Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3) Kryzys finansowy pokazał, że nieodpowiedzialne zachowanie uczestników rynku może naruszyć podstawy systemu finansowego, prowadząc do braku zaufania wśród wszystkich stron, w szczególności konsumentów, oraz wywierając poważne konsekwencje społeczne i gospodarcze. Wielu konsumentów straciło zaufanie do sektora finansowego, a kredytobiorcy mieli coraz większe trudności ze spłatą swoich kredytów, co doprowadziło do wzrostu liczby przypadków zaległości w spłacie i egzekucji z nieruchomości. W związku z problemami, które uwidoczniły się w trakcie kryzysu finansowego, i w kontekście wysiłków zmierzających do zapewnienia skutecznego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego, Komisja zaproponowała środki odnoszące się do umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, między innymi rzetelne ramy prawne dla pośrednictwa kredytowego, pod kątem zapewnienia na przyszłość odpowiedzialnych i rzetelnych rynków oraz przywrócenia zaufania konsumentów.

(3) Kryzys finansowy pokazał, że nieodpowiedzialne zachowanie uczestników rynku może naruszyć podstawy systemu finansowego, prowadząc do braku zaufania wśród wszystkich stron, w szczególności konsumentów, oraz wywierając poważne konsekwencje społeczne i gospodarcze. Wielu konsumentów straciło zaufanie do sektora finansowego, a kredytobiorcy mieli coraz większe trudności ze spłatą swoich kredytów, co doprowadziło do wzrostu liczby przypadków zaległości w spłacie i egzekucji z nieruchomości. W związku z tym grupa G20 zleciła Radzie Stabilności Finansowej ustanowienie zasad dotyczących odpowiednich standardów zawierania umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi. Chociaż niektóre z najpoważniejszych problemów związanych z kryzysem wystąpiły poza Unią, konsumenci w Unii mają znaczny poziom zadłużenia, głównie w postaci kredytów związanych z nieruchomościami mieszkalnymi. Należy zatem zapewnić, że unijne ramy regulacyjne w tej dziedzinie są solidne, spójne z międzynarodowymi zasadami i właściwie wykorzystują szereg dostępnych narzędzi, w tym wskaźnik wartości kredytu do wartości nieruchomości, wartości kredytu do dochodu, zadłużenia do dochodu i inne podobne wskaźniki. Jest to istotne w kontekście wysiłków zapewniających skuteczny i konkurencyjny rynek wewnętrzny, który gwarantuje stabilność finansową, odpowiedzialne rynki i zaufanie konsumentów, zgodnie z zobowiązaniem zawartym w komunikacie Komisji zatytułowanym „Akt o jednolitym rynku. Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania”1.

________________

1 COM(2011)0206 , 13.4.2011.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4) Wskazano szereg problemów występujących na unijnych rynkach kredytu hipotecznego, związanych z nieodpowiedzialnym udzielaniem i zaciąganiem kredytów na etapie przed zawarciem umowy oraz potencjalne możliwości występowania nieodpowiedzialnego zachowania pośredników kredytowych i instytucji niekredytowych. Niektóre problemy dotyczyły kredytów denominowanych w walucie obcej, które konsumenci zaciągnęli w danej walucie, aby skorzystać z oferowanej stopy oprocentowania, jednak nie rozumiejąc związanego z tym ryzyka walutowego. Problemy te wynikają z nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku i nieprawidłowości regulacyjnych, a także z innych czynników, takich jak ogólny klimat gospodarczy i niski poziom wiedzy finansowej. Inne problemy to nieskuteczność, niespójność lub brak systemów rejestracji, udzielania zezwoleń i nadzoru w odniesieniu do pośredników kredytowych i instytucji niekredytowych oferujących kredyty związane z nieruchomościami mieszkalnymi. Wskazane problemy mają potencjalnie znaczące skutki uboczne dla całej gospodarki, mogą przynosić szkody konsumentom, stanowić przeszkody gospodarcze lub prawne w prowadzeniu działalności transgranicznej oraz stwarzać nierówne warunki działalności dla różnych podmiotów.

(4) Komisja wskazała szereg problemów występujących na rynkach kredytu hipotecznego w Unii, związanych z nieodpowiedzialnym udzielaniem i zaciąganiem kredytów, oraz potencjalne możliwości występowania nieodpowiedzialnego zachowania uczestników rynku, w tym pośredników kredytowych i instytucji niekredytowych. Niektóre problemy dotyczyły kredytów denominowanych w walucie obcej, które konsumenci zaciągnęli w danej walucie, aby skorzystać z oferowanej stopy oprocentowania, nie posiadając jednak odpowiednich informacji o związanym z tym ryzykiem walutowym lub nie rozumiejąc go. Problemy te wynikają z nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku i nieprawidłowości regulacyjnych, a także z innych czynników, takich jak ogólny klimat gospodarczy i niski poziom wiedzy finansowej. Inne problemy to nieskuteczność, niespójność lub brak systemów rejestracji, udzielania zezwoleń i nadzoru w odniesieniu do pośredników kredytowych i instytucji niekredytowych oferujących kredyty związane z nieruchomościami mieszkalnymi. Wskazane problemy mają potencjalnie znaczące skutki uboczne dla całej gospodarki, mogą przynosić szkody konsumentom, stanowić przeszkody gospodarcze lub prawne w prowadzeniu działalności transgranicznej oraz stwarzać nierówne warunki działalności dla różnych podmiotów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5) Aby ułatwić powstanie sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego o wysokim poziomie ochrony konsumentów w obszarze umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, należy przyjąć w niektórych obszarach zharmonizowane unijne ramy prawne. Ponadto konieczne jest ustanowienie zharmonizowanych standardów, które zagwarantują, że konsumenci poszukujący ofert umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi będą mieli pewność, że instytucje, z którymi nawiązują kontakt, działają w sposób profesjonalny i odpowiedzialny.

(5) Aby ułatwić powstanie sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego o wysokim poziomie ochrony konsumentów w obszarze umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, należy przyjąć w niektórych obszarach odpowiednio zharmonizowane unijne ramy prawne, z uwzględnieniem krajowych i regionalnych różnic na rynku nieruchomości mieszkalnych, a przez to – na rynku związanych z tym usług kredytowych i pokrewnych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5a) Niniejsza dyrektywa powinna zatem dążyć do rozwoju bardziej przejrzystego, skutecznego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego poprzez spójne, elastyczne i sprawiedliwe umowy o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi, a jednocześnie promować zrównoważone udzielanie i zaciąganie pożyczek oraz włączenie finansowe, zapewniając przez to wysoki stopień ochrony konsumentów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6) Niniejsza dyrektywa powinna poprawić warunki do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zbliżenie systemów prawnych państw członkowskich oraz wprowadzenie standardów jakości dla niektórych usług, w szczególności w odniesieniu do dystrybucji i udzielania kredytów przez kredytodawców i pośredników kredytowych. Wprowadzenie standardów jakości dla usług obejmujących udzielanie kredytów wiąże się z koniecznością wprowadzenia przepisów dotyczących wymogów w zakresie udzielania zezwoleń i wymogów ostrożnościowych.

(6) Niniejsza dyrektywa powinna poprawić warunki do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zbliżenie systemów prawnych państw członkowskich, wprowadzenie standardów jakości dla niektórych usług, w szczególności w odniesieniu do dystrybucji i udzielania kredytów przez kredytodawców i pośredników kredytowych, oraz promowanie dobrych praktyk. Wprowadzenie standardów jakości dla usług obejmujących udzielanie kredytów wiąże się z koniecznością wprowadzenia przepisów dotyczących wymogów w zakresie udzielania zezwoleń i wymogów ostrożnościowych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W obszarach nieobjętych niniejszą dyrektywą państwa członkowskie powinny mieć swobodę w utrzymaniu bądź wprowadzeniu przepisów prawodawstwa krajowego. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość utrzymania lub wprowadzenia przepisów krajowych w takich obszarach jak prawo zobowiązań, dotyczących ważności umów o kredyt, wyceny nieruchomości, rejestracji gruntów, informacji umownych, kwestii po zawarciu umowy oraz postępowania w przypadku zaległości w spłacie.

(7) W obszarach nieobjętych niniejszą dyrektywą państwa członkowskie powinny mieć swobodę w utrzymaniu bądź wprowadzeniu przepisów prawodawstwa krajowego. W szczególności państwa członkowskie powinny mieć możliwość utrzymania lub wprowadzenia przepisów krajowych w takich obszarach jak prawo zobowiązań w odniesieniu do ważności umów o kredyt, prawo rzeczowe, rejestracja gruntów, informacje umowne i kwestie po zawarciu umowy nieuregulowane w niniejszej dyrektywie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8) Ponieważ konsumenci i przedsiębiorstwa nie są w takiej samej sytuacji, nie potrzebują takiego samego poziomu ochrony. O ile istotne jest zagwarantowanie praw konsumentów przepisami, od których nie można odstąpić w umowie, o tyle rozsądne jest umożliwienie przedsiębiorstwom i organizacjom zawierania innych umów. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zatem zastosowanie do kredytu udzielanego konsumentom. Państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość rozszerzenia tego zakresu na osoby fizyczne lub prawne, które nie są konsumentami, w szczególności mikroprzedsiębiorstwa, zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw.

(8) Ponieważ konsumenci i przedsiębiorstwa nie są w takiej samej sytuacji, nie potrzebują takiego samego poziomu ochrony. O ile istotne jest zagwarantowanie praw konsumentów przepisami, od których nie można odstąpić w umowie, o tyle rozsądne jest umożliwienie przedsiębiorstwom i organizacjom zawierania innych umów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do niektórych umów o kredyt, które ostatecznie zostaną spłacone z przychodów ze sprzedaży nieruchomości i których głównym celem jest ułatwienie konsumpcji, takich jak produkty finansowe służące monetyzacji nieruchomości i gwarantujące prawo dożywotniego zamieszkiwania w niej (ang. equity release products) lub inne równoważne produkty specjalistyczne. Takie umowy o kredyt mają specyficzne cechy charakterystyczne, które wykraczają poza zakres niniejszej dyrektywy. Na przykład ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy jest nieistotna, ponieważ płatności dokonywane są przez kredytodawcę na rzecz kredytobiorcy, a nie w odwrotnym kierunku. Taka transakcja wymagałaby również między innymi udzielenia znacząco innych informacji przed zawarciem umowy. Ponadto inne produkty, takie jak sprzedaż nieruchomości z prawem dożywocia (ang. home reversions), które pełnią funkcje podobne do odwróconej hipoteki lub hipoteki dożywotniej (ang. lifetime mortgage), nie wiążą się z udzieleniem kredytu, a zatem wykraczałyby poza zakres niniejszej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa powinna mieć jednak zastosowanie do tych zabezpieczonych kredytów, których głównym celem jest ułatwienie nabycia nieruchomości, w tym do kredytów niewymagających spłaty kapitału i kredytów, których celem jest zapewnienie tymczasowego finansowania w okresie między sprzedażą jednej nieruchomości i nabyciem drugiej.

(10) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do niektórych umów o kredyt, w przypadku których kredytodawca wypłaca kwotę kredytu jednorazowo, w regularnych ratach lub w innej formie w zamian za kwotę pochodzącą ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnej, i których głównym celem jest ułatwienie konsumpcji, takich jak produkty finansowe służące monetyzacji nieruchomości i gwarantujące prawo dożywotniego zamieszkiwania w niej (ang. equity release products) lub inne równoważne produkty specjalistyczne. Takie umowy o kredyt mają specyficzne cechy charakterystyczne, które wykraczają poza zakres niniejszej dyrektywy. Na przykład ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy jest nieistotna, ponieważ płatności dokonywane są przez kredytodawcę na rzecz kredytobiorcy, a nie w odwrotnym kierunku. Taka transakcja wymagałaby również między innymi udzielenia znacząco innych informacji przed zawarciem umowy. Ponadto inne produkty, takie jak sprzedaż nieruchomości z prawem dożywocia (ang. home reversions), które pełnią funkcje podobne do odwróconej hipoteki lub hipoteki dożywotniej (ang. lifetime mortgage), nie wiążą się z udzieleniem kredytu, a zatem wykraczałyby poza zakres niniejszej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa powinna mieć jednak zastosowanie do tych zabezpieczonych kredytów, których głównym celem jest ułatwienie nabycia nieruchomości, w tym do kredytów niewymagających spłaty kapitału i kredytów, których celem jest zapewnienie tymczasowego finansowania w okresie między sprzedażą jednej nieruchomości i nabyciem drugiej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10a) Należy też umożliwić państwom członkowskim, pod pewnymi warunkami, wyłączenie niektórych innych umów o kredyt, takich jak umowy dotyczące pożyczek udzielanych ograniczonej grupie klientów na korzystnych warunkach lub udzielanych przez spółdzielnie kredytowe, tak aby zapewnić odpowiednią równowagę między potrzebami stabilności finansowej i jednolitego rynku z jednej strony, a włączeniem finansowym i dostępem do kredytu z drugiej strony.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11) Ze względów pewności prawa unijne ramy prawne w obszarze umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi powinny być zgodne z innymi aktami prawnymi Unii i uzupełniać je, w szczególności w obszarach ochrony konsumenta i nadzoru ostrożnościowego. Definicje podstawowych terminów takich jak „konsument”, „kredytodawca”, „pośrednik kredytowy”, „umowy o kredyt” i „trwały nośnik” oraz najważniejsze pojęcia stosowane w standardowych informacjach określających finansowe cechy charakterystyczne kredytu, takie jak całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta, rzeczywista roczna stopa oprocentowania i stopa oprocentowania kredytu, powinny być zgodne z definicjami zawartymi w dyrektywie 2008/48/WE, aby ta sama terminologia odnosiła się do tych samych faktów, niezależnie od tego czy kredyt jest kredytem konsumenckim, czy kredytem związanym z nieruchomością mieszkalną. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić w ramach transpozycji niniejszej dyrektywy spójność w zakresie ich stosowania i interpretacji.

(11) Ze względów pewności prawa unijne ramy prawne w obszarze umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi powinny być zgodne z innymi aktami prawnymi Unii i uzupełniać je, w szczególności w obszarach ochrony konsumenta i nadzoru ostrożnościowego. Niektóre podstawowe definicje powinny być zgodne z definicjami zawartymi w dyrektywie 2008/48/WE, aby ta sama terminologia odnosiła się do tych samych faktów, niezależnie od tego czy kredyt jest kredytem konsumenckim, czy kredytem związanym z nieruchomością mieszkalną Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić w ramach transpozycji niniejszej dyrektywy odpowiednią spójność w zakresie ich stosowania i interpretacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

11a. Definicja „pośrednika kredytowego” nie powinna obejmować samego odesłania konsumenta do pośrednika kredytowego lub kredytodawcy, jeżeli dana osoba nie prowadzi oprócz tego działalności wyszczególnionej w definicji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) Aby zapewnić spójne ramy prawne dla konsumentów w obszarze kredytu oraz zminimalizować obciążenia administracyjne dla kredytodawców i pośredników kredytowych, zasadnicza struktura niniejszej dyrektywy powinna odpowiadać strukturze dyrektywy 2008/48/WE, w szczególności koncepcje stwierdzające: że informacje zawarte w reklamie dotyczącej umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi powinny być przedstawione konsumentowi w postaci reprezentatywnego przykładu, że szczegółowe informacje udzielane przed zawarciem umowy powinny być przekazane konsumentowi w formie standardowego arkusza informacyjnego, że konsument powinien otrzymać wystarczające wyjaśnienia przed zawarciem umowy o kredyt oraz że kredytodawca powinien przeprowadzić ocenę zdolności kredytowej kredytobiorcy przed udzieleniem kredytu. Podobnie kredytodawcom należy również zapewnić niedyskryminujący dostęp do odpowiednich baz danych o kredytach, aby zapewnić warunki jednakowe z tymi, jakie gwarantuje dyrektywa 2008/48/WE. Podobnie do dyrektywy 2008/48/WE niniejsza dyrektywa powinna zapewnić odpowiednie udzielanie zezwoleń wszystkim kredytodawcom udzielającym kredytów związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, ich odpowiednią rejestrację oraz odpowiedni nadzór nad nimi, a także wprowadzić wymogi dotyczące ustanowienia mechanizmów pozasądowego rozstrzygania sporów i dostępu do nich.

(12) Aby zapewnić spójne ramy prawne dla konsumentów w obszarze kredytu oraz zminimalizować obciążenia administracyjne dla kredytodawców i pośredników kredytowych, zasadnicza struktura niniejszej dyrektywy powinna możliwie najbardziej odpowiadać strukturze dyrektywy 2008/48/WE, w szczególności koncepcje stwierdzające: że informacje zawarte w reklamie dotyczącej umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi powinny być przedstawione konsumentowi w postaci reprezentatywnego przykładu, że szczegółowe informacje udzielane przed zawarciem umowy powinny być przekazane konsumentowi w formie standardowego arkusza informacyjnego, że konsument powinien otrzymać wystarczające wyjaśnienia przed zawarciem umowy o kredyt, że podstawa obliczenia kosztu kredytu powinna być zharmonizowana i nie powinna obejmować opłat notarialnych oraz że kredytodawca powinien przeprowadzić ocenę zdolności kredytowej kredytobiorcy przed udzieleniem kredytu. Podobnie kredytodawcom należy również zapewnić niedyskryminujący dostęp do odpowiednich baz danych o kredytach, aby zapewnić warunki jednakowe z tymi, jakie gwarantuje dyrektywa 2008/48/WE. Podobnie do dyrektywy 2008/48/WE niniejsza dyrektywa powinna zapewnić odpowiednie udzielanie zezwoleń wszystkim kredytodawcom udzielającym kredytów związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, ich odpowiednią rejestrację oraz odpowiedni nadzór nad nimi, a także wprowadzić wymogi dotyczące ustanowienia mechanizmów pozasądowego rozstrzygania sporów i dostępu do nich.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) Niniejsza dyrektywa powinna uzupełniać dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE, która określa wymóg, by konsument był informowany o istnieniu lub braku prawa do odstąpienia od umowy i przewiduje prawo do odstąpienia od umowy. Jednak o ile dyrektywa 2002/65/WE przewiduje możliwość przekazania informacji udzielanych przed zawarciem umowy już po zawarciu umowy, byłoby to niewłaściwe w przypadku umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi ze względu na wagę tego zobowiązania finansowego dla konsumenta. Ponadto, jak przewidziano w dyrektywie 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (dyrektywa w sprawie sprzedaży obwoźnej), konsumenci powinni mieć prawo do odstąpienia od umowy o kredyt związanej z nieruchomością mieszkalną zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa i powinni zostać poinformowani o istnieniu tego prawa.

(13) Niniejsza dyrektywa powinna uzupełniać dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE, która określa wymóg, by w przypadku sprzedaży na odległość konsument był informowany o istnieniu lub braku prawa do odstąpienia od umowy, i przewiduje prawo do odstąpienia od umowy. Jednak o ile dyrektywa 2002/65/WE przewiduje możliwość przekazania informacji udzielanych przed zawarciem umowy już po zawarciu umowy, byłoby to niewłaściwe w przypadku umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi ze względu na wagę tego zobowiązania finansowego dla konsumenta. Ponadto, oprócz praw określonych na mocy niniejszej dyrektywy, jak przewidziano w dyrektywie 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (dyrektywa w sprawie sprzedaży obwoźnej), konsumenci powinni mieć prawo do odstąpienia od umowy o kredyt związanej z nieruchomością mieszkalną zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa i powinni zostać poinformowani o istnieniu tego prawa.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Równie ważne jest uwzględnienie specyfiki umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, która uzasadnia odmienne podejście. Ze względu na charakter i możliwe dla konsumenta konsekwencje umowy o kredyt związanej z nieruchomością mieszkalną, materiały reklamowe i dostosowane do indywidualnych potrzeb konsumenta informacje udzielane przed zawarciem umowy powinny obejmować ostrzeżenie przed ryzykiem, na przykład ostrzeżenie o charakterze i konsekwencjach ustanowienia zabezpieczenia. Zgodnie ze stosowanym już w tym sektorze dobrowolnym podejściem w zakresie kredytów mieszkaniowych, informacje ogólne udzielane przed zawarciem umowy powinny być dostępne w każdym momencie, oprócz dostosowanych do indywidualnych potrzeb konsumenta informacji udzielanych przed zawarciem umowy. Ponadto zróżnicowane podejście jest uzasadnione w celu uwzględnienia doświadczeń wynikających z kryzysu finansowego, tak by zagwarantować rzetelne udzielanie kredytów. W tym kontekście należy wzmocnić przepisy dotyczące oceny zdolności kredytowej w porównaniu z przepisami dotyczącymi kredytu konsumenckiego, pośrednicy kredytowi powinni również przekazywać bardziej dokładne informacje na temat ich statusu i powiązań z kredytodawcami, aby ujawnić potencjalne konflikty interesów, a wszystkie podmioty biorące udział w zawieraniu umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi powinny być objęte odpowiednimi procedurami udzielania zezwoleń, rejestracji i nadzoru.

(14) Równie ważne jest uwzględnienie specyfiki umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, która uzasadnia odmienne podejście. Ze względu na charakter i możliwe dla konsumenta konsekwencje umowy o kredyt związanej z nieruchomością mieszkalną, materiały reklamowe i dostosowane do indywidualnych potrzeb konsumenta informacje udzielane przed zawarciem umowy powinny obejmować odpowiednie ostrzeżenie przed ryzykiem, na przykład ostrzeżenie o charakterze i konsekwencjach ustanowienia zabezpieczenia. Zgodnie ze stosowanym już w tym sektorze dobrowolnym podejściem w zakresie kredytów mieszkaniowych, informacje ogólne udzielane przed zawarciem umowy powinny być dostępne w każdym momencie, oprócz dostosowanych do indywidualnych potrzeb konsumenta informacji udzielanych przed zawarciem umowy. Ponadto zróżnicowane podejście jest uzasadnione w celu uwzględnienia doświadczeń wynikających z kryzysu finansowego, tak by zagwarantować rzetelne udzielanie kredytów. W tym kontekście należy wzmocnić przepisy dotyczące oceny zdolności kredytowej w porównaniu z przepisami dotyczącymi kredytu konsumenckiego, pośrednicy kredytowi powinni również przekazywać bardziej dokładne informacje na temat ich statusu i powiązań z kredytodawcami, aby ujawnić potencjalne konflikty interesów, a wszystkie podmioty biorące udział w zawieraniu umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi powinny być objęte odpowiednimi procedurami udzielania zezwoleń, rejestracji i nadzoru.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14a) Konieczne jest także uregulowanie niektórych dodatkowych dziedzin, aby odzwierciedlić specyfikę kredytów związanych z nieruchomościami mieszkalnymi. Z uwagi na znaczenie tej transakcji należy zapewnić, że konsumenci mają odpowiedni czas na refleksję przed zobowiązaniem się do zaciągnięcia kredytu. Ważne jest również zapobieganie praktykom, które mogą skłonić konsumentów do zawarcia umowy o kredyt, która nie leży w ich najlepszym interesie, takim jak sprzedaż wiązana niektórych produktów, bez ograniczania łączenia produktów, które może być korzystne dla konsumentów. Ważne jest też zapewnienie, że nieruchomość mieszkalna jest odpowiednio wyceniona przed zawarciem umowy o kredyt oraz – jeżeli wycena dotyczy zobowiązania o charakterze ogólnym konsumenta – w razie zaległości w spłacie. Należy także uregulować postępowanie w przypadku zaległości i niewykonanych zobowiązań. Należy zezwolić państwom członkowskim na utrzymanie lub wprowadzenie wymogów dotyczących procedury, jakiej należy przestrzegać w odniesieniu do zaległości i egzekucji, lub możliwości, z jakich należy skorzystać przed wszczęciem procedury egzekucji z nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości znajdującej się na ich terytorium.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15) Pośrednicy często prowadzą więcej rodzajów działalności niż tylko pośrednictwo kredytowe, a zwłaszcza usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego lub inwestycyjnego. Niniejsza dyrektywa powinna zatem zapewnić również pewien poziom spójności z dyrektywą 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego i dyrektywą 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG. W szczególności, zasadniczo zgodne z dyrektywą 2002/92/WE powinny być wymogi ostrożnościowe wobec pośredników, aby uprościć proces rozpoczynania działalności w charakterze pośrednika kredytowego i podejmowania działalności transgranicznej.

(15) Pośrednicy często prowadzą więcej rodzajów działalności niż tylko pośrednictwo kredytowe, a zwłaszcza usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego lub inwestycyjnego. Niniejsza dyrektywa powinna zatem zapewnić również pewien poziom spójności z dyrektywą 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego i dyrektywą 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG. W szczególności, na instytucje kredytowe i pośredników ubezpieczeniowych nie należy nakładać wymogu osobnego zezwolenia na prowadzenie działalności pośrednika kredytowego, tak aby uprościć proces rozpoczynania działalności w charakterze pośrednika kredytowego i podejmowania działalności transgranicznej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15a) Aby zwiększyć zdolność konsumentów do samodzielnego podejmowania świadomych decyzji w zakresie odpowiedzialnego zaciągania pożyczek i zarządzania długiem, państwa członkowskie powinny współpracować z zainteresowanymi stronami w celu ułatwiania i promowania edukacji konsumentów w tych dziedzinach. Państwa członkowskie powinny w szczególności dopilnować, aby dla konsumentów podatnych na zagrożenia i mniej doświadczonych, takich jak kupujący po raz pierwszy, była dostępna pomoc.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16) Obowiązujące ramy prawne powinny dawać konsumentom zaufanie co do tego, że kredytodawcy i pośrednicy kredytowi działają w najlepszym interesie konsumenta. Kluczowym aspektem dla zapewnienia takiego zaufania konsumentów jest wymóg zagwarantowania wysokiego poziomu sprawiedliwości, uczciwości i profesjonalizmu w przedmiotowym sektorze. Niniejsza dyrektywa powinna określać wymóg odpowiedniej wiedzy i kompetencji, które należy udowodnić na poziomie danej instytucji, jednak państwa członkowskie powinny mieć swobodę w zakresie wprowadzenia lub utrzymania takich wymogów mających zastosowanie do indywidualnych osób fizycznych.

(16) Obowiązujące ramy prawne powinny dawać konsumentom zaufanie co do tego, że kredytodawcy i pośrednicy kredytowi działają w interesie konsumenta. Kluczowym aspektem dla zapewnienia takiego zaufania konsumentów jest wymóg zagwarantowania wysokiego poziomu sprawiedliwości, uczciwości i profesjonalizmu w przedmiotowym sektorze, odpowiedniego zarządzania konfliktami interesów, w tym wynikającymi z wynagrodzenia, oraz udzielania porad w najlepszym interesie konsumenta. Niniejsza dyrektywa powinna określać wymóg odpowiedniej wiedzy i kompetencji, które należy udowodnić na poziomie danej instytucji, jednak państwa członkowskie powinny mieć swobodę w zakresie wprowadzenia lub utrzymania takich wymogów mających zastosowanie do indywidualnych osób fizycznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17) Kredytodawcy i pośrednicy kredytowi często wykorzystują reklamy, które nierzadko zawierają specjalne warunki, aby zainteresować konsumentów określonym produktem. Konsumentów należy zatem chronić przed nieuczciwymi lub wprowadzającymi w błąd praktykami reklamowymi i zapewnić im możliwość porównania reklam. Niezbędne są szczegółowe przepisy dotyczące reklamy umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi oraz wykaz elementów, które należy uwzględnić w materiałach reklamowych i marketingowych skierowanych do konsumentów, aby umożliwić im porównanie różnych ofert. Przepisy takie uwzględniają specyfikę umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, na przykład fakt, że w przypadku niedokonywania spłaty kredytu istnieje ryzyko utraty danej nieruchomości przez konsumenta. Państwa członkowskie powinny mieć swobodę w zakresie wprowadzenia lub utrzymania w swoim prawie krajowym wymogów dotyczących ujawniania informacji w odniesieniu do reklam niezawierających informacji na temat kosztu kredytu.

(17) Kredytodawcy i pośrednicy kredytowi często wykorzystują reklamy, które nierzadko zawierają specjalne warunki, aby zainteresować konsumentów określonym produktem. Konsumentów należy zatem chronić przed nieuczciwymi lub wprowadzającymi w błąd praktykami reklamowymi i zapewnić im możliwość porównania reklam. Niezbędne są szczegółowe ostateczne przepisy dotyczące reklamy umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i umów o kredyt hipoteczny oraz wykaz elementów, które należy uwzględnić w materiałach reklamowych i marketingowych skierowanych do konsumentów, aby umożliwić im porównanie różnych ofert, o ile w reklamie będzie mowa o odsetkach i kosztach. Z wyjątkiem tych szczegółowych ostatecznych przepisów państwa członkowskie powinny mieć swobodę w zakresie określania wymogów informacyjnych w swoim prawie krajowym. Przepisy takie powinny uwzględniać specyfikę umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Reklama zazwyczaj koncentruje się na jednym lub kilku konkretnych produktach, tymczasem konsumenci powinni mieć możliwość podjęcia decyzji na podstawie pełnej wiedzy o całej gamie oferowanych produktów kredytowych. W tym kontekście informacje ogólne pełnią istotną rolę w zakresie uświadamiania konsumentów na temat szerokiej gamy produktów i usług oferowanych przez określonego kredytodawcę lub pośrednika kredytowego i ich najważniejszych cechach. Konsumenci powinni zatem mieć w każdym momencie dostęp do informacji ogólnych na temat oferowanych produktów kredytowych. Powinni oni ponadto otrzymywać dostosowane do swoich potrzeb informacje z odpowiednim wyprzedzeniem przed zawarciem umowy o kredyt, aby mieć możliwość porównania i przeanalizowania charakterystycznych cech poszczególnych produktów kredytowych.

Reklama zazwyczaj koncentruje się na jednym lub kilku konkretnych produktach, tymczasem konsumenci powinni mieć możliwość podjęcia decyzji na podstawie pełnej wiedzy o całej gamie oferowanych produktów kredytowych. W tym kontekście informacje ogólne pełnią istotną rolę w zakresie uświadamiania konsumentów na temat szerokiej gamy produktów i usług oferowanych przez określonego kredytodawcę lub pośrednika kredytowego i ich najważniejszych cechach. Konsumenci powinni zatem mieć w każdym momencie dostęp do informacji ogólnych na temat oferowanych produktów kredytowych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18a) Konsumenci powinni ponadto otrzymywać dostosowane do swoich potrzeb informacje z odpowiednim wyprzedzeniem przed zawarciem umowy o kredyt, aby mieć możliwość porównania i przeanalizowania charakterystycznych cech poszczególnych produktów kredytowych. Zgodnie z zaleceniem Komisji 2001/193/WE w sprawie informacji przedumownych, jakie mają być udzielane konsumentom przez kredytodawców oferujących kredyty mieszkaniowe1, Komisja skontrolowała europejski znormalizowany arkusz informacyjny (ESIS), w którym przedstawia się dostosowane do potrzeb kredytobiorcy informacje na temat oferowanej umowy o kredyt. Dane zgromadzone przez Komisję wskazują na potrzebę przeprowadzenia przeglądu treści i formatu arkusza ESIS, aby uzyskać pewność, że będzie on jasny i zrozumiały oraz że będzie zawierać wszystkie informacje uznane za istotne dla konsumentów. Treść i format arkusza ESIS powinny uwzględniać udoskonalenia, których wprowadzenie uznano za niezbędne w wyniku badań konsumenckich przeprowadzonych we wszystkich państwach członkowskich. Struktura arkusza (w szczególności kolejność poszczególnych pozycji zawierających informacje) powinna zostać zmieniona, język powinien być bardziej zrozumiały dla czytelnika; ponadto należy połączyć części „nominalna stopa oprocentowania” i „rzeczywista roczna stopa oprocentowania” oraz dodać nowe części, takie jak „ryzyko i ostrzeżenia”.

_______________

1 Dz.U. L 69 z 10.3.2001, s. 25.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18b) Aby umożliwić konsumentowi porównanie oferty z innymi ofertami, uzyskanie w razie konieczności porady osoby trzeciej, dokonanie oceny jej konsekwencji oraz podjęcie w oparciu o wystarczające informacje decyzji, czy przyjąć ofertę, niezależnie od sposobu zawarcia umowy, konieczne jest zapewnienie konsumentom minimalnego czasu na refleksję. Jeżeli konsumenci zawierają umowę o kredyt przed upływem czasu na refleksję, należy im przyznać prawo odstąpienia. Jednak aby uwzględnić specyfikę transakcji dotyczących nieruchomości w państwach członkowskich oraz potencjalnie bliski związek między umową o kredyt a powiązaną z nią transakcją dotyczącą nieruchomości, państwa członkowskie powinny móc zapewnić, że prawo odstąpienia przestaje mieć zastosowanie, jeżeli konsument podejmie jakiekolwiek działanie – za pośrednictwem notariusza lub w inny sposób – które zgodnie z prawem krajowym powoduje przeniesienie prawa do nieruchomości związane z funduszami uzyskanymi na mocy umowy o kredyt lub z wykorzystaniem tych funduszy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20) W zaleceniu Komisji 2001/193/WE w sprawie informacji przedumownych, jakie mają być udzielane konsumentom przez kredytodawców oferujących kredyty mieszkaniowe zatwierdzono dobrowolny kodeks uzgodniony w 2001 r. przez stowarzyszenia i federacje reprezentujące kredytodawców i konsumentów, który zawiera europejski znormalizowany arkusz informacyjny (ESIS). Arkusz przedstawia dostosowane do potrzeb kredytobiorcy informacje na temat oferowanej umowy o kredyt. W swoim zaleceniu Komisja zobowiązała się do monitorowania przestrzegania kodeksu i jego skuteczności oraz do rozważenia możliwości przedstawienia projektu wiążącego prawodawstwa, jeśli warunki określone w zaleceniu nie będą w pełni przestrzegane. Dane zgromadzone przez Komisję od tego czasu wskazują potrzebę przeprowadzenia przeglądu treści i formatu arkusza ESIS, aby uzyskać pewność, że będzie on jasny i zrozumiały oraz będzie zawierać wszystkie informacje uznane za istotne dla konsumentów. Treść i format arkusza ESIS powinny uwzględniać udoskonalenia, których wprowadzenie uznano za niezbędne w wyniku badań konsumenckich przeprowadzonych we wszystkich państwach członkowskich. Struktura arkusza (w szczególności kolejność poszczególnych pozycji zawierających informacje) powinna zostać zmieniona, język powinien być bardziej zrozumiały dla czytelnika; ponadto należy połączyć części „nominalna stopa oprocentowania” i „rzeczywista roczna stopa oprocentowania” oraz dodać nowe części, takie jak „zewnętrzna instytucja ds. zażaleń” oraz „ryzyko i ostrzeżenia”.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(22) Konsument może jeszcze potrzebować dodatkowej pomocy w celu podjęcia decyzji, która umowa o kredyt spośród gamy proponowanych produktów jest dla niego najodpowiedniejsza z punktu widzenia jego potrzeb i sytuacji finansowej. Kredytodawcy, a w przypadku transakcji zawieranej przez pośrednika kredytowego pośrednicy kredytowi, powinni zapewniać taką pomoc w odniesieniu do produktów kredytowych oferowanych przez nich konsumentom. Odnośne informacje, jak również zasadnicze cechy charakterystyczne proponowanych produktów, powinny zatem zostać przedstawione konsumentowi w sposób dostosowany do jego indywidualnych potrzeb, tak aby mógł on zrozumieć wpływ, jaki mogą one mieć na jego sytuację ekonomiczną. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość określenia, kiedy i w jakim zakresie takie wyjaśnienia mają być udzielane konsumentowi, biorąc pod uwagę konkretną sytuację, w jakiej kredyt jest oferowany, potrzebę uzyskania pomocy przez konsumenta, a także charakter poszczególnych produktów kredytowych.

(22) Konsument może jeszcze potrzebować dodatkowej pomocy w celu podjęcia decyzji, która umowa o kredyt spośród gamy proponowanych produktów jest dla niego najodpowiedniejsza z punktu widzenia jego potrzeb i sytuacji finansowej. Kredytodawcy, a w przypadku transakcji zawieranej przez pośrednika kredytowego pośrednicy kredytowi, powinni zapewniać taką pomoc w odniesieniu do produktów kredytowych oferowanych przez nich konsumentom, wyjaśniając konsumentowi odnośne informacje, w tym zasadnicze cechy charakterystyczne proponowanych produktów w sposób dostosowany do jego indywidualnych potrzeb, tak aby mógł on zrozumieć wpływ, jaki mogą one mieć na jego sytuację ekonomiczną. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość określenia, kiedy i w jakim zakresie takie wyjaśnienia mają być udzielane konsumentowi, biorąc pod uwagę konkretną sytuację, w jakiej kredyt jest oferowany, potrzebę uzyskania pomocy przez konsumenta, a także charakter poszczególnych produktów kredytowych. Takie wyjaśnienie i udzielenie dostosowanych do potrzeb konsumenta informacji nie powinno koniecznie stanowić indywidualnego zalecenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23) W celu wspierania ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zapewnienia konsumentom w całej Unii wysokiego poziomu ochrony, niezbędne jest zagwarantowanie w całej Unii porównywalności informacji dotyczących rzeczywistych rocznych stóp oprocentowania. Całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta powinien obejmować wszystkie koszty, które musi pokryć konsument w związku z daną umową o kredyt, z wyjątkiem kosztów notarialnych. Koszt ten powinien zatem obejmować odsetki, prowizje, podatki, opłaty dla pośredników kredytowych i wszelkie inne opłaty oraz koszt ubezpieczenia lub innych produktów dodatkowych, jeżeli są one obowiązkowe, aby uzyskać kredyt na oferowanych warunkach. Ponieważ na etapie poprzedzającym zawarcie umowy wysokość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania może być przedstawiona jedynie w formie przykładu, taki przykład powinien być reprezentatywny. Dlatego powinien on, na przykład, odnosić się do średniego okresu kredytowania i całkowitej kwoty kredytu przyznanego na podstawie rozważanego rodzaju umowy o kredyt. Aby uwzględnić skomplikowany charakter obliczeń rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (na przykład w przypadku kredytów opartych na zmiennej stopie procentowej lub niestandardowej amortyzacji) oraz umożliwić uwzględnienie innowacji w zakresie produktów, możliwe powinno być zastosowanie regulacyjnych standardów technicznych w celu zmiany lub doprecyzowania metody obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Zastosowana w niniejszej dyrektywie definicja i metoda obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania powinna być taka sama jak w dyrektywie 2008/48/WE, aby ułatwić konsumentom zrozumienie tego zagadnienia i przeprowadzanie porównań. Jeśli jednak dyrektywa 2008/48/WE zostanie zmieniona w późniejszym okresie, te definicje i metody mogą być w przyszłości różne. Państwa członkowskie mają możliwość utrzymania lub wprowadzenia zakazów dokonywania przez kredytobiorcę jednostronnych zmian stopy oprocentowania kredytu.

(23) W celu wspierania ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zapewnienia konsumentom w całej Unii wysokiego poziomu ochrony, niezbędne jest spójne zagwarantowanie w całej Unii porównywalności informacji dotyczących rzeczywistych rocznych stóp oprocentowania. Całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta powinien obejmować wszystkie koszty, które musi pokryć konsument w związku z daną umową o kredyt, z wyjątkiem kosztów rejestracyjnych i notarialnych. Koszt ten powinien zatem obejmować odsetki, prowizje, podatki, opłaty dla pośredników kredytowych i wszelkie inne opłaty oraz koszt ubezpieczenia, wyceny nieruchomości lub innych produktów dodatkowych, jeżeli są one obowiązkowe, aby uzyskać kredyt na oferowanych warunkach. Ponieważ na etapie poprzedzającym zawarcie umowy wysokość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania może być przedstawiona jedynie w formie przykładu, taki przykład powinien być reprezentatywny. Dlatego powinien on, na przykład, odnosić się do średniego okresu kredytowania i całkowitej kwoty kredytu przyznanego na podstawie rozważanego rodzaju umowy o kredyt. Aby uwzględnić skomplikowany charakter obliczeń rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (na przykład w przypadku kredytów opartych na zmiennej stopie procentowej lub niestandardowej amortyzacji) oraz umożliwić uwzględnienie innowacji w zakresie produktów, można wykorzystać akty delegowane do zmiany uwag lub aktualizacji założeń. Zastosowana w niniejszej dyrektywie definicja i metoda obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania powinna być możliwie zbliżona do tej zawartej w dyrektywie 2008/48/WE, aby ułatwić konsumentom zrozumienie tego zagadnienia i przeprowadzanie porównań. Jeśli jednak dyrektywa 2008/48/WE zostanie zmieniona w późniejszym okresie, te definicje i metody mogą być w przyszłości różne. Państwa członkowskie mają możliwość utrzymania lub wprowadzenia zakazów dokonywania przez kredytobiorcę jednostronnych zmian stopy oprocentowania kredytu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(24) Ocena zdolności kredytowej powinna uwzględniać wszystkie niezbędne czynniki, które mogą mieć wpływ na zdolność kredytobiorcy do spłaty kredytu w całym okresie kredytowania, między innymi takie czynniki jak dochody konsumenta, regularne wydatki, ocenę kredytową, wcześniejszą historię kredytową, zdolność do spłaty wyższych rat w przypadku zmian stopy procentowej oraz inne istniejące zobowiązania kredytowe. Może wystąpić konieczność wprowadzenia dodatkowych przepisów w celu bardziej szczegółowego odniesienia się do różnych elementów, które mogą być uwzględniane w ocenie zdolności kredytowej. Państwa członkowskie mogą wydawać wytyczne na temat metody i kryteriów oceny zdolności kredytowej konsumenta, na przykład ustalając maksymalną dopuszczalną wysokość wskaźnika wartości kredytu do wartości nieruchomości lub wskaźnika wartości kredytu do dochodu.

(24) Istotne jest, aby przed zawarciem umowy o kredyt przeprowadzić ocenę i weryfikację zdolności i skłonności konsumenta do spłaty kredytu. Ocena zdolności kredytowej powinna uwzględniać wszystkie istotne czynniki w całym okresie kredytowania. W szczególności zdolność konsumenta do obsługi i pełnej spłaty kredytu powinna obejmować uwzględnienie przyszłych płatności, które byłyby konieczne wskutek negatywnej amortyzacji, lub odroczonych płatności kapitałowych lub odsetkowych, nie powinna zakładać żadnego wzrostu wartości, chyba że celem umowy o kredyt jest budowa lub remont nieruchomości mieszkalnej i należy ją rozpatrywać w świetle innych wydatków i zadłużenia, a także oszczędności i aktywów. Należy również uwzględnić w rozsądnej mierze przyszłe wydarzenia, takie jak spadek dochodów, w przypadku gdy okres kredytowania pokrywa się z emeryturą, lub – w stosownych przypadkach – wzrost stopy oprocentowania lub negatywne zmiany kursu wymiany. Państwa członkowskie mogą wydawać dodatkowe wytyczne na temat powyższych lub dodatkowych kryteriów oraz na temat metod oceny zdolności kredytowej konsumenta, na przykład ustalając maksymalną dopuszczalną wysokość wskaźnika wartości kredytu do wartości nieruchomości lub wskaźnika wartości kredytu do dochodu. Decyzja kredytodawcy dotycząca udzielenia kredytu powinna być spójna z wynikiem oceny zdolności kredytowej. Jednakże pozytywna ocena zdolności kredytowej nie powinna stanowić dla kredytodawcy zobowiązania do udzielenia kredytu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25) Negatywna ocena zdolności kredytowej powinna być dla kredytodawcy wskazówką, że konsument nie jest w stanie spłacać kredytu, a w konsekwencji kredytodawca nie powinien udzielić kredytu. Taki negatywny wynik może mieć bardzo różne przyczyny, między innymi może wynikać z przeprowadzonej kwerendy w bazie danych lub z negatywnej oceny kredytowej. Pozytywna ocena zdolności kredytowej nie powinna stanowić dla kredytodawcy zobowiązania do udzielenia kredytu.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26) Konsumenci powinni udzielać kredytodawcy lub pośrednikowi kredytowemu wszelkich dostępnych i istotnych informacji o ich sytuacji finansowej i osobistej, aby ułatwić przeprowadzenie oceny zdolności kredytowej. Konsument nie powinien jednak spotykać się z sankcjami, jeśli nie jest w stanie udzielić określonych informacji lub oszacować zmian swojej sytuacji finansowej w przyszłości. W sytuacjach gdy konsumenci świadomie udzielają niepełnych lub niedokładnych informacji, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymierzenia odpowiednich sankcji.

(26) Zgodnie z zaleceniami Rady Stabilności Finansowej kredytodawcy powinni wymagać od konsumentów udzielenia istotnych informacji o ich dochodzie i sytuacji finansowej, aby ułatwić przeprowadzenie oceny zdolności kredytowej, ponieważ niedopełnienie tego wymogu będzie skutkować odmową udzielenia pożądanego kredytu, zaś kredytodawca powinien odpowiednio sprawdzić takie informacje przed udzieleniem kredytu. W sytuacjach gdy konsumenci świadomie udzielają niepełnych lub niedokładnych informacji, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymierzenia odpowiednich sankcji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26a) Rada Stabilności Finansowej ustanowiła zasady dla zapewnienia odpowiedniej wyceny nieruchomości mieszkalnych. Państwa członkowskie powinny zapewnić, że kredytodawcy wyceniają nieruchomości zgodnie z tymi zasadami lub innymi międzynarodowo uznanymi normami oraz że istnieje rejestr wykwalifikowanych rzeczoznawców. Należy umożliwić prowadzenie tego rejestru przez odpowiednie stowarzyszenie zawodowe.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27) Kwerenda w bazie danych jest użytecznym elementem oceny zdolności kredytowej. Niektóre państwa członkowskie wymagają od kredytodawców przeprowadzania oceny zdolności kredytowej konsumenta na podstawie informacji uzyskanych za pomocą kwerendy w odpowiedniej bazie danych. Kredytodawcy powinni również mieć możliwość przeprowadzania kwerendy w takiej bazie danych przez cały okres kredytowania, aby móc ustalić i ocenić potencjalne ryzyko zaległości w spłacie. W przypadku gdy takie ryzyko jest wyraźnie widoczne lub zostało obiektywnie wykazane, kredytodawca powinien skontaktować się z konsumentem, aby omówić różne warianty pozwalające uniknąć potencjalnych zaległości w spłacie, takie jak zmiana harmonogramu spłat kredytu. W każdym razie kredytodawca nie powinien rozważać rozwiązania umowy kredytowej bez wcześniejszego przeanalizowania z konsumentem wszystkich możliwych alternatyw pozwalających uniknąć zaległości w spłacie. Zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, przed przeprowadzeniem kwerendy w bazie danych kredytodawca powinien poinformować konsumenta o tym fakcie, a konsument powinien mieć prawo dostępu do dotyczących go danych osobowych przechowywanych w takiej bazie danych, aby w razie konieczności móc zażądać sprostowania, usunięcia lub zablokowania dotyczących go danych osobowych przetwarzanych w tej bazie danych, jeśli są one niedokładne lub były przetwarzane niezgodnie z prawem.

(27) Kwerenda w bazie danych jest użytecznym elementem oceny zdolności kredytowej. Niektóre państwa członkowskie wymagają od kredytodawców przeprowadzania oceny zdolności kredytowej konsumenta na podstawie informacji uzyskanych za pomocą kwerendy w odpowiedniej bazie danych. Kredytodawcy powinni również mieć możliwość przeprowadzania kwerendy w takiej bazie danych przez cały okres kredytowania, aby móc ustalić i ocenić potencjalne ryzyko zaległości w spłacie. Zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, przed przeprowadzeniem kwerendy w bazie danych kredytodawca powinien poinformować konsumenta o tym fakcie, a konsument powinien mieć prawo dostępu do dotyczących go danych osobowych przechowywanych w takiej bazie danych, aby w razie konieczności móc zażądać sprostowania, usunięcia lub zablokowania dotyczących go danych osobowych przetwarzanych w tej bazie danych, jeśli są one niedokładne lub były przetwarzane niezgodnie z prawem.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28) Aby zapobiec zakłóceniom konkurencji między kredytodawcami, należy dopilnować, aby wszyscy kredytodawcy (w tym instytucje kredytowe oraz instytucje niekredytowe oferujące umowy o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi) mieli dostęp na niedyskryminujących warunkach do wszystkich publicznych i prywatnych baz danych o kredytach dotyczących konsumentów. Takie warunki dostępu nie powinny zatem obejmować wymogu prowadzenia działalności w charakterze instytucji kredytowej. Nadal obowiązywałyby warunki dostępu do tych baz, takie jak koszty dostępu lub wymogi, zgodnie z którymi żądanie udzielenia informacji powinno być składane na podstawie wniosku o udzielenie kredytu. Państwa członkowskie mają swobodę w określeniu, czy w ich systemach prawnych pośrednicy kredytowi również będą mieć dostęp do takich baz danych.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29) W przypadku gdy decyzję w sprawie odmowy udzielenia kredytu podjęto na podstawie informacji uzyskanych za pomocą kwerendy w bazie danych lub w związku z brakiem takich informacji w bazie danych, kredytodawca powinien poinformować konsumenta o tym fakcie, podać mu nazwę tej bazy danych oraz podać wszelkie informacje wymagane dyrektywą 95/46/WE, aby umożliwić konsumentowi skorzystanie z prawa dostępu do dotyczących go danych osobowych przetwarzanych w tej bazie, a w razie konieczności z prawa do ich sprostowania, usunięcia lub zablokowania. Jeśli decyzja o odrzuceniu wniosku o kredyt wynika ze zautomatyzowanej decyzji lub z metod systematycznych, takich jak systemy oceny kredytowej, kredytodawca powinien poinformować konsumenta o tym fakcie oraz wyjaśnić założenia logiczne procedury prowadzącej do podjęcia takiej decyzji, a także poinformować go o procedurach umożliwiających mu zwrócenie się o ręczną weryfikację zautomatyzowanej decyzji. Kredytodawca nie powinien jednak mieć obowiązku udzielania takich informacji w przypadku, gdy jest to zabronione na mocy innych przepisów unijnych, na przykład przepisów dotyczących prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Ponadto nie powinno się udzielać takich informacji, jeżeli byłoby to sprzeczne z celami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, takimi jak zapobieganie przestępstwom, prowadzenie dochodzeń w ich sprawie, wykrywanie ich lub ściganie.

(29) W przypadku gdy decyzję w sprawie odmowy udzielenia kredytu podjęto na podstawie informacji uzyskanych za pomocą kwerendy w bazie danych lub w związku z brakiem takich informacji w bazie danych, kredytodawca powinien poinformować konsumenta o tym fakcie, podać mu nazwę tej bazy danych oraz podać wszelkie informacje wymagane dyrektywą 95/46/WE, aby umożliwić konsumentowi skorzystanie z prawa dostępu do dotyczących go danych osobowych przetwarzanych w tej bazie, a w razie konieczności z prawa do ich sprostowania, usunięcia lub zablokowania. Kredytodawca nie powinien jednak mieć obowiązku udzielania takich informacji w przypadku, gdy jest to zabronione na mocy innych przepisów unijnych, na przykład przepisów dotyczących prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Ponadto nie powinno się udzielać takich informacji, jeżeli byłoby to sprzeczne z celami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, takimi jak zapobieganie przestępstwom, prowadzenie dochodzeń w ich sprawie, wykrywanie ich lub ściganie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30a) Aby zapobiec zakłóceniom konkurencji między kredytodawcami, należy dopilnować, aby wszyscy kredytodawcy, w tym instytucje kredytowe oraz instytucje niekredytowe oferujące umowy o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi, mieli dostęp na niedyskryminujących warunkach do wszystkich publicznych i prywatnych baz danych o kredytach dotyczących konsumentów. Takie warunki dostępu nie powinny zatem obejmować wymogu prowadzenia działalności w charakterze instytucji kredytowej. Nadal obowiązywałyby warunki dostępu do tych baz, takie jak koszty dostępu lub wymogi, zgodnie z którymi żądanie udzielenia informacji powinno być składane na podstawie wniosku o udzielenie kredytu. Państwa członkowskie powinny mieć swobodę określenia, czy w ich systemach prawnych pośrednicy kredytowi również będą mieć dostęp do takich baz danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(31) Aby być w stanie zrozumieć charakter świadczonej usługi, konsument powinien być świadomy, co stanowi dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb rekomendację dotyczącą adekwatnych dla niego umów o kredyt, które odpowiadają jego potrzebom i sytuacji finansowej („porady”), oraz kiedy taka rekomendacja jest udzielana, a kiedy nie. Podmioty udzielające porad powinny spełniać ogólne standardy, aby zagwarantować, że konsumentowi przedstawiana będzie gama produktów adekwatnych do jego potrzeb i sytuacji osobistej. Usługa ta powinna opierać się na uczciwej i odpowiednio szeroko zakrojonej analizie produktów dostępnych na rynku i na dokładnym zbadaniu sytuacji finansowej konsumenta oraz jego preferencji i celów. Taka ocena powinna być oparta na aktualnych informacjach i rzetelnych założeniach dotyczących sytuacji osobistej konsumenta w całym okresie kredytowania. Państwa członkowskie mogą doprecyzować, w jaki sposób powinna być oceniana adekwatność danego produktu dla konsumenta w kontekście udzielania porad.

(31) Udzielanie porad w postaci dostosowanej do indywidualnych potrzeb rekomendacji stanowi osobną działalność, która może, ale nie musi być połączona z innymi aspektami udzielania kredytu lub pośredniczenia w nim. Aby być w stanie zrozumieć charakter świadczonej usługi, konsument powinien być świadomy, kiedy taka porada jest udzielana, a kiedy nie. Podmioty udzielające porad powinny spełniać pewne standardy, aby zagwarantować, że konsumentowi przedstawiana będzie gama produktów adekwatnych do jego potrzeb i sytuacji osobistej. Doradcy powinni również zaznaczać, czy udzielają porad dotyczących szerokiej gamy produktów na całym rynku, czy dotyczących wyłącznie własnej gamy produktów kredytodawcy lub pośrednika kredytowego. Doradcy powinni móc specjalizować się w pewnych produktach „niszowych”, takich jak finansowanie pomostowe, i udzielać porad dotyczących szerokiej gamy produktów w ramach tej wyspecjalizowanej niszy, o ile konsumenci zostali o tym poinformowani. Udzielana porada powinna opierać się na zrozumieniu sytuacji finansowej konsumenta oraz jego preferencji i celów oraz na aktualnych informacjach i rzetelnych założeniach dotyczących sytuacji osobistej konsumenta w całym okresie kredytowania. Państwa członkowskie mogą doprecyzować, w jaki sposób powinna być oceniana adekwatność danego produktu dla konsumenta w kontekście usług doradczych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32) Możliwość spłaty przez konsumenta kredytu przed wygaśnięciem umowy o kredyt może odgrywać istotną rolę przy wspieraniu konkurencji na jednolitym rynku i swobodnego przepływu obywateli UE. Istnieją jednak zasadnicze różnice między krajowymi zasadami i warunkami, na których konsumenci mogą dokonywać spłaty kredytu, a warunkami, na których może odbywać się taka przedterminowa spłata. Mimo uznania różnorodności mechanizmów finansowania hipotecznego i gamy oferowanych produktów, niezbędne są określone standardy na poziomie Unii dotyczące przedterminowej spłaty kredytu, aby zapewnić konsumentom możliwość wykonania swoich obowiązków umownych przed terminem uzgodnionym w umowie o kredyt oraz pewność, że będą mogli porównywać wiele różnych ofert na rynku i wybrać najlepszy produkt odpowiadający ich potrzebom. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić konsumentom, poprzez prawodawstwo lub klauzule umowne, ustawowe lub umowne prawo do przedterminowej spłaty kredytu, przy czym państwa członkowskie powinny być w stanie określić warunki korzystania z tego prawa. Warunki te mogą obejmować ograniczenia czasowe korzystania z tego prawa, różne podejście w zależności od rodzaju stopy oprocentowania kredytu (zmiennej lub stałej), lub ograniczenia co do okoliczności, w jakich prawo to może być wykorzystywane. Państwa członkowskie mogą również ustalić, że kredytodawca powinien mieć prawo do otrzymania sprawiedliwej i obiektywnie uzasadnionej rekompensaty z tytułu potencjalnych strat bezpośrednio związanych z przedterminową spłatą kredytu. W każdym przypadku gdy przedterminowa spłata przypada w okresie, w którym obowiązuje stała stopa oprocentowania, skorzystanie z tego prawa może być uzależnione od istnienia szczególnego interesu po stronie konsumenta. Taki szczególny interes może na przykład wystąpić w przypadku rozwodu lub utraty pracy. Jeśli państwo członkowskie postanowi określić takie warunki, nie powinny one nadmiernie utrudniać konsumentowi korzystania z tego prawa lub być dla niego nadmiernie uciążliwe.

(32) Zgodnie z zaleceniami Rady Stabilności Finansowej i z uwagi na długoterminowy charakter wielu kredytów związanych z nieruchomościami mieszkalnymi potrzebna jest pewna elastyczność przez cały okres umowy o kredyt, aby umożliwić zarówno kredytodawcy, jak i konsumentom zarządzanie ryzykiem i zmieniającymi się okolicznościami, na które są narażeni w trakcie kredytu. Konsumenci powinni zatem mieć prawo do przedterminowej spłaty kredytu w całości lub w części, ponieważ sprzyja to odpowiedzialnemu zaciąganiu pożyczek, a przez to stabilności finansowej, a także konkurencji na jednolitym rynku. Kredytodawca powinien jednak mieć prawo do otrzymania sprawiedliwej i obiektywnie uzasadnionej rekompensaty z tytułu strat bezpośrednio związanych z przedterminową spłatą kredytu, także z uwzględnieniem wszelkich uzyskanych przez siebie oszczędności. Taką rekompensatę można odzyskać w formie szczególnej opłaty na pokrycie ewentualnych kosztów dla konsumentów, którzy korzystają z prawa do przedterminowej spłaty, lub poprzez ujęcie tego kosztu w całkowitym koszcie umowy o kredyt. Państwa członkowskie powinny móc zapewnić, że uzasadnione koszty nie przekraczają poziomu zgodnego z zasadą spójności rynkowej. Gdy przedterminowa spłata przypada w okresie, w którym obowiązuje stała stopa oprocentowania, skorzystanie z tego prawa może być uzależnione od istnienia szczególnego interesu po stronie konsumenta, określonego przez państwo członkowskie. Taki szczególny interes może na przykład wystąpić w przypadku rozwodu lub utraty pracy. Jeśli państwo członkowskie postanowi określić takie warunki, nie powinny one nadmiernie utrudniać konsumentowi korzystania z tego prawa lub być dla niego nadmiernie uciążliwe. Należy również przewidzieć – pod określonymi warunkami – pewną elastyczność, gdy umowy o kredyt są denominowane w walucie obcej, pod warunkiem że i w tym przypadku kredytodawca ma prawo do uczciwej i obiektywnie uzasadnionej rekompensaty z tytułu ewentualnych kosztów bezpośrednio związanych z wykonywaniem przez konsumentów praw określonych w dyrektywie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32a) Ważne jest również dopilnowanie, aby istniała wystarczająca przejrzystość zapewniająca jasny charakter podejmowanych zobowiązań w interesie zachowania stabilności finansowej. Państwa członkowskie powinny zatem opracować ramy pozwalające na elastyczność, np. poprzez dopuszczanie innej nieruchomości jako równoważnego zabezpieczenia kredytu. Środki te powinny umożliwić kredytodawcom dopuszczanie równoważnego zabezpieczenia w postaci nieruchomości znajdującej się w innym państwie członkowskim, o ile uważa się ją za równoważną do celów gromadzenia w ramach instrumentów finansowych podlegających obrotowi na rynkach wtórnych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(34) Pośrednicy kredytowi powinni być zarejestrowani we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym mają miejsce zamieszkania lub główną siedzibę, pod warunkiem uprzedniego udzielenia zezwolenia zgodnie ze ściśle określonymi wymogami zawodowymi dotyczącymi ich kompetencji, nieposzlakowanej opinii i zakresu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu. W celu wspierania zaufania konsumentów do pośredników kredytowych państwa członkowskie powinny dopilnować, by pośrednicy kredytowi, którym udzielono zezwolenia, podlegali ciągłemu i kompleksowemu nadzorowi właściwego organu w rodzimym państwie członkowskim. Takie wymogi powinny obowiązywać co najmniej na poziomie instytucji; państwa członkowskie mogą jednak doprecyzować, czy odnośne wymogi dotyczące udzielania zezwoleń, a następnie rejestracji, mają obowiązywać również indywidualnych pracowników zatrudnionych u danego pośrednika kredytowego.

(34) Pośrednicy kredytowi powinni podlegać zezwoleniu i nadzorowi dla zapewnienia, że spełniają ściśle określone wymogi zawodowe dotyczące ich kompetencji, nieposzlakowanej opinii i zakresu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu. Pośrednicy kredytowi, którym udzielono zezwolenia, powinni też być zarejestrowani. Takie wymogi powinny obowiązywać co najmniej na poziomie instytucji; państwa członkowskie mogą jednak doprecyzować, czy odnośne wymogi dotyczące udzielania zezwoleń, a następnie rejestracji, mają obowiązywać również indywidualnych pracowników zatrudnionych u danego pośrednika kredytowego. Należy również zezwolić pośrednikom kredytowym na wyznaczanie przedstawicieli działających w ich imieniu i na ich odpowiedzialność oraz ustanowić w niniejszej dyrektywie minimalne wymogi regulacyjne dotyczące takich wyznaczonych przedstawicieli.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(35a) Aby ułatwić pośrednikom kredytowym świadczenie usług w wymiarze transgranicznym, do celów współpracy, wymiany informacji i rozstrzygania sporów między właściwymi organami, właściwymi organami odpowiedzialnymi za udzielanie zezwoleń pośrednikom kredytowym i nadzór nad nimi powinny być organy działające pod auspicjami Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), lub inne organy krajowe, które są zobowiązane do współpracy z takimi właściwymi organami.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39) Aby uwzględnić rozwój sytuacji na rynkach kredytu związanego z nieruchomościami mieszkalnymi i ewolucję produktów kredytowych, jak również zmiany sytuacji gospodarczej takie jak inflację, oraz móc przedstawić dalsze wyjaśnienia dotyczące sposobu podejścia do niektórych wymogów zawartych w niniejszej dyrektywie, Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W szczególności Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych w odniesieniu do określenia szczegółowych przepisów dotyczących wymogów zawodowych wobec personelu kredytodawców i pośredników kredytowych, kryteriów stosowanych do oceny zdolności kredytowej konsumenta i do zagwarantowania, że produkty kredytowe nie są nieadekwatne dla jego potrzeb, a także dalszej harmonizacji kluczowych pojęć, takich jak „zaległości w spłacie”, kryteria rejestracji i warunki przetwarzania danych stosowane względem baz danych o kredytach.

(39) Aby zapewnić spójną harmonizację i uwzględnić rozwój sytuacji na rynkach kredytu związanego z nieruchomościami mieszkalnymi lub ewolucję produktów kredytowych lub sytuacji gospodarczej, należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W szczególności Komisja powinna być uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu uzupełnienia i aktualizacji treści i formatu arkusza ESIS oraz zmiany uwag lub aktualizacji założeń, w oparciu o które oblicza się rzeczywistą roczną stopę procentową. Szczególnie ważne jest, aby w trakcie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40) Aby uwzględnić rozwój sytuacji na rynkach kredytu związanego z nieruchomościami mieszkalnymi, w tym dostępnej gamy produktów, Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmiany treści pozycji zawierających standardowe informacje podawane w reklamie, treści i formatu europejskiego znormalizowanego arkusza informacyjnego (ESIS), treści informacji ujawnianych przez pośredników kredytowych, wzoru i założeń wykorzystywanych do obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz kryteriów uwzględnianych przy ocenie zdolności kredytowej konsumenta.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(41) Aby uwzględnić zmiany sytuacji gospodarczej, takie jak inflację i rozwój sytuacji na rynkach umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi, Komisja powinna posiadać uprawnienia do określenia minimalnej kwoty pieniężnej ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu lub porównywalnej gwarancji w odniesieniu do pośredników kredytowych, poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(42) Aby ułatwić pośrednikom kredytowym świadczenie usług w wymiarze transgranicznym, do celów współpracy, wymiany informacji i rozstrzygania sporów między właściwymi organami, właściwymi organami odpowiedzialnymi za udzielanie zezwoleń pośrednikom kredytowym i nadzór nad nimi powinny być organy działające pod auspicjami Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego).

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43) Parlamentowi Europejskiemu i Radzie powinno przysługiwać prawo wyrażenia sprzeciwu wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego terminu o jeden miesiąc w odniesieniu do obszarów szczególnie istotnych. Parlament Europejski i Rada powinny mieć również możliwość informowania pozostałych instytucji, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.

(43) Parlamentowi Europejskiemu i Radzie powinno przysługiwać prawo wyrażenia sprzeciwu wobec aktu delegowanego w terminie trzech miesięcy od daty zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego terminu o trzy miesiące w odniesieniu do obszarów szczególnie istotnych. Parlament Europejski i Rada powinny mieć również możliwość informowania pozostałych instytucji, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44) Skuteczne funkcjonowanie niniejszej dyrektywy będzie musiało podlegać przeglądowi, podobnie jak postępy w tworzeniu wewnętrznego rynku umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi zapewniającego wysoki poziom ochrony konsumenta. Komisja powinna zatem przeprowadzić przegląd niniejszej dyrektywy pięć lat po terminie jej transpozycji. Przegląd ten powinien obejmować, między innymi, analizę ewolucji rynku instytucji niekredytowych oferujących umowy o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi oraz ocenę potrzeby wprowadzenia dalszych środków, w tym „paszportu” dla tego rodzaju instytucji niekredytowych, badanie konieczności wprowadzenia praw i obowiązków w odniesieniu do etapu po zawarciu umowy o kredyt, a także ocenę zasadności rozszerzenia zakresu dyrektywy o kredyty udzielane małym przedsiębiorstwom.

(44) Skuteczne funkcjonowanie niniejszej dyrektywy będzie musiało podlegać przeglądowi, podobnie jak postępy w tworzeniu wewnętrznego rynku umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi zapewniającego wysoki poziom ochrony konsumenta. Komisja powinna zatem przeprowadzić przegląd niniejszej dyrektywy pięć lat po terminie jej transpozycji. Przegląd ten powinien obejmować, między innymi, ocenę zgodności z niniejszą dyrektywą oraz jej skutków, analizę zawierania umów o kredyt przez instytucje niekredytowe, ocenę potrzeby wprowadzenia dalszych środków, w tym „paszportu” dla tego rodzaju instytucji niekredytowych, ocenę, czy zakres dyrektywy jest nadal odpowiedni oraz czy konieczne są dodatkowe środki zapewniające identyfikowalność umów o kredyt zabezpieczony nieruchomością mieszkalną.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(46) Zgodnie z pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa zachęca się państwa członkowskie do sporządzenia – do własnych celów oraz w interesie Unii – tabel możliwie dokładnie ilustrujących korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji oraz do publikacji tych tabel,

(46) Zgodnie z pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa państwa członkowskie powinny sporządzić tabele możliwie dokładnie ilustrujące korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji oraz opublikować te tabele.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie ram dla niektórych aspektów przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących oferowanych konsumentom umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi oraz dotyczących niektórych aspektów wymogów ostrożnościowych i nadzorczych wobec pośredników kredytowych i kredytodawców.

1. Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy dla niektórych aspektów przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących zawieranych z konsumentami umów o kredyt związanych z umowami o kredyt konsumencki zabezpieczony hipoteką lub związanymi z nieruchomościami mieszkalnymi oraz powiązanych z nimi wymogów ostrożnościowych i nadzorczych.

2. Niniejsza dyrektywa ustanawia odpowiednio zharmonizowane ramy unijne, w szczególności poprzez wspólną, spójną unijną normę obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, udzielanie informacji przedumownych za pomocą standardowego europejskiego znormalizowanego arkusza informacyjnego oraz obowiązek dokonywania oceny zdolności kredytowej w odniesieniu do umów o kredyt. W innych dziedzinach dyrektywy ustanawia się ramy wspólnych minimalnych standardów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących umów o kredyt:

1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:

a) umów o kredyt, który zabezpieczony jest hipoteką lub innym porównywalnym zabezpieczeniem na nieruchomości mieszkalnej powszechnie stosowanym w państwie członkowskim lub który zabezpieczony jest prawem związanym z nieruchomością mieszkalną;

a) umów o kredyt, który zabezpieczony jest hipoteką lub innym porównywalnym zabezpieczeniem na nieruchomości mieszkalnej powszechnie stosowanym w państwie członkowskim lub który zabezpieczony jest prawem związanym z nieruchomością mieszkalną;

b) umów o kredyt przeznaczony na sfinansowanie nabycia lub utrzymania prawa własności gruntu lub istniejącego lub planowanego budynku mieszkalnego;

b) umów o kredyt przeznaczony na sfinansowanie nabycia lub utrzymania prawa własności gruntu lub istniejącego lub planowanego budynku mieszkalnego;

c) umów o kredyt przeznaczony na sfinansowanie remontu nieruchomości mieszkalnej, której dana osoba jest właścicielem lub którą planuje nabyć, i które to umowy nie są objęte zakresem dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r.

c) umów o kredyt przeznaczony na sfinansowanie remontu nieruchomości mieszkalnej, której dany konsument jest właścicielem lub którą planuje nabyć.

1a. Państwa członkowskie, które już w pełni stosują dyrektywę 2008/48/WE do umów o kredyt w zakresie ust. 1 lit. c), mogą nadal stosować tę dyrektywę do takich kredytów, jeżeli nie wchodzą one w zakres ust. 1 lit. a) przez okres pięciu lat od dnia ...*.

Państwa członkowskie, które do dnia ...* wdrożyły arkusz informacyjny spełniający co najmniej takie same wymogi informacyjne jak te określone w załączniku II, mogą nadal stosować go do celów art. 9a dotyczącego informacji przedumownych przez okres pięciu lat od dnia ...*.

2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:

2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:

a) umów o kredyt, który ostatecznie zostanie spłacony z przychodów ze sprzedaży nieruchomości;

a) umów o kredyt, w których kredytodawca jednorazowo wypłaca konsumentowi pełną kwotę, dokonuje płatności okresowych lub w inny sposób wypłaca kwotę kredytu w zamian za uzyskanie przychodów ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnej lub prawa do nieruchomości mieszkalnej; oraz nie będzie żądał całkowitej spłaty kredytu do momentu wystąpienia co najmniej jednej określonej sytuacji życiowej zdefiniowanej przez poszczególne państwa członkowskie, chyba że naruszone zostaną zobowiązania umowne, co umożliwi kredytodawcy rozwiązanie umowy o kredyt;

b) umów o kredyt udzielany przez pracodawcę swoim pracownikom w ramach jego działalności dodatkowej, przy czym kredyt ten jest nieoprocentowany lub oprocentowany według rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania niższej od powszechnie stosowanych na rynku i nie jest oferowany ogółowi społeczeństwa.

b) umów o kredyt udzielany przez pracodawcę swoim pracownikom w ramach jego działalności dodatkowej, przy czym kredyt ten jest nieoprocentowany lub oprocentowany według rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania niższej od powszechnie stosowanych na rynku i nie jest oferowany ogółowi społeczeństwa;

ba) umów o kredyt dotyczących odroczenia spłaty w przypadku umów o kredyt zawartych na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, jeżeli stopa oprocentowania kredytu w czasie odroczenia spłaty nie przekracza wysokości odsetek umownych, a konsument zgadza się na wykluczenie z przepisów niniejszej dyrektywy;

bb) umów o kredyt w rachunku bieżącym, jeżeli konsument zgadza się na wykluczenie z przepisów niniejszej dyrektywy;

bc) umów o kredyt nieoprocentowany i wolny od wszelkich opłat oraz umów o kredyt zawartych na warunkach przewidujących jego spłatę w terminie trzech miesięcy i wymóg uiszczenia jedynie nieznacznych opłat;

bd) umów o kredyt, które są wynikiem ugody osiągniętej w sądzie lub przed innym organem ustawowym.

2a. Państwa członkowskie mogą:

a) uchylić przepisy art. 7-9a, art. 11 i załącznika II w odniesieniu do umów o kredyt o całkowitej wartości przekraczającej 2 mln EUR;

b) zdecydować o niestosowaniu niektórych lub wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy do umów o kredyt przeznaczony na sfinansowanie nieruchomości mieszkalnej, która nie ma być zamieszkiwana przez konsumenta lub osobę z nim spokrewnioną, jeżeli konsument zgadza się na wykluczenie z przepisów niniejszej dyrektywy;

c) zdecydować o niestosowaniu niektórych lub wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy do umów o kredyt, którego spłata ma nastąpić w ciągu 12 miesięcy, jeżeli konsument zgadza się na wykluczenie z przepisów niniejszej dyrektywy;

d) zdecydować o niestosowaniu niektórych lub wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy do umów o kredyt, które dotyczą odroczonej spłaty – bez żadnych opłat – istniejącego zadłużenia, jeżeli konsument zgadza się na wykluczenie z przepisów niniejszej dyrektywy.

2b. O ile mają zastosowanie równoważne ramy zapewniające otrzymywanie przez konsumentów terminowych i pełnych informacji na temat umów o kredyt, państwa członkowskie mogą wykluczyć z przepisów niniejszej dyrektywy:

a) umowy o kredyt dotyczące kredytów udzielanych ograniczonej grupie osób na mocy przepisu ustawowego służącego interesowi ogólnemu, bez oprocentowania lub z zastosowaniem niższych stóp oprocentowania niż powszechnie stosowane na rynku, lub z zastosowaniem innych warunków, które są korzystniejsze dla konsumenta niż powszechnie stosowane na rynku, oraz stóp oprocentowania nie wyższych niż powszechnie stosowane na rynku;

b) umowy o kredyt, w przypadku których kredytodawca jest organizacją objętą zakresem art. 2 ust. 5 dyrektywy 2008/48/WE.

______________

* Dz.U.: proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a) „konsument” oznacza konsumenta zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2008/48/WE;

a) „konsument” oznacza konsumenta zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2008/48/WE;

b) „kredytodawca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która udziela kredytu lub daje przyrzeczenie udzielenia kredytu w rozumieniu art. 2 w ramach wykonywanej przez siebie działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej;

b) „kredytodawca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która udziela kredytu lub daje przyrzeczenie udzielenia kredytu w rozumieniu art. 2 w ramach wykonywanej przez siebie działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej;

c) „umowa o kredyt” oznacza umowę, w ramach której kredytodawca, bezpośrednio lub przez pośrednika kredytowego, udziela lub przyrzeka udzielić konsumentowi kredytu w rozumieniu art. 2, w formie płatności odroczonej, pożyczki lub innej podobnej usługi finansowej;

c) „umowa o kredyt” oznacza umowę, w ramach której kredytodawca, bezpośrednio lub przez pośrednika kredytowego, udziela lub przyrzeka udzielić konsumentowi kredytu w rozumieniu art. 2, w formie płatności odroczonej, pożyczki lub innej podobnej usługi finansowej;

d) „usługa dodatkowa” oznacza usługę finansową oferowaną konsumentowi przez kredytodawcę lub pośrednika kredytowego w związku z umową o kredyt;

d) „usługa dodatkowa” oznacza usługę oferowaną konsumentowi przez kredytodawcę lub pośrednika kredytowego w związku z umową o kredyt;

e) „pośrednik kredytowy” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która nie działa w charakterze kredytodawcy i która w ramach wykonywanej przez siebie działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej, za wynagrodzeniem w formie pieniężnej lub każdej innej uzgodnionej formie korzyści finansowej:

e) „pośrednik kredytowy” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która nie działa w charakterze kredytodawcy lub notariusza i która w ramach wykonywanej przez siebie działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej, za wynagrodzeniem w formie pieniężnej lub każdej innej uzgodnionej formie korzyści finansowej:

(i) oferuje konsumentom umowy o kredyt w rozumieniu art. 2;

(i) przedstawia lub oferuje konsumentom umowy o kredyt;

(ii) udziela konsumentom pomocy, podejmując prace przygotowawcze inne niż wymienione w ppkt (i) w związku z umowami o kredyt w rozumieniu art. 2;

(ii) udziela konsumentom pomocy, podejmując prace przygotowawcze lub działania administracyjne inne niż wymienione w ppkt (i) w związku z umowami o kredyt;

(iii) zawiera z konsumentami w imieniu kredytodawcy umowy o kredyt w rozumieniu art. 2;

(iii) zawiera z konsumentami w imieniu kredytodawcy umowy o kredyt; lub

(iiia) świadczy usługi doradcze;

f) „powiązany pośrednik kredytowy” oznacza każdego pośrednika kredytowego, który działa w imieniu i na pełną odpowiedzialność wyłącznie jednego kredytodawcy lub jednej grupy;

f) „powiązany pośrednik kredytowy” oznacza każdego pośrednika kredytowego, który działa w imieniu i na pełną odpowiedzialność co jednego kredytodawcy lub jednej grupy lub większej ich liczby;

g) „grupa” oznacza, do celów niniejszej dyrektywy, kredytodawców, którzy są połączeni do celów konsolidacji sprawozdań finansowych zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 83/349/EWG;

g) „grupa” oznacza, do celów niniejszej dyrektywy, kredytodawców, którzy są połączeni do celów konsolidacji sprawozdań finansowych zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 83/349/EWG;

h) „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową określoną w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE;

h) „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową określoną w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE;

i) „instytucja niekredytowa” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która udziela kredytu lub daje przyrzeczenie udzielenia kredytu w rozumieniu art. 2 w ramach wykonywanej przez siebie działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej i która nie jest instytucją kredytową;

i) „instytucja niekredytowa” oznacza kredytodawcę, który nie jest instytucją kredytową;

j) „personel” oznacza każdego pracownika kredytodawcy lub pośrednika kredytowego, który ma kontakty z konsumentami i który jest zaangażowany w działalność objętą zakresem niniejszej dyrektywy;

j) „personel” oznacza:

(i) dowolną osobę fizyczną zatrudnioną przez kredytodawcę, pośrednika kredytowego lub wyznaczonego przedstawiciela, która bierze udział lub ma kontakty z konsumentami w ramach czynności objętych niniejszą dyrektywą; lub

(ii) dowolną osobę fizyczną sprawującą bezpośredni zarząd lub nadzór nad osobami fizycznymi, o których mowa w ppkt (i);

k) „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta” oznacza całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE;

k) „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta” oznacza całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE, z uwzględnieniem wyceny nieruchomości, ale z wyłączeniem kosztów rejestracyjnych hipoteki lub innego porównywalnego zabezpieczenia;

l) „całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta” oznacza całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. h) dyrektywy 2008/48/WE;

l) „całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta” oznacza całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. h) dyrektywy 2008/48/WE;

m) „rzeczywista roczna stopa oprocentowania” oznacza całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym, w odpowiednich przypadkach wraz z kosztami, o których mowa w art. 12 ust. 2;

m) „rzeczywista roczna stopa oprocentowania” oznacza całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym, w odpowiednich przypadkach wraz z kosztami, o których mowa w art. 12 ust. 2;

n) „stopa oprocentowania kredytu” oznacza stopę oprocentowania kredytu zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. j) dyrektywy 2008/48/WE;

n) „stopa oprocentowania kredytu” oznacza stopę oprocentowania kredytu zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. j) dyrektywy 2008/48/WE;

o) „ocena zdolności kredytowej” oznacza oszacowanie zdolności konsumenta do spłaty zaciągniętych zobowiązań;

o) „ocena zdolności kredytowej” oznacza oszacowanie możliwości wykonania zobowiązań wynikających z umowy o kredyt;

p) „trwały nośnik” oznacza trwały nośnik zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. m) dyrektywy 2008/48/WE;

p) „trwały nośnik” oznacza trwały nośnik zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. m) dyrektywy 2008/48/WE;

q) „rodzime państwo członkowskie” oznacza:

q) „rodzime państwo członkowskie” oznacza:

(i) jeśli kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest osobą fizyczną, państwo członkowskie, w którym ma on miejsce zamieszkania i w którym prowadzi działalność;

(i) jeśli kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest osobą fizyczną, państwo członkowskie, w którym mieści się jego główna siedziba;

(ii) jeśli kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest osobą prawną, państwo członkowskie, w którym znajduje się jego zarejestrowana siedziba lub, jeżeli zgodnie z prawem krajowym nie posiada on zarejestrowanej siedziby, państwo członkowskie, w którym mieści się jego główna siedziba;

(ii) jeśli kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest osobą prawną, państwo członkowskie, w którym znajduje się jego zarejestrowana siedziba, jeżeli zgodnie z prawem krajowym posiada on zarejestrowaną siedzibę, oraz jego główna siedziba;

r) „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym kredytodawca lub pośrednik kredytowy ma oddział lub świadczy usługi.

r) „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym kredytodawca lub pośrednik kredytowy ma oddział lub świadczy usługi.

ra) „usługi doradcze” oznaczają indywidualne zalecenia przedstawiane konsumentowi w odniesieniu do co najmniej jednej transakcji odnoszącej się do umowy o kredyt, stanowiące działalność odrębną od udzielenia kredytu;

rb) „nieruchomość mieszkalna” oznacza nieruchomość wykorzystywaną głównie do celów mieszkaniowych;

rc) „rzeczoznawca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która w ramach wykonywanej działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej dokonuje wyceny nieruchomości mieszkalnej lub gruntu, na którym znajduje się lub może się znajdować taka nieruchomość mieszkalna;

rd) „praktyka sprzedaży wiązanej” oznacza oferowanie co najmniej jednej usługi dodatkowej w pakiecie z umową o kredyt, przy czym umowa o kredyt nie jest oferowana konsumentowi oddzielnie;

re) „praktyka sprzedaży łączonej” oznacza oferowanie co najmniej jednej usługi dodatkowej w pakiecie z umową o kredyt, przy czym umowa o kredyt jest również osobno udostępniana konsumentowi, lecz niekoniecznie na tych samych warunkach, na jakich oferowana jest w połączeniu z usługami dodatkowymi;

rf) „całkowita kwota kredytu” oznacza maksymalną kwotę lub sumę kwot udostępnioną na podstawie umowy o kredyt, niezależnie od tego, czy zostaną one wypłacone konsumentowi czy osobie trzeciej;

rg) „kredyt w walucie obcej” oznacza kredyt:

(i) denominowany w walucie innej niż ta, w której konsument otrzymuje dochód lub przechowuje aktywa, z których ma zostać spłacony kredyt; lub

(ii) denominowany w walucie innej niż waluta państwa członkowskiego, w którym konsument jest rezydentem;

rh) „kredyt o zmiennym oprocentowaniu” oznacza umowę o kredyt, w której stopa oprocentowania części lub całości kwoty umowy nie jest określona wyłącznie przez stały wskaźnik procentowy uzgodniony przy zawieraniu umowy o kredyt i zwykle opiera się na wahaniach odnośnego wskaźnika lub stóp referencyjnych, niezależnie od dolnych lub górnych limitów jej zmian.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy upoważnione do zapewnienia wykonania niniejszej dyrektywy oraz dopilnowują, aby organom tym przyznano wszelkie uprawnienia niezbędne do wykonywania ich obowiązków.

1. Państwa członkowskie wyznaczają właściwe krajowe organy upoważnione do zapewnienia wykonania i wyegzekwowania niniejszej dyrektywy oraz dopilnowują, aby organom tym przyznano wszelkie uprawnienia do prowadzenia dochodzeń i nakładania sankcji oraz środki niezbędne do efektywnego i skutecznego wykonywania ich obowiązków.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby organ wyznaczony jako właściwy organ do zapewnienia wykonania art. 18, 19, 20 i 21 niniejszej dyrektywy był jednym z właściwych organów ujętych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego).

2. Państwa członkowskie dopilnowują, aby organ wyznaczony jako właściwy organ do zapewnienia wykonania art. 18, 19, 19a, 20, 21, 22, 22a i 23 niniejszej dyrektywy był:

(i) jednym z właściwych organów przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr (UE) 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego); lub

(ii) innym organem krajowym, pod warunkiem że krajowe przepisy ustawodawcze lub administracyjne wymagają, by organy te w niezbędnych przypadkach współpracowały z organami wymienionymi w ppkt (i) w celu wypełniania ich obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie informują Komisję o wyznaczeniu właściwych organów, wskazując ewentualny podział między różne właściwe organy przypisanych im obowiązków.

3. Państwa członkowskie informują Komisję i Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o wyznaczeniu właściwych organów, wskazując ewentualny podział między różne właściwe organy przypisanych im obowiązków. Komisja podaje do publicznej wiadomości wykaz właściwych władz określonych w ust. 1 i 2 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przynajmniej raz w roku i uaktualnia go na bieżąco za pośrednictwem witryny internetowej.

2. Jeżeli na terytorium państwa członkowskiego istnieje więcej niż jeden właściwy organ, państwo członkowskie dopilnowuje, aby te organy ściśle ze sobą współpracowały w sposób umożliwiający skuteczne wykonywanie przypisanych im obowiązków.

4. Jeżeli na terytorium państwa członkowskiego istnieje więcej niż jeden właściwy organ, państwo członkowskie dopilnowuje, aby te organy ściśle współpracowały ze sobą oraz z Europejskim Organem Nadzoru Bankowego w sposób umożliwiający skuteczne wykonywanie przypisanych im obowiązków.

5. Państwa członkowskie ustalają procedury gromadzenia i wymiany informacji pochodzących od tych organów, w szczególności do celów wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego1 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 1176/2011 z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie zapobiegania zaburzeniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania2.

______________

1 Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

2 Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Rozdział 1a

Edukacja finansowa

Artykuł 4a

Edukacja finansowa konsumentów

1. Państwa członkowskie dopilnowują wprowadzenia środków na rzecz wsparcia edukacji konsumentów w zakresie odpowiedzialnego zaciągania pożyczek i zarządzania długiem, zwłaszcza w odniesieniu do umów o kredyt.

2. Wszystkim osobom, które po raz pierwszy zamierzają zaciągnąć kredyt, przekazuje się zrozumiałe materiały informacyjne oraz informacje na temat dalszej pomocy udzielanej przez organizacje konsumenckie i krajowe organy nadzoru.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, aby w projektowanie i opracowywanie środków, o których mowa w niniejszym artykule, odpowiednio angażować wszystkie zainteresowane strony.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Państwa członkowskie wymagają, aby przy udzielaniu, pośredniczeniu w udzielaniu lub reklamowaniu kredytu, a w stosownych przypadkach przy świadczeniu usług dodatkowych na rzecz konsumentów, kredytodawca lub pośrednik kredytowy działał uczciwie, sprawiedliwie i profesjonalnie zgodnie z najlepszym interesem konsumenta.

1. Państwa członkowskie wymagają, aby przy projektowaniu, udzielaniu lub pośredniczeniu w udzielaniu kredytu, a w stosownych przypadkach przy świadczeniu usług dodatkowych na rzecz konsumentów, lub przy realizowaniu umowy o kredyt kredytodawca lub pośrednik kredytowy działał uczciwie, sprawiedliwie, przejrzyście i profesjonalnie, należycie uwzględniając prawa i interesy konsumenta. Obejmuje to podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków, aby sprostać potrzebom i sytuacji konsumenta, biorąc pod uwagę wszystkie istotne informacje dotyczące jego szczególnej sytuacji oraz wszelkie szczególne wymogi, o których poinformował konsument.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, aby sposób wynagradzania swojego personelu i odnośnych pośredników kredytowych przez kredytodawców oraz sposób wynagradzania swojego personelu przez pośredników kredytowych nie naruszał obowiązku działania zgodnie najlepszym interesem konsumenta, o którym mowa w ust. 1.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, aby sposób wynagradzania swojego personelu i pośredników kredytowych przez kredytodawców oraz sposób wynagradzania swojego personelu i wyznaczonych przedstawicieli przez pośredników kredytowych nie naruszał obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

2a. Państwa członkowskie zapewniają w szczególności, że wynagrodzenie personelu odpowiedzialnego za ocenę zdolności kredytowej jest zgodne z polityką wynagrodzeń osób podejmujących ryzyko działalności, określoną w załączniku V sekcja 11 pkt 23 lit. a) i b) dyrektywy 2006/48/WE, i nie jest uzależnione od liczby lub proporcji pozytywnie rozpatrzonych wniosków.

2b. Państwa członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy kredytodawcy, pośrednicy kredytowi lub wyznaczeni przedstawiciele świadczą usługi doradcze, struktura wynagrodzenia zaangażowanego personelu pozostaje bez uszczerbku dla jego zdolności wydawania obiektywnych zaleceń, a w szczególności że wynik tych usług doradczych nie zależy od indywidualnych wyników produktu lub celów sprzedaży.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Wymogi dotyczące minimalnych kompetencji

Minimalne wymogi dotyczące wiedzy i kompetencji

1. Rodzime państwa członkowskie dopilnowują, aby:

1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby kredytodawcy i pośrednicy kredytowi wymagali od swojego personelu posiadania odpowiedniego poziomu wiedzy i kompetencji w odniesieniu do projektowania produktu, oferowania lub pośrednictwa, doradztwa lub udzielania kredytów. W przypadku gdy zawarcie umowy o kredyt obejmuje związaną z nią usługę dodatkową, posiadają oni odpowiednią wiedzę i kompetencje w odniesieniu do tej usługi dodatkowej, w tym te wymagane przez przepisy sektorowe.

a) personel kredytodawców i pośredników kredytowych posiadał odpowiedni poziom wiedzy i kompetencji w zakresie oferowania umów kredytowych i udzielania kredytów w rozumieniu art. 2, lub w zakresie działalności pośrednictwa kredytowego określonej w art. 3 lit. e). Jeśli zawarcie umowy o kredyt obejmuje powiązane usługi dodatkowe, w szczególności usługi ubezpieczeniowe lub inwestycyjne, personel ten musi posiadać również odpowiednią wiedzę i kompetencje w zakresie tych usług dodatkowych, tak aby spełniać wymogi określone w art. 19 dyrektywy 2004/39/WE oraz w art. 4 dyrektywy 2002/92/WE;

b) osoby fizyczne zatrudnione w zarządzie kredytodawców i pośredników kredytowych, które są odpowiedzialne za pośrednictwo, doradztwo lub zatwierdzenie umowy kredytowej lub uczestniczące w tych czynnościach, posiadały odpowiednią wiedzę i kompetencje w zakresie umów o kredyt;

c) kredytodawcy i pośrednicy kredytowi byli monitorowani, aby umożliwić sprawdzanie, czy stale spełnione są wymogi, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b).

2. Rodzime państwa członkowskie dopilnowują, by odpowiedni poziom wiedzy i kompetencji był ustalany na podstawie uznawanych kwalifikacji lub doświadczenia.

2. Państwa członkowskie ustanawiają minimalne wymogi dotyczące wiedzy i kompetencji odnoszące się do personelu kredytodawców, pośredników kredytowych i wyznaczonych przedstawicieli zgodnie z zasadami zawartymi w załączniku III.

2a. W przypadku gdy kredytodawca lub pośrednik kredytowy świadczą usługi na terytorium innego państwa członkowskiego / innych państw członkowskich:

(i) za pośrednictwem oddziału – przyjmujące państwo członkowskie odpowiedzialne jest za ustanowienie minimalnych wymogów dotyczących wiedzy i kompetencji odnoszących się do personelu danego oddziału;

(ii) w ramach swobody świadczenia usług ustalenie minimalnych wymogów dotyczących wiedzy i kompetencji mających zastosowanie do personelu leży w gestii rodzimego państwa członkowskiego zgodnie z załącznikiem III, z wyjątkiem wymogów, o których mowa w załączniku III pkt 1 lit. a), b), c), e), f) i h) oraz pkt 2 i 3, które ustanawia przyjmujące państwo członkowskie.

2b. Osoby, o których mowa w ust. 1, są zobowiązane do stałego odbywania szkoleń zawodowych, aby aktualizować i weryfikować swoją wiedzę i kompetencje.

3. Rodzime państwa członkowskie publikują kryteria, które ustanowiły w celu sprawdzania, czy personel pośredników kredytowych lub kredytodawców spełnia wymogi dotyczące kompetencji. Kryteria te obejmują wykaz wszelkich uznawanych kwalifikacji.

4. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do sprecyzowania wymogów zawartych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, w szczególności niezbędnych wymogów dotyczących odpowiedniej wiedzy i kompetencji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Akapit pierwszy nie ma zastosowania w przypadku, gdy ustawodawstwo krajowe wymaga podawania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w reklamach dotyczących umów o kredyt, w których nie podaje się stopy oprocentowania ani innych danych liczbowych dotyczących wszelkich kosztów kredytu ponoszonych przez konsumenta w rozumieniu akapitu pierwszego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Standardowe informacje określają w sposób jasny, zwięzły i widoczny na podstawie reprezentatywnego przykładu:

(Nie dotyczy wersji polskiej.)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) że reklamowany produkt jest umową o kredyt i, w stosownych przypadkach, zabezpieczony jest albo hipoteką lub innym porównywalnym zabezpieczeniem na nieruchomości mieszkalnej powszechnie stosowanym w państwie członkowskim, albo prawem związanym z nieruchomością mieszkalną;

skreślona

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c) stopę oprocentowania kredytu, ze wskazaniem, czy jest to stopa stała, zmienna, czy też stanowiąca połączenie obu rodzajów stopy oprocentowania, wraz ze szczegółami dotyczącymi wszelkich opłat uwzględnionych w całkowitym koszcie kredytu ponoszonym przez konsumenta;

c) stopę oprocentowania kredytu, ze wskazaniem, czy jest to stopa stała, zmienna, czy też stanowiąca połączenie obu rodzajów stopy oprocentowania, wraz ze szczegółami dotyczącymi wszelkich opłat uwzględnionych w całkowitym koszcie kredytu ponoszonym przez konsumenta; rzeczywistą roczną stopę oprocentowania umieszcza się w materiałach reklamowych na co najmniej tak widocznym miejscu jak wszystkie inne dane liczbowe;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

f) okres obowiązywania umowy o kredyt;

f) w odpowiednich przypadkach – okres obowiązywania umowy o kredyt;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

g) wysokość rat;

g) w odpowiednich przypadkach – wysokość rat;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

h) całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta;

skreślona

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

i) w stosownych przypadkach ostrzeżenie dotyczące ryzyka utraty nieruchomości w przypadku niewywiązywania się ze zobowiązań wynikających z umowy o kredyt, jeśli kredyt zabezpieczony jest hipoteką lub innym porównywalnym zabezpieczeniem na nieruchomości mieszkalnej powszechnie stosowanym w państwie członkowskim albo prawem związanym z nieruchomością mieszkalną.

skreślona

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Standardowe informacje są wyraźnie czytelne lub wyraźnie słyszalne, w zależności od nośnika lub medium wykorzystanego do reklamy i marketingu.

Standardowe informacje są wyraźnie czytelne lub wyraźnie słyszalne, w zależności od nośnika lub medium wykorzystanego do reklamy i marketingu.

Wszelkie informacje udzielane za pośrednictwem materiałów reklamowych są zgodne z przedstawionym wzorcem.

Państwa członkowskie przyjmują kryteria dla określenia takiego wzorca.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do dalszego sprecyzowania wykazu pozycji zawierających standardowe informacje podawane w reklamie.

skreślony

W szczególności Komisja w momencie przyjmowania takich aktów delegowanych zmienia w razie konieczności wykaz pozycji zawierających standardowe informacje określony w ust. 2 lit. a)-i) niniejszego artykułu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 8a

Sprzedaż wiązana i pokrewne nieuczciwe praktyki handlowe

1. Państwa członkowskie dopuszczają praktyki sprzedaży łączonej, lecz nie praktyki sprzedaży wiązanej.

2. Bez uszczerbku dla ust. 1 państwa członkowskie mogą dopuścić praktyki sprzedaży wiązanej, gdy kredytodawcy wymagają otwarcia lub zachowania rachunku płatniczego lub produktu oszczędnościowego, jeżeli stanowią one w pełni integralną część kredytu lub ich jedynym celem jest zgromadzenie kapitału w celu spłaty lub obsługi kredytu, lub zawarcie odrębnej umowy o kredyt w połączeniu z umową o kredyt ze współwłasnością (ang. shared-equity). Ponadto państwa członkowskie zezwalają kredytodawcom na stawianie konsumentom wymogu posiadania odpowiedniej polisy ubezpieczeniowej oraz na odmowę udzielenia kredytu, jeżeli konsument nie posiada polisy ubezpieczeniowej o cechach zbliżonych do polis oferowanych przez preferowanego usługodawcę kredytodawcy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie dopilnowują, by informacje ogólne o umowach o kredyt były udostępniane przez kredytodawców lub w stosownych przypadkach przez pośredników kredytowych w każdym momencie na trwałym nośniku lub w postaci elektronicznej.

Państwa członkowskie dopilnowują, by dostępne i zrozumiałe informacje ogólne o umowach o kredyt były udostępniane przez kredytodawców i przekazywane konsumentom albo przez kredytodawcę (w przypadku sprzedaży bezpośredniej), albo przez pośrednika kredytowego w każdym momencie na papierze lub na innym trwałym nośniku lub na żądanie w postaci elektronicznej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c) formy zabezpieczenia;

c) formy zabezpieczenia, w tym możliwość dodatkowego zabezpieczenia ulokowanego w innym państwie członkowskim;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

g) orientacyjny przykład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania;

g) reprezentatywny przykład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ga) wskazówkę dotyczącą ewentualnych kosztów dodatkowych, np. związanych z wpisem hipoteki lub innymi porównywalnymi zabezpieczeniami;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

i) wskazanie, czy istnieje możliwość przedterminowej spłaty i w stosownych przypadkach opis warunków związanych z przedterminową spłatą;

i) opis warunków związanych z przedterminową spłatą;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

k) szczegółowe wskazówki, jak otrzymać informacje o ulgach podatkowych z tytułu odsetek od kredytu lub o innych dotacjach publicznych.

skreślona

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ka) w przypadku umowy o kredyt, zgodnie z którą płatności dokonywane przez konsumenta nie są natychmiast odpowiednio zaliczane na poczet spłaty całkowitej kwoty kredytu, ale są wykorzystywane do zgromadzenia kapitału przez okresy i na warunkach określonych w umowie o kredyt lub w umowie dodatkowej, informacje udzielane przed zawarciem umowy, wymagane na mocy ust. 2, zawierają jasne i zwięzłe stwierdzenie, że taka umowa o kredyt nie przewiduje gwarancji spłaty całkowitej kwoty kredytu wypłaconej na jej podstawie, chyba że taka gwarancja jest udzielana.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca i w stosownych przypadkach pośrednik kredytowy bez nieuzasadnionej zwłoki po przekazaniu przez konsumenta wymaganych informacji o jego potrzebach, sytuacji finansowej i preferencjach zgodnie z art. 14, udzielił konsumentowi informacji dostosowanych do jego potrzeb, niezbędnych do porównania kredytów dostępnych na rynku, oceny ich konsekwencji i podjęcia w oparciu o wystarczające informacje decyzji, czy zawrzeć umowę o kredyt. Informacje te, w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku, przekazuje się przy użyciu europejskiego znormalizowanego arkusza informacyjnego (ESIS) określonego w załączniku II.

skreślone

Państwa członkowskie dopilnowują, by do wiążącej oferty przedstawianej konsumentowi dołączany był arkusz ESIS. W takiej sytuacji państwa członkowskie dopilnowują, by umowa o kredyt nie mogła być zawarta do momentu, aż konsument będzie miał wystarczająco dużo czasu na porównanie ofert, ocenę ich konsekwencji i podjęcie w oparciu o wystarczające informacje decyzji, czy przyjąć ofertę, niezależnie od sposobu zawarcia umowy.

Uznaje się, że kredytodawca i w stosownych przypadkach pośrednik kredytowy spełnili wymogi dotyczące udzielenia konsumentowi informacji przed zawarciem umowy na odległość zawarte w art. 3 dyrektywy 2002/65/WE, jeśli przedłożyli konsumentowi arkusz ESIS.

Wszelkie dodatkowe informacje, które kredytodawca, a w stosownych przypadkach pośrednik kredytowy, może udzielić konsumentowi, powinny być zawarte w osobnym dokumencie, który może być załączony do arkusza ESIS.

3. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do zmiany pozycji zawierających standardowe informacje zawartych w ust. 1 niniejszego artykułu oraz treści i formatu arkusza ESIS określonego w załączniku II.

W szczególności takie akty delegowane w razie konieczności:

a) zmieniają wykaz pozycji zawierających standardowe informacje określony w ust. 1 niniejszego artykułu;

b) usuwają pozycje zawierające informacje określone w załączniku II;

c) uzupełniają wykaz pozycji zawierających informacje określony w załączniku II;

d) zmieniają sposób prezentacji treści arkusza ESIS określonego w załączniku II;

e) rozwijają wskazówki dotyczące wypełniania arkusza ESIS określonego w załączniku II.

4. W przypadku głosowych komunikatów telefonicznych, o których mowa w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2002/65/WE, opis głównych cech usługi finansowej świadczonej zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. b) tiret drugie tej dyrektywy obejmuje co najmniej pozycje, o których mowa w części A, punkty 2, 3, 4 i 5 załącznika II.

5. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca lub pośrednik kredytowy na wniosek konsumenta udostępniał mu bezpłatnie egzemplarz projektu umowy o kredyt. Przepisu tego nie stosuje się, jeśli w chwili, gdy konsument zgłasza takie żądanie, kredytodawca nie wyraża woli zawarcia z nim umowy o kredyt.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 9 a

Informacje przedumowne

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca i w stosownych przypadkach pośrednik kredytowy natychmiast po przekazaniu przez konsumenta wymaganych informacji o jego potrzebach, sytuacji finansowej i preferencjach, udzielił konsumentowi informacji dostosowanych do jego potrzeb, niezbędnych do porównania kredytów dostępnych na rynku, oceny ich konsekwencji i podjęcia w oparciu o wystarczające informacje decyzji, czy zawrzeć umowę o kredyt:

a) bez nieuzasadnionej zwłoki po przekazaniu przez konsumenta wymaganych informacji o jego potrzebach, sytuacji finansowej i preferencjach zgodnie z art. 14; oraz

b) w odpowiednim czasie przed zawarciem przez konsumenta jakiejkolwiek umowy o kredyt lub przed skorzystaniem przez niego z oferty kredytowej; informacje te, w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku, przekazuje się nieodpłatnie przy użyciu europejskiego znormalizowanego arkusza informacyjnego (ESIS) określonego w załączniku II.

Państwa członkowskie dopilnowują, by wiążąca oferta udostępniana konsumentowi była przekazywana na trwałym nośniku i aby dołączany był do niej arkusz ESIS, jeżeli konsument wcześniej ich nie otrzymał lub jeżeli warunki oferty różnią się od informacji zawartych we wcześniej dostarczonym arkuszu ESIS.

2. Państwa członkowskie zapewniają, że konsument będzie miał 14 dni na porównanie ofert, ocenę ich konsekwencji i podjęcie w oparciu o wystarczające informacje decyzji. Państwa członkowskie dopilnowują, by czas ten traktowano jako okres, w którym oferta pozostaje wiążąca dla kredytodawcy przed zawarciem umowy o kredyt albo w którym przysługuje prawo do odstąpienia od umowy bez dalszych kosztów. Państwa członkowskie zapewniają, że konsumenci, którzy tego chcą, mogą zaakceptować ofertę przed upływem okresu 14 dni. Państwa członkowskie mogą postanowić, że prawo do odstąpienia jest ograniczone lub przestaje obowiązywać, jeżeli konsument podejmuje jakiekolwiek działanie, które na mocy prawa krajowego skutkuje powstaniem lub przeniesieniem – w związku z funduszami otrzymanymi na mocy umowy o kredyt lub przy ich wykorzystaniu – prawa do nieruchomości, lub w przypadkach gdy umowa o kredyt jest zgodnie z prawem państwa członkowskiego ustanowiona poprzez system z udziałem urzędnika państwowego lub pracownika ustawowo zobowiązanego do niezależności i bezstronności i który musi zapewnić – poprzez dostarczenie konsumentowi spersonalizowanych i kompleksowych informacji umownych i prawnych – że konsument zawiera umowę jedynie po dokładnym rozważeniu aspektów prawnych i ze znajomością jej zakresu prawnego.

Uznaje się, że kredytodawca i w stosownych przypadkach pośrednik kredytowy spełnili wymogi dotyczące udzielenia konsumentowi informacji przed zawarciem umowy na odległość, zawarte w art. 3 dyrektywy 2002/65/WE, tylko wówczas, gdy dostarczyli przynajmniej arkusz ESIS przed zawarciem umowy.

Państwa członkowskie nie zmieniają arkusza ESIS, ale jeżeli państwa członkowskie wymagają dostarczenia konsumentowi dodatkowych informacji, łącznie z ostrzeżeniami prawnymi, informacje te mogą być załączone do arkusza ESIS.

3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26 i do zmiany pozycji zawierających standardowe informacje określonych w art. 9 oraz w odniesieniu do arkusza ESIS określonego w załączniku II w celu:

a) uzupełnienia i aktualizacji wykazu pozycji zawierających informacje określonego w załączniku II;

b) aktualizacji sposobu prezentacji treści arkusza ESIS określonego w załączniku II;

c) uzupełnienia i aktualizacji wskazówek dotyczących wypełniania arkusza ESIS określonego w załączniku II.

4. W przypadku głosowych komunikatów telefonicznych, o których mowa w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2002/65/WE, opis głównych cech usługi finansowej świadczonej zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. b) tiret drugie tej dyrektywy obejmuje co najmniej pozycje, o których mowa w części A sekcja 2, 3, 4 i 5 załącznika II.

5. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca lub pośrednik kredytowy udostępniał konsumentowi bezpłatnie egzemplarz projektu umowy o kredyt na trwałym nośniku. Nie ma to zastosowania, jeżeli w momencie składania wniosku kredytodawca nie jest skłonny zawrzeć z konsumentem umowy o kredyt.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 9b

Dostarczenie i formalizacja umowy o kredyt

Jeżeli chodzi o dostarczenie i formalizację umowy o kredyt, firma rzeczoznawcza, notariusze, radcy prawni lub inne osoby zostają wybrane w drodze wzajemnego porozumienia między stronami.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Przed świadczeniem którejkolwiek z usług wymienionych w art. 3 lit. e) pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi co najmniej następujące informacje:

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by przed świadczeniem którejkolwiek z usług wymienionych w art. 3 lit. e) pośrednik kredytowy przekazał bezpłatnie konsumentowi co najmniej następujące informacje w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku:

a) nazwę i adres pośrednika kredytowego;

a) nazwę i adres pośrednika kredytowego;

b) rejestr, do którego jest wpisany, i środki umożliwiające sprawdzenie, czy został zarejestrowany;

b) rejestr, do którego jest wpisany, w odpowiednich przypadkach numer rejestracyjny i środki umożliwiające sprawdzenie, czy został zarejestrowany;

c) jeśli działa jako powiązany pośrednik kredytowy, powinien ujawnić ten fakt i na wniosek konsumenta podać nazwy kredytodawców, w imieniu których działa;

c) jeśli jest powiązany z co najmniej jednym kredytodawcą, powinien ujawnić ten fakt i podać nazwy kredytodawców, w imieniu których działa;

d) czy posiada udział, bezpośrednio lub pośrednio, reprezentujący więcej niż 10 % praw głosu lub kapitału u danego kredytodawcy;

d) czy oferuje usługę doradztwa, a jeżeli tak, wskazuje on, w jakich przypadkach świadczenie takiej usługi jest obowiązkowe zgodnie z art. 17;

e) czy dany kredytodawca lub przedsiębiorstwo dominujące danego kredytodawcy posiada udział, bezpośrednio lub pośrednio, reprezentujący więcej niż 10 % praw głosu lub kapitału u tego pośrednika kredytowego;

f) w stosownych przypadkach opłatę ponoszoną przez konsumenta na rzecz pośrednika kredytowego za jego usługi;

e) w stosownych przypadkach opłatę ponoszoną przez konsumenta na rzecz pośrednika kredytowego lub kredytodawcę za jego usługi lub podstawę obliczania tej opłaty;

g) procedury umożliwiające konsumentowi i innym zainteresowanym stronom składanie zażaleń na pośredników kredytowych i, w stosownych przypadkach, sposoby korzystania z pozasądowych procedur wnoszenia zażaleń i odwołań;

f) procedury umożliwiające konsumentowi i innym zainteresowanym stronom składanie zażaleń w wewnętrznym systemie i, w stosownych przypadkach, sposoby korzystania z pozasądowych procedur wnoszenia zażaleń i odwołań;

h) w przypadku niepowiązanych pośredników kredytowych, istnienie prowizji płaconej w stosownych przypadkach przez kredytodawcę pośrednikowi kredytowemu za jego usługi.

g) w przypadku niepowiązanych pośredników kredytowych, istnienie prowizji lub innych zachęt, stosownie do przypadku, płaconych przez kredytodawcę pośrednikowi kredytowemu za jego usługi.

2. Na wniosek konsumenta niepowiązani pośrednicy kredytowi udzielają informacji o różnicach w wysokości prowizji płaconej przez różnych kredytodawców udzielających kredytów oferowanych konsumentowi. Konsument jest informowany, że ma prawo zwrócić się o takie informacje.

2. Na wniosek konsumenta niepowiązani pośrednicy kredytowi udzielają informacji o różnicach w wysokości prowizji płaconej przez różnych kredytodawców udzielających kredytów oferowanych konsumentowi. Konsument jest informowany, że ma prawo zwrócić się o takie informacje.

3. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do aktualizacji wykazu pozycji zawierających informacje o pośrednikach kredytowych przekazywane konsumentowi, określonego w ust. 1 niniejszego artykułu.

3. Państwa członkowskie dbają o to, aby kredytodawca był informowany przez pośrednika kredytowego o ewentualnych opłatach należnych od konsumenta na rzecz pośrednika kredytowego za jego usługi do celów obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.

W szczególności Komisja w momencie przyjmowania takich aktów delegowanych zmienia w razie konieczności wykaz pozycji zawierających informacje określony w ust. 1 niniejszego artykułu.

3a. W przypadku gdy pośrednik kredytowy pobiera opłatę od konsumenta, a jednocześnie otrzymuje prowizję od kredytodawcy, pośrednik kredytowy wyjaśnia konsumentowi, czy prowizja ta zostanie w całości lub w części odliczona od wspomnianej opłaty.

W szczególności Komisja w momencie przyjmowania takich aktów delegowanych zmienia w razie konieczności wykaz pozycji zawierających informacje określony w ust. 1 niniejszego artykułu.

3b. Państwa członkowskie wprowadzają wymóg, by pośrednicy kredytowi dopilnowali, by – oprócz informacji wymaganych niniejszym artykułem – wyznaczony przedstawiciel, podczas kontaktów z konsumentem lub przed nimi, informował konsumenta o tym, w jakiej występuje funkcji i którego pośrednika kredytowego reprezentuje.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy i w stosownych przypadkach pośrednicy kredytowi udzielali konsumentom wystarczających wyjaśnień dotyczących proponowanych umów o kredyt i wszelkich usług dodatkowych, aby umożliwić konsumentowi ocenę, czy proponowane umowy o kredyt są dostosowane do jego potrzeb i sytuacji finansowej. Wystarczające wyjaśnienia obejmują udzielenie dostosowanych do potrzeb konsumenta informacji o cechach charakterystycznych oferowanego kredytu, jednak bez formułowania rekomendacji. Kredytodawcy i w stosownych przypadkach pośrednicy kredytowi dokładnie oceniają poziom wiedzy i doświadczenia konsumenta w zakresie kredytów wszelkimi niezbędnymi środkami, aby umożliwić kredytodawcy lub pośrednikowi kredytowemu ustalenie poziomu wyjaśnień, których należy udzielić konsumentowi, i odpowiednie dostosowanie tych wyjaśnień.

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy i w stosownych przypadkach pośrednicy kredytowi lub ich wyznaczeni przedstawiciele udzielali konsumentom wystarczających wyjaśnień dotyczących proponowanych umów o kredyt i wszelkich usług dodatkowych, aby umożliwić konsumentowi ocenę, czy proponowane umowy o kredyt i usługi dodatkowe są dostosowane do jego potrzeb i jego sytuacji finansowej. Wyjaśnienia obejmują informacje przedumowne, w tym arkusz ESIS, zasadnicze cechy charakterystyczne proponowanych produktów oraz konkretne skutki dla konsumenta, w tym konsekwencje zalegania przez konsumenta ze spłatą kredytu, oraz – jeżeli z umową o kredyt są połączone dodatkowe usługi – czy każdy składnik może zostać zakończony oddzielnie i jakim warunkom to podlega.

2. Takie wystarczające wyjaśnienia obejmują między innymi objaśnienie informacji i pojęć zawartych w informacjach udzielanych przed zawarciem umowy zgodnie z art. 9 i 10 oraz objaśnienie konsekwencji dla konsumenta wynikających z zawarcia umowy o kredyt, w tym w przypadku zaległości w spłacie kredytu przez konsumenta.

2. Państwa członkowskie mogą ustalić tryb i zakres pomocy, o której mowa w ust. 1, a także określić podmiot, który ma udzielać pomocy, w zależności od konkretnych okoliczności, w jakich umowa o kredyt jest oferowana, osobę, której jest ona oferowana, a także rodzaj oferowanego kredytu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która równa się w stosunku rocznym aktualnej wartości wszystkich zobowiązań (wypłat, spłat i opłat), przyszłych lub istniejących, uzgodnionych przez kredytodawcę i konsumenta, oblicza się zgodnie ze wzorem matematycznym podanym w załączniku I.

1. Rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która równa się w stosunku rocznym aktualnej wartości wszystkich zobowiązań (wypłat, spłat i opłat), przyszłych lub istniejących, uzgodnionych przez kredytodawcę i konsumenta, oblicza się zgodnie ze wzorem matematycznym podanym w załączniku I.

2. Do celów obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta ustala się z wyłączeniem opłat należnych od konsumenta z tytułu niedotrzymania przez niego jakichkolwiek zobowiązań określonych w umowie o kredyt.

2. Do celów obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta ustala się z wyłączeniem opłat należnych od konsumenta z tytułu niedotrzymania przez niego jakichkolwiek zobowiązań określonych w umowie o kredyt.

Jeśli w celu uzyskania kredytu konieczne jest otwarcie rachunku, koszty prowadzenia tego rachunku, koszty korzystania ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dokonywania wypłat, oraz inne koszty związane z transakcjami płatności uwzględnia się w całkowitym koszcie kredytu ponoszonym przez konsumenta, chyba że koszty te zostały w sposób jasny i odrębny podane w umowie o kredyt lub innej umowie zawartej z konsumentem.

W przypadku gdy otwarcie i prowadzenie rachunku jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na reklamowanych warunkach, koszt otwarcia i prowadzenia takiego rachunku, koszty korzystania ze środków płatniczych zarówno dla transakcji, jak i wypłat z tego rachunku oraz inne koszty związane z transakcjami płatniczymi uwzględnia się w całkowitym koszcie kredytu ponoszonym przez konsumenta, chyba że koszty te zostały w sposób jasny i odrębny podane w umowie o kredyt lub innej umowie zawartej z konsumentem.

3. Obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dokonuje się przy założeniu, że umowa o kredyt będzie obowiązywać przez uzgodniony okres oraz że kredytodawca i konsument wywiążą się ze swoich zobowiązań na warunkach i w terminach określonych w umowie o kredyt.

3. Obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dokonuje się przy założeniu, że umowa o kredyt będzie obowiązywać przez uzgodniony okres oraz że kredytodawca i konsument wywiążą się ze swoich zobowiązań na warunkach i w terminach określonych w umowie o kredyt. W przypadku gdy ustalono stałą stopę oprocentowania kredytu jedynie na ograniczony okres, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania można obliczyć jedynie dla tego okresu.

4. W przypadku umów o kredyt zawierających klauzule zezwalające na zmiany stopy oprocentowania kredytu i, w stosownych przypadkach, zmiany opłat zawartych w rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania, lecz niedających się określić w chwili dokonywania obliczeń, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania wylicza się w oparciu o założenie, że stopa oprocentowania kredytu i inne opłaty zostaną obliczone na poziomie ustalonym w momencie podpisania umowy.

4. Dla okresów umów kredytowych, w których bezwarunkowo zezwala się na zmienne stopy oprocentowania oparte na czynnikach zewnętrznych i, w stosownych przypadkach, zmiany opłat zawartych w rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania, lecz niedających się określić w chwili dokonywania obliczeń, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania wylicza się w oparciu o różne założenia, unikając zakłóceń konkurencji na rynku:

a) raz w oparciu o założenie, że stopa oprocentowania kredytu i inne opłaty zostaną obliczone na poziomie ustalonym w momencie podpisania umowy;

b) raz w oparciu o najkorzystniejszy scenariusz, na podstawie danych o zmianach stóp procentowych w trakcie ostatnich 20 lat lub od momentu dostępności danych potrzebnych do obliczania stóp procentowych;

c) raz w oparciu o najmniej korzystny scenariusz, na podstawie danych o zmianach stóp procentowych w trakcie ostatnich 20 lat lub od momentu dostępności danych potrzebnych do obliczania stóp procentowych;

5. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do zmiany wzoru i założeń wykorzystywanych do obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania określonej w załączniku I.

4a. W przypadku gdy umowa o kredyt dotyczy kredytu w walucie obcej rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oblicza się raz w oparciu o założenie, że kurs waluty kredytu do waluty krajowej jest na poziomie określonym w momencie podpisania umowy, a raz w oparciu o scenariusz zakładający, że waluta krajowa straci 20% wartości względem waluty kredytu.

Komisja w momencie przyjmowania takich aktów delegowanych zmienia w razie konieczności wzór i założenia określone w załączniku I, w szczególności jeśli założenia określone w niniejszym artykule i w załączniku I są niewystarczające do zapewnienia jednolitego sposobu obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania lub przestają być dostosowane do sytuacji na rynku.

5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26 dotyczących zmiany uwag lub aktualizacji założeń stosowanych do obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, zgodnie z załącznikiem I, w szczególności jeśli założenia określone w niniejszym artykule i w załączniku I są niewystarczające do zapewnienia jednolitego sposobu obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania lub przestają być dostosowane do sytuacji na rynku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Strony mogą jednak postanowić w umowie o kredyt, że konsument otrzymuje informacje, o których mowa w ust. 1, okresowo, w przypadku gdy zmiana stopy oprocentowania kredytu jest bezpośrednio skorelowana ze zmianą stopy referencyjnej, a nowa stopa referencyjna jest podawana do wiadomości publicznej w odpowiedni sposób i informacje o nowej stopie referencyjnej są również dostępne w lokalach kredytodawcy.

2. Strony mogą jednak postanowić w umowie o kredyt, że konsument otrzymuje informacje, o których mowa w ust. 1, okresowo, w przypadku gdy zmiana stopy oprocentowania kredytu jest bezpośrednio skorelowana ze zmianą stopy referencyjnej, a nowa stopa referencyjna jest podawana do wiadomości publicznej w odpowiedni sposób i informacje o nowej stopie referencyjnej są również dostępne w lokalach kredytodawcy oraz zostają zakomunikowane osobiście konsumentowi wraz z nową wysokością rat miesięcznych. Kredytodawca może nadal informować okresowo konsumentów o zmianach w stopach oprocentowania kredytu w przypadku, gdy stopa oprocentowania kredytu nie jest skorelowana bezpośrednio ze zmianą stopy referencyjnej, jeżeli takie przepisy zostały przewidziane przed ...*.

_____________

* Dz.U.: proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a. Jeżeli zmiany stopy oprocentowania kredytu są determinowane aukcją na rynkach kapitałowych, w związku z czym kredytodawca nie jest w stanie poinformować konsumenta o jakiejkolwiek zmianie stopy, zanim zmiana ta nie wejdzie w życie, kredytodawca informuje konsumenta odpowiednio wcześnie na piśmie o spodziewanej procedurze oraz o spodziewanym poziomie nowej stopy oprocentowania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by przed zawarciem umowy o kredyt kredytodawca przeprowadzał gruntowną ocenę zdolności kredytowej konsumenta na podstawie kryteriów obejmujących dochody, oszczędności, długi i inne zobowiązania finansowe konsumenta. Ocenę tę przeprowadza się na podstawie niezbędnych informacji uzyskanych przez kredytodawcę lub w stosownych przypadkach pośrednika kredytowego od konsumenta i z właściwych źródeł wewnętrznych i zewnętrznych; ponadto ocena ta musi spełniać wymogi dotyczące zasady konieczności i zasady proporcjonalności określone w art. 6 dyrektywy 95/46/WE. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy ustanowili odpowiednie procedury oceny zdolności kredytowej konsumenta. Procedury te są poddawane regularnym przeglądom oraz utrzymywana jest aktualna dokumentacja tych procedur.

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by przed zawarciem umowy o kredyt kredytodawca przeprowadzał ocenę zdolności kredytowej konsumenta na podstawie obiektywnych kryteriów celem sprawdzenia, czy konsument może wywiązać się ze swoich zobowiązań na mocy umowy o kredyt. Informacje, na których opiera się ta ocena, są dokumentowane i przechowywane1.

1a. Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadku, gdy kredytodawca nie przeprowadził oceny zdolności kredytowej w sposób prawidłowy, określony w niniejszym artykule, a następnie zawarł umowę kredytową w oparciu o tę nieprawidłowo przeprowadzoną ocenę zdolności kredytowej, ta umowa kredytowa nie może zostać później unieważniona lub zmieniona ze szkodą dla konsumenta.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by:

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by:

a) w przypadku gdy ocena zdolności kredytowej konsumenta prowadzi do negatywnej prognozy możliwości spłaty przez niego kredytu w okresie obowiązywania umowy o kredyt, kredytodawca odmówił udzielenia kredytu;

a) kredytodawca udostępniał konsumentowi kredyt jedynie wtedy, gdy wynik oceny zdolności kredytowej wskazuje, że prawdopodobne jest wypełnienie zobowiązań wynikających z umowy o kredyt w sposób wymagany w tej umowie;

b) w przypadku odrzucenia wniosku o kredyt kredytodawca bezzwłocznie i bezpłatnie poinformował konsumenta o przyczynach odrzucenia wniosku;

c) zgodnie z art. 10 dyrektywy 95/46/WE kredytodawca poinformował konsumenta z wyprzedzeniem, że przeprowadzona zostanie kwerenda w bazie danych;

c) zgodnie z art. 10 dyrektywy 95/46/WE kredytodawca poinformował konsumenta z wyprzedzeniem, że przeprowadzona zostanie kwerenda w bazie danych;

d) jeśli wniosek o kredyt zostaje odrzucony na podstawie danych uzyskanych z bazy danych lub na podstawie braku takich danych w bazie danych, kredytodawca niezwłocznie i bezpłatnie poinformował konsumenta o nazwie bazy danych, z której uzyskano dane, nazwisku administratora tej bazy danych oraz o przysługującym konsumentowi prawie do dostępu do swoich danych w tej bazie danych i, w stosownych przypadkach, prawie do sprostowania tych danych;

d) jeśli wniosek o kredyt zostaje odrzucony na podstawie kwerendy w bazie danych, kredytodawca natychmiast i bez pobierania żadnych opłat poinformował konsumenta o wynikach tej kwerendy oraz przekazał mu szczegółowe informacje na temat bazy danych, w której przeprowadzono kwerendę;

e) bez uszczerbku dla ogólnego prawa dostępu do danych zawartego w art. 12 dyrektywy 95/46/WE, jeśli wniosek zostaje odrzucony na podstawie zautomatyzowanej decyzji lub decyzji opartej na metodach takich jak zautomatyzowana punktowa ocena kredytowa, kredytodawca bezzwłocznie i bezpłatnie poinformował konsumenta o tym fakcie oraz wyjaśnił konsumentowi założenia logiczne takiej zautomatyzowanej decyzji;

e) bez uszczerbku dla ogólnego prawa dostępu do danych zawartego w art. 12 dyrektywy 95/46/WE, jeśli wniosek zostaje odrzucony na podstawie zautomatyzowanej decyzji lub decyzji opartej na metodach takich jak zautomatyzowana punktowa ocena kredytowa, kredytodawca bezzwłocznie i bezpłatnie poinformował konsumenta o tym fakcie;

f) konsument miał możliwość zwrócić się o ręczną weryfikację decyzji.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadku gdy strony już po zawarciu umowy o kredyt rozważają zwiększenie całkowitej kwoty kredytu udzielonego konsumentowi, posiadane przez kredytodawcę informacje finansowe dotyczące konsumenta były aktualne oraz by przeprowadzono ponowną ocenę zdolności kredytowej konsumenta przed każdym znacznym zwiększeniem całkowitej kwoty kredytu.

4. Oprócz oceny zdolności kredytowej konsumenta państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy i pośrednicy kredytowi otrzymywali niezbędne informacje dotyczące sytuacji osobistej i finansowej konsumenta, jego preferencji i celów, oraz by brali pod uwagę wystarczająco dużą liczbę różnych rodzajów umów o kredyt z własnej gamy produktów w celu określenia produktów, które nie są nieadekwatne dla konsumenta pod względem jego potrzeb oraz sytuacji finansowej i osobistej. Taka analiza musi być oparta na aktualnych w danym momencie informacjach oraz na rozsądnych założeniach dotyczących sytuacji konsumenta w całym okresie obowiązywania proponowanej umowy o kredyt.

5. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do określenia i zmiany kryteriów, które należy uwzględnić przy ocenie zdolności kredytowej określonej w ust. 1 niniejszego artykułu, a także kryteriów, które należy uwzględnić w analizie, czy produkty kredytowe nie są nieadekwatne dla konsumenta, określonej w ust. 4 niniejszego artykułu.

_______________

1 Zasady poprawnych praktyk w zakresie hipotek mieszkaniowych Rady Stabilności Finansowej, kwiecień 2012 r., (1.2.).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 14a

Wycena nieruchomości

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by stosowano dobre praktyki wyceny zgodnie z międzynarodowymi standardami i metodami, a także by doceniano znaczenie solidnych uregulowań dotyczących rzeczoznawców oraz starannego nadzoru nad nimi.

2. Państwa członkowskie wymagają, by rzeczoznawcy wewnętrzni i zewnętrzni dokonujący takich wycen byli odpowiednio wykwalifikowani i wystarczająco niezależni, aby przedstawić bezstronną i obiektywną wycenę, która zostanie udokumentowana na trwałym nośniku, a także by kredytobiorcy posiadali kopię tej dokumentacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Obowiązek ujawnienia informacji przez konsumenta

Ujawnianie i weryfikacja informacji o konsumentach

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by konsumenci udzielali kredytodawcom i w stosownych przypadkach pośrednikom kredytowym pełnych i prawidłowych informacji o swojej sytuacji finansowej i osobistej w związku z procedurą rozpatrywania wniosku o kredyt. W stosownych przypadkach informacje te powinny być potwierdzone dokumentami z niezależnych, możliwych do zweryfikowania źródeł.

1. Ocenę zdolności kredytowej przeprowadza się na podstawie wystarczających, proporcjonalnych i należycie zweryfikowanych informacji o dochodach i informacji finansowych uzyskanych przez kredytodawcę ze źródeł wewnętrznych i zewnętrznych.

2. Jeśli chodzi o informacje przekazywane przez konsumenta w celu umożliwienia kredytodawcy przeprowadzenia gruntownej oceny zdolności kredytowej konsumenta i podjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia kredytu, państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy na etapie poprzedzającym zawarcie umowy wyraźnie określili informacje, w tym w razie konieczności dokumenty z niezależnych, możliwych do zweryfikowania źródeł, które konsument musi przekazać. Państwa członkowskie dopilnowują również, by kredytodawcy podawali dokładny termin, do którego konsumenci są zobowiązani przekazać takie informacje.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy wyraźnie i w zrozumiałej formie określili niezbędne informacje i dokumenty z niezależnych, możliwych do zweryfikowania źródeł, które konsument musi przekazać oraz czas, w jakim konsumenci muszą przedstawić te informacje. Państwa członkowskie umożliwiają kredytodawcom domaganie się wyjaśnień dotyczących informacji wnioskowanych na mocy ust. 1, jeżeli jest to konieczne do przeprowadzenia oceny zdolności kredytowej. Państwa członkowskie nie zezwalają kredytodawcom na wykorzystywanie faktu nieprzekazania informacji do uzasadnienia wypowiedzenia umowy o kredyt, jeżeli została ona już zawarta.

Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadkach gdy konsument odmówi przekazania informacji niezbędnych do oceny jego zdolności kredytowej, kredytodawca lub pośrednik kredytowy ostrzegał konsumenta, że nie jest w stanie przeprowadzić oceny zdolności kredytowej i z tego względu może odmówić udzielenia kredytu. Ostrzeżenie to można przekazywać w ujednoliconym formacie.

3. Państwa członkowskie dysponują środkami służącymi dopilnowaniu, by konsumenci dostarczali prawidłowych informacji zgodnie z ust. 2. W przypadkach gdy konsument odmówi przekazania informacji lub potwierdzeń niezbędnych do oceny jego zdolności kredytowej, kredytodawca ostrzega konsumenta, że nie jest w stanie przeprowadzić oceny zdolności kredytowej i z tego względu może odmówić udzielenia kredytu. Ostrzeżenie to można przekazywać w ujednoliconym formacie.

3. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, w szczególności jej art. 6.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Każde państwo członkowskie zapewnia wszystkim kredytodawcom niedyskryminujący dostęp do baz danych wykorzystywanych w danym państwie członkowskim na potrzeby przeprowadzania oceny zdolności kredytowej konsumentów i na potrzeby monitorowania przestrzegania przez konsumentów zobowiązań kredytowych w całym okresie obowiązywania umowy o kredyt. Takie bazy danych obejmują bazy danych prowadzone przez prywatne biura informacji kredytowej lub agencje informacji kredytowej oraz publiczne rejestry kredytów.

1. Każde państwo członkowskie zapewnia wszystkim kredytodawcom dostęp do baz danych wykorzystywanych w danym państwie członkowskim na potrzeby przeprowadzania oceny zdolności kredytowej konsumentów i na potrzeby monitorowania przestrzegania przez konsumentów zobowiązań kredytowych w całym okresie obowiązywania umowy o kredyt. Warunki dostępu są niedyskryminujące.

2. Komisji przyznaje się uprawnienia, zgodnie z art. 26 i z zastrzeżeniem warunków zawartych w art. 27 i 28, do określenia jednolitych kryteriów rejestracji kredytów i warunków przetwarzania danych w odniesieniu do baz danych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

W szczególności takie akty delegowane określają wartości progowe stosowane przy rejestracji w takich bazach danych oraz uzgodnione definicje najważniejszych pojęć wykorzystywanych w takich bazach danych.

3. Informacje zawarte w bazach danych są przekazywane pod warunkiem, że przekazanie takich informacji nie jest zabronione na mocy innych przepisów unijnych ani nie jest sprzeczne z celami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.

4. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

2. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Standardy udzielania porad

Standardy w zakresie usług doradczych

1. Do celów niniejszej dyrektywy „porady” stanowią usługę odrębną od usługi udzielenia kredytu. Taka usługa może być oferowana jako porady jedynie w przypadku, gdy wynagrodzenie osoby świadczącej tę usługę jest przejrzyste dla konsumenta.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca lub pośrednik kredytowy poinformował konsumenta, w związku z daną transakcją, czy są lub będą udzielane porady. Można to uczynić w formie dodatkowych informacji udzielanych przed zawarciem umowy. Jeśli konsumentowi udzielane są porady, oprócz wymogów zawartych w art. 5 i 6 państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy i pośrednicy kredytowi:

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca, pośrednik kredytowy lub wyznaczony przedstawiciel wyraźnie informowali konsumenta, w kontekście danej transakcji, o świadczeniu lub możliwości świadczenia usług doradczych na rzecz konsumenta.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by przed wyświadczeniem usług doradczych lub, w odpowiednich przypadkach, przed zawarciem umowy o świadczenie usług doradczych kredytodawca, pośrednik kredytowy lub wyznaczony przedstawiciel przekazał konsumentowi na trwałym nośniku następujące informacje:

a) brali pod uwagę wystarczająco dużą liczbę oferowanych na rynku różnych rodzajów umów o kredyt, aby umożliwić rekomendację umów o kredyt najbardziej adekwatnych pod względem potrzeb konsumenta oraz jego sytuacji finansowej i osobistej;

a) informację, czy rekomendacja będzie brać pod uwagę jedynie własną gamę produktów zgodnie z ust. 2a lit. b), czy też szeroki zakres produktów z całego rynku, zgodnie z ust. 2a lit. c);

b) uzyskiwali niezbędne informacje dotyczące sytuacji osobistej i finansowej konsumenta, jego preferencji i celów, aby umożliwić rekomendację adekwatnych umów o kredyt. Taka ocena musi być oparta na aktualnych w danym momencie informacjach oraz na rozsądnych założeniach dotyczących sytuacji konsumenta w całym okresie obowiązywania proponowanej umowy o kredyt.

b) w odpowiednich przypadkach informację o opłacie ponoszonej przez konsumenta za usługi doradcze lub o metodzie wykorzystywanej do jej obliczenia.

2a. W przypadkach gdy na rzecz konsumentów świadczone są usługi doradcze, państwa członkowskie dopilnowują – oprócz wymogów zawartych w art. 5 i 7 – by:

a) kredytodawcy, pośrednicy kredytowi i wyznaczeni przedstawiciele uzyskiwali niezbędne informacje dotyczące sytuacji osobistej i finansowej konsumenta, jego preferencji i celów, aby umożliwić rekomendację adekwatnych umów o kredyt;

b) kredytodawcy, powiązani pośrednicy kredytowi lub wyznaczeni przedstawiciele wyznaczeni przez powiązanych pośredników kredytowych brali pod uwagę wystarczająco dużą liczbę umów o kredyt w ramach swojej gamy produktów;

c) niepowiązani pośrednicy kredytowi lub wyznaczeni przedstawiciele wyznaczeni przez niepowiązanych pośredników kredytowych brali pod uwagę wystarczająco dużą liczbę umów o kredyt dostępnych na rynku;

d) kredytodawcy, pośrednicy kredytowi lub wyznaczeni przedstawiciele działali w najlepszym interesie konsumenta, rekomendując umowy o kredyt, które odpowiadają potrzebom, sytuacji finansowej i sytuacji osobistej konsumenta; oraz

e) kredytodawca, pośrednik kredytowy lub wyznaczony przedstawiciel świadczący usługi doradcze przekazywał konsumentowi swoje porady na trwałym nośniku.

2b. Państwa członkowskie powinny zezwalać na użycie określenia „niezależne doradztwo” lub „niezależny doradca” jedynie wówczas, jeżeli kredytodawcy, powiązani pośrednicy kredytowi lub pośrednicy kredytowi lub wyznaczeni przedstawiciele świadczący usługi doradcze:

– nie otrzymują żadnego wynagrodzenia od żadnego kredytodawcy; lub

– otrzymują wynagrodzenie od większej liczby kredytodawców stanowiących przynajmniej większość rynku, pod warunkiem, że informacja o wynagrodzeniu ujawniana jest konsumentowi, a wynagrodzenie nie zachęca kredytodawcy do działania wbrew najlepszemu interesowi konsumentów.

2c. Państwa członkowskie mogą nałożyć na kredytodawców, pośredników kredytowych i wyznaczonych przedstawicieli obowiązek ostrzegania konsumenta w przypadku, gdy – zważywszy na sytuację finansową konsumenta – umowa o kredyt może spowodować szczególne ryzyko dla tego konsumenta.

2d. Państwa członkowskie dopilnowują, by każdy kredytodawca lub pośrednik kredytowy świadczący usługi doradcze posiadał należyte zezwolenia oraz by pracownicy posiadali odpowiednie kompetencje, aby móc udzielić indywidualnej rekomendacji w najlepszym interesie konsumenta. Wyznaczeni przedstawiciele świadczący usługi doradcze muszą być odpowiednio zarejestrowani.

2e. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla możliwości państw członkowskich w zakresie świadczenia konsumentom usług pomagających im zrozumieć, jakie mają potrzeby finansowe i jakie rodzaje produktów mogą te potrzeby zaspokoić.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Rozdział 8a

Rzetelne wykonanie umów o kredyt

Artykuł -18a

Kredyty w walucie obcej i zmienne stopy procentowe

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadku, gdy umowa o kredyt dotyczy kredytu w walucie obcej, konsument miał prawo do przewalutowania kredytu na inną walutę, zgodnie z przejrzystą metodą ujawnioną konsumentowi w ramach informacji udzielanych przed zawarciem umowy.

2. Inna waluta, o której mowa w ust. 1, jest:

a) walutą, w której konsument otrzymuje wynagrodzenie lub posiada aktywa, z których kredyt będzie spłacany, określoną w momencie przeprowadzania ostatniej oceny zdolności kredytowej w odniesieniu do tej umowy o kredyt; lub

b) walutą państwa członkowskiego, w którym konsument jest rezydentem.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadku odniesienia do prawa, o którym mowa w ust. 1:

a) kredytodawca był uprawniony do uczciwej i obiektywnie uzasadnionej rekompensaty za ewentualne koszty bezpośrednio związane z wykonaniem tego prawa;

b) kursem wymiany stosowanym przy przewalutowaniu był rynkowy kurs wymiany obowiązujący w dniu przeliczenia, o ile strony nie uzgodniły inaczej i o ile państwo członkowskie nie określiło innych zasad przed zawarciem danej umowy o kredyt;

c) kredytodawca był uprawniony do dostosowania stopy procentowej i stopy referencyjnej, jeżeli przewidziano to w umowie o kredyt.

4. Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadku umów o kredyt w walucie obcej w umowie o kredyt określono wartość progową kwoty kredytu do spłaty lub maksymalną kwotę kredytu do spłaty. W przypadku osiągnięcia wartości progowej lub kwoty maksymalnej kredytodawca ostrzega konsumenta o dużym wzroście kwoty kredytu do spłaty. W takim przypadku konsument ma prawo do przewalutowania kredytu zgodnie z ust. 1. W przypadku gdy całkowita kwota kredytu w walucie krajowej nie podlega żadnym limitom należy przedstawić konsumentowi scenariusz zakładający, że waluta krajowa straci 20% wartości względem waluty kredytu.

5. Państwa członkowskie dopilnowują, by w przypadku, gdy umowa o kredyt zezwala bezwarunkowo na zmiany stopy procentowej, niemożliwe do określenia w momencie zawierania umowy o kredyt i opierające się na czynnikach zewnętrznych, dane do obliczenia tej stopy procentowej muszą być dostępne przez co najmniej 14 lat.

W przypadku umów o kredyt o zmiennej stopie procentowej państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy, powiązani pośrednicy kredytowi, pośrednicy kredytowi lub wyznaczeni przedstawiciele przed zawarciem umowy poinformowali konsumenta o możliwych wahaniach stopy procentowej. Jeżeli zmienna stopa procentowa jest ograniczona limitami, przedstawia się konsumentowi najlepszy i najgorszy możliwy scenariusz w oparciu o te limity. Jeżeli zmienna stopa procentowa nie jest ograniczona żadnymi limitami, należy przedstawić konsumentowi najlepszy i najgorszy możliwy scenariusz w oparciu o dane o zmianach stopy procentowej w ostatnich 20 latach lub odkąd dostępne są dane służące obliczeniu stopy procentowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł -18b

Kredyty o zmiennym oprocentowaniu, odnośne wskaźniki i stopy referencyjne

W przypadku gdy umowa o kredyt dotyczy kredytu o zmiennym oprocentowaniu:

1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby wszelkie wskaźniki lub stopy referencyjne wykorzystywane do obliczenia stopy oprocentowania były jasne, dostępne, obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez strony umowy o kredyt oraz właściwe organy.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by dostawcy wskaźników wykorzystywanych do obliczenia stopy oprocentowania przechowywali dokumentację wykorzystaną do ich obliczenia i przechowywali dane historyczne.

3. W uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zakazać standardowego wykorzystania wskaźników, które nie są dostępne publicznie na stronie internetowej lub nie są opublikowane w dzienniku urzędowym.

Państwa członkowskie mogą również wymagać, by dostawcy standardowych wskaźników wykorzystywanych do obliczania stopy oprocentowania kredytu publikowali codziennie informacje o średniej stopie oprocentowania kredytów, maksymalnej stopie oprocentowania kredytów oraz minimalnej stopie oprocentowania kredytów w okresie ostatnich 20 lat lub w najdłuższym okresie, w odniesieniu do którego dane są dostępne. Ponadto państwa członkowskie mogą wymagać, aby kredytodawcy ujawniali konsumentowi takie informacje, załączając je do arkusza ESIS, przed zawarciem umowy o kredyt.

4. Państwa członkowskie mogą przyjąć przepisy zapewniające symetrię między klauzulami umownymi określającymi ograniczenia, takie jak górne i dolne limity w odniesieniu do zmiennej stopy procentowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Przedterminowa spłata

Rzetelne wykonanie umów o kredyt

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by konsument miał ustawowe lub wynikające z umowy prawo do wywiązania się ze swoich zobowiązań umownych przed wygaśnięciem umowy. W takich przypadkach jest on uprawniony do uzyskania obniżki całkowitego kosztu kredytu, na którą składają się odsetki i koszty przypadające na pozostały okres obowiązywania umowy.

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by konsument miał prawo do pełnego lub częściowego wywiązania się ze swoich zobowiązań umownych przed wygaśnięciem tej umowy, bez kary dla konsumenta, przy zagwarantowaniu wynagrodzenia dla kredytodawcy. W takich przypadkach konsument jest uprawniony do uzyskania obniżki całkowitego kosztu kredytu równej kwocie spłaconej wcześniej.

2. Państwa członkowskie mogą określić warunki wykonania prawa, o którym mowa w ust. 1. Warunki te mogą obejmować ograniczenia czasowe wykonania tego prawa, różne podejście w zależności od rodzaju stopy oprocentowania kredytu, lub ograniczenia co do okoliczności, w jakich prawo to może zostać wykonane. Państwa członkowskie mogą również ustalić, że kredytodawca powinien mieć prawo do otrzymania sprawiedliwej i obiektywnie uzasadnionej rekompensaty z tytułu potencjalnych strat bezpośrednio związanych z przedterminową spłatą kredytu. W każdym przypadku gdy przedterminowa spłata przypada w okresie, w którym obowiązuje stała stopa oprocentowania, skorzystanie z tego prawa może być uzależnione od istnienia szczególnego interesu po stronie konsumenta

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawca miał prawo do otrzymania w uzasadnionych przypadkach sprawiedliwej i obiektywnej rekompensaty z tytułu potencjalnych strat bezpośrednio związanych z przedterminową spłatą kredytu. Kwota rekompensaty nie może być większa niż strata ekonomicznej kredytodawcy. Przed podpisaniem umowy konsument jest dokładnie i w pełni informowany o prawie, o którym mowa w ust. 1, a także o wysokości rekompensaty lub przejrzystej metodzie jej obliczania.

Jeśli państwo członkowskie określi takie warunki, nie mogą one nadmiernie utrudniać konsumentowi wykonanie prawa, o którym mowa w ust. 1, lub być dla niego nadmiernie uciążliwe.

2a. Jeżeli przedterminowa spłata przypada w okresie, w którym obowiązuje stała stopa oprocentowania, państwa członkowskie mogą określić, że skorzystanie z prawa, o którym mowa w ust. 1, podlega pewnym warunkom i nie narusza prawa kredytodawców zgodnie z ust. 2. W takim przypadku skorzystanie z tego prawa może podlegać warunkowi istnienia uzasadnionego interesu konsumenta, którego charakter określają państwa członkowskie.

3a. Państwa członkowskie mogą przewidzieć limity rekompensaty wypłacanej zgodnie z ust. 2 lub maksymalny termin, po którym kredytodawca nie może już ubiegać się o taką rekompensatę.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 18a

Elastyczne i godne zaufania rynki

1. Państwa członkowskie opracowują ramy:

a) umożliwiające kredytodawcom przenoszenie bez rejestracji nowych umów o kredyt hipoteczny lub portfeli umów o kredyt do innych kredytodawców, chyba że umowa o kredyt wyraźnie tego zabrania i jeżeli warunki kredytu nie ulegają zmianie na niekorzyść konsumenta; oraz

b) umożliwiające kredytodawcom i konsumentom uzgodnienie możliwości przeniesienia umowy o kredyt w przypadku przeprowadzki.

2. Państwa członkowskie, które zezwalają na swoim terytorium na zawieranie umów o odwrócony kredyt hipoteczny, mogą opracować ramy umożliwiające kredytodawcom i konsumentom uzgodnienie zastąpienia umowy o kredyt umową o kredyt odwrócony.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, by funkcjonowały skuteczne mechanizmy gwarantujące, że kredytobiorcy będą mieli jasno określony i prawnie egzekwowalny tytuł do nieruchomości, a także gwarantujące identyfikowalność umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i powiązanych instrumentów finansowych.

4. Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 54 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 koordynuje prace EUNB i EUNGiPW przy opracowywaniu wytycznych dotyczących metodologii zapewnienia identyfikowalności umów o kredyt, odnośnych zabezpieczeń i powiązanych instrumentów finansowych.

5. Państwa członkowskie propagują stosowanie wskaźników dotyczących nieruchomości mieszkalnych celem zapewnienia lepszej podstawy dla monitorowania tendencji w wycenie nieruchomości mieszkalnych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 18b

Zaległości i egzekucja z nieruchomości

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by kredytodawcy w rozsądnym zakresie okazywali wyrozumiałość i podejmowali wszelkie inne rozsądne próby rozwiązania sytuacji przez wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by wszelkie opłaty, jakich ma dokonać konsument, w celu zrekompensowania szkód z tytułu zaległości w spłacie, były współmierne do kosztów poniesionych przez kredytodawcę.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, by:

a) kredytodawcy podejmowali rozsądne kroki w celu uzyskania najlepszej ceny za nieruchomość stanowiącą przedmiot egzekucji, uwzględniając takie czynniki jak warunki rynkowe oraz wszelkie zwiększenia kwoty zadłużenia konsumenta;

b) zwrot zabezpieczenia wystarczył do spłaty kredytu, jeżeli strony umowy o kredyt wyraźnie wyrażają na to zgodę;

c) środki ułatwiające warunki spłaty były rozsądne i uwzględniały interesy i praktyczną sytuację konsumenta, jeżeli kredytodawcy mają pełny dostęp do aktywów konsumenta, a po zakończeniu postępowania egzekucyjnego pozostało niespłacone zadłużenie; może to obejmować zezwolenie na zastosowanie środków ograniczających konfiskatę zarobków i świadczeń emerytalnych lub im równoważnych, aby umożliwić zachowanie minimalnego dochodu i uniknięcie nadmiernego zadłużenia gospodarstw domowych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Rozdział 9

Rozdział 9

Wymogi ostrożnościowe i nadzorcze

Ogólne wymogi ostrożnościowe i nadzorcze

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł -19a

Wymogi ogólne

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by istniały skuteczne ramy określające standardy zawierania umów o kredyt, obejmujące zasady określone w niniejszej dyrektywie oraz środki zapobiegające nadmiernemu zadłużeniu gospodarstw domowych, które mogą być skutecznie nadzorowane i monitorowane. Takie standardy mogą obejmować ostrożnościowe współczynniki określające relację zadłużenia do zabezpieczenia1.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by właściwe organy miały uprawnienia do określenia bardziej surowych i proporcjonalnych kryteriów zawierania umów na wypadek sytuacji, w których ryzyko jest większe dla konsumentów. Mogą one obejmować dodatkowe ostrzeżenia o ryzyku, określenie współczynnika LTV lub innych współczynników oraz gwarancje i produkty ubezpieczające lub zabezpieczające ryzyka.

3. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, z własnej inicjatywy lub na wniosek ERRS, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010, może na podstawie rzetelnej oceny zmian na rynku nieruchomości mieszkalnych w danym państwie członkowskim wydać ostrzeżenia dla właściwych organów i wydać zalecenia zawierające wezwanie do wprowadzenia dodatkowych środków.

__________________

1 Zasady poprawnych praktyk w zakresie hipotek mieszkaniowych Rady Stabilności Finansowej, październik 2011 r.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł -19b

Nadzór nad rejestrami kredytów

Państwa członkowskie dopilnowują, by rejestry kredytów działające na ich terytoriach były należycie nadzorowane przez właściwe organy oraz inspektorów ochrony danych. Nie naruszając uprawnień przyznanych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego wspomaga nadzór rejestrów kredytów działających transgranicznie w ramach Unii.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Pośrednicy kredytowi są objęci procedurą uzyskania odpowiedniego zezwolenia na prowadzenie działalności określonej w art. 3 lit. e) przez właściwe organy w swoim rodzimym państwie członkowskim, o których mowa w art. 4. Takie zezwolenie jest udzielane na podstawie wymogów ustanowionych w rodzimym państwie członkowskim pośrednika kredytowego i obejmuje spełnienie wymogów zawodowych określonych w art. 20.

1. Pośrednicy kredytowi są objęci procedurą uzyskania odpowiedniego zezwolenia na prowadzenie działalności określonej w art. 3 lit. e) przez właściwe organy w swoim rodzimym państwie członkowskim, o których mowa w art. 4. Takie zezwolenie jest udzielane na podstawie wymogów ustanowionych w rodzimym państwie członkowskim pośrednika kredytowego i obejmuje spełnienie wymogów zawodowych określonych w art. 20.

1a. Wyznaczonych przedstawicieli wyznaczonych na mocy art. 19a nie uznaje się za pośredników kredytowych do celów niniejszego artykułu.

2. Rodzime państwa członkowskie dopilnowują, by pośrednicy kredytowi, którym udzielono zezwolenia, w sposób ciągły spełniali warunki pierwotnego zezwolenia.

2. Rodzime państwa członkowskie dopilnowują, by pośrednicy kredytowi, którym udzielono zezwolenia, w sposób ciągły spełniali warunki pierwotnego zezwolenia.

3. Rodzime państwa członkowskie dopilnowują, by zezwolenie udzielone pośrednikowi kredytowemu było wycofywane w przypadku gdy:

3. Rodzime państwa członkowskie dopilnowują, by zezwolenie udzielone pośrednikowi kredytowemu było zawieszane lub wycofywane w przypadku gdy:

a) pośrednik kredytowy nie spełnia już wymogów, na podstawie których udzielono zezwolenia;

a) pośrednik kredytowy nie spełnia już wymogów, na podstawie których udzielono zezwolenia;

b) pośrednik kredytowy uzyskał zezwolenie wskutek przedłożenia fałszywych informacji lub w jakikolwiek inny niezgodny z prawem sposób.

b) pośrednik kredytowy uzyskał zezwolenie wskutek przedłożenia fałszywych informacji lub w jakikolwiek inny niezgodny z prawem sposób.

4. Państwa członkowskie dopilnowują, by bieżąca działalność pośredników kredytowych, którym udzielono zezwolenia, podlegała nadzorowi prowadzonemu przez ich rodzime właściwe organy, o których mowa w art. 4.

4. Państwa członkowskie dopilnowują, by bieżąca działalność pośredników kredytowych, którym udzielono zezwolenia, podlegała nadzorowi prowadzonemu przez ich rodzime właściwe organy i, w odpowiednich przypadkach, przez właściwy organ w państwie członkowskim, w którym ustanowiono oddział, zgodnie z art. 4 i 22.

4a. Przepisy niniejszego artykułu nie powinny mieć zastosowania ani do instytucji kredytowych, ani firm ubezpieczeniowych, które działają jako pośrednicy kredytowi. Nie powinny one również mieć zastosowania – o ile spełniono obowiązki na mocy art. 9a, 14 i 17 niniejszej dyrektywy – do kredytobiorców, którzy nie są kredytodawcami lub pośrednikami kredytowymi i którym państwa członkowskie zezwalają na przeniesienie, bezpłatnie i za zgodą kredytodawcy, umowy o kredyt równolegle do sprzedaży nieruchomości.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 19a

Wyznaczeni przedstawiciele

1. Państwa członkowskie mogą postanowić o zezwoleniu na to, by pośrednik kredytowy wyznaczał wyznaczonych przedstawicieli.

2. Państwa członkowskie wymagają, aby pośrednik kredytowy pozostawał w pełni i bezwarunkowo odpowiedzialny za wszelkie działania lub zaniechania tego wyznaczonego przedstawiciela, kiedy działa on w imieniu tego pośrednika kredytowego.

Jednak w przypadku gdy pośrednik kredytowy wyznaczył wyznaczonego przedstawiciela, który działa wyłącznie na rzecz jednego kredytodawcy, jak przewiduje art. 3 lit. f), kredytodawca pozostaje w pełni i bezwarunkowo odpowiedzialny za wszelkie działania lub zaniechania tego wyznaczonego przedstawiciela działającego w imieniu tego pośrednika kredytowego.

Państwa członkowskie nakładają na pośrednika kredytowego wymóg dopilnowania, by wyznaczony przedstawiciel spełniał co najmniej wymogi zawarte w art. 21 ust. 2 lit. a)–c). Jednakże rodzime państwo członkowskie może przewidzieć, by ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu lub porównywalną gwarancję mógł zapewniać pośrednik kredytowy, na rzecz którego wyznaczony przedstawiciel jest upoważniony do działania.

3. Państwa członkowskie, które zdecydują się zezwolić pośrednikom kredytowym na wyznaczanie wyznaczonych przedstawicieli, tworzą rejestr publiczny. Wyznaczonych przedstawicieli rejestruje się w rejestrze publicznym w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę. Rejestr jest regularnie aktualizowany. Będzie on publicznie udostępniany do celów konsultacji.

Jeżeli państwo członkowskie, w którym wyznaczony przedstawiciel ma siedzibę w formie oddziału, postanowiło zgodnie z ust. 1 nie zezwalać pośrednikom kredytowym, którzy uzyskali zezwolenie od właściwych dla nich organów, na wyznaczanie wyznaczonych przedstawicieli, przedstawicieli tych rejestruje się we właściwym organie w rodzimym państwie członkowskim pośrednika kredytowego, w imieniu którego działają.

4. Państwa członkowskie nakładają na pośredników kredytowych wymóg monitorowania działalności ich wyznaczonych przedstawicieli, by zapewnić pełną zgodność z niniejszą dyrektywą. W szczególności pośrednicy kredytowi są odpowiedzialni za monitorowanie zgodności z wymogami dotyczącymi wiedzy i kompetencji odnoszącymi się do wyznaczonego przedstawiciela i jego personelu.

5. Państwa członkowskie mogą zaostrzyć wymogi wymienione w tym artykule lub dołączyć inne wymogi dotyczące wyznaczonych przedstawicieli zarejestrowanych w ramach ich jurysdykcji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by ustanowiono i aktualizowano rejestr pośredników kredytowych, którym udzielono zezwolenia.

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by ustanowiono i aktualizowano rejestr pośredników kredytowych, którym udzielono zezwolenia.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by wszyscy pośrednicy kredytowi, którym udzielono zezwolenia, prowadzący działalność jako osoby fizyczne lub prawne, byli zarejestrowani we właściwych organach w swoim rodzimym państwie członkowskim, o których mowa w art. 4.

2. Państwa członkowskie wymagają, by:

a) każdy pośrednik kredytowy, który jest osobą prawną, posiadał centralę w tym samym państwie członkowskim, w którym posiada siedzibę (jeżeli posiada siedzibę na mocy prawa krajowego tego państwa); oraz

b) każdy pośrednik kredytowy, który nie jest osobą prawną lub jest osobą prawną, ale na mocy prawa krajowego nie posiada siedziby, miał swoją centralę w tym państwie członkowskim, w którym faktycznie prowadzi działalność gospodarczą.

Jeśli chodzi o osoby prawne, rejestr wymieniony w ust. 1 zawiera nazwiska osób należących do zarządu, które są odpowiedzialne za działalność w zakresie pośrednictwa. Państwa członkowskie mogą również określić wymóg rejestracji wszystkich osób fizycznych w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność w zakresie pośrednictwa kredytowego, które mają bezpośredni kontakt z klientem.

Rejestr wskazuje państwa członkowskie, w których pośrednik zamierza prowadzić działalność zgodnie z zasadą swobody przedsiębiorczości lub zasadą swobody świadczenia usług i poinformował o tym fakcie właściwy organ swojego rodzimego państwa członkowskiego.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, by pośrednicy kredytowi, którym cofnięto zezwolenie, byli bezzwłocznie wykreślani z rejestru.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, by wszyscy pośrednicy kredytowi, którym udzielono zezwolenia, prowadzący działalność jako osoby fizyczne lub prawne, byli zarejestrowani we właściwych organach w swoim rodzimym państwie członkowskim, o których mowa w art. 4.

Jeśli chodzi o osoby prawne, rejestr wymieniony w ust. 1 zawiera nazwiska osób należących do zarządu, które są odpowiedzialne za działalność w zakresie pośrednictwa. Państwa członkowskie mogą również określić wymóg rejestracji wszystkich osób fizycznych w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność w zakresie pośrednictwa kredytowego, które mają bezpośredni kontakt z klientem.

Rejestr wskazuje państwa członkowskie, w których pośrednik zamierza prowadzić działalność zgodnie z zasadą swobody przedsiębiorczości lub zasadą swobody świadczenia usług i poinformował o tym fakcie właściwy organ swojego rodzimego państwa członkowskiego.

3a. Państwa członkowskie dopilnowują, by pośrednicy kredytowi, którym cofnięto zezwolenie, byli bezzwłocznie wykreślani z rejestru.

4. Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by utworzono centralny punkt informacyjny, umożliwiający szybki i łatwy publiczny dostęp do informacji zawartych w rejestrze krajowym, opracowywanych elektronicznie i na bieżąco aktualizowanych. Ten punkt informacyjny udostępnia również szczegółowe dane identyfikacyjne właściwych organów każdego państwa członkowskiego, określonych w art. 4.

4. Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by utworzono centralny punkt informacyjny, umożliwiający szybki i łatwy publiczny dostęp do informacji zawartych w krajowym rejestrze pośredników kredytowych, opracowywanych elektronicznie i na bieżąco aktualizowanych. Ten punkt informacyjny udostępnia również szczegółowe dane identyfikacyjne właściwych organów każdego państwa członkowskiego, określonych w art. 4. Państwa członkowskie zapewniają Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego dostęp do centralnego punktu informacyjnego, a Europejski Urząd Nadzoru Bankowego publikuje na swojej stronie internetowej odniesienia lub linki do tego punktu informacyjnego.

4a. Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania ani do instytucji kredytowych, ani firm ubezpieczeniowych, które działają jako pośrednicy kredytowi.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Komisji przyznaje się uprawnienia do przyjęcia i, w razie konieczności, zmiany regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia minimalnej kwoty pieniężnej ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu lub porównywalnej gwarancji, o których mowa w ust. 1 lit. b).

skreślony

Regulacyjne standardy techniczne, o których mowa w akapicie 1, są przyjmowane zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia minimalnej kwoty pieniężnej ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu lub porównywalnej gwarancji, o których mowa w ust. 1 lit. b), w celu przekazania go Komisji [w terminie 6 miesięcy od przyjęcia niniejszego wniosku]. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego przeprowadzi przegląd, a w razie konieczności opracuje projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu zmiany minimalnej kwoty pieniężnej ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanego zawodu lub porównywalnej gwarancji, o których mowa w ust. 1 lit. b), w celu przekazania go Komisji, po raz pierwszy [po upływie 4 lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co dwa lata.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3a. Państwa członkowskie upoważnione są do ograniczenia wszelkich płatności dokonywanych przez konsumenta na rzecz kredytodawców lub pośredników kredytowych przed zawarciem umowy o kredyt.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Zezwolenie udzielone pośrednikowi kredytowemu przez jego rodzime państwo członkowskie jest ważne na całym terytorium Unii i nie wymaga uzyskania dalszych zezwoleń od właściwych organów przyjmujących państw członkowskich.

1. Wydanie pośrednikowi kredytowemu przez właściwy organ jego rodzimego państwa członkowskiego zezwolenia zgodnie z art. 19 jest ważne na całym terytorium Unii bez konieczności uzyskania dalszych zezwoleń od właściwych organów przyjmujących państw członkowskich na świadczenie tych usług, pod warunkiem że działalność, którą pośrednik kredytowy ma zamiar prowadzić na terenie tych państw członkowskich jest objęta tym zezwoleniem. Jednakże pośrednicy kredytowi nie mogą oferować umów o kredyt instytucji niekredytowej konsumentom w państwie członkowskim, w którym takie instytucje niekredytowe nie są uprawnione do działania.

1a. Ust. 1 nie ma zastosowania do wyznaczonych przedstawicieli.

2. Pośrednik kredytowy, który po raz pierwszy zamierza prowadzić działalność w jednym lub większej liczbie państw członkowskich w ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości, informuje o tym właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego.

2. Każdy pośrednik kredytowy posiadający zezwolenie, który po raz pierwszy zamierza prowadzić działalność w jednym lub większej liczbie państw członkowskich w ramach swobody świadczenia usług lub zakłada oddział, informuje o tym właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego.

W terminie jednego miesiąca od poinformowania przez pośrednika kredytowego te właściwe organy powiadamiają właściwe organy odpowiednich przyjmujących państw członkowskich o zamiarze pośrednika kredytowego i jednocześnie informują danego pośrednika kredytowego o dokonaniu takiego powiadomienia.

W terminie jednego miesiąca od poinformowania przez pośrednika kredytowego te właściwe organy powiadamiają właściwe organy odpowiednich przyjmujących państw członkowskich o zamiarze pośrednika kredytowego i jednocześnie informują danego pośrednika kredytowego o dokonaniu takiego powiadomienia. Informują również właściwe organy danego(-ych) przyjmującego(-ych) państw(a) członkowskiego(-ch) o kredytodawcy lub kredytodawcach, na rzecz którego(-ych) dany pośrednik kredytowy wyłącznie działa i czy kredytodawca przyjmuje pełną i bezwarunkową odpowiedzialność za działania pośrednika kredytowego. Przyjmujące państwo członkowskie wykorzystuje te informacje uzyskane od rodzimego państwa członkowskiego, aby wprowadzić niezbędne informacje do swojego rejestru.

Pośrednik kredytowy może rozpocząć działalność po upływie jednego miesiąca od daty poinformowania go przez właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego o powiadomieniu, o którym mowa w akapicie drugim.

Pośrednik kredytowy może rozpocząć działalność po upływie jednego miesiąca od daty poinformowania go przez właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego o powiadomieniu, o którym mowa w akapicie drugim.

3. W przypadkach gdy zezwolenie udzielone pośrednikowi kredytowemu zostanie wycofane przez rodzime państwo członkowskie, państwo to powiadamia niezwłocznie, a najpóźniej w terminie jednego miesiąca, przyjmujące państwa członkowskie o wycofaniu zezwolenia, wszelkimi odpowiednimi środkami.

3. Zanim oddział pośrednika kredytowego rozpocznie działalność lub w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania informacji, o której mowa w ust. 2, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego przygotowują się do sprawowania nadzoru nad pośrednikiem kredytowym zgodnie z art. 24 i, w razie konieczności, wskazują warunki prowadzenia w przyjmującym państwie członkowskim działalności w tych obszarach, które nie są zharmonizowane w prawie unijnym.

Właściwe organy poszczególnych państw członkowskich współpracują ze sobą w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne do celów wykonywania ich obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, korzystając z uprawnień wymienionych w niniejszej dyrektywie lub prawie krajowym. Właściwe organy udzielają pomocy właściwym organom innych państw członkowskich. W szczególności wymieniają one informacje i współpracują w zakresie prowadzonych działań dochodzeniowych lub nadzorczych.

Właściwe organy mogą przekazać sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w przypadku, gdy wniosek o podjęcie współpracy, w szczególności dotyczący wymiany informacji, został odrzucony lub nie podjęto żadnych działań w rozsądnym terminie, i zwrócić się o jego pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. W takich przypadkach Europejski Urząd Nadzoru Bankowego może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

4. Jeśli przyjmujące państwo członkowskie ma wyraźne i łatwe do wykazania podstawy do stwierdzenia, że pośrednik kredytowy działający na terytorium tego państwa zgodnie z zasadą swobody świadczenia usług lub poprzez swój oddział na terytorium tego państwa narusza swoje obowiązki określone w niniejszej dyrektywie, państwo to przekazuje te ustalenia właściwemu organowi rodzimego państwa członkowskiego, które podejmuje stosowne środki. W przypadkach gdy mimo podjęcia środków przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego pośrednik kredytowy nadal działa w sposób wyraźnie szkodliwy dla interesów konsumentów przyjmującego państwa członkowskiego lub prawidłowego funkcjonowania rynków:

4. Państwa członkowskie dopilnowują, by pośrednicy kredytowi, którym cofnięto zezwolenie, byli bezzwłocznie wykreślani z rejestru.

a) właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego, po poinformowaniu właściwego organu rodzimego państwa członkowskiego, podejmuje wszystkie stosowne środki niezbędne w celu ochrony konsumentów i sprawnego funkcjonowania rynków, w tym poprzez uniemożliwienie pośrednikom kredytowym naruszającym przepisy zawierania wszelkich dalszych transakcji na ich terytorium. O takich środkach niezwłocznie informuje się Komisję;

b) ponadto właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) 1093/2010. W takim przypadku Europejski Urząd Nadzoru Bankowego może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 22a

Nadzór nad pośrednikami kredytowymi i wyznaczonymi przedstawicielami

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by pośrednicy kredytowi w swojej bieżącej działalności podlegali nadzorowi ze strony właściwych organów rodzimego państwa członkowskiego.

2. Jeżeli rodzime państwo członkowskie zezwala na wyznaczanie wyznaczonych przedstawicieli, o których mowa w art. 19a, przedstawiciele ci podlegają nadzorowi bezpośrednio lub w ramach nadzoru nad pośrednikiem kredytowym, na rzecz którego działa.

3. Jeżeli pośrednik kredytowy ma oddział w państwie członkowskim innym niż jego rodzime państwo członkowskie, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym mieści się oddział, przejmuje odpowiedzialność za dopilnowanie, by usługi świadczone przez ten oddział na terytorium tego państwa były zgodne ze zobowiązaniami określonymi w art. 5 ust. 1 oraz art. 6, 7, 8, 9, 9a, 10, 11, 15, 17 i 25 oraz ze środkami przyjętymi na mocy tych artykułów.

4. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym mieści się oddział, ma prawo do zbadania sposobu jego funkcjonowania oraz do zażądania wprowadzenia takich zmian, które są absolutnie niezbędne, aby umożliwić właściwemu organowi wykonywanie zobowiązań określonych w art. 5 ust. 1 oraz art. 6, 7, 8, 9, 9a, 10, 11, 15, 17 i 25 oraz wdrażanie środków przyjętych na mocy tych artykułów w odniesieniu do usług świadczonych przez oddział lub działań prowadzonych przez niego na terytorium tego państwa.

5. Jeżeli właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego stwierdzą, że pośrednik kredytowy posiadający oddział na jego terytorium narusza przepisy ustawowe i wykonawcze przyjęte w tym państwie zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy powierzającymi uprawnienia właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, organy te występują do odnośnego pośrednika kredytowego z wnioskiem o położenie kresu takiej niezgodnej z prawem sytuacji.

W przypadku gdy dany pośrednik kredytowy nie podejmuje niezbędnych kroków, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego podejmują wszelkie właściwe środki, by sprawić, że dany pośrednik kredytowy położy kres tej niezgodnej z przepisami sytuacji. O charakterze tych środków powiadamia się właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego.

Jeżeli, pomimo środków przyjętych przez przyjmujące państwo członkowskie, pośrednik kredytowy nadal narusza przepisy ustawowe lub wykonawcze wskazane w akapicie pierwszym i obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim, państwo to może, po powiadomieniu właściwych organów rodzimego państwa członkowskiego, podjąć właściwe środki mające na celu uniemożliwienie lub penalizację dalszych nieprawidłowości oraz, w miarę konieczności, uniemożliwienie pośrednikowi kredytowemu zawierania dalszych transakcji na jego terytorium. O takich środkach niezwłocznie informuje się Komisję;

W przypadku gdy właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego nie zgadza się ze środkami zastosowanymi przez przyjmujące państwo członkowskie, może skierować sprawę do EUNB i zwrócić się do tego organu o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. W takim przypadku EUNB może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

6. W przypadkach gdy zezwolenie udzielone pośrednikowi kredytowemu zostanie wycofane przez rodzime państwo członkowskie, państwo to powiadamia niezwłocznie, a najpóźniej w terminie jednego miesiąca, przyjmujące państwa członkowskie i EUNB o wycofaniu zezwolenia, wszelkimi odpowiednimi środkami.

Właściwe organy poszczególnych państw członkowskich współpracują ze sobą i z EUNB w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne do celów wykonywania ich obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, korzystając z uprawnień wymienionych w niniejszej dyrektywie, prawie unijnym lub prawie krajowym. Właściwe organy udzielają pomocy właściwym organom innych państw członkowskich. W szczególności wymieniają one informacje i współpracują w zakresie prowadzonych działań dochodzeniowych lub nadzorczych.

Właściwe organy mogą przekazać sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w przypadku, gdy wniosek o podjęcie współpracy, w szczególności dotyczący wymiany informacji, został odrzucony lub nie podjęto żadnych działań w rozsądnym terminie, i zwrócić się o jego pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. W takich przypadkach Europejski Urząd Nadzoru Bankowego może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

7. Jeżeli właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego ma jasne i wyraźne podstawy do stwierdzenia, że pośrednik kredytowy działający na jego terytorium na podstawie swobody świadczenia usług narusza zobowiązania określone w niniejszej dyrektywie lub że pośrednik kredytowy posiadający oddział na jego terytorium narusza zobowiązania, w odniesieniu do których właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego nie ma kompetencji na mocy ust. 3 lub 4, przekazuje on wyniki ustaleń właściwemu organowi rodzimego państwa członkowskiego, który podejmie odpowiednie kroki. W przypadku gdy właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego nie podejmie żadnych działań w ciągu jednego miesiąca od otrzymania wyników tych ustaleń lub w przypadku gdy, mimo środków podjętych przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego, pośrednik kredytowy w dalszym ciągu działa w sposób, który jest wyraźnie szkodliwy dla interesów konsumentów w przyjmującym państwie członkowskim lub dla sprawnego funkcjonowania rynków, zastosowanie ma, co następuje:

a) Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego, po poinformowaniu właściwego organu rodzimego państwa członkowskiego, podejmuje wszystkie stosowne środki niezbędne w celu ochrony konsumentów i sprawnego funkcjonowania rynków, w tym poprzez uniemożliwienie pośrednikom kredytowym naruszającym przepisy zawierania wszelkich dalszych transakcji na ich terytorium. O takich środkach niezwłocznie informuje się Komisję oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego;

b) Ponadto właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) 1093/2010. W takim przypadku Europejski Urząd Nadzoru Bankowego może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.

8. Każde państwo członkowskie przewiduje, że w przypadku gdy pośrednik kredytowy mający zezwolenie w innym państwie członkowskim założy oddział na jego terytorium, właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego pośrednika kredytowego, w ramach wykonywania swoich obowiązków i po powiadomieniu właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego, mogą w tym oddziale przeprowadzać kontrole na miejscu.

9. Podział obowiązków między państwa członkowskie określone w niniejszym artykule nie narusza art. 4 ani kompetencji przyjmującego państwa członkowskiego w odniesieniu do dziedzin nieobjętych niniejszą dyrektywą, w zgodzie z ich zobowiązaniami na mocy prawa Unii.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Bez uszczerbku dla procedur cofnięcia zezwolenia lub prawa państw członkowskich do nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie zapewniają, zgodnie ze swoim prawem krajowym, możliwość podjęcia właściwych środków administracyjnych lub nałożenia sankcji administracyjnych względem osób odpowiedzialnych za niestosowanie się do przepisów przyjętych w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki te były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Państwa członkowskie ustanawiają sankcje za naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia stosowania tych sankcji. Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie określają sankcje w szczególnych przypadkach, gdy konsumenci świadomie udzielają niepełnych lub nieprawidłowych informacji w celu uzyskania pozytywnej oceny zdolności kredytowej i gdy udzielenie pełnych i prawidłowych informacji skutkowałoby negatywną oceną zdolności kredytowej, a następnie nie są w stanie spełnić warunków umowy, a także podejmują wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia stosowania tych sankcji.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Państwa członkowskie dopilnowują, by ustanowiono odpowiednie i skuteczne procedury wnoszenia zażaleń i odwołań w celu pozasądowego rozstrzygania sporów dotyczących praw i obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie w stosunkach między kredytodawcami a konsumentami oraz między pośrednikami kredytowymi a konsumentami, wykorzystując w stosownych przypadkach istniejące organy. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, by wszyscy kredytodawcy i pośrednicy kredytowi należeli do jednego lub większej liczby takich organów przeprowadzających wspomniane procedury wnoszenia zażaleń i odwołań.

1. Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie odpowiednich i skutecznych procedur pozasądowego rozstrzygania sporów konsumenckich dotyczących umów o kredyt, przy wykorzystaniu w stosownych przypadkach istniejących organów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwa członkowskie dopilnowują, by organy te aktywnie współpracowały w zakresie rozstrzygania sporów transgranicznych.

2. Państwa członkowskie zachęcają te organy do współpracy również w rozstrzyganiu transgranicznych sporów dotyczących umów o kredyt.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 5 i art. 16 ust. 2 powierza się Komisji na czas nieokreślony od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

1. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w niniejszym artykule.

1a. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 9a ust. 3 i art. 12 ust. 5, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

2. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9a ust. 3 i art. 12 ust. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

3. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 27 i 28.

3. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

3a. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9a ust. 3 i art. 12 ust. 5 wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 27

skreślony

Odwołanie przekazanych uprawnień

1. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 5 i art. 16 ust. 2, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę.

2. Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza ona odwołać przekazanie uprawnień, informuje drugiego prawodawcę i Komisję, najpóźniej miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane, oraz uzasadnienie tego odwołania.

3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 28

skreślony

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1. Parlament Europejski i Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o miesiąc.

2. Jeśli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz wchodzi w życie z dniem podanym w tym akcie. Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.

3. Jeśli Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie, o którym mowa w ust. 1, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, by przepisy, które przyjmują w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy, nie mogły być obchodzone poprzez sposób formułowania umów, w szczególności poprzez włączenie umów o kredyt objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy do umów o kredyt, które z uwagi na swój charakter lub cel mogłyby stwarzać możliwości uniknięcia stosowania jej przepisów.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Państwa członkowskie podejmują środki konieczne do zagwarantowania, by konsumenci nie zostali pozbawieni ochrony przyznanej na mocy niniejszej dyrektywy z uwagi na wybór prawa państwa trzeciego jako prawa właściwego dla umowy o kredyt.

3. Państwa członkowskie podejmują środki konieczne do zagwarantowania, by konsumenci nie zostali pozbawieni ochrony przyznanej na mocy niniejszej dyrektywy z uwagi na wybór prawa państwa trzeciego jako prawa właściwego dla umowy o kredyt, jeżeli umowa o kredyt ma ścisły związek z terytorium co najmniej jednego państwa członkowskiego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 30a

Środki przejściowe

Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do umów o kredyt obowiązujących w dniu, w którym wchodzą w życie krajowe środki wykonawcze.

Tekst proponowany przez Komisję