Zittingsdocument
30.5.2012
***I
VERSLAG
over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat
( COM(2011)0453 – C7‑0210/2011 – 2011/0203(COD) )
Commissie economische en monetaire zaken
Rapporteur: Othmar Karas
PR_COD_1amCom
Verklaring van de gebruikte tekens |
* Raadplegingsprocedure *** Goedkeuringsprocedure ***I Gewone wetgevingsprocedure (eerste lezing) ***II Gewone wetgevingsprocedure (tweede lezing) ***III Gewone wetgevingsprocedure (derde lezing)
(De aangeduide procedure is gebaseerd op de in de ontwerptekst voorgestelde rechtsgrond.)
|
Amendementen op een ontwerptekst |
Door het Parlement aangebrachte wijzigingen op de ontwerptekst worden in vet cursief aangegeven. De markering in mager cursief is een aanwijzing voor de technische diensten en betreft passages in de ontwerptekst waarvoor een correctie wordt voorgesteld met het oog op de uiteindelijke tekst (bijvoorbeeld aperte fouten of weglatingen in een taalversie). Dergelijke correcties moeten worden goedgekeurd door de betrokken technische diensten.
In de koptekst van een amendement op een bestaande tekst, waarvoor in de ontwerptekst wijzigingen worden voorgesteld, wordt op respectievelijk de derde en vierde regel verwezen naar de bestaande tekst en naar de bepaling in kwestie. Tekstdelen die worden overgenomen uit een bepaling van een bestaande tekst die in de ontwerptekst niet is gewijzigd, maar door het Parlement wordt geamendeerd, worden in vet gemarkeerd. Een eventuele schrapping van dergelijke tekstdelen wordt als volgt aangegeven: [...].
|
INHOUD
Blz.
ONTWERPWETGEVINGSRESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT 5
PROCEDURE 179
ONTWERPWETGEVINGSRESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT
over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat
( COM(2011)0453 – C7‑0210/2011 – 2011/0203(COD) )
(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing)
Het Europees Parlement,
– gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0453 ),
– gezien artikel 294, lid 2, en artikel 53, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0210/2011),
– gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
– gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van het protocol (nr. 2) betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid werd ingediend door de Poolse senaat, en waarin het ontwerpwetgevingsbesluit in strijd met het subsidiariteitsbeginsel wordt geacht,
– gezien artikel 55 van zijn Reglement,
– gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0170/2012 ),
1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast;
2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen;
3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen.
AMENDEMENTEN VAN HET EUROPEES PARLEMENT[1]*
op het voorstel van de Commissie
---------------------------------------------------------
RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 53, lid 1,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
Gezien het advies van de Europese Centrale Bank[2],
Gezien het advies van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming[3],
Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,
Overwegende hetgeen volgt:
(1) Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen[4] en Richtlijn 2006/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen[5] (hierna "instellingen" genoemd) zijn herhaaldelijk en ingrijpend gewijzigd. Talrijke bepalingen van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG zijn zowel op kredietinstellingen als op beleggingsondernemingen van toepassing. Ter wille van de duidelijkheid en van een coherente toepassing van deze bepalingen is het wenselijk deze bepalingen bijeen te brengen in nieuwe wetgeving die zowel op kredietinstellingen als op beleggingsondernemingen van toepassing is. Met het oog op een betere toegankelijkheid dienen de bepalingen van de bijlagen bij deze richtlijnen in het dispositief van deze nieuwe wetgeving te worden opgenomen.
(2) De nieuwe wetgeving dient uit twee verschillende juridische instrumenten te bestaan. Deze richtlijn dient de bepalingen te bevatten die betrekking hebben op de vergunningverlening voor de bedrijfsuitoefening, de verwerving van gekwalificeerde deelnemingen, de uitoefening van de vrijheid van vestiging en van het recht van het vrij verrichten van diensten, en de bevoegdheden van de toezichthoudende autoriteiten van de lidstaat van herkomst en de lidstaat van ontvangst in dit verband, alsook de bepalingen inzake het aanvangskapitaal en de toetsing door toezichthouders van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen. Deze richtlijn heeft als voornaamste doel en onderwerp het coördineren van nationale bepalingen betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, de regelingen voor de governance van deze instellingen en het toezichtkader dat op hen van toepassing is. Afgezien van deze bepalingen, bevatten de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG ook voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen geldende prudentiële vereisten. Deze vereisten dienen te worden opgenomen in een verordening tot vaststelling van uniforme en rechtstreeks toepasselijke prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, daar dergelijke vereisten nauw verband houden met de werking van de financiële markten voor een aantal activa die door kredietinstellingen en beleggingsondernemingen worden aangehouden. Deze richtlijn moet bijgevolg samen met bovenbedoelde verordening worden gelezen. Beide juridische instrumenten samen zouden het rechtskader vormen dat van toepassing is op het bankbedrijf en op de prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen.
(3) De in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgelegde algemene prudentiële vereisten worden aangevuld met door de bevoegde autoriteiten te treffen individuele regelingen naar aanleiding van hun doorlopende toetsing van elke individuele kredietinstelling en beleggingsonderneming. In deze richtlijn zou alleen worden aangegeven welke regelingen toezichthouders kunnen treffen. De bevoegde autoriteiten moeten immers in staat zijn naar eigen inzicht regelingen op te leggen. Wat de individuele regelingen met betrekking tot de liquiditeit betreft, dienen de bevoegde autoriteiten rekening te houden met de beginselen die zijn vastgelegd in de richtsnoeren inzake liquiditeit die zijn bekendgemaakt door het Comité van Europese bankentoezichthouders.
(3 bis) Naast een grondige beoordeling van interne liquiditeitskosten en ‑baten is het belangrijk dat instellingen worden gestimuleerd om de externe kosten die voortvloeien uit beslaglegging of faillissement te beperken. Hiertoe moet de Commissie ervoor zorgen dat nieuwe wetgeving waarin de vereiste is opgenomen dat instellingen moeten bijdragen tot crisisafwikkelingsfondsen of andere fondsen waardoor het bedrag van dergelijke externe kosten dat door de klanten en belastingbetalers moet worden betaald, wordt beperkt, volledig rekening houdt met het liquiditeitsrisicoprofiel van de deelnemende instellingen. Met name instellingen die niet volledig voldoen aan deze richtlijn of aan Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en de Raad van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] wat liquiditeitsrisico's betreft, moeten worden verplicht in verhouding meer bij te dragen dan instellingen die daar wel aan voldoen.
(4) Krachtens Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten[6] is het beleggingsondernemingen waaraan door de bevoegde autoriteiten van hun lidstaat van herkomst vergunning is verleend en waarop door deze autoriteiten toezicht wordt gehouden, toegestaan in andere lidstaten bijkantoren te vestigen en daar vrij diensten te verrichten. Genoemde richtlijn voorziet derhalve in de coördinatie van de regels betreffende de vergunningverlening aan en de bedrijfsvoering van beleggingsondernemingen. In de richtlijn worden echter noch bedragen voor het aanvangskapitaal van dergelijke ondernemingen, noch een gemeenschappelijk kader voor de bewaking van de door deze ondernemingen gelopen risico's vastgesteld; de onderhavige richtlijn zou daarvoor zorgen.
(5) De onderhavige richtlijn vormt met betrekking tot de sector kredietinstellingen, ten aanzien van zowel de vrijheid van vestiging als het vrij verrichten van diensten, het essentiële instrument voor de totstandbrenging van de interne markt.
(6) De harmonische werking van de interne markt vereist, naast rechtsnormen, nauwe en regelmatige samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en aanzienlijk grotere convergentie van hun regelgevings- en toezichtpraktijken.
(7) Bij Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit) [7] is de EBA opgezet. In deze richtlijn dient rekening te worden gehouden met de in genoemde verordening omschreven rol en functie van de EBA en met de procedures die moeten worden gevolgd bij het toevertrouwen van taken aan de EBA.
(7 bis) Gezien de onvermijdelijke uitbreiding van de bevoegdheden en taken van de EBA waarin deze richtlijn voorziet, moeten de Commissie, de Raad en het Europees Parlement ervoor zorgen dat onverwijld de nodige personele en financiële middelen beschikbaar worden gesteld.
(8) De maatregelen tot coördinatie van het toezicht op kredietinstellingen, zowel voor de bescherming van de spaargelden als ter bewerkstelliging van gelijke concurrentievoorwaarden voor kredietinstellingen, moeten op alle kredietinstellingen van toepassing zijn. Hierbij dient echter rekening te worden gehouden met de objectieve verschillen in hun status en hun bij de nationale wetgevingen vastgestelde specifieke taken.
(8 bis) Om voor een goed functionerende interne markt te zorgen zijn transparante, voorspelbare en geharmoniseerde toezichtpraktijken en ‑besluiten noodzakelijk om bedrijven te leiden en grensoverschrijdende groepen kredietinstellingen aan te sturen. Daarom moet de EBA de harmonisatie van de toezichtpraktijken van de toezichthouders van de lidstaten van herkomst en ontvangst versterken. Het beginsel van vrij verkeer van kapitaal op de interne markt moet in de toezichtprocessen en ‑besluiten worden geïntegreerd. Colleges van toezichthouders moeten zorgen voor een gemeenschappelijk en onderling afgestemd werkprogramma en geharmoniseerde toezichtbesluiten. De besluiten van colleges van toezichthouders moeten bindend zijn voor alle leden van de groep alsook voor de toezichthouders van de lidstaten van herkomst en ontvangst. De samenwerking tussen de toezichthouders van de lidstaten van herkomst en ontvangst moet worden versterkt door meer transparantie en informatie-uitwisseling.
(9) Het toepassingsgebied van deze maatregelen moet derhalve zo ruim mogelijk zijn en alle instellingen bestrijken die terugbetaalbare gelden van het publiek in ontvangst nemen, in de vorm van deposito's of in andere vormen, zoals de permanente uitgifte van obligaties en andere vergelijkbare stukken, en voor eigen rekening kredieten verlenen. Uitzonderingen moeten echter worden gemaakt voor bepaalde kredietinstellingen waarop deze richtlijn niet van toepassing is. Deze richtlijn is niet van toepassing op andere instellingen dan die welke zijn gedefinieerd in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau]. Deze richtlijn dient de toepassing van de nationale wetgevingen onverlet te laten wanneer hierin de mogelijkheid wordt geboden van aanvullende speciale vergunningen op grond waarvan de kredietinstellingen specifieke werkzaamheden kunnen verrichten of specifieke soorten transacties kunnen uitvoeren.
(10) Het is raadzaam de harmonisatie tot stand te brengen die noodzakelijk is om te komen tot een wederzijdse erkenning van vergunningen en van de stelsels van bedrijfseconomisch toezicht, waardoor één en dezelfde vergunning voor de gehele Unie geldig is en waarbij het beginsel geldt dat het bedrijfseconomisch toezicht door de lidstaat van herkomst wordt uitgeoefend.
(11) De beginselen van wederzijdse erkenning en van toezicht door de lidstaat van herkomst vereisen dat de bevoegde autoriteiten van elke lidstaat een vergunning weigeren of intrekken wanneer uit bepaalde gegevens, zoals de inhoud van het programma van werkzaamheden, de geografische spreiding van de werkzaamheden of de werkelijk uitgeoefende werkzaamheden, op ondubbelzinnige wijze blijkt dat de kredietinstelling het rechtsstelsel van een lidstaat heeft gekozen om zich te onttrekken aan de strengere voorschriften van een andere lidstaat, waar zij het grootste deel van haar werkzaamheden uitoefent of voornemens is uit te oefenen. Wanneer dit niet ondubbelzinnig blijkt, maar de totale activa van de entiteiten in een bankgroep grotendeels gelokaliseerd zijn in een andere lidstaat, waarvan de bevoegde autoriteiten belast zijn met het toezicht op geconsolideerde basis, zou de verantwoordelijkheid voor de uitoefening van het toezicht op geconsolideerde basis enkel met toestemming van die bevoegde autoriteiten veranderd mogen worden.
(12) De bevoegde autoriteiten zouden geen vergunning aan een kredietinstelling mogen verlenen of handhaven wanneer de nauwe banden die tussen deze instelling en andere natuurlijke of rechtspersonen bestaan, van dien aard zijn dat zij een belemmering vormen voor de juiste uitoefening van hun toezichtstaken. Kredietinstellingen waaraan reeds vergunning is verleend, moeten de bevoegde autoriteiten eveneens voldoening schenken wat dergelijke nauwe banden betreft.
(12 bis) Uit de financiële crisis is gebleken dat er verbanden zijn tussen de banksector en het zogenaamde "schaduwbankwezen". Sommige schaduwbanken houden op verdienstelijke wijze risico's gescheiden van de banksector en dus ook verwijderd van mogelijke gevolgen voor de belastingbetaler of systemische gevolgen. Desondanks is het in het kader van financiële stabiliteit nodig om een betere kennis te verwerven over de activiteiten van het schaduwbankwezen, zijn verbanden met financiële instellingen en regelingen voor transparantie, beperking van systemische risico's en uitroeiing van ongepaste praktijken. Aanvullende rapportage door financiële instellingen kan daar deels voor zorgen, maar nieuwe specifieke regelingen zullen ook nodig zijn.
(12 ter) Om belastingontduiking aan te pakken, moet de Unie rechtspersonen gaan verplichten om de rapportage per land bekend te maken; een kredietinstelling die geen rapportage per land overlegt, mag daarom niet worden toegelaten.
(13) Met "juiste uitoefening van de toezichtstaken door de autoriteiten" wordt ook gedoeld op het toezicht op geconsolideerde basis, dat op een kredietinstelling of beleggingsonderneming dient te worden uitgeoefend wanneer de rechtsregels van de Unie een dergelijk toezicht voorschrijven. In zulke gevallen moeten de autoriteiten waaraan om een vergunning is gevraagd, de autoriteiten kunnen identificeren die bevoegd zijn voor de uitoefening van het toezicht op geconsolideerde basis op deze kredietinstelling of beleggingsonderneming.
(14) Het moet kredietinstellingen waaraan in hun lidstaat van herkomst vergunning is verleend, worden toegestaan alle werkzaamheden die in de in bijlage I bij deze richtlijn opgenomen lijst zijn vermeld, of een deel daarvan, door vestiging van een bijkantoor of het verrichten van diensten overal in de Unie uit te oefenen.
(15) Het is dienstig de wederzijdse erkenning ook te laten gelden voor de werkzaamheden die in de in bijlage I bij deze richtlijn opgenomen lijst zijn vermeld, wanneer zij worden verricht door een financiële instelling die een dochteronderneming is van een kredietinstelling, mits deze dochteronderneming is opgenomen in het toezicht op geconsolideerde basis waaraan haar moederonderneming is onderworpen, en aan strenge voorwaarden voldoet.
(16) De lidstaat van ontvangst moet voor de uitoefening van het recht van vestiging en van het vrij verrichten van diensten kunnen eisen dat de specifieke voorschriften van zijn wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen worden nageleefd door instellingen die in hun lidstaat van herkomst geen vergunning als kredietinstelling hebben ontvangen, dan wel ten aanzien van werkzaamheden die niet in de in bijlage I bij deze richtlijn opgenomen lijst voorkomen, voor zover deze voorschriften niet al door Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] worden bestreken, verenigbaar zijn met het Unierecht en worden ingegeven door het algemeen belang, en deze instellingen, respectievelijk werkzaamheden niet op grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaat van herkomst aan gelijkwaardige regels onderworpen zijn.
(17) In aanvulling op Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], waarin rechtstreeks toepasselijke prudentiële voorschriften voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen zijn neergelegd, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat er geen enkele belemmering is voor de uitoefening, op dezelfde wijze als in de lidstaat van herkomst, van de werkzaamheden die onder de wederzijdse erkenning vallen, voor zover zij niet in strijd zijn met de geldende wettelijke bepalingen ter bescherming van het algemeen belang van de lidstaat van ontvangst.
(18) De regeling voor bijkantoren van kredietinstellingen met hoofdkantoor buiten de Unie zou in alle lidstaten analoog moeten zijn. Er moet worden bepaald dat deze regeling niet gunstiger mag zijn dan voor bijkantoren van kredietinstellingen uit een andere lidstaat. De Unie moet met derde landen overeenkomsten kunnen sluiten die voorzien in de toepassing van bepalingen krachtens welke voor deze bijkantoren op haar gehele grondgebied een gelijke behandeling geldt. De bijkantoren van kredietinstellingen met hoofdkantoor buiten de Unie mogen niet in aanmerking komen voor het vrij verrichten van diensten en evenmin voor de vrijheid van vestiging in andere lidstaten dan die waarin zij gevestigd zijn.
(19) Tussen de Unie en derde landen dienen overeenkomsten te worden gesloten om de concrete toepassing van geconsolideerd toezicht op een zo breed mogelijke geografische basis mogelijk te maken.
(20) De verantwoordelijkheid voor het toezicht op de financiële soliditeit en met name de solvabiliteit van een kredietinstelling dient voortaan te berusten bij de lidstaat van herkomst van de instelling. Met betrekking tot het toezicht op het marktrisico moet er een nauwere samenwerking bestaan tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst en die van de lidstaat van ontvangst.
(21) De autoriteiten van de lidstaat van ontvangst dienen informatie te verkrijgen over de werkzaamheden die op hun grondgebied worden uitgeoefend. De autoriteiten van de lidstaat van herkomst dienen toezichtmaatregelen te nemen, tenzij de autoriteiten van de lidstaat van ontvangst conservatoire maatregelen moeten treffen.
(22) De harmonische werking van de interne bankmarkt vereist, naast rechtsnormen, nauwe en regelmatige samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en een veel grotere convergentie van hun regelgevings- en toezichtpraktijken. Te dien einde moet de behandeling van problemen betreffende individuele kredietinstellingen en de onderlinge uitwisseling van informatie geschieden via de EBA. Deze procedure voor de onderlinge uitwisseling van informatie mag in geen geval in de plaats treden van de bilaterale samenwerking. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst moeten in dringende gevallen steeds kunnen nagaan, hetzij op eigen initiatief, hetzij op initiatief van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, of de werkzaamheden van een kredietinstelling op haar grondgebied in overeenstemming zijn met de wet, en met de beginselen van goede administratieve en boekhoudkundige procedures en van adequate internecontrolemaatregelen.
(22 bis) Crisisafwikkelingsplannen ("wilsverklaringen") zijn een belangrijk middel om financiële instellingen op doeltreffende wijze te helpen afwikkelen. Bij een faillissement moeten zij de negatieve gevolgen voor de reële economie helpen beperken en voorkomen dat de belastingbetaler daarvoor moet opdraaien. Zij zijn van bijzonder belang met betrekking tot systeemrelevante instellingen en bij de afwikkeling van grensoverschrijdende gevallen. De lidstaten moeten met inachtneming van artikel 25 van Verordening (EU) nr. 1093/2010, waarin het volgende is bepaald: "De Autoriteit draagt bij tot en neemt actief deel aan de ontwikkeling en coördinatie van doeltreffende en consistente herstel- en afwikkelingsplannen", instellingen en groepen verplichten om afwikkelingsplannen voor te bereiden en bij te houden op individueel en groepsniveau en om deze over te leggen aan de afwikkelingsautoriteiten, die de plannen in samenwerking en coördinatie met de EBA goedkeuren.
(23) Het is dienstig de mogelijkheid toe te staan van uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten en autoriteiten of organen die uit hoofde van hun functie bijdragen tot de stabiliteit van het financiële stelsel. Teneinde het vertrouwelijke karakter van de doorgegeven informatie te bewaren, moet de lijst van geadresseerden daarvan strikt beperkt blijven.
(24) Bepaalde praktijken, zoals fraude of handel met voorkennis, kunnen de stabiliteit en integriteit van het financiële stelsel aantasten. Bepaald moet worden onder welke voorwaarden de uitwisseling van informatie in dergelijke gevallen is toegestaan.
(25) Wanneer is bepaald dat informatie alleen met de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten mag worden doorgegeven, mogen deze autoriteiten aan hun instemming strikte voorwaarden verbinden.
(26) Ook dient uitwisseling van informatie te worden toegestaan tussen enerzijds de bevoegde autoriteiten en anderzijds centrale banken en andere organen met een soortgelijke taak in hun hoedanigheid van monetaire autoriteit, alsmede, in voorkomend geval, andere voor het toezicht op betalingssystemen verantwoordelijke overheidsinstanties en centrale overheidsdiensten.
(27) Ter versterking van het bedrijfseconomische toezicht op instellingen en ter bescherming van de cliënten van kredietinstellingen moeten met de wettelijke controle van de jaarrekeningen belaste personen de bevoegde autoriteiten terstond in kennis stellen wanneer zij in de uitvoering van hun taken kennis krijgen van bepaalde feiten die van dien aard zijn dat zij de financiële positie of de administratieve en boekhoudkundige organisatie van een instelling ernstig kunnen aantasten. Om dezelfde reden moeten de lidstaten ook bepalen dat deze verplichting in alle gevallen geldt wanneer dergelijke feiten door een met de wettelijke controle van de jaarrekening belast persoon worden geconstateerd in de uitvoering van zijn taken bij een onderneming die nauwe banden met een kredietinstelling heeft. De aan de met de wettelijke controle van de jaarrekening belaste personen opgelegde verplichting om in voorkomend geval aan de bevoegde autoriteiten mededeling te doen van bepaalde feiten en besluiten met betrekking tot een instelling, welke zij in de uitvoering van hun taken bij een niet-financiële onderneming constateren, mag op zich geen wijziging inhouden van de aard van hun taken bij deze onderneming, en evenmin van de wijze waarop zij zich van hun taken bij die onderneming dienen te kwijten. De met de wettelijke controle van de jaarrekening belaste persoon moet alle zaken die hij aan de bevoegde autoriteiten heeft bekendgemaakt, gelijktijdig aan de betreffende raad van bestuur bekendmaken, tenzij hij goede redenen heeft om dit niet te doen.
(28) Opdat instellingen, de personen die hun bedrijf feitelijk leiden en de leden van het leidinggevend orgaan van de instellingen aan de uit deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] voortvloeiende verplichtingen voldoen en in de gehele Unie op dezelfde wijze worden behandeld, dient van de lidstaten te worden verlangd dat zij voorzien in administratieve sancties en maatregelen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Daarom moeten de door de lidstaten vastgestelde administratieve maatregelen en sancties aan bepaalde essentiële vereisten voldoen op het gebied van adressaten, in aanmerking te nemen criteria bij het opleggen van een sanctie of maatregel, bekendmaking van sancties of maatregelen, essentiële sanctiebevoegdheden en omvang van administratieve geldboeten.
(29) De bevoegde autoriteiten moeten met name worden gemachtigd om geldboeten op te leggen die hoog genoeg zijn om de te verwachten winsten teniet te doen en die zelfs op grotere instellingen en de bestuurders daarvan een afschrikkend effect hebben.
(30) Teneinde een consistente toepassing van de sancties in alle lidstaten te garanderen, dient van hen te worden verlangd dat zij er zorg voor dragen dat de bevoegde autoriteiten bij de vaststelling van de aard van de administratieve sancties of maatregelen en van de omvang van de administratieve geldboeten alle relevante omstandigheden in aanmerking nemen.
(31) Om te garanderen dat sancties een afschrikkend effect hebben op het grote publiek, dienen zij steeds te worden bekendgemaakt, behalve in bepaalde welomschreven omstandigheden.
(32) De bevoegde autoriteiten dienen over de nodige onderzoeksbevoegdheden te beschikken om mogelijke schendingen op te sporen, en dienen tevens doeltreffende mechanismen op te zetten om de melding van mogelijke of feitelijke schendingen aan te moedigen. Deze mechanismen mogen geen afbreuk doen aan adequate waarborgen voor beschuldigden.
(33) Deze richtlijn dient betrekking te hebben op zowel administratieve sancties als maatregelen, zodat alle acties worden bestreken die worden ondernomen nadat een schending heeft plaatsgevonden, en die bedoeld zijn om verdere schendingen te voorkomen, ongeacht of deze in nationaal recht als een sanctie dan wel als een maatregel worden aangemerkt.
(34) Deze richtlijn dient alle in de wetgeving van de lidstaten voorkomende bepalingen met betrekking tot strafrechtelijke sancties onverlet te laten.
(35) De lidstaten dienen er zorg voor te dragen dat kredietinstellingen en beleggingsondernemingen een intern vermogen hebben dat qua omvang, kwaliteit en verdeling is afgestemd op de risico's waaraan ze blootgesteld zijn of kunnen worden. Derhalve moeten de lidstaten erop toezien dat kredietinstellingen en beleggingsondernemingen beschikken over strategieën en procedures om de toereikendheid van hun intern kapitaal te beoordelen en dit kapitaal op peil te houden.
(36) De bevoegde autoriteiten moet worden opgedragen erop toe te zien dat de organisatie en het eigen vermogen van instellingen zijn afgestemd op de risico's waaraan deze blootgesteld zijn of kunnen worden. In dat verband kunnen de nationale bevoegde autoriteiten ook rekening houden met de risico's waaraan een deel van de balansen van de instellingen onderhevig zijn om een passend niveau voor het eigen vermogen vast te stellen.
(37) Om ervoor te zorgen dat kredietinstellingen die in meerdere lidstaten actief zijn, niet onevenredig zwaar worden belast doordat de individuele autoriteiten die bevoegd zijn voor de verlening van vergunningen en voor de uitoefening van toezicht, hun taken op nationaal niveau blijven uitvoeren, is het van essentieel belang dat de samenwerking tussen deze autoriteiten sterk wordt geïntensiveerd. In dit verband moet de rol van de consoliderende toezichthouder worden versterkt. De EBA moet ervoor zorgen dat een dergelijke samenwerking duidelijker gestalte krijgt.
(38) Om overal in de Unie marktdiscipline te waarborgen, is het raadzaam dat de bevoegde autoriteiten informatie bekendmaken over de bedrijfsvoering van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen. Deze informatie moet uitgebreid genoeg zijn om een vergelijking mogelijk te maken tussen de door de verschillende bevoegde autoriteiten van de lidstaten gevolgde benaderingen, en tevens complementair zijn aan de vereisten van de verordening betreffende de openbaarmaking van technische informatie door instellingen.
(39) Het toezicht op instellingen op geconsolideerde basis heeft ten doel de belangen van de deposanten en beleggers van instellingen te beschermen en de stabiliteit van het financiële stelsel te waarborgen. Om doeltreffend te zijn, moet het toezicht op geconsolideerde basis kunnen worden uitgeoefend op alle bankgroepen, met inbegrip van die waarvan de moederonderneming geen kredietinstelling of beleggingsonderneming is. De lidstaten dienen de bevoegde autoriteiten met de nodige juridische instrumenten toe te rusten opdat zij een dergelijk toezicht kunnen uitoefenen.
(40) Voor groepen met gespreide activiteiten waarvan de moederonderneming de zeggenschap heeft over ten minste één dochteronderneming, moeten de bevoegde autoriteiten in staat zijn de financiële situatie van een kredietinstelling of beleggingsonderneming in groepsverband te beoordelen. De bevoegde autoriteiten moeten ten minste beschikken over middelen om van alle ondernemingen van de groep de gegevens te verkrijgen die nodig zijn om hun taak te kunnen vervullen. Voor groepen van ondernemingen die uiteenlopende financiële activiteiten uitoefenen, moet tussen de voor het toezicht op de verschillende financiële sectoren verantwoordelijke autoriteiten een vorm van samenwerking worden ingesteld.
(41) De lidstaten moeten een bankvergunning kunnen weigeren of intrekken in het geval van bepaalde groepsstructuren die zij voor het uitoefenen van bankactiviteiten ongeschikt achten omdat op deze activiteiten onvoldoende toezicht kan worden uitgeoefend. De bevoegde autoriteiten moeten ten dezen over de nodige bevoegdheden beschikken om een gezonde en prudente bedrijfsvoering van kredietinstellingen te waarborgen. Om een duurzame en diverse EU-bankcultuur die in de eerste plaats de belangen van de bevolking behartigt, te verzekeren, moeten kleinschalige bankactiviteiten, zoals die van kredietverenigingen en coöperatieve banken, worden aangemoedigd.
(42) Bij het mandaat van de bevoegde autoriteiten moet op passende wijze de Uniedimensie meewegen. De bevoegde autoriteiten moeten daarom naar behoren rekening houden met de gevolgen van hun beslissingen voor de stabiliteit van het financiële stelsel in alle andere betrokken lidstaten. Onverminderd het nationale recht behelst dit beginsel niet dat de bevoegde autoriteiten aan een specifieke resultaatsverbintenis moeten worden gehouden, maar is het veeleer bedoeld om de financiële stabiliteit in de gehele Unie te bevorderen.
(43) Tekortkomingen in de corporate governance van een aantal instellingen hebben ertoe bijgedragen dat in de banksector buitensporige en onverantwoorde risico's zijn genomen die tot de ondergang van individuele instellingen hebben geleid en niet alleen in de lidstaten maar in de hele wereld systeemproblemen hebben veroorzaakt. De zeer algemene bepalingen inzake de governance van instellingen en het niet-bindende karakter van een aanzienlijk deel van het corporate-governancekader, dat hoofdzakelijk op vrijwillige gedragscodes is gebaseerd, heeft de effectieve implementatie van deugdelijke corporate-governancepraktijken door instellingen niet bepaald vergemakkelijkt. Het ontbreken van doeltreffende controlemechanismen binnen de instellingen resulteerde in een gebrekkig toezicht op de besluitvorming van het bestuur, wat kortzichtige en te riskante bestuursstrategieën in de hand heeft gewerkt. De heersende onduidelijkheid over de rol die bevoegde autoriteiten bij het toezicht op coporate-governancesystemen van instellingen spelen, verhinderde de uitoefening van een afdoende toezicht op de doeltreffendheid van interne governanceprocedures.
(44) Om de mogelijk schadelijke gevolgen van onvolkomen vormgegeven corporate-governanceregelingen voor een degelijk risicobeheer aan te pakken, dienen de lidstaten beginselen en normen in te voeren teneinde een doeltreffend toezicht door het leidinggevend orgaan te garanderen, een gezonde risicocultuur op alle niveaus van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen te bevorderen en bevoegde autoriteiten in staat te stellen de adequaatheid van interne governanceregelingen te monitoren. Bij de toepassing van deze beginselen en normen dient rekening te worden gehouden met de aard, schaal en complexiteit van de werkzaamheden van instellingen.
(44 bis) In de lidstaten zijn er verschillende governancestructuren in gebruik, meestal monistische en/of dualistische bestuursmodellen. In een dualistisch bestuursmodel vervult een raad van toezicht de functie van toezichthouder op en bewaker van bestuurlijke besluiten en vervult een raad van bestuur de bestuursfunctie. In een monistisch bestuursmodel vervult één orgaan beide functies. Het is de bedoeling dat de definities in deze richtlijn op alle bestaande structuren betrekking hebben, zonder een bepaalde structuur naar voren te schuiven. Zij zijn louter functioneel voor de vaststelling van voorschriften waarmee een bepaald resultaat wordt beoogd, ongeacht het nationale vennootschapsrecht dat in een lidstaat op een instelling van toepassing is. De definities mogen daarom geen invloed hebben op de algemene toekenning van competenties volgens het nationale vennootschapsrecht.
(44 ter) Van een "leidinggevend orgaan" moet worden aangenomen dat het uitvoerende en toezichthoudende functies heeft. De bevoegdheid en structuur van leidinggevende organen verschilt naar gelang van de lidstaat. In lidstaten waar leidinggevende organen een eenlaagse structuur hebben, vervult de raad bestuurstaken. In lidstaten met een tweelaagse structuur wordt de toezichthoudende functie van de raad vervuld door een afzonderlijke raad van toezicht die geen uitvoerende functies heeft en wordt de uitvoerende functie vervuld door een afzonderlijke raad van bestuur, die verantwoordelijk en aansprakelijk is voor het dagelijkse bestuur van de onderneming. Dienovereenkomstig krijgen de verschillende onderdelen van het leidinggevend orgaan verschillende taken toegewezen.
(45) Om maatregelen en beslissingen van het bestuur effectief te kunnen monitoren, dient het leidinggevend orgaan van een instelling voldoende tijd te besteden aan de vervulling van zijn taken en bekend te zijn met de bedrijfsactiviteiten van de instelling, de voornaamste risico's waaraan zij is blootgesteld, en de gevolgen van de bedrijfs- en de risicostrategie. Het gelijktijdig combineren van een te groot aantal bestuursmandaten zou een lid van het leidinggevend orgaan kunnen beletten genoeg tijd uit te trekken voor het vervullen van zijn toezichtrol. Daarom is het noodzakelijk het aantal mandaten te beperken dat een lid van het leidinggevend orgaan van een instelling tegelijkertijd in verschillende entiteiten mag uitoefenen.
(46) Het feit dat raden van bestuur verzuimen bestuursbeslissingen te monitoren, is ten dele te wijten aan het verschijnsel van het groepsdenken. Dat verschijnsel wordt onder meer veroorzaakt door een gebrek aan diversiteit in de samenstelling van de raden van bestuur. Om een onafhankelijke meningsvorming en een kritische ingesteldheid te bevorderen, dienen de raden van bestuur van instellingen derhalve te worden gekenmerkt door voldoende diversiteit wat leeftijd, geslacht, geografische herkomst, opleiding en professionele achtergrond betreft, zodat daarin een grote verscheidenheid aan standpunten en ervaringen is vertegenwoordigd. Vooral genderevenwicht is belangrijk om tot een correcte vertegenwoordiging van de bevolking te komen. Werknemersvertegenwoordiging in leidinggevend organen moet ook worden beschouwd als een positieve manier om tot meer diversiteit te komen, aangezien dergelijke vertegenwoordiging zorgt voor een bijkomend belangrijk perspectief en een echte kennis van de interne werking van de instellingen. Door een grotere verscheidenheid gekenmerkte raden van bestuur zouden het bestuur effectiever monitoren en aldus bijdragen tot een beter risicotoezicht en een grotere weerbaarheid van de instellingen. Diversiteit dient bijgevolg een van de criteria te zijn die een rol speelt in de samenstelling van raden van bestuur.
(46 bis) Om de naleving van de wetgeving en de corporate governance te verbeteren, moeten lidstaten doeltreffende en betrouwbare mechanismen instellen die rapportage aan de bevoegde autoriteiten van mogelijke of werkelijke schendingen van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] en van nationale bepalingen die deze richtlijn omzetten, aanmoedigen. Werknemers die schendingen in hun eigen instelling melden, moeten goed worden beschermd en volledig anoniem blijven.
(47) Een beloningsbeleid dat aanspoort tot het nemen van buitensporige risico's kan een degelijk en doeltreffend risicobeheer van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen ondermijnen. De G-20 heeft zich ertoe verbonden de "Principles for Sound Compensation Practices and Implementing Standards" van de Financial Stability Board (FSB) (de FSB-beginselen en ‑normen) toe te passen; deze FSB-beginselen en ‑normen pakken de mogelijk schadelijke gevolgen aan van onvolkomen vormgegeven beloningsstructuren voor een degelijk risicomanagement en een degelijke controle van het risicogedrag van individuele personen. Met deze richtlijn wordt beoogd op Europees niveau aan internationale beginselen en normen uitvoering te geven door te voorzien in een uitdrukkelijke verplichting voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen om voor de categorieën van medewerkers wier beroepsactiviteiten hun risicoprofiel wezenlijk beïnvloeden, een beloningsbeleid en een beloningscultuur vast te stellen en in stand te houden die tot een doeltreffend risicobeheer bijdragen.
(48) Om ervoor te zorgen dat kredietinstellingen en beleggingsondernemingen over een degelijk beloningsbeleid beschikken, verdient het aanbeveling duidelijke beginselen inzake governance en de structuur van het beloningsbeleid te specificeren. Het beloningsbeleid dient met name te stroken met de risicobereidheid, waarden en langetermijnbelangen van de kredietinstelling of beleggingsonderneming. Te dien einde moeten prestatiegerelateerde beloningscomponenten worden beoordeeld op basis van prestaties op langere termijn, rekening houdend met de bestaande en toekomstige risico's die aan deze prestaties verbonden zijn. Om buitensporige risiconeming te voorkomen, moet het variabele deel van de beloning in elk geval worden beperkt tot eenmaal het vaste deel. Het vaste deel moet zo worden vastgesteld dat de werknemer in geval van terugvordering dankzij het vaste deel toch nog een behoorlijke beloning krijgt. Om ervoor te zorgen dat de vormgeving van het beloningsbeleid deel uitmaakt van het risicomanagement van de kredietinstelling, dient het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie het bestaande beloningsbeleid goed te keuren en regelmatig te toetsen. De bepalingen inzake beloningen weerspiegelen de verschillen tussen de diverse soorten kredietinstellingen en beleggingsondernemingen op evenredige wijze, naar gelang van hun omvang, interne organisatie en de aard, schaal en complexiteit van hun werkzaamheden, en in het bijzonder in de gevallen waarin het voor bepaalde soorten beleggingsondernemingen wellicht niet in verhouding is om alle beginselen na te leven.
(49) Aangezien onvolkomen vormgegeven beloningsbeleidslijnen en bonusregelingen de risico's waaraan kredietinstellingen en beleggingsondernemingen zijn blootgesteld tot een onaanvaardbare omvang kunnen doen toenemen, moet er onmiddellijk bijsturend, en zo nodig ook met passende corrigerende maatregelen, worden opgetreden. Het is dan ook raadzaam om erop toe te zien dat bevoegde autoriteiten bij machte zijn om de betrokken entiteiten kwalitatieve of kwantitatieve maatregelen op te leggen waarmee wordt beoogd de problemen aan te pakken die in het kader van de toetsing door de toezichthouder met betrekking tot het beloningsbeleid zijn geconstateerd.
(50) De bepalingen inzake beloningen mogen geen afbreuk doen aan de volledige uitoefening van de fundamentele rechten die door de bepalingen van artikel 153, lid 5, VWEU worden gegarandeerd, aan de algemene beginselen van nationaal overeenkomstenrecht en arbeidsrecht, aan toepasselijke wetgeving inzake rechten van aandeelhouders en de algemene verantwoordelijkheden van de leidinggevende organen van de instelling in kwestie, en evenmin aan de eventuele rechten van de sociale partners om collectieve arbeidsovereenkomsten te sluiten en te bekrachtigen, overeenkomstig nationaal recht en gebruiken.
(51) Kapitaalvereisten voor het kredietrisico en het marktrisico mogen alleen op externe ratings worden gebaseerd voor zover zulks noodzakelijk is. Ingeval er van een materieel kredietrisico sprake is, dienen instellingen er bijgevolg in het algemeen naar te streven interneratingbenaderingen of interne modellen te hanteren. Bij een minder materieel kredietrisico kan evenwel van op externe ratings berustende standaardbenaderingen worden gebruikgemaakt; dat is doorgaans het geval voor minder kundige instellingen, categorieën vorderingen die geen noemenswaardige omvang hebben, dan wel in situaties waarin de toepassing van interne benaderingen te belastend zou zijn.
(51 bis) Het RKV-kader is een van de pijlers waarop het overdreven vertrouwen op externe ratings berust, en bij de aanpassing ervan moet derhalve, waar het om het overdreven vertrouwen op externe ratings gaat, rekening worden gehouden met de conclusies van de G20, de beginselen van de FSB en de voorstellen van de Commissie tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1060/2009 inzake ratingbureaus en tot wijziging van Richtlijn 2009/65/EG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) en met Richtlijn 2011/61/EU inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen. Banken moeten daarom worden aangemoedigd om zelfs voor het berekenen van kapitaalvereisten van interne veeleer dan van externe ratings gebruik te maken.
(51 ter) Overdreven vertrouwen op externe ratings moet worden tegengegaan en alle automatische effecten die uit ratings voortvloeien, moeten geleidelijk aan worden vermeden. In de regelgeving moet kredietinstellingen en beleggingsondernemingen derhalve worden voorgeschreven dat zij deugdelijke criteria voor de verlening van kredieten en degelijke kredietacceptatieprocedures hanteren. In het kader van dergelijke procedures kan naast vele andere factoren rekening worden gehouden met externe ratings, maar de procedures mogen niet volledig of op routinematige wijze op externe ratings zijn gebaseerd of daardoor worden overheerst.
(51 quater) De erkenning van een kredietratingbureau als externe kredietbeoordelingsinstelling (EKBI) mag niet leiden tot een verdere afscherming van de markt, die nu reeds wordt door drie belangrijke ondernemingen beheerst. De EBA en de centrale banken dienen ervoor te zorgen dat meer kredietratingbureaus als EKBI's worden erkend, om zo de markt voor andere ondernemingen open te stellen, evenwel zonder dat de eisen voor erkenning worden verlaagd of afgezwakt.
(52) Wat het toezicht op de liquiditeit betreft, dient de verantwoordelijkheid bij de lidstaten van herkomst te berusten zodra gedetailleerde criteria voor het liquiditeitsdekkingsvereiste van toepassing zijn. Daarom is het noodzakelijk het toezicht op dit terrein te coördineren om er tegen die tijd voor te zorgen dat het toezicht door de lidstaat van herkomst wordt uitgeoefend. Om een doeltreffend toezicht te garanderen, dienen de autoriteiten van de lidstaat van herkomst en van de lidstaat van ontvangst verder samen te werken wat liquiditeit betreft.
(53) Wanneer binnen een groep liquide activa van de ene instelling in stresssituaties de liquiditeitsbehoeften van een ander lid van de groep opvangen, dienen de bevoegde autoriteiten de instelling van liquiditeitsdekkingsvereisten vrij te stellen en deze vereisten in plaats daarvan op geconsolideerde basis toe te passen.
(54) Overeenkomstig Richtlijn 2001/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2011 betreffende de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen[8] genomen maatregelen mogen niet strijdig zijn met maatregelen die op grond van deze richtlijn worden getroffen. Toezichtmaatregelen mogen niet leiden tot discriminatie tussen schuldeisers van verschillende lidstaten.
(54 bis) De Commissie dient de bevoegdheid te worden verleend om door middel van gedelegeerde handelingen en op aanbeveling van het ESRB wijzigingen in de risicowegingen of andere prudentiële maatregelen vast te stellen om op marktontwikkelingen te kunnen reageren die macroprudentiële risico's met zich brengen. De EBA dient, in samenwerking met het ESRB, tevens richtsnoeren te geven voor macroprudentiële interventies door de toezichthouders op het niveau van de individuele lidstaten en dient al deze maatregelen te evalueren en, indien nodig, advies uit te brengen aan de Commissie indien de genomen maatregelen ongerechtvaardigd mochten blijken. De Commissie kan verlangen dat ongerechtvaardigde maatregelen worden ingetrokken.
(55) In het licht van de financiële crisis en van de procyclische mechanismen die tot het ontstaan van deze crisis hebben bijgedragen en het effect ervan hebben verergerd, hebben de FSB, het Bazelse Comité en de G-20 aanbevelingen gedaan om de procyclische effecten van de financiële regelgeving af te zwakken . In december 2010 heeft het Bazelse Comité nieuwe wereldwijde reguleringsnormen voor de toereikendheid van het bankkapitaal uitgevaardigd. Deze normen omvatten onder meer regels die het aanhouden van kapitaalinstandhoudingsbuffers en anticyclische kapitaalbuffers voorschrijven.
(56) Het is bijgevolg passend van kredietinstellingen en relevante beleggingsondernemingen te verlangen dat zij, naast de inachtneming van andere eigenvermogensvereisten, ook een kapitaalinstandhoudingsbuffer en een anticyclische kapitaalbuffer aanhouden om te garanderen dat zij tijdens perioden van economische groei een kapitaalbasis opbouwen die groot genoeg is om in moeilijke tijden verliezen op te vangen. De anticyclische kapitaalbuffer zou moeten worden aangelegd wanneer wordt geoordeeld dat de totale groei aan kredieten en in andere activaklassen die een aanzienlijk effect op het risicoprofiel van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen hebben, met het ontstaan van een systeembreed risico gepaard gaat; gedurende moeilijke tijden zou dan op deze buffer kunnen worden ingeteerd.
(57) Om te waarborgen dat anticyclische buffers het aan buitensporige kredietgroei verbonden risico voor de banksector naar behoren weergeven, dienen kredietinstellingen en beleggingsondernemingen hun instellingsspecifieke buffers te berekenen als het gewogen gemiddelde van de anticyclische bufferpercentages die van toepassing zijn op de landen waar hun kredietrisico's gelokaliseerd zijn. Elke lidstaat dient daarom een autoriteit aan te wijzen die verantwoordelijk is voor de driemaandelijkse vaststelling van het percentage van de anticyclische kapitaalbuffer voor in de betrokken lidstaat gelokaliseerde risico's. Dat bufferpercentage dient te zijn gebaseerd op de bufferrichtsnoeren van het ESRB. In de bufferrichtsnoeren van het ESRB dient rekening te worden gehouden met de kredietgroei en met veranderingen in het verleende krediet als percentage van het bbp in de lidstaten. De EBA dient de gemeenschappelijke regels uit te werken voor de toepassing van de anticyclische buffer. Voorts moet het ESRB, op basis van besprekingen met aangewezen autoriteiten en eigen analyses, richtsnoeren vaststellen voor andere variabelen die van belang zouden kunnen zijn voor de vaststelling van anticyclische bufferpercentages of die relevante indicatoren voor de financiële stabiliteit in een of meer lidstaten zouden kunnen zijn.
(58) Ter bevordering van de internationale consistentie bij de vaststelling van de anticyclische kapitaalbufferpercentages heeft het Bazelse Comité een methodiek ontwikkeld die gebaseerd is op de verhouding tussen de kredietverlening en het bbp. Deze methodiek dient te fungeren als gemeenschappelijk uitgangspunt voor de besluitvorming van het ESRB ten aanzien van bufferrichtsnoeren, maar mag niet tot een automatische vaststelling van de buffer leiden; het ESRB mag er evenmin door gebonden zijn. Het ESRB kan met name ook rekening houden met structurele variabelen en met de blootstelling van de banksector aan andere risicofactoren die met risico's voor de financiële stabiliteit samenhangen.
(59) Om een coherente toepassing en een macroprudentieel toezicht in de gehele Unie te garanderen, is het passend dat het Europees Comité voor systeemrisico's (European Systemic Risk Board – ESRB) op de economie van de Unie toegesneden beginselen ontwikkelt en verantwoordelijk is voor het monitoren van de toepassing daarvan. Deze richtlijn mag het ESRB niet beletten alle maatregelen te nemen die het op grond van Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's[9] nodig acht.
(59 bis) Staatsschulden hebben in een monetaire unie een andere dynamiek dan schulden van landen met een onafhankelijke munteenheid. De wettelijk vastgestelde risicoweging van 0% voor de staatsobligaties van alle lidstaten moet daarom aan een herbeoordeling worden onderworpen en dient, als disciplinaire maatregel, te worden beperkt of ingetrokken in gevallen waar er sprake is van niet-naleving van de regels van het Stabiliteits- en groeipact, zoals die geformuleerd zijn in Verordening (EG) nr. 1466/97 en Verordening (EG) nr. 1467/97, om zo een halt toe te roepen aan buitensporige macro-economische onevenwichtigheden en om de naleving van het Stabiliteits- en groeipact te verzekeren.
(60) Het verdient aanbeveling dat de besluitvorming van lidstaten ten aanzien van anticyclische bufferpercentages zo veel mogelijk wordt gecoördineerd. In dat verband kan het ESRB op verzoek van de nationale autoriteiten hun onderlinge besprekingen over voorgenomen bufferpercentages faciliteren. Om een consequente benadering te bevorderen van de factoren waarop aangewezen autoriteiten de bovenbedoelde besluitvorming baseren, en om te garanderen dat de vaststelling van anticyclische bufferpercentages consistent is met de fundamentele beginselen van de interne markt, dient ook van de aangewezen autoriteiten te worden verlangd dat zij het ESRB en de EBA ervan in kennis stellen telkens als zij met andere variabelen dan de afwijking van de krediet/bbp-ratio ten opzichte van zijn langetermijntrend en niet met de desbetreffende richtsnoeren van het ESRB rekening houden, en als gevolg daarvan een hoger bufferpercentage vaststellen dan het geval zou zijn geweest mocht niet met deze andere variabelen rekening zijn gehouden. Een dergelijke kennisgeving moet het ESRB en de EBA de gelegenheid bieden de aard van die variabelen te beoordelen en na te gaan of de vaststelling van het bufferpercentage strookt met de beginselen van de interne markt.
(60 bis) Systeemrelevante instellingen en daaraan verbonden systeemrisico's moeten op samenhangende wijze worden gereguleerd op het niveau de Europese interne markt, en niet op het niveau van onderdelen daarvan. Daartoe moet de EBA, in overleg met het ESRB en rekening houdend met de criteria en de lijst van mondiale systeemrelevante instellingen, de systeemrelevante instellingen op mondiaal, Europees en nationaal vlak aanwijzen die in de Europese Unie actief zijn. Naar gelang van hun omvang, complexiteit en substitueerbaarheid, alsook andere factoren waaraan zij hun systeemrelevantie ontlenen, moeten systeemrelevante instellingen die op een door de EBA opgestelde lijst staan, door de bevoegde autoriteiten worden verplicht een passende systeembuffer van 1 à 3,0% of, in uitzonderlijke omstandigheden, 10,0% van het totale bedrag van hun risicoposities aan te houden. Indien een systeemrelevante instelling niet volledig aan de systeembuffervereisten voldoet, kan de EBA kunnen de bevoegde autoriteiten beperkingen op uitkeringen in verband met tier 1-kernkapitaal, beperkingen op betalingen op aanvullend-tier 1-instrumenten en beperkingen op variabele beloningen en op uitkeringen uit hoofde van discretionaire pensioenen opleggen. Het ESRB moet de criteria en het proces voor de aanwijzing van systeemrelevante instellingen alsook de vaststelling van systeembuffers herzien en aanbevelingen doen op basis van zijn eigen ervaring en de ontwikkeling van internationale normen en praktijken. De Commissie moet, na raadpleging van de EBA en het ESRB, de bevoegdheid krijgen om de bepalingen betreffende de aanwijzing van systeemrelevante instellingen en de vaststelling van systeembufferpercentages te herzien. De EBA moet voor alle systeemrelevante instellingen zorgen voor een consistente samenwerking tussen bevoegde autoriteiten in derde landen en in landen van ontvangst.
(61) Indien een kredietinstelling of beleggingsonderneming de vereiste kapitaalinstandhoudingsbuffer en eventuele aanvullende anticyclische buffer niet volledig in acht neemt, moeten aan de instelling of onderneming maatregelen worden opgelegd om te garanderen dat zij haar eigen vermogen tijdig wederom op het vereiste niveau brengt. Om het kapitaal in stand te houden, is het raadzaam evenredige beperkingen te stellen aan discretionaire winstuitkeringen, met inbegrip van betalingen van dividenden en van variabele beloningen. Teneinde te garanderen dat dergelijke instellingen of ondernemingen een geloofwaardige strategie volgen om hun eigen vermogen weer op peil te brengen, moeten zij ertoe worden verplicht een kapitaalinstandhoudingsplan op te stellen en met de bevoegde autoriteiten overeen te komen. Daarin dient te worden aangegeven hoe de beperkingen op de uitkeringen zullen worden toegepast en welke andere maatregelen de instelling of onderneming voornemens is te treffen om volledig aan de buffervereisten te voldoen.
(62) De uitvaardiging van technische normen op het gebied van financiële diensten moet resulteren in een consistente harmonisatie en adequate bescherming van deposanten, beleggers en consumenten in de gehele Unie. Het zou efficiënt en passend zijn om de EBA, als orgaan met hooggespecialiseerde expertise, te belasten met de uitwerking van aan de Commissie voor te leggen ontwerpen van technische regulerings- en uitvoeringsnormen die geen beleidskeuzen inhouden. De EBA dient bij de opstelling van technische regelgevingsnormen te zorgen voor efficiënte administratieve en rapportageprocedures.
(63) De Commissie dient door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 290 VWEU en in overeenstemming met de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 de op de volgende terreinen door de EBA ontwikkelde ontwerpen van technische reguleringsnormen vast te stellen: toestaan van verwervingen van significante deelnemingen in kredietinstellingen, uitwisseling van informatie tussen bevoegde autoriteiten, uitoefening van de vrijheid van vestiging en van het recht tot het vrij verrichten van diensten, samenwerking tussen toezichthouders, governance, beloningsbeleid en internecontroleprocedures van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, toezicht op gemengde financiële holdings en toetsing door de toezichthouder. De EBA en de Commissie moeten ervoor zorgen dat deze normen en vereisten door alle betrokken instellingen kunnen worden toegepast op een wijze die in verhouding staat tot de aard, schaal en complexiteit van de instelling en haar werkzaamheden.
(64) Aan de Commissie moet tevens de bevoegdheid worden toegekend door middel van uitvoeringshandelingen overeenkomstig artikel 291 VWEU en in overeenstemming met artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 technische uitvoeringsnormen vast te stellen op de volgende terreinen: toestaan van verwervingen van significante deelnemingen in kredietinstellingen, uitwisseling van informatie tussen bevoegde autoriteiten, samenwerking tussen toezichthouders, specifieke prudentiële vereisten en openbaarmaking van informatie door toezichthoudende autoriteiten. De EBA dient te worden belast met de uitwerking van aan de Commissie voor te leggen technische uitvoeringsnormen.
(65) Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van deze richtlijn, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren[10].
(66) Met het oog op de nadere uitwerking van de in deze richtlijn vervatte voorschriften moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 VWEU handelingen vast te stellen ten aanzien van de verduidelijking van de in deze richtlijn gehanteerde definities en begrippen, de uitbreiding van de in de bijlage opgenomen lijst van werkzaamheden die onder de wederzijdse erkenning vallen, de verbetering van de uitwisseling van informatie over bijkantoren van kredietinstellingen en de aanpassing van de bepalingen die op interne regelingen, procedures en mechanismen betrekking hebben. Het is van bijzonder belang dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden passende raadplegingen houdt, ook op deskundigenniveau.
(67) De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad.
(68) Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) [11] is van toepassing wanneer gekwalificeerde deelnemingen in een kredietinstelling worden verworven.
(68 bis) In overeenstemming met artikel 345 VWEU, waarin is bepaald dat de Verdragen de regeling van het eigendomsrecht in de lidstaten onverlet laten, wordt door de bepalingen van deze richtlijn geen onderscheid tussen de onder deze richtlijnvallende eigendomsvormen gemaakt dat een begunstigend of discriminerend effect zou hebben.
(69) Verwijzingen in bestaande nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn.
(70) In Richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de Richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van Richtlijn 97/5/EG[12], Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) [13], Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld, tot wijziging van de Richtlijnen 2005/60/EG en 2006/48/EG en tot intrekking van Richtlijn 2000/46/EG[14], Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2002 betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat[15], en Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2003/41/EG en 2009/65/EG en van de Verordeningen (EG) nr. 1060/2009 en (EU) nr. 1095/2010 wordt verwezen naar bepalingen van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG die op eigenvermogensvereisten betrekking hebben en die thans in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn opgenomen. De in deze richtlijnen voorkomende verwijzingen naar de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG gelden derhalve als verwijzingen naar de in deze verordening vervatte bepalingen die de eigenvermogensvereisten regelen.
(71) Om ervoor te zorgen dat technische normen kunnen worden ontwikkeld die garanderen dat van een financieel conglomeraat deel uitmakende instellingen de geëigende berekeningsmethoden toepassen voor de bepaling van het vereiste kapitaal op geconsolideerde basis, moet Richtlijn 2002/87/EG dienovereenkomstig worden aangepast.
(72) Om de effectiviteit van de interne bankmarkt te vergroten en de burgers van de Unie voldoende transparantie te bieden, is het noodzakelijk dat de bevoegde autoriteiten bekendmaken hoe zij deze richtlijn ten uitvoer hebben gelegd. Dit dient zodanig te geschieden dat een zinvolle vergelijking mogelijk wordt.
(73) Wat het liquiditeitstoezicht betreft, dient te worden voorzien in een periode waarin de lidstaten overgaan naar een regelgevingskader waarin gedetailleerde criteria voor het liquiditeitsdekkingsvereiste van toepassing zijn.
(74) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens[16] en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens[17] dienen geheel van toepassing te zijn op de verwerking van persoonsgegevens voor de doeleinden van deze richtlijn.
(75) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, te weten de vaststelling van voorschriften voor de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van het vooropgestelde optreden beter op het niveau van de Europese Unie (hierna de "Unie" genoemd) kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.
(76) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijnen materieel zijn gewijzigd.
(77) Richtlijn 2006/48/EG betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen en Richtlijn 2006/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 moeten bijgevolg worden ingetrokken,
Titel I
Onderwerp, toepassingsgebied en definities
Artikel 1
Onderwerp
Bij deze richtlijn worden voorschriften vastgesteld op grond waarvan de lidstaten verplicht zijn gemeenschappelijke resultaten te boeken op de volgende terreinen:
(a) toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen (hierna "instellingen" genoemd);
(b) toezichtbevoegdheden en -instrumenten voor de uitoefening van het bedrijfseconomisch toezicht op instellingen door bevoegde autoriteiten;
(c) het bedrijfseconomisch toezicht op instellingen door bevoegde autoriteiten in overeenstemming met de regels die in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn vastgelegd;
(d) openbaarmakingsvereisten voor bevoegde autoriteiten op het gebied van prudentiële regelgeving voor en bedrijfseconomisch toezicht op instellingen.
Artikel 2
Toepassingsgebied
1.Artikel 34 en titel VII, hoofdstuk 3, zijn van toepassing op financiële holdings, op gemengde financiële holdings en op gemengde holdings die hun hoofdkantoor in de Unie hebben.
2. Met uitzondering van de centrale banken worden de instellingen waarvoor deze richtlijn krachtens lid 3 van dit artikel niet geldt, voor de toepassing van artikel 34 en titel VII, hoofdstuk 3, als financiële instellingen behandeld.
3. Deze richtlijn is niet van toepassing op:
(1) de toegang tot de werkzaamheden van beleggingsondernemingen voor zover deze bij Richtlijn 2004/39/EG is geregeld;
(2) centrale banken;
(3) postcheque- en girodiensten;
(4) in België, het "Herdiscontering- en Waarborginstituut/Institut de Réescompte et de Garantie";
(5) in Denemarken, het "Dansk Eksportfinansieringsfond", het "Danmarks Skibskredit A/S" en het "KommuneKredit";
(6) in Duitsland, de "Kreditanstalt für Wiederaufbau", instellingen die op grond van de "Wohnungsgemeinnützigkeitsgesetz" erkend zijn als organen ter uitvoering van het woningbouwbeleid van de centrale overheid en niet overwegend banktransacties verrichten, alsmede instellingen die op grond van deze wet erkend zijn als woningbouwverenigingen van algemeen nut;
(7) in Griekenland, de "Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων" (Tamio Parakatathikon kai Danion);
(8) in Spanje, het "Instituto de Crédito Oficial";
(9) in Frankrijk, de "Caisse des dépôts et consignations";
(10) in Ierland, de "credit unions" en de "friendly societies";
(11) in Italië, de "Cassa Depositi e Prestiti";
(12) in Letland, de "krājaizdevu sabiedrības", ondernemingen die op grond van de "krājaizdevu sabiedrības likums" erkend zijn als coöperatieve ondernemingen die alleen aan hun leden financiële diensten verlenen;
(13) in Litouwen, de "kredito unijos", behalve de "Centrinė kredito uniją";
(14) in Hongarije, de "Magyar Fejlesztési Bank Rt." en de "Magyar Export-Import Bank Rt.";
(15) in Nederland, de "Nederlandse Investeringsbank voor Ontwikkelingslanden NV", de "NV Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij", de "NV Industriebank Limburgs Instituut voor Ontwikkeling en Financiering" en de "Overijsselse Ontwikkelingsmaatschappij NV";
(16) in Oostenrijk, ondernemingen die zijn erkend als bouwvereniging van algemeen nut en de "Österreichische Kontrollbank AG";
(17) in Polen, de "Spółdzielcze Kasy Oszczędnościowo- Kreditowe" en de "Bank Gospodarstwa Krajowego";
(18) in Portugal, de op 1 januari 1986 bestaande "Caixas Económicas" met uitzondering van die gedeelten die naamloze vennootschap zijn en de "Caixa Económica Montepio Geral";
(19) in Finland, "Teollisen yhteistyön rahasto Oy/Fonden för industriellt samarbete Ab" en "Finnvera Oyi/Finnvera Abp";
(20) in Zweden, de "Svenska Skeppshypotekskassan";
(21) in het Verenigd Koninkrijk, de "National Savings Bank", de "Commonwealth Development Finance Company Ltd", de "Agricultural Mortgage Corporation Ltd", de "Scottish Agricultural Securities Corporation Ltd", de "Crown Agents for overseas governments and administrations", de "credit unions" en de "municipal banks";
(22) in Slovenië, de "SID-Slovenska izvozna in razvojna banka, d.d. Ljubljana".
3 bis. De EBA stelt ontwerpen van technische reguleringsnormen op ter nadere omschrijving van de criteria op grond waarvan een instelling wordt opgenomen in de lijst in lid 3 en van de soorten gevallen waarop de nationale wetgeving van toepassing kan zijn als bedoeld in artikel 3, lid 2. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid overgedragen de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 vast te stellen.
Artikel 3
Verbod voor andere ondernemingen dan kredietinstellingen om bedrijfsmatig van het publiek deposito's of andere terugbetaalbare gelden in ontvangst te nemen
4.De lidstaten verbieden personen of ondernemingen die geen kredietinstelling zijn, bedrijfsmatig van het publiek deposito's of andere terugbetaalbare gelden in ontvangst te nemen.
5. Dit geldt niet voor het in ontvangst nemen van deposito's of van andere terugbetaalbare gelden door een lidstaat, door de regionale of lagere overheden van een lidstaat of door internationale openbare instellingen waarvan een of meer lidstaten lid zijn en voor de uitdrukkelijk in de nationale of uniale wetgeving bedoelde gevallen, mits deze werkzaamheden onderworpen zijn aan reglementering en controle ter bescherming van deposanten en beleggers welke op deze gevallen van toepassing zijn.
Artikel 4
Definities
6.De definities van artikel 4 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn van toepassing.
7. Voor de toepassing van deze richtlijn gelden tevens de volgende definities:
(a) "onderneming die nevendiensten verricht": een onderneming waarvan de hoofdactiviteit bestaat in het bezit of het beheer van onroerend goed, het beheer van gegevensverwerkingsdiensten of een andere soortgelijke activiteit welke ten opzichte van de hoofdactiviteit van een of meer kredietinstellingen het karakter van een ondersteunende activiteit heeft;
(b)"risico van buitensporige hefboomwerking": het risico dat voortvloeit uit de kwetsbaarheid van een instelling als gevolg van een hefboomwerking of mogelijke hefboomwerking die onbedoelde corrigerende maatregelen in haar bedrijfsplan kan vereisen, met inbegrip van noodverkopen van activa die in verliezen of waarderingsaanpassingen in haar resterende activa kunnen resulteren;
(c)"interne benaderingen": de benaderingen bedoeld in artikel 138, lid 1, de artikelen 216 en 220, artikel 301, lid 2, de artikelen 277 en 352 en artikel 254, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
(c bis) "systeemrelevante instelling": een instelling waarvan het faillissement of de slechte werking kan leiden tot systeemrisico's op mondiaal, Europees of nationaal vlak;
(c ter) "systeemrisico": een risico op verstoring van het financiële stelsel met mogelijk ernstige negatieve gevolgen voor het financiële stelsel en de reële economie;
(c quater) "leidinggevend orgaan": het (de) overeenkomstig het nationale recht aangewezen orgaan (organen) van een instelling, dat (die) gemachtigd is (zijn) de strategie, doelstellingen en algehele oriëntatie van de instelling vast te stellen, en fungeert (fungeren) als toezichthouder op en bewaker van de bestuurlijke besluitvorming. Tot het leidinggevend orgaan behoren personen die daadwerkelijk het beleid van de instelling bepalen.
Verwijzingen naar het leidinggevend orgaan hebben betrekking op zowel de leidinggevende en toezichthoudende taken van het (de) in de eerste alinea genoemde orgaan (organen). Indien de leidinggevende en toezichthoudende taken van het leidinggevend orgaan overeenkomstig het nationaal recht zijn toegewezen aan verschillende organen of verschillende leden binnen een orgaan, maakt de lidstaat overeenkomstig het nationale recht een onderscheid tussen de verantwoordelijke organen of leden van het leidinggevend orgaan, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder "leidinggevende taak" verstaan het vaststellen van de strategie, doelstellingen en algehele oriëntatie van de instelling, terwijl onder "toezichthoudende taak" wordt verstaan het toezicht op en de bewaking van de bestuurlijke besluitvorming.
(c quinquies) "modelrisico": potentiële verliezen van een instelling, voortvloeiend uit op de resultaten van interne modellen gebaseerde beslissingen, als gevolg van fouten in de specificatie of kalibratie van dergelijke modellen die ertoe leiden dat geen rekening wordt gehouden met relevante variabelen of dat de aan de relevante variabelen toegekende kwantiteiten worden onder- of overschat. Het modelrisico kan worden uitgedrukt aan de hand van kwalitatieve of kwantitatieve aanduidingen van de betrouwbaarheid van modellen, als de mate waarin de output door de inputvariabelen wordt beïnvloed, en in de vorm van de potentiële verliezen ingeval de onderliggende aannames van het model onjuist blijken.
Titel II
Bevoegde autoriteiten
Artikel 5
Aanwijzing en bevoegdheden van de bevoegde autoriteiten
1. De lidstaten wijzen de bevoegde autoriteiten aan die de in deze richtlijn omschreven taken vervullen. Zij stellen de Commissie en de EBA daarvan in kennis, onder vermelding van een eventuele taakverdeling.
2. De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten de werkzaamheden van instellingen en, indien van toepassing, financiële holdings en gemengde financiële holdings, controleren om na te gaan of deze de vereisten van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] in acht nemen.
3. De lidstaten dragen er zorg voor dat passende maatregelen zijn getroffen opdat de bevoegde autoriteiten de informatie kunnen verkrijgen die nodig is om na te gaan of instellingen en, indien van toepassing, financiële holdings en gemengde financiële holdings voldoen aan de in lid 2 genoemde vereisten en om mogelijke schendingen van deze vereisten te onderzoeken.
4. De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten over de deskundigheid, de middelen, de operationele capaciteit en de onafhankelijkheid beschikken die noodzakelijk zijn om de toezichts- en onderzoekstaken te vervullen die in deze richtlijn en in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn vastgelegd. Aan de bevoegde autoriteiten worden alle benodigde toezichts- en onderzoeksbevoegdheden toegekend voor de vervulling van hun taken.
5. De lidstaten schrijven voor dat instellingen aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst alle nodige gegevens verstrekken om te beoordelen of zij zich houden aan de regels die ingevolge deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn vastgesteld. De lidstaten dragen er tevens zorg voor dat de internecontrolemechanismen en de administratieve en boekhoudprocedures van de instellingen het mogelijk maken te allen tijde na te gaan of deze regels in acht worden genomen.
6. De lidstaten dragen er zorg voor dat instellingen al hun onder deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vallende transacties en documentsystemen en -processen op zodanige wijze registreren dat de bevoegde autoriteiten te allen tijde kunnen verifiëren of aan de vereisten van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] is voldaan.
6 bis. De lidstaten wijzen een of meer afwikkelingsautoriteiten aan om toezicht te houden op afwikkelingsplannen en deze goed te keuren als bedoeld in deze richtlijn en in Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [inzake prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen]. Zij stellen de Commissie en de EBA daarvan in kennis, onder vermelding van een eventuele taakverdeling.
6 ter. Indien de afwikkelingsautoriteit verschilt van de in lid 1 bedoelde bevoegde autoriteiten dragen de lidstaten er zorg voor dat zij nauw samenwerken bij de voorbereiding van afwikkelingsplannen.
Artikel 6
Coördinatie binnen de lidstaten
Indien er in de lidstaten meer dan één bevoegde autoriteit is voor het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen, beleggingsondernemingen en financiële instellingen, nemen de lidstaten de nodige maatregelen om de onderlinge coördinatie te organiseren.
Artikel 7
Samenwerking met en bemiddelingsbevoegdheden van de EBA en samenwerking binnen het Europees Systeem voor financieel toezicht (ESFS)
Bij de uitoefening van hun taken houden de bevoegde autoriteiten rekening met de convergentie van de toezichtinstrumenten en -praktijken bij de toepassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zijn vastgesteld overeenkomstig deze richtlijn en Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en de Raad van … [inzake prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen]. Te dien einde dragen de lidstaten er zorg voor dat:
(-a) de bevoegde autoriteiten, als partijen bij het ESFS, met vertrouwen en met het volste wederzijdse respect samenwerken, met name om te zorgen voor een passende en betrouwbare informatiestroom tussen hen en de andere partijen bij het ESFS, krachtens het beginsel van loyale samenwerking overeenkomstig artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie;
(a) de bevoegde autoriteiten deelnemen aan de werkzaamheden van de EBA en, in voorkomend geval, aan de colleges van toezichthouders;
(b) de bevoegde autoriteiten zich overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 tot het uiterste inspannen om aan de richtsnoeren en aanbevelingen van de EBA te voldoen en om overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 aan de waarschuwingen en aanbevelingen van de ESRB gehoor te geven;
(c) nationale mandaten die aan de bevoegde autoriteiten worden toegekend, hun taakvervulling als leden van de EBA, van het ESRB in voorkomend geval, of in het kader van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] niet in de weg staan.
(c bis) de bevoegde autoriteiten nauw samenwerken met het ESRB;
In overeenstemming met de tegen 2 januari 2014 vereiste herziening van artikel 81 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 en met het oog op de variaties die door bevoegde autoriteiten in toezichtprocedures kunnen worden toegepast, ontwikkelt de EBA, naast toezicht indien specifiek vermeld in deze richtlijn en in Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad ... [inzake prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] ook benchmarkportefeuilles en ‑technieken om de convergentie van toezichtpraktijken te kunnen beoordelen.
Voor het beslechten van geschillen tussen bevoegde autoriteiten in grensoverschrijdende situaties is artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 voor deze hele richtlijn van toepassing.
Gezien de onvermijdelijke uitbreiding van bevoegdheden en taken van de EBA waarin deze richtlijn voorziet, dient de EBA onmiddellijk een nieuw verzoek in met betrekking tot haar jaar- en meerjarenbegrotingen.
Artikel 8
Europese dimensie van het toezicht
De bevoegde autoriteiten in de ene lidstaat nemen bij de uitoefening van hun algemene taken naar behoren de gevolgen in overweging die hun besluiten, met name in noodsituaties, kunnen hebben voor de stabiliteit van het financiële stelsel van alle andere betrokken lidstaten, uitgaande van de op het desbetreffende tijdstip beschikbare informatie.
Titel III
Voorwaarden voor de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen
Hoofdstuk 1
Algemene voorwaarden voor de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen
Artikel 9
Vergunning
1. De lidstaten schrijven voor dat kredietinstellingen een vergunning hebben verkregen alvorens hun werkzaamheden aan te vangen. Onverminderd de artikelen 10 tot en met 14 stellen zij daarvoor de voorwaarden vast, die zij ter kennis brengen van de EBA.
2. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen met betrekking tot het volgende:
(a) de informatie die aan de bevoegde autoriteiten moet worden verstrekt in de vergunningaanvraag van kredietinstellingen, met inbegrip van het in artikel 10 bedoelde programma van werkzaamheden,
(b) de voorwaarden om te voldoen aan het vereiste van artikel 13;
(c) de vereisten die gelden voor aandeelhouders en vennoten met gekwalificeerde deelnemingen;
(d) de belemmeringen voor de effectieve uitoefening van de toezichtstaken van de bevoegde autoriteit, als omschreven in artikel 14.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid overgedragen de in de eerste alinea, onder a) tot en met d), bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
3. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen met het oog op de vaststelling van de standaardformulieren, templates en procedures voor de verstrekking van deze informatie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid toegekend de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
4. De EBA legt de in de leden 2 en 3 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 31 december 2015 voor aan de Commissie.
Artikel 10
Programma van werkzaamheden en organisatiestructuur
De lidstaten schrijven voor dat de vergunningaanvraag vergezeld gaat van een programma van werkzaamheden waarin de aard van de beoogde bedrijfsactiviteiten, alsmede de organisatiestructuur van de kredietinstelling worden vermeld.
Artikel 11
Economische behoeften
De lidstaten schrijven niet voor dat de vergunningaanvraag aan de economische marktbehoeften wordt getoetst.
Artikel 12
Aanvangskapitaal
1. Onverminderd andere bij nationale regelgeving vastgestelde algemene voorwaarden verlenen de bevoegde autoriteiten geen vergunning indien de kredietinstelling geen afgescheiden eigen vermogen heeft of het aanvangskapitaal minder bedraagt dan 5 miljoen EUR.
2. het kapitaal en de reserves als bedoeld in artikel 24, onder a) tot en met e), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
3. De lidstaten mogen voortzetting toestaan van de werkzaamheden van kredietinstellingen die niet voldoen aan de voorwaarde betreffende het afgescheiden eigen vermogen, en die op 15 december 1979 bestonden. Zij mogen deze kredietinstellingen vrijstellen van de in artikel 13, lid 1, eerste alinea, bedoelde voorwaarde.
4. De lidstaten mogen een vergunning verlenen aan bijzondere categorieën kredietinstellingen met een aanvangskapitaal dat minder bedraagt dan wat in lid 1 is voorgeschreven, mits:
(a) het aanvangskapitaal niet geringer is dan 1 miljoen EUR;
(b) de betrokken lidstaten de Commissie en de EBA in kennis stellen van de redenen waarom zij van deze mogelijkheid gebruikmaken.
Artikel 13
Feitelijke leiding van het bedrijf en ligging van het hoofdkantoor
1. De bevoegde autoriteiten verlenen de vergunning aan de kredietinstelling slechts wanneer ten minste twee personen het bedrijf van de kredietinstelling feitelijk leiden.
De autoriteiten verlenen de vergunning niet wanneer deze personen niet de noodzakelijke betrouwbaarheid of de vereiste kennis, vaardigheden en ervaring bezitten om deze functies uit te oefenen.
2. Elke lidstaat schrijft voor dat:
(a) het hoofdkantoor van kredietinstellingen die rechtspersonen zijn en overeenkomstig hun nationale wetgeving een statutaire zetel hebben, zich bevindt in de lidstaat waar de statutaire zetel is gevestigd;
(b) het hoofdkantoor van andere kredietinstellingen zich bevindt in de lidstaat waar de vergunning is verleend en waar zij feitelijk werkzaam zijn.
Artikel 14
Aandeelhouders en vennoten
1. De bevoegde autoriteiten verlenen geen vergunning voor het aanvangen van de werkzaamheden van een kredietinstelling tenzij zij in kennis zijn gesteld van de identiteit van de directe of indirecte aandeelhouders of vennoten, natuurlijke of rechtspersonen, die daarin een gekwalificeerde deelneming bezitten, alsmede van het bedrag van die deelneming.
Om uit te maken of aan de criteria voor een gekwalificeerde deelneming wordt voldaan, worden de in de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 2004/109/EG bedoelde stemrechten, alsmede de in artikel 12, leden 4 en 5, van die richtlijn bedoelde voorwaarden voor samenvoeging daarvan, in aanmerking genomen.
De lidstaten houden geen rekening met stemrechten of aandelen die beleggingsondernemingen of kredietinstellingen kunnen houden als gevolg van het overnemen van financiële instrumenten of plaatsen van financiële instrumenten met plaatsingsgarantie, vermeld in bijlage I, deel A, punt 6, van Richtlijn 2004/39/EG, mits die rechten niet worden uitgeoefend of anderszins gebruikt om inspraak uit te oefenen in het bestuur van de uitgevende instelling, en binnen één jaar na de verwerving worden overgedragen.
2. De bevoegde autoriteiten verlenen geen vergunning indien zij, gelet op de noodzaak een gezonde en prudente bedrijfsvoering van de kredietinstelling te garanderen, niet overtuigd zijn van de geschiktheid van de aandeelhouders of vennoten.
3. Wanneer er nauwe banden bestaan tussen de kredietinstelling en andere natuurlijke of rechtspersonen, verlenen de bevoegde autoriteiten de vergunning slechts indien deze banden de juiste uitoefening van hun toezichtstaken niet belemmeren.
De bevoegde autoriteiten verlenen de vergunning ook niet indien de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van een derde land die van toepassing zijn op één of meer natuurlijke of rechtspersonen met wie de kredietinstelling nauwe banden heeft, of moeilijkheden in verband met de toepassing van die wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen, een belemmering vormen voor de juiste uitoefening van hun toezichtstaken.
De bevoegde autoriteiten verlangen van kredietinstellingen dat zij hen de informatie verstrekken die zij nodig hebben om zich ervan te vergewissen dat doorlopend aan de in dit lid gestelde voorwaarden wordt voldaan.
Artikel 15
Weigering van de vergunning
Indien de bevoegde autoriteit besluit geen vergunning te verlenen, wordt dit besluit met redenen omkleed aan de aanvrager medegedeeld binnen zes maanden na ontvangst van de aanvraag, of, indien de aanvraag onvolledig is, binnen zes maanden na de toezending door de aanvrager van de voor het besluit benodigde gegevens.
In elk geval wordt binnen twaalf maanden na ontvangst van de aanvraag een besluit genomen.
Artikel 16
Voorafgaande raadpleging van de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten
1. Vóór de verlening van een vergunning aan een kredietinstelling raadpleegt de bevoegde autoriteit de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat in de volgende gevallen:
(a) de desbetreffende kredietinstelling is een dochteronderneming van een kredietinstelling waaraan in een andere lidstaat vergunning is verleend;
(b) de desbetreffende kredietinstelling is een dochteronderneming van de moederonderneming van een kredietinstelling waaraan in een andere lidstaat vergunning is verleend;
(c) de desbetreffende kredietinstelling staat onder de zeggenschap van dezelfde natuurlijke of rechtspersonen die de zeggenschap hebben over een kredietinstelling waaraan in een andere lidstaat vergunning is verleend.
2. Vóór de verlening van een vergunning aan een kredietinstelling raadpleegt de bevoegde autoriteit de bevoegde autoriteit van een betrokken lidstaat die verantwoordelijk is voor het toezicht op verzekeringsondernemingen of beleggingsondernemingen in de volgende gevallen:
(a) de desbetreffende kredietinstelling is een dochteronderneming van een verzekeringsonderneming of beleggingsonderneming waaraan in de Unie vergunning is verleend;
(b) de desbetreffende kredietinstelling is een dochteronderneming van de moederonderneming van een verzekeringsonderneming of beleggingsonderneming waaraan in de Unie vergunning is verleend;
(c) de desbetreffende kredietinstelling staat onder de zeggenschap van dezelfde natuurlijke persoon of rechtspersoon die zeggenschap uitoefent over een verzekeringsonderneming of beleggingsonderneming waaraan in de Unie vergunning is verleend.
3. De onder de leden 1 en 2 bedoelde relevante bevoegde autoriteiten raadplegen elkaar in het bijzonder indien de geschiktheid van de aandeelhouders en de reputatie en ervaring van de bij de leiding van een andere entiteit van dezelfde groep betrokken leden van het leidinggevend orgaan worden beoordeeld. Zij wisselen alle informatie uit betreffende de geschiktheid van de aandeelhouders en de reputatie en ervaring van de leden van het leidinggevend orgaan welke van belang is voor het verlenen van een vergunning, alsook voor de doorlopende toetsing van de naleving van de voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening.
Artikel 17
Bijkantoren van kredietinstellingen waaraan in een andere lidstaat vergunning is verleend
De lidstaten van ontvangst mogen noch een vergunning noch dotatiekapitaal eisen voor bijkantoren van kredietinstellingen waaraan in andere lidstaten vergunning is verleend. Voor de vestiging van en het toezicht op deze bijkantoren gelden de voorschriften van artikel 35, artikel 36, leden 1, 2 en 3, en de artikelen 37, 40 tot en met 46, 49, 73 en 74.
Artikel 18
Intrekking van de vergunning
De bevoegde autoriteiten kunnen de vergunning die is verleend aan een kredietinstelling alleen dan intrekken wanneer de instelling:
(a) binnen een termijn van twaalf maanden geen gebruikmaakt van de vergunning, uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven geen gebruik van de vergunning te zullen maken of de werkzaamheden gedurende een periode van meer dan zes maanden heeft gestaakt, tenzij de betrokken lidstaat heeft bepaald dat in die gevallen de vergunning vervalt;
(b) de vergunning heeft verkregen door middel van valse verklaringen of op enige andere onregelmatige wijze;
(c) niet meer voldoet aan de voorwaarden waarop de vergunning is verleend;
(d) geen voldoende eigen vermogen meer bezit of geen garantie meer biedt voor de nakoming van de verplichtingen tegenover schuldeisers en in het bijzonder niet meer de veiligheid van de toevertrouwde gelden waarborgt;
(e) in een van de overige gevallen van intrekking verkeert waarin de nationale voorschriften voorzien;
f) een van de in artikel 67, lid 1, genoemde schendingen begaat.
Artikel 19
Naam van de kredietinstelling
De kredietinstellingen mogen voor de uitoefening van hun werkzaamheden op het grondgebied van de Unie dezelfde benaming gebruiken als in de lidstaat van hun hoofdkantoor, niettegenstaande de voorschriften in de lidstaat van ontvangst betreffende het gebruik van de woorden "bank", "spaarbank" of andere soortgelijke benamingen. Ingeval gevaar voor verwarring bestaat, kunnen de lidstaten van ontvangst ter verduidelijking eisen dat er aan de benaming een verklarende vermelding wordt toegevoegd.
Artikel 20
Kennisgeving aan de EBA van de verlening van een vergunning en van de intrekking van een vergunning
1. De bevoegde autoriteiten stellen de EBA in kennis van elke vergunning die overeenkomstig artikel 9 wordt verleend.
2. Een lijst met de namen van alle kredietinstellingen waaraan vergunning is verleend, wordt bekendgemaakt op de website van de EBA en wordt regelmatig geactualiseerd.
3. De consoliderende toezichthouder verstrekt de betrokken bevoegde autoriteiten en de EBA alle in artikel 14, lid 3, artikel 73, lid 1, en artikel 104, lid 2, bedoelde informatie over de groep van instellingen, en met name over de rechts- en organisatiestructuur en de governance van de groep.
4. In de lijst wordt de naam vermeld van elke kredietinstelling die niet over het bij artikel 12, lid 1, voorgeschreven kapitaal beschikt.
5. De bevoegde autoriteiten brengen iedere intrekking van een vergunning, met redenen omkleed, ter kennis van de EBA.
Artikel 21
Vrijstellingen voor kredietinstellingen die blijvend zijn aangesloten bij een centraal orgaan
-1. Lidstaten of hun bevoegde autoriteiten mogen een of meer in dezelfde lidstaat gevestigde kredietinstellingen die blijvend zijn aangesloten bij een centraal orgaan dat toezicht op ze houdt en dat in dezelfde lidstaat is gevestigd, volledig of gedeeltelijk vrijstellen van de in lid 1 vermelde eisen, indien in de nationale wetgeving is vastgesteld dat:
(a) de verbintenissen van het centrale orgaan en die van de aangesloten instellingen solidaire verplichtingen zijn, of dat de verbintenissen van de aangesloten instellingen volledig door het centrale orgaan worden gewaarborgd;
(b) de solvabiliteit en de liquiditeit van het centrale orgaan en van alle aangesloten instellingen in hun totaliteit worden bewaakt op basis van geconsolideerde rekeningen van deze instellingen; en
(c) de leiding van het centrale orgaan bevoegd is instructies te geven aan de leiding van de aangesloten instellingen.
1. Een kredietinstelling als bedoeld in lid 1 kan worden vrijgesteld van de bepalingen van de artikelen 10, 12 en 13, lid 1, en titel VII, hoofdstuk 4, van deze richtlijn en deel twee tot en met vier en zes tot en met acht van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [inzake prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] mits, onverminderd de toepassing van die bepalingen op het centrale orgaan, het geheel gevormd door het centrale orgaan en de daarbij aangesloten instellingen, op een geconsolideerde basis aan die bepalingen is onderworpen.
2. Ingeval ▌overeenkomstig dit artikel ▌van vrijstellingen wordt gebruikgemaakt, zijn de artikelen 17, 33, 34 en 35, artikel 36, leden 1, 2 en 3, en de artikelen 39 tot en met 46 van deze richtlijn van toepassing op het geheel gevormd door het centrale orgaan en de daarbij aangesloten instellingen
Hoofdstuk 2
Gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling
Artikel 22
Kennisgeving en beoordeling van voorgenomen verwervingen
1. De lidstaten schrijven voor dat iedere natuurlijke of rechtspersoon, of dergelijke in onderlinge overeenstemming handelende personen (hierna "kandidaat-verwerver" genoemd), die besloten hebben rechtstreeks of middellijk een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling te verwerven, dan wel rechtstreeks of middellijk een dergelijke gekwalificeerde deelneming verder te vergroten, waardoor het percentage van de gehouden stemrechten of aandelen in het kapitaal 20%, 30% of 50% bereikt of overschrijdt, dan wel de kredietinstelling hun dochteronderneming wordt (hierna "voorgenomen verwerving" genoemd), de bevoegde autoriteiten van de kredietinstelling waarin zij een gekwalificeerde deelneming willen verwerven dan wel vergroten, daarvan vooraf schriftelijk kennis geven onder vermelding van de omvang van de beoogde deelneming en de in artikel 23, lid 4, bedoelde relevante informatie. De lidstaten hoeven de drempel van 30% niet toe te passen indien zij overeenkomstig artikel 9, lid 3, onder a), van Richtlijn 2004/109/EG een drempelwaarde van een derde toepassen.
2. De bevoegde autoriteiten zenden de kandidaat-verwerver terstond en in elk geval binnen twee werkdagen na ontvangst van de kennisgeving, alsook na eventuele ontvangst op een later tijdstip van de in lid 3 bedoelde informatie, een schriftelijke ontvangstbevestiging.
De bevoegde autoriteiten hebben vanaf de datum van de schriftelijke ontvangstbevestiging van de kennisgeving en van alle door de lidstaat vereiste documenten van de in artikel 23, lid 4, bedoelde lijst die bij de kennisgeving gevoegd moeten worden, een termijn van 60 werkdagen (hierna "beoordelingsperiode" genoemd), om de in artikel 23, lid 1, bedoelde beoordeling (hierna "beoordeling" genoemd), uit te voeren.
De bevoegde autoriteiten stellen de kandidaat-verwerver bij de ontvangstbevestiging in kennis van de datum waarop de beoordelingsperiode afloopt.
3. De bevoegde autoriteiten mogen, indien nodig, tijdens de beoordelingsperiode, doch niet na de vijftigste werkdag daarvan, aanvullende informatie opvragen die noodzakelijk is om de beoordeling af te ronden. In dit verzoek, dat schriftelijk wordt gedaan, is vermeld welke aanvullende informatie nodig is.
Vanaf de datum van het verzoek van de bevoegde autoriteiten om informatie tot de ontvangst van een antwoord daarop van de kandidaat-verwerver wordt de beoordelingsperiode onderbroken. De onderbreking duurt ten hoogste twintig werkdagen. Eventuele aanvullende verzoeken van de bevoegde autoriteiten ter vervollediging of verduidelijking van de informatie staan ter discretie van de bevoegde autoriteiten maar mogen geen onderbreking van de beoordelingsperiode tot gevolg hebben.
4. De bevoegde autoriteiten mogen de in lid 3, tweede alinea, bedoelde onderbreking tot ten hoogste 30 werkdagen verlengen indien de kandidaat-verwerver buiten de Unie is gevestigd of onder toezicht staat, of indien hij een natuurlijke of rechtspersoon is, en niet onderworpen is aan toezicht uit hoofde van deze richtlijn of Richtlijn 2009/65/EG, Richtlijn 2009/138/EG of Richtlijn 2004/39/EG.
5. Indien de bevoegde autoriteiten na voltooiing van de beoordeling besluiten zich te verzetten tegen de voorgenomen verwerving, geven zij de kandidaat-verwerver daarvan binnen twee werkdagen en zonder de beoordelingsperiode te overschrijden schriftelijk kennis en delen zij de redenen voor dat besluit mede. Onverminderd het nationale recht kan een passende motivering van het besluit op verzoek van de kandidaat-verwerver openbaar worden gemaakt. Dit neemt niet weg dat een lidstaat de bevoegde autoriteit kan toestaan deze informatie openbaar te maken zonder dat de kandidaat-verwerver daarom heeft verzocht.
6. Indien de bevoegde autoriteiten zich binnen de beoordelingsperiode niet schriftelijk tegen de voorgenomen verwerving verzetten, wordt deze geacht te zijn goedgekeurd.
7. De bevoegde autoriteiten mogen voor de voltooiing van de voorgenomen verwerving een maximumtermijn vaststellen en deze termijn zo nodig verlengen.
8. De lidstaten mogen geen voorschriften inzake kennisgeving aan en goedkeuring door de bevoegde autoriteiten van rechtstreekse of middellijke verwervingen van stemrechten of kapitaal opleggen die stringenter zijn dan de bepalingen van deze richtlijn.
▐
10. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen met het oog op de vaststelling van de gemeenschappelijke procedures, formulieren en templates voor het overlegproces tussen de relevante bevoegde autoriteiten als bedoeld in artikel 24.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid toegekend de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
11. De EBA legt de in de leden 9 en 10 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 31 december 2015 voor aan de Commissie.
Artikel 23
Beoordelingscriteria
1. Bij de beoordeling van de in artikel 22, lid 1, bedoelde kennisgeving en de in artikel 22, lid 3, bedoelde informatie beoordelen de bevoegde autoriteiten, met het oog op de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de kredietinstelling die het doelwit van de verwerving is, en rekening houdend met de waarschijnlijke invloed van de kandidaat-verwerver op de kredietinstelling, de geschiktheid van de kandidaat-verwerver en de financiële soliditeit van de voorgenomen verwerving op de navolgende criteria:
(a) de reputatie van de kandidaat-verwerver;
(b) de reputatie en ervaring van de personen die als gevolg van de voorgenomen verwerving het bedrijf van de instelling zullen leiden;
(c) de financiële soliditeit van de kandidaat-verwerver, met name met betrekking tot de aard van de werkzaamheden die verricht en beoogd worden in de kredietinstelling die het doelwit van de verwerving is;
(d) of de kredietinstelling zal kunnen voldoen en blijven voldoen aan de prudentiële voorschriften op grond van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], en, in voorkomend geval, aan de prudentiële voorschriften op grond van andere richtlijnen, met name de Richtlijnen 2009/110/EG en 2002/87/EG, met name of de groep waarvan zij deel gaat uitmaken zodanig gestructureerd is dat effectief toezicht en effectieve uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten mogelijk zijn en dat de verdeling van de verantwoordelijkheden tussen de bevoegde autoriteiten kan worden bepaald;
(e) of er goede redenen zijn om te vermoeden dat in verband met de voorgenomen verwerving geld wordt of werd witgewassen of terrorisme wordt of werd gefinancierd, of dat gepoogd wordt of gepoogd werd geld wit te wassen of terrorisme te financieren in de zin van artikel 1 van Richtlijn 2005/60/EG[18], of dat de voorgenomen verwerving het risico daarop zou kunnen vergroten.
2. De bevoegde autoriteiten mogen zich alleen tegen de voorgenomen verwerving verzetten indien daarvoor goede redenen zijn op grond van de criteria van lid 1 of indien de door de kandidaat-verwerver verstrekte informatie onvolledig is.
3. De lidstaten stellen geen voorafgaande voorwaarden aan de omvang van de deelneming die verworven dient te worden, en staan hun bevoegde autoriteiten evenmin toe de voorgenomen verwerving aan de economische marktbehoeften te toetsen.
4. De lidstaten publiceren een lijst met informatie die nodig is voor de beoordeling en die bij de in artikel 22, lid 1, bedoelde kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten moet worden verstrekt. De vereiste informatie staat in verhouding tot en is afgestemd op de aard van de kandidaat-verwerver en van de voorgenomen verwerving. De lidstaten verlangen geen informatie die niet relevant is voor een prudentiële beoordeling.
5. Niettegenstaande artikel 22, leden 2, 3 en 4, worden, wanneer de bevoegde autoriteit kennis wordt gegeven van twee of meer voornemens om een gekwalificeerde deelneming in dezelfde kredietinstelling te verwerven of te vergroten, de kandidaat-verwervers door de autoriteit op niet-discriminerende wijze behandeld.
Artikel 24
Samenwerking tussen bevoegde autoriteiten
1. De bevoegde autoriteiten werken in onderling overleg samen bij de beoordeling indien de kandidaat-verwerver een van de volgende personen betreft:
(a) een kredietinstelling, verzekeringsonderneming, herverzekeringsonderneming, beleggingsonderneming of beheermaatschappij in de zin van artikel 2, lid 1, onder b), van Richtlijn 2009/65/EG (hierna "icbe-beheermaatschappij" genoemd), waaraan vergunning is verleend in een andere lidstaat of in een andere sector dan die van de voorgenomen verwerving;
(b) de moederonderneming van een kredietinstelling, verzekeringsonderneming, herverzekeringsonderneming, beleggingsonderneming of icbe-beheermaatschappij waaraan vergunning is verleend in een andere lidstaat of in een andere sector dan die van de voorgenomen verwerving;
(c) een natuurlijke persoon of rechtspersoon die zeggenschap uitoefent over een kredietinstelling, verzekeringsonderneming, herverzekeringsonderneming, beleggingsonderneming of icbe-beheermaatschappij waaraan vergunning is verleend in een andere lidstaat of in een andere sector dan die van de voorgenomen verwerving.
2. De bevoegde autoriteiten verstrekken elkaar zonder onnodige vertraging alle informatie die voor de beoordeling van essentieel belang of relevant is. Daartoe geven zij elkaar op verzoek alle relevante informatie en verstrekken zij uit eigen beweging alle essentiële informatie. In een besluit van de bevoegde autoriteit die aan de kredietinstelling welke het doelwit van de verwerving is, vergunning heeft verleend, worden de standpunten en bedenkingen van de voor de kandidaat-verwerver verantwoordelijke bevoegde autoriteit vermeld.
Artikel 25
Kennisgeving in geval van afstoting
De lidstaten schrijven voor dat iedere natuurlijke of rechtspersoon die heeft besloten zijn rechtstreekse of middellijke gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling af te stoten, de bevoegde autoriteiten daarvan vooraf schriftelijk in kennis stelt onder vermelding van het bedrag van zijn voorgenomen deelneming. Tot kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten is eveneens gehouden iedere natuurlijke of rechtspersoon die heeft besloten de omvang van zijn gekwalificeerde deelneming zodanig te verkleinen dat het percentage van de door hem gehouden stemrechten of aandelen in het kapitaal onder 20%, 30% of 50% daalt of dat de kredietinstelling ophoudt zijn dochteronderneming te zijn. De lidstaten hoeven de drempel van 30% niet toe te passen indien zij overeenkomstig artikel 9, lid 3, onder a), van Richtlijn 2004/109/EG een drempelwaarde van een derde toepassen.
Artikel 26
Informatieplicht en sancties
1. De kredietinstellingen stellen, zodra zij kennis hebben van verwervingen of afstotingen van deelnemingen in hun kapitaal, waardoor stijging boven of daling onder één van de percentages als bedoeld in artikel 22, lid 1, en artikel 25 optreedt, de bevoegde autoriteiten van deze verwervingen of afstotingen in kennis.
Kredietinstellingen die genoteerd zijn op een gereglementeerde markt die voorkomt op de door de Europese Autoriteit voor effecten en markten (EAEM) overeenkomstig artikel 47 van Richtlijn 2004/39/EG te publiceren lijst van gereglementeerde markten, stellen de bevoegde autoriteiten ten minste eens per jaar in kennis van de identiteit van de aandeelhouders of vennoten die gekwalificeerde deelnemingen bezitten, alsmede van de omvang van de deelnemingen zoals deze met name blijken uit de gegevens die worden vastgelegd bij de jaarlijkse algemene vergadering van aandeelhouders of vennoten, of uit de informatie die is ontvangen uit hoofde van de verplichtingen van ter beurze genoteerde vennootschappen.
2. De lidstaten schrijven voor dat, indien de door de in artikel 22, lid 1, bedoelde personen uitgeoefende invloed een prudente en gezonde bedrijfsvoering van de instelling zou kunnen belemmeren, de bevoegde autoriteiten passende maatregelen moeten treffen om aan deze toestand een einde te maken. Die maatregelen kunnen bestaan uit bindende aanwijzingen en sancties, onder voorbehoud van de artikelen 65 tot en met 69, ten aanzien van leden van het leidinggevend orgaan en bestuurders, dan wel uit de schorsing van de uitoefening van de stemrechten die verbonden zijn aan de aandelen welke door de betrokken aandeelhouders of vennoten van de kredietinstelling worden gehouden.
Soortgelijke maatregelen zijn van toepassing op natuurlijke of rechtspersonen die de in artikel 22, lid 1, bedoelde verplichting inzake voorafgaande kennisgeving niet naleven, behoudens de artikelen 65 tot en met 69.
Indien een deelneming wordt verworven ondanks het bezwaar van de bevoegde autoriteiten, bepalen de lidstaten, onverminderd andere te treffen sancties, dat de uitoefening van de betrokken stemrechten wordt geschorst of dat de uitgebrachte stemmen nietig zijn of nietig verklaard kunnen worden.
Artikel 27
Criteria voor gekwalificeerde deelneming
Om uit te maken of aan de in de artikelen 22, 25 en 26 vastgelegde criteria voor een gekwalificeerde deelneming wordt voldaan, worden de in de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 2004/109/EG bedoelde stemrechten, alsmede de in artikel 12, leden 4 en 5, van die richtlijn bedoelde voorwaarden voor samenvoeging daarvan, in aanmerking genomen.
Om uit te maken of aan de criteria voor een gekwalificeerde deelneming, als bedoeld in artikel 26, wordt voldaan, houden de lidstaten geen rekening met stemrechten of aandelen die beleggingsondernemingen of kredietinstellingen kunnen houden als gevolg van het overnemen van financiële instrumenten en/of plaatsen van financiële instrumenten met plaatsingsgarantie, vermeld in bijlage I, deel A, punt 6, van Richtlijn 2004/39/EG, tenzij die rechten worden uitgeoefend of anderszins gebruikt om inspraak uit te oefenen in het bestuur van de uitgevende instelling, en mits ze binnen één jaar na de verwerving worden overgedragen.
Titel IV
Aanvangskapitaal van beleggingsondernemingen
Artikel 28
Aanvangskapitaal van beleggingsondernemingen
1. Het aanvangskapitaal van beleggingsondernemingen omvat enkel de bestanddelen genoemd in artikel 24, onder a) tot en met e), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
2. Alle andere beleggingsondernemingen dan die bedoeld in de artikelen 29, 30 en 31 hebben een aanvangskapitaal van 730 000 EUR.
Artikel 29
Aanvangskapitaal van bijzondere beleggingsondernemingen
1. Een beleggingsonderneming die zelf geen transacties met financiële instrumenten voor eigen rekening verricht of emissies van financiële instrumenten met plaatsingsgarantie overneemt, maar die geld of waardepapieren van cliënten onder zich houdt, heeft een aanvangskapitaal van 125 000 EUR als zij een of meer van de volgende diensten verricht:
(a) het ontvangen en doorgeven van orders van beleggers met betrekking tot financiële instrumenten;
(b) het uitvoeren van orders van beleggers met betrekking tot financiële instrumenten;
(c) het beheren van persoonlijke beleggingsportefeuilles van financiële instrumenten.
2. De bevoegde autoriteiten mogen beleggingsondernemingen die orders van beleggers met betrekking tot financiële instrumenten uitvoeren, toestaan deze instrumenten voor eigen rekening te houden mits aan de volgende voorwaarden is voldaan:
(a) dergelijke posities zijn uitsluitend het resultaat van het feit dat de beleggingsonderneming niet bij machte is van beleggers ontvangen orders exact met elkaar te matchen;
(b) de totale marktwaarde van al deze posities vertegenwoordigt niet meer dan 15% van het aanvangskapitaal van de onderneming;
(c) de onderneming voldoet aan de in de artikelen 87 tot en met 90 en deel vier van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] gestelde vereisten;
(d) deze posities hebben een incidenteel en voorlopig karakter en blijven strikt beperkt tot de tijd die voor de uitvoering van de bewuste transactie nodig is.
3. De lidstaten mogen het in lid 1 genoemde bedrag tot 50 000 EUR verlagen indien de onderneming niet over een vergunning beschikt om geld of effecten van cliënten te houden, transacties voor eigen rekening te verrichten, of emissies met plaatsingsgarantie over te nemen.
4. Het houden van posities in financiële instrumenten buiten de handelsportefeuille om eigen vermogen te beleggen, wordt niet beschouwd als het verrichten van transacties in de zin van lid 1 of voor de toepassing van lid 3.
Artikel 30
Aanvangskapitaal van plaatselijke ondernemingen
Plaatselijke ondernemingen hebben een aanvangskapitaal van 50 000 EUR voor zover zij vrijheid van vestiging of van dienstverrichting genieten als omschreven in de artikelen 31 en 32 van Richtlijn 2004/39/EG.
Artikel 31
Ondernemingen die geen aan hun cliënten toebehorende gelden of waardepapieren aanhouden
1. De in artikel 4, lid 8, onder c), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebrueau] bedoelde ondernemingen beschikken over:
(a)een aanvangskapitaal van 50 000 EUR;
(b) een beroepsaansprakelijkheidsverzekering die het volledige grondgebied van de Unie bestrijkt of een andere vergelijkbare waarborg tegen aansprakelijkheid als gevolg van beroepsnalatigheid, voor een bedrag van ten minste 1 000 000 EUR, van toepassing per schadevordering, en in het totaal 1 500 000 EUR per jaar voor alle schadevorderingen;
(c) een combinatie van aanvangskapitaal en beroepsaansprakelijkheidsverzekering die resulteert in een dekking die gelijkwaardig is aan die van de punten a) of b).
De in de eerste alinea bedoelde bedragen worden periodiek door de Commissie aangepast aan de veranderingen in het door Eurostat bekendgemaakte Europees indexcijfer van de consumentenprijzen, waarbij de aanpassingen in de lijn liggen van en tegelijkertijd plaatsvinden met die welke overeenkomstig artikel 4, lid 7, van Richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling[19] worden verricht.
2. Indien een onderneming als bedoeld in artikel 4, lid 8, onder c), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] tevens uit hoofde van Richtlijn 2002/92/EG[20] in een register is ingeschreven, voldoet zij aan de voorschriften van artikel 4, lid 3, van die richtlijn en beschikt zij bovendien over:
(a) een aanvangskapitaal van 25 000 EUR;
(b) een beroepsaansprakelijkheidsverzekering die het volledige grondgebied van de Unie bestrijkt of een andere vergelijkbare waarborg tegen aansprakelijkheid als gevolg van beroepsnalatigheid, voor een bedrag van ten minste 500 000 EUR, van toepassing per schadevordering, en in het totaal 750 000 EUR per jaar voor alle schadevorderingen;
(c) een combinatie van aanvangskapitaal en beroepsaansprakelijkheidsverzekering die resulteert in een dekking die gelijkwaardig is aan die van de punten a) of b).
Artikel 32
"Grandfathering"-clausule
1. In afwijking van het bepaalde in artikel 28, lid 2, artikel 29, leden 1 en 3, en artikel 30 mogen de lidstaten de vergunning handhaven voor beleggingsondernemingen en onder artikel 30 vallende ondernemingen die vóór 31 december 1995 bestonden, en waarvan het eigen vermogen geringer is dan de voor hen in artikel 28, lid 2, artikel 29, leden 1 en 3, en artikel 30 genoemde bedragen van het aanvangskapitaal.
Het eigen vermogen van dergelijke ondernemingen of beleggingsondernemingen mag niet kleiner worden dan het hoogste referentieniveau dat na 23 maart 1993 is berekend. Het referentieniveau is het daggemiddelde van het eigen vermogen, berekend over de zes maanden voorafgaande aan de datum van berekening. Dit referentieniveau wordt om de zes maanden berekend voor de overeenkomstige voorafgaande periode.
2. Indien de zeggenschap over een onder lid 1 vallende onderneming wordt verworven door een andere natuurlijke of rechtspersoon dan degene die voordien de zeggenschap over de onderneming uitoefende, is het eigen vermogen van deze onderneming ten minste gelijk aan de in artikel 28, lid 2, artikel 29, leden 1 en 3, en artikel 30 genoemde bedragen, behalve in het geval van een eerste overdracht door vererving gedaan na 31 december 1995, onder voorbehoud van goedkeuring door de bevoegde autoriteiten en gedurende niet meer dan tien jaar na de datum van de overdracht.
Titel V
Bepalingen betreffende de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten
Hoofdstuk 1
Algemene beginselen
Artikel 33
Kredietinstellingen
De lidstaten bepalen dat de werkzaamheden die in de lijst in bijlage I bij deze richtlijn zijn genoemd, op hun grondgebied kunnen worden uitgeoefend overeenkomstig het bepaalde in artikel 35, artikel 36, leden 1, 2 en 3, artikel 39, leden 1 en 2, en de artikelen 40 tot en met 46, zowel door middel van het vestigen van een bijkantoor als door middel van het verrichten van diensten, door iedere kredietinstelling waaraan door de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat vergunning is verleend en waarop door hen toezicht wordt gehouden, mits deze werkzaamheden onder de vergunning vallen.
Artikel 34
Financiële instellingen
1. De lidstaten bepalen dat de werkzaamheden die in de lijst in bijlage I bij deze richtlijn zijn genoemd, op hun grondgebied mogen worden uitgeoefend overeenkomstig het bepaalde in artikel 35, artikel 36, leden 1, 2 en 3, artikel 39, leden 1 en 2, en de artikelen 40 tot en met 46, zowel door middel van het vestigen van een bijkantoor als door middel van het verrichten van diensten, door iedere financiële instelling van een andere lidstaat die een dochteronderneming van een kredietinstelling of een gemeenschappelijke dochteronderneming van twee of meer kredietinstellingen is, waarvan de statuten de betrokken werkzaamheden toestaan en die aan alle volgende voorwaarden voldoet:
(a) aan de moederonderneming of -ondernemingen is vergunning verleend als kredietinstelling in de lidstaat van het recht waaronder de financiële instelling valt;
(b) de betrokken werkzaamheden worden daadwerkelijk op het grondgebied van dezelfde lidstaat uitgeoefend;
(c) de moederonderneming of -ondernemingen is, respectievelijk zijn in het bezit van 90% of meer van de aan de aandelen van de financiële instelling verbonden stemrechten;
(d) de moederonderneming of -ondernemingen toont, respectievelijk tonen ten genoegen van de bevoegde autoriteiten aan dat de financiële instelling op een prudente wijze wordt beheerd en heeft, respectievelijk hebben zich, met instemming van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, hoofdelijk borg gesteld voor de verplichtingen van de financiële instelling;
(e) de financiële instelling is, in het bijzonder voor de betrokken werkzaamheden, daadwerkelijk opgenomen in het toezicht op geconsolideerde basis waaraan de moederonderneming, of elk van de moederondernemingen, overeenkomstig titel VII, hoofdstuk 3, van deze richtlijn en deel een, titel II, hoofdstuk 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] (bedrijfseconomische consolidatie) is onderworpen, met name voor de toepassing van de in artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgestelde eigenvermogensvereisten, het toezicht op grote posities waarin deel vier van deze verordening voorziet, en de in de artikelen 84 en 85 van genoemde verordening gestelde beperking van de deelnemingen.
De vervulling van deze voorwaarden wordt geverifieerd door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, die vervolgens een attest aan de financiële instelling afgeven dat dient te worden gevoegd bij de in de artikelen 35 en 39 bedoelde kennisgevingen.
2. Indien de financiële instelling als bedoeld in lid 1, eerste alinea, niet langer aan één van de gestelde voorwaarden voldoet, stelt de lidstaat van herkomst de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst daarvan in kennis, en vallen de door die financiële instelling in de lidstaat van ontvangst uitgeoefende werkzaamheden onder de wetgeving van de lidstaat van ontvangst.
3. De leden 1 en 2 zijn van overeenkomstige toepassing op dochterondernemingen van een financiële instelling als bedoeld in lid 1, eerste alinea.
Hoofdstuk 2
Recht van vestiging van kredietinstellingen
Artikel 35
Kennisgevingsplicht en interactie tussen bevoegde autoriteiten
1. Iedere kredietinstelling die op het grondgebied van een andere lidstaat een bijkantoor wenst te vestigen, stelt de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst daarvan in kennis.
2. De lidstaten schrijven voor dat elke kredietinstelling die een bijkantoor in een andere lidstaat wenst te vestigen, de in lid 1 bedoelde kennisgeving vergezeld doet gaan van de volgende gegevens:
(a) de lidstaat op het grondgebied waarvan zij voornemens is een bijkantoor te vestigen;
(b) een programma van werkzaamheden waarin onder meer de aard van de voorgenomen activiteiten en de organisatiestructuur van het bijkantoor worden vermeld;
(c) het adres in de lidstaat van ontvangst waar documenten kunnen worden opgevraagd;
(d) de naam van de degenen die het bijkantoor gaan besturen.
3. Tenzij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, gelet op het betrokken project, redenen hebben om aan de deugdelijkheid van de administratieve structuur of van de financiële positie van de kredietinstelling te twijfelen, doen zij binnen drie maanden na ontvangst van alle in lid 2 bedoelde gegevens, mededeling van deze gegevens aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst en stellen zij de betrokken kredietinstelling hiervan in kennis.
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst doen tevens mededeling van het bedrag en de samenstelling van het eigen vermogen en van de som van de eigenvermogensvereisten uit hoofde van artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] van de kredietinstelling.
In afwijking van de tweede alinea doen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst in het in artikel 34 bedoelde geval mededeling van het bedrag en de samenstelling van het eigen vermogen van de financiële instelling en het totaal van de risicoposten, uit hoofde van artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], van de kredietinstelling die haar moederonderneming is.
4. Indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst weigeren de in lid 2 bedoelde gegevens mede te delen aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst, delen zij de redenen van deze weigering binnen drie maanden na ontvangst van alle gegevens mede aan de betrokken kredietinstelling.
Tegen deze weigering of het uitblijven van een antwoord staat beroep open bij de rechter in de lidstaat van herkomst.
4 bis. De in dit artikel bedoelde financiële informatie omvat ook de geconsolideerde financiële informatie van de kredietinstelling of, als de kredietinstelling een dochteronderneming is van een moederinstelling op EU-niveau, de geconsolideerde financiële informatie van die moederinstelling.
5. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen met het oog op de specificatie van de gegevens die overeenkomstig dit artikel moeten worden verstrekt.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
6. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen met het oog op de vaststelling van de standaardformulieren, templates en procedures voor deze kennisgeving.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
7. De EBA legt de in de leden 5 en 6 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Artikel 36
Aanvang van de werkzaamheden
1. Voordat het bijkantoor van de kredietinstelling met zijn werkzaamheden aanvangt, beschikken de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst over twee maanden, te rekenen vanaf de ontvangst van de in artikel 35 bedoelde mededeling, om het in hoofdstuk 4 bedoelde toezicht op de kredietinstelling voor te bereiden en om, in voorkomend geval, de voorwaarden aan te geven waaronder deze werkzaamheden om redenen van algemeen belang in de lidstaat van ontvangst moeten worden uitgeoefend.
2. Zodra een mededeling van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst is binnengekomen of wanneer deze niet reageren binnen de in lid 1 bedoelde termijn, kan het bijkantoor gevestigd worden en met zijn werkzaamheden aanvangen.
3. In geval van wijziging van de inhoud van een van de overeenkomstig artikel 35, lid 2, onder b), c) of d), verstrekte gegevens stelt de kredietinstelling de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst en van de lidstaat van ontvangst daarvan ten minste één maand vooraf schriftelijk in kennis, zulks opdat de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst zich overeenkomstig artikel 35 kunnen uitspreken, en de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst overeenkomstig lid 1 een besluit kunnen nemen tot vaststelling van de voorwaarden voor de wijziging.
4. De bijkantoren die, overeenkomstig de bepalingen van de lidstaat van ontvangst, hun werkzaamheden hebben aangevangen vóór 1 januari 1993, worden geacht onderworpen te zijn geweest aan de procedure van artikel 35 en van de leden 1 en 2 van het onderhavige artikel. Zij vallen vanaf 1 januari 1993 onder het bepaalde in lid 3 van het onderhavige artikel en onder artikel 33, artikel 53 en hoofdstuk 4.
5. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen met het oog op de specificatie van de gegevens die overeenkomstig dit artikel moeten worden verstrekt.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
6. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen met het oog op de vaststelling van de standaardformulieren, templates en procedures voor deze kennisgeving.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
7. De EBA legt de in de leden 5 en 6 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Artikel 37
Informatie over weigeringen
De lidstaten stellen de Commissie en de EBA in kennis van het aantal en de aard van de gevallen waarin overeenkomstig artikel 35 en artikel 36, leden 1, 2 en 3, een weigering is uitgesproken.
Artikel 38
Samenneming van bijkantoren
Verscheidene bedrijfszetels in eenzelfde lidstaat van een kredietinstelling met hoofdkantoor in een andere lidstaat worden als één enkel bijkantoor beschouwd.
Hoofdstuk 3
Uitoefening van het recht tot het vrij verrichten van diensten
Artikel 39
Kennisgevingsprocedure
8.Elke kredietinstelling die voor de eerste maal in het kader van het vrij verrichten van diensten haar werkzaamheden wil uitoefenen op het grondgebied van een andere lidstaat, stelt de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst in kennis van de in de lijst in bijlage I bij deze richtlijn voorkomende werkzaamheden die zij wenst uit te oefenen.
9.De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst zenden de in lid 1 bedoelde kennisgeving binnen een termijn van één maand te rekenen van de ontvangst ervan toe aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst.
10.Dit artikel doet geen afbreuk aan de rechten die verkregen zijn door kredietinstellingen welke vóór 1 januari 1993 werkzaam waren bij wege van het verrichten van diensten.
11.De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen met het oog op de specificatie van de gegevens die overeenkomstig dit artikel moeten worden verstrekt.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
12.De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen met het oog op de vaststelling van de standaardformulieren, templates en procedures voor deze kennisgeving.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
13.De EBA legt de in de leden 4 en 5 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Hoofdstuk 4
Bevoegdheden van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst
Artikel 40
Rapportagevereisten
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst kunnen eisen dat elke kredietinstelling die een bijkantoor op hun grondgebied heeft, aan de bevoegde autoriteiten van deze lidstaat een periodiek verslag over de werkzaamheden op hun grondgebied zendt.
Dergelijke verslagen kunnen alleen worden verlangd voor informatie- of statistische doeleinden en voor de toepassing van artikel 52, lid 1, en vallen onder een strikt zakengeheim.
De bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst kunnen meer in het bijzonder informatie van de in de eerste alinea bedoelde kredietinstellingen verlangen om te kunnen uitmaken of het gaat om een belangrijk bijkantoor in de zin van artikel 52, lid 1. De lidstaat van ontvangst kan van bijkantoren van kredietinstellingen van andere lidstaten dezelfde gegevens verlangen als hij van de nationale kredietinstellingen verlangt.
Artikel 41
Door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst getroffen maatregelen ten aanzien van in de lidstaat van ontvangst uitgeoefende werkzaamheden
1. Indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst op grond van informatie die zij overeenkomstig artikel 51 van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst hebben ontvangen, constateren dat een kredietinstelling die op hun grondgebied een bijkantoor heeft of in het kader van het verrichten van diensten werkzaam is, voldoet aan een van de volgende voorwaarden die met betrekking tot de in de betrokken lidstaat van ontvangst uitgeoefende activiteiten worden gesteld, stellen zij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst daarvan in kennis:
(a) de kredietinstelling voldoet niet aan de nationale uitvoeringsbepalingen van deze richtlijn of aan Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(b) aangenomen wordt dat de kredietinstelling niet voldoet aan de nationale uitvoeringsbepalingen van deze richtlijn of aan Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst treffen zo spoedig mogelijk alle passende maatregelen om te bewerkstelligen dat de betrokken kredietinstelling een einde maakt aan deze onregelmatige situatie of maatregelen treft om het risico van niet-naleving uit te sluiten. Deze maatregelen worden medegedeeld aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst.
2. Indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst menen dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst hun verplichtingen niet zijn nagekomen of hun verplichting uit hoofde van lid 1 niet zullen nakomen, kunnen zij overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 de zaak naar de EBA verwijzen en om haar bijstand verzoeken. In dat geval mag de EBA handelen overeenkomstig de haar bij dat artikel toegekende bevoegdheden. De EBA neemt binnen 24 uur een besluit in de zin van artikel 19, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 42
Motivering
Elke ter uitvoering van artikel 41, lid 1, artikel 43 of artikel 44 genomen maatregel die sancties of een beperking van de uitoefening van het recht tot het verrichten van diensten of de vrijheid van vestiging behelst, wordt naar behoren met redenen omkleed en aan de betrokken kredietinstelling medegedeeld.
Artikel 43
Conservatoire maatregelen
1. Alvorens de in artikel 41 bedoelde procedure toe te passen, kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst in noodsituaties, in afwachting van maatregelen van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst of van in artikel 2 van Richtlijn 2001/24/EG bedoelde saneringsmaatregelen, alle conservatoire maatregelen treffen die onontbeerlijk zijn voor de bescherming van de belangen van deposanten, beleggers en cliënten in de lidstaat van ontvangst.
2. Conservatoire maatregelen staan in verhouding tot het doel waarvoor ze worden getroffen, namelijk het beschermen tegen schadelijke gevolgen van de belangen van deposanten, beleggers en cliënten in de lidstaat van ontvangst. De maatregelen kunnen een opschorting van betaling omvatten. Zij resulteren niet in een bevoordeling van de schuldeisers van de kredietinstelling in de lidstaat van ontvangst ten opzichte van schuldeisers in andere lidstaten.
3. Conservatoire maatregelen mogen alleen worden getroffen voordat een in artikel 2 van Richtlijn 2001/24/EG bedoelde saneringsmaatregel wordt genomen. Een conservatoire maatregel houdt op effect te sorteren wanneer de administratieve of rechterlijke instanties van de lidstaat van herkomst saneringsmaatregelen in de zin van artikel 2 van Richtlijn 2001/24/EG treffen.
4. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst beëindigen de conservatoire maatregelen wanneer deze achterhaald zijn uit hoofde van artikel 41, tenzij zij overeenkomstig lid 3 ophouden effect te sorteren.
5. De Commissie, de EBA en de bevoegde autoriteiten van de overige betrokken lidstaten worden zo spoedig mogelijk van conservatoire maatregelen op de hoogte gebracht.
Indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst juridische bezwaren krachtens de EU-regelgeving hebben tegen door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst getroffen maatregelen en andere maatregelen hebben getroffen om hetzelfde beschermingsniveau te garanderen als bedoeld in lid 1, kunnen zij overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 de zaak naar de EBA verwijzen en om haar bijstand verzoeken. In dat geval mag de EBA handelen overeenkomstig de haar bij dat artikel toegekende bevoegdheden. Indien de EBA handelt, neemt zij binnen 24 uur een besluit in de zin van artikel 19, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
6. De Commissie kan, na raadpleging van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten en de EBA, besluiten dat de betrokken lidstaat de conservatoire maatregelen mag handhaven of moet wijzigen of intrekken.
Artikel 44
Bevoegdheden van de lidstaat van ontvangst
De lidstaat van ontvangst kan, ongehinderd door de artikelen 40 en 41, in het kader van de uitoefening van de bevoegdheden die hem bij deze richtlijn worden toegekend passende maatregelen treffen om op zijn grondgebied begane onregelmatigheden die in strijd zijn met de wettelijke bepalingen die hij overeenkomstig onderhavige richtlijn of om redenen van algemeen belang heeft vastgesteld, te voorkomen of te bestraffen. Met name kan de lidstaat van ontvangst de in overtreding zijnde kredietinstelling beletten nieuwe transacties op zijn grondgebied aan te vangen.
Artikel 45
Na de intrekking van de vergunning te nemen maatregelen
Ingeval de vergunning wordt ingetrokken, worden de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst daarvan in kennis gesteld en nemen zij passende maatregelen teneinde de betrokken kredietinstelling te beletten om op hun grondgebied nieuwe transacties aan te vangen en teneinde de belangen van de deposanten te vrijwaren.
Artikel 46
Reclame
Dit hoofdstuk belet kredietinstellingen die hun hoofdkantoor in een andere lidstaat hebben, niet hun diensten met alle beschikbare communicatiemiddelen te adverteren in de lidstaat van ontvangst, mits zij alle eventuele om redenen van algemeen belang vastgestelde voorschriften inzake de vorm en de inhoud van dit adverteren in acht nemen.
Titel VI
Betrekkingen met derde landen
Artikel 47
Kennisgeving van bijkantoren uit derde landen en van de toegangsvoorwaarden voor kredietinstellingen die dergelijke bijkantoren hebben
1. Wat betreft de toegang tot de werkzaamheden dan wel de uitoefening ervan, passen de lidstaten op bijkantoren van kredietinstellingen met hoofdkantoor buiten de Unie geen bepalingen toe die leiden tot een gunstiger behandeling dan die welke geldt voor bijkantoren van kredietinstellingen die hun hoofdkantoor binnen de Unie hebben.
2. De bevoegde autoriteiten geven de Commissie, de EBA en het Europees Comité voor het bankwezen kennis van alle vergunningen voor bijkantoren die aan kredietinstellingen met hoofdkantoor in een derde land zijn verleend.
3. De Unie kan, via met één of meer derde landen gesloten overeenkomsten, regelingen treffen inzake de toepassing van bepalingen die bijkantoren van een kredietinstelling met hoofdkantoor buiten de Unie eenzelfde behandeling op het gehele grondgebied van de Unie verzekeren.
Artikel 48
Samenwerking inzake toezicht op geconsolideerde basis met de bevoegde autoriteiten van derde landen
1. De Commissie kan op verzoek van een lidstaat of op eigen initiatief aan de Raad voorstellen doen voor onderhandelingen over overeenkomsten met één of meer derde landen met het oog op het maken van afspraken over de uitoefening van toezicht op geconsolideerde basis op:
(a) instellingen waarvan de moederonderneming haar hoofdkantoor in een derde land heeft;
(b) instellingen die in een derde land gelegen zijn en waarvan de moederonderneming een kredietinstelling, een financiële holding of een gemengde financiële holding met hoofdkantoor in de Unie is.
2. De in lid 1 bedoelde overeenkomsten hebben met name ten doel al hetgeen volgt te waarborgen:
(a) de bevoegde autoriteiten van de lidstaten verkrijgen de inlichtingen die nodig zijn voor het toezicht, op grond van de geconsolideerde financiële positie, op een kredietinstelling, een financiële holding of een gemengde financiële holding die in de Unie gelegen is en die als dochteronderneming een kredietinstelling of een financiële instelling heeft die buiten de Unie gelegen is, of die in zulke instellingen een deelneming heeft;
(b) de bevoegde autoriteiten van derde landen verkrijgen de inlichtingen die nodig zijn voor het toezicht op moederondernemingen met hoofdkantoor op hun grondgebied die als dochteronderneming een kredietinstelling of een financiële instelling hebben die gelegen is in één of meer lidstaten, of die in zulke instellingen deelnemingen hebben;
(c) de EBA is in staat om overeenkomstig artikel 35 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten de inlichtingen te verkrijgen die deze ontvangen van de nationale autoriteiten van derde landen.
3. Onverminderd artikel 218 van het Verdrag, onderzoekt de Commissie met het Europees Comité voor het bankwezen het resultaat van de in lid 1 bedoelde onderhandelingen en de daaruit voortvloeiende situatie.
Overeenkomstig artikel 33 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 staat de EBA de Commissie bij voor de toepassing van dit artikel.
Titel VII
Bedrijfseconomisch toezicht
Hoofdstuk 1
Grondregels voor bedrijfseconomisch toezicht
Afdeling I
Bevoegdheden van de lidstaten van herkomst en van ontvangst
Artikel 49
Toezichtbevoegdheid van de lidstaat van herkomst
1. Het bedrijfseconomisch toezicht op een instelling, met inbegrip van het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden die deze instelling overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 33 en 34 uitoefent, berust bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, onverminderd de bepalingen van onderhavige richtlijn die de bevoegdheid van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst inhouden.
2. Lid 1 belet geenszins de uitoefening van toezicht op geconsolideerde basis.
Artikel 50
Bevoegdheid van de lidstaat van ontvangst
Door de lidstaat van ontvangst getroffen maatregelen mogen geen discriminerende of restrictieve behandeling inhouden uit hoofde van het feit dat aan een kredietinstelling in een andere lidstaat vergunning is verleend.
Artikel 51
Samenwerking inzake toezicht
1. De bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten werken nauw samen teneinde toezicht te houden op de werkzaamheden van de instellingen waarvan het werkterrein zich tot één of meer andere lidstaten uitstrekt dan de lidstaat van hun hoofdkantoor, met name door middel van een bijkantoor. Zij verstrekken elkaar en de EBA alle gegevens betreffende het bestuur en de eigendom van de betrokken kredietinstellingen, waardoor het toezicht op die instellingen en het onderzoek van de voorwaarden voor het verlenen van een vergunning aan die instellingen kan worden vergemakkelijkt, alsmede alle gegevens die het toezicht op deze instellingen, met name op het gebied van de liquiditeit, de solvabiliteit, de depositogarantie, de beperking van grote posities, andere factoren die van invloed kunnen zijn op het systeemrisico dat de instelling inhoudt, de administratieve en boekhoudkundige procedures en de interne controle kunnen vergemakkelijken.
2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst stellen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst en de EBA onmiddellijk in kennis van alle inlichtingen en bevindingen met betrekking tot het in overeenstemming met deel zes van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] en titel VII, hoofdstuk 3, van deze richtlijn uitgeoefende liquiditeitstoezicht op de werkzaamheden die de instelling via het bijkantoor verricht, voor zover die informatie relevant is voor de bescherming van deposanten of beleggers en belastingbetalers in de lidstaat van ontvangst.
3. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst stellen de bevoegde autoriteiten van alle lidstaten van ontvangst en de EBA onmiddellijk in kennis indien er zich liquiditeitsspanning voordoet of indien redelijkerwijze mag worden verwacht dat er zich liquiditeitsspanning zal voordoen. Bij deze kennisgeving worden ook nadere bijzonderheden verstrekt over de planning en uitvoering van een herstelplan en over enigerlei in dat verband genomen prudentiële maatregelen.
4. Op verzoek van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst delen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst mee en leggen zij uit hoe met de door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst meegedeelde inlichtingen en bevindingen rekening is gehouden. Ingeval er na de mededeling van de inlichtingen en bevindingen volgens de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst geen passende maatregelen zijn genomen door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 de zaak naar de EBA verwijzen. In dat geval mag de EBA handelen overeenkomstig de haar bij dat artikel toegekende bevoegdheden. Indien de EBA handelt, neemt zij binnen een termijn van één maand een besluit.
5. De bevoegde autoriteiten kunnen situaties naar de EBA verwijzen waarin een verzoek om samenwerking, met name een verzoek om uitwisseling van informatie, is afgewezen of niet binnen een redelijke termijn is gehonoreerd. Onverminderd artikel 258 van het Verdrag kan de EBA in die gevallen handelen overeenkomstig de haar bij artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 toegekende bevoegdheden.
6. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen om de in dit artikel bedoelde informatie nader te specificeren.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
7. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen om standaardformulieren, templates en procedures vast te stellen voor de informatie-uitwisselingsvereisten die het toezicht op instellingen kunnen vergemakkelijken.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
8. De EBA legt de in de leden 6 en 7 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Artikel 52
Significante bijkantoren
1. De bevoegde autoriteiten van een lidstaat van ontvangst kunnen in gevallen waarin artikel 107, lid 1, van toepassing is, de consoliderende toezichthouder of anders de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst verzoeken een bijkantoor van een instelling dat niet aan de in artikel 90 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] gestelde eisen voldoet, als significant aan te merken.
Het verzoek vermeldt de redenen waarom het bijkantoor als belangrijk moet worden aangemerkt, en met name:
(a) of het marktaandeel in deposito's van het bijkantoor van een instelling in de lidstaat van ontvangst meer dan 2% bedraagt;
(b) wat de vermoedelijke gevolgen van een opschorting of beëindiging van de werkzaamheden van de instelling voor de liquiditeit van het systeem en de betalings-, clearing- en afwikkelingssystemen in de lidstaat van ontvangst zullen zijn;
(c) de omvang en het belang van het bijkantoor, wat het aantal cliënten betreft, binnen het bancaire of financiële stelsel in de lidstaat van ontvangst.
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst en van de lidstaat van ontvangst, alsmede de consoliderende toezichthouder in gevallen waarin artikel 108 van toepassing is, stellen alles in het werk om tot een gezamenlijk besluit te komen over de kwalificatie van een bijkantoor als significant.
Indien binnen twee maanden na ontvangst van een verzoek ingevolge de eerste alinea geen gezamenlijk besluit wordt genomen, beslissen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst uiterlijk twee maanden daarna zelf of het bijkantoor belangrijk is. Bij deze beslissing houden de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst rekening met de standpunten en voorbehouden van de consoliderende toezichthouder of van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst.
Indien een van de betrokken bevoegde autoriteiten aan het einde van de eerste termijn van twee maanden de zaak overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 naar de EBA heeft verwezen, schorten de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst hun beslissing op en wachten zij het door de EBA overeenkomstig artikel 19, lid 3, van genoemde verordening genomen besluit af. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst nemen hun besluit in overeenstemming met dat van de EBA. De termijn van twee maanden wordt beschouwd als de verzoeningsfase in de zin van artikel 19 van genoemde verordening. De EBA neemt haar besluit binnen één maand. De zaak wordt niet meer naar de EBA verwezen na het einde van de eerste termijn van twee maanden of nadat een gezamenlijk besluit is genomen.
De in de derde alinea bedoelde besluiten worden op schrift gesteld met volledige opgaaf van redenen, worden aan de betrokken bevoegde autoriteiten toegezonden en worden bindend voor de bevoegde autoriteiten in de betrokken lidstaten.
De kwalificatie van een bijkantoor als belangrijk doet geen afbreuk aan de rechten en plichten van de bevoegde autoriteiten in het kader van deze richtlijn.
2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst zenden de bevoegde autoriteiten van een lidstaat van ontvangst waar een belangrijk bijkantoor gevestigd is, de in artikel 112, lid 1, onder c) en d), genoemde informatie toe en voeren de in artikel 107, lid 1, onder c), genoemde taken uit in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst.
Als een bevoegde autoriteit van een lidstaat van herkomst kennis krijgt van een noodsituatie in een instelling in de zin van artikel 109, lid 1, waarschuwt zij zonder onnodige vertraging de in artikel 59, lid 4, en artikel 60 genoemde autoriteiten.
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst delen aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst waar significante bijkantoren zijn gevestigd, de resultaten van de risicobeoordelingen van instellingen met dergelijke bijkantoren als bedoeld in artikel 92 en, in voorkomend geval, in artikel 108, lid 2, onder a), mee. Zij delen ook de besluiten uit hoofde van de artikelen 64, 98 en 99 mee, voor zover deze beoordelingen en besluiten relevant zijn voor deze bijkantoren.
Indien zulks relevant is voor liquiditeitsrisico's in de valuta van de lidstaat van ontvangst, raadplegen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst waar belangrijke bijkantoren zijn gevestigd, over de krachtens artikel 84, lid 10, vereiste operationele maatregelen.
Wanneer de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst niet hebben geraadpleegd, of wanneer door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst genomen operationele stappen als bedoeld in artikel 84, lid 10, niet adequaat zijn, kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst de zaak overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 naar de EBA verwijzen. In dat geval mag de EBA handelen overeenkomstig de haar bij dat artikel toegekende bevoegdheden.
3. Indien artikel 111 niet van toepassing is, richten de bevoegde autoriteiten die toezicht houden op een instelling met belangrijke bijkantoren in andere lidstaten, een door hen voorgezeten college van toezichthouders op om de samenwerking ingevolge lid 2 van het onderhavige artikel en artikel 51 te vergemakkelijken. Na raadpleging van de betrokken bevoegde autoriteiten stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst de regeling voor de oprichting en werking van het college schriftelijk vast. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst beslist welke bevoegde autoriteiten aan een vergadering of activiteit van het college deelnemen.
Bij haar beslissing houdt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst rekening met de relevantie van de te plannen of te coördineren toezichtactiviteit voor die autoriteiten en in het bijzonder met de gevolgen die deze beslissing kan hebben voor de stabiliteit van het financiële stelsel in de betrokken lidstaten als bedoeld in artikel 8, en met het bepaalde in lid 2 van dit artikel.
De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst informeert alle leden van het college vooraf volledig over het beleggen van vergaderingen, de voornaamste agendapunten en de in overweging te nemen activiteiten. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst informeert alle leden van het college tevens tijdig over de acties of maatregelen die in die bijeenkomsten ondernomen of uitgevoerd worden.
4. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst hebben de bevoegdheid om per geval de werkzaamheden van bijkantoren van instellingen op hun grondgebied ter plaatse te inspecteren en aan een bijkantoor informatie over zijn werkzaamheden te vragen. Vóór de inspectie worden de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst geraadpleegd. Na de inspectie stellen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst in kennis van de verkregen inlichtingen en bevindingen die relevant zijn voor de risicobeoordeling van de instelling of voor de stabiliteit van het financiële stelsel in de lidstaat van ontvangst. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst houden naar behoren met deze inlichtingen en bevindingen rekening bij de opstelling van hun in artikel 96 bedoelde programma voor onderzoek door de toezichthouder, en letten ook op de stabiliteit van het financiële stelsel van de lidstaat van ontvangst.
4 bis. De EBA heeft de bevoegdheid om per geval aangekondigde of onaangekondigde inspecties ter plaatse uit te voeren.
5. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen om de algemene voorwaarden voor het functioneren van colleges van toezichthouders nader te bepalen.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om deze technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
6. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen om de operationele werking van colleges van toezichthouders nader te bepalen.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om deze technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
7. De EBA legt de in de leden 5 en 6 bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 31 december 2015 voor aan de Commissie.
Artikel 52 bis
Verificatie en inspectie ter plaatse van bijkantoren
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst hebben de bevoegdheid per geval de werkzaamheden van bijkantoren van instellingen op hun grondgebied ter plaatse te verifiëren en van een bijkantoor informatie over zijn werkzaamheden te verlangen. Vóór de inspectie worden de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst geraadpleegd. Na de inspectie stellen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst in kennis van de verkregen inlichtingen en bevindingen die relevant zijn voor de risicobeoordeling van de instelling of voor de stabiliteit van het financiële stelsel in de lidstaat van ontvangst. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst houden naar behoren met deze inlichtingen en bevindingen rekening bij de opstelling van hun in artikel 96 bedoelde programma voor onderzoek door de toezichthouder, en letten ook op de stabiliteit van het financiële stelsel van de lidstaat van ontvangst.
Artikel 53
Verificatie en inspectie ter plaatse van in een andere lidstaat gevestigde bijkantoren
1. De lidstaten van ontvangst bepalen dat, indien een instelling waaraan in een andere lidstaat vergunning is verleend, haar werkzaamheden uitoefent door middel van een bijkantoor, de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, na de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst daarvan vooraf in kennis te hebben gesteld, zelf of met inschakeling van door de eerstgenoemde autoriteiten daartoe aangewezen personen ter plaatse de in artikel 51 bedoelde gegevens kunnen verifiëren en inspecteren.
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst kunnen voor de verificatie van de bijkantoren ook gebruikmaken van een van de andere in artikel 116 genoemde procedures.
Afdeling II
Uitwisseling van informatie en beroepsgeheim
Artikel 54
Beroepsgeheim
1. De lidstaten bepalen dat alle personen die werkzaam zijn of zijn geweest voor de bevoegde autoriteiten, alsmede auditors en deskundigen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten handelen, aan het beroepsgeheim gebonden zijn.
De vertrouwelijke gegevens waarvan zij beroepshalve kennis krijgen, mogen aan geen enkele persoon of autoriteit bekend worden gemaakt, behalve in een samengevatte of geaggregeerde vorm, zodat individuele kredietinstellingen niet kunnen worden geïdentificeerd, zulks onverminderd de gevallen die onder het strafrecht vallen.
Indien een kredietinstelling failliet is verklaard of op grond van een rechterlijke uitspraak moet worden geliquideerd, mogen echter vertrouwelijke gegevens die geen betrekking hebben op derden die betrokken zijn bij pogingen om de kredietinstellingen te redden, in het kader van civiele of handelsrechtelijke procedures openbaar worden gemaakt.
2. Lid 1 belet niet dat de bevoegde autoriteiten van de verschillende lidstaten overeenkomstig deze richtlijn, Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] en andere richtlijnen die op kredietinstellingen van toepassing zijn, alsook de artikelen 31, 35 en 36 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 en artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 informatie uitwisselen of aan de EBA doen toekomen. Deze informatie is onderworpen aan de voorwaarden met betrekking tot het in lid 1 bedoelde beroepsgeheim.
3. Lid 1 belet niet dat de bevoegde autoriteiten de resultaten van de overeenkomstig artikel 97 of artikel 32 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 gehouden stresstests bekendmaken en aan de EBA doen toekomen met het oog op de bekendmaking door de EBA van de resultaten van EU-brede stresstests.
Artikel 55
Gebruik van vertrouwelijke informatie
De bevoegde autoriteiten die uit hoofde van artikel 54 vertrouwelijke gegevens ontvangen, mogen deze alleen gebruiken voor de uitoefening van hun taken en alleen voor een van de volgende doeleinden:
(a) het onderzoek van de voorwaarden voor de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en voor het vergemakkelijken van de bewaking, op individuele of op geconsolideerde basis, van die werkzaamheden, in het bijzonder ten aanzien van het toezicht op de liquiditeit, de solvabiliteit, de grote posities, de administratieve en boekhoudkundige procedures en de interne controlemechanismen;
(b) het opleggen van sancties;
(c) in het kader van een beroep tegen een besluit van de bevoegde autoriteit, met inbegrip van rechtszaken die overeenkomstig artikel 71 aanhangig zijn gemaakt;
(d) bij rechtszaken die aanhangig zijn gemaakt overeenkomstig bijzondere bepalingen van het Unierecht betreffende kredietinstellingen.
Artikel 56
Samenwerkingsovereenkomsten
De lidstaten en de EBA kunnen overeenkomstig artikel 33 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 met de bevoegde autoriteiten van derde landen of met de autoriteiten of instanties van derde landen, zoals gedefinieerd in artikel 57 en artikel 58, lid 1, van deze richtlijn alleen dan samenwerkingsovereenkomsten voor de uitwisseling van gegevens sluiten, indien met betrekking tot de meegedeelde gegevens ten minste gelijkwaardige waarborgen inzake het beroepsgeheim gelden als de in artikel 54, lid 1, van deze richtlijn bedoelde waarborgen. Dergelijke uitwisseling van informatie geschiedt ten behoeve van het uitoefenen van de toezichtstaken van de genoemde autoriteiten of instanties.
Informatie die afkomstig is van een andere lidstaat wordt alleen doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van de autoriteiten die de informatie hebben meegedeeld en wordt, in voorkomend geval, alleen gebruikt voor de doeleinden waarmee deze autoriteiten hebben ingestemd.
Artikel 57
Informatie-uitwisseling binnen eenzelfde lidstaat
Artikel 54, lid 1, en artikel 55 vormen geen belemmering voor de uitwisseling van gegevens binnen eenzelfde lidstaat, wanneer er verscheidene bevoegde autoriteiten zijn, of tussen lidstaten, tussen de bevoegde autoriteiten en de volgende partijen voor de vervulling van hun toezichtstaak:
(a) de autoriteiten aan wie van overheidswege het toezicht op andere financiële instellingen en verzekeringsmaatschappijen is opgedragen, alsmede de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op financiële markten;
(a bis) contractuele of institutionele protectiestelsels als bedoeld in artikel 1, leden 1 en 3, van Richtlijn 2012/… [inzake depositogarantiestelsels];
(b) de instanties die betrokken zijn bij de liquidatie en het faillissement van kredietinstellingen en andere soortgelijke procedures;
(c) de met de wettelijke controle van de jaarrekening van kredietinstellingen en andere financiële instellingen belaste personen.
Artikel 54, lid 1, en artikel 55 vormen geen belemmering voor de toezending aan de organen die belast zijn met de uitvoering van de depositogarantiestelsels, van de gegevens die nodig zijn voor de vervulling van hun taak.
In beide gevallen vallen de ontvangen gegevens onder het in artikel 54, lid 1, bedoelde beroepsgeheim.
Artikel 58
Informatie-uitwisseling met toezichthoudende instanties
1. Onverminderd de artikelen 54, 55 en 56 kunnen de lidstaten toestaan dat uitwisseling van informatie plaatsvindt tussen de bevoegde autoriteiten en:
(a) de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op de instanties die betrokken zijn bij de liquidatie en het faillissement van kredietinstellingen en andere soortgelijke procedures;
(a bis) contractuele of institutionele protectiestelsels als bedoeld in artikel 1, lid 3, van Richtlijn 2012/… [inzake depositogarantiestelsels];
(b) de autoriteiten die belast zijn met het toezicht op personen die belast zijn met de wettelijke controle van de jaarrekening van verzekeringsondernemingen, kredietinstellingen, beleggingsondernemingen en andere financiële instellingen.
2. In de in lid 1 bedoelde gevallen schrijven de lidstaten voor dat minimaal aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:
(a) de informatie is bestemd voor de uitoefening van de in lid 1 bedoelde toezichtstaken;
(b) de in dit verband ontvangen informatie valt onder het in artikel 54, lid 1, bedoelde beroepsgeheim;
(c) gegevens die afkomstig zijn van een andere lidstaat mogen alleen worden doorgegeven met de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten die de gegevens hebben medegedeeld, en in voorkomend geval alleen worden gebruikt voor de doeleinden waarmede deze autoriteiten hebben ingestemd.
De lidstaten delen de EBA de identiteit mede van de autoriteiten die op grond van de leden 1 en 2 informatie mogen ontvangen en verschaffen deze informatie aan de EBA op haar verzoek.
3. Onverminderd de artikelen 54, 55 en 56 kunnen de lidstaten, ter versterking van de stabiliteit en integriteit van het financiële stelsel, toestaan dat uitwisseling van informatie plaatsvindt tussen de bevoegde autoriteiten en de autoriteiten of instanties die wettelijk belast zijn met de opsporing en het onderzoek van inbreuken op het vennootschapsrecht.
In dergelijke gevallen schrijven de lidstaten voor dat minimaal aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:
(a) de informatie is bestemd voor de uitoefening van de in de eerste alinea bedoelde taken;
(b) de in dit verband ontvangen informatie valt onder het in artikel 54, lid 1, bedoelde beroepsgeheim;
(c) gegevens die afkomstig zijn van een andere lidstaat mogen alleen worden doorgegeven met de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten die de gegevens hebben medegedeeld, en in voorkomend geval alleen worden gebruikt voor de doeleinden waarmede deze autoriteiten hebben ingestemd.
4. Indien de in lid 1 bedoelde autoriteiten of instanties die in een lidstaat bij de uitoefening van hun opsporings- of onderzoekstaken een beroep doen op personen die op grond van hun specifieke deskundigheid met een opdracht worden belast en die geen openbaar ambt bekleden, kan de in de eerste alinea bedoelde mogelijkheid tot uitwisseling van informatie tot deze personen worden verruimd op de in de tweede alinea genoemde voorwaarden.
5 De lidstaten delen de EBA de identiteit mede van de autoriteiten of instanties die op grond van het onderhavige artikel informatie mogen ontvangen.
6. Voor de toepassing van lid 4 delen de in lid 1 bedoelde autoriteiten of instanties aan de bevoegde autoriteiten die de informatie hebben medegedeeld, de identiteit en de juiste opdracht mede van de personen aan wie deze informatie zal worden doorgegeven.
Artikel 59
Doorgeven van informatie over monetaire, depositobeschermings-, systeem- en betalingsaspecten
1. De lidstaten nemen passende maatregelen om belemmeringen weg te nemen die de bevoegde autoriteiten ervan weerhouden om voor de uitoefening van hun respectieve taken dienstige gegevens mede te delen aan:
(a) centrale banken en andere instanties met een soortgelijke taak in hun hoedanigheid van monetaire autoriteit als deze informatie van belang is voor de uitoefening van hun wettelijke taken, waaronder het voeren van monetair beleid en de daarmee samenhangende beschikbaarstelling van liquide middelen, de uitoefening van toezicht op betalings-, clearing- en afwikkelingssystemen en de waarborging van de stabiliteit van het financiële stelsel;
(a bis) contractuele of institutionele protectiestelsels als bedoeld in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 2012/… [inzake depositogarantiestelsels];
(b) in voorkomend geval, andere overheidsinstanties die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op betalingssystemen;
(c) het Europees Comité voor systeemrisico's (ESRB), de Europese toezichthoudende autoriteit (de Europese Autoriteit voor effecten en markten) (EAEM) en de Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen) (EAVB) als die gegevens van belang zijn voor de uitoefening van hun wettelijke taken krachtens de Verordeningen (EU) nr. 1092/2010[21], (EU) nr. 1095/2010 en (EU) nr. 1094/2010.
2. De bepalingen van dit hoofdstuk houden voor de in lid 1 bedoelde autoriteiten of instanties geen belemmering in om aan de bevoegde autoriteiten de informatie toe te zenden die deze nodig hebben ter uitvoering van artikel 55.
3. De in dit verband ontvangen gegevens vallen onder het in artikel 54, lid 1, bedoelde beroepsgeheim.
4. In een noodsituatie als bedoeld in artikel 109, lid 1, staan de lidstaten de bevoegde autoriteiten toe dat zij onverwijld gegevens toezenden aan centrale banken als die gegevens van belang zijn voor de uitoefening van hun wettelijke taken, waaronder het voeren van monetair beleid en de daarmee samenhangende beschikbaarstelling van liquide middelen, de uitoefening van toezicht op betalings-, clearing- en afwikkelingssystemen en waarborging van de stabiliteit van het financiële stelsel, en aan het ESRB als die gegevens van belang zijn voor de uitoefening van zijn wettelijke taken.
Artikel 60
Informatieverstrekking aan andere autoriteiten
1. Niettegenstaande artikel 54, lid 1, en artikel 55 mogen de lidstaten, op grond van wettelijke bepalingen de mededeling van bepaalde gegevens toestaan aan andere centrale overheidsdiensten die bevoegd zijn voor de wetgeving inzake het toezicht op kredietinstellingen, financiële instellingen, beleggingsdiensten en verzekeringsmaatschappijen, alsmede aan de inspecteurs die in opdracht van deze overheidsdiensten optreden.
Deze gegevens mogen echter alleen worden verstrekt wanneer zulks ter wille van het bedrijfseconomisch toezicht nodig blijkt.
In een noodsituatie als bedoeld in artikel 109, lid 1, staan de lidstaten de bevoegde autoriteiten toe dat zij gegevens die van belang zijn mededelen aan de in de eerste alinea genoemde diensten in alle betrokken lidstaten.
2. De lidstaten kunnen onder de volgende voorwaarden toestaan dat bepaalde informatie over het bedrijfseconomisch toezicht op instellingen aan parlementaire onderzoekscommissies, rekenkamers en andere voor onderzoek verantwoordelijke entiteiten in een lidstaat wordt meegedeeld:
(a) de betrokken entiteiten hebben een nauwkeurig in de nationale wetgeving omschreven mandaat om de maatregelen van autoriteiten die voor het toezicht op instellingen of voor wetgeving inzake dit toezicht verantwoordelijk zijn, te onderzoeken of te controleren;
(b) de informatie is strikt noodzakelijk om het onder a) bedoelde mandaat te vervullen;
(c) voor de personen die toegang hebben tot de informatie, gelden krachtens de nationale wetgeving geheimhoudingsverplichtingen die garanderen dat de informatie niet wordt bekendgemaakt aan personen die geen lid of werknemer zijn van dergelijke entiteiten.
(d) gegevens die afkomstig zijn van een andere lidstaat mogen alleen worden doorgegeven met de uitdrukkelijke instemming van de bevoegde autoriteiten die de gegevens hebben meegedeeld, en alleen worden gebruikt voor de doeleinden waarmee deze autoriteiten hebben ingestemd.
Indien de mededeling van informatie over het bedrijfseconomisch toezicht de verwerking van persoonsgegevens met zich meebrengt, geschiedt een dergelijke verwerking door de bovengenoemde entiteiten met inachtneming van de toepasselijke nationale wetten tot omzetting van Richtlijn 95/46/EG.
Artikel 61
Bij verificaties ter plaatse verkregen gegevens
De lidstaten bepalen dat de gegevens die op grond van artikel 52, lid 4, artikel 54, lid 2, en artikel 57 zijn ontvangen, en die welke zijn verkregen naar aanleiding van in artikel 53, leden 1 en 2, bedoelde verificaties ter plaatse, in geen enkel geval op grond van artikel 60 mogen worden medegedeeld, tenzij met de uitdrukkelijke instemming van de bevoegde autoriteiten die de gegevens hebben verstrekt of van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de verificatie ter plaatse is verricht.
Artikel 62
Gegevens over clearing- en afwikkelingsdiensten
1. De bepalingen van dit hoofdstuk vormen geen belemmering voor de bevoegde autoriteiten van een lidstaat om de in de artikelen 54, 55 en 56 bedoelde gegevens mede te delen aan een clearinginstelling of een ander, soortgelijk orgaan dat bij de nationale wetgeving is erkend voor het verstrekken van clearing- en afwikkelingsdiensten op één van hun nationale markten, indien zij van oordeel zijn dat dit nodig is om de regelmatige werking van deze organen te garanderen in verband met het, zelfs potentiële, in gebreke blijven van een marktdeelnemer. De in dit verband ontvangen gegevens vallen onder het in artikel 54, lid 1, omschreven beroepsgeheim.
2. De lidstaten zien er evenwel op toe dat uit hoofde van artikel 54, lid 2, ontvangen gegevens in het in de eerste alinea bedoelde geval alleen mogen worden doorgegeven met de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten die de gegevens hebben verstrekt.
Afdeling III
Verplichtingen van de personen belast met de wettelijke controle van de jaarrekening en de geconsolideerde rekening
Artikel 63
Verplichtingen van de personen belast met de wettelijke controle van de jaarrekening en de geconsolideerde rekening
1. De lidstaten bepalen minimaal dat iedere persoon die is toegelaten in de zin van Richtlijn 2006/43/EG[22], en die bij een instelling de taken verricht zoals bedoeld in artikel 51 van Richtlijn 78/660/EEG[23], artikel 37 van Richtlijn 83/349/EEG[24] of artikel 73 van Richtlijn 2009/65/EG, dan wel een andere wettelijke taak, de verplichting heeft terstond aan de bevoegde autoriteiten melding te doen van elk feit of besluit met betrekking tot deze instelling, waarvan de betrokken persoon bij de uitvoering van die taken kennis heeft gekregen en dat van dien aard is:
(a) dat het een wezenlijke inbreuk inhoudt op de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen tot vaststelling van de voorwaarden voor vergunningverlening of van specifieke voorschriften betreffende de uitoefening van de werkzaamheden van de instelling;
(b) dat het de bedrijfscontinuïteit van de instelling aantast;
(c) dat het leidt tot weigering van de goedkeuring van de jaarrekening of tot het uiten van voorbehouden.
De lidstaten bepalen minimaal dat dezelfde verplichting rust op deze persoon ten aanzien van feiten of besluiten waarvan hij kennis zou hebben gekregen bij de uitvoering van taken als beschreven in de eerste alinea, bij een onderneming die uit een zeggenschapsband voortvloeiende nauwe banden heeft met de instelling waar deze persoon de desbetreffende taken uitvoert.
2. Melding te goeder trouw aan de bevoegde autoriteiten door de personen die zijn toegelaten in de zin van Richtlijn 2006/43/EG van in lid 1 bedoelde feiten of besluiten vormt geen inbreuk op ongeacht welke op grond van een contract of van een wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling opgelegde beperking inzake de openbaarmaking van informatie, en leidt voor de betrokken personen tot geen enkele vorm van aansprakelijkheid. Dergelijke melding moet ook gelijktijdig aan het leidinggevend orgaan van de instelling worden gedaan wanneer er geen dringende redenen zijn om dat niet te doen.
Afdeling IV
Toezichtbevoegdheden, sanctiebevoegdheid en beroepsrecht
Artikel 64
Toezichtbevoegdheden
Voor de toepassing van artikel 99 en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] beschikken de bevoegde autoriteiten ten minste over de volgende bevoegdheden:
(a) zij kunnen instellingen verplichten een specifiek eigen vermogen aan te houden met betrekking tot niet door artikel 1 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bestreken aspecten van risico's en risico's, zoals overeenkomstig artikel 98 door de bevoegde autoriteiten is bepaald;
(b) zij kunnen verlangen dat de met het oog op de artikelen 72 en 74 ingevoerde regelingen, procedures, mechanismen en strategieën worden aangescherpt;
(c) zij kunnen instellingen verplichten in verband met de eigenvermogensvereisten een specifiek voorzieningenbeleid te voeren of activa op een specifieke wijze te behandelen;
(d) zij kunnen restricties of beperkingen opleggen ten aanzien van de bedrijfsactiviteiten, de transacties of het netwerk van instellingen of de afstoting verlangen van activiteiten die buitensporige risico's voor de soliditeit van een instelling met zich meebrengen;
(e) zij kunnen verlangen dat het aan de werkzaamheden, producten en systemen van instellingen verbonden risico wordt beperkt;
f) zij kunnen van instellingen verlangen dat zij de variabele beloning tot een bepaald percentage van hun netto-inkomsten beperken indien deze beloning niet met de instandhouding van een solide kapitaalbasis te verenigen is;
(g) zij kunnen van instellingen verlangen dat zij hun nettowinsten gebruiken om het eigen vermogen te versterken, onder meer door uitkeringen door de instelling aan aandeelhouders of vennoten te beperken of te verbieden;
(h) zij kunnen aanvullende rapportagevereisten opleggen of een frequentere rapportage verlangen, onder meer wat de rapportage over kapitaal en liquiditeitsposities betreft;
(i) zij kunnen beperkingen opleggen ten aanzien van looptijdverschillen tussen activa en passiva;
(j) zij kunnen de betaling of uitkering van dividenden of interesten op aanvullende tier 1-instrumenten verbieden.
(j bis) zij kunnen één of meer leden uit het leidinggevend orgaan zetten als zij niet aan de in artikel 87 genoemde vereisten voldoen.
Artikel 65
Sancties
1. De lidstaten bepalen dat hun ▌bevoegde autoriteiten passende administratieve sancties en maatregelen kunnen treffen ingeval de bepalingen van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] of de nationale voorschriften voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn niet zijn nageleefd, en indien de schending van deze voorschriften, met uitzondering de in artikel 66, lid 1, en artikel 67, lid 1, bedoelde voorschriften, niet onder het nationale strafrecht valt. De lidstaten zorgen ervoor dat de sancties worden toegepast. De sancties en maatregelen zijn doeltreffend, evenredig en afschrikkend.
2. De lidstaten dragen er zorg voor dat als instellingen, financiële holdings, gemengde financiële holdings en gemengde holdings aan verplichtingen onderworpen zijn, ▌er ten minste aan deze ondernemingen sancties kunnen worden opgelegd ▌.
3. Aan de bevoegde autoriteiten worden alle onderzoeksbevoegdheden toegekend die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. Bij de uitoefening van hun sanctiebevoegdheden werken de bevoegde autoriteiten nauw met elkaar samen om ervoor te zorgen dat de sancties of maatregelen het gewenste resultaat opleveren, en om hun optreden te coördineren als het om grensoverschrijdende zaken gaat.
Artikel 66
Vergunningvereisten en vereisten voor de verwerving van gekwalificeerde deelnemingen
1. Dit artikel is van toepassing op het volgende:
(a) in schending van artikel 3 bedrijfsmatig van het publiek deposito's of andere terugbetaalbare gelden in ontvangst nemen zonder een kredietinstelling te zijn;
(b) in schending van artikel 9 werkzaamheden als een kredietinstelling aanvangen zonder een vergunning te hebben verkregen;
(c) in schending van artikel 22, lid 1, rechtstreeks of middellijk een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling verwerven, dan wel rechtstreeks of middellijk een dergelijke gekwalificeerde deelneming verder vergroten, waardoor het percentage van de gehouden stemrechten of aandelen in het kapitaal 20%, 30% of 50% bereikt of overschrijdt, dan wel de kredietinstelling een dochteronderneming wordt (hierna "voorgenomen verwerving" genoemd), zonder de bevoegde autoriteiten van de kredietinstelling ten aanzien waarvan een verwerving of vergroting van een gekwalificeerde deelneming wordt beoogd, daarvan vooraf schriftelijk kennis te hebben gegeven;
(d) in schending van artikel 25 rechtstreeks of middellijk een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling afstoten of verminderen, waardoor het percentage van de gehouden stemrechten of aandelen in het kapitaal tot minder dan 20%, 30% of 50% daalt, dan wel de kredietinstelling geen dochteronderneming meer is, zonder de bevoegde autoriteiten daarvan vooraf schriftelijk kennis te hebben gegeven.
2. De lidstaten dragen er zorg voor dat in de in lid 1 bedoelde gevallen ten minste de volgende administratieve sancties en maatregelen kunnen worden opgelegd:
(a) een publieke verklaring waarin de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon en de aard van de schending worden vermeld;
(b) een bevel waarin wordt geëist dat de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon het gedrag staakt en niet meer herhaalt;
(c) ingeval het een rechtspersoon betreft, administratieve geldboeten oplopend tot 10% van de totale jaaromzet van de onderneming in het voorgaande boekjaar; wanneer de rechtspersoon een dochteronderneming van een moederonderneming is, is de desbetreffende totale jaaromzet gelijk aan de totale jaaromzet die blijkt uit de geconsolideerde rekening van de uiteindelijke moederonderneming in het voorgaande boekjaar;
(d) ingeval het een natuurlijke persoon betreft, administratieve geldboeten die oplopen tot 5 000 000 EUR of, in de lidstaten waar de euro niet de officiële valuta is, het overeenkomstige bedrag in de nationale valuta op de datum van vaststelling van deze richtlijn;
(e) administratieve geldboeten oplopend tot tweemaal het bedrag van de aan de schending ontleende winst ingeval deze kan worden bepaald.
Artikel 67
Andere bepalingen
1. Dit artikel is van toepassing in alle volgende omstandigheden:
(a) in schending van artikel 18, onder b), heeft een instelling een vergunning verkregen door middel van valse verklaringen of op enige andere onregelmatige wijze;
(b) in schending van artikel 26, lid 1, eerste alinea, verzuimt een instelling om, zodra zij kennis heeft van verwervingen of afstotingen van deelnemingen in haar kapitaal, waardoor voor holdings stijging boven of daling onder één van de percentages als bedoeld in artikel 22, lid 1, en artikel 25 optreedt, de bevoegde autoriteiten van deze verwervingen of afstotingen in kennis te stellen;
(c) in schending van artikel 26, lid 1, tweede alinea, verzuimt een instelling die voorkomt op de door de EAEM overeenkomstig artikel 47 van Richtlijn 2004/39/EG te publiceren lijst van gereglementeerde markten, de bevoegde autoriteiten ten minste eens per jaar in kennis te stellen van de identiteit van de aandeelhouders en vennoten die gekwalificeerde deelnemingen bezitten, alsmede van de omvang van de deelnemingen;
(d) een instelling beschikt niet over de governanceregelingen die overeenkomstig de nationale voorschriften voor de tenuitvoerlegging van artikel 73 door de bevoegde autoriteiten worden geëist;
(e) een instelling verzuimt aan de bevoegde autoriteiten informatie te verstrekken over de verplichting om aan de in artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgelegde eigenvermogensvereisten te voldoen, zoals bij artikel 95, lid 1, eerste alinea, van genoemde verordening wordt voorgeschreven;
(f) een instelling verzuimt aan de bevoegde autoriteiten de krachtens artikel 96 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vereiste gegevens over de kapitaalvereisten te verstrekken;
(g) een instelling verzuimt aan de bevoegde autoriteiten informatie over een grote positie mee te delen, zoals bij artikel 383, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] wordt voorgeschreven;
(h) een instelling verzuimt aan de bevoegde autoriteiten informatie over de liquiditeit mee te delen, zoals bij artikel 403, leden 1 en 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] wordt voorgeschreven;
(i) een instelling verzuimt aan de bevoegde autoriteiten informatie over de hefboomratio mee te delen, zoals bij artikel 417, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] wordt voorgeschreven;
(j) een instelling verzuimt te allen tijde liquide activa aan te houden, zoals bij artikel 401 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] wordt voorgeschreven;
(k) een instelling heeft een blootstelling die de limieten overschrijdt die in artikel 384 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn vastgelegd;
(l) een instelling is blootgesteld aan het kredietrisico van een securitisatiepositie zonder dat zij voldoet aan de in artikel 394 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] gestelde voorwaarden;
(m) een instelling verzuimt overeenkomstig artikel 418, leden 1, 2 en 3, of artikel 436, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] informatie openbaar te maken;
(m bis) een instelling blijkt aansprakelijk te zijn voor een ernstige inbreuk op de nationale voorschriften tot uitvoering van Richtlijn 2005/60/EG tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme.
2. Onverminderd de krachtens artikel 64 aan de bevoegde autoriteiten toegekende toezichtbevoegdheden, dragen de lidstaten er zorg voor dat in de in lid 1 bedoelde gevallen, ten minste de volgende administratieve sancties en maatregelen kunnen worden opgelegd:
(a) een publieke verklaring waarin de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon en de aard van de schending worden vermeld;
(b) een bevel waarin wordt geëist dat de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon het gedrag staakt en niet meer herhaalt;
(c) ingeval het een instelling betreft, intrekking van de vergunning van de instelling in overeenstemming met artikel 18;
(d) een voorlopig verbod voor een lid van het leidinggevend orgaan van de instelling of enigerlei andere natuurlijke persoon die voor de schending verantwoordelijk wordt gehouden, om functies in instellingen te bekleden;
(e) ingeval het een rechtspersoon betreft, administratieve geldboeten oplopend tot 10% van de totale jaaromzet van de rechtspersoon in het voorgaande boekjaar; wanneer de rechtspersoon een dochteronderneming van een moederonderneming is, is de desbetreffende totale jaaromzet gelijk aan de totale jaaromzet die blijkt uit de geconsolideerde rekening van de uiteindelijke moederonderneming in het voorgaande boekjaar;
(f) ingeval het een natuurlijke persoon betreft, administratieve geldboeten die oplopen tot 5 000 000 EUR of, in de lidstaten waar de euro niet de officiële valuta is, het overeenkomstige bedrag in de nationale valuta op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn;
(g) administratieve geldboeten oplopend tot tweemaal het bedrag van de als gevolg van de schending behaalde winsten of vermeden verliezen ingeval deze kunnen worden bepaald.
Artikel 68
Bekendmaking van sancties
De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten alle sancties of maatregelen die bij schending van de bepalingen van Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en van de Raad van … [betreffende voorzorgsmaatregelen voor kredietinstellingen en investeringsmaatschappijen] of van de nationale voorschriften voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn worden opgelegd, zonder onnodige vertraging bekendmaken, waarbij informatie wordt verstrekt over de aard van de schending en de identiteit van de personen die ervoor verantwoordelijk zijn. ▌
De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten de EBA onverwijld en in detail informeren over alle aan instellingen of personen opgelegde sancties onder hun toezicht.
Artikel 68 bis
Het delen van informatie voor sancties
Wanneer een bevoegde autoriteit van een lidstaat een rechtspersoon een administratieve sanctie oplegt overeenkomstig artikel 66, lid 2, en artikel 67, lid 2, moet zij de EBA op de hoogte brengen van die sanctie en de omstandigheden waaronder deze werd opgelegd.
De EBA houdt toezicht op en houdt een lijst bij van de natuurlijke personen aan wie een sanctie is opgelegd, voor de duur van die sanctie.
Wanneer een bevoegde autoriteit de goede reputatie van personen beoordeelt als bedoeld in artikel 13, lid 1, artikel 87, lid 1, en artikel 115, vraagt zij bij de EBA relevante informatie over sancties op. De EBA laat de bevoegde autoriteit weten of die personen thans op de lijst staan.
De EBA werkt mee bij het opstellen van eventuele internationale lijsten.
Artikel 69
Effectieve toepassing van sancties en uitoefening van sanctiebevoegdheden door bevoegde autoriteiten
1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten bij de vaststelling van de aard van administratieve sancties of maatregelen en van de omvang van administratieve geldboeten alle relevante omstandigheden in aanmerking nemen, zoals onder meer:
(a) de ernst en de duur van de schending;
(b) de mate van verantwoordelijkheid van de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon;
(c) de financiële draagkracht van de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon, zoals deze blijkt uit de totale omzet van de voor de schending verantwoordelijke rechtspersoon of het jaarinkomen van de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke persoon;
(d) de omvang van de winsten of verliezen die door de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon zijn behaald, respectievelijk vermeden, voor zover deze kunnen worden bepaald;
(e) de verliezen die derden wegens de schending hebben geleden, voor zover deze kunnen worden bepaald;
(f) de mate waarin de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon met de bevoegde autoriteit meewerkt;
(g) eerdere overtredingen van de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon.
2. Overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 richt de EBA richtsnoeren tot de bevoegde autoriteiten met betrekking tot de aard van de administratieve maatregelen en sancties en de omvang van de administratieve geldboeten.
Artikel 70
Melding van schendingen
1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten doeltreffende en betrouwbare mechanismen opzetten om de melding van mogelijke of daadwerkelijke schendingen van de bepalingen van Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en van de Raad van … [betreffende voorzorgsmaatregelen voor kredietinstellingen en investeringsmaatschappijen] en van de nationale voorschriften voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn aan de bevoegde autoriteiten aan te moedigen.
2. De in lid 1 bedoelde mechanismen omvatten ten minste:
(a) specifieke procedures voor de ontvangst van meldingen van schendingen en de follow-up daarvan;
(b) passende regelingen, waaronder volledige anonimiteit, ter bescherming van werknemers van instellingen die schendingen aanklagen die binnen een instelling hebben plaatsgevonden;
(c) bescherming van persoonsgegevens, zowel van de persoon die de schendingen meldt, als van de voor een schending verantwoordelijk geachte natuurlijke persoon in overeenstemming met de beginselen van Richtlijn 95/46/EG.
(c bis) duidelijke regels die instellingen verbieden te vragen naar de identiteit van een persoon die een schending heeft gemeld.
3. De lidstaten schrijven voor dat instellingen over passende procedures moeten beschikken opdat hun werknemers in staat zijn schendingen intern via een specifiek kanaal te melden. Dergelijke procedures kunnen worden vastgesteld in collectieve overeenkomsten of andere door de sociale partners getroffen regelingen. Dezelfde bescherming als bedoeld in lid 2, onder b), c) en c bis), is van toepassing.
Artikel 71
Recht van beroep
De lidstaten dragen er zorg voor dat tegen besluiten en maatregelen die op grond van overeenkomstig deze richtlijn of Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgestelde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zijn genomen, beroep bij de rechter openstaat. Dit geldt eveneens ingeval er binnen zes maanden na indiening geen beslissing is genomen aangaande een vergunningaanvraag die alle krachtens de geldende bepalingen vereiste gegevens bevat.
Hoofdstuk 2
Toetsingsprocedures
Afdeling I
Interne beoordelingsprocedure van de kapitaaltoereikendheid
Artikel 72
Intern kapitaal
De instellingen beschikken over solide, doeltreffende en alomvattende strategieën en procedures aan de hand waarvan zij doorlopend kunnen nagaan of en ervoor kunnen zorgen dat de hoogte, samenstelling en verdeling van het interne kapitaal nog aansluiten op de aard en omvang van hun huidige en mogelijke toekomstige risico's.
Deze strategieën en procedures worden op gezette tijden intern tegen het licht gehouden; daarbij wordt ervoor gezorgd dat eventuele hiaten worden aangevuld en dat ze in verhouding blijven staan tot de aard, schaal en complexiteit van de werkzaamheden van de desbetreffende instelling.
Afdeling II
Regelingen en procedures van instellingen
Onderafdeling 1
Algemene beginselen
Artikel 73
Organisatie en internecontroleprocedures
1. De bevoegde autoriteiten eisen dat er in elke instelling solide governanceregelingen bestaan, waaronder een duidelijke organisatiestructuur met duidelijk omschreven, transparante en samenhangende verantwoordelijkheden, effectieve procedures voor de detectie, het management, de bewaking en de rapportage van de risico's waaraan zij blootstaat of bloot kan komen te staan, adequate internecontroleprocedures, zoals een degelijke administratieve en boekhoudkundige organisatie, en een beloningsbeleid en een beloningscultuur die in overeenstemming zijn met en bijdragen tot een degelijk en doeltreffend risicomanagement.
2. De in lid 1 bedoelde regelingen en procedures zijn gedetailleerd uitgewerkt en staan in verhouding tot de aard, schaal en complexiteit van de risico's van het ondernemingsmodel en de werkzaamheden van de instelling. Er wordt rekening gehouden met de technische criteria van de onderafdelingen 2 en 3.
3. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen ter nadere bepaling van de in lid 1 bedoelde regelingen en procedures, met inachtneming van de in lid 2 bedoelde beginselen inzake evenredigheid, subsidiariteit en gedetailleerde uitwerking.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid overgedragen de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
De EBA legt die ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 31 december 2015 voor aan de Commissie.
3 bis. De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat het leidinggevend orgaan van instellingen allesomvattende afwikkelingsplannen (wilsverklaringen) opstelt zodat de instelling bij een faillissement op doeltreffende wijze wordt afgewikkeld en de negatieve gevolgen voor andere instellingen en de ruimere economie worden beperkt.
In het geval van overeenkomstig artikel 132 bis aangewezen systeemrelevante instellingen en groepen stelt het leidinggevend orgaan deze allesomvattende afwikkelingsplannen (wilsverklaringen) op individueel en groepsniveau op binnen een jaar na de opname in de lijst van systeemrelevante instellingen van de EBA. Zij worden voortdurend geactualiseerd. Indien een systeemrelevante instelling of groep verzuimt een uitvoerbaar afwikkelingsplan op te stellen, zijn de bevoegde autoriteiten bevoegd om, in overleg met het ESRB, de EBA en de bevoegde autoriteiten van het land van ontvangst, de nodige maatregelen te nemen om een geloofwaardig afwikkelingsplan op te stellen. Dit kan inhouden dat er wijzigingen in de juridische structuur worden vereist.
Overeenkomstig artikel 25 van EBA-Verordening 1093/2010 draagt de EBA bij tot en neemt zij actief deel aan de ontwikkeling en coördinatie van doeltreffende en consistente herstel- en afwikkelingsplannen. De EBA evalueert alle algemene voorwaarden die de lidstaten met betrekking tot herstelplannen stellen. Algemene voorwaarden moeten met name de interne markt in acht nemen en mogen geen negatieve gevolgen met zich brengen in andere lidstaten. De EBA wordt regelmatig in kennis gesteld van de afwikkelingsplannen van systeemrelevante instellingen.
In de afwikkelingsplannen moeten bepalingen en zo nodig ook contractuele en juridische overeenkomsten worden opgenomen om de afwikkeling van instellingen op dergelijke wijze te garanderen dat de negatieve gevolgen voor de financiële stabiliteit of de behoefte aan overheidsfondsen worden geminimaliseerd, grensoverschrijdende situaties met bijkantoren en dochterondernemingen worden behandeld, met inbegrip van geheimhouding en informatie-uitwisseling, en de continuïteit van essentiële diensten wordt gewaarborgd.
Artikel 74
Toezicht op het beloningsbeleid
1. De bevoegde autoriteiten gebruiken de informatie die verzameld is overeenkomstig de criteria inzake openbaarmaking die zijn vastgelegd in artikel 435, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] voor het maken van een vergelijkende studie (benchmarken) van ontwikkelingen en praktijken op beloningsgebied. De bevoegde autoriteiten stellen de EBA in kennis van deze informatie.
2. De EBA vaardigt richtsnoeren uit voor een degelijk beloningsbeleid dat in overeenstemming is met de in de artikelen 88 tot en met 91 neergelegde beginselen. De richtsnoeren nemen de beginselen van degelijk beloningsbeleid in acht die in de aanbeveling van de Commissie van 30 april 2009 over de beloningspolitiek in de financiële dienstverlening[25] zijn neergelegd.
De EAEM werkt nauw met de EBA samen bij de ontwikkeling van richtsnoeren voor het beloningsbeleid van de categorieën van medewerkers die betrokken zijn bij het verrichten van beleggingsdiensten en -activiteiten in de zin van artikel 4, lid 1, punt 2, van Richtlijn 2004/39/EG.
De EBA gebruikt de informatie die overeenkomstig lid 3 van de bevoegde autoriteiten is ontvangen voor het benchmarken van beloningsontwikkelingen en -praktijken op het niveau van de Unie.
3. De bevoegde autoriteiten verzamelen informatie over het aantal personen, met hun naam, titel en taakomschrijving, per instelling met een beloning ten belope van 1 miljoen EUR of meer per begrotingsjaar, met inbegrip van de desbetreffende afdeling en de voornaamste elementen van salaris, bonussen, vergoedingen op lange termijn en pensioenbijdragen. Deze informatie wordt doorgegeven aan de EBA, die deze in een geaggregeerd rapportageformaat openbaar maakt op zodanige wijze dat alle informatie over de eigen lidstaat te raadplegen is. De EBA kan richtsnoeren ontwikkelen om de toepassing van dit lid te vergemakkelijken en de consistentie van de verzamelde informatie te verzekeren.
Onderafdeling 2
Technische criteria voor de organisatie en behandeling van risico's
Artikel 75
Behandeling van risico's
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het leidinggevend orgaan zijn goedkeuring hecht aan en periodiek overgaat tot de toetsing van de strategieën en gedragslijnen voor het aangaan, beheren, bewaken en limiteren van de risico's waaraan de instelling blootgesteld is of eventueel kan zijn, met inbegrip van de risico's die voortvloeien uit de macro-economische omgeving waarin de instelling actief is en die verband houden met de stand van de conjunctuurcyclus.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het leidinggevend orgaan ▌genoeg tijd aan de bestudering van risicovraagstukken besteedt. Het is actief betrokken bij en draagt zorg voor voldoende beschikbare middelen voor het beheer van alle materiële risico's die in deze richtlijn en Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en van de Raad [betreffende prudentiële voorschriften voor kredietinstellingen en investeringsmaatschappijen] aan de orde komen, alsook voor de waardering van activa, het gebruik van externe noteringen en interne modellen die met deze risico's verband houden. De instelling voorziet in rapportagelijnen met het leidinggevend orgaan waarlangs alle wezenlijke risico's, het gehele risicobeheerbeleid en de wijzigingen daarin worden gemeld.
3. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen die belangrijk zijn die belangrijk zijn wat hun omvang, interne organisatie en de aard, schaal en complexiteit van hun werkzaamheden betreft, een risicocomité of gelijkwaardig orgaan instellen dat is samengesteld uit leden van het leidinggevend orgaan ▌. Een passend aantal leden van het comité is ook onafhankelijk. De leden van het risicocomité of het gelijkwaardige orgaan bezitten passende kennis, vaardigheden en deskundigheid om de risicostrategie en de risicobereidheid van de instelling ten volle te begrijpen en te monitoren.
Het risicocomité of het gelijkwaardige orgaan dient het leidinggevend orgaan ▌van advies over de algemene huidige en toekomstige risicobereidheid en ‑strategie van de instelling en staat het leidinggevend orgaan ▌bij in de uitoefening van het toezicht op de tenuitvoerlegging van deze strategie.
Het risicocomité draagt er zorg voor dat risico's volledig worden weerspiegeld in prijzen van passiva en activa op een wijze die consistent is met het algemeen risicobeheer en het toezicht op en de openbaarmaking van risico's. Indien de risico's niet zijn weerspiegeld in de prijzen zoals beschreven, presenteert het risicocomité hiervoor een oplossing aan het leidinggevend orgaan.
De lidstaten kunnen een instelling toestaan hetzij een gecombineerd risico- en auditcomité [zie. Richtlijn …, artikel …], hetzij een aan het risicocomité gelijkwaardig orgaan in te stellen naar gelang van de aard, schaal en complexiteit van de werkzaamheden van de kredietinstelling. De leden van het gecombineerde comité beschikken over de kennis, vaardigheden en deskundigheid die zowel voor het risicocomité als voor het auditcomité vereist zijn.
4. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het leidinggevend orgaan en, wanneer een risicocomité of gelijkwaardig orgaan is ingesteld, het risicocomité of het gelijkwaardige orgaan in voldoende mate toegang hebben tot informatie betreffende de risicosituatie van de instelling en, indien noodzakelijk en gepast, tot de risicomanagementfunctie en het advies van externe deskundigen.
Het leidinggevend orgaan en, indien een risicocomité of gelijkwaardig orgaan is ingesteld, het risicocomité of het gelijkwaardige orgaan bepalen de aard, omvang, vorm en frequentie van de risicogerelateerde informatie die het, respectievelijk zij ontvangt. Het risicocomité dat het deugdelijk beleid en de deugdelijke praktijk inzake beloning ondersteunt, toont aan dat stimulansen waarin het beloningssysteem voorziet, rekening houden met risico, kapitaal, liquiditeit en de waarschijnlijkheid en de timing van winst.
5. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen beschikken over een risicomanagementfunctie die voldoende onafhankelijk is van de operationele functies en die voldoende gezag, status en middelen ▌heeft overeenkomstig artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2006/73/EG.
Met de risicobeheerfunctie wordt ervoor gezorgd dat alle materiële risico's worden gedetecteerd en gemeten, en naar behoren worden gerapporteerd. De risicomanagementfunctie is in staat, indien nodig, onafhankelijk van de hoogste leiding rechtstreeks verslag uit te brengen aan het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie en bij dit orgaan haar bezorgdheid te uiten en het, waar nodig, te waarschuwen in geval van specifieke risico-ontwikkelingen die de instelling negatief beïnvloeden of zouden kunnen beïnvloeden, onverminderd de verantwoordelijkheden van het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie en/of leidinggevende functie overeenkomstig deze richtlijn en Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en van de Raad van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen].
De risicomanagementfunctie is in staat, indien nodig, onafhankelijk van de hoogste leiding rechtstreeks verslag uit te brengen aan het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie en bij dit orgaan haar bezorgdheid te uiten en het te waarschuwen, indien gepast, in het geval van specifieke risico-ontwikkelingen die de instelling (mogelijk) negatief beïnvloeden, onverminderd de verantwoordelijkheden van het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie en/of leidinggevende functie overeenkomstig deze richtlijn en Verordening (EU) nr. …/2012 van het Europees Parlement en van de Raad van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen].
Het hoofd van de risicomanagementfunctie is een onafhankelijk hoog kaderlid met aparte verantwoordelijkheid voor de risicomanagementfunctie. Ingeval de aard, schaal en complexiteit van de werkzaamheden van de instelling niet rechtvaardigen dat speciaal daarvoor een persoon wordt aangewezen, kan een andere hoge persoon binnen de instelling deze functie vervullen, mits er geen belangenconflict bestaat.
Het hoofd van de risicomanagementfunctie wordt niet ontslagen zonder voorafgaande toestemming van het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie en is in staat rechtstreekse toegang tot het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie te krijgen wanneer zulks noodzakelijk is.
Deze richtlijn wordt toegepast onverminderd de toepassing van Richtlijn 2006/73/EG op beleggingsondernemingen.
Artikel 76
Interne benaderingen voor de berekening van eigenvermogensvereisten
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen passende maatregelen nemen met het oog op de ontwikkeling van interneratingbenaderingen voor de berekening van eigenvermogensvereisten voor het kredietrisico wanneer hun blootstelling materieel is in absolute termen en wanneer zij tegelijkertijd een groot aantal materiële tegenpartijen hebben.
1 bis. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat interne ratings die door instellingen worden gebruikt, niet uitsluitend of automatisch op externe ratings berusten en dat deze niet prevaleren boven interne beoordelingen.
2. De bevoegde autoriteiten bevorderen in instellingen die belangrijk zijn wat die belangrijk zijn wat hun omvang, interne organisatie en de aard, schaal en complexiteit van hun werkzaamheden betreft, de interne kredietrisicobeoordelingscapaciteit en het uitgebreidere gebruik van interne modellen voor de berekening van eigenvermogensvereisten voor het specifieke risico dat aan in de handelsportefeuille opgenomen schuldinstrumenten is verbonden, in combinatie met interne modellen voor de berekening van eigenvermogensvereisten voor het wanbetalings- en migratierisico indien hun blootstelling aan specifieke risico's materieel is in absolute termen en indien zij tegelijkertijd een groot aantal materiële posities in schuldinstrumenten van verschillende uitgevende instellingen hebben. Hiertoe handhaven de bevoegde autoriteiten een solide intern beleid voor specifieke risico's alsmede wanbetalings- en migratierisico's.
2 bis. De bevoegde autoriteiten analyseren en beoordelen in samenwerking met de EBA de prestaties van de interneratingcapaciteit binnen de instellingen.
3. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen om het in lid 2 bedoelde begrip "blootstelling aan specifieke risico's die materieel is in absolute termen" nader te omschrijven en om de drempels voor grote aantallen materiële tegenpartijen en posities in schuldinstrumenten van verschillende uitgevende instellingen nader te specificeren. De EBA legt die ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid toegekend de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van artikel 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 76 bis
Benchmarking door toezichthouders van interne benaderingen voor het berekenen van eigenvermogensvereisten
1. De bevoegde autoriteiten ontwerpen een hypothetische portfolio van instrumenten die het volledige scala aan risico's vertegenwoordigt waaraan instellingen worden blootgesteld en waarvoor het hen is toegestaan interne modellen te gebruiken voor het berekenen van eigenvermogensvereisten.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen waaraan het is toegestaan interne benaderingen te gebruiken voor elk van de blootstellingen in de portfolio eigenvermogensvereisten berekenen en de resultaten van de berekeningen samen met een uitleg van de hiervoor gebruikte methoden met passende tijdsintervallen van niet minder dan eenmaal per jaar bij de bevoegde autoriteit indienen.
3. De bevoegde autoriteiten controleren, op basis van de informatie die de instellingen overeenkomstig lid 2 hebben ingediend, het bereik van eigenvermogensberekeningen die voortvloeien uit de interne benaderingen van deze instellingen en beoordelen minimaal eenmaal per jaar de kwaliteit van die benaderingen, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan benaderingen die voor dezelfde blootstelling sterk uiteenlopende eigenvermogensvereisten vertonen en waarbij wordt beoordeeld welke benaderingen best practice vormen.
4. Indien bepaalde instellingen aanzienlijk verschillen van de meerderheid van hun branchegenoten of indien de benaderingen weinig overeenkomsten vertonen en tot sterk uiteenlopende resultaten leiden, onderzoeken de bevoegde autoriteiten hoe dat komt en nemen zij de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat best practices worden gevolgd en dat een onderwaardering van eigenvermogensvereisten wordt voorkomen.
5. De bevoegde autoriteiten stellen doeltreffende procedures in om de informatie en de beoordelingen overeenkomstig de leden 2 en 3 met elkaar en met de EBA te delen om samenhang in het toezicht op interne benaderingen tussen lidstaten te bevorderen.
6. De EBA kan overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 aanbevelingen doen wanneer zij dit op basis van de in lid 5 bedoelde informatie en beoordelingen nodig acht om de toezichtpraktijk met betrekking tot interne benaderingen of tekortkomingen die uit standaardbenaderingen van eigenvermogensberekeningen zijn gebleken, te verbeteren.
7. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen om de minimumnormen voor het ontwerp van een hypothetische portfolio als bedoeld in lid 1, de minimumnormen voor de door de instellingen in te dienen informatie als bedoeld in lid 2 en de minimumnormen voor de beoordeling door de bevoegde autoriteiten als bedoeld in lid 3 nader te specificeren.
De EBA legt die ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid toegekend om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van artikel 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 77
Krediet- en tegenpartijrisico
De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat:
(a) de kredietverlening geschiedt op basis van gedegen en welomschreven criteria. De procedure voor de acceptatie, aanpassing, vernieuwing en herfinanciering van kredieten is duidelijk vastgelegd;
(b) instellingen beschikken over interne methodieken die hen is staat stellen zowel het aan vorderingen op individuele leningnemers en posities in effecten of jegens tegenpartijen verbonden kredietrisico als het kredietrisico op het niveau van de portefeuille te beoordelen. De interne methoden berusten met name niet uitsluitend of automatisch op externe ratings. Ingeval eigenvermogensvereisten zijn gebaseerd op een rating van een externe kredietbeoordelingsinstelling (EKBI) of op het feit dat een vordering of positie geen rating heeft, maken instellingen gebruik van eigen methodieken voor de beoordeling van de adequaatheid van de rangorde van het kredietrisico die deze eigenvermogensvereisten impliceren, en houden zij rekening met het resultaat daarvan bij de allocatie van intern kapitaal;
(c) van doeltreffende systemen gebruik wordt gemaakt voor de lopende administratie en bewaking van de diverse portefeuilles en blootstellingen van instellingen waaraan een kredietrisico verbonden is, met inbegrip van de detectie en het beheer van probleemkredieten, het verrichten van adequate waardeaanpassingen en de vorming van voorzieningen;
(d) de spreiding van de kredietportefeuilles aansluit bij de doelmarkten en bij de algemene kredietstrategie van de instellingen.
(d bis) de ontwikkeling van lenen op basis van relaties, waarbij eigen onderzoeken en risicobeoordelingen worden uitgevoerd op basis van informatie afkomstig van een continue commerciële relatie met cliënten, wat leidt tot meer kwaliteit dan wanneer uitsluitend standaardinformatie en kredietscores worden gebruikt, wordt aangemoedigd.
Artikel 78
Restrisico
De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het risico dat door de instellingen toegepaste, erkende kredietrisicolimiteringstechnieken minder doeltreffend blijken dan verwacht, wordt aangepakt en beheerst door middel van schriftelijk vastgelegde gedragslijnen en procedures.
Artikel 79
Concentratierisico
De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het concentratierisico dat voortvloeit uit vorderingen op soevereine staten, regionale overheden en lokale autoriteiten, tegenpartijen, met inbegrip van centrale tegenpartijen, groepen van verbonden tegenpartijen en tegenpartijen van dezelfde economische sector of geografische regio, dan wel uit dezelfde activiteit of grondstof, de toepassing van technieken voor de limitering van het kredietrisico, en met name van grote indirecte kredietrisico's (bv. jegens één enkele uitgevende instelling van zekerheden), wordt aangepakt en beheerst door middel van schriftelijk vastgelegde gedragslijnen en procedures.
Artikel 80
Securitisatierisico
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de risico's die voortvloeien uit securitisatietransacties waarbij de kredietinstellingen optreden als belegger, initiator of sponsor, inclusief reputatierisico's (zoals die welke voortvloeien uit complexe structuren of producten), worden beoordeeld en ondervangen aan de hand van passende beleidslijnen en procedures om ervoor te zorgen dat bij het nemen van beslissingen op het gebied van risicobeoordeling en risicobeheer ten volle met het economische belang van de transactie rekening wordt gehouden.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen die optreden als initiator van revolverende securitisatietransacties waarbij er sprake is van vervroegde-aflossingsbepalingen, een liquiditeitsplan vaststellen om de gevolgen van zowel geplande als vervroegde aflossingen op te vangen.
Artikel 81
Marktrisico
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat er voorschriften en procedures voor het meten en beheren van alle wezenlijke bronnen en effecten van marktrisico's worden ingevoerd.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat als de korte positie eerder vervalt dan de lange positie, instellingen ook maatregelen nemen ter dekking van het risico van een te geringe liquiditeit.
3. Het interne kapitaal is toereikend ter dekking van materiële marktrisico's waarvoor geen eigenvermogensvereiste geldt.
Instellingen die bij de berekening van hun eigenvermogensvereisten voor het positierisico overeenkomstig deel 3, titel IV, hoofdstuk 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] hun posities in een of meer van de aan een aandelenindex ten grondslag liggende aandelen gesaldeerd hebben met een of meer posities in de aandelenindexfuture of een ander aandelenindexproduct, beschikken over toereikend intern kapitaal ter dekking van het basisrisico van verlies als gevolg van het feit dat de waarde van de future of van het andere product niet exact de ontwikkeling volgt van de waarde van de samenstellende aandelen; hetzelfde geldt wanneer een instelling tegengestelde posities houdt in aandelenindexfutures die wat betreft looptijd en/of samenstelling niet identiek zijn.
Instellingen die de in artikel 334 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] beschreven behandeling toepassen, dragen er zorg voor dat zij over voldoende intern kapitaal beschikken ter dekking van het risico van verlies in het tijdvak tussen het aangaan van de oorspronkelijke verbintenis en de volgende werkdag.
Artikel 82
Uit activiteiten buiten de handelsportefeuille voortvloeiend renterisico
De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen systemen toepassen voor de beoordeling en het beheer van het risico dat voortvloeit uit potentiële veranderingen in rentetarieven welke van invloed zijn op de activiteiten buiten de handelsportefeuille van een instelling.
Artikel 83
Operationeel risico
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen gedragslijnen en procedures toepassen om de blootstelling aan operationeel risico, met inbegrip van modelrisico en zelden voorkomende, zeer ernstige gebeurtenissen, te beoordelen en te beheren. De instellingen omschrijven nader wat voor de toepassing van deze beleidslijnen en procedures onder operationeel risico moet worden verstaan.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat er calamiteiten- en bedrijfscontinuïteitsplannen bestaan om ervoor te zorgen dat de continuïteit van de bedrijfsvoering van instellingen is verzekerd en dat verliezen bij ernstige verstoring van de bedrijfsactiviteiten kunnen worden beperkt.
Artikel 84
Liquiditeitsrisico
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen met het oog op de vaststelling, de meting, het beheer en de bewaking van het liquiditeitsrisico over een passende reeks tijdshorizonten, waaronder intra-day, beschikken over deugdelijke strategieën, gedragslijnen, procedures en systemen die ervoor zorgen dat instellingen voldoende liquiditeitsbuffers aanhouden. Deze strategieën, beleidslijnen, procedures en systemen zijn toegesneden op de bedrijfsonderdelen, valuta's, bijkantoren en juridische entiteiten en bevatten passende mechanismen voor de allocatie van liquiditeitskosten, -baten en -risico's.
2. De in lid 1 bedoelde strategieën, beleidslijnen, procedures en systemen staan in verhouding tot de complexiteit, het risicoprofiel en het werkterrein van de instelling en tot de door het leidinggevend orgaan vastgestelde risicotolerantie, en houden rekening met het belang van de instelling in elke lidstaat waarin zij werkzaam is. De instellingen delen de risicotolerantie mee ten aanzien van alle relevante bedrijfsonderdelen.
2 bis. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat kredietinstellingen liquiditeitsrisicoprofielen hebben die consistent zijn met en niet verder gaan dan wat nodig is voor een goed functionerend en deugdelijk stelsel.
De bevoegde autoriteiten houden toezicht op ontwikkelingen in onder meer productontwerp en ‑volumes, risicobeheer, financieringsbeleid en concentratie van financieringen en nemen doeltreffende maatregelen indien deze ontwikkelingen kunnen leiden tot instabiliteit van afzonderlijke instellingen of het hele stelsel.
De bevoegde autoriteiten brengen de EBA op de hoogte van maatregelen die overeenkomstig de tweede alinea worden genomen en dienen ten minste eenmaal per jaar een verslag in bij de EBA over de ontwikkelingen op gebied van de in de eerste alinea bedoelde kwesties.
De EBA beslist op basis van deze verslagen en alle overeenkomstig de tweede alinea door de bevoegde autoriteiten genomen maatregelen of er krachtens artikel 9, lid 3, of artikel 9, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1093/2010 bepalingen nodig zijn.
Voorts publiceert de EBA op basis van deze verslagen een verslag waarin zij een overzicht van dergelijke ontwikkelingen in de lidstaten geeft en, indien zij dit nodig acht, aanbevelingen doet overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1093/2010.
3. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen methoden ontwikkelen voor de detectie, de meting, het beheer en de bewaking van financieringsposities. Deze methoden omvatten de bestaande en geraamde wezenlijke kasstromen in en voortvloeiende uit activa, passiva, posten buiten de balanstelling, waaronder voorwaardelijke verplichtingen, en de mogelijke gevolgen van het reputatierisico.
4. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen een onderscheid maken tussen in pand gegeven en niet-bezwaarde activa die te allen tijde, en met name in noodsituaties, beschikbaar zijn. Zij houden ook rekening met de juridische entiteit waarin de activa zich bevinden, met het land waar de activa in een register of een rekening zijn ingeschreven, alsmede met hun toelaatbaarheid als eigen vermogen, en houden in het oog hoe de activa tijdig vrijgemaakt kunnen worden.
5. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen ook de bestaande wettelijke, bestuursrechtelijke en operationele beperkingen op mogelijke overdrachten van liquiditeit en niet-bezwaarde activa tussen entiteiten in en buiten de EER in aanmerking nemen.
6. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen verschillende middelen overwegen om het liquiditeitsrisico te limiteren, waarbij te denken valt aan een systeem van limieten en liquiditeitsbuffers en stabiele financiering op lange termijn voor uiteenlopende probleemsituaties op korte, middellange en lange termijn, die een aantal scenario's omvatten die problematischer zijn dan die welke impliciet zijn opgenomen in de bepalingen betreffende de beoordeling van de liquiditeitsdekkings- en stabiele-financieringsvereisten in Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen], en aan een voldoende gediversifieerde financieringsstructuur en voldoende toegang tot financieringsbronnen. De desbetreffende regelingen worden regelmatig tegen het licht gehouden.
7. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat alternatieve scenario's voor liquiditeitsposities en risicolimitering in overweging worden genomen en dat de hypothesen die aan beslissingen betreffende de financiële positie ten grondslag liggen, regelmatig opnieuw worden bezien. Daartoe wordt in deze scenario's met name gelet op posten buiten de balanstelling en andere voorwaardelijke verplichtingen, waaronder die van special purpose entities voor securitisatiedoeleinden (securitisation special purpose entities – SSPE's) en andere special purpose entities, als bedoeld in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], waarbij de instelling als sponsor fungeert of wezenlijke liquiditeitssteun verleent.
8. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen ook kijken naar de mogelijke gevolgen van instellingsspecifieke, marktbrede en gecombineerde alternatieve scenario's. Daarbij worden verschillende tijdsperioden en stressniveaus in aanmerking genomen.
9. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen hun strategieën, interne beleidslijnen en liquiditeitsrisicolimieten aanpassen en effectieve calamiteitenplannen ontwikkelen op basis van de resultaten van de in lid 7 bedoelde alternatieve scenario's.
10. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen over liquiditeitsherstelplannen met deugdelijke strategieën en uitvoeringsmaatregelen beschikken om mogelijke liquiditeitstekorten het hoofd te kunnen bieden, ook in bijkantoren die in een andere lidstaat zijn gevestigd. Deze plannen worden regelmatig getest, bijgewerkt op basis van de resultaten van alternatieve scenario's als beschreven in lid 7, en gemeld aan en goedgekeurd door de hoogste leiding, zodat interne gedragslijnen en procedures dienovereenkomstig kunnen worden aangepast. De instellingen nemen van tevoren de nodige operationele maatregelen om ervoor te zorgen dat liquiditeitsherstelplannen onmiddellijk kunnen worden uitgevoerd. Voor kredietinstellingen behelzen dergelijke operationele maatregelen onder meer het aanhouden van zekerheden die onmiddellijk beschikbaar zijn voor centralebankfinanciering. Dit betekent onder meer dat, indien nodig, zekerheden worden aangehouden in de valuta van een andere lidstaat of in de valuta van een derde land waar de kredietinstelling blootstellingen heeft en, indien zulks voor operationele doeleinden noodzakelijk is, op het grondgebied van een lidstaat van ontvangst of een derde land in de valuta waaraan zij is blootgesteld.
De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen vanaf 2015 de Bazel III-richtsnoeren voor een netto stabiele financieringsratio en een liquiditeitsbuffer aannemen.
Artikel 85
Risico van buitensporige hefboomwerking
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instelling beschikt over beleidslijnen en procedures voor de detectie, het beheer en de bewaking van het risico van buitensporige hefboomwerking. Indicatoren voor het risico van buitensporige hefboomwerking zijn onder meer de overeenkomstig artikel 416 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgestelde hefboomwerkingratio en mismatches tussen activa en verplichtingen.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat de instellingen voorzorgen nemen voor het risico van buitensporige hefboomwerking door naar behoren rekening te houden met mogelijke verhogingen van het risico van buitensporige hefboomwerking welke worden veroorzaakt door verminderingen van het eigen vermogen van instellingen als gevolg van verwachte of gerealiseerde verliezen, al naargelang de toepasselijke boekhoudregels. In dat verband zijn de instellingen in staat uiteenlopende probleemsituaties met betrekking tot het risico van buitensporige hefboomwerking te doorstaan.
Onderafdeling 3
Governance
Artikel 86
Governanceregelingen
1. De lidstaten dragen er zorg voor dat het leidinggevend orgaan governanceregelingen opstelt, toezicht houdt op en verantwoording aflegt voor de uitvoering ervan; deze regelingen garanderen een doeltreffend en prudent bestuur van een instelling en voorzien onder meer in een scheiding van taken in de organisatie en in de voorkoming van belangenconflicten.
Die regelingen zijn in overeenstemming met de volgende beginselen:
(a) het leidinggevend orgaan draagt de algemene verantwoordelijkheid voor de instelling, met inbegrip van de goedkeuring van de strategische doelstellingen, de risicostrategie en de interne governance en het toezicht op de uitvoering daarvan;
(a bis) het leidinggevend orgaan zorgt voor de integriteit van de systemen voor boekhoudkundige en financiële verslaglegging, met inbegrip van de onafhankelijke controle, de financiële en operationele controle en de naleving van de wetgeving en relevante normen;
(a ter) het leidinggevend orgaan houdt toezicht op de procedure voor het bekendmaken en communiceren van gegevens;
(b) het leidinggevend orgaan is verantwoordelijk voor de uitoefening van een doeltreffend toezicht op de hoogste leiding;
(c) de voorzitter van het leidinggevend orgaan die verantwoordelijk is voor de toezichtfunctie van een instelling bekleedt niet tegelijkertijd de functie van chief executive officer binnen dezelfde instelling tenzij:
(i) de chief executive officer de enige executive officer van het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie is en een non-executive director van het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie verantwoordelijk is voor corporate governance; of
(ii) tenzij dat door de instelling gerechtvaardigd is en door de bevoegde autoriteiten toegestaan is.
De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het leidinggevend orgaan van de instelling de doeltreffendheid van de governanceregelingen monitort en periodiek beoordeelt en passende stappen onderneemt om eventuele tekortkomingen aan te pakken.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen een benoemingscomité instellen dat is samengesteld uit leden van het leidinggevend orgaan die in de betrokken instelling geen uitvoerende functie bekleden.
Het benoemingscomité heeft de volgende taken:
(a) aanwijzen en aanbevelen, voor goedkeuring door het leidinggevend orgaan of voor goedkeuring door de algemene vergadering, van een voldoende grote groep kandidaten voor het vervullen van vacatures voor uitvoerende functies in het leidinggevend orgaan. Het benoemingscomité gaat hierbij na hoe de kennis, vaardigheden, diversiteit en ervaring in het leidinggevend orgaan zijn verdeeld en houdt hierbij het beleid krachtens artikel 87, lid 3, voldoende in acht en erkent ervaringen op velerlei gebied zodat vrouwen niet gediscrimineerd worden. Het geeft een beschrijving van de taken en bekwaamheden die voor een bepaalde benoeming zijn vereist, en beoordeelt hoeveel tijd er aan de functie moet worden besteed;
(b) periodiek, en ten minste jaarlijks, evalueren van de structuur, omvang, samenstelling en prestaties van het leidinggevend orgaan in zijn uitvoerende functie en aanbevelingen doen aan het leidinggevend orgaan ▌met betrekking tot wijzigingen;
(c) periodiek, en ten minste jaarlijks, de kennis, vaardigheden en ervaring van individuele leden van het leidinggevend orgaan in zijn uitvoerende functie en van het leidinggevend orgaan als geheel beoordelen en daarover verslag uitbrengen aan het leidinggevend orgaan ▌;
(d) periodiek het beleid van het leidinggevend orgaan in zijn uitvoerende functie voor de selectie en benoeming van de hoogste leiding toetsen en aanbevelingen doen aan het leidinggevend orgaan.
Bij de uitvoering van zijn taken is het benoemingscomité in staat gebruik te maken van alle soorten hulpmiddelen die het leidinggevend orgaan biedt, zoals het inwinnen van extern advies; het ontvangt hiertoe van de instelling toereikende middelen.
De bevoegde autoriteiten kunnen een instelling toestaan geen afzonderlijk benoemingscomité in te stellen gezien de aard, schaal en complexiteit van de werkzaamheden van de instelling. Een bevoegde autoriteit kan dit alleen doen indien zij van mening is dat de eigen selectieprocedure van het leidinggevend orgaan volledig voldoet aan de punten a) tot en met d) van de tweede alinea.
Indien het leidinggevend orgaan op grond van de nationale wetgeving geen enkele bevoegdheid heeft in het kader van de procedure voor de selectie en benoeming van zijn leden, is dit lid niet van toepassing.
2 bis. De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen niet toelaten dat één persoon of een kleine groep personen domineert bij de besluitvorming van het leidinggevend orgaan. Dit wordt, indien van toepassing, beoordeeld door het in artikel 86 bedoelde benoemingscomité.
Artikel 86 bis
Rapportage per land
1. De lidstaten verlangen van instellingen waarop Aanbeveling 2003/361/EG niet van toepassing is, dat zij als onderdeel van hun jaarrekeningen een verslag over betalingen aan overheden opstellen, laten controleren en publiceren.
2. Het verslag bevat het volgende:
(a) het totale bedrag aan betalingen, inclusief betalingen in natura, dat in een boekjaar naar elke overheid is gegaan;
(b) het totale bedrag per type betaling dat in een financieel jaar naar elke overheid is gegaan.
3. De volgende typen betalingen of bedragen worden gerapporteerd:
(a) winst vóór belastingen;
(b) belastingen op de winst;
(c) royalty's;
(d) dividenden;
(e) octrooi-, ontwikkel- en productiebonussen;
(f) omzet, zowel van derden als binnen de groep, van de samenstellende delen die kan leiden tot verschuldigde betalingen;
(g) het totaal aantal personeelsleden en hun totale beloning;
(h) uitgaven voor beleggingen in vaste activa in de loop van de periode.
4. Een lidstaat verplicht alle instellingen een geconsolideerd verslag over betalingen aan overheden op te stellen.
5. Het genoemde verslag en het geconsolideerde verslag over betalingen aan overheden worden gepubliceerd zoals in de wetgeving van elke lidstaat is vastgesteld overeenkomstig hoofdstuk 2 van Richtlijn 2009/101/EG.
Artikel 86 ter
Bekendmaking van rendement op activa
De instellingen publiceren in hun jaarverslag als een van de belangrijkste indicatoren hun rendement op activa, berekend als hun nettowinst gedeeld door hun balanstotaal.
Artikel 87
Leidinggevend orgaan
-1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt een non-executive director als volgt gedefinieerd:
Een non-executive director of extern bestuurder is een lid van de raad van bestuur van een bedrijf dat geen deel uitmaakt van het uitvoerend managementteam. Hij of zij is geen werknemer van het bedrijf of op een andere wijze met het bedrijf verbonden. Zij worden onderscheiden van interne bestuurders, die leden van de raad van bestuur zijn die ook de functie bekleden of hebben bekleed van executive manager van het bedrijf.
Non-executive directors zijn verantwoordelijk voor:
- het constructief bekritiseren van en bijdragen tot strategieontwikkeling;
- het nauwkeurig onderzoeken van de prestaties van het management op het gebied van de verwezenlijking van afgesproken doelen en doelstellingen en met betrekking tot het toezicht op, en waar nodig het ontslaan van, de hoogste leiding en op het gebied van de planning van opvolgers;
- het zich ervan vergewissen dat de financiële informatie juist is en dat de financiële controles en risicobeheerssystemen sterk en houdbaar zijn;
- het nemen van de verantwoordelijkheid voor het vaststellen van gepaste beloningsniveaus voor executive directors en het spelen van een belangrijke rol bij de benoeming en waar nodig het ontslag van de hoogste leiding en bij de planning van opvolgers.
Non-executive directors moeten ook een onafhankelijk oordeel geven over:
- middelen;
- benoemingen;
- gedragsnormen.
Non-executive directors zijn de bewakers van de governanceprocedure. Zij zijn niet betrokken bij de dagelijkse leiding van het bedrijf, maar houden toezicht op de uitvoerende activiteiten en dragen bij aan de strategieontwikkeling.
1. Het is de fundamentele verantwoordelijkheid van aandeelhouders ervoor te zorgen dat leden van het leidinggevend orgaan en de raad van bestuur over de kennis, kwalificaties en vaardigheden beschikken die nodig zijn voor de waarborging van een correcte en prudente leiding van de desbetreffende instelling. Deze onvervreemdbare taak wordt uitgevoerd en zichtbaar gemaakt via transparante en open benoemingsprocedures, in het bijzonder met betrekking tot de leden van het leidinggevend orgaan en de raad van bestuur.
▌Leden van het leidinggevend orgaan, zowel zijn de leidinggevende als in de toezichthoudende functie, staan steeds als voldoende betrouwbaar bekend, beschikken over voldoende kennis, vaardigheden en ervaring en besteden genoeg tijd aan de vervulling van hun taken, waarbij ervaringen op velerlei gebied worden erkend zodat vrouwen niet gediscrimineerd worden. De leden van het leidinggevend orgaan voldoen in het bijzonder aan de volgende vereisten:
(a) alle leden van het leidinggevend orgaan besteden genoeg tijd aan de vervulling van hun taken in de instelling. Het aantal bestuursmandaten dat een lid van het leidinggevend orgaan tegelijkertijd kan bekleden, hangt af van individuele omstandigheden en van de aard, omvang en complexiteit van de werkzaamheden van de instelling. Leden van het leidinggevend orgaan van instellingen die belangrijk zijn wat hun omvang, interne organisatie en de aard, schaal en complexiteit van hun werkzaamheden betreft, combineren niet tegelijkertijd meer dan een van de volgende combinaties:
(i) een uitvoerend bestuursmandaat en twee niet-uitvoerende bestuursmandaten;
(ii) vier niet-uitvoerende bestuursmandaten.
Uitvoerende of niet-uitvoerende bestuursmandaten
(i) binnen dezelfde groep:
(ii) binnen instellingen die:
(a) bij hetzelfde institutioneel protectiestelsel zijn aangesloten, mits is voldaan aan de voorwaarden van artikel 108, lid 7, van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen],
(b) die zich overeenkomstig artikel 108, lid 6, van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] hebben verbonden, of
(iii) binnen ondernemingen (met inbegrip van niet-financiële instellingen) waarin de instelling een gekwalificeerde deelneming heeft,
tellen als een enkel bestuursmandaat.
Punt a) omvat:
(i) ondernemingen en niet-financiële entiteiten:
(a) waarin een gekwalificeerde deelneming bestaat overeenkomstig artikel 4, lid 21, van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen],
(b) waarin een deelneming bestaat overeenkomstig artikel 4, lid 49, van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen], of
(c) die nauwe banden hebben in de zin van artikel 4, lid 72, van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] met bepaalde niet-financiële instellingen,
(ii) een financiële moederholding als bedoeld in artikel 4, leden 65, 66 en 67, van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] die zeggenschap heeft over een centrale of regionale kredietinstelling die is aangesloten bij een institutioneel protectiestelsel.
▌
(b) het leidinggevend orgaan beschikt in zijn geheel genomen over voldoende kennis, vaardigheden en ervaring om inzicht te hebben in de bedrijfsactiviteiten van de instelling, met inbegrip van de voornaamste risico's waaraan zij is blootgesteld;
(c) elk lid van het leidinggevend orgaan handelt eerlijk, integer en met onafhankelijkheid van geest om daadwerkelijk ▌de besluiten van de directie te beoordelen en ertegen op te komen indien zulks noodzakelijk is en om daadwerkelijk toezicht te houden op de bestuurlijke besluitvorming.
(c bis) leden van het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie hebben voldoende toegang tot informatie en documenten die nodig zijn om toe te zien en controle uit te oefenen op de besluitvorming van het bestuur.
2. Instellingen wijden voldoende personele en financiële middelen aan de introductie en opleiding van leden van het leidinggevend orgaan.
3. De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen en hun respectieve benoemingscomités zorgen voor een ruim aantal kwaliteiten en competenties bij de aanwerving van leden voor hun leidinggevende organen.
(i) Instellingen ▌voeren een beleid ter bevordering van bekwaamheid, verantwoordelijkheid en engagement als richtcriteria voor de aanwerving van de hoogste leiding, dat waarborgt dat deze aangeworven leden zeker loyaal zijn aan de belangen van de instelling.
(ii) Instellingen nemen ook concrete maatregelen voor een meer evenwichtige vertegenwoordiging in raden van bestuur, zoals opleidingen voor benoemingscomités, het samenstellen van roosters van geschikte kandidaten en de invoering van een benoemingsprocedure met minstens één kandidaat van elk geslacht.
(iii) In voorkomend geval wordt werknemersvertegenwoordiging in het leidinggevend orgaan beschouwd als een positieve manier om tot meer diversiteit te komen, aangezien dergelijke vertegenwoordiging zorgt voor een bijkomend belangrijk perspectief en een echte kennis van de interne werking van de instelling.
De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen ten laatste twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn een 1-op-3-geslachtsverhouding hebben ingevoerd.
4. De bevoegde autoriteiten maken gebruik van de in overeenstemming met de in artikel 422 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgelegde openbaarmakingscriteria voor het benchmarken van diversiteitspraktijken. De bevoegde autoriteiten stellen de EBA in kennis van deze informatie. De EBA gebruikt deze informatie voor de benchmarking van diversiteitspraktijken op Unieniveau.
5. De EBA ontwikkelt richtsnoeren om te specificeren hoe de onderneming rekening moet houden met het volgende:
(a) het begrip "besteding van genoeg tijd door een lid van het leidinggevend orgaan aan de vervulling van zijn taken in verhouding tot de individuele omstandigheden en de aard, schaal en complexiteit van de instellingen" waarmee de bevoegde autoriteiten rekening moeten houden wanneer zij een lid van het leidinggevend orgaan van een instelling machtigen meer bestuursmandaten te combineren dan krachtens lid 1, onder a), is toegestaan;
(b) het begrip "voldoende kennis, vaardigheden en ervaring van het leidinggevend orgaan in zijn geheel genomen", als bedoeld in lid 1, onder b);
(c) de begrippen "eerlijkheid, integriteit en onafhankelijkheid van geest van een lid van het leidinggevend orgaan", als bedoeld in lid 1, onder c);
(d) het begrip "voldoende personele en financiële middelen gewijd aan de introductie en opleiding van leden van het leidinggevend orgaan", als bedoeld in lid 2;
(e) het begrip "diversiteit waarmee rekening moet worden gehouden als een van de criteria voor de selectie van leden van het leidinggevend orgaan", als bedoeld in lid 3.
▌
De EBA stelt die richtsnoeren uiterlijk op 31 december 2015 vast.
5 bis. Dit artikel is van kracht onverminderd de bepalingen inzake de vertegenwoordiging van werknemers in ondernemingsraden zoals door nationale wetgeving of de praktijk bepaald.
Artikel 88
Beloningsbeleid
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat artikel 88, lid 2, en de artikelen 89 tot en met 91 voor instellingen op het niveau van de groep, de moederonderneming en haar dochterondernemingen worden toegepast, met inbegrip van vestigingen in offshore financiële centra.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat bij de vaststelling en toepassing van het totale beloningsbeleid, met inbegrip van salarissen en uitkeringen uit hoofde van discretionaire pensioenen, voor de categorieën van medewerkers, inclusief de directie en personen met een risiconemende functie of met een controlefunctie, en elke werknemer wiens totale beloning hem op hetzelfde beloningsniveau plaatst als dat van de directie of medewerkers in een risiconemende functie, wier beroepswerkzaamheden hun risicoprofiel wezenlijk beïnvloeden, de instellingen de volgende beginselen in acht nemen op een wijze en in een mate die aansluit bij hun omvang en interne organisatie, en bij de aard, reikwijdte en complexiteit van hun werkzaamheden:
(a) het beloningsbeleid is in overeenstemming met en draagt bij tot een degelijk en doeltreffend risicobeheer, en moedigt niet aan tot het nemen van meer risico's dan voor de instelling aanvaardbaar is;
(b) het beloningsbeleid strookt met de bedrijfsstrategie, de doelstellingen, de waarden en de langetermijnbelangen van de instelling, en behelst ook maatregelen die belangenconflicten moeten vermijden;
(c) het leidinggevend orgaan van de instelling in zijn toezichtfunctie neemt de algemene beginselen van het beloningsbeleid aan, toetst deze periodiek en is verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging ervan;
(d) de tenuitvoerlegging van het beloningsbeleid wordt ten minste eenmaal per jaar onderworpen aan een centrale en onafhankelijke interne beoordeling om deze te toetsen op de naleving van het beloningsbeleid en de beloningsprocedures die het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie heeft aangenomen;
(e) personeelsleden in controlefuncties staan los van de bedrijfseenheden waar ze toezicht op uitoefenen, hebben voldoende gezag en worden beloond naar gelang van de verwezenlijking van de doelstellingen waar hun functie op gericht is, onafhankelijk van de resultaten van de bedrijfsactiviteiten waarop ze toezicht houden;
(f) het in artikel 91 bedoelde remuneratiecomité of, indien een dergelijk comité niet is opgericht, het leidinggevend orgaan in zijn toezichtfunctie houdt rechtstreeks toezicht op de beloning van hogere leidinggevende medewerkers die risicomanagement- en compliancefuncties uitoefenen.
(f bis) in het beloningsbeleid wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen criteria ter vaststelling van:
- de vaste basisbeloning, die in de eerste plaats de relevante werkervaring en organisatorische verantwoordelijkheid weerspiegelt zoals uiteengezet in een functieomschrijving die deel uitmaakt van de arbeidsvoorwaarden,
- de variabele beloning, die een weerspiegeling moet zijn van de extra prestaties die zijn geleverd naast de prestaties die staan beschreven in de functieomschrijving die deel uitmaakt van de arbeidsvoorwaarden,
- eventuele andere voordelen voor de werknemer bovenop de wettelijk vereiste beloningen.
De EBA ontwikkelt uiterlijk op 1 januari 2014 een ontwerp van reguleringsnorm waarin de kwalitatieve en passende kwantitatieve criteria worden gespecificeerd ter vaststelling van de categorieën van medewerkers in een risiconemende functie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de tweede alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 89
Instellingen waarvoor overheidsmaatregelen gelden
In het geval van instellingen waarvoor uitzonderlijke overheidsmaatregelen gelden, zijn de volgende beginselen van toepassing naast die welke in artikel 88, lid 2, zijn neergelegd:
(a) de variabele beloning is strikt beperkt tot een percentage van de nettowinsten indien zij niet strookt met de handhaving van een solide kapitaalbasis en een tijdige beëindiging van overheidssteun;
(b) de ter zake bevoegde autoriteiten eisen van instellingen dat zij hun beloningen zodanig herstructureren dat zij in lijn zijn met een dergelijk risicomanagement en de langetermijnontwikkeling, onder meer door, waar van toepassing, het begrenzen van de beloning van de in artikel 13, lid 1, van deze richtlijn of artikel 9, lid 1, van Richtlijn 2004/39/EG bedoelde personen die het bedrijf van de kredietinstelling feitelijk leiden;
(c) er wordt geen variabele beloning betaald aan de in artikel 13, lid 1, bedoelde personen die het bedrijf van de instelling feitelijk leiden, tenzij dit gerechtvaardigd is.
Artikel 89 bis
Instellingen die gebruikmaken van de herfinancieringsoperaties op lange termijn van de ECB
In het geval van instellingen waarvoor langetermijnfinancieringsoperaties van de ECB gelden, zijn de volgende beginselen van toepassing naast die welke in artikel 88, lid 2, zijn neergelegd:
(a) bekendmaking van winst die met de herfinancieringsoperaties op lange termijn van de ECB is gemaakt met behulp van carry trades;
(b) winst uit carry trades wordt niet meegeteld bij de berekening van beloningen en bonus pools.
Artikel 90
Variabele beloningscomponenten
1 Voor variabele beloningscomponenten zijn de volgende beginselen van toepassing, naast en onder dezelfde voorwaarden als die welke in artikel 88, lid 2, zijn neergelegd:
(a) indien de beloning prestatiegerelateerd is, is het totale bedrag van de beloning gebaseerd op een combinatie van de beoordeling van de prestaties van de betrokken persoon, de betrokken bedrijfseenheid en de resultaten van de instelling als geheel, en bij de beoordeling van persoonlijke prestaties worden zowel financiële als niet-financiële criteria gehanteerd;
(b) de prestatiebeoordeling is gespreid over meerdere jaren om te verzekeren dat de beoordeling is gebaseerd op langeretermijnprestaties en dat de feitelijke uitbetaling van prestatiegebonden componenten van de beloning wordt uitgespreid over een periode waarin rekening wordt gehouden met de onderliggende bedrijfscyclus van de kredietinstelling en haar bedrijfsrisico's;
(c) de totale variabele beloning beperkt niet de mogelijkheid voor de instelling om haar kapitaalbasis te versterken;
(c bis) gegarandeerde bonussen stroken niet met gezond risicobeheer of het pay-for-performance-beginsel en mogen derhalve geen onderdeel vormen van toekomstige compensatieplannen;
(d) een gegarandeerde variabele beloning is een uitzondering; zij wordt slechts bij indienstneming van nieuwe personeelsleden toegekend en blijft beperkt tot het eerste jaar, mits de instelling over een gezond en sterk eigen vermogen beschikt;
(e) de vaste en variabele componenten van de totale beloning zijn evenwichtig verdeeld en het aandeel van de vaste component in het totale beloningspakket is groot genoeg voor het voeren van een volledig flexibel beleid inzake variabele beloningscomponenten, inclusief de mogelijkheid om geen variabele beloningscomponent uit te betalen;
(f) instellingen stellen passende verhoudingen tussen de vaste en de variabele component van de totale beloning vast, waarbij de variabele component niet meer bedraagt dan eenmaal de vaste component van de totale beloning;
(g) vergoedingen in verband met de voortijdige beëindiging van een contract hangen samen met in de loop der tijd gerealiseerde prestaties en daaraan is zodanig vorm gegeven dat falen niet wordt beloond;
(g bis) beloningspakketten in verband met de compensatie of het afkopen van contracten uit eerdere dienstbetrekkingen zijn niet buitenproportioneel, houden geen vroegere of hogere betaling in dan het geval zou zijn geweest in de eerdere dienstbetrekking en sluiten ook aan bij de langetermijnbelangen van de instelling, inclusief retentierechten, uitstel van betaling, prestatie- en verrekeningsafspraken;
(h) bij de beoordeling van prestaties, als basis voor de berekening van variabele beloningscomponenten of van pools van variabele beloningscomponenten, wordt een correctie aangebracht voor alle soorten van actuele en toekomstige risico's, en wordt rekening gehouden met de kosten van het gebruikte kapitaal en de vereiste liquiditeit;
(i) bij de toewijzing van de variabele beloningscomponenten binnen de kredietinstelling wordt ook rekening gehouden met alle soorten actuele en toekomstige risico's;
(j) een aanzienlijk deel, en in ieder geval ten minste 50% van een variabele beloning, bestaat uit een mix van het volgende:
(i) aandelen of vergelijkbare eigendomsbelangen, afhankelijk van de juridische structuur van de betrokken instelling, dan wel, in het geval van een niet ter beurze genoteerde instelling, op aandelen gebaseerde instrumenten of vergelijkbare niet-liquide instrumenten;
(ii) andere instrumenten als bedoeld in artikel 49 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] die een goede weerspiegeling zijn van de kredietkwaliteit van de instelling in het kader van de lopende bedrijfsuitoefening.
De in dit punt bedoelde instrumenten zijn onderworpen aan een passend retentiebeleid dat tot doel heeft financiële prikkels af te stemmen op de langeretermijnbelangen van de instelling. De lidstaten of hun bevoegde autoriteiten kunnen beperkingen stellen aan de soorten en de opzet van deze instrumenten of, indien van toepassing, bepaalde instrumenten verbieden. Dit punt is van toepassing op zowel het gedeelte van de variabele beloningscomponent waarvan de uitkering wordt uitgesteld overeenkomstig punt k), als op het gedeelte van de variabele beloningscomponent waarvan de uitkering niet wordt uitgesteld;
(k) een aanzienlijk deel, en in ieder geval ten minste 60% van de variabele beloningscomponent, wordt uitgesteld over een periode van ten minste drie tot vijf jaar die aansluit bij de aard van de bedrijfsactiviteiten, de daaraan verbonden risico's en de activiteiten van het betrokken personeelslid.
Uitgestelde beloning wordt niet sneller dan op pro-ratabasis verworven. Indien een variabele beloningscomponent een bijzonder hoog bedrag, boven de 100 000 EUR is, wordt ten minste 60% daarvan uitgesteld. De duur van de uitstelperiode wordt vastgesteld in overeenstemming met de bedrijfscyclus, de aard van de bedrijfsactiviteiten, de daaraan verbonden risico's en de activiteiten van het betrokken personeelslid;
(l) de variabele beloning, inclusief het uitgestelde gedeelte, wordt slechts uitbetaald of verworven wanneer dit met de financiële toestand van de instelling in haar geheel te verenigen is en door de prestaties van de instelling, de bedrijfseenheid en het betrokken individu te rechtvaardigen is;
Onverminderd de algemene beginselen van het nationale verbintenissen- en arbeidsrecht wordt de totale variabele beloning in het algemeen aanzienlijk verlaagd indien de instelling geringere of negatieve financiële prestaties levert, daarbij rekening houdend met zowel de huidige beloning als met de verlaging van uitbetalingen van eerder verdiende bedragen, onder meer door middel van malus- of terugvorderingsregelingen;
(m) het pensioenbeleid is afgestemd op de bedrijfsstrategie, de doelstellingen, de waarden en de langetermijnbelangen van de kredietinstelling.
Indien de werknemer vóór pensionering de instelling verlaat, worden de uitkeringen uit hoofde van een discretionair pensioen gedurende een termijn van vijf jaar door de instelling aangehouden in de vorm van onder j) bedoelde instrumenten. Wanneer een werknemer zijn pensionering bereikt, worden discretionaire pensioenuitkeringen aan hem betaald in de vorm van de onder j) bedoelde instrumenten, onder voorbehoud van een retentieperiode van vijf jaar;
(n) van personeelsleden wordt de toezegging verlangd dat zij geen gebruik zullen maken van persoonlijke hedgingstrategieën of een aan beloning en aansprakelijkheid gekoppelde verzekering om de risicoafstemmingseffecten die in hun beloningsregelingen zijn ingebed, te ondermijnen;
(o) variabele beloningen worden niet uitgekeerd door middel van vehikels of methoden die de niet-inachtneming van de vereisten van deze richtlijn of van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vergemakkelijken.
2. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen met betrekking tot de criteria tot vaststelling van de passende verhoudingen tussen de vaste en de variabele component van de totale beloning als bedoeld onder e), en de specificatie van de categorieën instrumenten die aan de onder j) ii) gestelde voorwaarden voldoen.
De EBA legt die ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 31 december 2013 voor aan de Commissie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid toegekend de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van artikel 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
2 bis. De Commissie dient vóór eind 2012 een wetgevingsvoorstel in waarin een vaste, bruikbare verhouding wordt vastgesteld tussen de vaste en de variabele componenten van de beloning in de financiële sector.
Artikel 91
Remuneratiecomité
1. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat instellingen die belangrijk zijn wat hun omvang, interne organisatie en de aard, reikwijdte en complexiteit van hun werkzaamheden betreft, een remuneratiecomité instellen. Het remuneratiecomité is zodanig samengesteld dat het een kundig en onafhankelijk oordeel kan geven over het beloningsbeleid en de beloningscultuur en de prikkels die daarvan uitgaan voor het beheer van risico, kapitaal en liquiditeit.
2. De bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat het remuneratiecomité verantwoordelijk is voor het voorbereiden van beslissingen over beloning, inclusief beslissingen die gevolgen hebben voor de risico's en het risicobeheer van de betrokken instelling en die het leidinggevend orgaan ▌moet nemen. De voorzitter en de leden van het remuneratiecomité zijn leden van het leidinggevend orgaan die in de betrokken instelling geen enkele uitvoerende functie bekleden. Het remuneratiecomité omvat werknemersvertegenwoordigers en draagt er zorg voor dat de regels die het uitvaardigt de aandeelhouders in staat stellen in onderlinge samenwerking te handelen. Bij de voorbereiding van dergelijke beslissingen houdt het remuneratiecomité rekening met de langetermijnbelangen van aandeelhouders, investeerders en andere belanghebbenden van de instelling, alsook het algemeen belang.
Artikel 91 bis
Onderhouden van een website over corporate governance en beloning
Instellingen onderhouden een website waarop zij uitleggen hoe aan de vereisten van artikelen 86 tot en met 91 wordt voldaan.
Afdeling III
Toetsings- en evaluatieproces door de toezichthouder
Artikel 92
Toetsing en evaluatie door de toezichthouder
1. Aan de hand van de technische criteria van artikel 94 toetsen de bevoegde autoriteiten de regelingen, strategieën, procedures en mechanismen die de instellingen met het oog op de inachtneming van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] hebben ingevoerd, en evalueren zij de huidige en mogelijke toekomstige risico's van de instellingen en het risico dat een instelling voor het financiële stelsel impliceert, rekening houdend met de vaststelling en meting van systeemrisico uit hoofde van artikel 23 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
2. De reikwijdte van de in lid 1 bedoelde toetsing en evaluatie bestrijkt alle vereisten van de onderhavige richtlijn.
3. Op basis van de in lid 1 bedoelde toetsing en evaluatie bepalen de bevoegde autoriteiten of de door de instellingen ingevoerde regelingen, strategieën, procedures en mechanismen en het eigen vermogen dat door deze instellingen wordt aangehouden, een degelijk management en een solide dekking van hun risico's waarborgen.
4. De bevoegde autoriteiten stellen de frequentie en de intensiteit van de in lid 1 bedoelde toetsing en evaluatie vast en houden daarbij rekening met de omvang, systeemrelevantie, aard, schaal en complexiteit van de werkzaamheden van de desbetreffende kredietinstelling, alsmede met het evenredigheidsbeginsel. De toetsing en de evaluatie worden minimaal eenmaal per jaar bijgewerkt.
4 bis. De lidstaten dragen er zorg voor dat als uit een toetsing blijkt dat een instelling systeemrisico's kan opleveren overeenkomstig artikel 23 van Verordening (EU) nr. 2010/1093, de bevoegde autoriteiten de EBA onmiddellijk van de resultaten van de toetsing op de hoogte brengen.
4 ter. De bevoegde autoriteiten treffen maatregelen met de juiste triggers en de nodige instrumenten om vroegtijdig in te kunnen grijpen en zo te voorkomen dat de financiële situatie van de instelling verslechtert. Tevens dragen zij er zorg voor dat er in geen geval kosten voor de overheidsfinanciën worden gemaakt.
De EBA houdt toezicht op de diverse praktijken op dit gebied en geeft richtsnoeren overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 93
Toezicht op gemengde financiële holdings
1. Indien een gemengde financiële holding onderworpen is aan gelijkwaardige bepalingen van zowel deze richtlijn als van Richtlijn 2002/87/EG, met name in termen van risicogebaseerd toezicht, kan de consoliderende toezichthouder, na overleg met de overige betrokken bevoegde autoriteiten die voor het toezicht op dochterondernemingen verantwoordelijk zijn, besluiten op de betrokken gemengde financiële holding alleen de bepaling van Richtlijn 2002/87/EG toe te passen.
2. Indien een gemengde financiële holding onderworpen is aan gelijkwaardige bepalingen van zowel deze richtlijn als van Richtlijn 2009/138/EG, met name in termen van risicogebaseerd toezicht, kan de consoliderende toezichthouder, in onderlinge overeenstemming met de groepstoezichthouder in de verzekeringssector, besluiten op de betrokken gemengde financiële holding alleen de bepaling van de richtlijn betreffende de belangrijkste financiële sector als omschreven in artikel 3, lid 2, van Richtlijn 2002/87/EG toe te passen.
3. De consoliderende toezichthouder stelt de EBA en de bij Verordening (EU) nr. 1094/2010[26] opgerichte Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (EAVB) in kennis van de overeenkomstig de leden 1 en 2 genomen besluiten.
4. De EBA, de EAVB en de EAEM ontwikkelen, via het in artikel 54 van de genoemde verordeningen bedoelde gemengde comité, richtsnoeren met het oog op de convergentie van de toezichtpraktijken, en ontwikkelen uiterlijk drie jaar na de aanneming van de richtsnoeren ontwerpen van technische reguleringsnormen.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid overgedragen de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010, Verordening (EU) Nr. 1094/2010 en Verordening (EU) nr. 1095/2010[27].
Artikel 94
Technische criteria voor de toetsing en evaluatie door de toezichthouder
1. De toetsing en de evaluatie die overeenkomstig artikel 92 door de bevoegde autoriteiten worden verricht, hebben, afgezien van het kredietrisico, het marktrisico en het operationele risico, eveneens betrekking op alle volgende aspecten:
(a) de resultaten van de stresstests die zijn uitgevoerd door de instellingen die een interneratingbenadering toepassen;
(b) de blootstelling aan en het beheer van het concentratierisico door de instellingen, met inbegrip van de naleving door deze instellingen van de in deel 4 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] en artikel 79 van deze richtlijn vervatte vereisten;
(c) de deugdelijkheid, geschiktheid en wijze van toepassing van de door de instellingen gevolgde beleidslijnen en procedures met het oog op het beheer van het restrisico dat de toepassing van erkende kredietrisicolimiteringstechnieken met zich brengt;
(d) de vraag in hoeverre het eigen vermogen dat een instelling houdt met betrekking tot de activa die zij gesecuritiseerd heeft, toereikend is in het licht van het economische belang van de transactie, met inbegrip van de mate waarin er sprake is van risico-overdracht;
(e) de blootstelling aan en de meting en het beheer van het liquiditeitsrisico door de instellingen, waaronder de analyse van alternatieve scenario's, het beheer van risicolimiterende factoren (met name de omvang, samenstelling en kwaliteit van liquiditeitsbuffers) en effectieve calamiteitenplannen;
(f) de impact van diversificatie-effecten en de wijze waarop dergelijke effecten in het systeem van risicometing worden verwerkt;
(g) de resultaten van de stresstests die zijn uitgevoerd door de instellingen die gebruik maken van een intern model voor de berekening van de eigenvermogensvereisten voor het marktrisico overeenkomstig deel 3, titel IV, hoofdstuk 5, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(h) de geografische locatie van blootstellingen van instellingen;
(i) het bedrijfsmodel van de instelling.
2. Voor de toepassing van lid 1, onder e), onderwerpen de bevoegde autoriteiten het algehele liquiditeitsrisicobeheer van instellingen regelmatig aan een uitgebreide evaluatie en bevorderen zij de ontwikkeling van solide interne methoden. Bij deze toetsingen letten zij op de rol die instellingen op de financiële markten spelen. De bevoegde autoriteiten in de ene lidstaat nemen de gevolgen die hun besluiten kunnen hebben voor de stabiliteit van het financiële stelsel van alle andere betrokken lidstaten naar behoren in overweging.
3. De bevoegde autoriteiten controleren of een instelling een securitisatie stilzwijgend heeft gesteund. Indien blijkt dat een instelling meer dan eens stilzwijgende steun heeft verleend, neemt de bevoegde autoriteit passende maatregelen op basis van het vermoeden dat de kans groter is dat zij ook in de toekomst haar securitisaties zal steunen, waardoor er geen sprake is van een aanzienlijke risico-overdracht.
4. Voor het verrichten van de in artikel 92, lid 3, van deze richtlijn bedoelde bepaling houden de bevoegde autoriteiten er rekening mee of de waarderingsaanpassingen voor posities/portefeuilles in de handelsportefeuille als bedoeld in artikel 100 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] de instelling in staat stellen haar posities onder normale marktomstandigheden op korte tijd te verkopen of af te dekken zonder dat wezenlijke verliezen worden geleden.
5. De toetsing en de evaluatie door de bevoegde autoriteiten omvatten ook de blootstelling aan het renterisico dat een instelling bij activiteiten in de niet-handelsportefeuille loopt. Indien de economische waarde van een instelling met meer dan 20% van het eigen vermogen afneemt door een plotselinge en onverwachte verandering in de rentetarieven, wordt geëist dat maatregelen worden getroffen. De omvang van de verandering in de rentetarieven zal worden voorgeschreven door de bevoegde autoriteiten en mag niet van instelling tot instelling verschillen.
6. De toetsing en de evaluatie door de bevoegde autoriteiten hebben onder meer betrekking op de blootstelling van instellingen aan het risico van buitensporige hefboomwerking zoals weergegeven door indicatoren van buitensporige hefboomwerking, met inbegrip van onder meer de overeenkomstig artikel 416 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgestelde hefboomratio. Bij de bepaling van de adequaatheid van de hefboomratio van instellingen en van de regelingen, strategieën, procedures en mechanismen die instellingen met het oog op het management van het risico van buitensporige hefboomwerking toepassen, kunnen de bevoegde autoriteiten met het bedrijfsmodel van deze instellingen rekening houden.
7. De toetsing en de evaluatie door de bevoegde autoriteiten hebben onder meer betrekking op de goveranceregelingen van instellingen, hun bedrijfscultuur en -waarden, en het vermogen van de leden van het leidinggevend orgaan om hun taken te vervullen. Bij het verrichten van deze toetsing en evaluatie bestuderen de bevoegde autoriteiten ten minste de agenda's en werkdocumenten voor vergaderingen van het leidinggevend orgaan en zijn commissies en comités, alsook de resultaten van de interne of externe evaluatie van de prestaties van het leidinggevend orgaan.
Artikel 95
Toepassing van toezichtmaatregelen op een categorie instellingen, alle instellingen en grensoverschrijdende maatregelen (wederkerigheid)
1. Indien de bevoegde autoriteiten overeenkomstig artikel 92 bepalen dat een bepaalde categorie instelling, alle instellingen, of in het geval van grensoverschrijdende instellingen de EBA, aan vergelijkbare risico's zijn of kunnen zijn blootgesteld of vergelijkbare risico's voor het financiële stelsel vormen, kunnen zij de artikelen 98 en 99 op overeenkomstige wijze op deze categorie instelling, alle instellingen of over de grenzen heen (wederkerigheid) toepassen.
De categorie instellingen kan meer in het bijzonder worden bepaald op grond van de in artikel 94, lid 1, onder h) en i), bedoelde criteria.
2. De bevoegde autoriteiten stellen de EBA ervan in kennis als zij lid 1 toepassen. De EBA monitort de toezichtpraktijken en vaardigt richtsnoeren uit over de wijze waarop vergelijkbare risico's moeten worden beoordeeld. Deze richtsnoeren worden vastgesteld overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 96
Programma voor onderzoek door de toezichthouder
1. De bevoegde autoriteiten nemen ten minste jaarlijks een programma voor onderzoek door de toezichthouder aan voor de instellingen waarop zij toezicht uitoefenen. In een dergelijk programma wordt rekening gehouden met de procedure voor toetsing en evaluatie door de toezichthouder uit hoofde van artikel 92. Het programma bevat de volgende elementen:
(a) een indicatie van de wijze waarop de bevoegde autoriteiten voornemens zijn hun taken uit te voeren en hun middelen toe te wijzen;
(b) de identificatie van instellingen die aan verscherpt toezicht zullen worden onderworpen en zich op een dergelijk toezicht moeten voorbereiden overeenkomstig lid 3;
(c) een plan voor inspecties in de bedrijfsruimten van een instelling, met inbegrip van haar bijkantoren en dochterondernemingen die in andere lidstaten gevestigd zijn, overeenkomstig de artikelen 53, 114 en 116, onverminderd artikel 53, lid 3.
2. De programma's voor onderzoek door de toezichthouder hebben onder meer betrekking op de volgende instellingen:
(a) instellingen waarvoor de resultaten van de in artikel 94, lid 1, onder g), en artikel 97 bedoelde stresstests of de uitkomsten van het toetsings- en evaluatieproces door de toezichthouder uit hoofde van artikel 92 duiden op significante risico's voor hun continue financiële soliditeit of op schendingen van de vereisten van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(b) instellingen die een systeemrisico voor het financiële stelsel vormen;
(c) alle andere instellingen waarvoor de bevoegde autoriteiten zulks noodzakelijk achten.
3. Indien zulks overeenkomstig artikel 92 passend wordt geacht, worden, indien nodig, een of meer van de volgende maatregelen genomen:
(a) een verhoging van het aantal of de frequentie van de inspecties ter plaatse bij de instelling;
(b) een permanente aanwezigheid van de bevoegde autoriteit bij de instelling;
(c) aanvullende of frequentere rapportage door de instelling;
(d) aanvullende of frequentere toetsing van de operationele, strategische of bedrijfsplannen van de instelling;
(e) thematische onderzoeken met het oog op de bewaking van specifieke risico's die zich waarschijnlijk zullen voordoen.
Artikel 97
Stresstests voor toezichtdoeleinden
1. De bevoegde autoriteiten voeren jaarlijks stresstests voor toezichtdoeleinden uit op de instellingen waarop zij toezicht uitoefenen indien het toetsings- en evaluatieproces uit hoofde van artikel 92 duidt op de noodzaak van dergelijke testen en de overeenkomstig artikel 32 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 uitgevoerde stresstests onvoldoende op de uitkomst van het proces van artikel 92 inspelen.
2. De EBA vaardigt richtsnoeren uit overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten gemeenschappelijke methodieken hanteren wanneer zij jaarlijkse stresstests voor toezichtdoeleinden uitvoeren.
Artikel 98
Doorlopende toetsing van de toelating om interne benaderingen te hanteren
1. De bevoegde autoriteiten toetsen doorlopend, of herbekijken ten minste om de drie jaar of de instellingen de interne benaderingen in acht nemen. De toetsingen hebben in het bijzonder betrekking op veranderingen in het bedrijf van de instelling en op de toepassing van deze benaderingen op nieuwe producten.
2. Voor instellingen die de toelating hebben gekregen om van interne benaderingen gebruik te maken, toetsen en evalueren de bevoegde autoriteiten in het bijzonder of de instelling van goed ontwikkelde en actuele technieken en praktijken gebruikmaakt.
3. Indien voor een internemarktrisicomodel een groot aantal overschrijdingen als bedoeld in artikel 355 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] erop wijst dat het model niet accuraat genoeg is, trekken de bevoegde autoriteiten de toelating voor het gebruik van het interne model in of leggen zij passende maatregelen op om ervoor te zorgen dat het model terstond wordt verbeterd.
4. Wanneer het een instelling is toegestaan van een interne benadering gebruik te maken maar wanneer de benadering niet langer aan de toepasselijke vereisten voldoet, eisen de bevoegde autoriteiten dat de instelling een plan presenteert om opnieuw aan de vereisten te voldoen en een uiterste termijn vaststelt voor de uitvoering ervan. De bevoegde autoriteiten eisen verbeteringen in het plan indien het onwaarschijnlijk is dat het in volledige naleving van de vereisten zal resulteren of indien de uiterste termijn niet passend is. Indien het onwaarschijnlijk is dat de instelling erin zal slagen binnen een passende termijn wederom aan de vereisten te voldoen, wordt de toelating om van de interne benadering gebruik te maken ingetrokken, dan wel beperkt tot terreinen waarop aan de vereisten wordt voldaan of waarop binnen een passende termijn aan de vereisten kan worden voldaan. Indien het waarschijnlijk is dat het niet voldoen aan de vereisten tot een ontoereikend eigen vermogen leidt, eisen de bevoegde autoriteiten tijdig dat in dienovereenkomstig aanvullend eigen vermogen wordt voorzien. De bevoegde autoriteiten monitoren de uitvoering van het plan en leggen passende sancties op overeenkomstig artikel 64 indien de instelling een aanzienlijke achterstand heeft bij de uitvoering van haar plan.
5. Teneinde een consistente deugdelijkheid van de interne benaderingen in de Unie te bevorderen, analyseert de EBA de interne benaderingen van instellingen, met inbegrip van de consistentie van de toepassing van de definitie van wanbetaling en van de wijze waarop deze instellingen vergelijkbare risico's of posities behandelen.
Overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 ontwikkelt de EBA op grond van deze analyse richtsnoeren die benchmarks bevatten.
De bevoegde autoriteiten houden rekening met deze analyse en benchmarks bij de toetsing van de aan instellingen verleende toelatingen om van interne benaderingen gebruik te maken.
Afdeling IV
Toezichtmaatregelen
Artikel 99
Toezichtmaatregelen
1. De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen in de volgende omstandigheden in een vroeg stadium de nodige acties ondernemen of maatregelen treffen om relevante problemen aan te pakken:
(a) de instelling voldoet niet aan de vereisten van deze richtlijn;
(b) de instelling zal waarschijnlijk de vereisten van deze richtlijn schenden.
2. Voor de toepassing van lid 1 beschikken de bevoegde autoriteiten over de in artikel 64 genoemde bevoegdheden.
Artikel 100
Specifieke eigenvermogensvereisten
1. De bevoegde autoriteiten leggen in ieder geval kredietinstellingen die niet voldoen aan de vereisten van de artikelen 72, 73 en 74 en artikel 382 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] of ten aanzien waarvan een negatieve beslissing is genomen betreffende de kwestie beschreven in artikel 92, lid 3, specifieke eigenvermogensvereisten op met betrekking tot niet door artikel 1 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bestreken risico's, als andere maatregelen naar alle waarschijnlijkheid op zich niet zullen volstaan om binnen een redelijk tijdsbestek een verbetering van deze regelingen, procedures, mechanismen en strategieën te bewerkstelligen.
2. Voor de bepaling van het passende niveau van het eigen vermogen op basis van de toetsing en evaluatie overeenkomstig artikel 92 gaan de bevoegde autoriteiten na of specifieke eigenvermogensvereisten moeten worden opgelegd die strenger zijn dan het kapitaalvereiste dat noodzakelijk is om risico's te ondervangen waaraan een instelling is of kan zijn blootgesteld, waarbij zij met het volgende rekening houden:
(a) de kwantitatieve en kwalitatieve aspecten van de in artikel 72 bedoelde beoordelingsprocedure van de instelling;
(b) de in de artikelen 73 en 74 bedoelde regelingen, procedures en mechanismen van de instelling;
(c) de uitkomst van de toetsing en evaluatie overeenkomstig artikel 92.
3. Ingeval een instelling overeenkomstig artikel 367, lid 5, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] aan de bevoegde autoriteit meldt dat de resultaten van de in genoemd artikel bedoelde stresstest aanzienlijk hoger liggen dan haar eigenvermogensvereiste voor de correlation tradingportefeuille, overwegen de bevoegde autoriteiten een specifiek eigenvermogensvereiste voor de correlation tradingportefeuille om die overschrijding te dekken.
Artikel 101
Specifieke publicatieverplichtingen
1. De lidstaten machtigen de bevoegde autoriteiten om instellingen de volgende verplichtingen op te leggen:
(a) de in deel 8 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bedoelde informatie wordt meer dan eenmaal per jaar gepubliceerd en daarvoor wordt een termijn opgelegd;
(b) voor andere publicaties dan financiële rapporten worden specifieke media en locaties gebruikt. De lidstaten machtigen de bevoegde autoriteiten om moederondernemingen ertoe te verplichten jaarlijks een beschrijving van hun juridische structuur en governance- en organisatiestructuur van de groep instellingen overeenkomstig artikel 14, lid 3, artikel 73, lid 1, en artikel 104, lid 2, openbaar te maken, hetzij door volledige vermelding, hetzij door verwijzing naar gelijkwaardige informatie.
Artikel 102
Consistentie van toetsingen en evaluaties door de toezichthouder en van toezichtmaatregelen
1. De bevoegde autoriteiten stellen de EBA in kennis van het volgende:
(a) de werking van hun toetsings- en evaluatiesysteem als bedoeld in artikel 92;
(b) de gehanteerde methode om de in artikel 94, lid 3, en de artikelen 97, 98 en 99 bedoelde besluiten op de onder a) bedoelde systemen te baseren.
(b bis) hun overeenkomstig artikel 94, lid 3, en de artikelen 97, 98 en 99 genomen besluiten en de motivering daarvan; en
(b ter) alle andere gegevens die relevant zijn voor de beste praktijk op het vlak van toetsingen, evaluaties en maatregelen.
De bevoegde autoriteiten stellen de EBA in kennis van hun overeenkomstig artikel 94, lid 3, en de artikelen 97, 98 en 99 genomen besluiten en de motivering daarachter.
2. De EBA brengt jaarlijks verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de ontwikkelingen in de beste toezichthoudende praktijk en de mate van convergentie tussen de lidstaten welke bij de toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk is gerealiseerd.
Om de beste praktijk te verspreiden en tot een hogere mate van dergelijke convergentie te komen, organiseert de EBA collegiale toetsingen overeenkomstig artikel 30 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
3. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen, rekening houdend met de omvang, structuur en interne organisatie van de instellingen en de aard en reikwijdte van hun werkzaamheden, teneinde het volgende nader te bepalen:
(a) de gemeenschappelijke procedure en methodiek voor de in lid 1 en in artikel 92 bedoelde toetsing- en evaluatiesystemen;
(b) de criteria betreffende de organisatie en behandeling van de in de artikelen 75 tot en met 85 bedoelde risico's en de criteria betreffende de in artikel 92 bedoelde toetsing en evaluatie door de bevoegde autoriteiten.
4. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid overgedragen de in lid 3 bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
De EBA legt de in lid 3, onder a), bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 31 december 2015 en de in lid 3, onder b), bedoelde ontwerpen van technische normen uiterlijk op 31 december 2016 voor.
Afdeling V
Toepassingsniveau
Artikel 103
Interne beoordelingsprocedure van de kapitaaltoereikendheid
1. De bevoegde autoriteiten eisen dat zowel een instelling die geen dochterneming is in de lidstaat waar zij een vergunning heeft gekregen en onder toezicht staat, en evenmin een moederonderneming is, als een instelling die ingevolge artikel 17 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] niet in de consolidatie wordt opgenomen, op individuele basis voldoet aan het bepaalde in artikel 72.
De bevoegde autoriteiten kunnen een instelling die aan de in artikel 9 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] gestelde voorwaarden voldoet, van artikel 72 van deze richtlijn vrijstellen.
Indien de bevoegde autoriteiten vrijstelling verlenen van de toepassing van de in artikel 14 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgelegde eigenvermogensvereisten op geconsolideerde basis, zijn de vereisten van artikel 72 op individuele basis van toepassing.
2. De bevoegde autoriteiten eisen dat moederinstellingen in een lidstaat in de mate en op de wijze als bepaald in artikel 16 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] voldoen aan de in artikel 72 neergelegde verplichtingen op basis van hun geconsolideerde financiële positie.
3. De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen die onder de zeggenschap staan van een financiële moederholding of een gemengde financiële moederholding in een lidstaat, in de mate en op de wijze als bepaald in artikel 16 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] voldoen aan de in artikel 72 neergelegde verplichtingen op basis van de geconsolideerde financiële positie van de betrokken financiële moederholding of gemengde financiële moederholding.
Indien meerdere instellingen onder de zeggenschap staan van een financiële moederholding of een gemengde financiële moederholding in een lidstaat, is de eerste alinea alleen van toepassing op de instelling die ingevolge artikel 106 onderworpen is aan toezicht op geconsolideerde basis.
4. De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen die een dochteronderneming zijn, de vereisten van artikel 72 op gesubconsolideerde basis toepassen als deze instellingen, of de moederonderneming als deze een financiële holding of een gemengde financiële moederholding is, een instelling, een financiële instelling of een vermogensbeheerder in de zin van artikel 2, punt 5, van Richtlijn 2002/87/EG als dochteronderneming in een derde land hebben of een deelneming in een dergelijke onderneming hebben.
5. De geconsolideerde financiële positie wordt bepaald overeenkomstig deel een, titel II, hoofdstuk 2, afdelingen 2 en 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
Artikel 104
Regelingen, procedures en mechanismen van instellingen
1. De bevoegde autoriteiten eisen dat instellingen op individuele basis aan het bepaalde in afdeling II voldoen, tenzij de bevoegde autoriteiten van de in artikel 6 van Verordening (EU) nr. .../2012 van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] vervatte afwijking gebruikmaken.
2. De bevoegde autoriteiten eisen dat de moeder- en dochterondernemingen die onder deze richtlijn vallen, op geconsolideerde of gesubconsolideerde basis aan het bepaalde in afdeling II van dit hoofdstuk voldoen, zodat hun bij deze bepalingen vereiste regelingen, procedures en mechanismen samenhang vertonen en goed geïntegreerd zijn, en alle gegevens en informatie die voor het toezicht van belang zijn, kunnen worden verkregen. Zij dragen er meer in het bijzonder zorg voor dat niet onder deze richtlijn vallende dochterondernemingen regelingen, procedures en mechanismen hanteren die de inachtneming van deze bepalingen garanderen.
3. De uit afdeling II van dit hoofdstuk voortvloeiende verplichtingen voor dochterondernemingen die zelf niet onder deze richtlijn vallen, zijn niet van toepassing indien de EU-moederkredietinstelling of de kredietinstellingen die onder de zeggenschap staan van een financiële EU-moederholding of van een gemengde financiële EU-moederholding aan de bevoegde autoriteiten kunnen aantonen dat de toepassing van afdeling II niet is toegestaan volgens de wetten van het derde land waar de dochteronderneming is gevestigd.
Artikel 105
Toetsing en evaluatie en toezichtmaatregelen
1. De bevoegde autoriteiten passen het in afdeling III bedoelde toetsings- en evaluatieproces en de in afdeling IV bedoelde toezichtmaatregelen toe in overeenstemming met het in deel een, titel I, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgestelde toepassingsniveau van de vereisten van genoemde verordening.
2. Ingeval de bevoegde autoriteiten vrijstelling verlenen van de toepassing van de in artikel 14 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vastgelegde eigenvermogensvereisten op geconsolideerde basis, zijn de vereisten van artikel 92 van deze richtlijn op het toezicht op beleggingsondernemingen op individuele basis van toepassing.
Hoofdstuk 3
Toezicht op geconsolideerde basis
Afdeling I
Beginselen voor de uitoefening van toezicht op geconsolideerde basis
Artikel 106
Bepaling van de consoliderende toezichthouder
1. Indien een moederonderneming een moederinstelling in een lidstaat of een EU-moederinstelling is, wordt het toezicht op geconsolideerde basis uitgeoefend door de bevoegde autoriteiten die daaraan vergunning hebben verleend.
2. Indien de moederonderneming van een instelling een financiële moederholding of een gemengde financiële moederholding in een lidstaat, een financiële EU-moederholding of een gemengde financiële EU-moederholding is, wordt het toezicht op geconsolideerde basis uitgeoefend door de bevoegde autoriteiten die aan deze instelling vergunning hebben verleend.
3. Indien instellingen waaraan in meer dan één lidstaat vergunning is verleend, dezelfde financiële moederholding of gemengde financiële moederholding in een lidstaat, dezelfde financiële EU-moederholding of dezelfde gemengde financiële EU-holding als moederonderneming hebben, wordt het toezicht op geconsolideerde basis uitgeoefend door de autoriteiten die bevoegd zijn voor de instelling waaraan vergunning is verleend in de lidstaat waar de financiële holding of gemengde financiële holding is opgericht.
Indien moederondernemingen van instellingen waaraan in meer dan één lidstaat vergunning is verleend, meer dan één financiële holding of gemengde financiële holding met hoofdkantoor in diverse lidstaten hebben en zich in elk van deze lidstaten een kredietinstelling bevindt, wordt het toezicht op geconsolideerde basis uitgeoefend door de voor de kredietinstelling met het hoogste balanstotaal bevoegde autoriteit.
4. Indien meer dan één instelling waaraan in de Unie vergunning is verleend, dezelfde financiële holding of dezelfde gemengde financiële holding als moederonderneming hebben en aan geen van deze instellingen vergunning is verleend in de lidstaat waar de financiële holding of gemengde financiële holding is opgericht, wordt het toezicht op geconsolideerde basis uitgeoefend door de bevoegde autoriteit die de kredietinstelling met het hoogste balanstotaal vergunning heeft verleend; voor de toepassing van deze richtlijn wordt deze instelling als de instelling beschouwd die onder de zeggenschap staat van een financiële EU-moederholding of van een gemengde financiële EU-moederholding.
5. In bijzondere gevallen mogen de bevoegde autoriteiten onderling overeenkomen af te wijken van de criteria in de leden 1 en 2 als de toepassing ervan, gelet op de instellingen en op het relatieve belang van de werkzaamheden ervan in de verschillende lidstaten, ongepast zou zijn; ze mogen dan een andere bevoegde autoriteit aanwijzen die op geconsolideerde basis toezicht zal houden. In die gevallen bieden de bevoegde autoriteiten, alvorens een besluit te nemen, de EU-moederinstelling, de financiële EU-moederholding, de gemengde financiële EU-moederholding dan wel de instelling met het hoogste balanstotaal, naargelang het geval, de gelegenheid haar mening ten aanzien van dit besluit kenbaar te maken.
6. Indien de bevoegde autoriteiten in het kader van lid 5 onderling afspraken hebben gemaakt, brengen zij de Commissie en de EBA daarvan op de hoogte.
Artikel 107
Coördinatie van toezichtactiviteiten door de consoliderende toezichthouder
1. Naast de verplichtingen die krachtens de bepalingen van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] op hem rusten, neemt de consoliderende toezichthouder de volgende taken op zich:
(a) coördinatie van de vergaring en verspreiding van informatie die relevant of essentieel is bij continue bedrijfsvoering en in noodsituaties;
(b) planning en coördinatie, in samenwerking met de betrokken bevoegde autoriteiten, van de toezichtactiviteiten bij continue bedrijfsvoering, waaronder de in titel VII, hoofdstuk 3, genoemde activiteiten;
(c) planning en coördinatie, in samenwerking met de andere bevoegde autoriteiten en zo nodig met centrale banken, van de toezichtactiviteiten bij de voorbereiding op en in noodsituaties, met inbegrip van ongunstige ontwikkelingen in instellingen en op de financiële markten, indien mogelijk met gebruikmaking van bestaande welomschreven communicatiekanalen voor de facilitering van crisisbeheersing.
2. Indien de consoliderende toezichthouder nalaat de in lid 1 bedoelde taken uit te voeren, of indien de bevoegde autoriteiten onvoldoende samenwerken met de consoliderende toezichthouder om de in lid 1 bedoelde taken uit te voeren, mag iedere betrokken bevoegde autoriteit de zaak naar de EBA verwijzen, die kan optreden in overeenstemming met artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
3. De planning en de coördinatie van de in lid 1, onder c), genoemde toezichtactiviteiten omvatten ook buitengewone maatregelen als bedoeld in artikel 112, lid 1, onder d), en artikel 112, lid 4, onder b), de voorbereiding van gezamenlijke evaluaties, de uitvoering van calamiteitenplannen en de communicatie met het publiek.
Artikel 108
Gezamenlijke besluiten over instellingsspecifieke prudentiële vereisten
1. De consoliderende toezichthouder en de autoriteiten die bevoegd zijn voor het toezicht op dochterondernemingen van een EU-moederinstelling, een financiële EU-moederholding of een gemengde financiële EU-moederholding in een lidstaat stellen alles in het werk om tot een gezamenlijk besluit te komen over:
(a) de toepassing van artikel 64, onder a), en de artikelen 72, 92 en 100 om uit te maken of het geconsolideerde eigen vermogen van de groep instellingen toereikend is voor haar financiële positie en risicoprofiel en hoeveel eigen vermogen voor de toepassing van artikel 98 voor elke entiteit binnen de groep instellingen en op geconsolideerde basis noodzakelijk is;
(b) maatregelen voor het aanpakken van significante aangelegenheden en materiële bevindingen in verband met het liquiditeitstoezicht, met inbegrip van die welke verband houden met de adequaatheid van de organisatie en de behandeling van risico's als vereist overeenkomstig artikel 84, en met de behoefte aan andere instellingsspecifieke parameters dan die welke in deel zes van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn vastgelegd overeenkomstig artikel 99 van deze richtlijn;
(b bis) de aanwijzing van een bankgroep of afzonderlijke dochterondernemingen van een bankgroep als systeemrelevante financiële instellingen op mondiaal, Europees of nationaal vlak.
2. Het in lid 1 bedoelde gezamenlijk besluit wordt genomen:
(a) voor de toepassing van lid 1, onder a), binnen vier maanden nadat de consoliderende toezichthouder een verslag met de risicobeoordeling van de groep overeenkomstig artikel 64, onder a), en de artikelen 72, 92 en 100 bij de andere relevante bevoegde autoriteiten heeft ingediend;
(b) voor de toepassing van lid 1, onder b), binnen één maand nadat de consoliderende toezichthouder overeenkomstig artikel 84 een verslag met de beoordeling van het liquiditeitsrisicoprofiel van de groep heeft ingediend.
In het gezamenlijk besluit worden ook naar behoren de risicobeoordelingen in aanmerking genomen die de relevante bevoegde autoriteiten krachtens artikel 64, onder a), en de artikelen 72, 92 en 100 met betrekking tot dochterondernemingen hebben verricht.
Het gezamenlijk besluit wordt op schrift gesteld met volledige opgaaf van redenen en de consoliderende toezichthouder doet dit document aan de EU-moederinstelling toekomen. Bij een geschil raadpleegt de consoliderende toezichthouder op verzoek van een van de andere betrokken bevoegde autoriteiten de EBA. De consoliderende toezichthouder kan de EBA ook op eigen initiatief raadplegen.
3. Als de bevoegde autoriteiten niet binnen de in lid 2 genoemde termijn tot een gezamenlijk besluit komen, wordt het besluit over de toepassing van artikel 64, onder a), en de artikelen 72, 84, 92, 98, 99 en 100 op geconsolideerde basis genomen door de consoliderende toezichthouder nadat hij de door de relevante bevoegde autoriteiten verrichte risicobeoordeling van de dochterondernemingen naar behoren in overweging heeft genomen. Indien een van de betrokken bevoegde autoriteiten aan het einde van de in lid 2 bedoelde termijn de zaak overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 naar de EBA heeft verwezen, stelt de consoliderende toezichthouder zijn besluit uit in afwachting van een eventueel door de EBA overeenkomstig artikel 19, lid 3, van die verordening genomen besluit en neemt hij zijn besluit in overeenstemming met het besluit van de EBA. De in lid 2 bedoelde termijn wordt beschouwd als verzoeningsperiode in de zin van genoemde verordening. De EBA neemt haar besluit binnen één maand. De zaak wordt niet meer naar de EBA verwezen na het einde van de periode van vier maanden of nadat een gezamenlijk besluit is genomen. De EBA kan ook op eigen initiatief een bemiddelingsprocedure opstarten overeenkomstig artikel 19, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Het besluit over de toepassing van artikel 64, onder a), en de artikelen 72, 84, 92, 98, 99 en 100 wordt op individuele of gesubconsolideerde basis genomen door de desbetreffende, bevoegde autoriteiten die belast zijn met het toezicht op dochterondernemingen van een EU-moederkredietinstelling, een financiële EU-moederholding of een gemengde financiële EU-moederholding, nadat de door de consoliderende toezichthouder geuite standpunten en voorbehouden naar behoren in overweging zijn genomen. Indien de EBA op eigen initiatief een bemiddelingsprocedure heeft opgestart overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 of indien een van de betrokken bevoegde autoriteiten aan het einde van de in lid 2 bedoelde termijn de zaak overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 naar de EBA heeft verwezen, stellen de bevoegde autoriteiten hun besluit uit in afwachting van een eventueel door de EBA overeenkomstig artikel 19, lid 3, van die verordening genomen besluit en nemen zij hun besluit in overeenstemming met het besluit van de EBA. De in lid 2 bedoelde termijn wordt beschouwd als verzoeningsperiode in de zin van genoemde verordening. De EBA neemt haar besluit binnen één maand. De zaak wordt niet meer naar de EBA verwezen na het einde van de periode van vier maanden of nadat een gezamenlijk besluit is genomen.
De besluiten worden op schrift gesteld met volledige opgaaf van redenen en met inachtneming van de gedurende de in lid 2 bedoelde termijn door de andere bevoegde autoriteiten geuite risicobeoordelingen, standpunten en voorbehouden. De consoliderende toezichthouder doet het document toekomen aan alle betrokken bevoegde autoriteiten en aan de EU-moederinstelling.
Indien de EBA werd geraadpleegd, houden alle bevoegde autoriteiten rekening met haar advies en geven zij de redenen voor elke belangrijke afwijking daarvan.
4. Het in lid 1 bedoelde gezamenlijk besluit en de in lid 3 bedoelde besluiten die zijn genomen als de autoriteiten niet tot een gezamenlijk besluit konden komen, zijn bindend voor de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat.
Het in lid 2 bedoelde gezamenlijk besluit en de overeenkomstig lid 3 bedoelde besluiten die zijn genomen als de autoriteiten niet tot een gezamenlijk besluit konden komen, worden jaarlijks geactualiseerd; zij worden in uitzonderlijke gevallen geactualiseerd indien een bevoegde autoriteit die belast is met het toezicht op dochterondernemingen van een EU-moederinstelling, een financiële EU-moederholding of een gemengde financiële EU-moederholding, de consoliderende toezichthouder schriftelijk en met volledige opgaaf van redenen verzoekt het besluit betreffende de toepassing van de artikelen 98 en 99 te actualiseren. In dit laatste geval kan de actualisering op bilaterale grondslag worden verricht door de consoliderende toezichthouder en de verzoekende bevoegde autoriteit.
5. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen om te zorgen voor eenvormige toepassingsvoorwaarden voor het in dit artikel bedoelde gezamenlijke besluitvormingsproces, met betrekking tot de toepassing van artikel 64, onder a), en de artikelen 72, 84, 92, 98, 99 en 100 met het oog op het faciliteren van gezamenlijke besluiten.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen volgens de procedure van artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
De EBA ontwikkelt ontwerpen voor technische uitvoeringsnormen die uiterlijk op 31 december 2015 aan de Commissie worden voorgelegd.
Artikel 109
Informatievereisten in noodsituaties
1. Als zich in een bankgroep een noodsituatie voordoet, met inbegrip van een situatie als bedoeld in artikel 18 van Verordening (EU) nr. 1093/2010, of een situatie van ongunstige ontwikkelingen op de markten, die de liquiditeit van de markt en de stabiliteit van het financiële stelsel kan ondermijnen in een van de lidstaten waar aan entiteiten van de groep vergunning is verleend of significante bijkantoren als bedoeld in artikel 52 zijn gevestigd, waarschuwt de consoliderende toezichthouder, behoudens hoofdstuk 1, afdeling 2, en, in voorkomend geval, de artikelen 54 en 58 van Richtlijn 2004/39/EG, zo spoedig mogelijk de EBA, het ESRB en de in artikel 59, lid 4, en artikel 60 bedoelde autoriteiten en deelt hij alle informatie mee die voor de uitoefening van hun taken van essentieel belang is. Deze verplichtingen gelden voor alle bevoegde autoriteiten. Als de in artikel 59, lid 4, bedoelde autoriteit kennis krijgt van een situatie als beschreven in de eerste alinea, waarschuwt zij zo spoedig mogelijk de in artikel 107 bedoelde bevoegde autoriteiten en de EBA.
Indien mogelijk gebruiken de bevoegde autoriteit en de in artikel 59, lid 4, bedoelde autoriteit de bestaande gedefinieerde communicatiekanalen.
2. Als de consoliderende toezichthouder die belast is met het toezicht op geconsolideerde basis, informatie nodig heeft die al aan een andere bevoegde autoriteit is verstrekt, treedt hij zo mogelijk met deze autoriteit in contact zodat de andere bij het toezicht betrokken autoriteiten niet tweemaal worden geïnformeerd.
Artikel 110
Coördinatie- en samenwerkingsregelingen
1. Om het toezicht gemakkelijker en doeltreffend uit te kunnen oefenen, beschikken de consoliderende toezichthouder en de andere bevoegde autoriteiten over documenten waarin de coördinatie- en samenwerkingsregeling schriftelijk is vastgelegd.
De regeling kan erin voorzien dat de consoliderende toezichthouder of de EBA extra taken krijgt; ook kunnen daarin de procedures voor de besluitvorming en voor de samenwerking met andere bevoegde autoriteiten zijn vastgelegd.
2. De bevoegde autoriteiten die vergunning hebben verleend aan de dochteronderneming van een moederonderneming die een instelling is, mogen bij bilaterale overeenkomst en in overeenstemming met artikel 28 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 hun toezichtsverantwoordelijkheden overdragen aan de bevoegde autoriteiten die vergunning hebben verleend aan en toezicht uitoefenen op de moederonderneming, opdat deze autoriteiten het toezicht op de dochteronderneming overeenkomstig deze richtlijn op zich nemen. De EBA wordt op de hoogte gebracht van het bestaan en de inhoud van dergelijke overeenkomsten. Zij licht de bevoegde autoriteiten van de overige lidstaten en het Europees Comité voor het bankwezen hierover in.
Artikel 111
Colleges van toezichthouders
1. De consoliderende toezichthouder stelt colleges van toezichthouders in om de uitoefening van de in de artikelen 107, 108 en artikel 109, lid 1, genoemde taken te vergemakkelijken; onder voorbehoud van de geheimhoudingsvereisten van lid 2 van dit artikel zorgt hij, in overeenstemming met de Uniewetgeving, voor passende coördinatie en samenwerking met relevante bevoegde autoriteiten van derde landen indien dat nodig is.
De EBA draagt bij tot de bevordering en monitoring van de efficiënte, effectieve en consistente werking van de in dit artikel bedoelde colleges van toezichthouders overeenkomstig artikel 21 van Verordening (EU) nr. 1093/2010. Daartoe neemt de EBA naar eigen goeddunken daaraan deel en wordt zij in het kader daarvan als een bevoegde autoriteit beschouwd.
De colleges van toezichthouders bieden een kader waarbinnen de consoliderende toezichthouder, de EBA en de andere betrokken bevoegde autoriteiten de volgende taken verrichten:
(a) onderling en, overeenkomstig artikel 21 van Verordening (EU) nr. 1093/2010, met de EBA informatie uitwisselen;
(b) in voorkomend geval tot overeenstemming komen over een toewijzing van taken en overdracht van verantwoordelijkheden op basis van vrijwilligheid;
(c) op basis van een overeenkomstig artikel 92 verrichte risicobeoordeling van de groep programma's voor onderzoek door de toezichthouder vaststellen als bedoeld in artikel 94;
(d) de efficiëntie van het toezicht vergroten door te voorkomen dat tweemaal aan hetzelfde toezichtvereiste moet worden voldaan, hetgeen zich onder meer kan voordoen bij de informatieverzoeken als bedoeld in artikel 109 en in artikel 112, lid 2;
(e) de prudentiële voorschriften in het kader van deze richtlijn en van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] consequent toepassen op alle entiteiten in een groep instellingen, onverminderd de keuzemogelijkheden en de manoeuvreerruimte die de Uniewetgeving biedt;
(f) bij de toepassing van artikel 107, lid 1, onder c), rekening houden met de werkzaamheden van andere fora die eventueel op dit gebied zijn opgericht.
2. De bevoegde autoriteiten die deelnemen aan de colleges van toezichthouders en de EBA werken nauw samen. De geheimhoudingsvereisten uit hoofde van hoofdstuk 1, afdeling II, van deze richtlijn en de artikelen 54 en 58 van Richtlijn 2004/39/EG beletten de bevoegde autoriteiten niet binnen colleges van toezichthouders vertrouwelijke informatie uit te wisselen. De oprichting en de werking van colleges van toezichthouders doen geen afbreuk aan de rechten en plichten van de bevoegde autoriteiten uit hoofde van deze richtlijn en van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
3. Na overleg met de betrokken bevoegde autoriteiten stelt de consoliderende toezichthouder de in artikel 110 bedoelde regeling voor de oprichting en werking van de colleges schriftelijk vast.
4. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen om algemene voorwaarden voor het functioneren van de colleges van toezichthouders te specificeren.
De EBA legt die ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 31 december 2013 voor aan de Commissie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen volgens de procedure van de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
5. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen om de operationele werking van de colleges van toezichthouders nader te bepalen.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen volgens de procedure van artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
De EBA legt die ontwerpen van technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 31 december 2013 voor aan de Commissie.
6. De autoriteiten die bevoegd zijn voor het toezicht op dochterondernemingen van een EU-moederkredietinstelling, een financiële EU-moederholding of een gemengde financiële EU-moederholding, en de bevoegde autoriteiten van een lidstaat van ontvangst waar significante bijkantoren in de zin van artikel 52 zijn gevestigd, eventueel centrale banken, alsook, in voorkomend geval en onder voorbehoud van geheimhoudingsvereisten die naar het oordeel van alle bevoegde autoriteiten gelijkwaardig zijn met de vereisten in het kader van hoofdstuk 1, afdeling II, en, in voorkomend geval, de artikelen 54 en 58 van Richtlijn 2004/39/EG, en de bevoegde autoriteiten van derde landen kunnen aan colleges van toezichthouders deelnemen.
7. De consoliderende toezichthouder zit de bijeenkomsten van het college voor en beslist welke bevoegde autoriteiten deelnemen aan een bijeenkomst of activiteit van het college. De consoliderende toezichthouder informeert alle leden van het college vooraf volledig over het beleggen van bijeenkomsten, de voornaamste agendapunten en de in overweging te nemen activiteiten. De consoliderende toezichthouder informeert alle leden van het college tevens tijdig over de acties of maatregelen die in die bijeenkomsten ondernomen of uitgevoerd worden.
8. Bij zijn beslissing houdt de consoliderende toezichthouder rekening met de relevantie van de te plannen of te coördineren toezichtactiviteit voor die autoriteiten, en in het bijzonder met de gevolgen die deze beslissing kan hebben voor de stabiliteit van het financiële stelsel in de betrokken lidstaten, als bedoeld in artikel 8, en met de in artikel 52, lid 2, bedoelde verplichtingen.
9. De consoliderende toezichthouder stelt, onverminderd de geheimhoudingsvereisten in het kader van hoofdstuk 1, afdeling II, en, in voorkomend geval, de artikelen 54 en 58 van Richtlijn 2004/39/EG, de EBA in kennis van de activiteiten van het college van toezichthouders, met inbegrip van de activiteiten in noodsituaties, en deelt de EBA alle informatie mee die voor de convergentie van het toezicht van bijzonder belang is.
Artikel 112
Samenwerkingsplicht
1. De bevoegde autoriteiten werken nauw samen. Zij verstrekken elkaar informatie die van essentieel belang of relevant is voor de uitoefening van de toezichtstaken waarmee zij in het kader van deze richtlijn en van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] zijn belast. Daartoe verstrekken zij op verzoek alle relevante informatie en delen ze op eigen initiatief alle essentiële informatie mee.
Overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1093/2010 werken de bevoegde autoriteiten voor de toepassing van deze richtlijn en van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] samen met de EBA.
Overeenkomstig artikel 35 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 verstrekken de bevoegde autoriteiten verstrekken de EBA alle informatie die zij nodig heeft voor de uitoefening van haar taken uit hoofde van deze richtlijn, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] en van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
De in de eerste alinea bedoelde informatie wordt ten minste als essentieel beschouwd als die de beoordeling van de financiële soliditeit van een instelling of een financiële instelling in een andere lidstaat in wezenlijke mate zou kunnen beïnvloeden.
Met name verstrekken de consoliderende toezichthouders van EU-moederkredietinstellingen en instellingen die onder de zeggenschap staan van financiële EU-moederholdings of gemengde financiële EU-moederholdings, aan de bevoegde autoriteiten in andere lidstaten die toezicht houden op dochterondernemingen van deze moederondernemingen alle toepasselijke informatie. Bij het bepalen van de hoeveelheid toe te zenden informatie wordt rekening gehouden met het belang van deze dochterondernemingen in het financiële stelsel in die lidstaten.
De in de eerste alinea bedoelde essentiële informatie omvat met name gegevens over:
(a) de juridische structuur en de governance- en organisatiestructuur van de groep, met inbegrip van alle onder toezicht staande entiteiten, niet onder toezicht staande entiteiten, niet onder toezicht staande dochterondernemingen en significante bijkantoren die tot de groep behoren, moederondernemingen in overeenstemming met artikel 14, lid 3, artikel 73, lid 1, en artikel 104, lid 2, alsmede de autoriteiten die bevoegd zijn voor de uitoefening van het toezicht op entiteiten in de groep.
(b) procedures voor de verzameling van informatie bij de instellingen van een groep, alsmede de verificatie van deze informatie;
(c) ongunstige ontwikkelingen bij instellingen of andere entiteiten van een groep die ernstige nadelige gevolgen voor de instellingen zouden kunnen hebben;
(d) belangrijke sancties en buitengewone maatregelen die de bevoegde autoriteiten overeenkomstig deze richtlijn hebben getroffen; zo kan in het kader van artikel 100 een specifiek eigenvermogensvereiste zijn opgelegd of kunnen restricties zijn opgelegd aan de toepassing van de geavanceerde meetbenadering voor de berekening van de eigenvermogensvereisten uit hoofde van artikel 301, lid 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
2. De bevoegde autoriteiten kunnen de volgende situaties naar de EBA verwijzen:
(a) een bevoegde autoriteit heeft essentiële informatie niet verstrekt;
(b) een verzoek om samenwerking, met name om uitwisseling van relevante informatie, is afgewezen of niet binnen een redelijke termijn gehonoreerd.
Onverminderd artikel 258 VWEU kan de EBA op eigen initiatief handelen overeenkomstig de haar bij artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 toegekende bevoegdheden.
3. De bevoegde autoriteiten die belast zijn met het toezicht op kredietinstellingen die onder de zeggenschap staan van een EU-moederkredietinstelling, treden wanneer dit enigszins mogelijk is in contact met de consoliderende toezichthouder als zij informatie nodig hebben over de toepassing van benaderingen en methodieken zoals beschreven in de onderhavige richtlijn en in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], en deze informatie eventueel al beschikbaar is voor de betrokken bevoegde autoriteit.
4. Voordat ze een besluit nemen dat van belang is voor de toezichtstaken van andere bevoegde autoriteiten, raadplegen de desbetreffende bevoegde autoriteiten elkaar over:
(a) veranderingen in het aandeelhouderschap, de organisatie- of de bestuursstructuur van kredietinstellingen in een groep die goedkeuring of machtiging door de bevoegde autoriteiten vereisen; en
(b) belangrijke sancties of buitengewone maatregelen die de bevoegde autoriteiten hebben getroffen; zo kan in het kader van artikel 99 een additioneel eigenvermogensvereiste zijn opgelegd of kunnen restricties zijn opgelegd aan de toepassing van de geavanceerde meetbenadering voor de berekening van de eigenvermogensvereisten uit hoofde van artikel 301, lid 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
De consoliderende toezichthouder wordt altijd geraadpleegd voor de toepassing van punt b).
Een bevoegde autoriteit mag evenwel besluiten geen overleg te plegen in noodsituaties of als de besluiten daardoor hun doel kunnen missen. In dat geval brengt de bevoegde autoriteit de andere bevoegde autoriteiten daarvan onverwijld op de hoogte.
Artikel 113
Verificatie van informatie betreffende entiteiten in andere lidstaten
Indien de bevoegde autoriteiten van een lidstaat bij de toepassing van deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] in welbepaalde gevallen inlichtingen betreffende een in een andere lidstaat gelegen instelling, financiële holding, gemengde financiële holding, financiële instelling, onderneming die nevendiensten verricht, gemengde holding, dochteronderneming als bedoeld in artikel 119, of dochteronderneming als bedoeld in artikel 114, lid 3, wensen te verifiëren, verzoeken zij de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat om deze verificatie. De autoriteiten die een dergelijk verzoek hebben ontvangen, geven hieraan in het kader van hun bevoegdheden gevolg door de verificatie zelf te verrichten, door de verzoekende autoriteiten toestemming te verlenen om de verificatie te verrichten, dan wel door toe te staan dat de verificatie door een auditor of een deskundige wordt verricht. De verzoekende bevoegde autoriteit kan indien zij dat wenst aan de verificatie deelnemen indien zij deze niet zelf verricht.
Afdeling II
Financiële holdings en gemengde financiële holdings
Artikel 114
Betrekken van holdings in het toezicht op geconsolideerde basis
1. De lidstaten stellen in voorkomend geval de maatregelen vast die nodig zijn om financiële holdings en gemengde financiële holdings in het geconsolideerde toezicht te betrekken. Onverminderd artikel 115 houdt de consolidatie van de financiële positie van een financiële holding of gemengde financiële holding geenszins in dat de bevoegde autoriteiten een toezichtrol moeten vervullen met de betrekking tot de financiële holding of gemengde financiële holding op individuele basis, behalve wanneer zulks vereist is voor de toepassing van hoofdstuk 3.
2. Indien de bevoegde autoriteiten van een lidstaat een dochterinstelling niet in het toezicht op geconsolideerde basis betrekken op grond van een van de in artikel 13, onder a) en b), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bedoelde gevallen, kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar deze dochterinstelling gelegen is, van de moederonderneming inlichtingen verlangen om de uitoefening van het toezicht op deze instelling te vergemakkelijken.
3. De lidstaten bepalen dat hun met het toezicht op geconsolideerde basis belaste bevoegde autoriteiten van de dochterondernemingen van een kredietinstelling, een financiële holding of een gemengde financiële holding die niet onder het toezicht op geconsolideerde basis vallen, de in artikel 116 bedoelde inlichtingen mogen verlangen. In dat geval zijn de in dat artikel bedoelde procedures voor toezending en verificatie van de inlichtingen van toepassing.
Artikel 115
Kwalificaties van bestuurders
De lidstaten eisen dat personen die het bedrijf van een financiële holding of een gemengde financiële holding feitelijk leiden, als voldoende betrouwbaar bekend staan en voldoende ervaring bezitten om deze functie uit te oefenen.
Artikel 116
Verzoeken om informatie en verificaties
1. In afwachting van verdere coördinatie van de consolidatiemethoden bepalen de lidstaten dat, indien de moederonderneming van één of meer instellingen een gemengde holding is, de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de vergunningverlening aan en het toezicht op deze instellingen daarvan de mededeling verlangen van alle dienstige inlichtingen voor de uitoefening van het toezicht op de dochterinstellingen, hetzij rechtstreeks van de gemengde holding en de dochterondernemingen, hetzij door toedoen van de dochterinstellingen.
2. De lidstaten bepalen dat hun bevoegde autoriteiten de van de gemengde holdings en dochterondernemingen daarvan ontvangen inlichtingen ter plaatse kunnen verifiëren, of door externe controleurs kunnen doen verifiëren. Indien de gemengde holding of een van de dochterondernemingen daarvan een verzekeringsonderneming is, kan ook de procedure van artikel 119 worden gevolgd. Indien de gemengde holding of een van de dochterondernemingen daarvan in een andere lidstaat is gelegen dan die waar de dochterinstelling is gelegen, geschiedt de verificatie ter plaatse volgens de procedure van artikel 113.
Artikel 117
Toezicht
1. Onverminderd het bepaalde in deel vijf van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bepalen de lidstaten dat, indien de moederonderneming van één of meer instellingen een gemengde holding is, de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op deze instellingen algemeen toezicht uitoefenen op de transacties tussen de instellingen en de gemengde holding en haar dochterondernemingen.
2. De bevoegde autoriteiten verlangen dat de instellingen beschikken over adequate risicobeheerprocedures en internecontrolemechanismen, met inbegrip van gedegen rapportage- en boekhoudsystemen, met het oog op een passende herkenning, meting, bewaking en controle van transacties met hun gemengde moederholding en haar dochterondernemingen. De bevoegde autoriteiten verlangen tevens dat de instellingen, naast de transacties bedoeld in artikel 383 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], alle andere belangrijke transacties met deze entiteiten rapporteren. Deze procedures en belangrijke transacties worden door de bevoegde autoriteiten gecontroleerd.
Indien de bovenbedoelde intragroeptransacties een bedreiging voor de financiële positie van een instelling vormen, neemt de voor het toezicht op de instelling bevoegde autoriteit passende maatregelen.
Artikel 118
Uitwisseling van informatie
1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat geen juridische belemmeringen de onder het toezicht op geconsolideerde basis vallende ondernemingen, de gemengde holdings en dochterondernemingen daarvan of de in artikel 114 bedoelde dochterondernemingen verhinderen om onderling de inlichtingen uit te wisselen die voor de uitoefening van het toezicht overeenkomstig hoofdstuk 3 en de artikelen 105 tot en met 114 en het onderhavige artikel dienstig zijn.
2. Indien de moederonderneming en één of meer instellingen die dochterondernemingen daarvan zijn, in verschillende lidstaten zijn gelegen, verstrekken de bevoegde autoriteiten van iedere lidstaat elkaar alle dienstige inlichtingen die voor het toezicht op geconsolideerde basis nodig zijn of die dat toezicht kunnen vergemakkelijken.
Indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de moederonderneming is gelegen, niet zelf op grond van artikel 106 het toezicht op geconsolideerde basis uitoefenen, mag hun door de met dit toezicht belaste bevoegde autoriteiten worden gevraagd om van de moederonderneming de inlichtingen te verlangen die voor het toezicht op geconsolideerde basis dienstig zijn, en om die inlichtingen aan deze autoriteiten door te geven.
3. De lidstaten staan toe dat hun bevoegde autoriteiten de in lid 2 bedoelde inlichtingen uitwisselen, met dien verstande dat, met betrekking tot financiële holdings, gemengde financiële holdings, financiële instellingen of ondernemingen die nevendiensten verrichten, het inwinnen of bezitten van inlichtingen geenszins betekent dat de bevoegde autoriteiten op de instellingen of ondernemingen afzonderlijk toezicht moeten houden.
De lidstaten staan eveneens toe dat hun bevoegde autoriteiten de in artikel 116 bedoelde inlichtingen uitwisselen, met dien verstande dat het inwinnen of bezitten van inlichtingen geenszins betekent dat de bevoegde autoriteiten op de gemengde holding en dochterondernemingen daarvan die geen kredietinstelling zijn, of op de in artikel 114, lid 3, bedoelde dochterondernemingen toezicht houden.
Artikel 119
Samenwerking
1. Indien een instelling, een financiële holding, een gemengde financiële holding of een gemengde holding zeggenschap heeft over één of meer dochterondernemingen die verzekeringsondernemingen zijn of andere ondernemingen die beleggingsdiensten verrichten waarvoor een vergunningstelsel geldt, werken de bevoegde autoriteiten nauw samen met de autoriteiten die van overheidswege belast zijn met het toezicht op de verzekeringsondernemingen of andere ondernemingen die beleggingsdiensten verrichten. Onverminderd hun respectieve bevoegdheden delen deze autoriteiten elkaar alle inlichtingen mee waardoor de vervulling van hun taak kan worden vergemakkelijkt en toezicht op de activiteit en de financiële positie van alle aan hun toezicht onderworpen ondernemingen kan worden uitgeoefend.
2. De op grond van het toezicht op geconsolideerde basis ontvangen inlichtingen, met name de in deze richtlijn bedoelde uitwisseling van inlichtingen tussen bevoegde autoriteiten, vallen onder het beroepsgeheim als bepaald in hoofdstuk 1, afdeling 2, voor kredietinstellingen of in Richtlijn 2004/39/EG voor beleggingsondernemingen.
3. De met het toezicht op geconsolideerde basis belaste bevoegde autoriteiten stellen een lijst op van de in artikel 10 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bedoelde financiële holdings of gemengde financiële holdings. Deze lijsten worden aan de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten, de EBA en de Commissie toegezonden.
Artikel 120
Sancties
Overeenkomstig titel VII, hoofdstuk 1, afdeling IV, dragen de lidstaten er zorg voor dat aan financiële holdings, gemengde financiële holdings en gemengde holdings, of feitelijke bestuurders daarvan, die wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen overtreden welke ter uitvoering van hoofdstuk 3 zijn vastgesteld, sancties of maatregelen kunnen worden opgelegd om aan de vastgestelde schendingen een einde te maken of de oorzaken daarvan weg te nemen.
Artikel 121
Beoordeling van de gelijkwaardigheid van het toezicht op geconsolideerde basis van derde landen
1. Indien de moederonderneming van een instelling een instelling, een financiële holding of een gemengde financiële holding met hoofdkantoor in een derde land is en er op de instelling geen toezicht op geconsolideerde basis wordt uitgeoefend overeenkomstig het bepaalde in artikel 106, verifiëren de bevoegde autoriteiten of de instelling onderworpen is aan door de bevoegde autoriteit van een derde land uitgeoefend toezicht op geconsolideerde basis dat gelijkwaardig is met dat geregeld bij de in de onderhavige richtlijn neergelegde beginselen en de vereisten van deel een, titel II, hoofdstuk 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
De verificatie geschiedt door de bevoegde autoriteit die verantwoordelijk zou zijn voor het toezicht op geconsolideerde basis indien lid 3 van toepassing was, op verzoek van de moederonderneming of van een van de gereglementeerde entiteiten die in de Unie een vergunning hebben verkregen, dan wel op haar eigen initiatief. Die bevoegde autoriteit raadpleegt de andere betrokken bevoegde autoriteiten.
2. De Commissie kan het Europees Comité voor het bankwezen verzoeken algemene richtsnoeren te verstrekken over de vraag of de regelingen inzake geconsolideerd toezicht van de bevoegde autoriteiten in derde landen waarschijnlijk de doeleinden van het toezicht op geconsolideerde basis zullen verwezenlijken zoals die in dit hoofdstuk zijn bepaald, voor de instellingen waarvan de moederonderneming haar hoofdkantoor in een derde land heeft. Het Comité werkt die richtsnoeren bij en houdt rekening met alle wijzigingen in de regelingen inzake geconsolideerd toezicht die door die bevoegde autoriteiten worden toegepast. De EBA staat de Commissie en het Europees Comité voor het bankwezen bij het uitvoeren van die taken bij, ook wat betreft de vraag of die richtsnoeren dienen te worden bijgewerkt.
De bevoegde autoriteit die de in lid 1, eerste alinea, bedoelde verificatie uitvoert, houdt rekening met die richtsnoeren. De bevoegde autoriteit raadpleegt daartoe de EBA voordat zij een besluit neemt.
3. Indien een dergelijk gelijkwaardig toezicht ontbreekt, passen de lidstaten naar analogie op de instelling het bepaalde in deze richtlijn en in Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] toe, of staan ze hun bevoegde autoriteiten toe andere passende toezichtmethoden toe te passen waarmee de doeleinden van het toezicht op geconsolideerde basis op instellingen worden gerealiseerd.
Deze toezichtmethoden worden, na overleg met de andere betrokken bevoegde autoriteiten, vastgesteld door de bevoegde autoriteit die verantwoordelijk zou zijn voor het geconsolideerde toezicht.
De bevoegde autoriteiten kunnen meer bepaald verlangen dat een financiële holding of een gemengde financiële holding met hoofdkantoor in de Unie wordt opgericht, en op de geconsolideerde positie van deze financiële holding of van de instellingen van deze gemengde financiële holding de bepalingen inzake het toezicht op geconsolideerde basis toepassen.
De toezichtmethoden bieden de mogelijkheid de doeleinden van het toezicht op geconsolideerde basis als omschreven in dit hoofdstuk te verwezenlijken, en worden aan de overige betrokken bevoegde autoriteiten, de EBA en de Commissie medegedeeld.
Hoofdstuk 3 bis
Systeemrisico's
Artikel 121 bis
Aanwijzing van een macroprudentiële autoriteit
De lidstaten kunnen een autoriteit aanwijzen die verantwoordelijk is voor de behandeling van systeemrisico's op hun grondgebied en stellen het ESRB, de EBA en de Commissie van deze aanwijzing in kennis.
Artikel 121 ter
Maatregelen die de aangewezen autoriteit kan treffen
Voor de toepassing van dit hoofdstuk betekent "systeemrisico" een risico op verstoring van het financiële systeem met mogelijk ernstige negatieve gevolgen voor het financiële systeem en de reële economie.
1. Overeenkomstig artikel 121 sexies kan de aangewezen autoriteit alle maatregelen uit hoofde van het nationale recht treffen die zij noodzakelijk acht om systeemrisico's te voorkomen of af te zwakken of mag zij van de bevoegde autoriteit verlangen dat deze dergelijke maatregelen treft.
2. De maatregelen kunnen vereisten inhouden met betrekking tot:
- prudentiële consolidatie,
- prudentiële filters,
- eigenvermogensvereisten,
- aftrekmogelijkheden,
- risicogewichten,
- grote posities,
- liquiditeit,
- hefboomratio,
- kapitaalbuffers,
- openbaarmaking.
Deze maatregelen mogen er echter niet toe leiden dat er minder strenge vereisten worden toegepast dan die van Verordening (EU) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] wat betreft kwesties die binnen het toepassingsgebied van die verordening vallen.
3. De maatregelen kunnen gelden voor alle instellingen waaraan in het kader van deze richtlijn door de bevoegde autoriteit vergunning is verleend en die werkzaam zijn op het grondgebied van de lidstaat dan wel voor een categorie van zulke instellingen.
4. Indien de aangewezen autoriteit van de bevoegde autoriteit verlangt dat deze dergelijke maatregelen treft door gebruik te maken van haar toezichthoudende bevoegdheden overeenkomstig deze richtlijn, en indien de bevoegde autoriteit de maatregel toepast op een instelling die aan geconsolideerd toezicht onderworpen is, brengt de aangewezen autoriteit de leden van het college op de hoogte voordat de maatregel in werking treedt, tenzij dit de stabiliteit van de financiële markten in gevaar zou brengen of de belangen van de betrokken partijen zou schaden. In het laatstgenoemde geval brengt de bevoegde autoriteit de leden van het college zo spoedig mogelijk op de hoogte nadat de maatregel in werking is getreden.
Artikel 121 quater
Herziening van de maatregelen
De aangewezen autoriteit herziet de maatregelen met passende regelmaat en brengt de wijzigingen aan die zij passend acht. Zij zorgt ervoor dat de maatregelen niet langer in werking zijn wanneer zij niet langer noodzakelijk worden geacht.
Artikel 121 quinquies
Kennisgeving van maatregelen
1. De aangewezen autoriteit brengt het ESRB vooraf op de hoogte van ingrijpende maatregelen die zij voornemens is te treffen.
2. De aangewezen autoriteit brengt het ESRB, de EBA en de Commissie onverwijld/binnen twee werkdagen op de hoogte van alle maatregelen die zij treft of van een beslissing om dergelijke maatregelen te beëindigen, en maakt dergelijke beslissingen bekend tenzij dit de stabiliteit van de financiële markten in gevaar zou brengen of de belangen van de betrokken partijen zou schaden.
Artikel 121 sexies
Beoordeling, waarschuwingen en aanbevelingen van het ESRB
1. Indien het ESRB bepaalt dat de vastgestelde macroprudentiële risico's voor de financiële stabiliteit die tot strengere prudentiële vereisten hebben geleid, niet langer bestaan, trekken de nationale autoriteiten de strengere vereisten in en gelden de oorspronkelijke bepalingen van deze richtlijn. Indien dit niet gebeurt, doet het ESRB een aanbeveling aan de Commissie om maatregelen te treffen tegen een lidstaat wanneer de betrokken lidstaat niet passend handelt vanuit het oogpunt van systeemrisico's.
2. Het ESRB kan beoordelen of de systeemrisico's die zijn aangepakt door middel van de door de aangewezen autoriteit getroffen maatregelen bestaan, en of deze van invloed zijn op andere lidstaten of het financieel systeem van de Unie in haar geheel. Het ESRB voert een beoordeling uit wanneer dit wordt gevraagd door de Commissie of door ten minste drie lidstaten.
3. Het ESRB kan overeenkomstig artikel 16 van Verordening 1092/2010 een waarschuwing geven indien het aanzienlijke systeemrisico's voor de financiële stabiliteit van de Unie vaststelt die voortvloeien uit ontwikkelingen in de financiële sector.
4. Indien dergelijke systeemrisico's worden vastgesteld, kan het ESRB overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 ook een aanbeveling doen voor corrigerende maatregelen die de aangewezen autoriteit naar zijn mening dient te treffen krachtens artikel 3 van Verordening (EU) nr. .../2012 van ... [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] als reactie op de vastgestelde risico's.
Hoofdstuk 4
Kapitaalbuffers
Afdeling I
Kapitaalinstandhoudingsbuffers, anticyclische kapitaalbuffers en aanvullende kapitaalbuffers voor systeemrelevante instellingen
Artikel 122
Definities
Voor de toepassing van dit hoofdstuk wordt verstaan onder:
(1) "kapitaalinstandhoudingsbuffer": het eigen vermogen dat een instelling overeenkomstig artikel 123 moet aanhouden;
(2) "gecombineerd buffervereiste": het totale tier 1-kernkapitaaldat nodig is om te voldoen aan de vereiste kapitaalinstandhoudingsbuffer, verhoogd met een instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer indien deze laatste meer bedraagt dan 0% van de risicogewogen activa plus het voor systeemrelevante instellingen vastgestelde bedrag;
(2 bis) "systeembuffer": aanvullende tier 1-kernkapitaalbuffer die een overeenkomstig artikel 132 bis aangewezen systeemrelevante instelling moet aanhouden overeenkomstig [artikel];
(3) "anticyclisch bufferpercentage": het percentage dat instellingen moeten toepassen om hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer te berekenen en dat naar gelang van het geval overeenkomstig artikel 126, artikel 127 of door een desbetreffende autoriteit van een derde land wordt vastgesteld;
(4) "instelling waaraan in eigen land een vergunning is verleend": een instelling waaraan een vergunning is verleend in de lidstaat waarvoor een bepaalde aangewezen autoriteit verantwoordelijk is;
(5) "instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer": het eigen vermogen dat een instelling overeenkomstig artikel 124 moet aanhouden.
(5 bis) "bufferrichtsnoer": een benchmarkbufferpercentage dat wordt berekend volgens de geharmoniseerde formule in de leidraden als bedoeld in artikel 125.
De bepalingen van dit hoofdstuk gelden niet voor beleggingsondernemingen die geen vergunning hebben om de in de punten 3 en 6 van afdeling A van bijlage I bij Richtlijn 2004/39/EG vermelde beleggingsdiensten te verlenen.
Artikel 122 bis
Als instrument om buitensporige vermindering van de hefboomwerking te voorkomen en leningen aan de reële economie tijdens perioden van economische neergang voor macroprudentieel voordeel aan te moedigen, kunnen de lidstaten afschermingen opleggen om minimale kapitaalvereisten vast te stellen die gelden voor portefeuilles van mkb-leningen, handelsfinanciering of andere specifieke leningactiviteiten die van cruciaal belang zijn voor de economische groei.
Dergelijke minimumkapitaalvereisten mogen normaal gezien niet lager liggen dan die welke voor het huidige niveau van economische activiteit vereist zouden zijn.
Artikel 123
Vereiste een kapitaalinstandhoudingsbuffer aan te houden
1. De lidstaten schrijven voor dat instellingen naast het tier 1-kernkapitaal dat wordt aangehouden om te voldoen aan het door artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bepaalde eigenvermogensvereiste, overeenkomstig deel een, titel II, van die verordening ook een kapitaalinstandhoudingsbuffer moeten aanhouden van tier 1-kernkapitaal ten belope van 2,5% van het totaal van de risicoposten zoals op individuele en geconsolideerde basis berekend overeenkomstig artikel 87, lid 3, van die verordening.
2. Het tier 1-kernkapitaal dat wordt aangehouden om te voldoen aan het vereiste van lid 1, mag door de instellingen niet worden gebruikt om te voldoen aan de in artikel 100 bepaalde vereisten.
3. Indien een instelling niet ten volle aan het vereiste van lid 1 voldoet, is zij onderworpen aan de in artikel 131, leden 2 en 3, bepaalde beperkingen op uitkeringen.
Artikel 124
Vereiste een instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer aan te houden
1. De lidstaten schrijven voor dat instellingen een ▌instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer aanhouden die overeenkomt met het overeenkomstig artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] berekende totaal van de risicoposten vermenigvuldigd met het gewogen gemiddelde van de overeenkomstig artikel 130 op individuele en geconsolideerde basis berekende anticyclische bufferpercentages, overeenkomstig deel I, titel II, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
2. De instellingen voldoen aan het in lid 1 bepaalde vereiste met tier 1-kernkapitaal dat aanvullend is op tier 1-kernkapitaal dat wordt aangehouden om te voldoen aan het bij artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] opgelegde eigenvermogensvereiste, aan het vereiste van artikel 123 een kapitaalinstandhoudingsbuffer aan te houden en aan elk vereiste van artikel 100.
3. Indien een instelling niet ten volle aan het vereiste van lid 1 voldoet, is zij onderworpen aan de in artikel 131, leden 2 en 3, bepaalde beperkingen op uitkeringen.
Afdeling II
Vaststellen en berekenen van anticyclische kapitaalbuffers
Artikel 125
Leidraden van het ESRB voor het vaststellen van anticyclische bufferpercentages
1. Overeenkomstig artikel 126, lid 1, verstrekt het ESRB middels aanbevelingen overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 aan door lidstaten aangewezen autoriteiten richtsnoeren voor het vaststellen van anticyclische bufferpercentages, waaronder:
(a) beginselen die aangewezen autoriteiten sturen bij het beoordelen van het passende anticyclische bufferpercentage, die ervoor zorgen dat autoriteiten op gedegen wijze inspelen op de desbetreffende macro-economische cycli en die een degelijke en consistente rechtsgebiedoverschrijdende besluitvorming bevorderen;
(b) richtsnoeren inzake:
(i) het meten en berekenen van afwijkingen ten opzichte van de langetermijntrends in de krediet/bbp-ratio;
(ii) de door artikel 126, lid 2, voorgeschreven berekening van bufferrichtsnoeren;
(c) richtsnoeren inzake variabelen die erop wijzen ▐ dat zich in een financieel stelsel een met perioden van buitensporige kredietgroei gepaard gaand systeemrisico ontwikkelt, in het bijzonder de krediet/bbp-ratio en de afwijking daarvan van de langetermijntendens, en inzake andere relevante factoren, waaronder de manier waarop economische ontwikkelingen binnen de individuele sectoren van de economie behandeld worden, waarop aangewezen autoriteiten hun beslissingen inzake het passende anticyclische bufferpercentage moeten baseren, zoals geregeld door artikel 126;
(d) richtsnoeren inzake de variabelen, waaronder kwalitatieve criteria, die aangeven dat de buffer moet worden gehandhaafd of verminderd of volledig moet worden aangesproken.
2. Indien het ESRB een aanbeveling overeenkomstig lid 1 heeft uitgebracht, blijft het deze evalueren en, indien nodig, bijwerken aan de hand van de opgedane ervaring met het overeenkomstig deze richtlijn vaststellen van buffers of van ontwikkelingen in internationaal overeengekomen praktijken.
2 bis. Indien het ESRB een aanbeveling overeenkomstig lid 1 uitbrengt, houdt het terdege rekening met de verschillen tussen de lidstaten en meer bepaald met de specifieke kenmerken van lidstaten met kleine en open economieën.
Artikel 126
Het vaststellen van anticyclische bufferpercentages
1. Elke lidstaat wijst een overheidsinstantie of -lichaam aan (hierna "aangewezen autoriteit" genoemd) die verantwoordelijk is voor het vaststellen van het anticyclische bufferpercentage voor die lidstaat.
2. Elke aangewezen autoriteit berekent voor elk kwartaal een bufferrichtsnoer als ijkpunt voor haar oordeelsvorming bij het overeenkomstig lid 3 vaststellen van het anticyclische bufferpercentage. Het bufferrichtsnoer wordt gebaseerd op de in artikel 125, onder b), punt ii), bedoelde richtsnoeren van het ESRB.
▐
3. Elk kwartaal wordt door elke aangewezen autoriteit het passende anticyclische bufferpercentage voor haar lidstaat beoordeeld en vastgesteld, waarbij rekening wordt gehouden met:
(a) het bufferrichtsnoer dat overeenkomstig lid 2 is berekend;
(b) leidraden die op dat ogenblik door het ESRB overeenkomstig artikel 125, lid 1, onder a), c) en d) zijn gegeven en aanbevelingen die door het ESRB overeenkomstig lid 9 zijn uitgebracht.
▐
4. De in artikel 125, lid 1, onder c), bedoelde variabelen zijn onder meer structurele variabelen en de blootstelling van de banksector aan bepaalde risicofactoren of aan andere factoren die verband houden met risico's voor de financiële stabiliteit die op Europees niveau worden besproken en vervolgens worden opgenomen in de richtsnoeren van het ESRB als bedoeld in artikel 125, lid 2. Indien een aangewezen autoriteit bij het vaststellen van het anticyclische bufferpercentage variabelen betrekt als vermeld in de richtsnoeren van de ESRB als bedoeld in artikel 125, lid 1, en het vaststellen van dit bufferpercentage lager was geweest als deze variabelen daar niet bij waren betrokken, stelt de aangewezen autoriteit de EBA en het ESRB daarvan in kennis. De EBA en het ESRB beoordelen of het naleven van de richtsnoeren in dit geval een risico kan inhouden op negatieve gevolgen vanuit het oogpunt van de financiële stabiliteit of voor de goede werking van de interne markt voor financiële diensten die voortvloeien uit de Uniewetgeving op het gebied van financiële diensten.
▐
5. Het anticyclische bufferpercentage, uitgedrukt ten opzichte van het totaal van de risicoposten als bedoeld in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], van instellingen die kredietblootstellingen in die lidstaat hebben, moet tussen 0% en 2,5% liggen, gekalibreerd in stappen van 0,25 procentpunt of veelvouden van 0,25 procentpunt. Wanneer dit in het licht van de in lid 3 uiteengezette overwegingen gerechtvaardigd is, kan een aangewezen autoriteit een anticyclisch bufferpercentage vaststellen van meer dan 2,5% van het totaal van de risicoposten zoals bedoeld in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau].
6. Als een aangewezen autoriteit voor het eerst een anticyclisch bufferpercentage van meer dan nul vaststelt of daarna het geldende anticyclische bufferpercentage verhoogt, bepaalt zij ook vanaf welke datum de instellingen bij de berekening van hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer die verhoogde buffer moeten toepassen. Die datum mag niet later vallen dan 12 maanden na de datum waarop de vaststelling van de verhoogde buffer overeenkomstig lid 8 is bekendgemaakt. Als de datum eerder valt dan 12 maanden nadat de vaststelling van de verhoogde buffer is bekendgemaakt, wordt deze kortere uiterste termijn voor de toepassing gerechtvaardigd door uitzonderlijke omstandigheden.
7. Als een aangewezen autoriteit het bestaande anticyclische bufferpercentage verlaagt, al dan niet naar nul, bepaalt zij ook een richtperiode gedurende welke geen verhoging van de buffer wordt verwacht. Deze richtperiode mag echter niet bindend zijn voor de aangewezen autoriteit.
8. Elke aangewezen autoriteit maakt de driemaandelijkse vaststelling van het anticyclische bufferpercentage bekend via publicatie op haar website. De bekendmaking bevat ten minste de volgende gegevens:
(a) het toepasselijke anticyclische bufferpercentage;
(b) de desbetreffende krediet/bbp-ratio en de afwijking ervan ten opzichte van de langetermijntrend;
(c) het bufferrichtsnoer dat overeenkomstig lid 2 is berekend;
(d) een rechtvaardiging voor dit bufferpercentage, onder meer door vermelding van eventuele andere variabelen dan die waarop het bufferrichtsnoer is gebaseerd, die de aangewezen autoriteit overeenkomstig lid 3, onder c), bij het vaststellen van het anticyclische bufferpercentage heeft betrokken;
(e) als het bufferpercentage verhoogd wordt, de datum vanaf wanneer de instellingen dit verhoogde bufferpercentage bij de berekening van hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer moeten toepassen;
(f) als de onder e) vermelde datum eerder valt dan 12 maanden na de datum van de overeenkomstig dit lid gedane bekendmaking, een vermelding van de uitzonderlijke omstandigheden die de kortere uiterste termijn voor de toepassing rechtvaardigen;
(g) als het bufferpercentage verlaagd wordt, de richtperiode gedurende welke geen verhoging van het bufferpercentage wordt verwacht, samen met een rechtvaardiging voor die periode;
(h) als de aangewezen autoriteit rekening heeft gehouden met in lid 3, onder c), vermelde variabelen, een vermelding van het gedeelte van het bufferpercentage dat op die variabelen betrekking heeft.
De aangewezen autoriteiten nemen alle redelijke stappen om de timing van die bekendmaking te coördineren.
De aangewezen autoriteiten stellen het ESRB in kennis van elke driemaandelijkse vaststelling van het anticyclische bufferpercentage en van de onder a) tot en met g) genoemde gegevens. Al deze bufferpercentages waarvan kennis is gegeven en de daarmee verband houdende gegevens worden door het ESRB op haar website gepubliceerd.
9. Het ESRB mag overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 aanbevelingen doen betreffende de driemaandelijkse vaststelling van het anticyclische bufferpercentage in een bepaalde lidstaat of, in voorkomend geval, in meer dan een lidstaat.
Artikel 126 bis
Lidstaatspecifieke risicobuffers
Lidstaten die een bankenstelsel van bovengemiddelde omvang hebben of die regelgeving hebben uitgewerkt ten aanzien van aanvaardbare risico's voor belastingbetalers die behoedzamer is dan wat andere lidstaten als comfortabel ervaren, mogen, met de goedkeuring van het ESRB op basis van de methodologie voor systeemrisico's die gebruikt wordt om de vereisten van artikelen 125 en 126 te beoordelen, hogere eigenvermogensvereisten hanteren voor instellingen die in die lidstaat vergund zijn. Deze vermogens mogen eventueel niet zuiver uit kapitaal bestaan, waaruit zij mogen bestaan wordt bepaald door de autoriteiten van de lidstaat van herkomst, met de goedkeuring van het ESRB en de EBA, en zij mogen in geen geval meer dan twee keer het minimumniveau voor het kapitaal dat vereist is uit hoofde van de Bazel III-overeenkomst bedragen, met inbegrip van de kapitaalinstandhoudingsbuffers.
Artikel 127
Erkenning van anticyclische bufferpercentages van meer dan 2,5%
1. Indien een aangewezen autoriteit overeenkomstig artikel 126, lid 5, of een desbetreffende autoriteit van een derde land een anticyclisch bufferpercentage heeft vastgesteld van meer dan 2,5% van het totaal van de risicoposten als bedoeld in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], kunnen de andere aangewezen autoriteiten dit bufferpercentage erkennen voor de berekening van instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffers door instellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend.
2. Indien een aangewezen autoriteit overeenkomstig lid 1 een bufferpercentage erkent van meer dan 2,5% van het totaal van de risicoposten als bedoeld in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], maakt zij deze erkenning bekend via publicatie op haar website. De bekendmaking bevat ten minste de volgende gegevens:
(a) het toepasselijke anticyclische bufferpercentage;
(b) de lidstaat of het derde land waarop dit van toepassing is;
(c) indien het bufferpercentage verhoogd wordt, de datum vanaf wanneer de instellingen waaraan in de lidstaat van de aangewezen autoriteit vergunning is verleend, dat verhoogde bufferpercentage bij de berekening van hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer moeten toepassen;
(d) indien de onder c) vermelde datum eerder valt dan 12 maanden na de datum van de overeenkomstig dit lid gedane bekendmaking, een vermelding van de uitzonderlijke omstandigheden die de kortere uiterste termijn voor de toepassing rechtvaardigen.
2 bis. De EBA en het ESRB dragen zorg voor de convergentie van het toezicht in alle rechtsgebieden op het vlak van de toepassing van de berekeningsmethode voor de buffervereisten.
2 ter. Indien een aangewezen autoriteit of een relevante autoriteit van een derde land een anticyclisch bufferpercentage heeft vastgesteld dat hoger is dan 2,5% van het totale uitzettingsbedrag als bedoeld in artikel 127, lid 1, evalueert het ESRB dat bufferpercentage en doet het, indien gepast, een aanbeveling aan de aangewezen autoriteiten inzake het gepaste anticyclische bufferpercentage voor uitzettingen in dat derde land, overeenkomstig artikel 128, lid 3.
Artikel 128
Aanbeveling van het ESRB betreffende anticyclische bufferpercentages voor derde landen
Het ESRB mag overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1092/2010 een aanbeveling tot aangewezen autoriteiten richten over het passende anticyclische bufferpercentage voor blootstellingen ten aanzien van een derde land indien:
(a) voor een derde land ten aanzien waarvan een of meer instellingen van de Unie kredietblootstellingen hebben, door de desbetreffende autoriteit van het derde land (hierna "desbetreffende autoriteit van een/het derde land" genoemd) geen anticyclisch bufferpercentage is vastgesteld en gepubliceerd;
(b) het ESRB van oordeel is dat een anticyclisch bufferpercentage dat door de desbetreffende autoriteit van het derde land voor het derde land is vastgesteld en gepubliceerd, niet volstaat om de instellingen uit de Unie naar behoren tegen de risico's van buitensporige kredietgroei in dat land te beschermen, of een aangewezen autoriteit het ESRB ervan in kennis stelt dat het van oordeel is dat het bufferpercentage daarvoor ontoereikend is.
Artikel 129
Besluit van aangewezen autoriteiten inzake anticyclische bufferpercentages voor derde landen
1. Dit artikel is van toepassing ongeacht of het ESRB overeenkomstig artikel 128 een aanbeveling tot aangewezen autoriteiten heeft gericht.
2. In de in artikel 128, onder a), vermelde omstandigheden kunnen aangewezen autoriteiten het anticyclische bufferpercentage vaststellen dat instellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend, moeten toepassen bij de berekening van hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer.
3. Indien door de desbetreffende autoriteit van het derde land een anticyclisch bufferpercentage voor het derde land is vastgesteld en gepubliceerd, kan een aangewezen autoriteit een verschillend bufferpercentage voor dat derde land vaststellen voor de berekening van de instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer door instellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend, als zij redelijkerwijze van oordeel is dat het door de desbetreffende autoriteit van het derde land vastgestelde bufferpercentage niet volstaat om die instellingen naar behoren tegen de risico's van buitensporige kredietgroei in dat land te beschermen.
Een aangewezen autoriteit mag bij de uitoefening van haar krachtens de eerste alinea verleende bevoegdheid geen lager anticyclisch bufferpercentage vaststellen dan door de desbetreffende autoriteit van het derde land is vastgesteld, tenzij dit bufferpercentage meer bedraagt dan 2,5%, uitgedrukt ten opzichte van het in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bedoelde totaal van de risicoposten van instellingen die kredietblootstellingen in dat derde land hebben. De EBA en het ESRB dragen zorg voor de consistentie van bufferpercentages van derde landen in alle rechtsgebieden.
4. Indien een desbetreffende autoriteit van een derde land overeenkomstig lid 2 of lid 3 een hoger anticyclisch bufferpercentage voor een derde land vaststelt dan het bestaande anticyclische bufferpercentage, bepalen de aangewezen autoriteiten vanaf welke datum de instellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend, dit bufferpercentage bij de berekening van hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer moeten toepassen. Die datum valt niet later dan 12 maanden na de datum waarop de verhoogde buffer overeenkomstig lid 5 is bekendgemaakt. Als de datum eerder valt dan 12 maanden nadat de vaststelling van de buffer is bekendgemaakt, moet deze kortere uiterste termijn worden gerechtvaardigd door uitzonderlijke omstandigheden.
5. De aangewezen autoriteiten publiceren elk overeenkomstig lid 2 of lid 3 vastgesteld anticyclisch bufferpercentage voor een derde land op hun website en vermelden daarbij de volgende gegevens:
(a) het anticyclische bufferpercentage en het derde land waarop dit van toepassing is;
(b) een rechtvaardiging voor dit bufferpercentage;
(c) indien voor het eerst een bufferpercentage van meer dan nul wordt vastgesteld of dit wordt verhoogd, de datum vanaf wanneer de instellingen dat verhoogde bufferpercentage bij de berekening van hun instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer moeten toepassen;
(d) indien de onder c) vermelde datum eerder valt dan 12 maanden na de datum waarop de vaststelling van de buffer overeenkomstig dit lid is gepubliceerd, een vermelding van de uitzonderlijke omstandigheden die de kortere uiterste termijn voor de toepassing rechtvaardigen.
Artikel 130
Berekening van het instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbufferpercentage
1. Het instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbufferpercentage bestaat in het gewogen gemiddelde van de anticyclische bufferpercentages die van toepassing zijn in de rechtsgebieden waar de desbetreffende kredietrisico's van de instelling gesitueerd zijn, of die krachtens artikel 129, lid 2 of lid 3, in het kader van dit artikel worden toegepast.
De lidstaten schrijven voor dat de instellingen bij de berekening van het in de eerste alinea bedoelde gewogen gemiddelde, voor elk toepasselijk anticyclisch bufferpercentage hun totale, overeenkomstig deel 3, titel II, van Verordening [in te voeren door het Publicatiebureau] bepaalde eigenvermogensvereisten voor kredietrisico in verband met hun desbetreffende kredietblootstellingen op het betrokken grondgebied berekenen, en dit delen door hun totale eigenvermogensvereisten voor kredietrisico in verband met al hun desbetreffende kredietblootstellingen.
2. Indien een aangewezen autoriteit overeenkomstig artikel 126, lid 5, een anticyclisch bufferpercentage heeft vastgesteld van meer dan 2,5% van het in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bedoelde totaal van de risicoposten, zorgen de lidstaten ervoor dat de volgende bufferpercentages van toepassing zijn op de desbetreffende kredietblootstellingen die gesitueerd zijn in de lidstaat van die aangewezen autoriteit (hierna '"lidstaat A" genoemd), voor de in lid 1 voorgeschreven berekening, waaronder ook, in voorkomend geval, de berekening van het gedeelte van het geconsolideerde kapitaal dat op de betrokken instelling betrekking heeft:
(a) instellingen waaraan in eigen land een vergunning is verleend, passen dit bufferpercentage van meer dan 2,5% van het totaal van de risicoposten toe;
(b) instellingen waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend, passen een anticyclisch bufferpercentage van 2,5% van het totaal van de risicoposten toe als de aangewezen autoriteit in de lidstaat waar zij een vergunning hebben gekregen, niet is ingegaan op de door artikel 127, lid 1, geboden mogelijkheid om het bufferpercentage van meer dan 2,5% te erkennen;
(c) instellingen waaraan in een andere lidstaat een vergunning is verleend, passen het door de aangewezen autoriteit van lidstaat A vastgestelde anticyclische bufferpercentage toe als de aangewezen autoriteit in de lidstaat waar zij een vergunning hebben gekregen, dat bufferpercentage overeenkomstig artikel 127 erkend heeft.
3. Indien het door de desbetreffende autoriteit van het derde land vastgestelde anticyclische bufferpercentage voor het derde land meer bedraagt dan 2,5% van het in artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bedoelde totaal van de risicoposten, zorgen de lidstaten ervoor dat de volgende bufferpercentages van toepassing zijn op de desbetreffende, in dat derde land gesitueerde kredietblootstellingen voor de in lid 1 voorgeschreven berekening, waaronder ook, in voorkomend geval, de berekening van het gedeelte van het geconsolideerde kapitaal dat op de betrokken instelling betrekking heeft:
(a) instellingen passen een anticyclisch bufferpercentage van 2,5% van het totaal van de risicoposten toe als de aangewezen autoriteit in de lidstaat waar zij een vergunning hebben gekregen, niet is ingegaan op de door artikel 127, lid 1, geboden mogelijkheid om het bufferpercentage van meer dan 2,5% te erkennen;
(b) instellingen passen het door de desbetreffende autoriteit van het derde land vastgestelde anticyclische bufferpercentage toe als de aangewezen autoriteit in de lidstaat waar zij een vergunning hebben gekregen, dat bufferpercentage overeenkomstig artikel 127 erkend heeft.
4. De desbetreffende kredietblootstellingen omvatten alle blootstellingscategorieën, behalve die welke vermeld zijn in artikel 107, onder a) tot en met f), van Verordening (EU) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen], en onderworpen zijn aan:
(a) de eigenvermogensvereisten voor kredietrisico krachtens deel 3, titel II, van die verordening;
(b) indien de blootstelling in de handelsportefeuille is opgenomen, eigenvermogensvereisten voor specifiek risico krachtens deel 3, titel IV, hoofdstuk 2, van die verordening of voor additioneel wanbetalings- en migratierisico krachtens deel 3, titel IV, hoofdstuk 5, van die verordening;
(c) indien de blootstelling in een securitisatie bestaat, de eigenvermogensvereisten krachtens deel 3, titel II, hoofdstuk 5 ter, van die verordening.
5. De instellingen bepalen de geografische ligging van een desbetreffende kredietblootstelling overeenkomstig technische reguleringsnormen die overeenkomstig lid 6 zijn vastgesteld.
6. Voor de in lid 1 voorgeschreven berekening:
(a) is een besluit inzake het anticyclische bufferpercentage voor een lidstaat van toepassing vanaf de datum die vermeld is in de overeenkomstig artikel 126, lid 8, onder e), of artikel 127, lid 2, onder c), gepubliceerde informatie als dat besluit resulteert in een verhoging van het bufferpercentage;
(b) is, onder voorbehoud van c), een besluit inzake het anticyclische bufferpercentage voor een derde land van toepassing 12 maanden na de datum waarop een wijziging van het bufferpercentage is bekendgemaakt door de desbetreffende autoriteit van het derde land, ongeacht of deze autoriteit voorschrijft dat instellingen waarvan de statutaire zetel in dat derde land gelegen is, de wijziging op kortere termijn moeten toepassen, als dat besluit resulteert in een verhoging van het bufferpercentage;
(c) indien de aangewezen autoriteit van de lidstaat van herkomst van de instelling het anticyclische bufferpercentage voor een derde land vaststelt overeenkomstig artikel 129, lid 2 of lid 3, of dat anticyclische bufferpercentage overeenkomstig artikel 127 erkent, is dat besluit inzake het bufferpercentage van toepassing vanaf de datum die vermeld is in de overeenkomstig artikel 129, lid 5, onder c), of artikel 127, lid 2, onder c), gepubliceerde informatie, als dat besluit resulteert in een verhoging van het bufferpercentage;
(d) is een besluit inzake een anticyclisch bufferpercentage onmiddellijk van toepassing als dat besluit resulteert in een verlaging van het bufferpercentage.
Voor de toepassing van punt b) wordt een wijziging van het anticyclische bufferpercentage voor een derde land geacht te zijn gepubliceerd op de datum waarop deze door de desbetreffende autoriteit van het derde land overeenkomstig de toepasselijke nationale voorschriften is gepubliceerd.
7. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen om de methode vast te stellen waarmee de geografische locatie van de in lid 5 bedoelde desbetreffende kredietblootstellingen wordt bepaald.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
De EBA dient de ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 31 december 2014 bij de Commissie in.
Afdeling III
Kapitaalinstandhoudingsmaatregelen
Artikel 131
Beperkingen op uitkeringen
1. De lidstaten verbieden instellingen die aan het gecombineerde buffervereiste voldoen, dusdanige uitkeringen in verband met tier 1-kernkapitaal te verrichten dat dit kapitaal tot een peil zou worden teruggebracht dat niet langer aan het gecombineerde buffervereiste voldoet.
2. De lidstaten schrijven voor dat instellingen die niet aan het gecombineerde buffervereiste voldoen, het maximaal uitkeerbare bedrag ("MDA") overeenkomstig lid 4 berekenen.
Indien de eerste alinea van toepassing is, verbieden de lidstaten dergelijke instellingen de volgende handelingen te stellen voordat zij het MDA berekend hebben:
(a) uitkeringen verrichten in verband met tier 1-kernkapitaal;
(b) een verplichting aangaan tot het betalen van variabele beloning of van uitkeringen uit hoofde van discretionaire pensioenen, of tot het betalen van variabele beloning als de verplichting tot betalen werd aangegaan op het ogenblik dat de instelling niet aan de gecombineerde buffervereisten voldeed;
(c) betalingen verrichten op instrumenten van het aanvullend tier 1-kapitaal.
3. Zolang een instelling niet ten minste aan het gecombineerde buffervereiste voldoet, verbieden de lidstaten deze meer uit te keren dan het overeenkomstig lid 4 berekende MDA door het stellen van een van de in lid 2, onder a) tot en met c), vermelde handelingen.
4. De lidstaten schrijven voor dat de instellingen het MDA berekenen door de overeenkomstig a) berekende som te vermenigvuldigen met de overeenkomstig b) bepaalde factor. Het MDA wordt verminderd door elk van de in lid 2, onder a), b) of c), vermelde handelingen.
(a) De te vermenigvuldigen som bestaat uit:
(i) tussentijdse winst die overeenkomstig artikel 24, lid 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] niet in het tier 1-kernkapitaal is opgenomen en die gemaakt is sinds het meest recente besluit over de uitkering van winst of een van de in lid 2, onder a), b) of c), vermelde handelingen;
plus
(ii) eindejaarswinst die overeenkomstig artikel 24, lid 4, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] niet in het tier 1-kernkapitaal is opgenomen en die gemaakt is sinds het meest recente besluit over de uitkering van winst of een van de in lid 2, onder a), b) of c), vermelde handelingen;
min
(iii) de bedragen die als belasting verschuldigd zouden zijn als de in i) en ii) genoemde elementen werden aangehouden.
(b) De factor wordt op de volgende wijze vastgesteld:
(i) indien het door de instelling aangehouden tier 1-kernkapitaal dat niet wordt gebruikt om te voldoen aan het door artikel 87, lid 1, onder c), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bepaalde eigenvermogensvereiste, uitgedrukt als percentage van het totaal van de risicoposten in de zin van artikel 87, lid 3, van die verordening, binnen het eerste (dit wil zeggen het laagste) kwartiel van het gecombineerde buffervereiste ligt, is de factor 0;
(ii) indien het door de instelling aangehouden tier 1-kernkapitaal dat niet wordt gebruikt om te voldoen aan het door artikel 87, lid 1, onder c), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bepaalde eigenvermogensvereiste, uitgedrukt als percentage van het totaal van de risicoposten in de zin van artikel 87, lid 3, van die verordening, binnen het tweede kwartiel van het gecombineerde buffervereiste ligt, is de factor 0,2;
(iii) indien het door de instelling aangehouden tier 1-kernkapitaal dat niet wordt gebruikt om te voldoen aan het door artikel 87, lid 1, onder c), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bepaalde eigenvermogensvereiste, uitgedrukt als percentage van het totaal van de risicoposten in de zin van artikel 87, lid 3, van die verordening, binnen het derde kwartiel van het gecombineerde buffervereiste ligt, is de factor 0,4;
(iv) indien het door de instelling aangehouden tier 1-kernkapitaal dat niet wordt gebruikt om te voldoen aan het door artikel 87, lid 1, onder c), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] bepaalde eigenvermogensvereiste, uitgedrukt als percentage van het totaal van de risicoposten in de zin van artikel 87, lid 3, van die verordening, binnen het vierde (dit wil zeggen het hoogste) kwartiel van het gecombineerde buffervereiste ligt, is de factor 0,6;
De ondergrens en de bovengrens van elk kwartiel van het gecombineerde buffervereiste worden als volgt berekend:
Ondergrens van het kwartiel
Bovengrens van het kwartiel
"ISCBB" staat voor "instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer" en "Qn" is het volgnummer van het desbetreffende kwartiel.
5. De bij dit artikel vastgestelde beperkingen zijn uitsluitend van toepassing op betalingen die resulteren in een vermindering van het tier 1-kernkapitaal of in een vermindering van de winst, en indien opschorting van betaling of niet-betaling geen wanbetaling vormt en evenmin een voorwaarde is voor het inleiden van een procedure overeenkomstig de op de instelling toepasselijke insolventieregeling.
6. Indien een instelling niet aan het gecombineerde buffervereiste voldoet en voornemens is een deel van haar uitkeerbare winst uit te keren of een in lid 2, onder a) tot en met c), vermelde handeling te stellen, stelt zij de bevoegde autoriteit daarvan in kennis en verstrekt zij de volgende informatie:
(a) het door de instelling aangehouden kapitaal, als volgt uitgesplitst:
(i) tier 1-kernkapitaal,
(ii) aanvullend tier 1-kapitaal,
(iii) tier 2-kapitaal;
(b) de tussentijdse en eindejaarswinst;
(c) het overeenkomstig lid 4 berekende MDA;
(d) de uitkeerbare winst die zij voornemens is als volgt te verdelen:
(i) uitkeringen van dividenden;
(ii) wederinkopen van aandelen;
(iii) betalingen op instrumenten van het aanvullend tier 1-kapitaal;
(iv) betaling van variabele beloning of uitkeringen uit hoofde van discretionaire pensioenen, hetzij door het aangaan van een nieuwe verplichting tot betalen, hetzij vanwege een verplichting tot betalen die werd aangegaan op het ogenblik dat de instelling niet aan de gecombineerde buffervereisten voldeed.
7. De instellingen passen regelingen toe die ervoor zorgen dat het bedrag van de uitkeerbare winst en het MDA nauwkeurig worden berekend, en zijn in staat op verzoek de nauwkeurigheid van deze berekening aan de bevoegde autoriteit aan te tonen.
8. Voor de toepassing van de leden 1 en 2 wordt onder een uitkering in verband met tier 1-kernkapitaal onder meer het volgende verstaan:
(a) een betaling van dividenden in contanten;
(b) een uitkering van volgestorte en niet-volgestorte bonusaandelen of van andere kapitaalinstrumenten als bedoeld in artikel 24, lid 1, onder a), van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(c) een aflossing of aankoop door een instelling van haar eigen aandelen of van andere kapitaalinstrumenten als bedoeld in artikel 24, lid 1, onder a), van die verordening;
(d) een terugbetaling van bedragen die zijn gestort in verband met kapitaalinstrumenten als bedoeld in artikel 24, lid 1, onder a), van die verordening;
(e) een uitkering van in artikel 24, lid 1, onder b) tot en met e), van die verordening bedoelde elementen.
Artikel 132
Kapitaalinstandhoudingsplan
1. Indien een instelling niet aan het gecombineerde buffervereiste voldoet, stelt zij een kapitaalinstandhoudingsplan op en dient zij dit bij de bevoegde autoriteit in uiterlijk vijf werkdagen nadat zij heeft geconstateerd dat zij niet aan dat vereiste voldoet, tenzij de bevoegde autoriteit een langere termijn toestaat.
Bevoegde autoriteiten kennen dergelijke toelatingen enkel toe op basis van de individuele situatie van een kredietinstelling en rekening houdend met de schaal en de complexiteit van de werkzaamheden van de instelling.
2. Het kapitaalinstandhoudingsplan bevat de volgende gegevens:
(a) schattingen van inkomsten en uitgaven en een opgave van de te verwachten balanspositie;
(b) maatregelen ter verhoging van de kapitaalratio's van de instelling;
(c) een plan en een tijdschema voor de verhoging van het eigen vermogen met het oog op de volledige naleving van het gecombineerde buffervereiste;
(d) enige andere informatie die de bevoegde autoriteit noodzakelijk acht om de in lid 3 voorgeschreven beoordeling te maken.
3. De bevoegde autoriteit beoordeelt het kapitaalinstandhoudingsplan en keurt het plan uitsluitend goed indien zij de kans vrij groot acht dat de tenuitvoerlegging van het plan voor voldoende instandhouding of verhoging van het kapitaal zou zorgen opdat de instelling binnen een termijn die de bevoegde autoriteit passend oordeelt, aan haar gecombineerde buffervereisten kan voldoen.
4. Als de bevoegde autoriteit het kapitaalinstandhoudingsplan niet overeenkomstig lid 3 goedkeurt, neemt zij een van de of beide volgende maatregelen:
(a) de instelling verplichten haar eigen vermogen binnen gestelde termijnen tot een bepaald niveau te verhogen;
(b) gebruikmaken van haar bevoegdheden uit hoofde van artikel 99 om striktere beperkingen op uitkeringen vast te stellen dan die van artikel 131.
AFDELING III bis
Aanwijzing van systeemrelevante instellingen en vaststelling van de vereiste aanvullende systeembuffer
Artikel 132 bis
Aanwijzing van systeemrelevante instellingen
1. Bevoegde autoriteiten melden systeemrelevante instellingen in hun rechtsgebied aan bij de EBA. In het geval van bankgroepen of afzonderlijke dochterondernemingen van een bankgroep is deze aanwijzing gebaseerd op een gezamenlijk besluit dat overeenkomstig artikel 108 wordt genomen door de consoliderende toezichthouder en de bevoegde autoriteiten van de betrokken dochterondernemingen. Systeemrelevante instellingen kunnen ook worden aangewezen door het ESRB. Deze aanwijzing is gebaseerd op een kwantitatieve en kwalitatieve analyse op mondiaal, EU- of nationaal vlak, waarbij in het bijzonder rekening gehouden moet worden met hun:
(a) rechtsgebiedoverschrijdende activiteiten op de interne markt en met derde landen;
(b) grootte;
(c) verwevenheid van de instelling met het financiële stelsel;
(d) substitueerbaarheid van de door de instelling verrichte diensten of verschafte financiële infrastructuur;
(e) complexiteit;
(f) balans;
(g) omvang van de handelsportefeuille;
(h) derivatenposities.
2. Bij het aanwijzen van nationale systeemrelevante instellingen houden de bevoegde autoriteiten met name rekening met het potentiële systeemrisico dat binnen de lidstaat is verbonden aan de binnenlandse transacties en van grensoverschrijdende transacties waarvoor de systeemrelevante instelling de eindverantwoordelijkheid draagt.
3. Bij de beoordeling overeenkomstig de leden 1, 2 en 3 houden de bevoegde autoriteiten rekening met de aanbevelingen die het ESRB overeenkomstig lid 5 gedaan en gehandhaafd heeft.
4. De EBA stelt een lijst van systeemrelevante financiële instellingen op mondiaal, EU- en nationaal vlak op. De lijst van systeemrelevante financiële instellingen wordt meegedeeld aan de bevoegde autoriteiten, het ESRB en de Commissie.
5. Het ESRB herziet de criteria en het proces voor de aanwijzing van systeemrelevante instellingen die in de leden 2 zijn vastgesteld. Het doet onder meer de volgende aanbevelingen:
(a) de aanwijzing van systeemrelevante instellingen op mondiaal, Europees en nationaal vlak en leidraden voor de bevoegde autoriteiten bij het beoordelen van de aanwijzing van dergelijke systeemrelevante instellingen overeenkomstig artikel 130 ter;
(b) leidraden voor de passende vaststelling van een systeembufferpercentage.
Het ESRB blijft zijn aanbeveling evalueren en actualiseert deze zo nodig aan de hand van de opgedane ervaring met het aanwijzen van mondiale of nationale systeemrelevante instellingen of het vaststellen van buffers overeenkomstig deze richtlijn of in het licht van de ontwikkelingen op het vlak van internationaal overeengekomen normen of praktijken.
De Commissie krijgt de bevoegdheid om de criteria voor de aanwijzing van systeemrelevante instellingen en de vaststelling van de systeembuffer dienovereenkomstig te wijzigen.
Artikel 132 ter
Vereiste om een systeembuffer aan te houden
1. Op basis van de criteria uit artikel 132 bis worden systeemrelevante instellingen op mondiaal, EU- of nationaal vlak ingedeeld in een van de vijf categorieën van systemische relevantie met het oog op hun relevantie voor respectievelijk de Europese of een specifieke nationale financiële markt. In de laagste categorie wordt van systeemrelevante instellingen geëist dat zij een aanvullende tier 1-kernkapitaalbuffer aanhouden van 1,0% van het totaal van de risicoposten zoals berekend overeenkomstig artikel 87, lid 3, van Verordening (EG) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen], die met 0,5% toeneemt voor elk van de volgende categorieën.
2. In afwijking van lid 1 kunnen lidstaten van systeemrelevante instellingen in de hoogste categorie van systemische relevantie eisen dat zij een aanvullende tier 1-kernkapitaalbuffer aanhouden van maximaal 10% van het totaal van de risicoposten zoals berekend overeenkomstig artikel 87, lid 3, van Verordening (EG) nr. …/2012 van … [prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen], indien dat gerechtvaardigd is gezien uitzonderlijke omstandigheden, zoals de grootte van de bankgroep ten opzichte van de economie van het thuisland of de mate van concentratie op de binnenlandse financiële markt.
3. Systeemrelevante instellingen voldoen aan de bepalingen van lid 1 met tier 1-kernkapitaal, in aanvulling op het tier 1-kernkapitaal dat wordt aangehouden om te voldoen aan de eigenvermogenseisen van artikel 87 van Verordening (EG) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen], de vereisten om een kapitaalinstandhoudingsbuffer aan te houden krachtens artikel 123, het vereiste om een instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer aan te houden krachtens artikel 124 en alle vereisten krachtens artikel 100.
4. De systeembuffer van bankgroepen die als systemisch relevant op mondiaal of Europees vlak worden aangemerkt, wordt aangehouden op geconsolideerd of gesubconsolideerd niveau binnen de interne markt, zelfs als dochterondernemingen van die groep in een of meerdere lidstaten zijn aangemerkt als systemisch relevant op nationaal niveau.
5. De systeembuffer voor instellingen die in slechts een lidstaat als systemisch relevant worden aangemerkt, wordt gehandhaafd op het niveau van een enkele instelling of op gesubconsolideerd niveau binnen die lidstaat.
6. In afwijking van lid 4 kan de systeembuffer ook op het niveau van een enkele instelling of op gesubconsolideerd niveau binnen een lidstaat worden aangehouden indien de bevoegde autoriteit aan de EBA aantoont dat er in een crisissituatie aanzienlijke juridische of praktische belemmeringen zouden ontstaan voor het vrij verkeer van kapitaal binnen de groep. De EBA houdt de Commissie op de hoogte en doet haar aanbevelingen om een effectief grensoverschrijdend crisisbeheer en crisisoplossing op de interne markt te garanderen.
7. De bevoegde autoriteiten kunnen ervoor kiezen de in lid 1 voorgeschreven buffer openbaar te maken.
8. Indien een systeemrelevante instelling verzuimt het vereiste van lid 1 volledig na te komen, kunnen de bevoegde autoriteiten beperkingen op uitkeringen in verband met tier 1-kernkapitaal, beperkingen op betalingen op aanvullend-tier 1-instrumenten en beperkingen op variabele beloningen en op uitkeringen uit hoofde van discretionaire pensioenen opleggen.
9. De bevoegde autoriteiten eisen van systeemrelevante instellingen dat zij een afwikkelingsplan opstellen en indienen overeenkomstig de richtsnoeren voor mondiaal systeemrelevante banken (Global Systemically Important Banks) van de Raad voor financiële stabiliteit (FSB).
Titel VIII
Openbaarmaking van informatie door de bevoegde autoriteiten
Artikel 133
Algemene vereisten
1. De bevoegde autoriteiten maken de volgende informatie openbaar:
(a) de bewoordingen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en van de algemene richtsnoeren die in hun lidstaat op prudentieel gebied zijn vastgesteld;
(b) de wijze waarop gebruik wordt gemaakt van de keuzemogelijkheden en manoeuvreerruimte die de Uniewetgeving biedt;
(c) de algemene criteria en methoden die zij hanteren bij de toetsing en evaluatie als bedoeld in artikel 92;
(d) onverminderd het bepaalde in titel VII, hoofdstuk 1, afdeling II, van deze richtlijn en de artikelen 54 en 58 van Richtlijn 2004/39/EG, geaggregeerde statistische gegevens over de voornaamste aspecten van de tenuitvoerlegging van het prudentiële kader in elke lidstaat, inclusief het aantal en de aard van de toezichtmaatregelen die overeenkomstig artikel 99 zijn genomen.
(d bis) de aard van toezichtmaatregelen die worden getroffen als resultaat van de toepassing van artikel 95, met inbegrip van de namen van instellingen waarop deze maatregelen van toepassing zijn.
2. De overeenkomstig lid 1 openbaar gemaakte informatie is toereikend om een zinvolle vergelijking te kunnen maken tussen de handelwijzen van de bevoegde autoriteiten in de verschillende lidstaten. De verstrekte informatie wordt volgens een gemeenschappelijk format openbaar gemaakt en regelmatig bijgewerkt. De openbaar gemaakte informatie wordt op één elektronische locatie toegankelijk gemaakt.
3. De EBA ontwikkelt ontwerpen van technische uitvoeringsnormen om het format, de structuur, de inhoudsopgave en de jaarlijkse publicatiedatum van de in lid 1 bedoelde informatie te bepalen.
De EBA legt die ontwerpen van technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 1 januari 2014 voor aan de Commissie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1093/2010.
Artikel 134
Specifieke openbaarmakingsvereisten
1. Voor de toepassing van deel zes van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] maken de bevoegde autoriteiten de volgende informatie openbaar:
(a) de algemene criteria en methodieken die zijn vastgesteld om na te gaan of aan artikel 394 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] wordt voldaan;
(b) onverminderd het bepaalde in titel VII, hoofdstuk 1, afdeling II, een korte beschrijving van het resultaat van de toetsing door de toezichthouder en een beschrijving van de maatregelen die zijn opgelegd ingeval niet aan artikel 394 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] op jaarbasis is voldaan.
2. De bevoegde autoriteit van de lidstaten die gebruik maakt van de keuzemogelijkheid van artikel 6, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], maakt het volgende openbaar:
(a) de gehanteerde criteria om vast te stellen of er geen feitelijke, praktische of juridische belemmeringen aanwezig of te voorzien zijn die een onmiddellijke overdracht van eigen vermogen of terugbetaling van passiva kunnen verhinderen;
(b) hoeveel moederinstellingen gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 6, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] en hoeveel daarvan dochterondernemingen in een derde land hebben;
(c) op geaggregeerde basis voor de lidstaat:
(i) het totale bedrag aan in dochterondernemingen in een derde land aangehouden eigen vermogen op geconsolideerde basis van de moederinstelling in een lidstaat die gebruik kan maken van de keuzemogelijkheid van artikel 6, lid 3, van genoemde verordening;
(ii) het percentage van het totale eigen vermogen op geconsolideerde basis van moederinstellingen in een lidstaat die gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 6, lid 3, van genoemde verordening, vertegenwoordigd door eigen vermogen dat in dochterondernemingen in een derde land wordt aangehouden;
(iii) het percentage van het totale eigen vermogen zoals vereist op grond van artikel 87 van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] op geconsolideerde basis van moederinstellingen in een lidstaat die gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 6, lid 3, van genoemde verordening, vertegenwoordigd door eigen vermogen dat in dochterondernemingen in een derde land wordt aangehouden.
3. De bevoegde autoriteit die gebruik maakt van de keuzemogelijkheid van artikel 8, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], maakt al hetgeen volgt openbaar:
(a) de gehanteerde criteria om vast te stellen of er geen feitelijke, praktische of juridische belemmeringen aanwezig of te voorzien zijn die een onmiddellijke overdracht van eigen vermogen of terugbetaling van passiva kunnen verhinderen;
(b) hoeveel moederinstellingen gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 8, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] en hoeveel daarvan dochterondernemingen in een derde land hebben;
(c) op geaggregeerde basis voor de lidstaat:
(i) het totale bedrag aan in dochterondernemingen in een derde land aangehouden eigen vermogen van moederinstellingen die gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 8, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(ii) het percentage van het totale eigen vermogen van moederinstellingen die gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 8, lid 1, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau], vertegenwoordigd door eigen vermogen dat in dochterondernemingen in een derde land wordt aangehouden;
(iii) het percentage van het totale eigen vermogen zoals vereist op grond van artikel 87 van Verordening [in te voeren door het Publicatiebureau] van moederinstellingen die gebruik kunnen maken van de keuzemogelijkheid van artikel 8, lid 1, van genoemde verordening, vertegenwoordigd door eigen vermogen dat in dochterondernemingen in een derde land wordt aangehouden.
Artikel 134 bis
Aanvullende openbaarmakingsvereisten voor instellingen
Om de marktdiscipline te vergroten en afdoende informatieverstrekking aan de markt te verzekeren teneinde onzekerheid te beperken, kunnen bevoegde autoriteiten van instellingen of van bepaalde soorten instellingen eisen dat zij op ad-hoc- of op regelmatige basis een of meer van de volgende gegevens openbaar maken, naast de gegevens die zijn vermeld in deel acht van Verordening (EU) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen]:
(a) informatie die bij de bevoegde autoriteit is gemeld krachtens de artikelen 95 en 96 van Verordening (EU) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen];
(b) specifieke gegevens met betrekking tot elementen van de onder a) vermelde informatie, zoals maximum-, minimum- en gemiddelde metingen, voor de periode tussen verslagleggingsdata;
(c) de waarde van risicogewogen activa, opgesplitst volgens nader bepaalde categorieën, zoals land, soort activa en, indien van toepassing, de belangrijkste risicobevorderende factoren, zoals de loon/inkomensratio of de loon/waarderatio;
(d) gedetailleerde toelichtingen bij materiële veranderingen en tendensen van kapitaalratio's en risicogewogen activa; en
(e) kapitaalvereisten op basis van Bazel 1-drempels (d.w.z. Bazel 1-risicogewichten) om een vergelijking van de blootstelling van de verschillende bedrijven op basis van een standaardmaat mogelijk te maken.
Titel IX
Gedelegeerde en uitvoeringshandelingen
Artikel 135
Gedelegeerde handelingen
De Commissie is bevoegd om overeenkomstig artikel 138 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot de volgende aspecten:
(a) verduidelijking van de definities van artikel 4 en artikel 122 teneinde een eenvormige toepassing van deze richtlijn te waarborgen;
(b) verduidelijking van de definities van artikel 4 en artikel 122 om bij de toepassing van deze richtlijn rekening te houden met de ontwikkelingen op de financiële markten;
(b bis) aanpassing van de criteria voor de aanwijzing van systeemrelevante instellingen en de vaststelling van de systeembuffer zoals bepaald in de artikelen 132 bis en 132 ter op basis van de aanbevelingen van het ESRB;
(c) aanpassing van de terminologie en van de formulering van de in artikel 4 bedoelde definities aan latere handelingen inzake instellingen en aanverwante onderwerpen;
(d) uitbreiding van de in de artikelen 33 en 34 bedoelde lijst in bijlage I bij deze richtlijn of aanpassing van de terminologie van de lijst om rekening te houden met de ontwikkelingen op de financiële markten;
(e) de in artikel 51 genoemde gebieden waarop de bevoegde autoriteiten gegevens moeten uitwisselen;
(f) aanpassing van het bepaalde in de artikelen 75 tot en met 86 en 94 teneinde rekening te houden met de ontwikkelingen op de financiële markten (met name nieuwe financiële producten) en op het gebied van standaarden voor of eisen aan jaarrekeningen die rekening houden met de Uniewetgeving, of met het oog op de convergentie van toezichtpraktijken;
(g) aanpassing van de criteria van artikel 23, lid 1, om rekening te houden met toekomstige aanpassingen en een eenvormige toepassing van deze richtlijn te waarborgen.
Artikel 136
Uitvoeringshandelingen
De volgende maatregelen worden volgens de in artikel 137, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld in de vorm van uitvoeringshandelingen:
(a) technische aanpassingen aan de lijst van artikel 2;
(b) wijziging van het bedrag van het in artikel 12 en titel IV voorgeschreven aanvangskapitaal teneinde rekening te houden met de economische en monetaire ontwikkelingen.
Artikel 137
Europees Comité voor het bankwezen
1. Bij de vaststelling van uitvoeringshandelingen wordt de Commissie bijgestaan door het bij Besluit 2004/10/EG van de Commissie ingestelde Europees Comité voor het bankwezen. Dat comité is een comité in de zin van artikel 3, lid 2, van Verordening (EU) nr. 182/2011.
2. Als naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.
Artikel 138
Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie
1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie verleend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden.
2. De in artikel 135 bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt aan de Commissie verleend voor onbepaalde tijd met ingang van de in artikel 153 genoemde datum.
3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 135 bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.
4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad.
5. Een overeenkomstig artikel 135 vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement of de Raad binnen een termijn van drie maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen geen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. De termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met drie maanden verlengd.
Titel X
Wijzigingen van Richtlijn 2002/87/EG
Artikel 139
Wijziging van Richtlijn 2002/87/EG
1. In artikel 21 bis, lid 2, wordt punt a) geschrapt.
2. Na artikel 21 bis, lid 2 bis, wordt het volgende lid toegevoegd:
"(3) Onverminderd artikel 6, lid 4, ontwikkelen de EBA, de EAVB en de EAEM via het gemengd comité ontwerpen van technische reguleringsnormen met betrekking tot artikel 6, lid 2, om een consistente harmonisatie van de in bijlage I, deel II, juncto artikel 45, lid 2, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] en artikel 228, lid 1, van Richtlijn 2009/138/EG beschreven berekeningsmethoden te garanderen.
De EBA legt die ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 1 januari 2013 voor aan de Commissie.
Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de derde alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010."
Titel XI
Overgangs- en slotbepalingen
Hoofdstuk 1
Overgangsbepalingen met betrekking tot het toezicht op kredietinstellingen die de vrijheid van vestiging en het recht tot het vrij verrichten van diensten uitoefenen
Artikel 140
Toepassingsgebied
1. In plaats van de artikelen 40, 41, 43, 51 en 52 zijn de bepalingen van dit hoofdstuk van toepassing tot 1 januari 2015 en, ingeval de Commissie overeenkomstig lid 2 een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, gedurende een extra periode van maximaal 2 jaar.
2. Om te garanderen dat de geleidelijke invoering van regelingen voor liquiditeitstoezicht volledig samenvalt met de ontwikkeling van eenvormige liquiditeitsregels, is de Commissie bevoegd om overeenkomstig artikel 135 gedelegeerde handelingen vast te stellen waarbij de in lid 1 vermelde datum met maximaal 2 jaar wordt uitgesteld ingeval in de Unie nog geen eenvormige liquiditeitsregels zijn ingevoerd omdat er op de in de eerste alinea vermelde datum nog geen overeenstemming over internationale normen voor liquiditeitstoezicht is bereikt.
Artikel 141
Rapportagevereisten
De lidstaat van ontvangst kan, voor statistische doeleinden, verlangen dat elke kredietinstelling die een bijkantoor op zijn grondgebied heeft, aan de bevoegde autoriteiten van deze lidstaat een periodiek verslag over de werkzaamheden op zijn grondgebied zendt.
Voor de uitoefening van de krachtens artikel 145 van deze richtlijn op hem rustende verantwoordelijkheden kan de lidstaat van ontvangst van bijkantoren van kredietinstellingen van andere lidstaten dezelfde gegevens verlangen als hij voor dat doel van de nationale kredietinstellingen verlangt.
Artikel 142
Door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst getroffen maatregelen ten aanzien van in de lidstaat van ontvangst uitgeoefende werkzaamheden
1. Indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst constateren dat een kredietinstelling die op hun grondgebied een bijkantoor heeft of werkzaam is in het kader van het verrichten van diensten, niet de wettelijke bepalingen naleeft welke deze lidstaat heeft vastgesteld ter uitvoering van de bepalingen van deze richtlijn die een bevoegdheid van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst inhouden, eisen zij dat de betrokken kredietinstelling een einde maakt aan deze onregelmatige situatie.
2. Indien de betrokken kredietinstelling niet het nodige doet, stellen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst die van de lidstaat van herkomst daarvan in kennis.
3. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst treffen zo spoedig mogelijk alle passende maatregelen om te bewerkstelligen dat de betrokken kredietinstelling een einde maakt aan deze onregelmatige situatie. De aard van deze maatregelen wordt medegedeeld aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst.
4. Indien de kredietinstelling, in weerwil van de door de lidstaat van herkomst getroffen maatregelen, of omdat deze maatregelen ontoereikend zijn of in die lidstaat niet beschikbaar zijn, de in lid 1 bedoelde, in de lidstaat van ontvangst geldende wettelijke bepalingen blijft schenden, kan de lidstaat van ontvangst, na de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst daarvan in kennis te hebben gesteld, passende maatregelen treffen om verdere onregelmatigheden te voorkomen of te bestraffen en, voor zover zulks noodzakelijk is, de kredietinstelling beletten nieuwe transacties op zijn grondgebied aan te vangen. De lidstaten dragen er zorg voor dat de voor die maatregelen vereiste stukken op hun grondgebied aan de kredietinstellingen kunnen worden betekend.
Artikel 143
Conservatoire maatregelen
Alvorens de in artikel 142 bedoelde procedure toe te passen, kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst in spoedeisende gevallen alle conservatoire maatregelen treffen die onontbeerlijk zijn voor de bescherming van de belangen van deposanten, beleggers of andere personen voor wie diensten worden verricht. De Commissie en de bevoegde autoriteiten van de overige betrokken lidstaten worden zo spoedig mogelijk van die maatregelen op de hoogte gebracht.
De Commissie kan, na raadpleging van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten, besluiten dat de betrokken lidstaat de conservatoire maatregelen moet wijzigen of intrekken.
Artikel 144
Verantwoordelijkheid
1. Het bedrijfseconomisch toezicht op een kredietinstelling, met inbegrip van het bedrijfseconomisch toezicht op de werkzaamheden die deze instelling overeenkomstig de artikelen 33 en 34 uitoefent, berust bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, onverminderd de bepalingen van de onderhavige richtlijn welke een bevoegdheid van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst inhouden.
2. Lid 1 laat het toezicht op geconsolideerde basis op grond van de onderhavige richtlijn onverlet.
3. De bevoegde autoriteiten in een lidstaat nemen bij de uitoefening van hun algemene taken naar behoren de gevolgen in overweging die hun besluiten, met name in noodsituaties, kunnen hebben voor de stabiliteit van het financiële stelsel van alle andere betrokken lidstaten, uitgaande van de op het desbetreffende tijdstip beschikbare informatie.
Artikel 145
Liquiditeitstoezicht
In afwachting van verdere coördinatie blijft de lidstaat van ontvangst, in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, belast met het toezicht op de liquiditeit van de bijkantoren van een kredietinstelling.
Onverminderd de maatregelen die noodzakelijk zijn ter versterking van het Europees Monetair Stelsel, blijft de lidstaat van ontvangst volledig verantwoordelijk voor de maatregelen die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van zijn monetair beleid.
Deze maatregelen mogen geen discriminerende of restrictieve behandeling inhouden uit hoofde van het feit dat aan een kredietinstelling in een andere lidstaat vergunning is verleend.
Artikel 146
Samenwerking inzake toezicht
Teneinde toezicht te houden op de werkzaamheden van de kredietinstellingen waarvan het werkterrein zich tot één of meer andere lidstaten uitstrekt dan de lidstaat van hun hoofdkantoor, met name door middel van een bijkantoor, werken de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten nauw samen. Zij verstrekken elkaar alle gegevens betreffende het bestuur en de eigendom van de betrokken kredietinstellingen waardoor het toezicht op die instellingen en het onderzoek van de voorwaarden voor het verlenen van een vergunning aan die instellingen kan worden vergemakkelijkt, alsmede alle gegevens die het toezicht op deze instellingen, met name op het gebied van liquiditeit, solvabiliteit, depositogarantie, beperking van grote risicoblootstellingen, administratieve en boekhoudkundige procedures en internecontrolemechanismen kunnen vergemakkelijken.
Artikel 147
Significante bijkantoren
1. De bevoegde autoriteiten van een lidstaat van ontvangst kunnen de consoliderende toezichthouder, in gevallen waarin artikel 107, lid 1, van toepassing is, of de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst verzoeken een bijkantoor van een kredietinstelling als belangrijk aan te merken.
2. Het verzoek vermeldt de redenen waarom het bijkantoor als belangrijk moet worden aangemerkt, en met name:
(a) of het marktaandeel in deposito's van het bijkantoor van een kredietinstelling in de lidstaat van ontvangst meer dan 2% bedraagt;
(b) wat de vermoedelijke gevolgen van een opschorting of beëindiging van de werkzaamheden van de kredietinstelling voor de liquiditeit van het systeem en de betalings-, clearing- en afwikkelingssystemen in de lidstaat van ontvangst zullen zijn;
(c) de omvang en het belang van het bijkantoor, wat het aantal cliënten betreft, binnen het bancaire of financiële stelsel in de lidstaat van ontvangst.
De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst en van de lidstaat van ontvangst, alsmede de consoliderende toezichthouder in gevallen waarin artikel 107, lid 1, van toepassing is, stellen alles in het werk om tot een gezamenlijk besluit te komen over de kwalificatie van een bijkantoor als belangrijk.
Indien binnen twee maanden na ontvangst van een verzoek ingevolge de eerste alinea geen gezamenlijk besluit wordt genomen, beslissen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst uiterlijk twee maanden daarna zelf of het bijkantoor belangrijk is. Bij deze beslissing houden de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst rekening met de standpunten en voorbehouden van de consoliderende toezichthouder of van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst.
De in de derde en vierde alinea bedoelde besluiten worden op schrift gesteld met volledige opgaaf van redenen en worden aan de betrokken bevoegde autoriteiten toegezonden; zij worden als definitief erkend en door de bevoegde autoriteiten in de betrokken lidstaten toegepast.
De kwalificatie van een bijkantoor als belangrijk doet geen afbreuk aan de rechten en plichten van de bevoegde autoriteiten in het kader van deze richtlijn.
3. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst zenden de bevoegde autoriteiten van een lidstaat van ontvangst waar een belangrijk bijkantoor gevestigd is, de in artikel 112, lid 1, onder c) en d), genoemde informatie toe en voeren de in artikel 107, lid 1, onder c), genoemde taken uit in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst.
4. Indien een bevoegde autoriteit van een lidstaat van herkomst kennis krijgt van een noodsituatie in een kredietinstelling in de zin van artikel 109, lid 1, waarschuwt zij zo spoedig mogelijk de in artikel 59, vierde alinea, en in artikel 60 genoemde autoriteiten.
5. Ingeval artikel 111 niet van toepassing is, richten de bevoegde autoriteiten die toezicht houden op een kredietinstelling met belangrijke bijkantoren in andere lidstaten, een door hen voorgezeten college van toezichthouders op om de samenwerking ingevolge lid 2 van het onderhavige artikel en artikel 61 te vergemakkelijken. Na raadpleging van de betrokken bevoegde autoriteiten stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst de regeling voor de oprichting en werking van het college schriftelijk vast. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst beslist welke bevoegde autoriteiten aan een vergadering of activiteit van het college deelnemen.
6. Bij haar beslissing houdt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst rekening met de relevantie van de te plannen of te coördineren toezichtactiviteit voor die autoriteiten en in het bijzonder met de gevolgen die deze beslissing kan hebben voor de stabiliteit van het financiële stelsel in de betrokken lidstaten als bedoeld in artikel 144, lid 3, en met het bepaalde in lid 2 van dit artikel.
7. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst informeert alle leden van het college vooraf volledig over het beleggen van vergaderingen, de voornaamste agendapunten en de in overweging te nemen activiteiten. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst informeert alle leden van het college tevens tijdig over de acties of maatregelen die in die bijeenkomsten ondernomen of uitgevoerd worden.
Artikel 148
Verificaties ter plaatse
1. De lidstaten van ontvangst bepalen dat, indien een kredietinstelling waaraan in een andere lidstaat vergunning is verleend, haar werkzaamheden uitoefent door middel van een bijkantoor, de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst, na de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst daarvan vooraf in kennis te hebben gesteld, zelf of met inschakeling van door de eerstgenoemde autoriteiten daartoe gemachtigden ter plaatse de in artikel 52 bedoelde gegevens kunnen verifiëren.
2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst kunnen voor de verificatie van de bijkantoren ook gebruikmaken van een van de andere in artikel 113 genoemde procedures.
3. De leden 1 en 2 laten het recht van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van ontvangst onverlet om op hun grondgebied gevestigde bijkantoren ter plaatse te verifiëren teneinde de verantwoordelijkheden uit te oefenen die uit hoofde van deze richtlijn op hen rusten.
Hoofdstuk 2
Overgangsbepaling betreffende kapitaalbuffers
Artikel 149
Overgangsbepaling betreffende kapitaalbuffers
1. Dit artikel wijzigt de vereisten van de artikelen 122 en 123 gedurende een overgangsperiode die loopt van 1 januari 2016 tot en met 31 december 2018.
2. Voor de periode van 1 januari 2016 tot en met 31 december 2016:
(a) is de kapitaalinstandhoudingsbuffer samengesteld uit tier 1-kernkapitaal ten belope van 0,625% van het totaal van de risicogewogen posten van de instelling berekend overeenkomstig artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(b) bedraagt de instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer niet meer dan 0,625% van dat totaal, met als gevolg dat het gecombineerde buffervereiste ligt tussen 0,625% en 1,25% van het totaal van de risicogewogen posten van de instelling.
3. Voor de periode van 1 januari 2017 tot en met 31 december 2017:
(a) is de kapitaalinstandhoudingsbuffer samengesteld uit tier 1-kernkapitaal ten belope van 1,25% van het totaal van de risicogewogen posten van de instelling berekend overeenkomstig artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(b) bedraagt de instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer niet meer dan 1,25% van dat totaal, met als gevolg dat het gecombineerde buffervereiste ligt tussen 1,25% en 2,50% van het totaal van de risicogewogen posten van de instelling.
4. Voor de periode van 1 januari 2018 tot en met 31 december 2018:
(a) is de kapitaalinstandhoudingsbuffer samengesteld uit tier 1-kernkapitaal ten belope van 1,875% van het totaal van de risicogewogen posten van de instelling berekend overeenkomstig artikel 87, lid 3, van Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau];
(b) bedraagt de instellingsspecifieke anticyclische kapitaalbuffer niet meer dan 1,875% van dat totaal, met als gevolg dat het gecombineerde buffervereiste ligt tussen 1,875% en 3,750% van het totaal van de risicogewogen posten van de instelling.
5. Het vereiste dat een kapitaalinstandhoudingsplan moet worden opgesteld, en de in de artikelen 131 en 132 bedoelde beperkingen op uitkeringen zijn van toepassing tijdens de overgangsperiode van 1 januari 2016 tot en met 31 december 2018 ingeval instellingen niet voldoen aan de in de leden 2, 3 en 4 vastgestelde gewijzigde vereisten.
6. De lidstaten kunnen een kortere overgangsperiode vaststellen dan die welke in lid 1 is gespecificeerd, en dat op gelijk welk tijdstip tijdens die periode, indien zulks gerechtvaardigd wordt doordat er zich een buitensporige kredietgroei of een buitensporige groei van een andere activacategorie voordoet. Ingeval een lidstaat daartoe overgaat, kan de kortere periode door andere lidstaten worden erkend.
Hoofdstuk 3
Slotbepalingen
Artikel 150
Evaluatie
1. Uiterlijk op 1 april 2014 evalueert de Commissie de in deze richtlijn en Verordening [in te voegen door het Publicatiebureau] vervatte bepalingen inzake beloningsbeleid en brengt ze hierover verslag uit, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan de efficiëntie, de toepassing en de handhaving ervan, rekening houdend met internationale ontwikkelingen. Bij deze evaluatie worden alle leemten opgespoord die voortvloeien uit de toepassing van het evenredigheidsbeginsel op deze bepalingen. De Commissie dient haar verslag, en, in voorkomend geval, een wetgevingsvoorstel, in bij het Europees Parlement en de Raad.
Met de periodieke evaluatie van de toepassing van deze richtlijn door de Commissie wordt gewaarborgd dat de wijze waarop zij wordt toegepast, niet leidt tot kennelijke discriminatie tussen instellingen op grond van hun rechtsstructuur of eigendomsmodel.
2. Vanaf 2014 publiceert de EBA in samenwerking met de EAVB en de EAEM halfjaarlijks een verslag over de mate waarin in de wetgeving van de lidstaten naar externe ratings wordt verwezen en over de stappen die de lidstaten hebben ondernomen om dergelijke verwijzingen te verminderen. In het verslag wordt ook aangegeven hoe de bevoegde autoriteiten aan hun in artikel 76, leden 1 en 2, en in artikel 77, lid 1, onder b), neergelegde verplichtingen voldoen. In dit verslag wordt ook de mate van toezichtconvergentie in dit opzicht aangegeven.
De EBA zorgt er in samenwerking met de EAVB en de EAEM voor dat de afhankelijkheid van externe ratings effectief wordt afgebouwd en voorziet geleidelijk aan in de eliminatie van alle mechanistische en automatische effecten van een externe kredietrating die nog in het recht van de Unie vervat zitten.
3. Uiterlijk op 31 december 2014 onderzoekt de Commissie de toepassing van de artikelen 103 en 104, en brengt zij hierover een verslag uit, dat zij, in voorkomend geval, samen met een wetgevingsvoorstel, bij het Europees Parlement en de Raad indient.
4. Uiterlijk op 31 december 2016 onderzoekt de Commissie de resultaten van artikel 87, lid 4, met inbegrip van het benchmarken van de praktijken op het gebied van diversiteit, en brengt zij hierover een verslag uit, dat zij, in voorkomend geval, samen met een wetgevingsvoorstel, bij het Europees Parlement en de Raad indient.
4 bis. Uiterlijk op 31 december 2014 raadpleegt de Commissie de ESA's, het ESCB, het ESRB en andere relevante partijen om de effectiviteit van de regelingen voor informatie-uitwisseling die in deze richtlijn opgenomen zijn, in het bijzonder onder titel VII, hoofdstuk 1, afdeling 2, te evalueren en formuleert zij zo nodig voorstellen om deze bepalingen en/of regelingen verder uit te werken, waarbij in het bijzonder rekening wordt gehouden met de synergieën tussen de functies van de centrale banken en het prudentiële toezicht op het vlak van belangrijke informatie, zowel in gewone tijden als wanneer het stelsel onder druk staat.
4 ter. Uiterlijk op 31 december 2014 herziet de Europese Commissie artikel 130 bis, na raadpleging van de EBA en het ESRB en rekening houdend met internationaal overeengekomen normen voor systeemrelevante instellingen, en dient zij zo nodig een wetgevingsvoorstel in bij het Europees Parlement en de Raad.
4 quater. Uiterlijk op 31 december 2014 evalueert de EBA de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn en van Verordening EU nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] op de samenwerking van de Unie en de lidstaten met derde landen en brengt zij daarover verslag uit. In die evaluatie worden eventuele lacunes vastgesteld en wordt nagegaan welke gebieden verder moeten worden ontwikkeld wat betreft samenwerking, informatie-uitwisseling en wederkerigheidsovereenkomsten, met inbegrip van de handhaving van toezichtvoorschriften in derde landen.
De EBA gaat eveneens na of er verdere samenwerkingsovereenkomsten nodig zijn tussen de lidstaten en de EBA enerzijds en internationale financiële instellingen of organen, zoals het IMF en de Raad voor financiële stabiliteit, anderzijds.
4 quinquies. Na een mandaat van de Commissie te hebben ontvangen, gaat de EBA na of entiteiten uit de financiële sector die verklaren dat zij hun werkzaamheden overeenkomstig islamitische beginselen voor het bankbedrijf verrichten, naar behoren onder de bepalingen van deze richtlijn en Verordening (EU) nr. …/2012 van … [betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen] vallen.
De Commissie bestudeert het door de EBA opgestelde verslag en dient zo nodig een wetgevingsvoorstel bij het Europees Parlement en de Raad in.
Artikel 151
Omzetting
1. De nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om aan deze richtlijn te voldoen worden door de lidstaten uiterlijk op 31 december 2013 vastgesteld en bekendgemaakt. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
De lidstaten passen die bepalingen toe vanaf 1 januari 2014.
2. In afwijking van lid 1 is titel VII, hoofdstuk 4, van toepassing vanaf 1 januari 2016.
3. Wanneer de lidstaten de in de leden 1 en 2 bedoelde bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. In de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten.
4. De lidstaten delen de Commissie en de EBA de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
Artikel 152
Intrekking
De Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG worden, samen met de achtereenvolgende wijzigingen ervan, ingetrokken met ingang van 1 januari 2013.
Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
Artikel 153
Inwerkingtreding
Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Artikel 154
Adressaten
Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.
Bijlage I
Lijst van werkzaamheden die onder de wederzijdse erkenning vallen
1. Inontvangstneming van deposito's en andere terugbetaalbare gelden;
2. Verstrekken van leningen, waaronder consumentenkrediet, kredietovereenkomsten met betrekking tot onroerend goed, factoring (met of zonder regres), financiering van commerciële transacties (met inbegrip van voorschotten);
3. financiële leasing;
4. betalingsdiensten als omschreven in artikel 4, punt 3, van Richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt[28];
5. uitgifte en beheer van andere betaalmiddelen (bijvoorbeeld reischeques en kredietbrieven) voor zover deze werkzaamheid niet wordt bestreken door punt 4;
6. verlenen van garanties en stellen van borgtochten;
7. handelen voor eigen rekening van de instelling of voor rekening van cliënten in:
(a) geldmarktinstrumenten (cheques, wissels, depositocertificaten enz.);
(b) deviezen;
(c) financiële futures en opties;
(d) swaps en soortgelijke financieringsinstrumenten;
(e) effecten;
8. deelneming aan effectenemissies en dienstverrichting in verband daarmee;
9. advisering aan ondernemingen inzake kapitaalstructuur, bedrijfsstrategie en daarmee samenhangende aangelegenheden, alsmede advisering en dienstverrichtingen op het gebied van fusie en overname van ondernemingen;
10. bemiddeling op interbankenmarkten;
11. vermogensbeheer en –advisering;
12. bewaarneming en beheer van effecten;
13. commerciële inlichtingen;
14. verhuur van safes;
15. uitgifte van elektronisch geld.
Wanneer wordt verwezen naar de financiële instrumenten genoemd in deel C van bijlage I bij Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten[29] vallen de diensten en activiteiten genoemd in de delen A en B van bijlage I bij die richtlijn onder de wederzijdse erkenning overeenkomstig die richtlijn.
Bijlage II
Concordantietabel
Deze richtlijn | Richtlijn 2006/48/EG | Richtlijn 2006/49/EG |
Artikel 1 | Artikel 1, lid 1 |
|
Artikel 2, lid 1 | Artikel 1, lid 2 |
|
Artikel 2, lid 2 | Artikel 1, lid 3 |
|
Artikel 2, lid 3 | Artikel 2 |
|
Artikel 3 | Artikel 5 |
|
Artikel 4, lid 1 |
|
|
Artikel 4, lid 2, onder a) | Artikel 4, punt 20 |
|
Artikel 4, lid 2, onder b) |
|
|
Artikel 4, lid 2, onder c) |
|
|
Artikel 5, lid 1 |
| Artikel 36, lid 1 |
Artikel 5, lid 2 |
| Artikel 36, lid 2 |
Artikel 5, lid 3 |
|
|
Artikel 5, lid 4 |
|
|
Artikel 6 | Artikel 128 |
|
Artikel 7 | Artikel 42 ter, lid 1 |
|
Artikel 8 | Artikel 40, lid 3 |
|
Artikel 9, lid 1 | Artikel 6, lid 1 |
|
Artikel 9, lid 2 | Artikel 6, lid 2 |
|
Artikel 9, lid 3 | Artikel 6, lid 3, eerste alinea |
|
Artikel 9, lid 4 | Artikel 6, lid 3, tweede alinea |
|
Artikel 10 | Artikel 7 |
|
Artikel 11 | Artikel 8 |
|
Artikel 12, lid 1 | Artikel 9, lid 1, eerste alinea |
|
Artikel 12, lid 2 | Artikel 9, lid 1, tweede alinea |
|
Artikel 12, lid 3 | Artikel 9, lid 1, derde alinea |
|
Artikel 12, lid 4 | Artikel 9, lid 2 |
|
Artikel 13, lid 1 | Artikel 11, lid 1 |
|
Artikel 13, lid 2 | Artikel 11, lid 2 |
|
Artikel 14, lid 1 | Artikel 12, lid 1 |
|
Artikel 14, lid 2 | Artikel 12, lid 2 |
|
Artikel 14, lid 3 | Artikel 12, lid 3 |
|
Artikel 15 | Artikel 13 |
|
Artikel 16, lid 1 | Artikel 15, lid 1 |
|
Artikel 16, lid 2 | Artikel 15, lid 2 |
|
Artikel 16, lid 3 | Artikel 15, lid 3 |
|
Artikel 17 | Artikel 16 |
|
Artikel 18 | Artikel 17, lid 1 |
|
Artikel 19 | Artikel 18 |
|
Artikel 20 | Artikel 14, artikel 9, lid 4, onder c), en artikel 17, lid 2 |
|
Artikel 21 |
|
|
Artikel 22, lid 1 | Artikel 19, lid 1 |
|
Artikel 22, lid 2 | Artikel 19, lid 2 |
|
Artikel 22, lid 3 | Artikel 19, lid 3 |
|
Artikel 22, lid 4 | Artikel 19, lid 4 |
|
Artikel 22, lid 5 | Artikel 19, lid 5 |
|
Artikel 22, lid 6 | Artikel 19, lid 6 |
|
Artikel 22, lid 7 | Artikel 19, lid 7 |
|
Artikel 22, lid 8 | Artikel 19, lid 8 |
|
Artikel 22, lid 9 | Artikel 19, lid 9 |
|
Artikel 23, lid 1 | Artikel 19 bis, lid 1 |
|
Artikel 23, lid 2 | Artikel 19 bis, lid 2 |
|
Artikel 23, lid 3 | Artikel 19 bis, lid 3 |
|
Artikel 23, lid 4 | Artikel 19 bis, lid 4 |
|
Artikel 23, lid 5 | Artikel 19 bis, lid 5 |
|
Artikel 24, lid 1 | Artikel 19 ter, lid 1 |
|
Artikel 24, lid 2 | Artikel 19 ter, lid 2 |
|
Artikel 25 | Artikel 20 |
|
Artikel 26, lid 1 | Artikel 21, lid 1 |
|
Artikel 26, lid 2 | Artikel 21, lid 2 |
|
Artikel 27 | Artikel 21, lid 3 |
|
Artikel 28, lid 1 |
| Artikel 4 |
Artikel 28, lid 2 |
| Artikel 9 |
Artikel 29, lid 1 |
| Artikel 5, lid 1 |
Artikel 29, lid 2 |
| Artikel 5, lid 2 |
Artikel 29, lid 3 |
| Artikel 5, lid 3 |
Artikel 29, lid 4 |
| Artikel 5, lid 2 |
Artikel 30 |
| Artikel 6 |
Artikel 31, lid 1 |
| Artikel 7 |
Artikel 31, lid 2 |
| Artikel 8 |
Artikel 32, lid 1 |
| Artikel 10, lid 1 |
Artikel 32, lid 2 |
| Artikel 10, lid 2 |
Artikel 33 | Artikel 23 |
|
Artikel 34, lid 1 | Artikel 24, lid 1 |
|
Artikel 34, lid 2 | Artikel 24, lid 2 |
|
Artikel 34, lid 3 | Artikel 24, lid 3 |
|
Artikel 35, lid 1 | Artikel 25, lid 1 |
|
Artikel 35, lid 2 | Artikel 25, lid 2 |
|
Artikel 35, lid 3 | Artikel 25, lid 3 |
|
Artikel 35, lid 4 | Artikel 25, lid 4 |
|
Artikel 35, lid 5 | Artikel 25, lid 5 |
|
Artikel 36, lid 1 | Artikel 26, lid 1 |
|
Artikel 36, lid 2 | Artikel 26, lid 2 |
|
Artikel 36, lid 3 | Artikel 26, lid 3 |
|
Artikel 36, lid 4 | Artikel 26, lid 4 |
|
Artikel 36, lid 5 | Artikel 26, lid 5 |
|
Artikel 37 | Artikel 36 |
|
Artikel 38 | Artikel 27 |
|
Artikel 39, lid 1 | Artikel 28, lid 1 |
|
Artikel 39, lid 2 | Artikel 28, lid 2 |
|
Artikel 39, lid 3 | Artikel 28, lid 3 |
|
Artikel 39, lid 4 | Artikel 28, lid 4 |
|
Artikel 40 | Artikel 29, lid 1 |
|
Artikel 41, lid 1 | Artikel 30, lid 1 |
|
Artikel 41, lid 2 |
|
|
Artikel 42 | Artikel 32 |
|
Artikel 43, lid 1 | Artikel 33, lid 1 |
|
Artikel 43, lid 2 |
|
|
Artikel 43, lid 3 |
|
|
Artikel 43, lid 4 |
|
|
Artikel 43, lid 5 |
|
|
Artikel 43, lid 6 | Artikel 33, lid 2 |
|
Artikel 44, lid 1 | Artikel 34 |
|
Artikel 44, lid 2 | Artikel 31 |
|
Artikel 45 | Artikel 35 |
|
Artikel 46 | Artikel 37 |
|
Artikel 47, lid 1 | Artikel 38, lid 1 |
|
Artikel 47, lid 2 | Artikel 38, lid 2 |
|
Artikel 47, lid 3 | Artikel 38, lid 3 |
|
Artikel 48, lid 1 | Artikel 39, lid 1 |
|
Artikel 48, lid 2 | Artikel 39, lid 2 |
|
Artikel 48, lid 3 | Artikel 39, lid 3 |
|
Artikel 48, lid 4 | Artikel 39, lid 4 |
|
Artikel 49, lid 1 | Artikel 40, lid 1 |
|
Artikel 49, lid 2 | Artikel 40, lid 2 |
|
Artikel 50 | Artikel 41, lid 3 |
|
Artikel 51, lid 1 | Artikel 42, lid 1 |
|
Artikel 51, lid 2 |
|
|
Artikel 51, lid 3 |
|
|
Artikel 51, lid 4 |
|
|
Artikel 51, lid 5 | Artikel 42, leden 2 en 3 |
|
Artikel 51, lid 6 | Artikel 42, leden 4 en 5 |
|
Artikel 51, lid 7 | Artikel 42, leden 6 en 7 |
|
Artikel 52, lid 1 | Artikel 42 bis, lid 1 |
|
Artikel 52, lid 2 | Artikel 42 bis, lid 2 |
|
Artikel 52, lid 3 | Artikel 42 bis, lid 3 |
|
Artikel 52, lid 4 |
|
|
Artikel 52, lid 5 |
|
|
Artikel 53, lid 1 | Artikel 43, lid 1 |
|
Artikel 53, lid 2 | Artikel 43, lid 2 |
|
Artikel 54, lid 1 | Artikel 44, lid 1 |
|
Artikel 54, lid 2 | Artikel 44, lid 2 |
|
Artikel 54, lid 3 |
|
|
Artikel 55 | Artikel 45 |
|
Artikel 56 | Artikel 46 |
|
Artikel 57 | Artikel 47 |
|
Artikel 58, lid 1 | Artikel 48, lid 1 |
|
Artikel 58, lid 2 | Artikel 48, lid 1 |
|
Artikel 58, lid 3 | Artikel 48, lid 2 |
|
Artikel 59 | Artikel 49 |
|
Artikel 60, lid 1 | Artikel 50 |
|
Artikel 60, lid 2 |
|
|
Artikel 61 | Artikel 51 |
|
Artikel 62 | Artikel 52 |
|
Artikel 63, lid 1 | Artikel 53, lid 1 |
|
Artikel 63, lid 2 | Artikel 53, lid 2 |
|
Artikel 64 | Artikel 136, lid 2 |
|
Artikel 64, lid 3 |
|
|
Artikel 65 |
|
|
Artikel 66, lid 1 |
|
|
Artikel 66, lid 2 |
|
|
Artikel 67, lid 1 |
|
|
Artikel 67, lid 2 |
|
|
Artikel 68, lid 1 |
|
|
Artikel 68, lid 2 |
|
|
Artikel 69 |
|
|
Artikel 70, lid 1 |
|
|
Artikel 70, lid 2 |
|
|
Artikel 70, lid 3 |
|
|
Artikel 71 | Artikel 55 |
|
Artikel 72, lid 1 | Artikel 123 |
|
Artikel 72, lid 2 |
|
|
Artikel 72, lid 3 |
| Bijlage I, punt 38 |
Artikel 73, lid 1 | Artikel 22, lid 1 |
|
Artikel 73, lid 2 | Artikel 22, lid 2 |
|
Artikel 73, lid 3 | Artikel 22, lid 3 (2010/78) |
|
Artikel 74, lid 1 | Artikel 22, lid 3 (2010/76) |
|
Artikel 74, lid 2 | Artikel 22, lid 4 |
|
Artikel 74, lid 3 | Artikel 22, lid 5 |
|
Artikel 75, lid 1 | Bijlage V, punt 2 |
|
Artikel 75, lid 2 |
|
|
Artikel 75, lid 3 |
|
|
Artikel 75, lid 4 |
|
|
Artikel 75, lid 5 |
|
|
Artikel 76, lid 1 |
|
|
Artikel 76, lid 2 |
|
|
Artikel 76, lid 3 |
|
|
Artikel 77, lid 1 | Bijlage V, punt 3 |
|
Artikel 77, lid 2 | Bijlage V, punt 4 |
|
Artikel 77, lid 3 | Bijlage V, punt 5 |
|
Artikel 78 | Bijlage V, punt 6 |
|
Artikel 79 | Bijlage V, punt 7 |
|
Artikel 80, lid 1 | Bijlage V, punt 8 |
|
Artikel 80, lid 2 | Bijlage V, punt 9 |
|
Artikel 81 | Bijlage V, punt 10 | Bijlage IV, punt 5 |
Artikel 82 | Bijlage V, punt 11 |
|
Artikel 83, lid 1 | Bijlage V, punt 12 |
|
Artikel 83, lid 2 | Bijlage V, punt 13 |
|
Artikel 84, lid 1 | Bijlage V, punt 14 |
|
Artikel 84, lid 2 | Bijlage V, punt 14a) |
|
Artikel 84, lid 3 | Bijlage V, punt 15 |
|
Artikel 84, lid 4 | Bijlage V, punt 16 |
|
Artikel 84, lid 5 | Bijlage V, punt 17 |
|
Artikel 84, lid 6 | Bijlage V, punt 18 |
|
Artikel 84, lid 7 | Bijlage V, punt 19 |
|
Artikel 84, lid 8 | Bijlage V, punt 20 |
|
Artikel 84, lid 9 | Bijlage V, punt 21 |
|
Artikel 84, lid 10 | Bijlage V, punt 22 |
|
Artikel 85, lid 1 |
|
|
Artikel 85, lid 2 |
|
|
Artikel 86, lid 1 |
|
|
Artikel 86, lid 2 |
|
|
Artikel 87, lid 1 |
|
|
Artikel 87, lid 2 |
|
|
Artikel 87, lid 3 |
|
|
Artikel 87, lid 4 |
|
|
Artikel 87, lid 5 |
|
|
Artikel 88, lid 1 | Bijlage V, punt 23, laatste alinea |
|
Artikel 88, lid 2 | Bijlage V, punt 23, onder a) tot en met f), en eerste alinea |
|
Artikel 89 | Bijlage V, punt 23, onder k) |
|
Artikel 90, lid 1 | Bijlage V, punt 23, onder g) tot en met t) |
|
Artikel 90, lid 2 | Artikel 150, lid 3, onder b) |
|
Artikel 91, lid 1 | Bijlage V, punt 24 |
|
Artikel 91, lid 2 | Bijlage V, punt 24 |
|
Artikel 92, lid 1 | Artikel 124, lid 1 |
|
Artikel 92, lid 2 | Artikel 124, lid 2 |
|
Artikel 92, lid 3 | Artikel 124, lid 3 |
|
Artikel 92, lid 4 | Artikel 124, lid 4 |
|
Artikel 92, lid 5 | Artikel 124, lid 5 |
|
Artikel 92, lid 6 |
|
|
Artikel 92, lid 7 |
|
|
Artikel 92, lid 8 |
|
|
Artikel 92, lid 9 |
|
|
Artikel 93 |
|
|
Artikel 94, lid 1 | Bijlage XI, punt 1 |
|
Artikel 94, lid 2 | Bijlage XI, punt 1 bis |
|
Artikel 94, lid 3 | Bijlage XI, punt 2 |
|
Artikel 94, lid 4 | Bijlage XI, punt 3 |
|
Artikel 95 |
|
|
Artikel 96, lid 1 |
|
|
Artikel 96, lid 2 |
|
|
Artikel 96, lid 3 |
|
|
Artikel 97, lid 1 |
|
|
Artikel 97, lid 2 |
|
|
Artikel 98, lid 1 |
|
|
Artikel 98, lid 2 |
|
|
Artikel 98, lid 3 |
|
|
Artikel 98, lid 4 |
|
|
Artikel 98, lid 5 |
|
|
Artikel 99, lid 1 | Artikel 136, lid 1 |
|
Artikel 99, lid 2 |
|
|
Artikel 100, lid 1 | Artikel 136, lid 2, eerste alinea |
|
Artikel 100, lid 2 | Artikel 136, lid 2, tweede alinea |
|
Artikel 101 | Artikel 149 |
|
Artikel 102 |
|
|
Artikel 103, lid 1 | Artikel 68, lid 2 |
|
Artikel 103, lid 1 | Artikel 3 |
|
Artikel 103, lid 1 | Artikel 123 |
|
Artikel 103, lid 2 | Artikel 71, lid 1 |
|
Artikel 103, lid 3 | Artikel 71, lid 2 |
|
Artikel 103, lid 4 | Artikel 73, lid 2 |
|
Artikel 103, lid 5 |
|
|
Artikel 104, lid 1 | Artikel 68, lid 1 |
|
Artikel 104, lid 2 | Artikel 73, lid 3 |
|
Artikel 104, lid 3 |
|
|
Artikel 105, lid 1 | Artikel 124, lid 2 |
|
Artikel 105, lid 2 | Artikel 23 |
|
Artikel 106, lid 1 | Artikel 125, lid 1 | Artikel 2 |
Artikel 106, lid 2 | Artikel 125, lid 2 | Artikel 2 |
Artikel 106, lid 3 | Artikel 126, lid 1 |
|
Artikel 106, lid 4 | Artikel 126, lid 2 |
|
Artikel 106, lid 5 | Artikel 126, lid 3 |
|
Artikel 106, lid 6 | Artikel 126, lid 4 |
|
Artikel 107, lid 1 | Artikel 129, lid 1, eerste alinea |
|
Artikel 107, lid 2 | Artikel 129, lid 2, tweede alinea |
|
Artikel 107, lid 3 | Artikel 129, lid 1, derde alinea |
|
Artikel 108, lid 1, onder a) | Artikel 129, lid 3, eerste alinea |
|
Artikel 108, lid 1, onder b) |
|
|
Artikel 108, lid 2, onder a) | Artikel 129, lid 3, tweede alinea |
|
Artikel 108, lid 2, onder b) |
|
|
Artikel 108, lid 3 | Artikel 129, lid 3, vierde tot en met zevende alinea |
|
Artikel 108, lid 4 | Artikel 129, lid 3, achtste alinea |
|
Artikel 108, lid 5 | Artikel 129, lid 3, negende alinea |
|
Artikel 108, lid 6 | Artikel 129, lid 3, tiende alinea |
|
Artikel 109, lid 1 | Artikel 130, lid 1 |
|
Artikel 109, lid 2 | Artikel 130, lid 2 |
|
Artikel 110 | Artikel 131 |
|
Artikel 111, lid 1 | Artikel 131 bis, lid 1 |
|
Artikel 111, lid 2 | Artikel 131 bis, lid 2 |
|
Artikel 112, lid 1 | Artikel 132, lid 1 |
|
Artikel 112, lid 2 | Artikel 132, lid 2 |
|
Artikel 112, lid 3 | Artikel 132, lid 3 |
|
Artikel 112, lid 4 | ??? |
|
Artikel 113 | Artikel 141 |
|
Artikel 114, lid 1 | Artikel 127, lid 1 |
|
Artikel 114, lid 2 | Artikel 127, lid 2 |
|
Artikel 114, lid 3 | Artikel 127, lid 3 |
|
Artikel 115 | Artikel 135 |
|
Artikel 116, lid 1 | Artikel 137, lid 1 |
|
Artikel 116, lid 2 | Artikel 137, lid 2 |
|
Artikel 117, lid 1 | Artikel 138, lid 1 |
|
Artikel 117, lid 2 | Artikel 138, lid 2 |
|
Artikel 118, lid 1 | Artikel 139, lid 1 |
|
Artikel 118, lid 2 | Artikel 139, lid 2 |
|
Artikel 118, lid 3 | Artikel 139, lid 3 |
|
Artikel 119, lid 1 | Artikel 140, lid 1 | Artikel 2 |
Artikel 119, lid 2 | Artikel 140, lid 2 | Artikel 2 |
Artikel 119, lid 3 | Artikel 140, lid 3 | Artikel 2 |
Artikel 120 | Artikel 142 |
|
Artikel 121, lid 1 | Artikel 143, lid 1 |
|
Artikel 121, lid 2 | Artikel 143, lid 2 |
|
Artikel 121, lid 3 | Artikel 143, lid 3 |
|
Artikel 122 |
|
|
Artikel 123 |
|
|
Artikel 124 |
|
|
Artikel 125 |
|
|
Artikel 126 |
|
|
Artikel 127 |
|
|
Artikel 128 |
|
|
Artikel 129 |
|
|
Artikel 130 |
|
|
Artikel 131 |
|
|
Artikel 133, lid 1 | Artikel 144 |
|
Artikel 133, lid 2 |
|
|
Artikel 133, lid 3 |
|
|
Artikel 134, lid 1 | Artikel 122 bis, lid 9 |
|
Artikel 134, lid 2 | Artikel 69, lid 4 |
|
Artikel 134, lid 3 | Artikel 70, lid 4 |
|
Artikel 135 | Artikel 150, lid 1 |
|
Artikel 136, lid 1 | Artikel 150, lid 1, onder a) |
|
Artikel 136, lid 2 | Artikel 150, lid 2 |
|
Artikel 137, lid 1 | Artikel 151, lid 1 |
|
Artikel 137, lid 2 | Artikel 151, lid 2 |
|
Artikel 138, lid 1 | Artikelen 151 bis, 151 ter en 151 quater |
|
Artikel 138, lid 2 | Artikelen 151 bis, 151 ter en 151 quater |
|
Artikel 138, lid 3 | Artikelen 151 bis, 151 ter en 151 quater |
|
Artikel 138, lid 4 | Artikelen 151 bis, 151 ter en 151 quater |
|
Artikel 138, lid 5 | Artikelen 151 bis, 151 ter en 151 quater |
|
Artikel 139 |
|
|
Artikel 140 |
|
|
Artikel 141 | Artikel 29 |
|
Artikel 142 | Artikel 30 |
|
Artikel 143 | Artikel 33 |
|
Artikel 144 | Artikel 40 |
|
Artikel 145 | Artikel 41 |
|
Artikel 146 | Artikel 42 |
|
Artikel 147 | Artikel 42 bis |
|
Artikel 148 | Artikel 43 |
|
Artikel 149 |
|
|
Artikel 150, lid 1 | Artikel 156, lid 4 |
|
Artikel 150, lid 2 |
|
|
Artikel 151, lid 1 | Artikel 157, lid 1 |
|
Artikel 151, lid 2 |
|
|
Artikel 151, lid 3 | Artikel 157, lid 2 |
|
Artikel 151, lid 4 | Artikel 157, lid 2 |
|
Artikel 152 | Artikel 158 |
|
Artikel 153 | Artikel 159 |
|
Artikel 154 | Artikel 160 |
|
PROCEDURE
Titel | Toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen (wijziging van Richtlijn 2002/87/EG) | |||
Document- en procedurenummers | COM(2011)0453 – C7-0210/2011 – 2011/0203(COD) | |||
Datum indiening bij EP | 20.7.2011 |
|
|
|
Commissie ten principale Datum bekendmaking | ECON 13.9.2011 |
|
|
|
Medeadviserende commissie(s) Datum bekendmaking | JURI 13.9.2011 |
|
|
|
Geen advies Datum besluit | JURI 21.11.2011 |
|
|
|
Rapporteur(s) Datum benoeming | Othmar Karas 20.10.2009 |
|
|
|
Behandeling in de commissie | 26.9.2011 | 4.10.2011 | 24.1.2012 | 13.2.2012 |
| 27.3.2012 | 12.4.2012 |
|
|
Datum goedkeuring | 14.5.2012 |
|
|
|
Uitslag eindstemming | +: –: 0: | 43 1 0 | ||
Bij de eindstemming aanwezige leden | Burkhard Balz, Elena Băsescu, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Pascal Canfin, Rachida Dati, Leonardo Domenici, Diogo Feio, Markus Ferber, Elisa Ferreira, Ildikó Gáll-Pelcz, Jean-Paul Gauzès, Sven Giegold, Sylvie Goulard, Liem Hoang Ngoc, Gunnar Hökmark, Syed Kamall, Othmar Karas, Jürgen Klute, Philippe Lamberts, Werner Langen, Astrid Lulling, Hans-Peter Martin, Sławomir Witold Nitras, Ivari Padar, Alfredo Pallone, Antolín Sánchez Presedo, Olle Schmidt, Edward Scicluna, Peter Simon, Marianne Thyssen, Ramon Tremosa i Balcells, Corien Wortmann-Kool, Pablo Zalba Bidegain | |||
Bij de eindstemming aanwezige vaste plaatsvervanger(s) | Vicky Ford, Roberto Gualtieri, Carl Haglund, Mario Mauro, Gianni Pittella, Andreas Schwab, Catherine Stihler | |||
Bij de eindstemming aanwezige plaatsvervanger(s) (art. 187, lid 2) | Martin Callanan, Timothy Kirkhope, Marisa Matias, Jutta Steinruck | |||
Datum indiening | 30.5.2012 | |||