Zittingsdocument

 

A7-0244/2012

18.7.2012

***I

VERSLAG

over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp

( COM(2011)0275 – C7‑0127/2011 – 2011/0129(COD) )

Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken

Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid

Rapporteur voor advies: Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Antonyia Parvanova

(Gezamenlijke commissievergaderingen - Artikel 51 van het Reglement)

PR_COD_1amCom

 

 

Verklaring van de gebruikte tekens

  *  Raadplegingsprocedure

  ***  Goedkeuringsprocedure

  ***I  Gewone wetgevingsprocedure (eerste lezing)

  ***II  Gewone wetgevingsprocedure (tweede lezing)

  ***III  Gewone wetgevingsprocedure (derde lezing)

 

(De aangeduide procedure is gebaseerd op de in de ontwerptekst voorgestelde rechtsgrond.)

 

 

 

 

 

Amendementen op een ontwerptekst

Door het Parlement aangebrachte wijzigingen op de ontwerptekst worden in vet cursief aangegeven. De markering in mager cursief is een aanwijzing voor de technische diensten en betreft passages in de ontwerptekst waarvoor een correctie wordt voorgesteld met het oog op de uiteindelijke tekst (bijvoorbeeld aperte fouten of weglatingen in een taalversie). Dergelijke correcties moeten worden goedgekeurd door de betrokken technische diensten.

 

In de koptekst van een amendement op een bestaande tekst, waarvoor in de ontwerptekst wijzigingen worden voorgesteld, wordt op respectievelijk de derde en vierde regel verwezen naar de bestaande tekst en naar de bepaling in kwestie. Tekstdelen die worden overgenomen uit een bepaling van een bestaande tekst die in de ontwerptekst niet is gewijzigd, maar door het Parlement wordt geamendeerd, worden in vet gemarkeerd. Een eventuele schrapping van dergelijke tekstdelen wordt als volgt aangegeven: [...].

 

 

 

 

INHOUD

Blz.

ONTWERPWETGEVINGSRESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT  5

TOELICHTING  54

ADVIES van de Commissie juridische zaken  60

PROCEDURE  81

 

 

ONTWERPWETGEVINGSRESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT

over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp

( COM(2011)0275 – C7‑0127/2011 – 2011/0129(COD) )

(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing)

Het Europees Parlement,

–  gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0275 ),

–  gezien artikel 294, lid 2, en artikel 82, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0127/2011),

–  gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–  gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 7 december 2011[1],

­–  gezien het advies van het Comité van de Regio's van 16 februari 2012[2],

–  gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 1 juni 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–  gezien artikel 55 van zijn Reglement,

–  gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid overeenkomstig artikel 51 van het Reglement,

–  gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en het advies van de Commissie juridische zaken ( A7-0244/2012 ),

1.  stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast;

2.  verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen;

3.  verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen.

STANDPUNT VAN HET EUROPEES PARLEMENT*

IN EERSTE LEZING

---------------------------------------------------------

RICHTLIJN 2012/.../EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp

 

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 82, lid 2,

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[3]1,

Gezien het advies van het Comité van de Regio's[4]2,

Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure[5]3,

Overwegende hetgeen volgt:

(1)  De ▌Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te handhaven en te ontwikkelen, met als hoeksteen de wederzijdse erkenning van beslissingen van rechterlijke instanties in burgerlijke en strafzaken.

(2)  De Unie wil zich inzetten voor de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor de invoering van minimumnormen en heeft daartoe op 15 maart 2001 Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure[6]4 vastgesteld. In het programma van Stockholm - Een open en veilig Europa ten dienste en ter bescherming van de burger[7]5, dat de Europese Raad aannam op zijn bijeenkomst van 10 en 11 december 2009, werd de Commissie en de lidstaten verzocht na te gaan hoe de wetgeving en de praktische hulpmaatregelen ter bescherming van slachtoffers kunnen worden verbeterd. Aandacht, ondersteuning en erkenning voor alle slachtoffers, met inbegrip van slachtoffers van terrorisme, dienden daarbij als een Europese prioriteit te worden beschouwd.

(2 bis)  Artikel 82, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) voorziet in de vaststelling van minimumvoorschriften die in de lidstaten van toepassing zijn ter bevordering van de wederzijdse erkenning van vonnissen en rechterlijke beslissingen en van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken met een grens­overschrijdende dimensie. In artikel 82, lid 2, punt c), van het VWEU worden "de rechten van slachtoffers van misdrijven" genoemd als een van de gebieden waarop minimumvoorschriften kunnen worden vastgesteld.

(2 ter)  In zijn resolutie van 10 juni 2011 over een routekaart ter versterking van de rechten en de bescherming van slachtoffers, met name in strafrechtelijke procedures[8]6, heeft de Raad gesteld dat er op Unieniveau maatregelen moeten worden genomen ter uitbreiding van de rechten van, steun aan en bescherming van de slachtoffers van misdrijven. Om dit doel te verwezenlijken, en overeenkomstig deze resolutie, strekt onderhavige richtlijn ertoe de beginselen van Kaderbesluit 2001/220/JBZ te herzien en aan te vullen en de slachtofferbescherming in de gehele Unie, met name in het kader van strafprocedures, naar een fors hoger niveau te tillen.

(3)  In zijn resolutie van 26 november 2009 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen[9]7 heeft het Europees Parlement er bij de lidstaten op aangedrongen hun nationale wetgeving en beleid ter bestrijding van alle vormen van geweld tegen vrouwen aan te scherpen en actie te ondernemen om de oorzaken van geweld tegen vrouwen aan te pakken, met name door middel van preventiemaatregelen, en verzocht het de EU het recht op bijstand, bescherming en steun te waarborgen voor alle geweldslachtoffers.

(3 bis)  In zijn resolutie van 5 april 2011 over de prioriteiten en het ontwerp van een nieuw beleidskader van de EU voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen[10]8 stelt het Europees Parlement een strategie voor ter bestrijding van geweld tegen vrouwen, huiselijk geweld en genitale verminking bij vrouwen, als basis voor toekomstige strafrechtelijke wetgevingsinstrumenten ter bestrijding van gendergerelateerd geweld, zoals een kader voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen (beleid, preventie, bescherming, vervolging, voorzieningen en partnerschap), gevolgd door een actieplan van de EU. Internationale regelgeving op dit gebied omvat het VN-Verdrag van 1979 betreffende de afschaffing van alle vormen van discriminatie van de vrouw (CEDAW), de aanbevelingen en beslissingen van de CEDAW-commissie en het op 7 april 2011 aangenomen Verdrag van de Raad van Europa inzake de voorkoming en bestrijding van geweld tegen vrouwen.

(3 ter)  In Richtlijn 2011/99/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende het Europees beschermingsbevel[11]9 [en Verordening (EU) nr. …/2012 betreffende onderlinge erkenning van beschermingsmaatregelen in civiele zaken[12]10] worden mechanismen vastgesteld voor de onderlinge erkenning van beschermingsmaatregelen tussen lidstaten. Richtlijn 2011/93/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 ter bestrijding van seksueel misbruik en seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie[13]11 en Richtlijn 2011/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan[14]12 komen tegemoet aan de specifieke behoeften van de bijzondere categorieën slachtoffers van kindermisbruik, seksuele uitbuiting en kinderpornografie, en mensenhandel.

(3 quater)  In Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake terrorisme­bestrijding wordt onderkend dat terrorisme een van de ernstigste schendingen is van de beginselen waarop de Unie is gegrondvest, zoals het beginsel van de democratie en het beginsel van de vrije uitoefening van de mensenrechten.

▌

(5)  Een misdrijf is enerzijds een vergrijp tegen de samenleving en vormt anderzijds een schending van de individuele rechten van het slachtoffer. Slachtoffers moeten als zodanig worden erkend en op een respectvolle, tactvolle en professionele manier worden behandeld, zonder enige vorm van discriminatie op grond van ras, huidskleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of overtuiging, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte, handicap, leeftijd, gender, genderexpressie, genderidentiteit, seksuele gerichtheid, verblijfsstatus of gezondheidstoestand. In alle contacten met bevoegde instanties die in het kader van strafprocedures optreden en diensten die in contact komen met slachtoffers, zoals diensten voor slachtofferhulp of diensten voor herstelrecht, moet rekening worden gehouden met de persoonlijke situatie van de slachtoffers en hun onmiddellijke behoeften, leeftijd, geslacht, eventuele handicap, en maturiteit, en hun lichamelijke, geestelijke en morele integriteit moet volledig worden geëerbiedigd. Zij moeten worden beschermd tegen secundaire en herhaalde victimisatie en tegen intimidatie, passende hulp krijgen om hun herstel te bevorderen en voldoende toegang krijgen tot de rechter.

(5 bis)  Deze richtlijn heeft geen betrekking op de voorwaarden voor het verblijf van slachtoffers van misdrijven op het grondgebied van de lidstaten. De lidstaten moeten de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de bij deze richtlijn verleende rechten niet afhangen van de wettelijke verblijfsstatus van het slachtoffer op hun grondgebied of van diens burgerschap of nationaliteit. Het aangeven van een misdrijf of het betrokken zijn bij een strafprocedure schept geen rechten met betrekking tot de verblijfsstatus van het slachtoffer.

(6)  Deze richtlijn beoogt de bepalingen van Kaderbesluit 2001/220/JBZ te wijzigen en uit te breiden. Omdat het gaat om talrijke en substantiële wijzigingen, moet dat kaderbesluit voor de duidelijkheid in zijn geheel worden vervangen.

(7)  In deze richtlijn worden de grondrechten en de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende beginselen in acht genomen. Deze richtlijn wil met name het recht op waardigheid, leven, lichamelijke en geestelijke integriteit, vrijheid en veiligheid, het recht niet gediscrimineerd te worden, het recht op eerbiediging van het privéleven en familie- en gezinsleven, het beginsel van gelijkheid tussen mannen en vrouwen, het recht op eigendom, ▌de rechten van het kind, van ouderen en van personen met een handicap, en het recht op een eerlijk proces bevorderen.

(8)  Deze richtlijn stelt minimumvoorschriften vast. De lidstaten mogen de in deze richtlijn vastgestelde rechten uitbreiden teneinde in een hoger niveau van bescherming te voorzien.

(8 bis)  De rechten die bij deze richtlijn worden verleend, laten de rechten van de dader onverlet. Het gebruik van de term "dader" doet geen afbreuk aan het vermoeden van onschuld en verwijst naar verdachte en aangeklaagde personen als wordt verwezen naar fasen voorafgaand aan de mogelijke erkenning van schuld of de veroordeling. De term dient evenwel ook de fase te bestrijken waarin een persoon is veroordeeld voor het plegen van een misdrijf.

(8 ter)  Deze richtlijn is van toepassing met betrekking tot misdrijven die in de Europese Unie zijn gepleegd en op strafprocedures die in de Unie plaatsvinden. Zij verleent alleen rechten aan slachtoffers van buiten de Unie gepleegde misdrijven, indien de desbetreffende strafprocedures in de Unie plaatsvinden. Aangiften die zijn gedaan bij bevoegde instanties buiten de Unie, zoals ambassades, geven geen aanleiding tot de in deze richtlijn vervatte verplichtingen.

(8 quater)  Bij de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn moet, overeenkomstig het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 1989, het belang van het kind voorop staan. Kindslachtoffers moeten worden beschouwd en behandeld als personen die de bij deze richtlijn verleende rechten ten volle genieten, en moeten het recht krijgen deze rechten uit te oefenen op een manier die rekening houdt met hun vermogen zich een eigen mening te vormen.

(8 quinquies)  Wanneer de lidstaten de bepalingen van deze richtlijn toepassen, moeten zij ervoor zorgen dat slachtoffers met een handicap de bij deze richtlijn verleende rechten ten volle en op gelijke voet met anderen genieten, onder meer door de toegang tot het gebouw waar de strafprocedure wordt gehouden en de toegang tot informatie te vergemakkelijken.

(8 sexies)  Slachtoffers van terrorisme zijn blootgesteld geweest aan een aanval die uiteindelijk tot doel had, de samenleving als geheel te treffen. Zij kunnen bijgevolg behoefte hebben aan speciale aandacht, steun en sociale erkenning, in verband met het specifieke karakter van het misdrijf dat tegen hen is gepleegd. Slachtoffers van terrorisme kunnen aanzienlijke publieke belangstelling te verduren krijgen en hebben vaak behoefte aan sociale erkenning en aan een respectvolle behandeling door de samenleving. De lidstaten moeten daarom bijzondere aandacht besteden aan de slachtoffers van terrorisme, en moeten ernaar streven hun waardigheid en veiligheid te beschermen.

(8 septies)  Geweld dat zich richt tegen een persoon wegens zijn of haar geslacht, genderidentiteit of genderexpressie of waaronder personen van een bepaald geslacht in onevenredige mate te lijden hebben, wordt aangemerkt als geweld op grond van geslacht. Het kan resulteren in lichamelijke, seksuele, psychologische of economische schade of in lijden voor het slachtoffer. Geweld op basis van geslacht wordt aangemerkt als een vorm van discriminatie en als een schending van de fundamentele vrijheden van het slachtoffer, en omvat, maar blijft niet beperkt tot, geweld in hechte relaties, seksueel geweld (onder meer aanranding en seksuele pesterij), mensenhandel en slavernij, en verschillende vormen van schadelijke praktijken zoals gedwongen huwelijken, genitale verminking bij vrouwen en misdrijven gepleegd in de naam van zogeheten 'eerwraak'. Vrouwelijke slachtoffers van geweld op basis van geslacht, en hun kinderen, hebben vaak behoefte aan speciale steun en bescherming, in verband met het hoge risico van herhaalde victimisatie en intimidatie bij dit soort misdrijven.

(8 octies)  Geweld in een hechte relatie wordt gepleegd door een persoon die de huidige of voormalige echtgeno(o)t(e) of partner of een ander familielid van het slachtoffer is, ongeacht of de dader een woning met het slachtoffer deelt of heeft gedeeld. Achter dergelijk geweld kan lichamelijk, seksueel, psychologisch of economisch geweld schuilgaan en het kan resulteren in lichamelijk of geestelijk letsel, emotioneel lijden of economisch nadeel. Geweld in hechte relaties is een ernstig en vaak verborgen sociaal probleem, dat een systematisch psychologisch en lichamelijk trauma kan veroorzaken dat ernstige gevolgen heeft, omdat het wordt gepleegd door een persoon in wie het slachtoffer vertrouwen moet kunnen stellen. Slachtoffers van geweld in hechte relaties kunnen daarom behoefte hebben aan specifieke beschermingsmaatregelen. Vrouwen zijn onevenredig vaak het slachtoffer van dit soort geweld, en de situatie kan nog worden verergerd wanneer het vrouwelijk slachtoffer financieel, sociaal of met betrekking tot haar recht op verblijf afhankelijk is van de dader.

(9)  Of iemand als slachtoffer wordt beschouwd, moet losstaan van de vraag of een dader geïdentificeerd, opgepakt, vervolgd of veroordeeld is, en of er tussen de dader en de betrokkene familiebanden bestaan. Familieleden van het slachtoffer kan eveneens schade worden berokkend als gevolg van het misdrijf. Met name familieleden van een slachtoffer wiens overlijden een rechtstreeks gevolg is van een misdrijf, kan schade worden berokkend als gevolg van het misdrijf. Ook deze indirecte slachtoffers kunnen daarom profiteren van de door deze richtlijn geboden bescherming. De lidstaten kunnen procedures vaststellen die het aantal familieleden dat aanspraak kan maken op de rechten volgens deze richtlijn, beperken. In het geval van een kind moet het kind zelf of de drager van de ouderlijke verantwoordelijkheid het recht krijgen de bij deze richtlijn ingestelde rechten namens het kind uit te oefenen, tenzij dit niet in het belang van het kind is. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan nationale administratieve procedures en formaliteiten tot vaststelling van slachtofferschap.

(9 bis)  De rol van het slachtoffer in de strafrechtspleging en de mogelijkheid om actief betrokken te worden bij de strafprocedure verschilt per lidstaat, afhankelijk van het nationale stelsel, en wordt door een van de volgende criteria bepaald: volgens het nationale stelsel is het slachtoffer juridisch partij in de strafprocedure; het slachtoffer is wettelijk verplicht of wordt verzocht actief deel te nemen aan de strafprocedure, zoals een getuige; en/of het slachtoffer heeft volgens de nationale wetgeving het recht actief deel te nemen aan de strafprocedure en hierom te verzoeken, indien hij volgens het nationale stelsel juridisch geen partij is in de strafprocedure.

De lidstaten moeten bepalen volgens welke van deze criteria de strekking van de in het kader van de onderhavige artikelen toe te kennen rechten zal worden vastgesteld, indien in het toepasselijke strafrechtsstelsel wordt verwezen naar de rol van het slachtoffer.

(9 ter)  Bevoegde instanties, diensten voor slachtofferhulp en diensten voor herstelrecht moeten informatie en advies via zoveel mogelijk kanalen verstrekken, op een wijze die het slachtoffer verstaat. Informatie en advies moeten worden verstrekt in eenvoudige, begrijpelijke taal. Tevens moet worden gegarandeerd dat het slachtoffer in de loop van de procedure kan worden verstaan. In dit verband moet rekening worden gehouden met de kennis die het slachtoffer heeft van de taal waarin de informatie wordt verstrekt, met zijn leeftijd, maturiteit, intellectuele en emotionele vermogens, geletterdheid en met een eventuele geestelijke of lichamelijke handicap. In het bijzonder moet rekening worden gehouden met moeilijkheden op het vlak van begrijpen of communiceren die te wijten kunnen zijn aan een bepaalde handicap, zoals gehoor- of spraakstoornissen. In de loop van de strafprocedure moet ook rekening worden gehouden met het vermogen van het slachtoffer om informatie mee te delen.

(9 quater)  Voor de toepassing van deze richtlijn moet het moment waarop een klacht wordt ingediend, worden beschouwd als vallend binnen het bestek van de strafprocedure. Dit omvat ook situaties waarin de autoriteiten ambtshalve een strafprocedure inleiden naar aanleiding van een misdrijf tegen een slachtoffer.

(9 quinquies)  Vanaf het eerste contact met een bevoegde autoriteit kan informatie over vergoeding van kosten worden verstrekt, bijvoorbeeld in de vorm van een brochure waarin de basisvoorwaarden worden toegelicht. In dit vroege stadium van de strafprocedure hoeven de lidstaten geen besluit te nemen over de vraag of het betrokken slachtoffer voldoet aan de voorwaarden voor vergoeding van kosten.

(9 sexies)  Slachtoffers die een misdrijf aangeven, moeten van de politie een schriftelijke bevestiging krijgen waarin de basisgegevens van het misdrijf staan vermeld, zoals het soort misdrijf, het tijdstip en de plaats van het misdrijf, de schade die c.q. het nadeel dat door het misdrijf is veroorzaakt, enzovoort. Deze bevestiging moet een dossiernummer en de plaats en het tijdstip van aangifte van het misdrijf bevatten, opdat zij mogelijkerwijs kan dienen als fysiek bewijs dat het misdrijf is aangegeven, bijvoorbeeld in verband met verzekeringsclaims.

(9 septies)  Onverminderd de toepasselijke regeling inzake verjaring, mag het laattijdig aangeven van een misdrijf, uit schrik voor vergelding, vernedering of stigmatisering, niet ertoe leiden dat de klacht van het slachtoffer niet wordt erkend.

(10)  De informatie die wordt verstrekt, moet voldoende gedetailleerd zijn opdat het slachtoffer op een respectvolle manier wordt behandeld en een geïnformeerde beslissing kan nemen over zijn deelname aan de procedure ▌. Van zeer groot belang hiertoe is dat het slachtoffer informatie krijgt over de stand ▌van de procedure. Dit geldt ook voor informatie op grond waarvan een slachtoffer kan beslissen of hij beroep aantekent tegen een beslissing tot niet-vervolging. Tenzij er specifieke eisen zijn, kan de informatie aan het slachtoffer mondeling of schriftelijk, onder meer langs elektronische weg, worden meegedeeld.

(10 bis)  Informatie voor het slachtoffer moet naar het laatst bekende postadres of de door het slachtoffer aan de bevoegde instantie verstrekte elektronische contactadres worden gestuurd. In uitzonderlijke gevallen, bijvoorbeeld in verband met het grote aantal slachtoffers in een bepaalde zaak, kan informatie worden verstrekt via de media, op een officiële home page van de bevoegde autoriteit of via een vergelijkbaar communicatie­kanaal.

(10 ter)  De lidstaten mogen niet worden verplicht informatie te verstrekken indien het vrijgeven ervan het goede verloop van een zaak kan beïnvloeden of een bepaalde zaak of persoon kan schaden, of indien de betrokken lidstaat dit strijdig acht met zijn wezenlijke veiligheidsbelangen.

(10 quater)  De betrokken bevoegde autoriteiten moeten ervoor zorgen dat het slachtoffer actuele contactgegevens krijgt om zich te kunnen informeren over zijn zaak, tenzij hij heeft verklaard die gegevens niet te willen ontvangen.

(10 quinquies)  Onder "beslissing" in de context van het recht op informatie, vertolking en interpretatie moet uitsluitend worden verstaan de schuldigverklaring of het anderszins beëindigen van de strafprocedure. De redenen voor die beslissing kunnen aan het slachtoffer worden meegedeeld door middel van een afschrift van de uitspraak waarin de beslissing is opgenomen, of in beknopt samengevatte vorm.

(10 sexies)  Het recht op informatie over het tijdstip en de plaats van een proces dat voortvloeit uit de klacht van het slachtoffer van een misdrijf, is ook van toepassing op de informatie over het tijdstip en de plaats van een zitting die verband houdt met een beroep dat is ingesteld tegen een arrest in de zaak.

(10 septies)  Specifieke informatie over de vrijlating of de ontsnapping van de dader moet worden verstrekt aan het slachtoffer indien deze daarom heeft verzocht, ten minste in de gevallen waarin hem schade dreigt te worden berokkend of vaststaat dat hij het risico daarop loopt, doch niet indien vaststaat dat de dader als gevolg van de kennisgeving het risico zou lopen dat hem schade wordt berokkend. Indien vaststaat dat de dader als gevolg van de kennisgeving het risico loopt dat hem schade wordt berokkend, moet de bevoegde autoriteit alle risico's in overweging nemen wanneer zij een passende maatregel vaststelt. Bij de bepaling van het risico dat het slachtoffer loopt, moeten factoren als de ernst of de aard van het misdrijf en het risico van vergelding in rekening worden gebracht. Gevallen van lichtere strafbare feiten, dus met een gering risico dat het slachtoffer kwaad geschiedt, moeten derhalve buiten beschouwing worden gelaten.

(10 octies)  Het slachtoffer moet informatie krijgen over zijn recht op beroep tegen een beslissing tot vrijlating van de dader, voor zover de nationale wetgeving in dat recht voorziet.

▌

(12)  Gerechtigheid kan niet geschieden als het slachtoffer niet de kans krijgt om de omstandig­heden van het misdrijf uit te leggen en bewijzen aan te voeren op een manier die voor de bevoegde autoriteiten verstaanbaar is. Voorts is het belangrijk ervoor te zorgen dat het slachtoffer op een respectvolle manier wordt behandeld en zijn rechten kan uitoefenen. Daarom moet hij, overeenkomstig de rol die hem in het betrokken rechtsstelsel wordt toebedeeld, tijdens ondervragingen, en om metterdaad aan de terechtzitting te kunnen deelnemen, altijd kosteloos door een tolk worden bijgestaan. Voor andere aspecten van de strafprocedure kan het antwoord op de vraag of vertolking en vertaling nodig zijn, variëren naar gelang van het onderwerp, de rol van het slachtoffer, zijn betrokkenheid in de procedure en zijn specifieke rechten. In die andere gevallen moet er slechts voor vertolking en vertaling worden gezorgd voor zover het slachtoffer deze nodig heeft om zijn rechten te kunnen uitoefenen.

(12 bis)  Het slachtoffer moet het recht hebben volgens de toepasselijke nationale procedures een besluit aan te vechten waarbij wordt vastgesteld dat er geen vertolking of vertaling nodig is. Dit recht houdt geen verplichting in voor de lidstaten om in een afzonderlijk mechanisme of in een klachtenprocedure te voorzien om dit besluit te kunnen aanvechten, en mag niet tot een onredelijke verlenging van de strafprocedure leiden. Een interne toetsing van de beslissing zou moeten volstaan.

(12 ter)  Het feit dat het slachtoffer een zeldzame taal spreekt, mag als dusdanig geen reden zijn om te besluiten dat vertaling of vertolking tot een onredelijke verlenging van de strafprocedure zou leiden.

(13)  Hulp moet beschikbaar zijn vanaf het tijdstip waarop de autoriteiten weten dat er een slachtoffer is, tijdens de gehele duur van de strafprocedure en gedurende een passende termijn daarna, overeenkomstig de behoeften van het slachtoffer en de rechten volgens deze richtlijn. De hulp moet zonder buitensporige formaliteiten en op velerlei manieren worden verleend, en over een geografisch voldoende groot gebied om alle slachtoffers in staat te stellen er een beroep op te doen. Slachtoffers die aanzienlijke schade hebben geleden als gevolg van de ernst van het misdrijf, mogen een beroep doen op gespecialiseerde hulpdiensten.

(13 bis)  Degenen die het kwetsbaarst zijn of zich in een bijzonder kwetsbare situatie bevinden, zoals mensen die het slachtoffer zijn van herhaald geweld in persoonlijke relaties, en slachtoffers van gendergeweld of van andere strafbare feiten in een lidstaat waarvan zij geen onderdaan of inwoner zijn, hebben gespecialiseerde steun en wettelijke bescherming nodig. Gespecialiseerde hulpdiensten moeten gebaseerd zijn op een geïntegreerde en doelgerichte benadering, die met name rekening houdt met de specifieke behoeften van slachtoffers, de ernst van de geleden schade, alsmede de relatie tussen slachtoffers, daders, kinderen en hun ruimere sociale milieu. Een belangrijke taak van deze diensten en hun personeel, aan wie een belangrijke rol toekomt bij het verlenen van steun aan het slachtoffer bij het herstel en het overwinnen van mogelijke schade of een mogelijk trauma als gevolg van een misdrijf, moet erin bestaan het slachtoffer te informeren over zijn rechten uit hoofde van deze richtlijn, en ertoe bij te dragen dat het slachtoffer beslissingen kan nemen in een ondersteunende omgeving waarin het met waardigheid, respect en gevoel worden behandeld. De soorten steun die door deze gespecialiseerde diensten moeten worden geboden, kunnen omvatten, maar blijven niet beperkt tot: het verschaffen van onderdak en veilige opvang, eerste medische zorgen, doorverwijzing voor medisch en forensisch onderzoek met het oog op bewijs­vergaring in het geval van verkrachting of seksuele pesterij, kort- of langdurende psychologische bijstand, traumazorg, juridisch advies, toegang tot een advocaat en specifieke diensten voor kinderen als rechtstreekse of onrechtstreekse slachtoffers. Van slachtofferhulpdiensten wordt niet per definitie verwacht dat zij zelf uitvoerige gespecialiseerde en professionele expertise verschaffen. Slachtofferhulpdiensten moeten slachtoffers zo nodig bijstaan wanneer zij een beroep wensen te doen op professionele steun, bijvoorbeeld van een psycholoog.

(14)  Hoewel de hulpverlening niet mag afhangen van het feit dat het slachtoffer bij een bevoegde autoriteit, bijvoorbeeld de politie, aangifte doet van een misdrijf, zijn die autoriteiten vaak het best in staat om het slachtoffer over de bestaande hulp te informeren. De lidstaten worden derhalve aangemoedigd om een kader te scheppen voor de doorverwijzing van slachtoffers naar diensten voor slachtofferhulp, en er daarbij voor te zorgen dat de voorschriften inzake gegevensbescherming kunnen en worden nageleefd. Herhaalde doorverwijzingen moeten worden vermeden.

(14 bis)  Het recht van het slachtoffer te worden gehoord moet tevens worden geacht te zijn verleend indien hij schriftelijke verklaringen of toelichtingen kan verstrekken.

(14 ter)  Het recht van kindslachtoffers te worden gehoord in een strafprocedure, mag niet worden uitgesloten uitsluitend op grond van het feit dat het slachtoffer een kind is of jonger is dan achttien jaar.

(15)  Het recht op beroep tegen een beslissing tot niet-vervolging heeft betrekking op beslissingen van het openbaar ministerie en onderzoeksrechters of wetshandhavings­autoriteiten zoals politiefunctionarissen, maar niet op beslissingen van rechtbanken. Het beroep tegen een beslissing tot niet-vervolging moet worden behandeld door een andere persoon of autoriteit dan die welke de beslissing heeft genomen, tenzij deze beslissing uitgaat van de hoogste vervolgingsautoriteit en er geen hoger beroep tegen kan worden ingesteld; in dat geval kan het beroep door diezelfde autoriteit worden behandeld. Het recht op beroep tegen een beslissing tot niet-vervolging geldt niet voor bijzondere procedures, zoals procedures tegen leden van het parlement of de regering, in verband met de uitoefening van hun ambt.

(15 bis)  Onder beslissing houdende beëindiging van de procedure moeten ook de gevallen worden begrepen waarin het openbaar ministerie besluit de aanklacht in te trekken of de procedure te staken.

(15 ter)  In het geval van een beslissing van het openbaar ministerie die leidt tot een buiten­gerechtelijke schikking en daarmee tot beëindiging van de procedure, mag het slachtoffer het recht van beroep tegen de beslissing tot niet-vervolging alleen worden ontzegd indien de schikking een waarschuwing of een verplichting omvat.

(16)  Herstelrecht, bijvoorbeeld bemiddeling tussen het slachtoffer en de dader, het inschakelen van family group conferences en sentencing circles, kan zeer nuttig zijn voor het slacht­offer, maar moet met de nodige waarborgen worden omgeven om verdere victimisatie te voorkomen. De betrokken diensten moeten in de eerste plaats de belangen en behoeften van het slachtoffer behartigen, zorgen voor herstel van de door hem geleden schade en verdere schade voorkomen. Bij het doorverwijzen van een zaak en het voeren van een herstelproces moet rekening worden gehouden met factoren zoals het soort, de aard en de ernst van het misdrijf, de ernst van het eruit voortvloeiende trauma, de herhaaldelijke aantasting van de fysieke, seksuele of psychologische integriteit van het slachtoffer, een eventuele machtsongelijkheid en de leeftijd, maturiteit of intellectuele vermogens van het slachtoffer, die zijn vermogen om een geïnformeerde keuze te maken, kunnen beperken of verminderen of die ertoe kunnen leiden dat het resultaat voor hem niet positief is. Privégesprekken moeten in het algemeen vertrouwelijk zijn, tenzij de partijen anders overeengekomen zijn of door het nationale recht anders wordt vereist op grond van een hoger algemeen belang. Het kan in het algemeen belang zijn factoren als bedreigingen of vormen van geweld die in de loop van het proces zijn geuit, bekend te maken.

(16 bis)  Van slachtoffers mag niet worden verwacht dat hun deelname aan een strafprocedure kosten voor hen meebrengt. Zij mogen echter geen onnodige kosten maken. De lidstaten dienen alleen noodzakelijke uitgaven te vergoeden, maar zijn niet verplicht de honoraria voor juridische bijstand aan het slachtoffer te vergoeden. De lidstaten kunnen in het nationale recht betalingsvoorwaarden opleggen, zoals termijnen voor het eisen van terugbetaling, standaardtarieven voor reis- en verblijfkosten en maximumbedragen voor dagvergoedingen wegens derving van inkomsten. Het recht op vergoeding van onkosten in strafprocedures mag niet gelden in de gevallen waarin een slachtoffer een verklaring over een misdrijf aflegt. Vergoeding van onkosten mag alleen plaatsvinden indien het slachtoffer is verplicht of door de bevoegde autoriteiten is verzocht aanwezig te zijn en metterdaad aan de procedure deel te nemen.

(16 ter)  In beslag genomen voorwerpen die kunnen worden teruggegeven, moeten zo snel mogelijk aan het slachtoffer van het misdrijf worden overgedragen, behoudens in uitzonderlijke omstandigheden zoals een geschil over het eigenaarschap - of als het bezit van de zaak of de zaak zelf illegaal is. De teruggave van voorwerpen dient de rechtmatige retentie ervan, met het oog op een andere gerechtelijke procedure, onverlet te laten.

(16 quater)  Het recht op een beslissing inzake schadeloosstelling door de dader en de in dat verband toepasselijke procedure moeten ook gelden voor slachtoffers die in een andere lidstaat verblijven dan de lidstaat waar het misdrijf heeft plaatsgevonden.

(16 quinquies)  De in deze richtlijn vervatte verplichting tot toezending van aangiften mag geen afbreuk doen aan de bevoegdheid van de lidstaten om een procedure te beginnen, noch aan de regels betreffende jurisdictiegeschillen, daaronder begrepen de uitwisseling van informatie, zoals bepaald in Kaderbesluit 2009/948/JBZ van de Raad van 30 november 2009 over het voorkomen en beslechten van geschillen over de uitoefening van rechtsmacht bij strafprocedures[15]13.

(16 sexies)  Indien het slachtoffer het grondgebied van de lidstaat waar het misdrijf is gepleegd, heeft verlaten, kan die lidstaat niet langer verplicht worden bijstand, hulp en bescherming te bieden, behalve voor aangelegenheden die rechtstreeks verband houden met de strafprocedure die wordt gevoerd met betrekking tot het betrokken misdrijf, zoals speciale beschermingsmaatregelen ter terechtzitting. De lidstaat van verblijf van het slachtoffer moet de steun, bijstand en bescherming verlenen die nodig is voor het herstel van het slachtoffer.

(16 septies)  Er moeten maatregelen ter beschikking staan zijn om de veiligheid en de waardigheid van het slachtoffer en zijn gezinsleden te beschermen tegen vergelding, intimidatie, herhaalde of verdere victimisatie, zoals tussentijdse voorlopige voorzieningen, of rechterlijke gebieds- of contactverboden.

(16 octies)  Het risico op verdere victimisatie door de dader dan wel als gevolg van de deelname aan de strafprocedure moet worden beperkt door de procedure op een gecoördineerde manier te laten verlopen, waarbij het slachtoffer met respect wordt behandeld en aldus vertrouwen kan krijgen in de autoriteiten. Het contact met de autoriteiten moet zo vlot mogelijk verlopen, en onnodig contact met het slachtoffer moet zoveel mogelijk worden vermeden, bijvoorbeeld doordat ondervragingen op video worden opgenomen en de opnamen in het strafproces als bewijs worden toegelaten. De rechtspraktijk moet over zoveel mogelijk middelen kunnen beschikken die voorkomen dat het slachtoffer in het strafproces getraumatiseerd raakt, bijvoorbeeld als gevolg van oogcontact met de dader, diens familie­leden, diens medeplichtigen of het publiek. De lidstaten worden daarom aangemoedigd om met name in gerechtsgebouwen en politiebureaus haalbare en praktische maatregelen te nemen die ervoor zorgen dat de gebouwen voorzien zijn van faciliteiten zoals afzonderlijke ingangen, wachtkamers enz. voor slachtoffers. Daarnaast moeten de lidstaten het verloop van de strafprocedure voor zover mogelijk zodanig plannen dat contacten tussen de dader en het slachtoffer en zijn gezinsleden worden voorkomen, bijvoorbeeld door het slachtoffer en de dader op verschillende tijdstippen voor een zitting op te roepen.

(16 nonies)  De bescherming van het privéleven van het slachtoffer kan van groot belang zijn om verdere victimisatie te voorkomen en kan met verschillende maatregelen worden bereikt, bijvoorbeeld doordat informatie over de identiteit en de verblijfplaats van het slachtoffer niet of slechts in beperkte mate wordt vrijgegeven. Vooral kinderen die slachtoffer zijn, moeten worden beschermd, bijvoorbeeld doordat de naam van het kind niet wordt bekendgemaakt. Er kunnen zich echter gevallen voordoen waarin, uitzonderlijk, het kind er voordeel bij kan hebben dat informatie wordt vrijgegeven of zelfs op grote schaal wordt gepubliceerd, bijvoorbeeld indien een kind is ontvoerd. Maatregelen ter bescherming van de privacy en van beelden van slachtoffers en hun familieleden moeten altijd in overeenstemming zijn met de artikelen 6 en 10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden betreffende het recht op een eerlijk proces en de vrijheid van meningsuiting.

(17)  Sommige slachtoffers staan in de loop van de strafprocedure in bijzondere mate bloot aan secundaire en herhaalde victimisatie, en intimidatie door de dader. Dit risico houdt in hoge mate verband met de persoonskenmerken van het slachtoffer, het soort of de aard van het misdrijf, en de omstandigheden van het misdrijf. Dergelijke risico's kunnen alleen daadwerkelijk worden vastgesteld aan de hand van een individuele beoordeling, die zo snel mogelijk moet worden verricht. Deze individuele beoordeling moet voor alle slachtoffers worden verricht, om te bepalen of zij het risico van verdere victimisatie lopen en welke specifieke beschermingsmaatregelen zij nodig hebben.

(18)  Bij de individuele beoordeling moet rekening worden gehouden met de persoons­kenmerken van het slachtoffer, zoals leeftijd, geslacht, genderidentiteit of gender­expressie, etnische afkomst, ras, religieuze overtuiging, seksuele gerichtheid, gezondheidstoestand, handicap, verblijfsstatus, communicatiemoeilijkheden, verhouding tot of afhankelijkheid van de dader, eerdere ervaring met misdrijven, en met het soort of de aard van het misdrijf en de omstandigheden van het misdrijf, zoals haatmisdrijven of misdrijven ingegeven door discriminatie, situaties waarin de dader zich in een machtspositie bevond, of waarin de woonplaats van het slachtoffer gelegen is in een gebied met hoge criminaliteitscijfers of in een door bendes gecontroleerd gebied, dan wel indien het slachtoffer een buitenlander is.

(18 bis)  Slachtoffers van mensenhandel, terrorisme, georganiseerde criminaliteit, geweld in hechte relaties, seksueel geweld of seksuele uitbuiting, geweld op grond van geslacht, haatmisdrijven, slachtoffers met een handicap en kindslachtoffers dreigen vaak te worden blootgesteld aan secundaire of herhaalde victimisatie of intimidatie. Daarom moet met speciale aandacht worden beoordeeld of slachtoffers van dergelijke misdrijven het risico van verdere victimisatie lopen, en moet er in beginsel van uit worden gegaan dat de betrokken slachtoffers baat zullen hebben bij specifieke beschermings­maatregelen.

(19)  Voor slachtoffers die als kwetsbaar voor secundaire of herhaalde victimisatie zijn aangeduid, moeten maatregelen worden getroffen om hen in de loop van de strafprocedure te kunnen beschermen. De exacte aard van deze maatregelen moet op basis van de individuele beoordeling worden bepaald, rekening houdend met de wens van het slachtoffer. De reikwijdte van deze maatregelen moet worden bepaald onverminderd de rechten van de verdediging en overeenkomstig de regels inzake de beoordelingvrijheid van de rechter. Of het slachtoffer behoefte heeft aan bijzondere maatregelen moet in belangrijke mate worden bepaald door de bezorgdheid en de vrees die hij ervaart.

(19 bis)  Directe operationele behoeften of omstandigheden kunnen beletten dat, bijvoorbeeld, het slachtoffer steeds door dezelfde politiefunctionaris wordt ondervraagd; voorbeelden van dergelijke omstandigheden zijn ziekte, moederschaps- of ouderschapsverlof. Verder kan het gebeuren dat een speciaal voor het ondervragen van slachtoffers ingerichte ruimte niet beschikbaar is, bijvoorbeeld in verband met een aan de gang zijnde renovatie. Indien dergelijke operationele of praktische hinderpalen opduiken, is het mogelijk dat niet in alle gevallen een bijzondere maatregel op grond van een individuele beoordeling kan worden genomen.

▌

(23)  Als er overeenkomstig deze richtlijn een voogd ▌of een vertegenwoordiger voor het kind moet worden aangesteld, mogen deze functies door dezelfde persoon of door een rechts­persoon, een instelling of een autoriteit worden uitgeoefend.

(24)  Alle ambtenaren die in het kader van strafprocedures met slachtoffers in persoonlijk contact kunnen komen, moeten gepaste opleidingen kunnen volgen en ontvangen zodat ze slachtoffers kunnen herkennen en hun behoeften kunnen onderkennen, en er op een redelijke, respectvolle, professionele en niet-discriminerende manier mee kunnen omgaan. Die opleiding moet bestaan uit een basismodule en vervolgmodules op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer. Beroepsbeoefenaars die veelal deelnemen aan een individuele beoordeling die tot doel heeft de behoefte aan specifieke bescherming van een slachtoffer te bepalen en vast te stellen of het slachtoffer speciale beschermingsmaatregelen behoeft, moeten daarvoor een specifieke opleiding krijgen. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat dergelijke opleidingen verplicht zijn voor politie­diensten en medewerkers binnen gerechtelijke instanties. Een dergelijke opleiding moet tevens worden aangemoedigd voor advocaten, het openbaar ministerie en rechters, en voor beroepsbeoefenaars die slachtofferhulp- en herstelrechtdiensten aanbieden. Deze verplichting moet ook een opleiding omvatten over de specifieke diensten waarnaar slachtoffers moeten worden doorverwezen, dan wel een gespecialiseerde opleiding wanneer de betrokkenen beroepshalve veel te maken hebben met slachtoffers met bijzondere behoeften, alsook een specifieke psychologische opleiding, voor zover van toepassing. Indien nodig moet deze opleiding genderspecifiek zijn. De opleidings­maatregelen van de lidstaten moeten worden aangevuld met richtsnoeren, aanbevelingen en uitwisseling van beste praktijken, overeenkomstig de resolutie van de Raad van 10 juni 2011.

(25)  De lidstaten moeten organisaties uit het maatschappelijk middenveld, onder meer erkende en actieve niet-gouvernementele organisaties die werken met slachtoffers van misdrijven, stimuleren en nauw met hen samenwerken, meer bepaald in het kader van beleids­initiatieven, voorlichtings- en bewustmakingscampagnes, onderzoeks- en onderwijs­programma's en opleiding, alsook bij het toezien op en evalueren van de impact van maatregelen ter bescherming en ondersteuning van slachtoffers van misdrijven. De overheidsdiensten moeten op een gecoördineerde manier samenwerken en op alle administratieve niveaus – op Unieniveau, nationaal, regionaal en plaatselijk – aan de samenwerking deelnemen, opdat slachtoffers van een misdrijf de aandacht, steun en bescherming krijgen die zij nodig hebben. Om te voorkomen dat slachtoffers herhaaldelijk worden doorverwezen, moet aan hen bijstand worden verleend opdat zij zich tot de juiste instanties kunnen wenden. De lidstaten moeten zich beraden op het instellen van horizontale diensten - volgens het "één-contactpunt-" of het "één‑loket"‑beginsel - die tegemoet komen aan de diverse behoeften van slachtoffers die bij een strafprocedure betrokken zijn, zoals de behoefte aan informatieverstrekking, steun, bijstand, bescherming en schadeloosstelling.

(25 bis)  Om aangifte aan te moedigen en te vergemakkelijken en slachtoffers in staat te stellen de cyclus van herhaalde victimisatie te doorbreken, is het noodzakelijk dat de slachtoffers kunnen beschikken over betrouwbare ondersteunende diensten en dat de verantwoordelijke instanties bereid zijn met respect, invoelingsvermogen, rechtvaardig en professioneel te reageren op de aangiften van slachtoffers. Hierdoor kan het vertrouwen van slachtoffers in het strafrechtsysteem worden vergroot en het aantal niet-aangegeven misdrijven worden verminderd. Beroepsbeoefenaars die veelal klachten van slachtoffers van misdrijven ontvangen, zijn naar behoren opgeleid om de aangifte van misdrijven te vergemakkelijken, en er moeten maatregelen worden genomen om aangifte door derden, bijvoorbeeld door organisaties uit het maatschappelijk middenveld, mogelijk te maken. Klachten moeten met behulp van communicatietechnologieën zoals e-mail, video-opnames of online elektronische formulieren kunnen worden ingediend.

(25 ter)  Systematische en adequate verzameling van gegevens wordt erkend als een essentieel onderdeel van doeltreffende besluitvorming op het gebied van de slachtofferrechten in het kader van deze richtlijn. Om de beoordeling van de toepassing van onderhavige richtlijn te vergemakkelijken, moeten de lidstaten aan de Commissie gegevens mede­delen die verband houden met de toepassing van nationale procedures op slachtoffers van misdrijven, onder meer ten minste het aantal, de soort of de aard van de gemelde misdrijven, en, voor zover deze gegevens bekend en beschikbaar zijn, het aantal slachtoffers, hun leeftijd en geslacht. De desbetreffende statistische gegevens kunnen justitiële gegevens zijn, geregistreerd door de justitiële autoriteiten en rechts­handhavingsinstanties, alsmede, voor zover mogelijk, administratieve gegevens, verzameld door diensten voor gezondheidszorg of maatschappelijk welzijn en door openbare en niet-gouvernementele organisaties voor slachtofferhulp, herstelrecht en andere organisaties die met slachtoffers van misdrijven werken. Justitiële gegevens kunnen informatie omvatten over aangegeven misdrijven, het aantal zaken dat wordt onderzocht en waarin vervolging plaatsvindt en een veroordeling wordt uitgesproken. Administratieve gegevens die bij bepaalde diensten berusten, kunnen, voor zover mogelijk, gegevens omvatten over de manier waarop slachtoffers gebruik maken van diensten die worden verstrekt door overheidsinstanties en openbare en particuliere hulporganisaties, zoals het aantal verwijzingen door de politie naar slachtofferhulp­diensten, het aantal slachtoffers dat om hulp vraagt, en het aantal dat al dan niet hulp of herstelrecht krijgt.

(26)  Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het vaststellen van ▌minimum­normen betreffende de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van misdrijven niet voldoende door de lidstaten eenzijdig op nationaal, regionaal of lokaal niveau kan worden verwezenlijkt maar vanwege de omvang en mogelijke effecten van de maatregelen beter op het niveau van de Unie kan worden bereikt, kan de Unie overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.

(27)  De bij de toepassing van deze richtlijn verwerkte persoonsgegevens moeten worden beschermd overeenkomstig Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad van 27 november 2008 over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken en overeenkomstig de beginselen die zijn vastgelegd in het Verdrag van de Raad van Europa van 28 januari 1981 tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens, dat door alle lidstaten is geratificeerd.

(28)  De bepalingen in andere Uniehandelingen die op een doelgerichtere wijze tegemoetkomen aan de specifieke behoeften van bepaalde slachtoffers, zoals slachtoffers van mensen­handel en slachtoffers van kindermisbruik, seksuele uitbuiting en kinderpornografie, worden door deze richtlijn onverlet gelaten.

(29)   ▌Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, hebben het Verenigd Koninkrijk en Ierland te kennen gegeven dat zij aan de vaststelling en toepassing van deze richtlijn wensen deel te nemen.

(30)  Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, die ▌niet bindend is voor, noch van toepassing is in deze lidstaat,

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

 

 

Hoofdstuk 1

INLEIDENDE BEPALINGEN

Artikel 1

Doelstellingen

1.  Deze richtlijn heeft tot doel ervoor te zorgen dat ▌de in artikel 2 bepaalde slachtoffers van misdrijven passende steun en bescherming krijgen en aan de strafprocedure kunnen deelnemen ▌.

  De lidstaten zorgen ervoor dat slachtoffers op een respectvolle, tactvolle ▌, geïndividualiseerde, professionele en niet-discriminerende manier worden erkend en bejegend in alle contacten met ▌diensten voor slachtofferhulp of diensten voor herstelrecht dan wel met een bevoegde autoriteit in het kader van de strafprocedure. De rechten die bij deze richtlijn worden verleend, worden jegens slachtoffers op niet-discriminerende wijze toegepast, mede wat hun verblijfsstatus betreft.

2.  Wanneer het slachtoffer een kind is, zorgen de lidstaten ervoor dat bij de toepassing van deze richtlijn, de belangen van het kind op de eerste plaats komen en per geval worden beoordeeld. In alle contacten wordt een kindvriendelijke aanpak betracht die rekening houdt met de leeftijd, maturiteit, meningen, behoeften en zorgen van het kind. Het kind en, in voorkomend geval, zijn wettelijke vertegenwoordiger worden geïnformeerd over alle maatregelen en rechten die specifiek verband houden met de rechten van het kind.

Artikel 2

Definities

1.  In deze richtlijn wordt verstaan onder:

a)   "slachtoffer":

  i)  een natuurlijke persoon die als direct gevolg van een misdrijf schade, met       inbegrip van lichamelijk of geestelijk letsel, geestelijke pijn of economisch     nadeel, heeft geleden;

  ii)   ▌familieleden van een persoon wiens overlijden rechtstreeks veroorzaakt is     door een misdrijf en die als gevolg daarvan schade hebben geleden;

b)   "familieleden": de echtgenoot, de persoon die in een vaste intieme relatie met het   slachtoffer duurzaam en ononderbroken in een gemeenschappelijk huishouden   samenwoont, de bloedverwanten in rechte lijn, de broers en zusters, en de personen die   van het slachtoffer afhankelijk zijn;

▌

e)  "herstelrecht": ▌ieder proces waarbij het slachtoffer en de dader in staat worden   gesteld, indien zij vrijelijk toestemmen, actief deel te nemen aan het oplossen, met de   hulp van een onpartijdige derde, van kwesties die het gevolg zijn van het misdrijf;

f)  "kind": een persoon die jonger is dan achttien jaar.

▌

2.  De lidstaten kunnen procedures vaststellen om

  a)  het aantal familieleden dat aanspraak kan maken op de rechten volgens deze     richtlijn, te beperken, telkens rekening houdend met de specifieke       omstandigheden; en

  b)  in de in lid 1, onder a), punt ii), bedoelde gevallen te bepalen welke       familieleden voorrang krijgen wat betreft de uitoefening van de rechten       volgens deze richtlijn.

Hoofdstuk 2

VERSTREKKEN VAN INFORMATIE EN STEUN

Artikel 2 bis

Recht te verstaan en te worden verstaan

1.  De lidstaten nemen passende maatregelen om het slachtoffer bij het eerste contact en tijdens al zijn noodzakelijke contacten met bevoegde instanties in het kader van de strafprocedure te helpen verstaan wat gezegd wordt en zelf ook te worden verstaan, onder meer wanneer door die instanties informatie wordt verstrekt.

2.  De lidstaten zorgen ervoor dat de contacten met het slachtoffer in eenvoudige en toegankelijke taal, mondeling of schriftelijk, plaatsvinden. Bij de contacten wordt rekening gehouden met de persoonlijke kenmerken van het slachtoffer, met name eventuele handicaps die het begripsvermogen of communicatieve vermogen van het slachtoffer kunnen beïnvloeden.

3.  Behoudens wanneer dit strijdig is met de belangen van het slachtoffer of met het goede verloop van de strafprocedure, bieden de lidstaten het slachtoffer de mogelijkheid zich bij het eerste contact met de bevoegde autoriteiten te laten vergezellen door een persoon naar keuze, indien het slachtoffer, gezien de impact van het misdrijf, hulp behoeft bij het verstaan en verstaan worden.

Artikel 3

Recht op informatie bij het eerste contact met een bevoegde autoriteit

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer met het oog op de uitoefening van de bij deze richtlijn ingestelde rechten zonder onnodige vertraging bij zijn eerste contact met de bevoegde autoriteit informatie krijgt over het volgende:

    a)   ▌welk soort hulp het slachtoffer kan krijgen en van wie; met name, in         voorkomend geval, relevante basisinformatie over de toegang tot medische     zorg, specialistische zorg, waaronder psychologische steun en         plaatsvervangende huisvesting;

  ▌

  d)  hoe de procedures voor de aangifte van een misdrijf verlopen en welke rol het       slachtoffer in die procedures speelt;

  e)  hoe en onder welke voorwaarden het slachtoffer bescherming kan krijgen,         inclusief beschermingsmaatregelen;

  

f)  hoe en onder welke voorwaarden het slachtoffer toegang krijgt tot juridisch       advies, rechtsbijstand of andere vormen van advies;

  g)  hoe en onder welke voorwaarden het slachtoffer schadeloosstelling kan         krijgen;

  g bis)  hoe en onder welke voorwaarden het slachtoffer aanspraak kan maken op       vertolking en vertaling;

  h)  indien het slachtoffer woonachtig is in een andere lidstaat dan die waarin het       misdrijf werd gepleegd, welke bijzondere maatregelen, procedures of         regelingen beschikbaar zijn om zijn belangen te beschermen in de lidstaat         waar het contact plaatsvindt;

  i)    waar het slachtoffer aangifte kan doen als de bevoegde autoriteit die in het       kader van de strafprocedure optreedt, zijn rechten niet eerbiedigt;

  j)    bij wie het slachtoffer zich kan informeren over zijn zaak;

  j bis)  welke hersteldiensten beschikbaar zijn;

  j ter)  hoe en onder welke voorwaarden het slachtoffer de kosten van het bijwonen       van het proces vergoed kan krijgen.

2.  Hoe uitgebreid of gedetailleerd die informatie is, kan verschillen naar gelang van de specifieke behoeften en persoonlijke omstandigheden van het slachtoffer en de aard van het misdrijf of het soort misdrijf. In latere fasen kunnen, afhankelijk van de behoeften van het slachtoffer en het belang van de informatie in iedere fase van de procedure, ook andere bijzonderheden worden verstrekt.

Artikel 3 bis

Rechten van het slachtoffer bij het doen van aangifte

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer een schriftelijke bevestiging krijgt, met daarin de basiselementen van het misdrijf, van elke formele aangifte van een misdrijf bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat.

2.  De lidstaten zorgen ervoor dat een slachtoffer dat aangifte wil doen van een misdrijf en de taal van de bevoegde autoriteit niet spreekt of verstaat, in staat wordt gesteld aangifte te doen in een taal die hij verstaat, of de nodige taalkundige bijstand krijgt.

3.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer dat de taal van de bevoegde autoriteit niet spreekt of verstaat, op zijn verzoek kosteloos vertalingen van de in lid 1 bedoelde schriftelijke bevestiging van de aangifte ontvangt in een taal die hij verstaat.

Artikel 4

Recht op informatie over de zaak

1.   De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer zonder onnodige vertraging in kennis wordt gesteld van zijn recht om de volgende informatie te ontvangen, over ▌de strafprocedure die is ingesteld naar aanleiding van zijn aangifte van een misdrijf en dat hij deze informatie ontvangt als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt:

  a)  een beslissing om het onderzoek niet voort te zetten of te beëindigen of de   dader niet te vervolgen;

  b)  het tijdstip en de plaats van het proces en de aard van de tenlastelegging.

1 bis.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer, overeenkomstig de rol die in het betrokken strafrechtsstelsel aan het slachtoffer wordt toebedeeld, zonder onnodige vertraging in kennis wordt gesteld van zijn recht om de volgende informatie te ontvangen over de strafprocedure die is ingesteld naar aanleiding van zijn aangifte van een misdrijf, en dat hij deze informatie ontvangt als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt:

  a)  een eindbeslissing in een proces▌;

  b)  informatie waardoor het slachtoffer de stand kan kennen van ▌de         strafprocedure ▌, behalve in de uitzonderlijke gevallen waarin het goede       verloop van de zaak nadelig kan worden beïnvloed.

   ▌

1 ter.  De in lid 1, onder a), en lid 1bis, onder a) bedoelde informatie omvat de motivering of een korte samenvatting van de motivering van de betrokken beslissing, behalve in het geval van een vertrouwelijke of een door een jury uitgesproken beslissing die krachtens het nationale recht niet gemotiveerd behoeft te worden.

1 quater.  De wens van het slachtoffer al dan niet informatie te ontvangen is bindend voor de bevoegde autoriteit, tenzij de informatie móet worden verstrekt omdat het slachtoffer gerechtigd is actief deel te nemen aan de strafprocedure. De lidstaten bieden het slachtoffer de mogelijkheid te allen tijde zijn wens te wijzigen en houden daarmee rekening.

2.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer de mogelijkheid krijgt zich zonder onnodige vertraging ervan op de hoogte te laten stellen dat de persoon die zich wegens het tegen hem gepleegde misdrijf in voorlopige hechtenis bevindt, vervolgd wordt of veroordeeld is, in vrijheid wordt gesteld of uit de gevangenis is ontsnapt. Tevens wordt het slachtoffer in kennis gesteld van de maatregelen die ter zijner bescherming genomen zijn in het geval van vrijlating of ontsnapping.

3.  Het slachtoffer ontvangt de in lid 2 bedoelde informatie, als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt, ten minste in de gevallen waarin hem schade dreigt te worden berokkend of vaststaat dat hij het risico daarop loopt, doch niet indien vaststaat dat de dader als gevolg van de kennisgeving het risico zou lopen dat hem schade wordt berokkend.

▌

Artikel 6

Recht op vertolking en vertaling

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat, overeenkomstig de rol die in het betrokken strafrechtsstelsel aan het slachtoffer wordt toebedeeld, het slachtoffer dat de taal van de strafprocedure niet spreekt of verstaat, op zijn verzoek, kosteloos door een tolk wordt bijgestaan, ▌ten minste wanneer hij in de loop van de strafprocedure door onderzoeks- en gerechtelijke instanties wordt gehoord en ondervraagd - met name door de politie - en wanneer hij actief deelneemt aan de terechtzitting en eventueel noodzakelijke tussentijdse zittingen.

▌

3.  Onverminderd de rechten van de verdediging en overeenkomstig de regels inzake de beoordelingvrijheid van de rechter kan gebruik worden gemaakt van communicatie­technologie zoals videoconferentie, telefoon of het internet, tenzij de aanwezigheid van de tolk ter plaatse vereist is om te waarborgen dat het slachtoffer zijn rechten kan uitoefenen of de procedure kan verstaan.

4.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer dat de taal van de strafprocedure niet spreekt of verstaat, overeenkomstig diens rol in de strafprocedure in hun strafrechtsstelsel, op zijn verzoek kosteloos een vertaling ontvangt, in een taal die hij verstaat, van de ▌voor hem toegankelijke informatie die hij absoluut nodig heeft om zijn rechten in de strafprocedure te kunnen uitoefenen; hij ontvangt ten minste de volgende informatie:

   ▌

  b)  iedere beslissing die een einde maakt aan de strafprocedure in verband met   het misdrijf tegen het slachtoffer, alsmede, op verzoek van het slachtoffer, de   motivering of een korte samenvatting van de motivering van de beslissing,   behalve in het geval van een vertrouwelijke of een door een jury uitgesproken   beslissing die krachtens het nationale recht niet gemotiveerd behoeft te   worden.

   ▌

4 bis.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer dat, overeenkomstig artikel 5, lid 1, het recht heeft geïnformeerd te worden over het tijdstip en de plaats van het proces, en de taal van de bevoegde autoriteit niet verstaat op zijn verzoek een vertaling van de verschuldigde informatie ontvangt.

4 ter.  Onderdelen van essentiële processtukken die niet relevant zijn om het slachtoffer in staat te stellen actief deel te nemen aan de strafprocedure, behoeven niet te worden vertaald. Een processtuk kan op gemotiveerd verzoek van het slachtoffer als essentieel worden aangemerkt.

4 quater.  Als uitzondering op de in leden 1, 2 en 3 opgenomen algemene regels kan, in plaats van een schriftelijke vertaling, een mondelinge vertaling of samenvatting van de essentiële proces­stukken worden verstrekt, op voorwaarde dat de mondelinge vertaling of samenvatting de eerlijke procesvoering onverlet laat.

5.  De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteit beoordeelt of het slachtoffer vertalingen en de bijstand van een tolk als bedoeld in de leden 1 en 3 nodig heeft. De beslissing geen vertaling of vertolking te verstrekken kan door het slachtoffer worden aangevochten. De procedureregels worden bij nationaal recht bepaald.

5 bis.  De vertaling en vertolking, alsmede de behandeling van het verzet tegen de beslissing geen vertaling of vertolking te verstrekken, mogen niet tot een onredelijke verlenging van de strafprocedure leiden.

Artikel 7

Recht op slachtofferhulp

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer ▌voor, tijdens en gedurende een passende termijn na de strafprocedure, overeenkomstig ▌zijn behoeften kosteloos toegang ▌heeft tot vertrouwelijke diensten voor slachtofferhulp die in het belang van het slachtoffer handelen. De familieleden van het slachtoffer hebben toegang tot diensten voor slachtofferhulp, overeenkomstig hun behoeften en de mate waarin hun als gevolg van het misdrijf tegen het slachtoffer schade is berokkend.

▌

2.  De lidstaten bevorderen dat het slachtoffer door de bevoegde autoriteit waarbij aangifte is gedaan en door andere betrokken instanties wordt doorverwezen naar een dienst voor slachtofferhulp.

3.  De lidstaten nemen maatregelen om naast of als geïntegreerd deel van algemene diensten voor slachtofferhulp kosteloze en vertrouwelijke gespecialiseerde hulpdiensten op te richten, of om organisaties voor slachtofferhulp in staat te stellen een beroep te doen op bestaande professionele bureaus die gespecialiseerde hulp aanbieden. Het slachtoffer heeft toegang tot die diensten overeenkomstig zijn behoeften en zijn familieleden hebben toegang overeenkomstig hun behoeften en de mate waarin hun als gevolg van het misdrijf tegen het slachtoffer schade is berokkend.

3 bis.  Diensten voor slachtofferhulp en gespecialiseerde hulpdiensten kunnen als openbare of niet-gouvernementele organisaties worden opgericht op professionele dan wel vrijwillige basis.

3 ter.  De lidstaten zien erop toe dat de beschikbaarheid van slachtofferhulp niet afhankelijk is van de vraag of een slachtoffer aangifte van een misdrijf doet bij een bevoegde instantie.

Artikel 7 bis

Hulp van diensten voor slachtofferhulp

1.  De diensten voor slachtofferhulp, als bedoeld in artikel 7, zorgen ten minste voor het volgende:

  a)  informatie en advies over de rechten van het slachtoffer, onder meer inzake     toegang tot overheidsstelsels voor vergoeding van schade als gevolg van       misdrijven, en over hulp in verband met zijn rol in de strafprocedure, onder     meer ter voorbereiding op het bijwonen van het proces;

  b)  informatie over of rechtstreekse doorverwijzing naar een bestaande       bevoegde gespecialiseerde dienst voor slachtofferhulp;

  c)  emotionele en, waar beschikbaar, psychologische steun;

  d)  advies over financiële en praktische kwesties naar aanleiding van het       misdrijf.

  e)  tenzij anderszins verleend door andere openbare of particuliere diensten       voor slachtofferhulp, advies over het risico van vergelding, intimidatie en     herhaalde of verdere victimisatie en over hoe dat risico te voorkomen of te     vermijden.

2.  De lidstaten sporen de diensten voor slachtofferhulp aan om bijzondere aandacht te schenken aan de specifieke behoeften van slachtoffers die aanzienlijke schade hebben geleden als gevolg van de ernst van het misdrijf.

3.  Tenzij anderszins verleend door andere openbare of particuliere diensten, ontwikkelen en voorzien de in artikel 7, lid 3, vermelde gespecialiseerde hulpdiensten ten minste in:

  a)  een toevluchtsoord of andere passende tussentijdse opvang voor slachtoffers     die wegens een dreigend risico van vergelding, intimidatie of van herhaalde     of verdere victimisatie een veilige schuilplaats nodig hebben;

  b)  gerichte en geïntegreerde hulp voor slachtoffers met specifieke behoeften,     zoals slachtoffers van seksueel geweld, slachtoffers van op gender gebaseerd     geweld en slachtoffers van partnergeweld, onder meer traumazorg en       counseling.

Hoofdstuk 3

DEELNAME AAN DE STRAFPROCEDURE

▌

Artikel 9

Recht te worden gehoord

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer in de loop van de strafprocedure kan worden gehoord en bewijzen kan aanvoeren. Wanneer het slachtoffer een kind is, moeten de leeftijd en de maturiteit van het kind op passende wijze in aanmerking worden genomen.

2.  De procedurevoorschriften op grond waarvan het slachtoffer tijdens de strafprocedure kan worden gehoord en bewijzen kan aanvoeren, worden in het nationale recht bepaald.

Artikel 10

Rechten in geval van een beslissing tot niet-vervolging

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer overeenkomstig zijn rol in het toepasselijke strafrechtsstelsel, het recht heeft beroep aan te tekenen tegen de beslissing tot niet-vervolging van het tegen het slachtoffer gepleegde misdrijf. De procedureregels voor het beroep worden in het nationale recht bepaald.

1 bis.  Indien volgens het nationale recht de rol van het slachtoffer in het toepasselijke strafrechtsstelsel slechts wordt vastgesteld na de beslissing tot vervolging van de dader, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat ten minste het slachtoffer van een ernstig misdrijf het recht heeft beroep aan te tekenen tegen de beslissing tot niet-vervolging van het tegen dat slachtoffer gepleegde misdrijf. De procedureregels voor het beroep worden in het nationale recht bepaald.

2.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer zonder onnodige vertraging in kennis wordt gesteld van zijn recht op voldoende informatie ▌om te kunnen beslissen of hij beroep aantekent tegen een beslissing tot niet-vervolging en dat hij deze informatie ontvangt als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt.

2 bis.  Indien de oorspronkelijke beslissing tot niet-vervolging is genomen door de hoogste vervolgingsautoriteit, tegen wier beslissing krachtens het nationale recht geen hoger beroep openstaat, kan het beroep door die autoriteit zelf worden behandeld.

2 ter.  De leden 1, 2, en 2bis zijn niet van toepassing in het geval dat uit de beslissing van het openbaar ministerie tot niet-vervolging een buitengerechtelijke schikking voortvloeit, voor zover het nationale recht dit mogelijk maakt.

Artikel 11

Recht op waarborgen in het kader van ▌ herstelrecht

1.  De lidstaten stellen ▌de maatregelen ter bescherming van het slachtoffer tegen intimidatie of verdere victimisatie vast die ▌in voorkomend geval bij herstelrechtelijke activiteiten in acht moeten worden genomen. Die maatregelen zorgen ervoor dat het slachtoffer dat ervoor kiest deel te nemen aan herstelrechtelijke activiteiten, toegang heeft tot veilige en competente herstelrechtelijke diensten, en omvatten ▌ten minste:

  a)  ▌ van herstelrecht wordt alleen ▌gebruik gemaakt in het belang van het       slachtoffer, na afweging van de veiligheidsaspecten, en met diens vrijelijk     verleende geïnformeerde toestemming ▌; de toestemming kan te allen tijde     worden ingetrokken;

  b)  alvorens toe te stemmen in deelname aan het herstelproces, krijgt het       slachtoffer volledige en objectieve informatie over het proces en de mogelijke     resultaten ervan, alsook informatie over de procedures ▌volgens welke erop     zal worden toegezien dat een eventuele overeenkomst wordt uitgevoerd;

  c)  de ▌ dader moet de ▌feiten die aan de zaak ten grondslag liggen, hebben     erkend;

  d)  de overeenkomst komt vrijwillig tot stand en kan ▌later in een strafprocedure     in aanmerking worden genomen;

  e)  hetgeen▌ wordt besproken in een ▌herstelproces dat niet in het openbaar       verloopt, is vertrouwelijk en wordt naderhand ▌niet bekendgemaakt, tenzij de     partijen daarin toestemmen of het volgens het nationale recht is vereist wegens     een dwingende reden (…) van hoger algemeen belang.

2.  ▌De doorverwijzing naar ▌diensten voor herstelrecht, van zaken die zich lenen voor het treffen van dergelijke maatregelen, wordt door de lidstaten onder meer bevorderd door middel van procedures of richtsnoeren ▌waarin de voorwaarden voor doorverwijzing zijn vastgelegd.

Artikel 12

Recht op rechtsbijstand

De lidstaten zorgen ervoor dat, als het slachtoffer ▌optreedt als partij in de strafprocedure▌, hij toegang heeft tot rechtsbijstand. De voorwaarden of procedureregels inzake de toegang van slachtoffers tot rechtsbijstand worden bij nationaal recht bepaald.

Artikel 13

Recht op vergoeding van de kosten

De lidstaten bieden het slachtoffer dat actief deelneemt aan de strafprocedure ▌ de mogelijkheid om de hieruit voortvloeiende kosten vergoed te krijgen, overeenkomstig de rol die in hun strafrechtsstelsel aan het slachtoffer wordt toebedeeld.▌ De voorwaarden of procedureregels inzake de vergoeding van slachtoffers worden bij nationaal recht bepaald.

Artikel 14

Recht op teruggave van voorwerpen

De lidstaten zorgen ervoor dat, bij beslissing van een bevoegde autoriteit, voorwerpen die kunnen worden teruggegeven en die in de loop van de strafprocedure in beslag zijn genomen, onverwijld aan het slachtoffer ▌worden teruggegeven, tenzij deze voorwerpen nog nodig zijn voor de strafprocedure. De voorwaarden of procedureregels voor teruggave van de voorwerpen worden bij nationaal recht bepaald.

Artikel 15

Recht op een beslissing inzake schadeloosstelling door de dader in het kader van de strafprocedure

1.  De lidstaten waarborgen het slachtoffer het recht om tijdens ▌de strafprocedure binnen een redelijke termijn een beslissing inzake schadeloosstelling door de dader te verkrijgen, tenzij in het nationale recht is bepaald dat deze beslissing in een andere gerechtelijke procedure moet worden genomen.▌

2.  De lidstaten bevorderen dat ▌de dader ertoe wordt bewogen het slachtoffer ▌schadeloos te stellen.

Artikel 16

Rechten van slachtoffers die in een andere lidstaat wonen

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat hun bevoegde autoriteiten passende maatregelen kunnen treffen om de problemen ▌in verband met het feit dat het slachtoffer in een andere lidstaat woont dan die waar het misdrijf is gepleegd, zo beperkt mogelijk te houden, in het bijzonder wat ▌het verloop van de procedure betreft. Daartoe moeten de autoriteiten van de lidstaat waar het misdrijf is gepleegd:

  a)  een verklaring kunnen afnemen van het slachtoffer onmiddellijk nadat de       aangifte van ▌het misdrijf bij de bevoegde autoriteit is ingediend;

  b)  voor het verhoor van het slachtoffer dat in het buitenland woont, zoveel       mogelijk gebruik kunnen maken van de bepalingen inzake videoconferentie en     telefoon­conferentie die zijn opgenomen in de Overeenkomst van 29 mei       20001[16]4 betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten     van de Europese Unie ▌.

2.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer van een misdrijf dat is gepleegd in een andere lidstaat dan die waar hij woont, bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van zijn woonplaats aangifte kan doen ▌indien hij dit niet heeft kunnen doen in de lidstaat waar het misdrijf is gepleegd of, bij een misdrijf dat in het nationale recht van die staat als ernstig wordt aangemerkt, indien hij dat niet wenst te doen in die lidstaat.

3.  ▌De lidstaten zorgen ervoor dat, in de gevallen waarin de bevoegde autoriteit waarbij aangifte is gedaan haar bevoegdheid niet uitoefent, zij de aangifte onverwijld toezendt aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar het misdrijf is gepleegd.

Hoofdstuk 4

BESCHERMING VAN SLACHTOFFERS ▌EN ERKENNING VAN SLACHTOFFERS MET SPECIFIEKE BESCHERMINGSBEHOEFTEN

Artikel 17

Recht op bescherming

Onverminderd de rechten van de verdediging zorgen de lidstaten ervoor dat er maatregelen ter beschikking staan die het slachtoffer en zijn familieleden bescherming bieden tegen vergelding, intimidatie, herhaalde of verdere victimisatie, alsook tegen het risico van psychische of emotionele schade bij het slachtoffer, en die de waardigheid van het slachtoffer vrijwaren bij ondervraging of bij verhoor als getuige. Zo nodig kan het recht op bescherming ook bij nationaal recht bepaalde procedures voor de persoonlijke bescherming van het slachtoffer en zijn familieleden omvatten.▌

Artikel 17 bis

Recht contact tussen slachtoffer en dader te vermijden

1.  De lidstaten scheppen ▌de voorwaarden waaronder, in ▌gebouwen waar de strafprocedure wordt gevoerd, contact tussen het slachtoffer en, zo nodig, zijn familieleden enerzijds en de dader anderzijds kan worden vermeden, tenzij de strafprocedure dit contact voorschrijft.

2.  De lidstaten zorgen ervoor dat nieuwe gerechtsgebouwen afzonderlijke wachtruimten voor slachtoffers hebben.

Artikel 17 ter

Recht op bescherming van slachtoffers tijdens ▌het strafonderzoek

Onverminderd de rechten van de verdediging en in overeenstemming met de regels van de discretionaire bevoegdheid, zorgen de lidstaten ervoor dat tijdens het strafonderzoek:

a)  indien het slachtoffer moet worden ondervraagd, de ondervraging geen onnodige   vertraging oploopt nadat bij de bevoegde autoriteiten aangifte van het misdrijf is   gedaan;

b)  het aantal ondervragingen van het slachtoffer tot het minimum wordt beperkt en   ondervraging alleen plaatsvindt als dat strikt noodzakelijk is voor het   strafonderzoek;

c)  het slachtoffer zich mag laten vergezellen door zijn wettelijke vertegenwoordiger en   een persoon naar keuze, tenzij met betrekking tot een van die personen een   gemotiveerde beslissing in tegengestelde zin is genomen.

d)  een medisch onderzoek in het kader van het strafproces tot een minimum wordt   beperkt en alleen wordt uitgevoerd indien het daarvoor strikt noodzakelijk is.

Artikel 17 quater

Recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten tijdens de strafprocedure passende maatregelen kunnen treffen om de persoonlijke levenssfeer te beschermen, onder meer de persoonlijke kenmerken die bij de in artikel 18 bepaalde individuele identificatie in aanmerking worden genomen, alsmede beeldmateriaal van het slachtoffer en zijn familieleden. Daarnaast zorgen de lidstaten ervoor dat de bevoegde autoriteiten alle rechtmatige maatregelen kunnen nemen om publieke verspreiding van gegevens die identificatie van een kindslachtoffer mogelijk maken, te voorkomen.

2.  Ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer, de persoonlijke integriteit en de persoonsgegevens van het slachtoffer, worden de media, onder eerbiediging van hun vrijheid en van de vrijheid van meningsuiting, door de lidstaten tot zelfregulering aangespoord.

Artikel 18

Individuele beoordeling van slachtoffers om specifieke beschermingsbehoeften te bepalen

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer tijdig, volgens de nationale procedures, aan een individuele beoordeling wordt onderworpen om specifieke beschermingsbehoeften aan te wijzen en om te bepalen of en in welke mate het slachtoffer tijdens de strafprocedure, als voorzien in artikel 21, speciale maatregelen moet genieten omdat hij bijzonder kwetsbaar is voor secundaire en herhaalde victimisatie of voor intimidatie.

2.  De beoordeling houdt in het bijzonder rekening met:

  a)  de persoonlijke kenmerken van het slachtoffer;

  b)  het soort misdrijf of de aard van het misdrijf; en

  b bis)  de omstandigheden van het misdrijf.

2 bis.  In het kader van de individuele beoordeling moet bijzondere aandacht uitgaan naar slachtoffers die aanzienlijke schade hebben geleden als gevolg van de ernst van het misdrijf, slachtoffers van misdrijven die zijn ingegeven door vooroordelen of discriminatie die met name verband kunnen houden met hun persoonlijke kenmerken, en slachtoffers wier relatie met en afhankelijkheid van de dader hen bijzonder kwetsbaar maken. Daarom moeten slachtoffers van terreurdaden, georganiseerde criminaliteit, mensenhandel, geweld op basis van gender, partnergeweld, seksueel geweld of seksuele uitbuiting, haatmisdrijven en slachtoffers met een beperking op passende wijze worden bejegend.

3.  Voor de toepassing van deze richtlijn worden kindslachtoffers steeds beschouwd als slachtoffers met specifieke beschermingsbehoeften omdat zij vatbaar zijn voor secundaire en herhaalde victimisatie of voor intimidatie. Om te bepalen of en in welke mate voor hen speciale maatregelen in de zin van de artikelen 22 en 23 moeten worden getroffen, worden zij onderworpen aan een individuele beoordeling als voorzien in lid 1.

▌

5.  De beoordeling kan, naar gelang van de ernst van het misdrijf en de schade die het slachtoffer kennelijk heeft geleden, meer of minder uitgebreid zijn.

5 bis.  Het slachtoffer wordt nauw bij de individuele beoordeling betrokken en er wordt rekening gehouden met zijn wensen, bijvoorbeeld om aanspraak te maken op speciale maatregelen.

5 ter.  De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde individuele beoordeling tijdens het gehele strafproces wordt geüpdatet indien de gebruikte gegevens grondige wijzigingen ondergaan.

▌

Artikel 21

Recht op bescherming tijdens de strafprocedure van slachtoffers met specifieke beschermingsbehoeften

1.  Onverminderd de rechten van de verdediging en in overeenstemming met de regels van de rechterlijke beoordelingsvrijheid, zorgen de lidstaten ervoor dat het slachtoffer van wie op grond van een individuele beoordeling is bepaald dat hij voor specifieke maatregelen in aanmerking komt, voor de in de leden 2 en 3 bepaalde maatregelen in aanmerking komt. Een op grond van de individuele beoordeling overwogen speciale maatregel behoeft niet te worden genomen wanneer hij wegens operationele of praktische beperkingen niet realiseerbaar is, of wanneer het noodzakelijk is het slachtoffer dringend te ondervragen en het slachtoffer zelf, een derde of het strafproces schade kan lijden indien dat niet gebeurt.

2.  Tijdens het strafrechtelijk onderzoek kan het overeenkomstig artikel 18 bepaalde slachtoffer aanspraak maken op de volgende speciale maatregelen:

a)    ondervragingen van het slachtoffer in een daarvoor ontworpen of aangepaste   ruimte;

b)    ondervragingen van het slachtoffer door of via personen die daarvoor   professioneel zijn opgeleid;

c)    alle ondervragingen van het slachtoffer worden door dezelfde personen   gedaan, tenzij dit indruist tegen de goede rechtsbedeling;

d)    het slachtoffer van seksueel geweld, geweld op basis van gender of   partnergeweld wordt, tenzij hij door een officier van justitie of een rechter   wordt ondervraagd, op zijn verzoek worden ondervraagd door een persoon   van hetzelfde geslacht, mits dit geen afbreuk doet aan de rechtsgang.

3.  Tijdens de strafprocedure komen slachtoffers die op grond van artikel 18 zijn aangewezen in aanmerking voor de volgende maatregelen:

a)    dat er tussen slachtoffer en dader, onder meer tijdens het afnemen van   getuigenis, geen oogcontact kan plaatsvinden, doordat gebruik wordt   gemaakt van passende middelen, waaronder communicatietechnologie;

b)    dat het slachtoffer in de rechtszaal kan worden gehoord zonder daar aanwezig   te zijn, met name door middel van geschikte communicatietechnologie;

c)    dat ▌over zijn privéleven geen nodeloze vragen worden gesteld, die geen   verband houden met het misdrijf; en

d)    dat de zitting achter gesloten deuren kan plaatsvinden.

Artikel 22

Recht op bescherming van kindslachtoffers tijdens de strafprocedure

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat, als het slachtoffer een kind is, naast de in artikel 21 bedoelde, ook de volgende maatregelen worden getroffen:

  a)  tijdens het strafonderzoek wordt van elke ondervraging van het         kindslachtoffer een audiovisuele opname gemaakt, die ▌ter terechtzitting als     bewijs mag worden gebruikt. De procedurevoorschriften voor dergelijke       opnamen en het gebruik ervan worden bij nationaal recht bepaald.

  b)  de bevoegde autoriteiten, overeenkomstig de rol die in hun strafrechtstelsel     aan het slachtoffer wordt toebedeeld, wijzen met het oog op het         strafonderzoek en het strafproces een bijzondere vertegenwoordiger van het     kindslachtoffer aan, indien volgens het nationale recht de dragers van de       ouderlijke verantwoordelijkheid het kind niet kunnen vertegenwoordigen       wegens een belangenconflict tussen hen en het kindslachtoffer, of indien het     kindslachtoffer niet begeleid is of van zijn familie is gescheiden.

  b bis)  het kindslachtoffer dat recht heeft op een juridisch raadsman, heeft in een     strafprocedure waarin er een belangenconflict is of kan bestaan tussen het     kindslachtoffer en zijn ouders of de andere betrokken partijen, recht op een     eigen juridisch raadsman en vertegenwoordiging in eigen naam.

1 bis.  Indien er onzekerheid bestaat over de leeftijd van een slachtoffer, en er voldoende reden is om aan te nemen dat het slachtoffer een kind is, wordt dat slachtoffer voor de toepassing van deze richtlijn verondersteld een kind te zijn.

▌

Hoofdstuk 6

ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 24

Opleiding van beroepsbeoefenaars

1.  De lidstaten zorgen ervoor dat de ambtenaren die met het slachtoffer in contact kunnen komen, zoals politiefunctionarissen ▌en justitieel personeel, een algemene en een gespecialiseerde opleiding krijgen op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer, waarin zij gevoelig worden gemaakt voor de behoeften van het slachtoffer, en hun wordt geleerd op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier met het slachtoffer om te gaan.

2.  Onverminderd de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de verschillen in rechterlijke organisatie tussen de lidstaten van de Unie, verlangen de lidstaten dat degenen die belast zijn met de opleiding van rechters en officieren van justitie in strafzaken, algemene en gespecialiseerde opleidingen aanbieden waarin die rechters en officieren van justitie een groter besef van de behoeften van het slachtoffer wordt bijgebracht.

2 bis.  Met naleving van de onafhankelijkheid van de balie, bevelen de lidstaten aan dat degene die verantwoordelijk zijn voor de advocatenopleiding, zowel algemene als gespecialiseerde opleidingen beschikbaar stellen om advocaten bewuster te maken van de behoeften van slachtoffers.

3.  Via hun overheidsdiensten of door subsidiëring van diensten voor slachtofferhulp stimuleren de lidstaten initiatieven die ervoor zorgen dat degenen die slachtofferhulp en diensten voor herstelrecht aanbieden, een passende opleiding krijgen op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer, en professionele normen in acht nemen waardoor gegarandeerd wordt dat zij hun werkzaamheden op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier verrichten.

4.  Overeenkomstig de betrokken plichten en volgens de aard en de mate van het contact tussen de rechtsbeoefenaar en het slachtoffer, is de opleiding erop gericht de rechts­beoefenaar in staat te stellen slachtoffers te erkennen en te bejegenen op een respectvolle, professionele en niet-discriminerende wijze.

Artikel 25

Samenwerking en coördinatie van diensten

1.  De lidstaten nemen passende maatregelen ter bevordering van de samenwerking tussen de lidstaten, teneinde de slachtoffers beter in staat te stellen hun rechten overeenkomstig deze richtlijn en het nationale recht uit te oefenen. Deze samenwerking is ten minste gericht op:

  a)  uitwisseling van de beste praktijken;

  b)  overleg in individuele gevallen; en

  c)  steun voor Europese netwerken die zich bezighouden met aangelegenheden     welke rechtstreeks belang hebben voor de rechten van het slachtoffer.

2.  De lidstaten nemen passende maatregelen, onder meer via het internet, om de bekendheid van de in deze richtlijn uiteengezette rechten te vergroten, om de repercussies van het misdrijf alsmede de risico's van secundaire en herhaalde victimisatie te beperken, in het bijzonder voor risicogroepen zoals kinderen, slachtoffers van geweld op basis van gender en slachtoffers van partnergeweld. Die maatregelen kunnen omvatten voorlichtings- en bewustmakingscampagnes, onderzoeks- en opleidingsprogramma's, indien passend in samenwerking met maatschappelijke organisaties en andere belanghebbenden.

Hoofdstuk 7

SLOTBEPALINGEN

Artikel 26

Omzetting

1.  De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk ...[17]* aan deze richtlijn te voldoen.

▌

3.  Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

Artikel 27

Verstrekken van gegevens en statistieken

De lidstaten delen de Europese Commissie uiterlijk …[18]** en vervolgens om de drie jaar de beschikbare data mee waaruit blijkt hoe de slachtoffers gebruik hebben gemaakt van hun rechten die door deze richtlijn worden bestreken.

 

Artikel 27 bis

Verslag

De Commissie legt uiterlijk ... [19]*** een rapport voor aan het Europees Parlement en de Raad, waarin wordt beoordeeld in hoeverre de lidstaten de nodige maatregelen hebben genomen om aan deze richtlijn te voldoen en waarin tevens de op grond van de artikelen 7, 7 bis en 22, genomen maatregelen worden beschreven; dit verslag gaat indien nodig vergezeld van wetgevingsvoorstellen.

Artikel 28

Vervanging

▌Onverminderd de verplichtingen van de lidstaten betreffende de termijnen voor omzetting in nationaal recht, wordt Kaderbesluit 2001/220/JBZ door deze richtlijn vervangen ten aanzien van de lidstaten die aan de vaststelling hiervan deelnemen.

Ten aanzien van de lidstaten die aan de vaststelling van deze richtlijn deelnemen, gelden verwijzingen naar dat kaderbesluit als verwijzingen naar deze richtlijn.

Artikel 29

Inwerkingtreding

Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking ▌in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Artikel 30

Adressaten

Deze richtlijn is overeenkomstig de Verdragen gericht tot de lidstaten.

Gedaan te ▌║

Voor het Europees Parlement      Voor de Raad

De voorzitter  De voorzitter

 

_______________

TOELICHTING

 

De rapporteurs zijn verheugd over het voorstel van de Commissie voor een richtlijn over de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en slachtofferhulp, dat deel uitmaakt van een wetgevingspakket ter versterking van de rechten van slachtoffers in de EU, naast een voorstel voor een verordening inzake de wederzijdse erkenning van beschermingsmaatregelen in burgerlijke zaken en een mededeling over de versterking van de rechten van slachtoffers in de EU. Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon in 2009 en de richtsnoeren voor een Europees gebied van vrijheid, veiligheid en recht, zoals bepaald in het Stockholmprogramma, staat bescherming van slachtoffers van om het even welk misdrijf in de Europese Unie bovenaan de agenda van de EU.

 

Met haar voorstel versterkt de Commissie de noodzaak om tot een globaal Europees rechtskader te komen dat alle slachtoffers van een misdrijf, ongeacht hun juridische status, als zodanig erkent en hun op het grondgebied van de Unie maximale bescherming biedt. Dit voorstel is ten dele een uitvloeisel van Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2001 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure. De Commissie heeft de rechten van alle slachtoffers van alle soorten misdrijven uitgebreid en minimumnormen voor de EU vastgesteld, zodat elk slachtoffer – ongeacht zijn nationaliteit en de plaats van het misdrijf – o.a. een recht op informatie heeft, een recht te verstaan en te worden verstaan, een recht op vertolking en vertaling, een recht op rechtsbijstand, een recht op slachtofferhulp, een recht te worden gehoord, een recht op herstelrecht, rechten in geval van een beslissing tot niet-vervolging, een recht contact tussen slachtoffer en dader te vermijden en een recht op bescherming van het slachtoffer tijdens ondervragingen in het strafonderzoek. Ook is het van groot belang dat in de toekomstige richtlijn het begrip "slachtoffer" is geharmoniseerd, zodat de status van slachtoffer niet alleen wordt toegekend aan de persoon die door het misdrijf is geschaad, maar ook aan naaste familieleden.

 

Veel van wat in deze richtlijn wordt voorgesteld, kan de goedkeuring van de rapporteurs wegdragen.

 

Het vertrouwen in de rechtspraak is een prioriteit voor alle burgers en met name voor slachtoffers die het gevoel hebben dat zij niet worden gehoord en van hun rechten verstoken zijn. Een gemeenschappelijk, transparant rechtsstelsel dat in alle EU-lidstaten geldt, is een dringende noodzaak als de EU uitvoering wil geven aan het Stockholmprogramma. Dankzij deze richtlijn worden niet alleen de rechten van slachtoffers behartigd en de hulp aan en de bescherming van die slachtoffers geregeld, maar zal door de geharmoniseerde minimumnormen ook het vertrouwen van de Europese burgers in het rechtsstelsel van hun eigen land en van de buurlanden in de EU toenemen.

 

In overeenstemming met de uit de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon voortvloeiende procedures voorziet artikel 51 van het Reglement van het Europees Parlement in horizontale samenwerking bij de opstelling van verslagen. Voor dit verslag is geput uit de resultaten van de discussies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, alsook van de samenwerking tussen beide rapporteurs.

 

Algemene benadering - versterking van de rechten van slachtoffers

 

Naast de bepalingen die de Commissie nu voorstelt, kan er meer worden gedaan om slachtoffers in elke afzonderlijke lidstaat in hun behoeften tegemoet te komen. Alle slachtoffers, ongeacht hun achtergrond of de schade die hun is berokkend, moeten het gevoel krijgen dat deze richtlijn er voor hen is. Uit onderzoeksgegevens blijkt dat slachtoffers maar al te vaak geen aangifte van een misdrijf doen, uit angst, uit onzekerheid of omdat het hun aan vertrouwen of informatie ontbreekt. Door hun kwetsbaarheid ervaren slachtoffers hun moeilijke ervaringen als verstikkend en hebben daarom moeite met het idee van een juridische procedure. Om die reden is het belangrijk dat slachtoffers hulp ontvangen vanaf het moment dat het leed geschiedt. In alle fasen van de rechtsprocedure moeten slachtoffers met respect en waardigheid worden behandeld, en wel in een voor hen begrijpelijke taal.

 

Naar de mening van de rapporteurs moeten bepaalde aspecten meer nadruk krijgen en nader worden uitgewerkt. Daarom is voor slachtoffers die zwaar gewond zijn geraakt, het recht op informatie vanaf het eerste contact met een bevoegde instantie uitgebreid en versterkt. Het recht op informatie over de zaak houdt ook in dat de lidstaten bijstand verlenen wanneer aan het slachtoffer informatie wordt verstrekt over de vrijlating van de dader. Als iemand het slachtoffer van geweld is geworden en daardoor eventueel onder psychische druk staat, moet betrokkene voor zijn gemoedsrust bepaalde informatie kunnen weigeren en deze weigering ook op elk moment kunnen terugdraaien.

 

Aan het slachtoffer moet vanaf het moment dat hem schade is berokkend, gratis slachtofferhulp worden geboden. Daarvan moeten ook zijn kinderen en familieleden kunnen profiteren. De slachtofferhulp moet deel gaan uitmaken van de gemeenschapsprogramma's en -initiatieven die door de lidstaten worden bevorderd. Voor slachtoffers is een bredere sociale erkenning van hun toestand belangrijk, want hun herstel hangt samen met het ervaren van positieve reacties vanuit de samenleving, waarin begrip wordt getoond voor de unieke situatie van het slachtoffer en erkend wordt dat de betrokkene een moeilijke periode doormaakt. De rapporteurs zijn van mening dat aan de media een belangrijke rol toekomt bij het stimuleren van begrip voor het slachtofferschap, terwijl zij tegelijk de nodige maatregelen moeten nemen om ervoor te zorgen dat zij het persoonlijke en gezinsleven van de slachtoffers en hun familieleden in het kader van hun voorlichtingswerkzaamheden beschermen.

 

De rapporteurs beseffen dat de extra maatregelen die de lidstaten worden aanbevolen, in sommige gevallen kunnen leiden tot een verschuiving of een verhoging van de aan de nationale autoriteiten toegewezen middelen. Er zij echter aan herinnerd dat volgens ramingen van de Commissie de totale kosten van misdrijven in de Europese Unie – niet alleen voor de slachtoffers, maar ook voor werkgevers, de overheid en de samenleving als geheel – 233 miljard euro per jaar bedragen. Deze kosten zijn niet uitsluitend een gevolg van de misdrijven zelf, maar vloeien mede voort uit een gebrek aan adequate hulpverlening om de slachtoffers bij hun herstel en tijdens de strafprocedure bij te staan. Pogingen om de rechten van slachtoffers te versterken en een adequate slachtofferhulp te bieden, moeten daarom worden gezien als kostenefficiënte maatregelen die het gemakkelijker zullen maken om aangifte te doen van misdrijven en een positief effect zullen hebben op de instandhouding van het nationale rechts- en gezondheidsstelsel.

 

Verdergaande bescherming van slachtoffers met specifieke behoeften

 

De rapporteurs steunen de globale opzet van de richtlijn met de vaststelling van minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp, maar achten het absoluut noodzakelijk om sterker te kijken naar de hulpverlening aan slachtoffers die een verhoogd risico lopen op verdere schade, intimidatie of herhaalde victimisatie tijdens de strafprocedure.

 

De rapporteurs zijn het met de Commissie eens dat in het voorstel moet worden verwezen naar kwetsbare slachtoffers, maar geven de voorkeur aan de term "slachtoffers met specifieke behoeften". Het begrip "kwetsbare slachtoffers", dat in het Commissievoorstel voor deze categorie slachtoffers wordt gebruikt, zou kunnen worden opgevat als een onbedoeld discriminerende benaming. Veel slachtoffers, onder wie slachtoffers van geweld op grond van geslacht, worden niet graag met kwetsbaarheid geassocieerd. Een slachtoffer van geweld op grond van geslacht kan evenwel specifieke behoeften hebben, zonder als kwetsbaar te worden gezien. In haar voorstel noemt de Commissie op grond van hun persoonlijke kenmerken kinderen en mensen met een handicap terecht als kwetsbare slachtoffers. Het lijkt wel logisch om een persoon met een handicap, een vrouw die is aangerand of een kind als kwetsbaar slachtoffer te definiëren, maar de persoonlijke kenmerken van het slachtoffer vóór de misdaad mogen niet als het enige criterium voor de beschrijving worden beschouwd. De rapporteurs verwijzen daarom naar deze groep liever als "slachtoffers met specifieke behoeften" en voorzien in specifieke maatregelen ter bescherming van deze slachtoffers.

 

Deze maatregelen omvatten huisvesting, medische hulpverlening, forensisch-medisch onderzoek, psychologische begeleiding en juridische advisering. Deze hulpdiensten moeten voldoende over het hele land verspreid zijn en voor alle slachtoffers toegankelijk zijn.

 

Om de omstandigheden en de kenmerken van de slachtoffers nader te kunnen beoordelen, komen de rapporteurs met aanvullende definities, namelijk "geweld op grond van geslacht" en "geweld in hechte relaties". Met geweld op grond van geslacht wordt geweld bedoeld dat tegen iemand wordt gebruikt wegens zijn of haar geslacht. Geweld in hechte relaties omvat geweld dat door huwelijkspartners of voormalige partners of andere familieleden wordt gepleegd en leidt tot discriminatie of schending van de fundamentele vrijheden van het slachtoffer.

 

Als het gaat om slachtoffers die door de aard van het misdrijf specifieke behoeften hebben, moet ook een helpende hand worden uitgestoken naar andere soorten slachtoffers en niet alleen slachtoffers van mensenhandel of seksueel geweld (zie tekst van de Commissie).

 

Ook slachtoffers van terrorisme, slachtoffers van de georganiseerde misdaad, slachtoffers van geweld in hechte relaties en slachtoffers van geweld op grond van geslacht moeten worden aangemerkt als slachtoffers met specifieke behoeften. Aangezien de misdrijven zich in verschillende gedaanten voordoen, verschillen ook de behoeften van de slachtoffers. Het vermelden van specifieke behoeften is even essentieel als gevoelig. Zo is bij slachtoffers van terrorisme het grootste verschil met andere slachtoffers gelegen in de context waarin terroristen hun slachtoffers maken, alsmede het publiek. Slachtoffers van terrorisme worden per definitie aangevallen als vertegenwoordigers van een grotere groep. Het registreren van hun slachtofferschap houdt in dat dit feit wordt erkend. Hulpgroepen voor slachtoffers van terrorisme delen de behoeften van de slachtoffers, afgezien van de juridische ondersteuning, in vier categorieën in: recht op rechtvaardigheid, waardigheid, waarheid en herinnering, waarbij dit laatste staat voor het afkeuren van terrorisme en de wijze waarop het slachtoffers maakt, en het levend houden van de herinnering voor komende generaties.

 

Individuele beoordeling en opleiding

 

Naast de conventionele slachtofferhulp, mag de initiële aandacht voor slachtoffers die iets bijzonder gruwelijks hebben meegemaakt, niet worden onderschat: blootstelling aan ernstig geweld en verwoesting of een traumatisch verlies, het meemaken van traumatische gebeurtenissen of een al dan niet afgesloten behandeling voor psychische problemen en een gebrek aan sociale ondersteuning, het ontberen van de steun van naaste familie en vrienden – alles factoren waarmee beslist rekening moet worden gehouden. Getracht moet worden de alleenstaanden in de samenleving te identificeren, omdat sociale ondersteuning en vervolghulp voor deze mensen wel eens bijzonder belangrijk kunnen zijn.

 

De rapporteurs zijn daarom van mening dat een individuele beoordeling meteen na het plaatsvinden van het misdrijf een belangrijke stap is. Daarbij worden de behoeften van het slachtoffer voor, tijdens en na de strafprocedure vastgesteld. Tijdens een strafprocedure zijn de autoriteiten zich vaak niet bewust van de behoeften van het slachtoffer, waardoor het slachtoffer moeite heeft met de samenwerking. Politiepersoneel, openbaar aanklagers en ander personeel moeten worden opgeleid, zodat zij leren hoe zij, afhankelijk van het soort misdrijf, het slachtoffer moeten benaderen. Om beter in te spelen op de behoeften van slachtoffers van geweld op basis van geslacht en geweld in hechte relaties, wensen de rapporteurs meer in het bijzonder dat medewerkers van justitie, politiefunctionarissen en personeel van slachtofferhulp cursussen volgen waarin de genderproblematiek wordt behandeld, zodat zij vervolgens de behoeften van slachtoffers snel in kaart kunnen brengen en hulp kunnen bieden. Om de samenwerking te stimuleren, achten de rapporteurs het van belang dat deze cursussen worden gegeven in nauw overleg met niet-gouvernementele organisaties en verleners van diensten aan slachtoffers van geweld op grond van geslacht, en dat zij in alle lidstaten geïnstitutionaliseerd en genormeerd worden.

 

De genderdynamiek van slachtofferrechten leren begrijpen

 

Geweld op basis van geslacht is een vorm van geweld waarvan vrouwen onevenredig vaak het slachtoffer zijn en die verband kan hebben, maar niet beperkt blijft tot gevallen van geweld in hechte relaties. Uit studies blijkt dat in Europa een vijfde tot een kwart van alle vrouwen ten minste eenmaal in hun volwassen leven te maken heeft gehad met fysiek geweld en dat meer dan een op de tien het slachtoffer is geweest van seksueel geweld. De rapporteurs achten het in dit verband van wezenlijk belang alle vormen van geweld op grond van geslacht strafbaar te stellen en ervoor te zorgen dat er voor de slachtoffers speciale preventie- en beschermingsmaatregelen en rechtsmiddelen bestaan.

 

Met het oog daarop hebben de rapporteurs een duidelijke verplichting opgenomen om bij de hulpverlening aan slachtoffers met specifieke behoeften de genderdynamiek te erkennen en te werk te gaan in een kader van gendergelijkheid en mensenrechten. De rapporteurs gaan ervan uit dat een dergelijke benadering ook essentieel is ter voorkoming van secundaire victimisatie van slachtoffers van geweld op basis van geslacht.

 

De rapporteurs zijn erop uit dat op Europees niveau een omvattende definitie van het begrip "slachtoffer" wordt goedgekeurd en dat de bijzondere situatie van slachtoffers met specifieke behoeften in aanmerking wordt genomen bij het opzetten van adequate hulpdiensten en bij het opleiden van personeel dat rechtstreeks contact met de slachtoffers heeft. In de richtlijn wordt daartoe een reeks rechten genoemd waarvan slachtoffers verzekerd moeten zijn, waarmee een belangrijke leemte wordt opgevuld in de bescherming van de mensenrechten van slachtoffers van een misdrijf. De rapporteurs merken geweld op basis van geslacht ook aan als uiting van genderongelijkheid en een schending van de mensenrechten, en zijn dus voorstander van erkenning van geweld tegen vrouwen als een vorm van discriminatie die onder ogen moet worden gezien en bestreden.

 

Meer samenwerking en coördinatie bij de bescherming van slachtoffers

 

De lidstaten wordt aanbevolen een algemene aanpak via een aantal agentschappen te ontwikkelen, om zo een doeltreffende coördinatie te garanderen tussen de hulpverlenende instanties. De richtlijn voorziet hier in de opbouw van formele of informele structuren waarbinnen vertegenwoordigers van de rechterlijke macht, wetshandhavingsinstanties en ngo's volgens gestandaardiseerde regels kunnen samenwerken. De rapporteurs zijn van mening dat door een gecoördineerd optreden ten aanzien van alle slachtoffers de negatieve impact van het misdrijf, de risico's van secundaire en herhaalde victimisatie en stigmatisering en de belasting van het slachtoffer door herhaalde contacten met de rechtshandhavingsinstanties tot een minimum zouden worden beperkt.

 

Bescherming van de persoonlijke levenssfeer van slachtoffers waarborgen

 

De rapporteurs voeren een duidelijke verplichting in om het privé- en gezinsleven van de slachtoffers tijdens de gehele strafprocedure en daarna te beschermen. Met alle middelen moet worden gegarandeerd dat de persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer, ongeacht de aard van het geleden leed, intact blijft, omdat het slachtoffer alleen dan de juridische procedure aankan en psychisch kan herstellen. De media versterken bijvoorbeeld vaak het slachtofferschap van slachtoffers of overlevenden van een misdrijf doordat zij hun gevoelens van schending, desoriëntatie en controleverlies nog aanwakkeren. Daarom verlangen de rapporteurs van de media maatregelen op het gebied van de zelfregulering om de persoonlijke integriteit van de slachtoffers te beschermen tegen al te opdringerige media.

 

 

Europees netwerk en statistieken

 

De slachtoffers dienen te beseffen dat hun rechten in de gehele EU op een eenvormige leest zullen worden geschoeid. Er moeten voorlichtings- en bewustwordingscampagnes alsmede onderzoeks- en onderwijsprogramma's worden opgezet en de samenwerking met organisaties uit het maatschappelijk middenveld moet worden ontwikkeld via maatregelen die de lidstaten goed op elkaar moeten afstemmen. Verder moeten er gegevens over alle soorten slachtoffers worden verzameld en uitgewisseld om tegen de misdaad te kunnen optreden. De rapporteurs wensen dat via de bestaande Europese verenigingen die slachtoffers bijstaan, een Europees netwerk voor observatie en slachtofferhulp wordt opgebouwd, teneinde een databank met statistische gegevens in te richten, waaronder het aantal slachtoffers en hun leeftijd, geslacht en nationaliteit. Een dergelijk netwerk zou de voorwaarden kunnen creëren voor toekomstige richtlijnen die de ontwikkeling van een gebied van vrijheid, veiligheid en recht verder moeten bevorderen.

 

Woord van dank

 

De rapporteurs spreken hun dank uit voor de uitleg die de Commissie via DG Justice heeft verstrekt, alsmede voor de vruchtbare gedachtewisseling met de schaduwrapporteurs en het Deense EU-voorzitterschap. Ook willen de rapporteurs hun dank betuigen aan de organisaties, verenigingen en ngo's die zich bezighouden met de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en slachtofferhulp, voor de opvattingen die zij naar voren hebben gebracht en voor de deskundigheid waarvan zij blijk hebben gegeven.

26.3.2012

ADVIES van de Commissie juridische zaken

aan de Commissie juridische zaken

over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp

( COM(2011)0275 – C7‑0127/2011 – 2011/0129(COD) )

Rapporteur voor advies: Antonio López-Istúriz White

 

 

BEKNOPTE MOTIVERING

Een van de standaardarresten uit de rechtspraak van het Hof van Justitie betrof Ian Cowan, van Britse nationaliteit, die tijdens een kort verblijf te Parijs het slachtoffer werd van een geweldsmisdrijf aan de uitgang van een metrostation. Omdat zijn aanranders niet te identificeren waren, diende Cowan bij de Franse autoriteiten een verzoek in om schadeloosstelling voor het letsel tengevolge van deze geweldpleging.

Daarbij bleek dat Frankrijk de toekenning van staatswege van een vergoeding voor lichamelijk letsel dat in die Staat is toegebracht aan het slachtoffer van een geweldmisdrijf, afhankelijk stelde van de voorwaarde dat de betrokkene een verblijfskaart bezit of onderdaan is van een land waarmee die lidstaat een wederkerigheidsovereenkomst heeft gesloten. Geen van beide voorwaarden was op de heer Cowan van toepassing, en daarom werd zijn verzoek om vergoeding afgewezen. De betrokken nationale instantie verwees de zaak voor een prejudiciële beslissing naar het Hof van Justitie, dat een dergelijke beperking in strijd verklaarde met het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit zoals in het Verdrag verankerd.

Deze zaak laat zien hoezeer een gebrekkige of zelfs discriminerende bescherming voor slachtoffers binnen de interne markt, thans de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, afbreuk kan doen aan de fundamentele rechten van EU-burgers, in het bijzonder degenen die gebruik willen maken van hun recht van vrij verkeer. Zoals het Hof terecht overwoog, brengt de vrijheid om zich naar een andere lidstaat te begeven, mee dat “de integriteit van die persoon in de betrokken lidstaat op dezelfde wijze moet worden beschermd als die van de onderdanen van die lidstaat"[20]. Waar de Unie het vrije personenverkeer waarborgt, heeft zij ook te zorgen voor behoorlijke normen en regels voor de gevallen waarin iets mis gaat.

De commissie verwelkomt dan ook ten zeerste het voorstel van de Commissie voor een richtlijn tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp, met name gezien de tekortkomingen van de eerder aangenomen EU-regelgeving ter zake, ongeacht of dat nu aan de inhoud of de uitvoering daarvan heeft gelegen[21]. De commissie acht het van essentieel belang en hoog tijd dat die rechten worden versterkt en bevorderd, met het oog op een juist evenwicht met de e thans onderhanden initiatieven van de EU met betrekking tot de rechten van verdachten en aangeklaagden. In het algemeen gaat de aandacht in een strafrechtstelsel uit naar de dader en het publiek, soms ten koste van het slachtoffer, en van de traumatische gevolgen van de misdaad. De slachtoffers mogen zich niet van de strafrechtprocedures buitengesloten voelen.

Een aantal aspecten van het voorstel zou de commissie graag zien versterkt, en doelmatiger geregeld, met behoud van kostenefficiëntie en financiële draagbaarheid.

De commissie stelt zich achter de benadering van de Commissie, namelijk vaststelling van minimumnormen, waarbij de lidstaten desgewenst een verdergaande bescherming aan slachtoffers mogen bieden. Deze aanpak moet een elementair niveau van steun kunnen bieden aan slachtoffers in de lidstaten waar slachtofferhulporganisaties nog niet zo lang bestaan.

Grootschalige misdrijven hebben voor de slachtoffers in sommige gevallen zeer traumatiserende gevolgen. Dit is in de regel het geval bij slachtoffers van terroristische misdrijven, maar het kan zich ook voordoen bij slachtoffers van georganiseerde misdaad. Dat komt doordat zulke misdrijven, door hun omvang en ook de manier waarop zij worden uitgevoerd, voorgoed een einde maken aan de dagelijkse werkelijkheid voor het slachtoffer, waardoor hem ieder gevoel van normaliteit wordt ontnomen. Zo kunnen bijvoorbeeld een slachtoffer van een terroristische bomaanslag en een slachtoffer van mensensmokkel op eenzelfde manier onherstelbaar in hun vertrouwen beschadigd raken. Deze slachtoffers moeten hun leven opnieuw opbouwen. Daarom meent de commissie dat de slachtoffers van dergelijke misdrijven behandeld moeten worden als kwetsbare slachtoffers. Met een aantal minimumrechten wordt weliswaar een onmisbare basis gelegd, maar wat deze slachtoffers vooral nodig hebben is individuele en respectvolle aandacht van de betrokken justitiële organen.

Tenslotte meent de commissie dat de strafrechtstelsels in de lidstaten meer moeten worden afgestemd op de bescherming van slachtoffers en zich niet alleen op de verdachte moeten richten. Een dergelijke cultuurverandering kan niet alleen door middel van wetgeving worden gerealiseerd, maar vergt volhardende training en educatieve inspanningen, praktische begeleiding en uitwisseling van beste praktijken. De Unie verkeert in de beste positie om leiding te nemen waar het gaat om kwesties als bewustmaking van de rechten van slachtoffers, betere handhaving van die rechten, en de juiste training special voor justitiemedewerkers en mensen in de rechtspraktijk.

AMENDMENTEN

De Commissie juridische zaken verzoekt de ten principale bevoegde Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken onderstaande amendementen in haar verslag op te nemen:

 

Amendement    1

Voorstel voor een richtlijn

Overweging 8

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

(8) Deze richtlijn stelt minimumvoorschriften vast. De lidstaten mogen de in deze richtlijn vastgestelde rechten uitbreiden teneinde een hoger beschermingsniveau te bieden.

(8) Deze richtlijn stelt minimumvoorschriften vast. De lidstaten mogen de in deze richtlijn vastgestelde rechten uitbreiden, met name door het slachtoffer een volwaardige status van partij in de strafprocedure toe te kennen, met inbegrip van het recht op financiële ondersteuning voor de proceskosten en inzage in de processtukken, ten einde een hoger beschermingsniveau te bieden.

 

Amendement    2

Voorstel voor een richtlijn

Overweging 10

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

(10) De informatie die wordt verstrekt, moet voldoende gedetailleerd zijn om ervoor te zorgen dat het slachtoffer op een respectvolle manier wordt behandeld en een geïnformeerde beslissing kan nemen over zijn deelname aan de procedure en de uitoefening van zijn rechten. Hiervoor is het van zeer groot belang dat het slachtoffer informatie krijgt over de stand en de vooruitgang van de procedure. Dit geldt ook voor informatie op grond waarvan een slachtoffer kan beslissen of hij beroep aantekent tegen een beslissing tot niet-vervolging.

(10) De informatie die wordt verstrekt, moet voldoende gedetailleerd zijn, het slachtoffer moet inzage in de betreffende processtukken hebben en er moet voor worden gezorgd dat het slachtoffer op een respectvolle manier wordt behandeld en een geïnformeerde beslissing kan nemen over zijn deelname aan de procedure en de uitoefening van zijn rechten. Hiervoor is het van zeer groot belang dat het slachtoffer informatie krijgt over de stand en de vooruitgang van de procedure. Dit geldt ook voor informatie op grond waarvan een slachtoffer kan beslissen of hij beroep aantekent tegen een beslissing tot niet-vervolging.

 

Amendement    3

Voorstel voor een richtlijn

Overweging 13

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

(13) Vanaf het ogenblik waarop het misdrijf is gepleegd, tijdens de gehele duur van de strafprocedure en ook na de strafprocedure heeft het slachtoffer recht op hulp van gouvernementele of niet-gouvernementele organisaties, als hij daaraan behoefte heeft. Die hulp moet zonder buitensporige formaliteiten op verschillende manieren worden verleend en moet voldoende geografisch gespreid worden aangeboden opdat alle slachtoffers er een beroep op kunnen doen. Vanwege de specifieke kenmerken van het misdrijf zullen bepaalde groepen slachtoffers, zoals slachtoffers van seksueel geweld, slachtoffers van haatmisdrijven op grond van bijvoorbeeld geslacht of ras, of slachtoffers van terrorisme, wellicht gespecialiseerde hulp nodig hebben.

(13) Vanaf het ogenblik waarop het misdrijf is gepleegd, tijdens de gehele duur van de strafprocedure en ook na de strafprocedure heeft het slachtoffer recht op hulp van gouvernementele of niet-gouvernementele organisaties die krachtens nationaal recht zijn geregistreerd en onder toezicht staan, als hij daaraan behoefte heeft. Die hulp moet zonder buitensporige formaliteiten op verschillende manieren worden verleend en moet voldoende geografisch gespreid worden aangeboden opdat alle slachtoffers er een beroep op kunnen doen. Vanwege de specifieke kenmerken van het misdrijf zullen bepaalde groepen slachtoffers, zoals slachtoffers van seksueel geweld, slachtoffers van haatmisdrijven op grond van bijvoorbeeld geslacht of ras, en slachtoffers van terrorisme of de georganiseerde misdaad, gespecialiseerde hulp nodig hebben.

Motivering

Slachtoffers van de georganiseerde misdaad behoren tot de groep van zeer kwetsbare slachtoffers, aangezien zij door de plegers ervan gemakkelijk geïntimideerd en herhaaldelijk met geweld bedreigd kunnen worden. Derhalve hebben zij specifieke maatregelen nodig, niet alleen ter bescherming tijdens de strafprocedure, maar ook ten aanzien van gespecialiseerde hulpdiensten.

 

Amendement    4

Voorstel voor een richtlijn

Overweging 17

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

(17) Sommige slachtoffers zijn in de loop van de strafprocedure bijzonder kwetsbaar voor secundaire en herhaalde victimisatie en voor intimidatie door de dader of zijn medeplichtigen. Die kwetsbaarheid hangt vaak samen met de persoonlijke kenmerken van het slachtoffer, het soort misdrijf en de aard van het misdrijf. Daarom worden bepaalde slachtoffers, zoals kinderen, personen met een handicap, slachtoffers van seksueel geweld en slachtoffers van mensenhandel, in het algemeen kwetsbaar geacht voor verdere victimisatie en worden er voor hen bijzondere beschermingsmaatregelen genomen. Slechts in uitzonderlijke omstandigheden, bijvoorbeeld omdat de grondrechten van de verdachte in het gedrang dreigen te komen of wanneer het slachtoffer dat wenst, moet de toepassing van die beschermingsmaatregelen worden beperkt. Voor slachtoffers van mensenhandel en slachtoffers van kindermisbruik, seksuele uitbuiting en kinderpornografie is in afzonderlijke instrumenten die aangenomen of in onderhandeling zijn, reeds voorzien in specifieke en meer gedetailleerde beschermingsmaatregelen en daarom voorziet deze richtlijn voor hen niet in specifieke maatregelen.

(17) Sommige slachtoffers zijn in de loop van de strafprocedure bijzonder kwetsbaar voor secundaire en herhaalde victimisatie en voor intimidatie door de dader of zijn medeplichtigen. Die kwetsbaarheid hangt vaak samen met de persoonlijke kenmerken van het slachtoffer, het soort misdrijf en de aard van het misdrijf. Daarom worden bepaalde slachtoffers, zoals kinderen, personen met een handicap, slachtoffers van seksueel geweld, slachtoffers van georganiseerde misdaad en slachtoffers van mensenhandel, in het algemeen kwetsbaar geacht voor verdere victimisatie en worden er voor hen bijzondere beschermingsmaatregelen genomen. Slechts in uitzonderlijke omstandigheden, bijvoorbeeld omdat de grondrechten van de verdachte in het gedrang dreigen te komen of wanneer het slachtoffer dat wenst, moet de toepassing van die beschermingsmaatregelen worden beperkt. Voor slachtoffers van mensenhandel of de georganiseerde misdaad en slachtoffers van kindermisbruik, seksuele uitbuiting en kinderpornografie is in afzonderlijke instrumenten die aangenomen of in onderhandeling zijn, reeds voorzien in specifieke en meer gedetailleerde beschermingsmaatregelen en daarom voorziet deze richtlijn voor hen niet in specifieke maatregelen.

Motivering

Slachtoffers van de georganiseerde misdaad vormen een van de specifieke categorieën slachtoffers die zijn gedefinieerd in de Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economische en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over een betere rechtspositie voor slachtoffers in de EU van 18 mei 2011 ( COM(2011)0274 ). Aangezien de slachtoffers van de georganiseerde misdaad door de plegers ervan gemakkelijk geïntimideerd en herhaaldelijk met geweld bedreigd kunnen worden, hebben zij specifieke maatregelen nodig.

 

Amendement    5

Voorstel voor een richtlijn

Overweging 24

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

(24) Alle ambtenaren die in het kader van strafprocedures met slachtoffers in contact kunnen komen, moeten worden opgeleid om de behoeften van slachtoffers te onderkennen en daarop adequaat te reageren. Die opleiding moet bestaan uit een basismodule en vervolgmodules op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer. Indien nodig moeten zij een gespecialiseerde opleiding krijgen.

(24) Alle beroepsbeoefenaren die in het kader van strafprocedures met slachtoffers in contact kunnen komen, moeten worden opgeleid om de behoeften van slachtoffers te onderkennen en daarop adequaat te reageren. Die opleiding moet bestaan uit een basismodule en vervolgmodules op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer. Zij moeten een gespecialiseerde opleiding krijgen, bijvoorbeeld als het gaat om slachtoffers van seksuele delicten, gezinnen die een moordslachtoffer te betreuren hebben, jonge misdaadslachtoffers of slachtoffers van grensoverschrijdende misdaad.

 

Amendement    6

Voorstel voor een richtlijn

Overweging 26 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

(26 bis) Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken van 28 september 2011 hebben de lidstaten zich ertoe verbonden in verantwoorde gevallen de kennisgeving van omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van een of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd1 .

 

______________

 

1 De Commissie heeft de Raad een schriftelijke toelichting op X (X) toegezonden.

 

Amendement    7

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 3 – inleidende formule

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer zonder onnodige vertraging bij zijn eerste contact met de autoriteit die bevoegd is om een klacht in verband met een misdrijf te ontvangen, informatie krijgt over het volgende:

De lidstaten zorgen ervoor dat elk slachtoffer zonder onnodige vertraging bij zijn eerste contact met een overheidsautoriteit naar aanleiding van een klacht over een misdrijf, informatie krijgt in een voor hem begrijpelijke taal, waarbij zo nodig gebruik wordt gemaakt van aan kinderen aangepaste communicatietechnieken, over het volgende:

 

Amendement    8

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 3 – alinea 1 – letter f

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

f) in hoeverre en onder welke voorwaarden heeft het slachtoffer recht op juridisch advies, rechtsbijstand of andere soorten advies?;

f) onder welke voorwaarden heeft het slachtoffer recht op juridisch advies, rechtsbijstand of andere soorten onafhankelijk en deskundig advies?;

 

Amendement    9

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 3 – letter f bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

f bis) dat het slachtoffer in alle gevallen recht heeft op gratis vertolking en vertaling;

 

Amendement    10

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 3 – lid 1 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

De in alinea 1 bedoelde informatie wordt mondeling en schriftelijk en in eenvoudige en begrijpelijke bewoordingen verstrekt, waarbij rekening wordt gehouden met eventuele specifieke behoeften van kwetsbare personen.

Motivering

Het volstaat niet om de autoriteiten de keuze te geven de in alinea 1 bedoelde informatie alleen mondeling te verstrekken.

 

Amendement    11

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 4 – lid 1 – inleidende formule

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

1. De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer in kennis wordt gesteld van zijn recht de volgende informatie over zijn zaak te ontvangen, en dat hij deze informatie ontvangt als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt:

1. De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer in kennis wordt gesteld van zijn recht informatie over zijn zaak te ontvangen, en dat hij inzage kan krijgen in de desbetreffende processtukken als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt, en dat hij dan de volgende informatie ontvangt:

 

Amendement    12

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 4 – lid 2

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

2. De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer de mogelijkheid krijgt zich op de hoogte te laten stellen op het ogenblik van de invrijheidstelling van de persoon die wegens het tegen hen gepleegde misdrijf wordt vervolgd of is veroordeeld. Het slachtoffer ontvangt deze informatie als hij de wens daartoe kenbaar heeft gemaakt.

2. De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer de mogelijkheid krijgt zich op de hoogte te laten stellen op het ogenblik van de invrijheidstelling of ontsnapping van de persoon die wegens het tegen hen gepleegde misdrijf wordt vervolgd of is veroordeeld. Het slachtoffer ontvangt deze informatie in alle gevallen terstond.

 

Amendement    13

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 4 – lid 2 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

2 bis. De lidstaten zorgen ervoor dat de in de leden 1 en 2 bedoelde kennisgeving en informatie in eenvoudige en begrijpelijke bewoordingen zijn vervat, waarbij rekening wordt gehouden met eventuele specifieke behoeften van kwetsbare slachtoffers.

 

Amendement    14

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 4 – lid 3 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

3 bis. De lidstaten waarborgen het recht van de slachtoffers om te allen tijde terug te kunnen komen op hun beslissing of zij wel of niet de in de leden 1 en 2 bedoelde informatie wensen te ontvangen.

 

Amendement    15

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 6 – lid 4 – letter a

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

a) de klacht in verband met het misdrijf bij de bevoegde autoriteit;

a) de klacht betreffende het misdrijf bij de bevoegde autoriteit;

 

 

Amendement    16

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 7 – lid 1

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

1. De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer en zijn familieleden overeenkomstig hun behoeften kosteloos toegang hebben tot vertrouwelijke slachtofferhulp.

1. De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer en zijn familieleden voor, tijdens en gedurende een passende termijn na de afsluiting van de strafprocedure, overeenkomstig hun behoeften kosteloos toegang hebben tot vertrouwelijke diensten voor slachtofferhulp.

Motivering

Het is zaak te specificeren dat er een consequent, gewaarborgd niveau van hulp in alle lidstaten voorhanden moet zijn en dat hulp niet beperkt mag blijven tot de periode vlak na het misdrijf, aangezien strafprocedures lang kunnen duren, en gecompliceerd en traumatisch kunnen zijn, met name voor slachtoffers van een gewelddaad en/of een seksueel delict.

 

Amendement    17

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 7 – lid 4 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

4 bis. De lidstaten respecteren de keuze van het slachtoffer om geen gebruik te maken van de door de staat geboden steun.

 

Amendement    18

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 7 – lid 4 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

4 bis. De lidstaten stellen gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties met een legitiem belang die krachtens nationaal recht zijn geregistreerd en onder toezicht staan, in staat om in strafprocedures op te treden ter ondersteuning van of namens het slachtoffer of de slachtoffers.

 

Amendement    19

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 8

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer een schriftelijke bevestiging krijgt van de klacht die hij indient bij een bevoegde autoriteit van de lidstaat.

De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer een schriftelijke bevestiging krijgt, in een taal die hij verstaat, van de klacht die hij indient bij een bevoegde autoriteit van de lidstaat.

Motivering

Overeenkomstig de rechten die zijn verleend aan personen die worden beschuldigd van in het buitenland gepleegde misdrijven.

 

Amendement    20

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 9

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer in de loop van de strafprocedure kan worden gehoord en bewijselementen mag aandragen.

De lidstaten zorgen ervoor dat het slachtoffer aan de strafprocedure kan deelnemen en het recht heeft in de loop van de strafprocedure te worden gehoord en bewijselementen aan te dragen

 

Amendement    21

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 11 – lid 1 – letter c

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

c) de verdachte of de dader moet de verantwoordelijkheid voor zijn daden hebben aanvaard;

c) de verdachte of de dader moet de verantwoordelijkheid voor zijn daden hebben aanvaard en moet het slachtoffer uitleg geven;

 

Amendement    22

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 11 – lid 2

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

2. De lidstaten bevorderen de doorverwijzing van zaken naar bemiddelingsdiensten of diensten voor herstelrecht, onder meer door middel van protocollen waarin de voorwaarden voor doorverwijzing zijn vastgelegd.

2. De lidstaten bevorderen de doorverwijzing van zaken naar bemiddelingsdiensten of diensten voor herstelrecht, onder meer door middel van procedures waarin de voorwaarden voor doorverwijzing zijn vastgelegd.

 

Amendement    23

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 11 – lid 2 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

2 bis. De lidstaten zien erop toe dat bemiddelingsdiensten of diensten voor herstelrecht, voorzover aangeboden door niet-gouvernementele organisaties, krachtens nationaal recht zijn geregistreerd en onder toezicht staan.

 

Amendement    24

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 14

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

De lidstaten zorgen ervoor dat voorwerpen van het slachtoffer die kunnen worden teruggegeven en die in de loop van de strafprocedure in beslag waren genomen, onverwijld aan hem worden teruggegeven, tenzij deze voorwerpen nog nodig zijn voor de strafprocedure.

De lidstaten zorgen ervoor dat voorwerpen van het slachtoffer die in de loop van de strafprocedure in beslag waren genomen, onverwijld aan hem worden teruggegeven, tenzij deze voorwerpen nog nodig zijn voor de strafprocedure.

 

Amendement    25

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 15 – lid 2

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

2. De lidstaten treffen maatregelen om de dader ertoe aan te zetten het slachtoffer op passende wijze schadeloos te stellen.

2. De lidstaten treffen maatregelen om de dader ertoe aan te zetten het slachtoffer op passende wijze schadeloos te stellen en zijn het slachtoffer behulpzaam bij de tijdige invordering van schadetoewijzingen.

Motivering

Deze paragraaf moet echter worden versterkt door te onderstrepen dat de lidstaten ervoor verantwoordelijk moeten zijn dat schadetoewijzingen snel worden uitgevoerd.

 

Amendement    26

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 16 – lid 3 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

3 bis. De lidstaten zorgen ervoor dat eenvoudige gemeenschappelijke procedures worden ingevoerd om het slachtoffer van een misdrijf dat in een andere lidstaat woont, in staat te stellen gemakkelijk om schadeloosstelling te verzoeken, en zien erop toe dat grensoverschrijdende schadetoewijzingen zonder onnodige vertraging worden uitgevoerd.

Motivering

Slachtoffers van een misdrijf in het buitenland mogen er door gecompliceerde procedures niet van worden weerhouden om de schadeloosstelling te vragen waarop zij recht hebben. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat er één enkele, eenvoudige procedure voor niet-nationale vorderingen komt en dat tijdig gevolg wordt gegeven aan grensoverschrijdende schadetoewijzingen.

 

Amendement    27

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 18 – lid 1 – inleidende formule

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

1. Voor de toepassing van deze richtlijn worden de volgende categorieën slachtoffers vanwege hun persoonlijke kenmerken geacht kwetsbaar te zijn:

1. Voor de toepassing van deze richtlijn worden de volgende categorieën slachtoffers vanwege hun persoonlijke kenmerken of situatie geacht kwetsbaar te zijn:

 

Amendement    28

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 18 – lid 1 – letter a

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

a) kinderen;

a) kinderen en bejaarden;

 

Amendement    29

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 18 – lid 1 – letter b bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

b bis) personen die het risico lopen het mikpunt te worden of geïntimideerd te worden;

 

Amendement    30

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 18 – lid 2 – letter a bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

a bis) slachtoffers van huiselijk geweld;

 

Amendement    31

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 18 – lid 2 – letter b bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

b bis) slachtoffers van terroristische aanvallen, van georganiseerde misdaad, van pedofilie en van cybercriminaliteit.

 

Amendement    32

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 19

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

De lidstaten voeren geleidelijk aan de nodige voorwaarden in om het mogelijk te maken dat contact tussen het slachtoffer en de verdachte wordt vermeden in alle ruimten waar het slachtoffer persoonlijk contact kan hebben met overheidsinstanties ingevolge zijn status van slachtoffer en in het bijzonder in het gebouw waar het strafproces plaatsvindt.

De lidstaten voeren de nodige voorwaarden in om het mogelijk te maken dat contact tussen het slachtoffer en de verdachte wordt vermeden in alle ruimten waar het slachtoffer persoonlijk contact kan hebben met overheidsinstanties ingevolge zijn status van slachtoffer en in het bijzonder in het gebouw waar het strafproces plaatsvindt.

 

Amendement    33

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 20 – letter a

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

a) het slachtoffer zonder onnodige vertraging wordt ondervraagd nadat bij de bevoegde autoriteiten de klacht in verband met het misdrijf is ingediend;

a) het slachtoffer zonder teveel vertraging wordt ondervraagd nadat bij de bevoegde autoriteiten de klacht betreffende het misdrijf is ingediend;

 

Amendement    34

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 20 – lid 1 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

1 bis. De lidstaten bevorderen de mogelijkheid dat slachtoffers vóór het proces een kennismakingsbezoek aan de rechtbank brengen.

Motivering

De commissie meent date en slachtoffer vóór het proces een kennismakingsbezoek aan de rechtbank moet kunnen brengen.

 

Amendement    35

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 21 – lid 2 – letter c

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

c) alle ondervragingen van het slachtoffer door dezelfde personen, tenzij dit indruist tegen de goede rechtsbedeling;

c) alle ondervragingen van het slachtoffer door dezelfde personen, tenzij dit indruist tegen de goede rechtsbedeling en tenzij het slachtoffer tijdens het strafonderzoek aangeeft dit niet te wensen;

 

Amendement    36

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 21 – lid 2 – letter d

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

d) alle ondervragingen van een slachtoffer van seksueel geweld door een persoon van hetzelfde geslacht.

d) alle ondervragingen van een slachtoffer van seksueel geweld door een persoon van hetzelfde geslacht tenzij het slachtoffer anders verkiest.

 

Amendement    37

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 23 – lid 1

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

1. De lidstaten zorgen ervoor dat de gerechtelijke autoriteiten tijdens het strafproces de nodige maatregelen kunnen treffen om het privéleven en de fotografische afbeeldingen van het slachtoffer en zijn familieleden te beschermen.

1. De lidstaten zorgen ervoor dat de nodige maatregelen worden getroffen, met name tijdens het opsporingsonderzoek, de vervolging en het strafproces, om het privéleven en de fotografische afbeeldingen van het slachtoffer en zijn familieleden te beschermen.

 

Amendement    38

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 23 – lid 1 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

1 bis. De lidstaten zien erop toe dat alle instanties die met slachtoffers in contact komen, duidelijke normen invoeren volgens welke zij de informatie die zij van of in verband met een slachtoffer ontvangen, alleen aan derden mogen onthullen indien het slachtoffer daarmee heeft ingestemd of indien er een wettelijke verplichting of machtiging daartoe bestaat.

 

Amendement    39

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 24 – lid 1

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

1. De lidstaten zorgen ervoor dat de personeelsleden van de politie, het openbaar ministerie en de gerechten algemene en gespecialiseerde opleiding krijgen op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer om hen bewust te maken van de behoeften van het slachtoffer en hen te leren hoe zij op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier met het slachtoffer kunnen omgaan.

1. De lidstaten zorgen ervoor dat de personeelsleden van de politie, het openbaar ministerie en de gerechten altijd algemene en gespecialiseerde opleiding krijgen op een niveau dat afgestemd is op hun contact met het slachtoffer om hen bewust te maken van de behoeften van het slachtoffer en hen te leren hoe zij op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier met het slachtoffer kunnen omgaan.

 

Amendement    40

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 24 – lid 2

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

2. De lidstaten zorgen ervoor dat de leden van de rechterlijke macht toegang hebben tot algemene en gespecialiseerde opleiding om hen bewust te maken van de behoeften van het slachtoffer en hen te leren hoe zij op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier met het slachtoffer kunnen omgaan.

2. Onverminderd de rechterlijke onafhankelijkheid en de verschillen in de rechterlijke organisatie binnen de Unie, zorgen de lidstaten ervoor dat de leden van de rechterlijke macht toegang hebben tot algemene en gespecialiseerde opleiding om hen bewust te maken van de behoeften van het slachtoffer en hen te leren hoe zij op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier met het slachtoffer kunnen omgaan, en dat zij worden aangemoedigd om deel te nemen aan die opleiding en zo nodig nog verdere opleiding.

 

Amendement    41

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 24 – lid 2 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

2 bis. De lidstaten zorgen er altijd voor dat advocaten toegang hebben tot algemene en gespecialiseerde opleiding om hen bewust te maken van de behoeften van het slachtoffer en hen te leren hoe zij op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier met het slachtoffer kunnen omgaan.

 

Amendement    42

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 24 – lid 3

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

3. De lidstaten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat de personeelsleden van diensten voor slachtofferhulp en diensten voor herstelrecht passende opleiding krijgen op een niveau dat aangepast is aan hun contact met het slachtoffer en professionele normen in acht nemen waardoor gegarandeerd wordt dat zij hun werkzaamheden op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier verrichten.

3. De lidstaten nemen altijd maatregelen om ervoor te zorgen dat de personeelsleden van diensten voor slachtofferhulp en diensten voor herstelrecht passende opleiding krijgen op een niveau dat afgestemd is op hun contact met het slachtoffer en professionele normen in acht nemen waardoor gegarandeerd wordt dat zij hun werkzaamheden op een onpartijdige, respectvolle en professionele manier verrichten.

 

Amendement    43

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 25 – lid 2 ter (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

2 ter. De lidstaten zorgen ervoor dat hun ambassades en consulaten over gedegen verbindingsmechanismen beschikken met agentschappen en verleners van diensten aan het slachtoffer in de lidstaten waarin zij gevestigd zijn ten einde ervoor te zorgen dat het slachtoffer snel wordt doorverwezen.

Motivering

Dit is herhaalde malen door diverse kiezers voorgesteld in gevallen waarin zijzelf of verwanten slachtoffer van misdrijven in het buitenland zijn geworden. Deze lacune moet in de wetgeving worden opgevuld.

 

Amendement    44

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 25 – alinea 2 quater (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

2 quater. De lidstaten zorgen ervoor dat hun nationale wetgeving inzake de repatriëring van stoffelijke resten een gemeenschappelijke procedure en tijdpad volgt waarin zowel rekening wordt gehouden met de wensen van de familie als met haar religieuze en culturele tradities.

Motivering

Dit is een terugkerend en hardnekkig probleem voor de familieleden van slachtoffers.

 

Amendement    45

Voorstel voor een richtlijn

Artikel 27 bis (nieuw)

 

Door de Commissie voorgestelde tekst

Amendement

 

Artikel 27 bis

 

Verslag

 

1. De Commissie brengt uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn verslag uit over de uitvoering ervan.

 

2. Het verslag gaat in voorkomend geval vergezeld van voorstellen tot wijziging van deze richtlijn.

 

 

 

PROCEDURE

Titel

Minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp

Document- en procedurenummers

COM(2011)0275 – C7-0127/2011 – 2011/0129(COD)

Commissies ten principale

       Datum bekendmaking

LIBERALISERING

7.6.2011

FEMM

7.6.2011

 

 

Medeadviserende commissie(s)

       Datum bekendmaking

Rapporteur(s)

7.6.2011

 

 

 

Rapporteurs

       Datum benoeming

Antonio López-Istúriz White

20.6.2011

 

 

 

Artikel 51 - Gezamenlijke commissievergaderingen

       Datum bekendmaking

       

       

19.1.2012

Behandeling in de commissie

10.10.2011

25.1.2012

 

 

Datum goedkeuring

26.3.2012

 

 

 

Uitslag eindstemming

+:

–:

0:

16

0

0

Bij de eindstemming aanwezige leden

Luigi Berlinguer, Sebastian Valentin Bodu, Françoise Castex, Christian Engström, Giuseppe Gargani, Klaus-Heiner Lehne, Antonio Masip Hidalgo, Bernhard Rapkay, Evelyn Regner, Dimitar Stoyanov, Alexandra Thein, Rainer Wieland, Cecilia Wikström

Bij de eindstemming aanwezige vaste plaatsvervanger(s)

Piotr Borys, Eva Lichtenberger

Bij de eindstemming aanwezige plaatsvervanger(s) (art. 187, lid 2)

wxxPablo Arias Echeverría

 

 

 

 

PROCEDURE

Titel

Minimumnormen voor de rechten en de bescherming van slachtoffers van misdrijven en voor slachtofferhulp

Document- en procedurenummers

COM(2011)0275 – C7-0127/2011 – 2011/0129(COD)

Datum indiening bij EP

18.5.2011

 

 

 

Commissies ten principale

       Datum bekendmaking

LIBERALISERING

7.6.2011

FEMM

7.6.2011

 

 

Medeadviserende commissie(s)

       Datum bekendmaking

Rapporteur(s)

7.6.2011

 

 

 

Rapporteurs

       Datum benoeming

Teresa Jiménez-Becerril Barrio

12.7.2011

Antonyia Parvanova

12.7.2011

 

 

Artikel 51 - Gezamenlijke commissievergaderingen

       Datum bekendmaking

       

       

19.1.2012

Behandeling in de commissie

9.2.2012

20.3.2012

21.3.2012

30.5.2012

Datum goedkeuring

10.7.2012

 

 

 

Uitslag eindstemming

+:

–:

0:

79

1

1

Bij de eindstemming aanwezige leden

Jan Philipp Albrecht, Roberta Angelilli, Regina Bastos, Edit Bauer, Mario Borghezio, Rita Borsellino, Emine Bozkurt, Arkadiusz Tomasz Bratkowski, Simon Busuttil, Philip Claeys, Carlos Coelho, Ioan Enciu, Frank Engel, Cornelia Ernst, Edite Estrela, Monika Flašíková Beňová, Hélène Flautre, Kinga Gál, Iratxe García Pérez, Kinga Göncz, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Zita Gurmai, Mikael Gustafsson, Anna Hedh, Salvatore Iacolino, Sophia in ‘t Veld, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Nicole Kiil-Nielsen, Timothy Kirkhope, Constance Le Grip, Juan Fernando López Aguilar, Baroness Sarah Ludford, Monica Luisa Macovei, Svetoslav Hristov Malinov, Véronique Mathieu, Anthea McIntyre, Louis Michel, Claude Moraes, Elisabeth Morin-Chartier, Siiri Oviir, Antigoni Papadopoulou, Georgios Papanikolaou, Antonyia Parvanova, Carmen Romero López, Judith Sargentini, Joanna Katarzyna Skrzydlewska, Renate Sommer, Rui Tavares, Britta Thomsen, Nils Torvalds, Kyriacos Triantaphyllides, Wim van de Camp, Axel Voss, Josef Weidenholzer, Cecilia Wikström, Anna Záborská, Tatjana Ždanoka, Auke Zijlstra

Bij de eindstemming aanwezige vaste plaatsvervanger(s)

Alexander Alvaro, Minodora Cliveti, Anna Maria Corazza Bildt, Cornelis de Jong, Leonidas Donskis, Dimitrios Droutsas, Lorenzo Fontana, Mariya Gabriel, Monika Hohlmeier, Stanimir Ilchev, Mojca Kleva, Ádám Kósa, Marek Henryk Migalski, Raül Romeva i Rueda, Kārlis Šadurskis, Marco Scurria, Salvador Sedó i Alabart, Bogusław Sonik, Michèle Striffler

Bij de eindstemming aanwezige plaatsvervanger(s) (art. 187, lid 2)

Nadja Hirsch, Elisabeth Morin-Chartier

Datum indiening

18.7.2012

 

 

[1]  PB C 43 van 15.2.2012, blz. 39.
[2]     PB C 113 van 18.04.12, blz. 56.
[3]1  PB C 43 van 15.2.2012, blz. 39.
[4]2  PB C 113 van 18.04.12, blz. 56.
[5]3  Standpunt van het Parlement (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van … .
[6]4  PB L 82 van 22.3.2001, blz. 1.
[7]5  PB C 115 van 4.5.2010, blz. 1.
[8]6  PB C 187 van 28.6.2011, blz. 1.
[9]7  PB C 285E van 21.10.2010, blz. 53.
[10]8  Nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad.
[11]9  PB L 388 van 21.12.2011, blz. 2.
[12]10  PB L ….
[13]11  PB L 335 van 17.12.2011, blz. 1.
[14]12   PB L 101 van 14.4.2011, blz. 1.
[15]13   PB L 328 van 15.12.2009, blz. 42.
[16]14  PB C 197 van 12.7.2000, blz. 3.
[17]*  PB: gelieve datum in te voegen: drie jaar na de datum van vaststelling van deze richtlijn.
[18]**  PB: gelieve datum in te voegen: vijf jaar na de datum van vaststelling van deze richtlijn.
[19]***  PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van vaststelling van deze richtlijn.
[20] Arrest van 2 februari 1989 in zaak 186/87 Cowan v Trésor public, punt 17.
[21] Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2011 inzake de status van het slachtoffer in de strafprocedure, PB L 82 van 22.3.2011, blz. 1. Verslag van de Commissie van 20.4.2009 ( COM(2009)0166 ). Richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven (PB L 261 van 6.8.2004, blz. 15). Verslag van de Commissie COM(2009)0170 .