskie zapewniają, że:

a)      organy nadzoru uczestniczą w działaniach EIOPA;

b)     organy nadzoru przestrzegają wytycznych i zaleceń EIOPA, a w przypadku ich nieprzestrzegania podają tego przyczyny ▌;

c)      mandaty krajowe udzielone organom nadzoru nie stanowią przeszkody w wykonywaniu ich obowiązków jako członków EIOPA lub na podstawie niniejszej dyrektywy.”;

b)        skreśla się ust. 3;

14)      w art. 75 wprowadza się następujące zmiany:

-a)       w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„b)      zobowiązania wycenia się w kwocie, za jaką na warunkach rynkowych mogłyby one zostać przeniesione lub rozliczone pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi stronami transakcji. W dyskontowaniu zobowiązań nie uwzględnia się informacji dotyczących aktywów będących w posiadaniu zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.”;

a)        ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W celu zapewnienia harmonizacji w odniesieniu do wyceny aktywów i zobowiązań EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)        metody i założenia, które należy stosować przy wycenie aktywów i zobowiązań zgodnie z ust. 1;

b)        międzynarodowe standardy rachunkowości zatwierdzone przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002, które są zgodne z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1;

c)        metody wyceny w przypadkach, w których brak jest notowań lub notowania nie są zgodne z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1;

d)        alternatywne metody wyceny, które należy stosować, w przypadku gdy międzynarodowe standardy rachunkowości zatwierdzone przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[10] są czasowo bądź trwale niezgodne z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

14a)    art. 76 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.      Wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych odpowiada bieżącej kwocie, którą zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji musiałyby zapłacić, gdyby dokonywały natychmiastowego przeniesienia swoich praw i zobowiązań umownych na inny zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji. Na dyskontowanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie mają wpływu aktywa będące w posiadaniu zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji.”;

14b)    art. 77 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„2.      Najlepsze oszacowanie odpowiada ważonej prawdopodobieństwem średniej przyszłych przepływów pieniężnych przy uwzględnieniu wartości pieniądza w czasie (oczekiwanej obecnej wartości przyszłych przepływów pieniężnych), przy zastosowaniu odpowiedniej struktury czasowej stopy procentowej wolnej od ryzyka. Odpowiednia struktura czasowa stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka stosowana do dyskontowania zobowiązań ubezpieczeniowych nie uwzględnia informacji dotyczących aktywów będących w posiadaniu zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji.”;

15)      dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 77a

„Informacje techniczne opracowywane przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

1.        EIOPA określa i publikuje ▌odpowiednią strukturę czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, którą należy stosować przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2, dla każdej odpowiedniej waluty co najmniej co miesiąc. Rozdział VII niniejszego tytułu stosuje się w oparciu o to najlepsze oszacowanie.

▌

2.        Jeżeli EIOPA – w ścisłej współpracy z ERRS – odnotowuje zaburzenia na rynkach finansowych w przypadku określonej waluty oraz jeżeli EIOPA wykazuje, że ta tymczasowa i wyjątkowa sytuacja z dużo większym prawdopodobieństwem doprowadzi do sprzedaży przez zakłady dużej i znaczącej części portfelu papierów wartościowych o stałym dochodzie, dla każdej odnośnej waluty publikuje się dostosowaną odpowiednią strukturę czasową stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka z taką samą częstotliwością jak odpowiednia struktura czasowa stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, o której mowa w ust. 1.

Dostosowanie oblicza się w odniesieniu do części spreadu między stopą procentową możliwą do uzyskania z aktywów ujętych w reprezentatywnym portfelu aktywów, w które zainwestowały zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, a stopami struktury czasowej stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka. Odnośna część nie jest bezpośrednio związana z realistyczną oceną spodziewanych strat lub niespodziewanego ryzyka kredytowego związanego z aktywami lub jakimkolwiek innym ryzykiem.

Zakłady ubezpieczeń i reasekuracji mogą stosować tę dostosowaną odpowiednią strukturę czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka przy obliczaniu najlepszego oszacowania tylko w przypadku niektórych znacząco stałych pasywów, określonych zgodnie z art. 86.

W takim przypadku zakłady ubezpieczeń i reasekuracji publicznie ujawniają stosowanie tej dostosowanej odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka i skutki monetarne dla ich pozycji finansowej.

3.        EIOPA wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2 w sposób przejrzysty, obiektywny i wiarygodny.

Artykuł 77b

Ekstrapolacja

Określając stopy struktury czasowej stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, EIOPA wykorzystuje informacje wynikające z odpowiednich instrumentów finansowych oraz zachowuje spójność z tymi informacjami. W czynności tej uwzględnia się odpowiednie instrumenty finansowe o tych terminach zapadalności, w przypadku których rynki odnośnych instrumentów finansowych, jak również obligacji można uznać za głębokie, płynne i przejrzyste. Odnośnie do zapadalności, w przypadku których rynków odpowiednich instrumentów finansowych, jak również obligacji nie można uznać za głębokie, płynne i przejrzyste, struktura czasowej stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka podlega ekstrapolacji.

Dla każdej waluty ekstrapolowana część struktury czasowej bazowej stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka opiera się na stopach forward, które począwszy od jednej stopy procentowej lub szeregu stóp procentowych w odniesieniu do instrumentów o najdłuższym terminie zapadalności, w przypadku których można zaobserwować odpowiednie instrumenty finansowe i obligacje w tej walucie na głębokim i płynnym rynku, stopniowo zbiegają się z ostateczną stopą forward.

Ekstrapolowana część struktury czasowej bazowej stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka zbiega się z ostateczną stopą forward w taki sposób, że w przypadku instrumentów o stałym terminie zapadalności przekraczających o 10 lat instrumenty o najdłuższym terminie zapadalności, o których mowa w akapicie drugim, różnica między ekstrapolowanymi stopami forward a ostateczną stopą forward nie przekracza trzech punktów bazowych.”;

16)      art. 86 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 86

Regulacyjne standardy techniczne

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do metod i obliczeń mających zastosowanie do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)      metody aktuarialne i statystyczne służące do obliczenia najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2;

b)     metody, zasady i techniki służące do określania odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2;

c)      okoliczności, w których rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe obliczane są jako całość lub jako suma najlepszego oszacowania i marginesu ryzyka, oraz metody stosowane w przypadku gdy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe oblicza się jako całość, zgodnie z art. 77 ust. 4;

d)     metody i założenia stosowane do obliczania marginesu ryzyka, w tym służące określeniu kwoty dopuszczalnych środków własnych koniecznych do pokrycia zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych oraz służące kalibracji stopy kosztu kapitału, zgodnie z art. 77 ust. 5;

da)   szczegółowe kryteria dotyczące metody obliczania premii za stałość aktywów oraz metody identyfikacji znacząco stałych pasywów, zgodnie z art. 77a;

e)      grupy ubezpieczeń, w oparciu o które dokonuje się segmentacji zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych w celu ustalenia wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, zgodnie z art. 80;

f)      standardy, które należy spełnić w celu zapewnienia adekwatności, kompletności i dokładności danych wykorzystywanych przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, oraz szczególne okoliczności, w których przy obliczaniu najlepszego oszacowania właściwe jest zastosowanie przybliżeń, w tym indywidualnego podejścia, zgodnie z art. 82;

g)      metody stosowane do obliczania dostosowania z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, o którym mowa w art. 81, którego celem jest uwzględnienie strat oczekiwanych w związku z niewykonaniem zobowiązania przez kontrahenta;

h)      jeżeli to konieczne, uproszczone metody i techniki służące do ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w celu zagwarantowania, że metody aktuarialne i statystyczne, o których mowa w lit. a) i d), są proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności ryzyk ponoszonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, w tym również przez zależne zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji;

▌

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

▌”;

17)      w art. 92 wprowadza się następujące zmiany:

a)      tytuł otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 92

Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne”;

b)     ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.         W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do określenia środków własnych, EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)      kryteria ▌stosowane przez organy nadzoru w przypadku zatwierdzania uzupełniających środków własnych zgodnie z art. 90;

b)     traktowanie udziałów kapitałowych w rozumieniu art. 212 ust. 2 akapit trzeci w instytucjach finansowych i instytucjach kredytowych w odniesieniu do określania środków własnych.

▌

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

ba)      dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.       W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 90, EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących mających zastosowanie procedur oraz formatów i wzorów wykorzystywanych w celu zatwierdzania przez organy nadzoru wykorzystania uzupełniających środków własnych.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

▌”;

18)      art. 97 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 97

Regulacyjne standardy techniczne

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do klasyfikacji środków własnych EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)      wykaz pozycji środków własnych, w tym pozycji, o których mowa w art. 96, które uznaje się za spełniające kryteria określone w art. 94, zawierający dla każdej pozycji środków własnych dokładny opis cech, które stanowiły podstawę jej klasyfikacji;

b)     metody stosowane przez organy nadzoru przy zatwierdzaniu oceny i klasyfikacji pozycji środków własnych nieobjętych wykazem, o którym mowa w lit. a);

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Komisja dokonuje regularnego przeglądu i, w stosownych przypadkach, aktualizacji wykazu, o którym mowa w ust. 1 lit. a), w świetle zmian zachodzących na rynku.

▌”;

19)      art. 99 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 99

Regulacyjne standardy techniczne dotyczące kwalifikowalności środków własnych

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do kwalifikowalności środków własnych EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)      limity ilościowe, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 2;

b)     dostosowania, jakich powinno się dokonać w celu odzwierciedlenia braku możliwości dokonania transferu tych pozycji środków własnych, które można wykorzystać jedynie do pokrycia strat wynikających z określonego segmentu zobowiązań lub określonego rodzaju ryzyka (fundusze wyodrębnione).

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”

▌;

19a)    dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 106a

Obliczanie podmodułu ryzyka spreadu: symetryczny mechanizm dostosowania

1.        Podmoduł ryzyka spreadu obliczony zgodnie ze standardowym wzorem obejmuje symetryczny mechanizm dostosowania wymogu kapitałowego związanego ze spreadem zastosowanego w celu pokrycia ryzyka wynikającego ze zmian poziomu cen obligacji i cen innych papierów wartościowych o stałym dochodzie o podobnych właściwościach pod względem przepływu pieniężnego.

2.        Symetryczne dostosowanie standardowego wymogu kapitałowego związanego ze spreadem skalibrowanego zgodnie z art. 104 ust. 4 i pokrywającego ryzyko wynikające ze zmian poziomu cen obligacji i cen innych papierów wartościowych o stałym dochodzie o podobnych właściwościach pod względem przepływu pieniężnego jest funkcją różnicy między obecnym poziomem odpowiedniego indeksu papierów wartościowych o stałym dochodzie a średnim ważonym poziomem tego indeksu. Średni ważony poziom oblicza się w odpowiednim okresie, takim samym dla wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.

3.        Symetryczne dostosowanie standardowego wymogu kapitałowego związanego ze spreadem pokrywającego ryzyko wynikające ze zmian poziomu cen obligacji i cen innych papierów wartościowych o stałym dochodzie o podobnych właściwościach pod względem przepływu pieniężnego nie prowadzi do stosowania wymogu kapitałowego związanego ze spreadem o ponad 25% niższego lub wyższego niż standardowy wymóg kapitałowy związany ze spreadem.

4.        Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące odpowiednią strukturę czasową stopy procentowej papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, o której mowa w art. 77a ust. 2 nie stosują symetrycznego dostosowania w odniesieniu do standardowego wymogu kapitałowego związanego ze spreadem, w przypadku gdy rezultatem dostosowania zgodnie z art. 106a jest wymóg kapitałowy związany ze spreadem niższy niż standardowy wymóg kapitałowy związany ze spreadem.”;

19b)    w art. 105 ust. 6 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku, gdy kontrakt dotyczący instrumentów pochodnych jest rozliczany za pośrednictwem upoważnionego partnera centralnego, odpowiedni wymóg kapitałowy dotyczący ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta jest niższy niż w przypadku, gdy dany kontrakt nie byłby rozliczany w ten sposób.”;

20)      dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 109a

Zharmonizowane dane techniczne na potrzeby standardowej formuły

1.        Na potrzeby obliczenia modułu ryzyka rynkowego oraz modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, o którym mowa w art. 105 ust. 5 i 6, do określania prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązań można wykorzystać zewnętrzną ocenę wiarygodności kredytowej, pod warunkiem że spełnione zostaną następujące warunki:

a)     zewnętrzna ocena wiarygodności kredytowej jest wydana przez zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej („ECAI”);

b)     ECAI jest agencją ratingową, która została zarejestrowana lub uzyskała certyfikat zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1060/2009, lub jeśli ECAI nie jest zarejestrowana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009, oceny jej kwalifikowalności dokonują Europejskie Organy Nadzoru, za pośrednictwem Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 54 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 (Wspólny Komitet) i zgodnie z wymogami metodologicznymi określonymi w art. 6–13 rozporządzenia (WE) nr 1060/1009;

c)      zgodnie z ust. 2 Wspólny Komitet przyporządkowuje zewnętrzne oceny wiarygodności kredytowej odpowiednim stopniom jakości kredytowej według obiektywnej skali oceny jakości kredytowej;.

2.        Do celów akapitu pierwszego Wspólny Komitet:

a)     podaje do wiadomości publicznej listę uznanych instytucji ECAI;

b)     sprawdza, czy istnieje równy dostęp do indywidualnych ocen kredytowych przynajmniej dla tych wszystkich instytucji, które mają uprawniony interes we wspomnianych ocenach;

c)      bez uszczerbku dla art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/210 przyznaje oceny zdolności kredytowej według obiektywnej skali oceny jakości kredytowej, stosując stopnie określone zgodnie z art. 111 ust. 1 lit. n).

W celu uniknięcia nadmiernego polegania na ECAI zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji sprawdzają odpowiedniość zewnętrznych ocen kredytowych w ramach zarządzania ryzykiem za pomocą dodatkowych ocen tam, gdzie to możliwe, w celu uniknięcia wszelkiego automatycznego uzależnienia od ocen zewnętrznych.

EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen kredytowych.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie trzecim, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

1a.      Na potrzeby ułatwiania obliczania modułu ryzyka rynkowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5, EIOPA:

a)     publikuje wykaz samorządów regionalnych i władz lokalnych, wobec których ekspozycje należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego państwa, na terytorium którego samorządy te się znajdują, o ile pomiędzy tymi ekspozycjami nie ma różnicy pod względem ryzyka z powodu szczególnych uprawnień samorządów w zakresie zasilania własnych budżetów oraz szczególnych ustaleń instytucjonalnych, których skutkiem jest zmniejszenie ryzyka niewykonania zobowiązań;

b)     określa dostosowania, którym należy poddać waluty powiązane z euro w podmodule ryzyka walutowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5 lit. e), przy zastosowaniu kryteriów określonych w art. 11 ust. 1 lit. p); oraz

c)      określa odpowiedni indeks akcji, o którym mowa w art. 106 ust. 2, oblicza symetryczne dostosowanie, o którym mowa w art. 106, stosując metody, założenia i standardowe parametry określone zgodnie z art. 111 ust. 1 lit. c) i szczegółowe kryteria określone w art. 111 ust. 1 lit. o), oraz comiesięcznie publikuje oba zbiory informacji; oraz

d)     określa odpowiedni indeks papierów wartościowych o stałym dochodzie, o którym mowa w art. 106a ust. 2, oblicza symetryczne dostosowanie, o którym mowa w art. 106a, stosując metody, założenia i standardowe parametry określone zgodnie z art. 111 ust. 1 lit. c) i szczegółowe kryteria określone w art. 111 ust. 1 lit. o), oraz comiesięcznie publikuje oba zbiory informacji;

1b.      W celu uniknięcia nadmiernego polegania na ECAI zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji sprawdzają odpowiedniość zewnętrznych ocen kredytowych w ramach zarządzania ryzykiem za pomocą dodatkowych ocen tam, gdzie to możliwe, w celu uniknięcia wszelkiego automatycznego uzależnienia zarządzania ryzykiem od ocen zewnętrznych.

2.        Do celów ułatwiania obliczania modułu ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach zdrowotnych, o którym mowa w art. 105 ust. 4, EIOPA ▌publikuje, zgodnie z obliczeniami dostarczonymi przez organy nadzorcze zainteresowanych państw członkowskich, odchylenia standardowe w odniesieniu do określonych krajowych aktów prawnych państw członkowskich, które pozwalają na podział roszczeń w związku z ryzykiem ubezpieczeniowym w ubezpieczeniach zdrowotnych pomiędzy zakładem ubezpieczeń a zakładem reasekuracji i które spełniają następujące kryteria:

a)     mechanizm podziału roszczeń jest przejrzysty i w pełni określony w okresie poprzedzającym roczny okres, do którego ma on zastosowanie;

b)     mechanizm podziału roszczeń, liczba zakładów ubezpieczeń, które uczestniczą w systemie wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych (HRES), oraz charakterystyka ryzyka działalności objętej HRES gwarantują, że w przypadku każdego zakładu uczestniczącego w HRES zmienność rocznych strat z tytułu działalności objętej HRES będzie znacznie ograniczona dzięki HRES, zarówno jeżeli chodzi o ryzyko-składkę, jak i ryzyko rezerw;

c)      ubezpieczenie zdrowotne objęte HRES jest obowiązkowe i stanowi w części lub w całości alternatywę dla ubezpieczeń zdrowotnych w ramach systemu obowiązkowych ubezpieczeń społecznych;

d)     w przypadku niewykonania zobowiązań przez zakład ubezpieczeń uczestniczący w HRES, jeden lub kilka rządów państw członkowskich zobowiązuje się do zaspokojenia roszczeń ubezpieczającego w związku z działalnością ubezpieczeniową w pełni objętą HRES.

Komisja może przyjąć, zgodnie z art. 301a, akty delegowane określające dodatkowe kryteria.”;

21)      art. 111 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 111

Regulacyjne standardy techniczne dotyczące art. 103–109

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 101 i art. 103–109 EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)        standardową formułę zgodnie z przepisami art. 101 i art. 103–109;

b)        wszelkie podmoduły konieczne lub lepiej pokrywające ryzyka wchodzące w zakres poszczególnych modułów ryzyka, o których mowa w art. 104, oraz wszelkie późniejsze aktualizacje;

c)        metody, założenia i standardowe parametry, które należy skalibrować według przedziału ufności, o którym mowa w art. 101 ust. 3, i stosować przy obliczaniu każdego z modułów ryzyka i podmodułów podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności określonych w art. 104, 105 i 304, symetryczny mechanizm dostosowania i odpowiedni, wyrażony liczbą miesięcy okres, o których mowa w art. 106 i art. 106a, a także odpowiednie podejście do integracji metody, o której mowa w art. 304, przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą;

d)        parametry korelacji, w tym w razie potrzeby parametry ustanowione w załączniku IV, a także procedury ich aktualizacji;

e)        w przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują techniki ograniczania ryzyka, metody i założenia stosowane przy ocenie zmian profilu ryzyka danego zakładu i przy dostosowywaniu obliczeń kapitałowego wymogu wypłacalności;

f)         kryteria jakościowe, które muszą spełniać techniki ograniczania ryzyka, o których mowa w lit. e), celem zapewnienia skutecznego przeniesienia ryzyka na podmiot trzeci;

fa)       metodę stosowaną przy ocenie wymogu kapitałowego dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta w przypadku ekspozycji na upoważnionych partnerów centralnych, o której mowa w art. 105; parametry te ustala się dla zapewnienia spójności z postępowaniem dotyczącym takich ekspozycji w przypadku instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych zgodnie z wymogami dyrektywy 2012/xx/UE (czwarta zmiana dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych);

g)        metody i parametry stosowane przy ocenie wymogu kapitałowego dla ryzyka operacyjnego określonego w art. 107, w tym wartość procentową, o której mowa w art. 107 ust. 3;

h)        metody i dostosowania stosowane w celu odzwierciedlenia ograniczonego zakresu dywersyfikacji ryzyka zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w odniesieniu do wyodrębnionych funduszy;

i)         metodę stosowaną przy obliczaniu dostosowania z tytułu zdolności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych lub podatków odroczonych do pokrywania strat określonego w art. 108;

j)         część standardowych parametrów w modułach ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach na życie, ubezpieczeniach innych niż na życie i ubezpieczeniach zdrowotnych, które mogą zostać zastąpione przez parametry specyficzne dla danego zakładu, jak określono w art. 104 ust. 7;

k)        kryteria związane ze standardowymi metodami stosowanymi przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przy obliczaniu parametrów specyficznych dla danego zakładu, o których mowa w lit. j), oraz wszelkie kryteria w odniesieniu do kompletności, dokładności i adekwatności stosowanych danych, które muszą zostać spełnione przed uzyskaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru, oraz procedurę niezbędną w celu otrzymania takiego zatwierdzenia;

l)         uproszczone obliczenia ustanowione dla poszczególnych podmodułów i modułów ryzyka oraz kryteria, które muszą spełniać zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, w tym również zależne zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, aby móc korzystać z każdego z tych uproszczeń, jak określono w art. 109;

m)       podejście stosowane w przypadku zakładów zależnych w rozumieniu art. 212 do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności, a zwłaszcza do obliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje, o którym mowa w art. 105 ust. 5, z uwzględnieniem prawdopodobnego ograniczenia zmienności wartości tych zakładów zależnych, wynikającego ze strategicznego charakteru tych inwestycji i z wpływu wywieranego na te zakłady zależne przez zakład posiadający w nich udziały kapitałowe;

n)        przydział zewnętrznych instytucji oceny wiarygodności kredytowej i przyznawanie ocen zdolności kredytowej według stopni w skali oceny jakości kredytowej, o której mowa w art. 109a ust. 1 lit. c);

o)        szczegółowe kryteria dotyczące indeksu akcji, o którym mowa w art. 109a ust. 1a lit. c) oraz indeks papierów wartościowych o stałym dochodzie, o którym mowa w art. 109a ust. 1a lit. d).

p)        szczegółowe kryteria dotyczące dostosowań, którym należy poddać waluty powiązane z euro do celów ułatwienia obliczania podmodułu ryzyka walutowego, o którym mowa w art. 109a ust. 1a lit. b);

q)        warunki kategoryzacji samorządów regionalnych i władz lokalnych, o których mowa w art. 109a ust. 1a lit. a);

r) szczegółowe kryteria, które powinny spełniać uzgodnienia dotyczące krajowych aktów prawnych, oraz metodologię i wymogi dotyczące obliczania odchylenia standardowego do celów ułatwiania obliczania modułu ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach zdrowotnych, o którym mowa w art. 109a ust. 2.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury oraz wykorzystywane formaty i wzory w przypadku:

a)        aktualizacji parametrów korelacji, o których mowa w lit. d);

b)        zatwierdzenia przez organ nadzoru wykorzystania parametrów specyficznych dla danego zakładu, o których mowa w lit. k).

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie czwartym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do kapitałowego wymogu wypłacalności EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających limity ilościowe i kryteria dopuszczalności aktywów, tak aby uwzględnić czynniki ryzyka, które nie są dostatecznie pokryte przez dany podmoduł.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Takie regulacyjne standardy techniczne stosuje się do aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, z wyłączeniem aktywów posiadanych w związku z umowami ubezpieczenia na życie, w których ryzyko inwestycyjne ponoszą ubezpieczający. Komisja dokonuje przeglądu tych regulacyjnych standardów technicznych w świetle zmian zachodzących w odniesieniu do standardowej formuły i rynków finansowych.”;

▌

22) art. 114 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 114

Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne dotyczące wewnętrznych modeli służących do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do kapitałowego wymogu wypłacalności obliczanego za pomocą pełnego lub częściowego modelu wewnętrznego EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

▌

a)        dostosowania, których należy dokonać w standardach określonych w art. 120‑125 w świetle ograniczonego zakresu stosowania częściowego modelu wewnętrznego;

b)        ▌politykę wprowadzania zmian do modelu wewnętrznego, o którym mowa w art. 115;

c)        sposób, który zapewni pełną integrację częściowego modelu wewnętrznego ze standardową formułą kapitałowego wymogu wypłacalności, określoną w art. 113 ust. 1 lit. c) i wymogi dotyczące stosowania integracyjnych technik alternatywnych.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury oraz wykorzystywane formaty i wzory w przypadku:

a)        zatwierdzenia modelu wewnętrznego zgodnie z art. 112; oraz

b)        zatwierdzenia znaczących zmian w modelu wewnętrznym i wprowadzania zmian do procedury przeglądu modelu wewnętrznego, o której mowa w art. 115.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie czwartym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

23)      art. 127 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 127

Regulacyjne standardy techniczne dotyczące art. 120–126

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 120 do 126 oraz doprowadzenia do poprawy oceny profilu ryzyka i zarządzania działalnością zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających stosowanie modeli wewnętrznych w całej Unii.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

24)      w art. 129 wprowadza się następujące zmiany:

a)        ust. 1 lit. a) pkt (i), (ii) i (iii) otrzymują brzmienie:

„(i)     2 300 000 EUR dla zakładów ubezpieczeń innych niż na życie, w tym zależnych zakładów ubezpieczeń, z wyjątkiem objęcia wszystkich lub niektórych czynników ryzyka z jednej z klas od 10 do 15 wymienionych w części A załącznika I, kiedy to próg ten wynosi co najmniej 3 500 000 EUR;

(ii)      3 500 000 EUR dla zakładów ubezpieczeń na życie, w tym zależnych zakładów ubezpieczeń;

(iii)      3 500 000 EUR w przypadku zakładów reasekuracji z wyjątkiem zależnych zakładów reasekuracji, w przypadku których minimalny wymóg kapitałowy wynosi nie mniej niż 1 100 000 EUR,”;

b)        ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie zezwalają swoim organom nadzoru, by w okresie kończącym się nie później niż w dniu 31 grudnia 2014 r. wymagały od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji stosowania wartości procentowych, o których mowa w akapicie pierwszym, wyłącznie do kapitałowego wymogu wypłacalności zakładu, obliczonego zgodnie z rozdziałem VI sekcja 4 podsekcja 2.”;

c)        w ust. 4 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów wyliczenia limitów określonych w ust. 3 zakłady nie mają obowiązku wyliczać kapitałowego wymogu wypłacalności co kwartał.”;

d)        ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„5.      Do dnia 31 października 2017 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Komitetowi Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowionemu decyzją Komisji 2004/9/WE* sprawozdanie na temat przepisów przyjętych przez państwa członkowskie oraz praktyk stosowanych przez organy nadzoru na podstawie ust. 1–4.

___________

* Dz.U. L 3 z 7.1.2004, s. 34.”;

▌

27)      art. 130 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 130

Regulacyjne standardy techniczne

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do minimalnego wymogu kapitałowego EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających szczegóły obliczania minimalnego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 128 i 129.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

28)      w art. 131 akapit pierwszy daty „31 października 2012 r.” i „31 października 2013 r.” zastępuje się odpowiednio datami „31 grudnia 2012 r.” i „31 grudnia 2013 r.”;

29)      art. 135 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 135

Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne dotyczące wymogów jakościowych

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 132 ust. 2 i art. 132 ust. 4 EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia wymogi jakościowe w następujących obszarach:

a)        określanie, pomiar, monitorowanie czynników ryzyka wynikających z lokat w odniesieniu do art. 132 ust. 2 akapit pierwszy i zarządzanie tymi ryzykami ▌;

b)        określanie, pomiar i monitorowanie szczególnych czynników ryzyka wynikających z lokowania w instrumenty pochodne i aktywa, o których mowa w art. 132 ust. 4 akapit drugi i zarządzanie tymi czynnikami ryzyka oraz określanie, w jakim zakresie stosowanie takich aktywów kwalifikuje się jako zmniejszanie ryzyka lub skuteczne zarządzanie portfelem, o czym mowa w art. 132 ust. 4 akapit trzeci.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

1a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury sprawozdawczości oraz wykorzystywane formaty i wzory.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2.        Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające:

a)        wymogi, które muszą spełniać przedsiębiorstwa przekształcające pożyczki w zbywalne papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe (jednostki inicjujące), by zakład ubezpieczeń lub reasekuracji miał prawo lokować w takie papiery wartościowe lub instrumenty wyemitowane po dniu 1 stycznia 2011 r., w tym wymogi zapewniające zachowanie przez jednostkę inicjującą udziału gospodarczego netto w wysokości przynajmniej 5 %;

b)        wymogi jakościowe, które muszą spełniać zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji lokujące w takie papiery wartościowe lub instrumenty finansowe;

c)        warunki, w których można ustanowić narzut kapitałowy w przypadku naruszenia wymogów określonych w lit. a) i b) niniejszego ustępu, bez uszczerbku dla postanowień art. 101 ust. 3 ▌.

2a.      W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do ust. 2 lit. c) EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metodologię obliczania narzutów kapitałowych określoną w tym ustępie.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

30) art. 138 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

▌„4.    W przypadku wyjątkowego spadku na rynkach finansowych stwierdzonego przez EIOPA zgodnie z niniejszym ustępem oraz po konsultacji z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego ustanowioną na mocy rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 organ nadzoru może przedłużyć termin ustanowiony w ust. 3 akapit drugi o odpowiedni okres, z uwzględnieniem wszelkich istotnych czynników, w tym średniego czasu trwania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

W przypadku gdy średni czas trwania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych przekracza 12 lat, za czas odpowiedni do określenia okresu w akapicie pierwszym uznaje się jedną trzecią czasu trwania rezerw nieprzekraczającą siedmiu lat.

▌Bez uszczerbku dla ▌art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, do celów niniejszego ustępu EIOPA może, na wniosek zainteresowanego organu nadzoru lub z własnej inicjatywy, podjąć decyzję określającą istnienie wyjątkowego spadku na rynkach finansowych. Wyjątkowy spadek na rynkach finansowych istnieje, jeśli ma miejsce nieprzewidziany, gwałtowny i poważny spadek na rynkach finansowych w całej Unii, który ma inny charakter niż spadki występujące w ramach cyklu koniunkturalnego ▌.

Co najmniej raz na miesiąc EIOPA sprawdza, czy warunki, o których mowa w poprzednim akapicie ▌, nadal mają zastosowanie w dniu przeglądu ▌. W tym celu EIOPA może, na wniosek zainteresowanego organu nadzoru lub z własnej inicjatywy, podjąć decyzję stwierdzającą, że wyjątkowy spadek na rynkach finansowych nie ma już miejsca.

▌

Bez uszczerbku dla kompetencji organów nadzoru, w ramach kolegium organów nadzoru informują one o swojej decyzji dotyczącej odmowy przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 5.

W przypadku gdy w ramach kolegium organów nadzoru istnieją rozbieżne poglądy na temat odmowy przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 5, ze strony określonego organu nadzoru, organ sprawujący nadzór nad grupą lub którykolwiek z pozostałych organów nadzoru może skonsultować się z EIOPA. Konsultacje z EIOPA odbywają się w ciągu jednego miesiąca i informuje się o tym wszystkie zainteresowane organy nadzoru. Jeżeli zasięgnięto opinii EIOPA, zainteresowany organ nadzoru należycie uwzględnia jego opinię przed podjęciem swojej decyzji. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA działa na tym etapie w charakterze mediatora.

W przypadku gdy pod koniec okresu, o którym mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, i jeśli w ramach kolegium nie osiągnięto porozumienia, organ sprawujący nadzór nad grupą lub którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował odmowę danego organu nadzoru do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, zainteresowany organ nadzoru odracza decyzję i oczekuje decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA.

Okres, o którym mowa w ust. 6 i 7, uznaje się za okres pojednawczy w rozumieniu art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia. EIOPA podejmuje decyzję w ciągu dwóch miesięcy. Po upływie okresu, o którym mowa w odnośnym ustępie, lub po osiągnięciu porozumienia przez zainteresowane organy nadzoru sprawy nie kieruje się do EIOPA.

Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego to dotyczy, co trzy miesiące przedkłada organowi nadzoru sprawozdanie z postępów, w którym wskazuje podjęte środki i postępy dokonane w celu przywrócenia poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.

Przedłużenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, wycofuje się, jeżeli sprawozdanie z postępów wykazuje, że w okresie od dnia stwierdzenia niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do dnia przedłożenia sprawozdania z postępów nie dokonano znacznych postępów w przywracaniu poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżaniu profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.

▌”;

31)      art. 143 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 143

Regulacyjne standardy techniczne dotyczące art. 138 ust. 4

1.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 138 ust. 4 EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających czynniki i kryteria, które należy uwzględnić do celów stosowania art. 138 ust. 4, w tym maksymalny ▌okres, wyrażony jako łączna liczba miesięcy, który powinien być taki sam dla wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, jak określono w art. 138 ust. 4 akapit pierwszy.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

1a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 138 ust. 4 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, które stosuje EIOPA przy stwierdzeniu istnienia wyjątkowego spadku na rynkach finansowych zgodnie z art. 138 ust. 4.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 138 ust. 2, art. 139 ust. 2 i art. 141 EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających plan naprawczy, o którym mowa w art. 138 ust. 2, i plan finansowy, o którym mowa w art. 139 ust. 2 oraz w odniesieniu do art. 141, wykazując należytą dbałość o uniknięcie skutków procyklicznych.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

31a)    art. 149 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.      Każda zmiana, jakiej zakład ubezpieczeń zamierza dokonać w zakresie informacji określonych w art. 147, podlega procedurze przewidzianej w art. 147 i 148.”;

32)      w art. 155 ust. 3 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„Ponadto organ nadzoru macierzystego lub przyjmującego państwa członkowskiego może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1–4 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.”;

32a)    art. 155 ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9.      Państwa członkowskie informują Komisję i EIOPA o liczbie i rodzaju przypadków, które doprowadziły do odmowy na mocy art. 146 i 148 lub w których podjęte zostały środki na mocy ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.”;

33)      w art. 158 ust. 2 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„Ponadto organ nadzoru macierzystego lub przyjmującego państwa członkowskiego może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1 do 4 oraz ust. 6 rozporządzenia (UE) 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.”;

33a)    art. 159 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 159

Informacje statystyczne dotyczące działalności transgranicznej

Każdy zakład ubezpieczeń powiadamia właściwy organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby, oddzielnie dla transakcji przeprowadzanych w ramach prawa przedsiębiorczości oraz dla transakcji przeprowadzanych w ramach swobody świadczenia usług, o kwocie składek, odszkodowań i prowizji, niepomniejszonych o reasekurację, w rozbiciu na poszczególne państwa członkowskie i w następujący sposób:

a)        w odniesieniu do ubezpieczeń innych niż na życie, w podziale na grupy ubezpieczeń określone w odnośnym akcie delegowanym;

b)        w odniesieniu do ubezpieczeń na życie, w podziale na grupy ubezpieczeń od I do IX określone w odnośnym akcie delegowanym.

W odniesieniu do grupy 10 w pkt A załącznika I, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, zakład, którego to dotyczy, informuje organ nadzoru również o częstotliwości występowania i średniej wysokości odszkodowania.

Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby przekazuje informacje, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, w stosownym terminie i w formie zbiorczej, organom nadzoru wszystkich zainteresowanych państw członkowskich na ich żądanie.”;

34)      art. 172 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 172

Równoważność w odniesieniu do zakładów reasekuracji

1.        Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające kryteria oceny równoważności systemów nadzoru stosowanych w państwach trzecich do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w danym państwie trzecim, z systemem nadzoru ustanowionym w tytule I ▌.

2.        W przypadku spełnienia przez państwo trzecie kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 1 Komisja może, zgodnie z art. 301a i z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, podjąć decyzję stwierdzającą równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w danym państwie trzecim, z systemem nadzoru ustanowionym w tytule I niniejszej dyrektywy.

Decyzje takie są poddawane regularnym przeglądom w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I oraz systemu nadzoru w danym państwie trzecim.

EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go za pośrednictwem swojej strony internetowej.

3.        W przypadku, gdy zgodnie z ust. 2 system nadzoru państwa trzeciego został uznany za równoważny z niniejszą dyrektywą, umowy reasekuracji zawarte z zakładami, których główna siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, są traktowane w taki sam sposób, jak umowy reasekuracji zawarte z zakładem, który posiada zezwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą.

4.        Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i nawet w przypadku niespełnienia kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 1, Komisja może, na określony czas i zgodnie z art. 301a, a także z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, podjąć decyzję stwierdzającą czasową równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w danym państwie trzecim, z systemem nadzoru ustanowionym w tytule I niniejszej dyrektywy, jeżeli dane państwo trzecie spełniło przynajmniej poniższe kryteria:

a)        przedstawiło Unii pisemne zobowiązania w zakresie przyjęcia i stosowania systemu nadzoru, który mógłby zostać uznany za równoważny zgodnie z ust. 2, przed upływem tego określonego terminu;

b)        w celu wywiązania się z zobowiązania określonego w lit. a) ustanowiło program konwergencji;

c)        przeznaczyło wystarczające środki na wywiązanie się z zobowiązania określonego w lit. a);

d)        posiada system wypłacalności oparty na ocenie ryzyka i wycenie rynkowej aktywów i pasywów;

e)        zawarło porozumienia co do wymiany poufnych informacji nadzorczych, zgodnie z art. 264;

f)         posiada niezależny system nadzoru oparty na podstawowych zasadach, zasadach i standardach przyjętych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego;

g)        ustanowiło – w odniesieniu do wszystkich osób podejmujących działania w imieniu organów nadzoru – obowiązki dotyczące zachowania tajemnicy służbowej, w szczególności dotyczące wymiany informacji z EIOPA i organami nadzoru zgodnie z ich definicją w art. 13 ust. 10.

Wszelkie decyzje na temat czasowej równoważności powinny brać pod uwagę sprawozdania Komisji zgodnie z art. 177 ust. 2. Decyzje te są poddawane regularnym przeglądom, na podstawie sprawozdań z postępów przygotowanych przez dane państwo trzecie, które są przedstawiane Komisji i EIOPA co sześć miesięcy, a następnie przez nie oceniane.

EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go za pośrednictwem swojej strony internetowej.

Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a, akty delegowane, które dokładniej określą warunki, o których mowa w akapicie pierwszym.

5.        Okres, o którym mowa w ust. 4, wynosi pięć lat od dnia 1 stycznia 2014 lub do dnia, w którym zgodnie z ust. 2 system nadzoru stosowany w danym państwie trzecim został uznany za równoważny z systemem określonym w tytule I, w zależności od tego, który termin nastąpi pierwszy.

Termin ten może zostać przedłużony maksymalnie o kolejny rok w przypadku, gdy jest to konieczne na przeprowadzenie przez EIOPA i Komisję oceny równoważności do celów ust. 2.

6.        Umowy reasekuracji zawarte z zakładami, których siedziba znajduje się w państwie trzecim posiadającym system nadzoru uznany za czasowo równoważny zgodnie z ust. 4, są traktowane w taki sam sposób jak te określone w ust. 3. Art. 173 stosuje się również do zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w państwie trzecim posiadającym system nadzoru uznany za czasowo równoważny zgodnie z ust. 4.

▌

35a)    art. 176 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 176

Informowanie Komisji i EIOPA przez państwa członkowskie

Organy nadzoru państw członkowskich powiadamiają Komisję, EIOPA i organy nadzoru pozostałych państw członkowskich o wszelkich przypadkach udzielenia zezwolenia jednostkom bezpośrednio lub pośrednio zależnym od przynajmniej jednej jednostki dominującej, podlegającej prawu kraju trzeciego.

W powiadomieniu tym zawarta jest również informacja na temat struktury danej grupy.

W przypadku nabycia przez zakład podlegający prawu państwa trzeciego pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji posiadającym zezwolenie we Wspólnocie, które uczyniłoby z tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji jednostkę zależną zakładu podlegającego prawu państwa trzeciego, organy nadzoru państwa członkowskiego siedziby powiadamiają Komisję, EIOPA i organy nadzoru pozostałych państw członkowskich.”;

35b)    artykuł 177 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.      Państwa członkowskie informują Komisję i EIOPA o trudnościach natury ogólnej, jakie napotykają ich zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji w zakładaniu przedsiębiorstw oraz prowadzeniu działalności w państwie trzecim lub wykonywaniu operacji w państwie trzecim.”;

36)      art. 210 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do reasekuracji ograniczonej EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających zarządzanie czynnikami ryzyka wynikającymi z działalności w zakresie reasekuracji ograniczonej oraz ich monitorowanie i kontrolę.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 1 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury sprawozdawczości oraz wykorzystywane formaty i wzory.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

37)      w art. 211 ▌ ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 211 ust. 1 EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających następujące kryteria zatwierdzenia przez organ nadzoru:

a)        zakres udzielanego zezwolenia;

b)        obowiązkowe warunki, które muszą być zamieszczone we wszystkich sporządzanych umowach;

c)        wymogi, o których mowa w art. 42, dotyczące kwalifikacji i reputacji osób kierujących spółką celową (podmiotem specjalnego przeznaczenia);

d)        wymogi dotyczące kwalifikacji i reputacji akcjonariuszy lub wspólników posiadających znaczny pakiet akcji w spółce celowej (podmiocie specjalnego przeznaczenia);

e)        prawidłowe procedury administracyjne i rachunkowe, odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej i wymagania dotyczące zarządzania ryzykiem;

f)         wymagania dotyczące informacji z zakresu rachunkowości i nadzoru oraz informacji statystycznych;

g)        wymogi wypłacalności.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 211 ust. 1 i 2 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury oraz formaty i wzory wykorzystywane do zatwierdzania przez organy nadzoru ustanowienia spółek celowych.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2b.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 211 ust. 1 i 2 EIOPA może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury oraz formaty i wzory wykorzystywane do współpracy i wymiany informacji pomiędzy organami nadzoru w przypadkach, w których spółka celowa przejmująca ryzyko od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji ma siedzibę w państwie członkowskim nie będącym państwem członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji otrzymał zezwolenie.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

3.        Spółki celowe, które uzyskały zezwolenie przed dniem 31 grudnia 2012 r., podlegają prawu państwa członkowskiego, które udzieliło zezwolenia danej spółce celowej. Jednak wszelka nowa działalność rozpoczęta przez spółkę celową po tej dacie podlega przepisom ust. 1, 2 i 2a.”;

37a)    art. 212 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) „kolegium organów nadzoru” oznacza stałą, ale elastyczną strukturę współpracy, koordynacji i ułatwiania podejmowania decyzji dotyczących nadzoru nad grupą, a jego członkami są:

–         organ sprawujący nadzór nad grupą,

–         organy nadzoru, nie będące organami sprawującymi nadzór nad grupą, nadzorujące zakłady należące do grupy, oraz

-          EIOPA, który do celów niniejszej definicji jest uznawany za organ nadzoru.”;

38)      w art. 216 wprowadza się następujące zmiany:

a)        w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„W takim przypadku organ nadzoru wyjaśnia swoją decyzję zarówno organowi sprawującemu nadzór nad grupą, jak i najwyższemu dominującemu zakładowi na poziomie Unii. Organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia kolegium organów nadzoru zgodnie z przepisami art. 248 ust. 1 lit. a).”;

b)       w ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Organ nadzoru wyjaśnia swoje decyzje zarówno zakładowi, jak i organowi sprawującemu nadzór nad grupą. Organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia kolegium organów nadzoru zgodnie z przepisami art. 248 ust. 1 lit. a).”;

c)        ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.       EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określające okoliczności, w jakich może zostać podjęta decyzja, o której mowa w ust. 1. EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

39)      w art. 217 wprowadza się następujące zmiany:

a)        w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W takim przypadku organy nadzoru objaśniają swoje porozumienie zarówno organowi sprawującemu nadzór nad grupą, jak i najwyższemu dominującemu zakładowi na poziomie Unii. Organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia kolegium organów nadzoru zgodnie z przepisami art. 248 ust. 1 lit. a).”;

b)        ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające okoliczności, w jakich może zostać podjęta decyzja, o której mowa w ust. 1.”;

40)      art. 227 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 227

Równoważność w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji państw trzecich

1.        Przy obliczaniu, zgodnie z art. 233, wypłacalności grupy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który posiada udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji państwa trzeciego, taki zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji państwa trzeciego traktuje się, wyłącznie do celów obliczenia, jako powiązany zakład ubezpieczeń lub powiązany zakład reasekuracji.

Jeżeli jednak państwo trzecie, w którym dany zakład ma siedzibę, nakłada nań wymóg uzyskania zezwolenia oraz system wymogów dotyczących wypłacalności, który jest co najmniej równoważny z określonym w tytule I rozdział VI, państwa członkowskie mogą przewidzieć możliwość uwzględniania w obliczeniu, w odniesieniu do takiego zakładu, kapitałowego wymogu wypłacalności oraz środków własnych dopuszczalnych na pokrycie tego wymogu ustalonych przez dane państwo trzecie.

2.        W przypadku gdy nie podjęto decyzji zgodnie z ust. 4 lub ust. 6 sprawdzenie, czy system wymogów dotyczących wypłacalności danego kraju trzeciego jest co najmniej równoważny, dokonuje organ sprawujący nadzór nad grupą na wniosek zakładu posiadającego udziały kapitałowe lub z własnej inicjatywy. EIOPA wspiera organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Czyniąc to, organ sprawujący nadzór nad grupą z pomocą EIOPA konsultuje się z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru oraz z EIOPA przed podjęciem decyzji w sprawie równoważności. Decyzja ta jest podejmowana zgodnie z kryteriami przyjętymi na mocy ust. 3. Organ sprawujący nadzór nad grupą nie podejmuje w odniesieniu do kraju trzeciego żadnej decyzji, która byłaby sprzeczna z decyzją podjętą w odniesieniu do tego kraju trzeciego w przeszłości, chyba że jest to konieczne w celu uwzględnienia istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I rozdział VI oraz systemu nadzoru danego państwa trzeciego.

W przypadku gdy organy nadzoru nie zgadzają się z decyzją podjętą na podstawie akapitu drugiego, mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc zgodnie z art. 19 ust. 1, 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia o decyzji przez organ sprawujący nadzór nad grupą. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

▌

3.        Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające kryteria oceny równoważności systemu nadzoru danego państwa trzeciego z systemem określonym w tytule I rozdział VI.

4.        W przypadku spełnienia przez państwo trzecie kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 3 Komisja może, zgodnie z art. 301a i z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć decyzję stwierdzającą równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim z systemem określonym w tytule I rozdział VI.

Decyzje takie są poddawane regularnym przeglądom w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I rozdział VI oraz systemu nadzoru danego państwa trzeciego.

EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go za pośrednictwem swojej strony internetowej.

▌

5.        Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 i nawet w przypadku niespełnienia kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 3, Komisja może, na określony czas i zgodnie z art. 301a, a także z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, podjąć decyzję stwierdzającą czasową równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim do zakładów, których siedziba znajduje się w danym państwie trzecim, z systemem nadzoru ustanowionym w tytule I rozdział IV niniejszej dyrektywy, jeżeli dane państwo trzecie spełniło przynajmniej poniższe kryteria:

a)        przedstawiło Unii pisemne zobowiązania w zakresie przyjęcia i stosowania systemu nadzoru, który mógłby zostać uznany za równoważny zgodnie z ust. 2, przed upływem tego określonego terminu;

b)        w celu wywiązania się z zobowiązania określonego w lit. a) ustanowiło program konwergencji;

c)        przeznaczyło wystarczające środki na wywiązanie się z zobowiązania określonego w lit. a);

d)        posiada system nadzoru oparty na ocenie ryzyka i wycenie rynkowej aktywów i pasywów;

e)        zawarło porozumienia co do wymiany poufnych informacji nadzorczych, zgodnie z art. 264;

f)         posiada niezależny system nadzoru oparty na podstawowych zasadach, zasadach i standardach przyjętych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego;

g)        ustanowiło – w odniesieniu do wszystkich osób podejmujących działania w imieniu organów nadzoru – obowiązki dotyczące zachowania tajemnicy służbowej, w szczególności dotyczące wymiany informacji z EIOPA i organami nadzoru zgodnie z ich definicją w art. 13 ust. 10.

Wszelkie decyzje na temat czasowej równoważności winny brać pod uwagę sprawozdania Komisji zgodnie z art. 177 ust. 2. Decyzje te są poddawane regularnym przeglądom, na podstawie sprawozdań z postępów przygotowanych przez dane państwo trzecie, które są przedstawiane Komisji i EIOPA co sześć miesięcy, a następnie przez nie oceniane.

EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go za pośrednictwem swojej strony internetowej.

Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a, akty delegowane, które dokładniej określą warunki, o których mowa w akapicie pierwszym.

6.        Okres, o którym mowa w ust. 5, wynosi pięć lat od daty określonej w art. 310 lub trwa do dnia, w którym zgodnie z ust. 4 system nadzoru stosowany w danym państwie trzecim został uznany za równoważny z systemem określonym w tytule I rozdział VI, w zależności od tego, który termin nastąpi pierwszy.

Termin ten może zostać przedłużony maksymalnie o kolejny rok w przypadku, gdy jest to konieczne na przeprowadzenie przez EIOPA i Komisję oceny równoważności do celów ust. 4.

7.        W przypadku gdy zgodnie z ust. 5 podjęta została decyzja stwierdzająca, że system nadzoru stosowany w danym państwie trzecim jest czasowo równoważny, dane państwo trzecie jest uznawane za równoważne do celów ust. 1 akapit drugi.”;

40a)    art. 231 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 231

Model wewnętrzny grupy

1.        W przypadku złożenia przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jego zakłady powiązane bądź wspólnie przez zakłady powiązane z ubezpieczeniową spółką holdingową wniosku o zezwolenie na obliczanie skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz kapitałowego wymogu wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie na podstawie modelu wewnętrznego zainteresowane organy nadzoru podejmują współpracę w celu przyjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia takiego zezwolenia oraz w celu określenia ewentualnych warunków, którym ono podlega.

Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, przekazuje się organowi sprawującemu nadzór nad grupą.

Organ sprawujący nadzór nad grupą bezzwłocznie informuje pozostałych członków kolegium organów nadzoru i przekazuje im kompletny wniosek.

2.        Zainteresowane organy nadzoru dokładają wszelkich starań w celu podjęcia wspólnej decyzji w sprawie wniosku w ciągu sześciu miesięcy od dnia otrzymania kompletnego wniosku przez organ sprawujący nadzór nad grupą.

3.        Jeżeli w ciągu sześciomiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, organ sprawujący nadzór nad grupą odracza decyzję i oczekuje decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

Jeżeli zgodnie z art. 41 ust. 2 i 3 oraz art. 44 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 decyzja zaproponowana przez zespół zostaje odrzucona, ostateczna decyzja należy do organu sprawującego nadzór nad grupą. Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru. Termin sześciu miesięcy uznaje się za termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

EIOPA podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca. Sprawy nie kieruje się do EIOPA, jeśli termin sześciu miesięcy upłynął lub jeśli podjęto wspólną decyzję.

4.        EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedury podejmowania wspólnej decyzji, o której mowa w ust. 2, w odniesieniu do wniosków o zezwolenie, o których mowa w ust. 1, aby ułatwić podejmowanie wspólnych decyzji.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

5.        W przypadku gdy zainteresowane organy nadzoru podjęły wspólną decyzję, o której mowa w ust. 2, organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje wnioskodawcy dokument zawierający pełne uzasadnienie.

6.        W przypadku nieprzyjęcia wspólnej decyzji w okresie sześciu miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku grupy, organ sprawujący nadzór nad grupą samodzielnie podejmuje decyzję w sprawie wniosku.

Podejmując decyzję, organ sprawujący nadzór nad grupą odpowiednio uwzględnia wszelkie opinie i zastrzeżenia innych zainteresowanych organów nadzoru wyrażone w wyznaczonym terminie.

Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje dokument zawierający jego w pełni uzasadnioną decyzję wnioskodawcy i pozostałym zainteresowanym organom nadzoru.

Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

7.        Jeżeli którykolwiek zainteresowany organ nadzoru uważa, że profil ryzyka nadzorowanego przezeń zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji znacznie odbiega od założeń modelu wewnętrznego zatwierdzonego na poziomie grupy, organ nadzoru może, do czasu właściwego uwzględnienia zastrzeżeń organu nadzoru przez dany zakład, zgodnie z art. 37 ustanowić narzut kapitałowy na kapitałowy wymóg wypłacalności tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynikający z zastosowania tego modelu.

W wyjątkowych okolicznościach, jeśli ustanowienie narzutu kapitałowego nie byłoby właściwe, organ nadzoru może zażądać od takiego zakładu obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą, o której mowa w tytule I rozdział VI sekcja 4 podsekcje 1 i 2. Zgodnie z przypadkami, o których mowa w art. 37 ust. 1 lit. a) i c), organ nadzoru może ustanowić narzut kapitałowy na kapitałowy wymóg wypłacalności tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynikający z zastosowania standardowej formuły.

Organ nadzoru wyjaśnia wszelkie decyzje, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, zakładowi ubezpieczeń bądź zakładowi reasekuracji oraz innym członkom kolegium organów nadzoru.

EIOPA może wydawać wytyczne w celu zagwarantowania spójnego i konsekwentnego stosowania przepisów niniejszego ustępu.”;

40b)    art. 232 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 37 ust. 1–5 wraz z aktami delegowanymi, regulacyjnymi wykonawczymi standardami technicznymi przyjętymi zgodnie z art. 37 ust. 6–7 stosuje się odpowiednio.”

40c)    art. 233 ust. 6 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 37 ust. 1–5 wraz z aktami delegowanymi, regulacyjnymi standardami technicznymi i wykonawczymi standardami technicznymi przyjętymi zgodnie z art. 37 ust. 6–7 stosuje się odpowiednio.”

▌

44)      art. 234 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 234

Regulacyjne standardy techniczne dotyczące art. 220‑229 i 230‑233

W celu zapewnienia harmonizacji w odniesieniu do wypłacalności grupy EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających zasady techniczne i metody ustanowione w art. 220–229 oraz sposób stosowania art. 230‑233, odzwierciedlające ekonomiczny charakter określonych struktur prawnych.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

45) ▌ art. 237 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 237

Jednostki zależne zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji: decyzja w sprawie wniosku

1.        W przypadku złożenia wniosku o zezwolenie na objęcie przepisami art. 238 i 239 zainteresowane organy nadzoru współpracują ze sobą w ramach kolegium organów nadzoru, konsultując się w pełnym zakresie, w celu podjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia takiego zezwolenia oraz określenia ewentualnych innych warunków, którym miałoby ono podlegać.

Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest przedkładany wyłącznie organowi nadzoru, który udzielił zezwolenia jednostce zależnej. Ten organ nadzoru bezzwłocznie informuje pozostałych członków kolegium organów nadzoru i przekazuje im kompletny wniosek.

2.        Zainteresowane organy nadzoru dokładają wszelkich starań w celu podjęcia wspólnej decyzji w sprawie wniosku w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania kompletnego wniosku przez wszystkie organy nadzoru należące do kolegium organów nadzoru.

3.        Jeżeli w ciągu trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, organ sprawujący nadzór nad grupą odracza decyzję i oczekuje decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

Jeżeli zgodnie z art. 41 ust. 2 i 3 oraz art. 44 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 decyzja zaproponowana przez zespół zostaje odrzucona, ostateczna decyzja należy do organu sprawującego nadzór nad grupą. Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru. Termin trzech miesięcy uznaje się za termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

EIOPA podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca. Sprawy nie kieruje się do EIOPA, jeśli termin trzech miesięcy upłynął lub jeśli podjęto wspólną decyzję.

4.        EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedury podejmowania wspólnej decyzji, o której mowa w ust. 2, w odniesieniu do wniosków o zezwolenie, o których mowa w ust. 1, aby ułatwić podejmowanie wspólnych decyzji.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

5.        W przypadku gdy zainteresowane organy nadzoru podjęły wspólną decyzję, o której mowa w ust. 2, organ nadzoru, który udzielił zezwolenia jednostce zależnej, przekazuje wnioskodawcy dokument zawierający pełne uzasadnienie. Wspólną decyzję uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

6.        W przypadku niepodjęcia przez zainteresowane organy nadzoru wspólnej decyzji w terminie trzech miesięcy określonym w ust. 2 organ sprawujący nadzór nad grupą podejmuje własną decyzję w sprawie wniosku.

Podejmując decyzję, organ sprawujący nadzór nad grupą należycie uwzględnia:

a)        wszelkie opinie i zastrzeżenia innych zainteresowanych organów nadzoru wyrażone w wyznaczonym terminie;

b)        wszelkie zastrzeżenia pozostałych organów nadzoru należących do kolegium organów nadzoru wyrażone w wyznaczonym terminie.

Decyzja wydawana jest w postaci dokumentu zawierającego pełne uzasadnienie oraz wyjaśnienie wszelkich istotnych odstępstw od zastrzeżeń pozostałych zainteresowanych organów nadzoru ▌. Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje egzemplarz decyzji wnioskodawcy i pozostałym zainteresowanym organom nadzoru. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.”;

45a)    art. 238 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Kolegium organów nadzoru dokłada wszelkich starań o osiągnięcie porozumienia w sprawie wniosku organu nadzoru, który wydał zezwolenie jednostce zależnej, lub w sprawie innych możliwych środków.

Porozumienie to jest uznawane za rozstrzygające i jest stosowane przez zainteresowane organy nadzoru.”;

46)      art. 238 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.       W przypadku braku jednomyślności między organem nadzoru a organem sprawującym nadzór nad grupą każdy z organów nadzoru może w ciągu jednego miesiąca od otrzymania wniosku organu nadzoru skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu i podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca od takiego przekazania. Termin jednego miesiąca uznaje się za termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Sprawy nie przekazuje się EIOPA po upływie okresu jednego miesiąca, o którym mowa w niniejszym akapicie, ani po osiągnięciu przez kolegium porozumienia zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.

Organ nadzoru, który udzielił zezwolenia tej jednostce zależnej, odracza decyzję i oczekuje decyzji, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ▌ tego rozporządzenia i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA.

Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

W decyzji podaje się jej pełne uzasadnienie.

Decyzję przedstawia się jednostce zależnej i kolegium organów nadzoru.”;

47)      w artykule 239 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4.       W przypadku gdy którykolwiek z organów nadzoru nie wyrazi zgody na zatwierdzenie planu naprawczego w terminie czterech miesięcy, o którym mowa w ust. 1 ▌, lub na zatwierdzenie proponowanych środków w terminie jednego miesiąca, o którym mowa w ust. 2 ▌ każdy z organów nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu i podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca od takiego przekazania. Sprawy nie przekazuje się EIOPA po upływie odpowiednio terminu czterech miesięcy lub jednego miesiąca, o którym mowa w niniejszym akapicie, ani po osiągnięciu przez kolegium porozumienia zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub ust. 2 akapit drugi. Termin odpowiednio czterech miesięcy lub jednego miesiąca uznaje się za termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

Organ nadzoru, który udzielił zezwolenia tej jednostce zależnej, odracza decyzję i oczekuje decyzji, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia i podejmuje ostateczną decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

W decyzji podaje się jej pełne uzasadnienie.

Decyzję przedstawia się jednostce zależnej i kolegium organów nadzoru.”;

48)      art. 241 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 241

Jednostki zależne zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

akty delegowane

Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające:

a)        określenia kryteriów, jakie mają być stosowane przy ocenie spełnienia warunków przewidzianych w art. 236;

b)        określenia kryteriów, jakie mają być stosowane przy ocenie, co należy uznać za sytuacje nadzwyczajne, o których mowa w art. 239 ust. 2 oraz

c)        określenia procedur, jakich mają przestrzegać organy nadzoru, dokonując wymiany informacji, wykonując swoje prawa i wypełniając obowiązki zgodnie z art. 237–240.”;

49) ▌ art. 242 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.      Do dnia 31 grudnia 2014 r. Komisja przeprowadza ocenę stosowania tytułu III, zwłaszcza współpracy organów nadzoru w kolegiach organów nadzoru i ich funkcjonowania oraz praktyk nadzorczych w zakresie ustanawiania narzutów kapitałowych, a także przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w stosownych przypadkach wraz z wnioskami dotyczącymi przeglądu niniejszej dyrektywy.”;

50) w art. 242 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)        datę „31 października 2015 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2015 r.”;

b)        skreśla się lit. e);

51)      art. 244 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.       Do celów ust. 2 i 3 Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane dotyczące definicji i identyfikacji znacznej koncentracji ryzyka ▌.

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do nadzoru nad koncentracją ryzyka EIOPA może opracowywać projekty regulacyjnych standardów technicznych określających identyfikację znacznej koncentracji ryzyka i określenie odpowiednich progów do celów ust. 3.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

4a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych, by ustanawiać standardowe formularze, wzory i procedury zgłaszania przypadków takiej koncentracji ryzyka do celów ust. 2.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

52)      art. 245 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.       Do celów ust. 2 i 3 Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane dotyczące definicji ▌istotnych transakcji wewnątrz grupy ▌.

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do nadzoru nad istotnymi transakcjami wewnątrz grupy EIOPA może opracowywać projekty regulacyjnych standardów technicznych określających identyfikację istotnych transakcji wewnątrz grupy do celów ust. 3.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

4a.      W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych, by ustanawiać standardowe formularze, wzory i procedury zgłaszania przypadków takich transakcji wewnątrz grupy do celów ust. 2.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie czwartym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

53) w art. 247 ust. 3-7 otrzymują brzmienie:

„3.      W szczególnych przypadkach zainteresowane organy nadzoru mogą, na wniosek któregokolwiek organu, podjąć wspólną decyzję o odstąpieniu od stosowania kryteriów określonych w ust. 2, jeżeli ich stosowanie nie byłoby właściwe z uwagi na strukturę grupy i względną wagę działalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w różnych państwach, oraz wyznaczyć inny organ nadzoru jako organ sprawujący nadzór nad grupą.

W tym celu każdy zainteresowany organ nadzoru może wystąpić z wnioskiem o otwarcie dyskusji na temat tego, czy kryteria, o których mowa w ust. 2, są właściwe. Taka dyskusja może mieć miejsce nie częściej niż raz w roku.

Zainteresowane organy nadzoru dokładają wszelkich starań, by podjąć wspólną decyzję w sprawie wyboru organu sprawującego nadzór nad grupą w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku w sprawie dyskusji. Przed podjęciem decyzji zainteresowane organy nadzoru umożliwiają grupie wyrażenie opinii.

Wyznaczony organ sprawujący nadzór nad grupą przedstawia grupie wspólną decyzję zawierającą pełne uzasadnienie.

4.        Jeżeli w okresie trzech miesięcy, o którym mowa w ust. 3 akapit trzeci, każdy zainteresowany organ nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 ust. 1, 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, zainteresowane organy nadzoru odraczają wspólną decyzję i oczekują decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmują wspólną decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Wspólna decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru. Termin trzech miesięcy uznaje się za termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

EIOPA podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca od przekazania, o którym mowa w akapicie pierwszym. Sprawy nie kieruje się do EIOPA, jeśli termin trzech miesięcy upłynął lub jeśli podjęto wspólną decyzję. Wyznaczony organ sprawujący nadzór nad grupą przedstawia grupie i kolegium organów nadzoru wspólną decyzję zawierającą pełne uzasadnienie.

▌

6.        W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji ▌zadania organu sprawującego nadzór nad grupą wykonuje organ nadzoru określony zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. ▌

7.        EIOPA co najmniej raz w roku informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o wszelkich poważnych trudnościach w stosowaniu kryteriów wymienionych w ust. 2, 3 i 6.

W razie wystąpienia jakichkolwiek poważnych trudności w związku ze stosowaniem kryteriów określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające bardziej szczegółowo te kryteria.

54)      w art. 248 wprowadza się następujące zmiany:

a)        w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli organ sprawujący nadzór nad grupą nie wypełni zadań, o których mowa w ust. 1, lub jeżeli członkowie kolegium organów nadzoru nie współpracują w stopniu wymaganym w niniejszym ustępie, każdy zainteresowany organ nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1, 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy art. 19 tego rozporządzenia.”;

aa) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„3. Kolegium organów nadzoru składa się z organu sprawującego nadzór nad grupą, z organów nadzoru wszystkich państw członkowskich, w których znajdują się siedziby wszystkich jednostek zależnych oraz z EIOPA.”;

b)        ust. 4 akapit drugi ▌ otrzymuje brzmienie:

„W przypadku rozbieżnych opinii w kwestii ustaleń dotyczących koordynacji dowolny członek kolegium organów nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1m 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy art. 19 tego rozporządzenia. Decyzja jest uznawana za rozstrzygającą i jest stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.

▌”;

ba) ust. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Bez uszczerbku dla praw i obowiązków przyznanych w niniejszej dyrektywie organowi sprawującemu nadzór nad grupą i pozostałym organom nadzoru w uzgodnieniach dotyczących koordynacji można powierzyć organowi sprawującemu nadzór nad grupą, pozostałym organom nadzoru lub EIOPA dodatkowe zadania, jeżeli dzięki temu wzrasta skuteczność nadzoru nad grupą i jeżeli nie wpływa to niekorzystnie na działania nadzorcze członków kolegium organów nadzoru w odniesieniu do ich indywidualnych obowiązków.”;

c)        ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„6.       EIOPA opracowuje wytyczne dotyczące działalności operacyjnej kolegiów organów nadzoru w oparciu o kompleksowe przeglądy prac kolegiów mające na celu ocenę stopnia spójności między nimi. Przeglądów takich dokonuje się co najmniej raz na trzy lata. Państwa członkowskie zapewniają przekazywanie przez organ sprawujący nadzór nad grupą EIOPA informacji dotyczących funkcjonowania kolegiów organów nadzoru i wszelkich napotkanych trudności istotnych z punktu widzenia tych przeglądów.

W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do koordynacji między organami nadzoru EIOPA może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych określających działalność operacyjną kolegiów organów nadzoru w oparciu o wytyczne, o których mowa w akapicie pierwszym.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

7.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do koordynacji między organami nadzoru EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających ustalenia koordynacyjne dotyczące nadzoru nad grupą do celów ust. 1–6, w tym definicję „istotnego oddziału.”

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

55)      w art. 249 wprowadza się następujące zmiany:

a)        ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„W celu zagwarantowania, że organy nadzoru, łącznie z organem sprawującym nadzór nad grupą, mają dostęp do tego samego zakresu istotnych informacji, bez uszczerbku dla ich obowiązków i niezależnie od tego, czy znajdują się one w tym samym państwie członkowskim, czy nie, organy nadzoru przekazują sobie nawzajem tego rodzaju informacje w celu umożliwienia i ułatwienia wykonywania zadań nadzorczych wynikających z niniejszej dyrektywy. W związku z tym zainteresowane organy nadzoru i organ sprawujący nadzór nad grupą niezwłocznie przekazują sobie wzajemnie wszystkie istotne informacje, gdy tylko są one dostępne, lub wymieniają informacje na żądanie. Informacje, o których mowa w niniejszym akapicie, obejmują informacje dotyczące działań grupy i organów nadzoru oraz informacje przekazywane przez grupę, ale nie ograniczają się do nich.”

b)        dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a.     Jeżeli dany organ nadzoru nie przekazał stosownych informacji bądź wniosek o współpracę, w szczególności dotyczący wymiany stosownych informacji, został odrzucony lub nie został rozpatrzony w ▌ terminie dwóch tygodni, organy nadzoru mogą skierować sprawę do EIOPA ▌.

Jeżeli sprawa została skierowana do EIOPA, nie naruszając postanowień art. 258 TFUE, EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy art. 19 ust. 1, 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

▌

c)        ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.       W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do koordynacji pomiędzy organami nadzoru EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

–         informacje, jakie muszą być systematycznie gromadzone przez organ sprawujący nadzór nad grupą i przekazywane innym zainteresowanym organom nadzoru, oraz informacje, jakie muszą być przekazywane organowi sprawującemu nadzór nad grupą przez pozostałe zainteresowane organy nadzoru;

▌–      informacje ▌ istotne lub ważne z punktu widzenia nadzoru na poziomie grupy w celu zwiększenia stopnia spójności sprawozdań dotyczących nadzoru.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

d)        dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4.       W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania w odniesieniu do koordynacji pomiędzy organami nadzoru EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych, by ustanawiać standardowe formularze, wzory i procedury do celów przedkładania informacji organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz procedury dotyczącej współpracy i wymiany informacji między organami nadzoru zgodnie z niniejszym artykułem.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

▌

56a)    art. 250 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 250

Konsultacje pomiędzy organami nadzoru

1.        Bez uszczerbku dla art. 248, przed podjęciem decyzji mającej znaczenie dla zadań nadzorczych innych organów nadzoru zainteresowane organy nadzoru konsultują się ze sobą w kolegium organów nadzoru w zakresie:

a)        zmian struktury udziałowców, struktury organizacyjnej i struktury zarządzania zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie, które to zmiany wymagają zatwierdzenia lub wydania zezwolenia przez organy nadzoru; oraz

b)        znaczących sankcji lub środków wyjątkowych zastosowanych przez organy nadzoru, w tym ustanowienia narzutu kapitałowego na kapitałowy wymóg wypłacalności zgodnie z art. 37 oraz wszelkich nałożonych ograniczeń dotyczących stosowania modelu wewnętrznego przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie z tytułem I rozdział VI sekcja 4 podsekcja 3.

Do celów lit. b) zawsze przeprowadza się konsultacje z organem sprawującym nadzór nad grupą.

Do celów konsultacji w sprawie ustanowienia narzutu kapitałowego na mocy art. 37 procedura określona w art. 238 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, zgodnie z którą jedynie organ sprawujący nadzór nad grupą może przekazać sprawę do EIOPA.

Ponadto jeżeli decyzja oparta jest na informacjach otrzymanych od innych organów nadzoru, zainteresowane organy nadzoru konsultują się ze sobą przed jej podjęciem.”;

▌

58)      w art. 255 ust. 2 dodaje się akapit ▌w brzmieniu:

„Jeżeli wniosek o weryfikację przedłożony zgodnie z niniejszym ustępem innemu organowi nadzoru ▌nie został rozpatrzony w ▌terminie dwóch tygodni lub jeżeli organowi nadzoru w praktyce odmawia się prawa uczestnictwa w tych kontrolach na mocy akapitu trzeciego, ▌organ składający wniosek może skierować sprawę do EIOPA i może zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.”;

58a)    w art. 255 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA może brać udział w kontrolach na miejscu przeprowadzanych wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;

59)      w art. 256 wprowadza się następujące zmiany:

a)        ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji posiadających udziały kapitałowe w innych zakładach oraz od ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej publikowania raz w roku sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy. Artykuły 51, 53, 54 i 55 ▌ stosuje się odpowiednio.”;

b)        ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane dokładniej określające informacje, które muszą być ujawniane ▌w odniesieniu do jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej.”;

c)        dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania w odniesieniu do sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej grupy EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur do zastosowania, a także formularzy i wzorów do celów ujawniania sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej grupy zgodnie z niniejszym artykułem.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

59a)    dodaje się następujący artykuł:

„Artykuł 256a

Struktura grupy

Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji publicznego ujawniania co roku – na poziomie grupy zakładów ubezpieczeń lub grupy zakładów reasekuracji – struktury prawnej oraz zarządczej i organizacyjnej, w tym wszystkich podmiotów objętych regulacją i nieobjętych regulacją oraz ważnych oddziałów należących do grupy.”;

60)      art. 258 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane dotyczące koordynacji środków egzekucji, o których mowa w ust. 1 i 2.”

61)      art. 259 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 259

Sprawozdawczość EIOPA

1.        EIOPA corocznie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania zgodnie z art. 50 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

2.        EIOPA przedstawia m.in. sprawozdanie na temat wszelkich istotnych i ważnych doświadczeń z działań nadzorczych i współpracy między organami nadzoru w ramach tytułu III, a zwłaszcza na temat:

a)        procedury nominacji organu sprawującego nadzór nad grupą, liczby organów sprawujących nadzór nad grupą i ich rozkładu geograficznego;

b)        pracy kolegiów organów nadzoru, a zwłaszcza udziału i zaangażowania organów nadzoru niebędących organem sprawującym nadzór nad grupą.

3.        Do celów ust. 1 niniejszego artykułu EIOPA może również, w stosownych przypadkach, przedstawić główne wnioski płynące z przeglądów, o których mowa w art. 248 ust. 6.”;

62)      ▌art. 260 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku, o którym mowa w art. 213 ust. 2 lit. c), zainteresowane organy nadzoru sprawdzają, czy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego jednostka dominująca ma siedzibę poza Unią, podlega nadzorowi prowadzonemu przez organ nadzoru państwa trzeciego, równoważnemu z nadzorem przewidzianym w niniejszym tytule w odniesieniu do nadzoru na poziomie grupy nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji, o których mowa w art. 213 ust. 2 lit. a) i b).

W przypadku niepodjęcia decyzji zgodnie z ust. 3 lub 5 sprawdzenia dokonuje organ nadzoru, który byłby organem sprawującym nadzór nad grupą w myśl kryteriów określonych w art. 247 ust. 2, (zwany dalej „pełniącym obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą”), na wniosek jednostki dominującej lub dowolnego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który uzyskał zezwolenie w Unii, albo z własnej inicjatywy. EIOPA wspiera organ pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

Czyniąc to, pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą przed podjęciem decyzji w sprawie równoważności konsultuje się, z pomocą EIOPA, z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru. Decyzja ta jest podejmowana zgodnie z kryteriami przyjętymi na mocy ust. 2. Pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą nie podejmuje w odniesieniu do kraju trzeciego żadnej decyzji, która byłaby sprzeczna z decyzją podjętą w odniesieniu do tego kraju trzeciego w przeszłości, chyba że jest to konieczne w celu uwzględnienia istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I oraz systemu nadzoru danego państwa trzeciego.

W przypadku gdy organy nadzoru nie zgadzają się z decyzją podjętą na podstawie akapitu drugiego, mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc zgodnie z art. 19 ust. 1, 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia o decyzji przez pełniącego obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.”;

2.        Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a ▌, akty delegowane określające kryteria oceny, czy system nadzoru ▌nad grupami w danym państwie trzecim jest równoważny z systemem określonym w niniejszym tytule.

3.        W przypadku spełnienia przez państwo trzecie kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 2 Komisja może, zgodnie z art. 301a i z pomocą EIOPA, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć decyzję stwierdzającą równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim z systemem określonym w niniejszym tytule.

Taka decyzja Komisji poddawana jest regularnemu przeglądowi w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w niniejszym tytule oraz systemu nadzoru w danym państwie trzecim.

EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go za pośrednictwem swojej strony internetowej.

4. W przypadku braku decyzji podejmowanej przez Komisję zgodnie z ust. 3 lub ust. 5 zastosowanie ma art. 262.

5.        Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 i nawet w przypadku niespełnienia kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 2, Komisja może, na określony czas i zgodnie z art. 301a, a także z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, podjąć decyzję stwierdzającą czasową równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim do zakładów, których siedziba znajduje się w danym państwie trzecim, z systemem nadzoru ustanowionym w tytule I niniejszej dyrektywy, jeżeli dane państwo trzecie spełniło przynajmniej poniższe kryteria:

a)        przedstawiło Unii pisemne zobowiązania w zakresie przyjęcia i stosowania systemu nadzoru, który mógłby zostać uznany za równoważny zgodnie z ust. 3, przed upływem tego określonego terminu;

b)        w celu wywiązania się z zobowiązania określonego w lit. a) ustanowiło program konwergencji;

c)        przeznaczyło wystarczające środki na wywiązanie się z zobowiązania określonego w lit. a);

d)        posiada system nadzoru oparty na ocenie ryzyka i wycenie rynkowej aktywów i pasywów;

e)        zawarło porozumienia co do wymiany poufnych informacji nadzorczych, zgodnie z art. 264;

f)         posiada niezależny system nadzoru oparty na podstawowych zasadach, zasadach i standardach przyjętych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego;

g)        ustanowiło – w odniesieniu do wszystkich osób podejmujących działania w imieniu organów nadzoru – obowiązki dotyczące zachowania tajemnicy służbowej, w szczególności dotyczące wymiany informacji z EIOPA i organami nadzoru zgodnie z ich definicją w art. 13 ust. 10.

Wszelkie decyzje na temat czasowej równoważności winny brać pod uwagę sprawozdania Komisji zgodnie z art. 177 ust. 2. Decyzje te są poddawane regularnym przeglądom, na podstawie sprawozdań z postępów przygotowanych przez dane państwo trzecie, które są przedstawiane Komisji i EIOPA co sześć miesięcy, a następnie przez nie oceniane.

EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go za pośrednictwem swojej strony internetowej.

Komisja może przyjmować, zgodnie z art. 301a, akty delegowane, które dokładniej określą warunki, o których mowa w akapicie pierwszym.

6. Okres, o którym mowa w ust. 5, wynosi pięć lat od daty określonej w art. 310 lub trwa do dnia, w którym zgodnie z ust. 3 system nadzoru stosowany w danym państwie trzecim został uznany za równoważny z systemem określonym w niniejszym tytule, w zależności od tego, który termin nastąpi pierwszy.

Termin ten może zostać przedłużony maksymalnie o kolejny rok w przypadku, gdy jest to konieczne na przeprowadzenie przez EIOPA i Komisję oceny równoważności do celów ust. 3.

7. W przypadku podjęcia zgodnie z ust. 5 decyzji stwierdzającej czasową równoważność systemu nadzoru w państwie trzecim państwa członkowskie mogą stosować art. 261. EIOPA, do dnia 1 stycznia 2014 r., wyda wytyczne dotyczące spójnego i konsekwentnego stosowania przepisów niniejszego ustępu przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie dokładają wszelkich starań w celu zastosowania się do tych wytycznych. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmie decyzję o niestosowaniu przepisów art. 261 w odniesieniu do danej grupy, żadne z pozostałych państw członkowskich nie może stosować przepisów tego artykułu do tej grupy.”

63)      art. 262 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku braku równoważnego nadzoru, o którym mowa w art. 260, lub gdy państwo członkowskie nie stosuje przepisów art. 261 w sytuacji czasowej równoważności zgodnie z art. 260 ust. 7, to państwo członkowskie stosuje w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji jedno z poniższych:

a)        odpowiednio art. 218-235 i art. 244-258 ▌;

b)        jedną z metod określonych w ust. 2.”;

▌

66)      w art. 300 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Kwoty wyrażone w euro w niniejszej dyrektywie dostosowywane są co pięć lat przez zwiększenie kwoty podstawowej w euro o zmianę procentową w ogólnych zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych we wszystkich państwach członkowskich, opublikowanych przez Eurostat od dnia 31 grudnia 2012 r. do daty przeglądu i zaokrąglane do wielokrotności 100 000 EUR.”.

67) skreśla się artykuł 301 ust. 2 i 3;

68)      dodaje się następujące artykuły ▌w brzmieniu:

„Artykuł 301a

Wykonanie przekazania

1.        Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych ▌powierza się Komisji z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule.

▌

1a.      Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, 37, 50, 56, 109a, 172, 216, 217, 227, 241, 244, 245, 247, 256, 258 i 260, powierza się Komisji na okres czterech lat od ….[11]*. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazanego uprawnienia najpóźniej sześć miesięcy przed zakończeniem okresu czterech lat. Przekazanie uprawnień jest w sposób dorozumiany odnawiane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się temu odnowieniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

1b.      Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17, 37, 50, 56, 109a, 172, 216, 217, 227, 241, 244, 245, 247, 256, 258 i 260, może zostać w każdej chwili odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja ta staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.

2.        Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3.        Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 17, 37, 50, 56, 109a, 172, 216, 217, 227, 241, 244, 245, 247, 256, 258 i 260 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w terminie trzech miesięcy od powiadomienia o akcie delegowanym Parlamentu Europejskiego i Rady Parlament Europejski ani Rada nie zgłoszą sprzeciwu wobec tego aktu, lub pod warunkiem, że przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłaszać sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

▌

Artykuł 301b

Klauzula o początku stosowania

Przyjmując po raz pierwszy regulacyjne standardy techniczne, o których mowa w art. 35 ust 6, art. 37 ust. 6a, art. 50, art. 58 ust. 8, art. 75 ust. 2, art. 86, art. 92 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 99 ust. 1, art. 111 ust. 1 i 2, art. 114 ust. 1, art. 127, art. 130, art. 135 ust. 1 i 2a, art. 143 ust. 1 i 2, art. 210 ust. 2, art. 211 ust. 2, art. 234, art. 245 ust. 4, art. 248 ust. 6 i 7, art. 249 ust. 3, na okres przejściowy nieprzekraczający dwóch lat od dnia ...* [publikacji niniejszej dyrektywy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej] Komisja stosuje procedurę przyjmowania aktów delegowanych określoną w art. 301a. Wszelkie poprawki do takich aktów delegowanych lub – po upłynięciu okresu przejściowego – wszelkie nowe regulacyjne standardy techniczne są przyjmowane zgodnie z procedurami określonymi w odpowiednich artykułach.”;

69)      w art. 304 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:

„Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Komitetowi Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych sprawozdanie na temat stosowania podejścia ustanowionego w ust. 1 oraz praktyk stosowanych przez organy nadzoru zgodnie z ust. 1, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednimi wnioskami. Sprawozdanie to dotyczy w szczególności transgranicznych skutków stosowania wspomnianego podejścia w celu zapobieżenia stosowania arbitrażu regulacyjnego przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji.”;

70)      dodaje się następującą sekcję w brzmieniu:

„SEKCJA 3

Ubezpieczenie i reasekuracja

Artykuł 308a

Faza wprowadzenia

1.        W okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oraz organy nadzoru podejmują wszelkie niezbędne środki w celu dostosowania się z dniem 1 stycznia 2014 r. do krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wdrażających niniejszą dyrektywę.

2.        Od dnia 1 stycznia 2013 r. państwa członkowskie czuwają nad tym, by organy nadzoru miały uprawnienia do:

a)        podejmowania decyzji w sprawie:

(i)       zatwierdzenia parametrów specyficznych dla danego zakładu zgodnie z art. 104 ust. 7;

(ii)      zatwierdzenia uzupełniających środków własnych zgodnie z art. 90;

(iii)     zatwierdzenia klasyfikacji pozycji środków własnych, o których mowa w art. 95 akapit trzeci;

(iv)      zatwierdzenia pełnego lub częściowego modelu wewnętrznego zgodnie z art. 112 i 113;

(v)       zatwierdzania spółek specjalnego przeznaczenia, które mają zostać ustanowione na ich terytorium;

(vi)      zatwierdzenia uzupełniających środków własnych pośredniczącej ubezpieczeniowej spółki holdingowej zgodnie z art. 226 ust. 2;

(vii)    decyzji, o której mowa w art. 228;

(viii)   zatwierdzenia modelu wewnętrznego grupy zgodnie z art. 231 i 233 ust. 5;

(ixi)    zezwolenia na objęcie przepisami art. 238 i 239 zgodnie z art. 236;

b)        określania poziomu i zakresu nadzoru nad grupą zgodnie z przepisami sekcji 2 i 3 tytułu III rozdział I;

c)        określania wyboru metody obliczenia wypłacalności na poziomie grupy zgodnie z art. 220;

d)        dokonywania ustaleń w zakresie równoważności i czasowej równoważności zgodnie z art. 227 i 260;

e)        wskazywania organu sprawującego nadzór nad grupą zgodnie z art. 247;

f)         powoływania kolegium organów nadzoru zgodnie z art. 248

g)        dokonywania ustaleń, o których mowa w art. 262 i 263; oraz

h)        określania zasad stosowania zwolnień i okresów przejściowych zgodnie z art. 308a ust. 3 i art. 308b.

Państwa członkowskie zobowiązują zainteresowane organy nadzoru do rozpatrzenia wniosków złożonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu uzyskania zatwierdzenia lub zezwolenia zgodnie z ust. 3. Decyzje podejmowane przez organy nadzoru w odniesieniu do wniosków o zatwierdzenie lub zezwolenie nie mają zastosowania przed upływem terminu określonego w art. 310.

3.        Bez uszczerbku dla art. 308b, od dnia 1 lipca 2013 r. zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji:

a)        oszacowują kapitałowy wymóg wypłacalności, minimalny wymóg kapitałowy i kwotę środków własnych, określają bilans zgodnie z niniejszą dyrektywą, a także dostarczają te informacje organom nadzoru;

b)        co roku dostarczają organom nadzoru informacje wymienione w art. 35 w odniesieniu do roku budżetowego kończącego się w dniu 1 lipca 2013 r. lub później.

Datę odniesienia dla bilansu, o którym mowa w lit. a), stanowi pierwszy dzień roku budżetowego rozpoczynającego się dnia 1 lipca 2012 r. lub później, ale przed dniem 1 lipca 2013 r.

Organy nadzoru mogą znieść wymóg określony w lit. b) w stosunku do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które nie spełniają w pełni wymogów posiadania właściwych systemów i struktur zgodnie z art. 35 ust. 5, pod warunkiem, że zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nadal podlegają wymogom dotyczącym sprawozdawczości obowiązującym na ich terytorium przed datą określoną w art. 309 ust. 1.

Artykuł 308b

Okresy przejściowe

1.        Państwa członkowskie mogą przyznać zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji lub grupom zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których suma bilansowa jest mniejsza niż 25 mld EUR i które nie spełniają kapitałowego wymogu wypłacalności w dniu, o którym mowa w art. 310, okres nieprzekraczający dwóch lat na spełnienie tego wymogu, pod warunkiem, że takie zakłady lub takie grupy przedstawiły zainteresowanym organom nadzoru, zgodnie z art. 138 ust. 2 i art. 142, do zatwierdzenia środki, które w tym celu zamierzają podjąć.

2.        Państwa członkowskie mogą przyznać zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji, które w dniu, o którym mowa w art. 310, nie spełniają w pełni wymogów dotyczących wprowadzenia odpowiednich systemów i struktur zgodnie z art. 35 ust. 5 i art. 55 ust. 1, okres nieprzekraczający dwóch lat na spełnienie tych wymogów.

3.        W trakcie tego okresu państwa członkowskie mogą zezwolić zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji, które nie spełniają w pełni wymogów dotyczących publicznego ujawniania informacji, o których mowa w art. 51 oraz art. 53, 54 i 55, na ujawnienie i włączenie do regularnych sprawozdań dla organów nadzoru jedynie takich informacji, które wdrożone systemy i struktury są w stanie zapewnić.

4.        Państwa członkowskie mogą przyznać grupom zakładów ubezpieczeń i grupom zakładów reasekuracji, które w dniu, o którym mowa w art. 310, nie spełniają w pełni wymogów dotyczących wprowadzenia odpowiednich systemów i struktur zgodnie z art. 254 okres nieprzekraczający dwóch lat na spełnienie tych wymogów.

5.        W trakcie tego okresu państwa członkowskie mogą zezwolić grupom zakładów ubezpieczeń i grupom zakładów reasekuracji, które nie spełniają w pełni wymogów dotyczących publicznego ujawniania informacji, o których mowa w art. 256, na ujawnienie i włączenie do regularnych sprawozdań dla organów nadzoru jedynie takich informacji, które wdrożone systemy i struktury są w stanie zapewnić.

6.        Bez uszczerbku dla art. 94 podstawowe pozycje środków własnych, które zostały wyemitowane przed ...* i które mogą być wykorzystane do osiągnięcia dostępnego marginesu wypłacalności w stopniu nie niższym od 50% progu wypłacalności zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG, art. 1 dyrektywy 2002/13/WE, art. 27 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE i art. 36 ust. 3 dyrektywy 2005/68/WE są włączane do kategorii 1 podstawowych środków własnych na okres maksymalnie 10 lat od daty wymienionej w art. 310.

7.        Bez uszczerbku dla art. 94 podstawowe pozycje środków własnych, które zostały wyemitowane przed ...* i które mogą być wykorzystane do osiągnięcia dostępnego marginesu wypłacalności w stopniu do 25% marginesu wypłacalności zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG, art. 1 dyrektywy 2002/13/WE, art. 27 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE i art. 36 ust. 3 dyrektywy 2005/68/WE są włączane do kategorii 2 podstawowych środków własnych na okres maksymalnie 10 lat od daty wymienionej w art. 310.

8.        W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji inwestujących w zbywalne papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe oparte na pożyczkach przekształconych, które to papiery zostały wyemitowane przed dniem 1 stycznia 2011 r., wymogi określone w 135 ust. 2 lit. a) obowiązują od dnia 31 grudnia 2014 r., lecz jedynie w przypadku, gdy po dniu 31 grudnia 2014 r. dodane są nowe ekspozycje bazowe lub też gdy ekspozycje zostały zastąpione.

9.        Standardowe parametry, które mają być wykorzystane w przypadku aktywów zakupionych przez zakład w dniu ...* lub wcześniej do wyliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje zgodnie ze standardową formułą bez możliwości zastosowania ustaleń art. 304, są wyliczane jako średnia ważona:

a)        standardowego parametru wykorzystywanego do wyliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem a akcje zgodnie z art. 304; oraz

b)        standardowego parametru wykorzystywanego do wyliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje bez możliwości zastosowania standardowej formuły określonej w art. 304.

Waga parametru wymienionego w akapicie pierwszym lit. b) wzrasta co najmniej liniowo pod koniec każdego roku od 0% w roku rozpoczynającym się dnia 1 stycznia 2014 r. do 100% w ciągu 7 lat od dnia 1 stycznia 2014 r.

Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 301a, określając szczegółowo kryteria, które muszą być spełnione, w tym instrumenty, które mogą być objęte okresem przejściowym.

W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania tego okresu przejściowego EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury mające zastosowanie do niniejszego ustępu.

EIOPA przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie czwartym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

10.      W przypadku gdy w dniu ...* państwa członkowskie stosowały przepisy określone w art. 4 dyrektywy 2003/41/WE, mogą one – do momentu przyjęcia poprawek do art. 17–17c dyrektywy 2003/41/WE – nadal stosować ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne, które zostały przyjęte w celu spełnienia wymagań art. 1–19, 27–30, 32–35, i 37–67 dyrektywy 2002/83/WE obowiązujących w ostatnim dniu wdrożenia dyrektywy 2002/83/WE.

11.      Państwa trzecie, które stosują prawodawstwo uznane za równoważne z niniejszą dyrektywą, mogą stosować okresy przejściowe równoważne do okresów ustanowionych w ust. 1–10.

12.      Państwa członkowskie mogą pozwolić najwyższemu dominującemu zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w okresie nieprzekraczającym siedmiu lat od daty, o której mowa w art. 309 ust. 1, na złożenie wniosku o zatwierdzenie modelu wewnętrznego grupy mającego zastosowanie do części grupy, w ramach której zarówno dany zakład, jak i najwyższy dominujący zakład mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem, że część ta tworzy osobną część mającą inny profil ryzyka niż pozostała część grupy.

Artykuł 308c

Korekta dopasowana dla niektórych zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie

1.        W drodze odstępstwa od art. 75, 76 i 77 państwa członkowskie mogą pozwolić zakładom ubezpieczeń na życie na obliczanie wartości odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka w celu jak najlepszego oszacowania w odniesieniu do zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie z korektą dopasowaną, zgodnie z ust. 2 i 3, pod warunkiem, że spełnione zostały poniższe warunki związane z zobowiązaniami dotyczącymi ubezpieczenia na życie i aktywami stanowiącymi ich pokrycie:

a)    zakład ubezpieczeń na życie dokonał cesji portfela aktywów, składającego się z obligacji i innych aktywów o podobnych właściwościach pod względem przepływu pieniężnego, z myślą o pokryciu najlepszego oszacowania portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, a cesja ta obowiązuje przez okres trwania tych zobowiązań, z wyjątkiem działań mających na celu replikację przepływów pieniężnych pomiędzy aktywami a pasywami w przypadku, gdy przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom, takim jak niewykonanie zobowiązania dotyczącego obligacji;

b)    portfel zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, do których zastosowanie ma korekta dopasowana oraz cesja portfela aktywów są wyodrębnione, zarządzane i organizowane niezależnie od pozostałej działalności zakładów ubezpieczeń na życie, bez możliwości transferu;

c)     przyszłe przepływy pieniężne portfela aktywów będącego przedmiotem cesji replikują wszystkie przyszłe przepływy pieniężne portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie w tej samej walucie, a wszelkie niedopasowanie nie pociąga za sobą znaczącego ryzyka, jeżeli chodzi o ryzyko związane z działalnością w zakresie ubezpieczeń na życie, do której stosuje się korektę dopasowaną;

d)        umowy ubezpieczenia na życie stanowiące podstawę portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie nie pociągają za sobą wypłat premii w przyszłości;

e)     jedyne ryzyko ubezpieczeniowe związane z portfelem zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie to ryzyko długowieczności, ryzyko wydatków i ryzyko korekty, a umowy stanowiące podstawę zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie nie obejmują opcji przysługujących ubezpieczającym lub obejmują jedynie opcję wykupu, w której wartość wykupu nie przekracza wartości aktywów, obliczanych zgodnie z art. 75, obejmując zobowiązania dotyczące ubezpieczenia na życie w momencie realizacji opcji wykupu;

f)     przepływy pieniężne dotyczące aktywów w portfelu będącym przedmiotem cesji są stałe;

g)     przepływy pieniężne dotyczące aktywów w portfelu będącym przedmiotem cesji nie mogą zostać zmienione przez emitentów aktywów ani jakiekolwiek strony trzecie;

h)       jakość kredytowa żadnego z aktywów w portfelu będącym przedmiotem cesji nie jest niższa niż odpowiednia jakość kredytowa określona zgodnie z ust. 7;

i)     zakład ubezpieczeń na życie podaje do wiadomości publicznej stosowanie korekty dopasowanej zgodnie z niniejszym artykułem i skutki monetarne dla pozycji finansowej zakładu;

j)         działalność zakładu ubezpieczeń na życie, do której stosowana jest korekta dopasowana zgodnie z niniejszym artykułem, prowadzona jest tylko w państwie członkowskim, w którym zakład uzyskał zezwolenie;

k)        organ nadzoru zatwierdził stosowanie korekty dopasowanej do portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, jeżeli organ stwierdził, że spełnione zostały wymogi określone w lit. a) do j).

W przypadku gdy przepływy pieniężne zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, o których mowa w lit. f), są zależne od inflacji, zakład ubezpieczeń na życie może wykorzystywać aktywa, których przepływy pieniężne są stałe z wyjątkiem zależności od inflacji, pod warunkiem że aktywa te replikują uwzględniające inflację przepływy pieniężne portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie.

2.        Dla każdej waluty i w odniesieniu do każdej zapadalności korekta dopasowana jest obliczana zgodnie z poniższymi zasadami:

a)        korekta dopasowana jest równa różnicy:

(i)       rocznej efektywnej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która – stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie – daje wartość równą wartości zgodnie z art. 75 portfela aktywów będących przedmiotem cesji; oraz

(ii)      rocznej efektywnej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która – stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie – daje wartość równą najlepszemu oszacowaniu portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, przy czym uwzględniana jest wartość w czasie przy wykorzystaniu podstawowej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka;

b)        korekta dopasowana nie obejmuje spreadu bazowego odzwierciedlającego ryzyko zatrzymane przez zakład ubezpieczeń na życie;

c)        korekta dopasowana zapewnia odpowiednie zachęty w dziedzinie zarządzania, biorąc pod uwagę przynajmniej jakość kredytową aktywów będących przedmiotem cesji.

3.        Do celów ust. 2 lit. b) mający zastosowanie spread bazowy:

a)        jest poddawany dynamicznej bieżącej ocenie i jest równy sumie:

(i)       spreadu kredytowego odpowiadającego prawdopodobieństwu niewykonania zobowiązania dotyczącego aktywów; oraz

(ii)      spreadu kredytowego odpowiadającego spodziewanej stracie wynikającej z obniżenia wartości aktywów;

b)        nie jest niższy niż 75% długoterminowej średniej wartości spreadu w stosunku do podstawowej stopy procentowej aktywów pozbawionych ryzyka o takim samym czasie trwania, jakości kredytowej i klasy aktywów, zanotowanych na rynkach finansowych.

Prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, o którym mowa w lit. a) pkt (i), opiera się na długoterminowych statystykach przypadków niewykonania zobowiązań, które są istotne w odniesieniu do aktywów pod względem czasu trwania aktywów, jakości kredytowej i klasy aktywów.

4.        Zakłady ubezpieczeń na życie stosujące metodę obliczania określoną w ust. 2 i 3 nie mogą stosować żadnych innych korekt do struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka. Zakłady ubezpieczeń na życie, które stosują korektę dopasowaną do portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, nie mogą powrócić do podejścia, które nie uwzględnia korekty dopasowanej. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń na życie, który stosuje korektę dopasowaną, nie jest już w stanie spełnić warunków określonych w ust. 1, informuje o tym niezwłocznie organ nadzoru i podejmuje konieczne środki celem przywrócenia zgodności z tymi warunkami. W przypadku gdy dany zakład nie może przywrócić zgodności z tymi warunkami w ciągu dwóch miesięcy, przestaje stosować korektę dopasowaną do wszystkich swoich zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie i może powrócić do stosowania korekty dopasowanej dopiero po okresie 24 miesięcy.

5.        Zakłady ubezpieczeń na życie stosujące korektę dopasowaną określoną w niniejszym artykule nie mogą stosować żadnej dostosowanej odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, o której mowa w art. 77a, lub symetrycznego mechanizmu dostosowania, o którym mowa w art. 106a.

6.        Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane określające szczegółowo:

a)        kryteria, które zakłady ubezpieczeń na życie powinny spełnić, aby móc stosować korektę dopasowaną, o której mowa w niniejszym artykule;

b)        kryteria, które pozwalają zatwierdzić i zweryfikować zgodność z wymogami określonymi w ust. 1;

c)        założenia i metody stosowane przy obliczaniu spreadu bazowego, o którym mowa w ust. 3;

d)        kryteria weryfikowania zgodności z wymogami określonymi w ust. 2 lit. c).

7.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do jakości kredytowej aktywów EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia jakości kredytowej aktywów będących przedmiotem cesji, która jest wyższa niż minimalna jakość ogólnie uznawana za jakość inwestycyjną, do celów ust. 1 lit. h), obejmując – w stosownych przypadkach – właściwe limity konieczne do zapewnienia odpowiedniej jakości kredytowej wszystkich aktywów dla zakładu jako całości.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

8.        W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń na życie obliczają całość lub istotną część rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wraz z odpowiednią strukturą czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, która obejmuje korektę dopasowaną większą niż zero, przedkładają one co roku organowi nadzoru następujące informacje w formie pisemnej:

a)        opis wpływu obniżenia korekty dopasowanej do zera;

b)        w przypadku gdy obniżenie korekty dopasowanej do zera skutkowałoby niezgodnością z kapitałowym wymogiem wypłacalności – analizę planów zakładu w zakresie przywrócenia w takiej sytuacji poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności;

c)        wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, do których zastosowanie ma korekta dopasowana.

9.        EIOPA w ścisłej współpracy z ERRS i po przeprowadzeniu konsultacji publicznych ocenia stosowanie art. 77a, 77b, 106, 106a, 304 i ust. 1 do 8 niniejszego artykułu, a także aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy tych przepisów. Ocena ta jest dokonywana z uwzględnieniem dostępności gwarancji długoterminowych w produktach ubezpieczenia na życie, zachowania zakładów ubezpieczeń na życie jako inwestorów długoterminowych oraz ogólnie stabilności finansowej. W oparciu o tę ocenę Komisja przesyła sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 1 stycznia 2021 r. lub – w stosownych przypadkach, w których zastosowanie ma korekta dopasowana – do dnia 1 stycznia 2019 r.

Sprawozdanie koncentruje się w szczególności na wpływie na:

a)        funkcjonowanie i stabilność europejskich rynków ubezpieczeń na życie;

b)        rynek wewnętrzny, a w szczególności konkurencję i równe szanse na europejskich rynkach ubezpieczeń na życie;

c)        ochronę ubezpieczających;

d)        zakres, w którym zakłady ubezpieczeń na życie działają nadal jako inwestorzy długoterminowi;

e)        dostępność i cenę produktów rentowych;

f)         dostępność i cenę innych (konkurencyjnych) produktów;

g)        długoterminowe strategie inwestycyjne zakładów w odniesieniu do produktów, do których zastosowanie mają ust. 1–7, w porównaniu do strategii dotyczących innych gwarancji długoterminowych;

h)        wybór konsumenta i jego świadomość ryzyka;

i)         zakłady ubezpieczeń na życie o dobrze zróżnicowanej lub gorzej zróżnicowanej strukturze; oraz

j)         inne skutki dla gospodarki realnej.

Ponadto sprawozdanie powinno oprzeć się na doświadczeniach w zakresie nadzoru stosowania art. 77a, 77b, 106, 106a, 304 i ust. 1 do 8 niniejszego artykułu, a także aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy tych przepisów.

W razie konieczności w wyniku sprawozdania zostaną opracowane odpowiednie wnioski ustawodawcze.

10.      W przypadku gdyby w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 9, stwierdzono, że korekta dopasowana nie jest środkiem właściwym w kontekście dobrze funkcjonującego i stabilnego rynku ubezpieczeń na życie oraz zasad leżących u podstaw niniejszej dyrektywy, Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 301a w celu zastąpienia niniejszego artykułu następującymi przepisami przejściowymi dotyczącymi korekty dopasowanej:

Artykuł 308c

Przepisy przejściowe dotyczące korekty dopasowanej w odniesieniu do określonych zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie

1.        W drodze odstępstwa od art. 75, 76 i 77 państwa członkowskie mogą zezwolić zakładom ubezpieczeń na życie na obliczanie wartości odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka w celu jak najlepszego oszacowania w odniesieniu do zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie z korektą dopasowaną, zgodnie z ust. 2 i 3, pod warunkiem, że spełnione zostały poniższe warunki związane z zobowiązaniami dotyczącymi ubezpieczenia na życie i aktywami stanowiącymi ich pokrycie:

a) zakład ubezpieczeń na życie dokonał cesji portfela aktywów, składającego się z obligacji i innych aktywów o podobnych właściwościach pod względem przepływu pieniężnego, z myślą o pokryciu najlepszego oszacowania portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, a cesja ta obowiązuje przez okres trwania tych zobowiązań, z wyjątkiem działań mających na celu replikację przepływów pieniężnych pomiędzy aktywami a pasywami w przypadku, gdy przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom, takim jak niewykonanie zobowiązania dotyczącego obligacji;

b) portfel zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, do których zastosowanie ma korekta dopasowana oraz cesja portfela aktywów są wyodrębnione, zarządzane i organizowane niezależnie od pozostałej działalności zakładów ubezpieczeń, bez możliwości transferu;

c) przyszłe przepływy pieniężne portfela aktywów będącego przedmiotem cesji replikują wszystkie przyszłe przepływy pieniężne portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie w tej samej walucie, a wszelkie niedopasowanie nie pociąga za sobą znaczącego ryzyka, jeżeli chodzi o ryzyko związane z działalnością w zakresie ubezpieczeń na życie, do której stosuje się korektę dopasowaną;

d) umowy ubezpieczenia na życie stanowiące podstawę portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie nie pociągają za sobą wypłat premii w przyszłości;

e) jedyne ryzyko ubezpieczeniowe związane z portfelem zobowiązań dotyczących ubezpieczeń na życie to ryzyko długowieczności, ryzyko wydatków i ryzyko korekty; umowy stanowiące podstawę zobowiązań dotyczących ubezpieczeń na życie nie obejmują opcji przysługujących ubezpieczającym lub obejmują jedynie opcję wykupu, w której wartość wykupu nie przekracza wartości aktywów, obliczanych zgodnie z art. 75, obejmując zobowiązania dotyczące ubezpieczeń na życie w momencie realizacji opcji wykupu;

f) przepływy pieniężne dotyczące aktywów w portfelu będącym przedmiotem cesji są stałe;

g) przepływy pieniężne dotyczące aktywów w portfelu będącym przedmiotem cesji nie mogą zostać zmienione przez emitentów aktywów ani jakiekolwiek strony trzecie;

h)    jakość kredytowa żadnego z aktywów w portfelu będącym przedmiotem cesji nie jest niższa niż odpowiednia jakość kredytowa określona zgodnie z ust. 7;

i) zakład ubezpieczeń na życie podaje do wiadomości publicznej stosowanie korekty dopasowanej zgodnie z niniejszym artykułem i skutki monetarne dla pozycji finansowej zakładu;

j)         działalność zakładu ubezpieczeń na życie, do której stosowana jest korekta dopasowana zgodnie z niniejszym artykułem, prowadzona jest tylko w państwie członkowskim, w którym zakład uzyskał zezwolenie;

k)        organ nadzoru zatwierdził stosowanie korekty dopasowanej do portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, jeżeli organ stwierdził, że spełnione zostały wymogi określone w lit. a) do j).

W przypadku gdy przepływy pieniężne zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, o których mowa w lit. f), są zależne od inflacji, zakład ubezpieczeń na życie może wykorzystywać aktywa, których przepływy pieniężne są stałe z wyjątkiem zależności od inflacji, pod warunkiem, że aktywa te replikują uwzględniające inflację przepływy pieniężne portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie.

2.        Dla każdej waluty i w odniesieniu do każdej zapadalności korekta dopasowana jest obliczana zgodnie z poniższymi zasadami:

a)        korekta dopasowana jest równa różnicy:

(i)       rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która – stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie – daje wartość równą wartości zgodnie z art. 75 portfela aktywów będących przedmiotem cesji; oraz

(ii)      rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która – stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie – daje wartość równą najlepszemu oszacowaniu portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, przy czym uwzględniana jest wartość w czasie przy wykorzystaniu podstawowej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka;

b)        korekta dopasowana nie obejmuje spreadu bazowego odzwierciedlającego ryzyko zatrzymane przez zakład ubezpieczeń na życie;

c)        korekta dopasowana zapewnia odpowiednie zachęty w dziedzinie zarządzania, biorąc pod uwagę przynajmniej jakość kredytową aktywów będących przedmiotem cesji.

3.        Do celów ust. 2 lit. b) mający zastosowanie spread bazowy:

a)        jest poddawany dynamicznej bieżącej ocenie i jest równy sumie:

(i)       spreadu kredytowego odpowiadającego prawdopodobieństwu niewykonania zobowiązania dotyczącego aktywów; oraz

(ii)      spreadu kredytowego odpowiadającego spodziewanej stracie wynikającej z obniżenia wartości aktywów;

b)        nie jest niższy niż 75% długoterminowej średniej wartości spreadu w stosunku do podstawowej stopy procentowej aktywów pozbawionych ryzyka o takim samym czasie trwania, jakości kredytowej i klasy aktywów, zanotowanych na rynkach finansowych.

Prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, o którym mowa w lit. a) pkt (i), opiera się na długoterminowych statystykach przypadków niewykonania zobowiązań, które są istotne w odniesieniu do aktywów pod względem czasu trwania aktywów, jakości kredytowej i klasy aktywów.

4.        Zakłady ubezpieczeń na życie stosujące metodę obliczania określoną w ust. 2 i 3 nie mogą stosować żadnych innych korekt do struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka. Zakłady ubezpieczeń na życie, które stosują korektę dopasowaną do portfela zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, nie mogą powrócić do podejścia, które nie uwzględnia korekty dopasowanej. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń na życie, który stosuje korektę dopasowaną, nie jest już w stanie spełnić warunków określonych w ust. 1, informuje o tym niezwłocznie organ nadzoru i podejmuje konieczne środki celem przywrócenia zgodności z tymi warunkami. W przypadku gdy dany zakład nie może przywrócić zgodności z tymi warunkami w ciągu dwóch miesięcy, przestaje stosować korektę dopasowaną do wszystkich swoich zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie i może powrócić do stosowania korekty dopasowanej dopiero po okresie 24 miesięcy.

5.        Zakłady ubezpieczeń na życie stosujące korektę dopasowaną określoną w niniejszym artykule nie mogą stosować żadnej dostosowanej odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, o której mowa w art. 77a, lub symetrycznego mechanizmu dostosowania, o którym mowa w art. 106a.

6.        Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane określające szczegółowo:

a)        kryteria, które zakłady ubezpieczeń na życie winny spełnić, aby móc stosować korektę dopasowaną, o której mowa w niniejszym artykule;

b)        kryteria, które pozwalają zatwierdzić i zweryfikować zgodność z wymogami określonymi w ust. 1;

c)        założenia i metody stosowane przy obliczaniu spreadu bazowego, o którym mowa w ust. 3;

d)        kryteria weryfikowania zgodności z wymogami określonymi w ust. 2 lit. c).

7.        W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do jakości kredytowej aktywów EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia jakości kredytowej aktywów będących przedmiotem cesji, która jest wyższa niż minimalna jakość ogólnie uznawana za jakość inwestycyjną, do celów ust. 1 lit. h), obejmując, w stosownych przypadkach, właściwe limity konieczne do zapewnienia odpowiedniej jakości kredytowej wszystkich aktywów dla zakładu jako całości.

EIOPA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [...].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.

8.        W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń na życie obliczają całość lub istotną część rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wraz z odpowiednią strukturą czasową stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, która obejmuje korektę dopasowaną większą niż zero, przedkładają one co roku organowi nadzoru następujące informacje w formie pisemnej:

a)        opis wpływu obniżenia korekty dopasowanej do zera;

b)        w przypadku gdy obniżenie korekty dopasowanej do zera skutkowałoby niezgodnością z kapitałowym wymogiem wypłacalności – analizę planów zakładu w zakresie przywrócenia w takiej sytuacji poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności;

c)        wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla zobowiązań dotyczących ubezpieczenia na życie, do których zastosowanie ma korekta dopasowana.

9.        Dla każdej waluty i w odniesieniu do każdej zapadalności stopa procentowa jest obliczana jako średnia ważona:

a)        stopy procentowej, o której mowa w ust. 1–8; oraz

b)        stopy procentowej w odniesieniu do ww. zapadalności dotyczącej odpowiedniej struktury czasowej stóp procentowych papierów wartościowych pozbawionych ryzyka, zgodnie z art. 75, 76 i 77.

Waga stopy procentowej wzrasta co najmniej liniowo na koniec każdego roku od jednej siódmej w pierwszym roku stosowania niniejszego artykułu do 100% po upływie 7 lat od daty wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.”;

72) art. 309 ust. 1 ▌otrzymuje brzmienie:

"1.       „Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 4, 10, 13, 14, 17 ust. 3, art. 18, 23, 26–32, 34–49, 51–55, 58 ust. 8, art. 67, 68, 71, 72, 74–85, 87–91, 93–96, 98, 100–110, 112, 113, 115–126, 128, 129, 131–134, 136–142, 143, 144, 146, 148, 162–167, 172, 173, 178, 185, 190, 192, 210–233, 235–240, 243–258, 260–263, 265, 266, 303 i 304 oraz załączników III i IV do dnia 31 grudnia 2012 r. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.”;

73)      w art. 310 akapit pierwszy datę „1 listopada 2012 r.” zastępuje się datą „1 stycznia 2014 r.”;

73a)    dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 310a

Personel i zasoby EIOPA

EIOPA dokonuje oceny potrzeb odnoszących się do personelu i zasobów, związanych z przejęciem przez ten organ uprawnień i obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą, i przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.”;

74)      art. 311 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 311

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuły 308a i 308b stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

Artykuły 1, 2, 3, 5–9, 11, 12, 15, 16, art. 17 ust. 2, art. 19–22, 24, 25, 33, 57, 58 ust. 1–7, art. 59–66, 69, 70, 73, 145, 147, 149–161, 168–171, 174–177, 179–184, 186–189, 191, 193–209, 267–300, 302, 305–308 oraz załączniki I i II, V, VI i VII stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Komisja może przyjąć akty delegowane, regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne przed datą, o której mowa w akapicie trzecim.”;

75)      w załączniku III część A punkt 28 otrzymuje brzmienie:

„28.     We wszystkich przypadkach, jako alternatywa form zakładów ubezpieczeniowych innych niż zakłady ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt (1)–(27) i (29), forma spółki europejskiej (SE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 2157/2001(1)”;

76)      w załączniku III część A dodaje się następujący punkt ▌ w brzmieniu:

„29.     w zakresie w jakim dane państwo członkowskie zezwala na to, by działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie była prowadzona przez podmiot o formie prawnej spółdzielni, oraz jako alternatywa form zakładów ubezpieczeniowych innych niż zakłady ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt (1)–(28), forma spółdzielni europejskiej (SCE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 1435/2003.[12]”;

77)      w załączniku III część B punkt 28 otrzymuje brzmienie:

„28.     we wszystkich przypadkach, jako alternatywa form zakładów ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt (1)–(27) i (29), forma spółki europejskiej (SE) zdefiniowana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2157/2001”;

78)      w załączniku III część B dodaje się następujący punkt ▌ w brzmieniu:

„29.     w zakresie w jakim dane państwo członkowskie zezwala na to, by działalność w zakresie ubezpieczeń na życie była prowadzona przez podmiot o formie prawnej spółdzielni, oraz jako alternatywa form zakładów ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt (1)–(28), forma spółdzielni europejskiej (SCE) zdefiniowana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1435/2003.”

79)      w załączniku III część C punkt 28 otrzymuje brzmienie:

„28.     we wszystkich przypadkach, jako alternatywa form zakładów reasekuracji wymienionych w pkt (1)–(27) i (29), forma spółki europejskiej (SE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 2157/2001”

80)      w załączniku III część C dodaje się następujący punkt ▌ w brzmieniu:

„29.     w zakresie w jakim dane państwo członkowskie zezwala na to, by działalność w zakresie reasekuracji była prowadzona przez podmiot o formie prawnej spółdzielni, oraz jako alternatywa form zakładów reasekuracji wymienionych w pkt (1)–(28), forma spółdzielni europejskiej (SCE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 1435/2003.”;

81)      w tabeli korelacji w załączniku VII dokonuje się następujących zmian:

a)        pod słowami „niniejsza dyrektywa” dodaje się art. 13 ust. 27 jako korespondujący z art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG;

b)        pod słowami „niniejsza dyrektywa” odesłania do art. 210 ust. 1 lit. f) i ▌ g) zastępuje się odpowiednio odesłaniami do art. 212 ust. 1 lit. f) i ▌ g).

Artykuł 2a

Zmiany rozporządzenia (WE) nr 1060/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 1060/2009 wprowadza się następujące zmiany:

art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.      Agencja ratingowa składa wniosek o rejestrację zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, co jest warunkiem uznania jej za zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej („ECAI”) zgodnie z art. 81 dyrektywy 2006/48/WE lub art. 109a dyrektywy 2009/138/WE, chyba że wystawia ona wyłącznie ratingi kredytowe, o których mowa w ust. 2.”.

Artykuł 2b

Przegląd

Do dnia 1 stycznia 2015 r., a następnie co roku Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym określa, czy Europejskie Urzędy Nadzoru przedłożyły projekty regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych przewidziane w dyrektywach 2002/92/WE, 2003/71/WE i 2009/138/WE, niezależnie od tego, czy przedłożenie takich projektów regulacyjnych standardów technicznych lub wykonawczych standardów technicznych jest obowiązkowe czy opcjonalne, a także wszelkie odpowiednie wnioski.

Artykuł 3

Transpozycja

1.        Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 3, 6, 8, 9, 12, 13, 24, 25, 28, 30, 32, 33, 37, 40-43, 45, 46, 47, 53-55, 57, 59, 62, 63, 66 i 75–80 niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2013 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.        Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 2 ust. 15, 20 i 59a stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

Artykuł 5

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego                          W imieniu Rady

Przewodniczący                                                       Przewodniczący

[…]                                                                       […]

27.6.2011

OPINIA Komisji Prawnej

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

( COM(2011)0008 – C7‑0027/2011 – 2011/0006(COD) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Dimitar Stoyanov

POPRAWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka  1

Wniosek dotyczący dyrektywy – akt zmieniający

Artykuł 2 – punkt 68

Dyrektywa 2009/138/WE

Artykuł 301 c – ustęp 1

Uzasadnienie

Należy przedłużyć okres przeznaczony na zgłaszanie zastrzeżeń, aby Parlament i Rada miały wystarczająco dużo czasu na szczegółowe przeanalizowanie proponowanego aktu delegowanego i wydanie w tej kwestii fachowej opinii.

Poprawka  2

Wniosek dotyczący dyrektywy – akt zmieniający

Artykuł 2 – punkt 70

Dyrektywa 2009/138/WE

Artykuł 308 a – ustęp 1

Uzasadnienie

Na poprzednim etapie dyskusji poruszono kwestię rozbieżności między art. 308a ust. 1 a art. 308b lit. a) – w pierwszym z nich jest mowa o okresie pięciu lat, a w drugim o okresie trzech lat. Według przedstawiciela Komisji okres trzech lat jest właściwym okresem. Celem poprawki jest usunięcie tej nieścisłości technicznej.

PROCEDURA

PROCEDURA