Dokument z posiedzenia

A7-0264/2012

30.7.2012

***I

SPRAWOZDANIE

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi

( COM(2011)0540 – C7‑0235/2011 – 2011/0238(COD) )

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

Sprawozdawca: Krišjānis Kariņš

PR_COD_1amCom

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO  5

UZASADNIENIE  24

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych  26

OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego  41

PROCEDURA  53

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi

( COM(2011)0540 – C7‑0235/2011 – 2011/0238(COD) )

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie ( COM(2011)0540 ),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 194 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7‑0235/2011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez luksemburską Izbę Deputowanych, w której to opinii stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 stycznia 2012 r.[1],

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 5 czerwca 2012 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 TFUE,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Handlu Międzynarodowego ( A7-0264/2012 ),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, a także parlamentom narodowym.

POPRAWKI PARLAMENTU[2]*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr …/2012/UE

z dnia

w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

po konsultacji z Komitetem Regionów ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[4]2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rada Europejska wezwała państwa członkowskie do przekazywania Komisji informacji, począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. ▌, o ich wszystkich nowych i obowiązujących dwustronnych umowach z państwami trzecimi w dziedzinie energii. Komisja powinna udostępniać te informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w odpowiedniej formie, uwzględniając konieczność ochrony szczególnie chronionych informacji handlowych.

2)  Art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej zobowiązuje państwa członkowskie do przyjmowania wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia wypełnienia zobowiązań wynikających z Traktatów lub z aktów instytucji Unii. Państwa członkowskie powinny zatem unikać wszelkich niezgodności między prawem unijnym a umowami międzyrządowymi zawartymi między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, lub powinny takie niezgodności eliminować.

(3)  Dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii konieczne jest, aby energia importowana do Unii podlegała w pełni zasadom ustanawiającym rynek wewnętrzny energii. Nieprawidłowo funkcjonujący rynek wewnętrzny energii stawia Unię w ryzykownej i niekorzystnej sytuacji pod względem bezpieczeństwa dostaw energii, a także uniemożliwia konsumentom europejskim i przemysłowi europejskiemu czerpanie wynikających z niego potencjalnych korzyści. Wysoki stopień przejrzystości umów między państwami członkowskimi a państwami trzecimi w dziedzinie energii umożliwiłby Unii podejmowanie skoordynowanych działań, w duchu solidarności, w celu zapewnienia zgodności takich umów z prawem Unii i skutecznego zabezpieczenia przez nie dostaw energii. Taka przejrzystość byłaby korzystna również dla wewnątrzunijnej współpracy w zakresie stosunków zewnętrznych w dziedzinie energii oraz przyczyniłaby się do osiągnięcia długofalowych celów polityki unijnej w obszarze energii, klimatu i bezpieczeństwa dostaw energii.

(4)  W związku z tym powinien zostać stworzony nowy mechanizm wymiany informacji. Powinien on obejmować jedynie umowy międzyrządowe, które mają wpływ na rynek wewnętrzny energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii, gdyż te dwie sprawy są ze sobą wewnętrznie powiązane. Wstępna ocena tego, czy umowa międzyrządowa lub inny tekst, do którego wyraźnie odnosi się umowa międzyrządowa, ma wpływ na rynek wewnętrzny energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii, powinna leżeć w gestii państw członkowskich; w przypadku wątpliwości państwa członkowskie powinny zasięgać rady Komisji. Co do zasady umowy, które wygasły lub nie są już stosowane, nie mają wpływu na rynek wewnętrzny energii ani na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii, i tym samym nie powinny być objęte tym mechanizmem wymiany informacji. Mechanizm wymiany informacji powinien obejmować w szczególności wszystkie umowy międzyrządowe, które mają wpływ na dostawy gazu, ropy naftowej i energii elektrycznej za pośrednictwem stałej infrastruktury lub które mają wpływ na wielkość importu energii do Unii ▌.

(5)  Umowy międzyrządowe, które muszą być zgłaszane Komisji w całości na podstawie innych aktów unijnych powinny być wyłączone z mechanizmu wymiany informacji. To zwolnienie nie powinno jednak dotyczyć umów międzyrządowych , które mają wpływ na rozwój i wykorzystanie infrastruktury gazowej i dostawy gazu i które muszą być zgłaszane Komisji zgodnie z art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ▌[5]4. Takie umowy powinny być zgłaszane zgodnie z przepisami niniejszej decyzji. Aby uniknąć powielania działań, zgłoszenie przekazane zgodnie z niniejszą decyzją należy uznać za spełniające obowiązek określony w art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 994/2010.

(6a)  Zakres stosowania niniejszej decyzji nie powinien obejmować umów międzyrządowych dotyczących kwestii wchodzących w zakres Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

(7)  Niniejsza decyzja nie ustanawia obowiązku odnośnie do umów między przedsiębiorstwami ▌. Nie uniemożliwia ona jednak dobrowolnego zawiadamiania Komisji przez państwa członkowskie o umowach handlowych, do których wyraźnie odsyłają umowy międzyrządowe ▌. Ponadto, ponieważ w umowach handlowych mogą być zawarte postanowienia wykonawcze, operatorzy komercyjni negocjujący umowy handlowe z operatorami z państw trzecich powinni mieć możliwość zwrócenia się o wskazówki do Komisji w celu uniknięcia potencjalnych niezgodności z prawem unijnym.

(8)  Państwa członkowskie powinny przedłożyć Komisji wszystkie obowiązujące umowy międzyrządowe, zarówno te, które weszły już w życie, jak i tymczasowo stosowane, w rozumieniu art. 25 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, oraz przedkładać wszelkie nowe umowy międzyrządowe.

(9)  Większy stopień przejrzystości przyszłych umów międzyrządowych w dziedzinie energii, które będą lub są negocjowane między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, mógłby przyczynić się do poprawy spójności podejścia państw członkowskich do takich umów, jak również zgodności z prawem unijnym oraz bezpieczeństwa dostaw energii w Unii. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość poinformowania Komisji o negocjacjach dotyczących nowych umów międzyrządowych lub zmian w obowiązujących umowach międzyrządowych. Jeżeli państwa członkowskie skorzystają z takiej możliwości, Komisja powinna być regularnie informowana o postępach w negocjacjach. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zwrócenia się do Komisji, aby wzięła udział w negocjacjach jako obserwator.

Komisja powinna mieć prawo do udziału w negocjacjach, na własny wniosek, jako obserwator, z zastrzeżeniem zgody zainteresowanego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie powinny również mieć możliwość wystąpienia do Komisji z wnioskiem o wsparcie podczas negocjacji z państwami trzecimi. W takim przypadku Komisja powinna mieć możliwość udzielenia porad odnośnie do sposobów uniknięcia niezgodności z prawem unijnym, oraz zwrócenia uwagi na cele unijnej polityki energetycznej oraz zasadę solidarności między państwami członkowskimi.

(9a)  Komisja powinna dokonać oceny zgodności obowiązujących umów międzyrządowych z prawem unijnym. W przypadku braku takiej zgodności państwa członkowskie powinny podjąć wszystkie niezbędne działania w celu znalezienia właściwego rozwiązania i wyeliminowania wykrytej niezgodności.

(10)  W celu zapewnienia większego stopnia przejrzystości i uniknięcia ewentualnego konfliktu z prawem unijnym, państwa członkowskie powinny mieć możliwość powiadomienia o Komisji o nowej umowie międzyrządowej z państwem trzecim przed rozpoczęciem lub w trakcie negocjacji. W przypadku gdy państwo członkowskie, które negocjowało ▌umowę międzyrządową, przed zakończeniem negocjacji odpowiednio powiadomiło o tym fakcie Komisję i przedłożyło jej projekt umowy międzyrządowej, Komisja powinna mieć możliwość poinformowania takiego państwa członkowskiego o swej opinii w kwestii zgodności negocjowanej umowy z prawem unijnym. Komisja ma prawo do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w przypadku uznania, że państwo członkowskie nie wykonało swych zobowiązań, które ciążą na nim na mocy TFUE.

(11)  Wszystkie ostateczne, ratyfikowane umowy międzyrządowe objęte niniejszą decyzją powinny być przekazywane Komisji w celu umożliwienia udostępnienia informacji wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

(12)  Komisja powinna udostępniać wszystkie uzyskane informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w bezpiecznej postaci elektronicznej. Komisja powinna uwzględniać wnioski państw członkowskich o traktowanie przekazanych jej ▌ informacji jako poufne. Wnioski o zachowanie poufności nie powinny jednak ograniczać dostępu samej Komisji do informacji poufnych, gdyż Komisja musi dysponować pełnymi informacjami na potrzeby własnej oceny. Komisja powinna być odpowiedzialna za zagwarantowanie stosowania klauzuli poufności. Wnioski o zachowanie poufności powinny pozostawać bez uszczerbku dla prawa dostępu do dokumentów przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[6].

(12a)  Jeżeli państwo członkowskie traktuje umowę międzyrządową jako poufną, powinno przedstawić Komisji jej streszczenie w celu udostępnienia takiego streszczenia pozostałym państwom członkowskim.

(13)  Stała wymiana informacji na temat umów międzyrządowych na poziomie Unii powinna umożliwić opracowanie najlepszych praktyk. Na podstawie tych najlepszych praktyk Komisja, w stosownych przypadkach we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) w odniesieniu do polityki zewnętrznej Unii, powinna opracować opcjonalne klauzule wzorcowe do stosowania w umowach międzyrządowych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Stosowanie takich klauzul wzorcowych powinno zapobiegać niezgodności umów międzyrządowych z prawem unijnym, w szczególności prawem konkurencji i przepisami rynku wewnętrznego energii, oraz niezgodności z umowami międzynarodowymi zawartymi przez Unię. Ich stosowanie powinno być opcjonalne, zaś ich treść powinna być możliwa do dostosowania w zależności od konkretnych okoliczności.

(13a)  Zważywszy na fakt istnienia rynku wewnętrznego energii oraz cele polityki energetycznej Unii, państwa członkowskie powinny odpowiednio uwzględniać te cele przy negocjowaniu międzyrządowych umów w dziedzinie energii mających następstwa dla polityki energetycznej Unii.

(14)  Lepsza wzajemna wiedza na temat obowiązujących i nowych umów międzyrządowych powinna umożliwić lepszą koordynację w kwestiach energetycznych między samymi państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją. Taka usprawniona koordynacja powinna umożliwiać państwom członkowskim pełne korzystanie ze znaczenia politycznego i gospodarczego Unii oraz umożliwiać Komisji przedstawianie propozycji rozwiązań problemów zidentyfikowanych w obszarze umów międzyrządowych.

(14a)  Komisja powinna ułatwiać koordynację między państwami członkowskimi i zachęcać do niej, w celu wzmocnienia ogólnej strategicznej roli Unii w oparciu o silne i skuteczne skoordynowane podejście wobec państw producenckich, tranzytowych i konsumenckich.

(15)  Mechanizm wymiany informacji, włącznie z ocenami, jakich mają dokonać państwa członkowskie w związku z jego wdrażaniem, pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przepisów Unii w zakresie uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego, pomocy państwa i konkurencji.

▌

(15a)  Komisja powinna ocenić, czy niniejsza decyzja jest wystarczająca i skuteczna pod względem zapewniania zgodności umów międzyrządowych z prawem unijnym oraz wysokiego poziomu koordynacji między państwami członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii.

(15b)  Ponieważ cel niniejszej decyzji, a mianowicie wymiana informacji między państwami członkowskimi i Komisją odnośnie do umów międzyrządowych w dziedzinie energii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, a ze względu na skutki niniejszej decyzji możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.  Na mocy niniejszej decyzji ustanawia się mechanizm wymiany informacji między państwami członkowskimi a Komisją w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii, zgodnie z definicją w art. 2, w celu zoptymalizowania funkcjonowania wewnętrznego rynku energii.

2.  Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do umów międzyrządowych, które już podlegają w całości innym szczegółowym procedurom zgłaszania na mocy prawa unijnego.

Niezależnie od akapitu pierwszego niniejsza decyzja ma zastosowanie do umów międzyrządowych, które muszą być zgłaszane Komisji zgodnie z art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 994/ 2010.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

1)  „umowa międzyrządowa” oznacza prawnie wiążącą umowę między jednym państwem członkowskim lub ich większą liczbą a jednym państwem trzecim lub ich większą liczbą, która ma wpływ na działanie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii bądź na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii; jednakże w przypadku gdy w zakres takiej wiążącej prawnie umowy wchodzą również inne kwestie, „umowę międzyrządową” stanowią wyłącznie te postanowienia, które dotyczą energii, włącznie z postanowieniami ogólnymi mającymi zastosowanie do takich postanowień dotyczących energii.

2)  „obowiązująca umowa międzyrządowa” oznacza umowę międzyrządową, która weszła w życie lub jest stosowana tymczasowo przed wejściem w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Wymiana informacji między państwami członkowskimi a Komisją

1.  W terminie do …[7]* państwa członkowskie przedkładają Komisji wszystkie obowiązujące umowy międzyrządowe, wraz z załącznikami do nich i zmianami tych umów. W przypadku gdy te obowiązujące umowy wyraźnie odsyłają do innych tekstów, państwa członkowskie przedkładają Komisji również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mają wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii. Obowiązek ten nie ma zastosowania do umów między przedsiębiorstwami.

Obowiązujące umowy międzyrządowe, które już przekazano Komisji zgodnie z art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 994/2010 ▌na dzień wejścia w życie niniejszej decyzji, uznaje się za przedłożone na potrzeby niniejszego ustępu, o ile takie przedłożenie spełnia wymogi akapitu pierwszego. W terminie do …[8]* państwa członkowskie informują Komisję czy jakąkolwiek część takich umów międzyrządowych należy traktować jako poufną i czy przekazane informacje mogą zostać udostępnione innym państwom członkowskim.

Jeżeli państwo członkowskie przedkłada Komisji, zgodnie z niniejszym ustępem, obowiązujące umowy międzyrządowe, które objęte są zakresem stosowania art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 994/2010, uznaje się, że spełniło ono wymóg przekazania zawarty w tym artykule.

1a.  Jeżeli w wyniku swojej pierwszej oceny Komisja poweźmie wątpliwości co do zgodności umów przedłożonych jej na podstawie ust. 1 z prawem unijnym, w szczególności z unijnym prawem konkurencji i przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii, powiadamia ona zainteresowane państwa członkowskie w terminie 9 miesięcy od przedłożenia tych umów.

2.  Przed lub podczas negocjacji z państwem trzecim dotyczących umowy międzyrządowej lub zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej państwo członkowskie może poinformować Komisję pisemnie o celach negocjacji i o postanowieniach będących przedmiotem negocjacji oraz może przekazać Komisji inne istotne informacje. W przypadku takiego powiadomienia Komisji o negocjacjach zainteresowane państwo członkowskie regularnie informuje Komisję o postępie w negocjacjach.

  Zainteresowane państwo członkowskie informuje Komisję, czy informacje przekazane zgodnie z akapitem pierwszym mogą być udostępnione wszystkim pozostałym państwom członkowskim. W przypadku gdy dane państwo członkowskie wskazało, że informacje takie mogą zostać udostępnione, Komisja udostępnia otrzymane informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w bezpiecznej postaci elektronicznej, z wyjątkiem części poufnych wskazanych zgodnie z art. 3a.

2a.  W przypadku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie o negocjacjach zgodnie z ust. 2, Komisja może ona udzielić danemu państwu członkowskiemu wskazówek dotyczących sposobu uniknięcia niezgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej z prawem unijnym.

3.  Z chwilą ratyfikacji umowy międzyrządowej lub zmiany umowy międzyrządowej zainteresowane państwo członkowskie przedkłada Komisji umowę międzyrządową lub zmianę umowy, łącznie z wszelkimi załącznikami do umowy lub zmiany umowy.

  W przypadku gdy umowa międzyrządowa lub zmiana umowy międzyrządowej wyraźnie odsyłają do innych tekstów, państwa członkowskie przedkładają również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które mają wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii lub na bezpieczeństwo dostaw energii w Unii. Obowiązek ten nie ma jednak zastosowania do w odniesieniu do umów między przedsiębiorstwami.

4.  Bez uszczerbku dla ust. 5 niniejszego artykułu oraz art. 3a Komisja udostępnia wszystkim pozostałym państwom członkowskim, w bezpiecznej postaci elektronicznej, dokumenty otrzymane zgodnie z ust. 1 i 3.

5.  Jeżeli dane państwo członkowskie zwróci się do Komisji, zgodnie z art. 3a, by nie udostępniała obowiązującej umowy międzyrządowej, zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej lub nowej umowy międzyrządowej innym państwom członkowskim, to w takim przypadku udostępnia ono streszczenie przekazanych informacji. Streszczenie takie zawiera co najmniej następujące informacje dotyczące danej umowy lub zmiany:

a)  przedmiot;

b)  cel i zakres stosowania;

c)  okres obowiązywania;

d)  strony umowy; oraz

e)  informacje dotyczące głównych elementów.

Komisja udostępnia streszczenie w formie elektronicznej wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

Artykuł 3a

Poufność

1.  Przekazując Komisji informacje zgodnie z art. 3 ust. 1–4, państwo członkowskie może wskazać, czy którekolwiek z informacji, handlowych lub innych, których ujawnienie może być ze szkodą dla działalności zaangażowanych stron, należy traktować jako poufne, oraz czy przekazane informacje mogą być udostępnione innych państwom członkowskim. Komisja przestrzega takich wskazań.

2.  Wnioski o zachowanie poufności zgodnie z niniejszym artykułem nie ograniczają dostępu samej Komisji do informacji poufnych. Komisja zapewnia, aby dostęp do informacji poufnych był ściśle ograniczony do służb Komisji, dla których dostęp do informacji jest absolutnie niezbędny.

Artykuł 4

Wsparcie ze strony Komisji

W przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję zgodnie z art. 3 ust. 2, może ono wystąpić do Komisji z wnioskiem o wsparcie w takich negocjacjach ▌.

Na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub na wniosek Komisji i za pisemną zgodną zainteresowanego państwa członkowskiego Komisja może uczestniczyć w negocjacjach jako obserwator.

W przypadku udziału w negocjacjach w charakterze obserwatora Komisja może udzielić zainteresowanemu państwu członkowskiemu porad dotyczących sposobu uniknięcia niezgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem unijnym.

Artykuł 5

Ocena zgodności

1.  Jeżeli państwo członkowskie podczas negocjacji dotyczących umowy międzyrządowej lub zmiany obowiązującej umowy międzyrządowej na podstawie własnej oceny nie jest w stanie dokonać rozstrzygającego ustalenia w kwestii zgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem unijnym, informuje o tym Komisję przed zakończeniem negocjacji oraz przedkłada jej projekt umowy lub zmiany umowy wraz z wszelkimi załącznikami.

2.  W terminie czterech tygodni od dnia otrzymania projektu umowy lub zmiany umowy, wraz z załącznikami do nich, Komisja powiadamia zainteresowane państwo członkowskie o wszelkich wątpliwościach co do zgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem unijnym. W przypadku braku odpowiedzi Komisji w tym terminie uznaje się, że nie zgłosiła ona żadnych wątpliwości.

3.  W przypadku gdy Komisja powiadomi zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z ust. 2 o swoich wątpliwościach, powiadamia ona zainteresowane państwo członkowskie o swej opinii co do zgodności projektu umowy lub zmiany umowy z prawem unijnym w terminie dziesięciu tygodni od dnia otrzymania projektu zgodnie z ust. 2 (okres badania). Okres badania może zostać przedłużony za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego. W przypadku braku opinii Komisji w okresie badania uznaje się, że Komisja nie wniosła żadnych zastrzeżeń.

4.  Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają skrócone w porozumieniu z Komisją, o ile jest to uzasadnione okolicznościami.

Artykuł 6

Koordynacja między państwami członkowskimi

▌Komisja ułatwia i wspiera koordynację między państwami członkowskimi w celu:

a)  przeprowadzania przeglądu zmian w zakresie umów międzyrządowych oraz dążenia do zgodności i spójności w stosunkach zewnętrznych Unii w zakresie energii z państwami będącymi producentami, państwami tranzytowymi i państwami będącymi odbiorcami;

b)  rozpoznawania wspólnych problemów związanych z umowami międzyrządowymi oraz analizowania odpowiednich działań służących rozwiązywaniu tych problemów i, w stosownych przypadkach, proponowania rozwiązań;

c)  opracowywania, na podstawie najlepszych praktyk i po konsultacji z państwami członkowskimi, opcjonalnych wzorcowych klauzul, których zastosowanie przyczyniłoby się do znacznej poprawy zgodności przyszłych umów międzyrządowych z prawem unijnym;

ca)  wspierania w stosownych przypadkach sporządzania wielostronnych umów międzyrządowych, które obejmują wiele państw członkowskich lub Unię jako całość.

▌

Artykuł 8

Sprawozdawczość i przegląd

1.  Do dnia 1 stycznia 2016 r. Komisja przedkłada sprawozdanie na temat stosowania niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.

2.  W sprawozdaniu ocenia się w szczególności, w jakim stopniu niniejsza decyzja przyczynia się do zgodności umów międzyrządowych z prawem unijnym oraz do wysokiego poziomu koordynacji między państwami członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych. Ponadto ocenia się w nim wpływ niniejszej decyzji na negocjacje państw członkowskich z państwami trzecimi oraz czy zakres stosowania niniejszej decyzji i określone w niej procedury są odpowiednie.

3.  Po przedstawieniu pierwszego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Komisja co trzy lata przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie informacji otrzymanych zgodnie z art. 3, uwzględniając przy tym należycie przepisy niniejszej decyzji dotyczące poufności.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 10

Adresaci

Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego    W imieniu Rady

Przewodniczący          Przewodniczący

UZASADNIENIE

Stabilne i bezpieczne dostawy energii są istotnym elementem sprzyjającym rozwojowi przewidywalnego środowiska gospodarczego dla obywateli i sektora przemysłu Unii Europejskiej. Najlepszym sposobem zapewniania niezawodności dostaw energii jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii. Wprowadzenie trzeciego pakietu energetycznego zintensyfikowało działania UE na rzecz liberalizacji rynku energii. Wiele państw członkowskich oddzieliło wytwarzanie energii od jej przesyłu, co umożliwiło wejście na rynek dostaw energii nowych uczestników. Za pomocą trzeciego pakietu energetycznego zniesiono bariery utrudniające wejście na rynek energii i znacznie zwiększono jego płynność. Mimo że nie wdrożono jeszcze w pełni drugiego i trzeciego pakietu energetycznego, wyniki w państwach członkowskich, w których je wprowadzono, są imponujące. Ciągle jednak utrzymuje się podatność na zagrożenia zewnętrzne: UE importuje ponad 60% gazu i ponad 80% ropy. Ten poziom importu niestety rośnie.

Po kryzysie dostaw gazu w 2009 r. podjęto wiele działań w celu zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii na europejski rynek energii. Kryzys gazowy uwidocznił podatność unijnych systemów dostaw energii na zagrożenia. Dzięki szybkiemu przyjęciu rozporządzenia nr 994/2010 Unia Europejska zyskała pewne narzędzia do walki z przyszłymi zakłóceniami w dostawach gazu. Kryzys gazowy uwidocznił istnienie wąskich gardeł i braków w unijnym systemie dostaw gazu. Pierwsze kroki w celu ich wyeliminowania zostały już poczynione. Nadal istnieją jednak wyzwania w zakresie zapewnienia europejskim konsumentom bezpiecznych dostaw po konkurencyjnych cenach. Do wyzwań tych należą umowy międzyrządowe w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

Jak ustanowiono w Traktacie o Unii Europejskiej, polityka Unii w dziedzinie energii ma na celu zapewnienie funkcjonowania i bezpieczeństwa rynku energii. Co pewien czas państwa członkowskie zawierają umowy z państwami trzecimi mogące mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego energii. Choć w większości przypadków umowy na dostawy energii są zawierane między podmiotami handlowymi, czasem konieczna jest pomoc państwa członkowskiego w formie umowy międzyrządowej. Przypadki te dotyczą głównie rozwoju infrastruktury przesyłu gazu, która wymaga dużych inwestycji. Aby zapewnić dostawców z państwa trzeciego o przewidywalności i stabilności systemu prawnego, zawiera się umowę międzyrządową. Nie można wykluczyć, że czasami celem państwa trzeciego jest zobowiązanie państwa członkowskiego do zapewnienia zawarcia umowy handlowej lub zagwarantowanie sobie monopolu na dostawy energii dzięki danej infrastrukturze.

Aby zapobiec naruszaniu zasad rynku wewnętrznego dotyczących energii, niezbędna jest wzmocniona współpraca państw członkowskich w zakresie umów międzyrządowych w dziedzinie energii. Państwa członkowskie powinny dzielić się między sobą informacjami o umowach międzyrządowych, a Komisja powinna być świadoma istnienia umów i prowadzonych negocjacji. Komisja może zapewnić państwom członkowskim fachową wiedzę i koordynację wspólnych działań na rzecz zgodności umów międzyrządowych z zasadami rynku wewnętrznego. Niezbędne jest zatem to, by umowy międzyrządowe z państwami trzecimi mające wpływ na rynek wewnętrzny energii były przekazywane Komisji do analizy. Aby uniknąć powielania sprawozdań składanych Komisji, należy podkreślić, że umowy międzyrządowe, które już zostały zgłoszone zgodnie z rozporządzeniem nr 994/2010, nie muszą być ponownie zgłaszane. Ta sama zasada działałaby w drugą stronę.

Doświadczenie pokazuje, że zaangażowanie Komisji w negocjacje ze stronami trzecimi może mieć korzystny wpływ na wynik rokowań. W związku z tym należy rozszerzyć zakres prawa Komisji do udziału w negocjacjach. Obecność Komisji pomogłaby w uzyskaniu wyniku zgodnego z zasadami rynku wewnętrznego, co jednocześnie dałoby przedsiębiorstwom wyraźny sygnał, że dana umowa jest zgodna z prawem UE. Przedsiębiorstwa muszą mieć pewność, że umowa międzyrządowa nie narusza prawa UE oraz że nie będzie ona przedmiotem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, którego wynik może być dla przedsiębiorstwa niekorzystny finansowo. Zwiększenie zaangażowania Komisji ułatwiłoby proces zapewniania zgodności z zasadami unijnego rynku wewnętrznego i tym samym zwiększyłoby pewność prawa dla uczestników rynku.

Należy podkreślić, że zgodność z zaleceniami wydanymi przez Komisję zależy od państw członkowskich. Celem omawianych przepisów jest zapewnienie większej przejrzystości umów międzyrządowych zawieranych przez państwa członkowskie w dziedzinie energii oraz umożliwienie upewnienia się, czy państwa członkowskie wiedzą o zgodności lub niezgodności umowy z zasadami rynku wewnętrznego. Komisja będzie musiała opracować niewiążące standardowe klauzule, do których stosowania będzie się zachęcać państwa członkowskie. Klauzule te będą gwarancją tego, że umowa międzyrządowa nie narusza prawa UE.

Omawiane przepisy nie dotyczą umów zawieranych między podmiotami handlowymi, chyba że są one stroną umowy międzyrządowej. W normalnych warunkach umowy między państwami nie powinny angażować przedsiębiorstw, ale z uwagi na specyfikę sektora nie można wykluczyć, że przedsiębiorstwa energetyczne będą stronami umów międzyrządowych. Wniosek zawiera odpowiednie gwarancje dla przedsiębiorstw co do tego, że przedmiotowa decyzja nie wpłynie na ich bieżącą działalność. Ponadto aby zapewnić to, by informacje handlowe nie były przekazywane innym państwom członkowskim, należy dodatkowo sprecyzować, jakiego rodzaju informacje można określić jako poufne. To powinno stanowić odpowiednie zabezpieczenie dla przedsiębiorstw.

Umowy wpływające na zakres kompetencji dzielonych między UE a państwami członkowskimi muszą być zgodne z prawem UE. Państwa członkowskie zachęca się do podjęcia niezbędnych działań w celu wyeliminowania niezgodności wykrytych w umowach międzyrządowych w dziedzinie energii zawartych z państwami trzecimi. Jest to niezbędne do zapewnienia właściwego funkcjonowania i bezpieczeństwa rynku wewnętrznego energii w Europie.

7.2.2012

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi

( COM(2011)0540 – C7‑0235/2011 – 2011/0238(COD) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Marietta Giannakou

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Unia Europejska jest w dużym stopniu uzależniona od importu energii. Ponad 50% ogólnego zapotrzebowania energetycznego UE pokrywane jest z importu, a udział ten w odniesieniu do gazu czy ropy jest jeszcze większy. Tym samym bezpieczeństwo energetyczne UE zależy w dużej mierze od regularnych dostaw spoza Unii.

Bezpieczeństwo energetyczne ma również duże znaczenie dla strategicznych interesów UE. Poprawa bezpieczeństwa energetycznego UE wzmocniłaby również jej strategiczną rolę i potencjał w zakresie polityki zagranicznej. Umowy międzyrządowe mogą wspierać cel UE, jakim jest dywersyfikacja dróg i źródeł dostaw, a w szczególności rozszerzenie źródeł dostaw z regionu Morza Czarnego, wschodniego regionu Morza Śródziemnego i Azji Środkowej.

Ponadto import energii stanowi 6% całego importu UE, co implikuje ogromne koszty gospodarcze i zagrożenia dla gospodarki UE. W interesie UE i państw członkowskich leży uregulowanie zewnętrznych stosunków w zakresie energii za pomocą umów międzyrządowych i wzmocnienie potencjału negocjacyjnego państw członkowskich i ogromnego rynku wewnętrznego poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją. W ten sposób umowy międzyrządowe, zwłaszcza gdy są odpowiednio skoordynowane pomiędzy państwami członkowskimi, mogą zwiększyć konkurencyjność UE.

Dzielenie się informacjami z Komisją na temat umów międzyrządowych powinno również zagwarantować, że indywidualne umowy podpisywane przez państwa członkowskie wspierają prawo wspólnotowe i są z nim zgodne. Obejmuje to m.in. prawodawstwo dotyczące rynku wewnętrznego oraz wiele innych istniejących umów i inicjatyw międzynarodowych, takich jak traktat o wspólnocie energetycznej, europejska polityka sąsiedztwa, umowa o partnerstwie i współpracy UE-Rosja oraz cztery „wspólne obszary” w stosunkach UE-Rosja, umowy wielostronne z Azją Środkową i regionem Morza Czarnego oraz przyszłe umowy, jak np. planowana nowa umowa UE-Rosja, a w szczególności zawarte w niej przepisy dotyczące energii.

Indywidualne umowy międzyrządowe stwarzają również możliwość wspierania polityk UE w zakresie przestrzegania praw człowieka, demokracji, dobrych rządów, państwa prawa i dialogu społecznego, zmian klimatycznych, ochrony środowiska naturalnego, efektywności energetycznej i energii odnawialnych. Wraz z rosnącą stabilnością i przewidywalnością umowy te powinny przyczyniać się do wspierania pokoju w sąsiednich regionach.

POPRAWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 1 preambuły

Poprawka    2

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 2 preambuły

Poprawka    3

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 3 preambuły

Poprawka    4

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 4 preambuły

Poprawka    5

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 9 preambuły

Poprawka    6

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 12 preambuły

Poprawka    7

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 13 preambuły

Poprawka    8

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 14 preambuły

Poprawka    9

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 15 a preambuły (nowy)

Poprawka    10

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 1 – ustęp 1

Poprawka    11

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 2 – punkt 1

Poprawka    12

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 3 – ustęp 1

Poprawka    13

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 3 – ustęp 2

Poprawka    14

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 3 – ustęp 3

Poprawka    15

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 5

Poprawka    16

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a)

Poprawka    17

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – ustęp 1 – litera b)

Poprawka    18

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – ustęp 1 – litera b a) (nowa)

Poprawka    19

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – ustęp 1 – litera c)

Poprawka    20

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 7

Poprawka    21

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 8

PROCEDURA

30.1.2012

OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi

( COM(2011)0540 – C7‑0235/2011 – 2011/0238(COD) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Yannick Jadot

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Zważywszy, że UE przez dłuższy czas pozostanie importerem netto energii, polityka handlowa Komisji musi zapewniać sprzyjające warunki handlu produktami energetycznymi. W realizacji tego celu Komisję wspierają państwa członkowskie, zawierając z krajami trzecimi umowy międzyrządowe, które często dotyczą również warunków handlowych i inwestycji w stałą infrastrukturę energetyczną. Te aspekty wprawdzie mogłyby uzasadniać rozszerzenie podstawy prawnej omawianej decyzji o art. 207 TFUE, należy jednak uznać, że przedmiotem tej decyzji jest głównie utworzenie systemu wymiany informacji, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, zwiększoną trwałość oraz bezpieczeństwo dostaw energii, a zatem opiera się ona na art. 194 TFUE. Ustanowienie mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi służy więc głównie celom europejskiej polityki energetycznej.

Proponowana wymiana informacji między państwami członkowskimi oraz skoordynowane wsparcie ze strony Komisji Europejskiej wzmocniłyby rynek wewnętrzny, zapewniając prawidłowe wdrażanie przepisów takich jak trzeci pakiet energetyczny. We wniosku przewidziano instrument mający na celu ograniczenie presji, która popycha państwa członkowskie do akceptowania w międzyrządowych umowach ustępstw regulacyjnych niezgodnych z prawem UE. Lepsze informowanie i większa wiedza o rozwiązaniach regulacyjnych pomogą też Komisji w sformułowaniu polityki handlowej w stosunku do państw będących dużymi dostawcami energii, jak Rosja.

Ponadto wymiana informacji może pomóc w zwiększeniu bezpieczeństwa dostaw do UE przez koordynowanie działań państw członkowskich w procesach negocjacyjnych. Sprzyja ona realizacji mechanizmów na rzecz solidarności przewidzianych w rozporządzeniu dotyczącym bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego przez informowanie o ilości i źródłach importowanej energii, z myślą o zapewnieniu wszystkim państwom członkowskim UE rzeczywistego bezpieczeństwa dostaw energii. Po drugie – służy też poprawie bezpieczeństwa energetycznego, zapewniając pełną zgodność wszystkich umów z unijnym wewnętrznym rynkiem energii i prawodawstwem UE, a tym samym tworząc stabilne ramy prawne konieczne w związku z poczynionymi inwestycjami. Jest to również korzystne z punktu widzenia kompetencji UE w zakresie polityki handlowej i inwestycyjnej. Zważywszy, że UE wydaje ponad 400 mld EUR rocznie na import energii, należy koniecznie ograniczyć dług zagraniczny UE w dziedzinie energii oraz zwiększyć jej niezależność geopolityczną i bezpieczeństwo energetyczne. Proponowany mechanizm wymiany informacji oraz jednoczesne dążenie państw członkowskich do osiągnięcia celu zakładającego oszczędność energii na poziomie minimum 20% spowodują zmniejszenie o co najmniej 50 mld EUR rocznie transferu dóbr z gospodarek UE do krajów produkujących energię oraz poprawią bezpieczeństwo energetyczne UE.

Mechanizm wymiany informacji powinien też spowodować wzmocnienie zrównoważonego charakteru przez zestrojenie decyzji o inwestycjach w dziedzinie energii z długoterminowymi celami UE w zakresie klimatu i energii oraz zapobieganie powielaniu infrastruktury przesyłu energii. Powielanie to mogłoby – z uwagi na długie cykle inwestycyjne oraz okres żywotności tej infrastruktury – nie tylko powodować nieefektywność oraz utrwalenie zbyt dużej zdolności produkcyjnej w zakresie paliw kopalnych, zbytecznej dla zrównoważonej gospodarki UE w jej przyszłym kształcie, lecz także byłoby nieefektywne ekonomicznie, prowadząc do powstania dodatkowych kosztów. Parlament Europejski wspomniał już o tym w sprawozdaniu B. Bendtsena[9], twierdząc, że energooszczędność jest kluczem do poprawy gwarancji dostaw, ponieważ osiągnięcie celu 20% oszczędności energetycznej pozwoli oszczędzić taką ilość energii, jaką może dostarczyć piętnaście rurociągów Nabucco. Ostatecznie przedsiębiorstwa i konsumenci we wszystkich państwach członkowskich muszą zyskać możliwość korzystania z trwałych i bezpiecznych dostaw energii w przystępnych cenach.

W związku z powyższym proponowane poprawki są zgodne z wnioskiem Komisji, a jednocześnie chronią autonomię państw członkowskich w negocjowaniu umów z krajami trzecimi.

Sprawdzanie zgodności ex ante w odniesieniu do negocjowania umów międzyrządowych stanowi najskuteczniejszy sposób zapewnienia potrzebnej pewności co do zgodności układów z prawem UE i długoterminowymi celami politycznymi. Dla efektywnego działania Komisja musi obowiązkowo oceniać nowe umowy przed ich zawarciem. O ile państwa członkowskie mają same zapewnić zgodność prawną, a także zwiększone bezpieczeństwo i trwałość dostaw, to na Komisji spoczywa obowiązek oceny i w razie potrzeby proponowania zmian w drodze opinii. Zainteresowanym państwom członkowskim należy przekazywać te zalecenia terminowo, dla uniknięcia niepewności prawnej, nieskoordynowanych, niewyważonych lub źle uzasadnionych ekonomicznie decyzji oraz ewentualnych przyszłych postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego prowadzonych przez Komisję.

W myśl tej samej zasady Komisja powinna oceniać obowiązujące umowy i zgłaszać uwagi co do ewentualnej niezgodności z prawem UE w celu umożliwienia państwom członkowskim odpowiedniej renegocjacji tych umów. Nie należy jednak przewidywać żadnej oficjalnej procedury udzielania zezwoleń dotyczącej obowiązujących lub nowych umów, gdyż spowodowałoby to przeciążenie proponowanej decyzji.

Aby zapobiec zbędnemu obciążaniu przedsiębiorstw i państw członkowskich, należy też jasno określić, że Komisja będzie stosować spójne i konsekwentne podejście przy wydawaniu opinii, zwłaszcza w odniesieniu do przepisów prawa UE. Wszelkie obecne i przyszłe odstępstwa dotyczące dostępu stron trzecich należy oceniać w kontekście solidnych ram prawnych w dziedzinie polityki konkurencji i planować z korzyścią dla wszystkich obywateli UE, zwłaszcza dla konsumentów energii, którzy powinni w pełni korzystać ze zliberalizowanego rynku energii. To właśnie należy postrzegać jako cel proponowanej ulepszonej wymiany informacji.

POPRAWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, jako komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 3 preambuły

Poprawka    2

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 4 a preambuły (nowy)

Poprawka    3

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 5 preambuły

Poprawka    4

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 10 preambuły

Poprawka    5

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 13 a preambuły (nowy)

Poprawka    6

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 14 a preambuły (nowy)

Poprawka    7

Wniosek dotyczący decyzji

Punkt 14 b preambuły (nowy)

Poprawka    8

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 1 – ustęp 1

Poprawka    9

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 3 – ustęp 1

Poprawka    10

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 3 – ustęp 2

Poprawka    11

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 5 – ustęp 1

Poprawka    12

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 5 a (nowy)

Poprawka    13

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – ustęp 1 – wprowadzenie

Poprawka    14

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – litera c)

Poprawka    15

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 – ustęp 1 – litera c a) (nowa)

Poprawka    16

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 6 a (nowy)

Poprawka    17

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 8 – nagłówek

Poprawka    18

Wniosek dotyczący decyzji

Artykuł 8 – ustęp 1 a (nowy)

PROCEDURA

PROCEDURA