Dokument z posiedzenia

 

A7-0269/2012

7.9.2012

***I

SPRAWOZDANIE

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych

( COM(2010)0473 – C7‑0279/2010 – 2010/0246(COD) )

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

Sprawozdawca: Jan Mulder

 

PR_COD_1amCom

 

 

Objaśnienie używanych znaków

  *  Procedura konsultacji

  ***  Procedura zgody

  ***I  Zwykła procedura ustawodawcza (pierwsze czytanie)

  ***II  Zwykła procedura ustawodawcza (drugie czytanie)

  ***III  Zwykła procedura ustawodawcza (trzecie czytanie)

 

(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu.)

 

 

 

 

 

Poprawki do projektu aktu

W poprawkach Parlamentu zmiany do projektu aktu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą. Oznakowanie zwykłą kursywą jest wskazówką dla służb technicznych dotyczącą propozycji korekty elementów projektu aktu w celu ustalenia tekstu końcowego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub pominiętych w danej wersji językowej). Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.

 

W poprawkach do aktów istniejących trzecia i czwarta linijka w nagłówku poprawki w projekcie aktu zawiera, odpowiednio, odniesienie do istniejącego aktu i postanowienia tego aktu, które ulega zmianie. Fragmenty przepisu aktu istniejącego, do którego Parlament wprowadza zmiany, a który nie został zmieniony w projekcie aktu, zaznacza się wytłuszczonym drukiem. Ewentualne skreślenia w obrębie takich fragmentów zaznaczane są w sposób następujący: [...].

 

 

 

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO  5

UZASADNIENIE  36

PROCEDURA  38

 

 

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych

( COM(2010)0473 – C7‑0279/2010 – 2010/0246(COD) )

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ( COM(2010)0473 ),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7–0279/2010),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 stycznia 2011 r.,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych ( A7-0269/2012 ),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

STANOWISKO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO[1]*

PRZYJĘTE W PIERWSZYM CZYTANIU

---------------------------------------------------------

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],

▌

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W planie działania w sprawie poprawy bezpieczeństwa materiałów wybuchowych przyjętym przez Radę w dniu 18 kwietnia 2008 r. Komisja została wezwana do ustanowienia Stałego Komitetu ds. Prekursorów, w celu przeanalizowania środków i przygotowania zaleceń dotyczących uregulowania kwestii prekursorów materiałów wybuchowych (tj. substancji lub mieszanin, które mogą być użyte do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych) dostępnych na rynku, przy uwzględnieniu związanych z nimi kosztów i korzyści.

(2)  Stały Komitet ds. Prekursorów, ustanowiony przez Komisję w 2008 r., określił różne prekursory materiałów wybuchowych, które mogą być wykorzystywane do przeprowadzania ataków terrorystycznych, i zalecił odpowiednie działania na szczeblu Unii.

(3)  Niektóre państwa członkowskie przyjęły już przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące wprowadzania do obrotu, udostępniania i posiadania niektórych substancji chemicznych i mieszanin, które mogą być używane jako prekursory materiałów wybuchowych.

(4)  Wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które są zróżnicowane i mogą stwarzać bariery w handlu w ramach Unii Europejskiej, należy zharmonizować, aby poprawić swobodny przepływ substancji chemicznych i mieszanin na rynku wewnętrznym oraz w jak największym stopniu wyeliminować zakłócenia konkurencji, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony ▌bezpieczeństwa ogółu społeczeństwa. Na szczeblu krajowym i unijnym wprowadzono również przepisy dotyczące bezpieczeństwa pracowników oraz ochrony środowiska, których niniejsze rozporządzenie nie dotyczy.

(5)  Aby zapewnić podmiotom gospodarczym jak najbardziej jednolite warunki, ▌rozporządzenie jest najodpowiedniejszym instrumentem prawnym służącym uregulowaniu wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.

(5a)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin[3] stanowi, że przed wprowadzeniem do obrotu substancje i mieszaniny sklasyfikowane jako niebezpieczne powinny zostać prawidłowo oznakowane. Stanowi ono ponadto, że podmioty gospodarcze, w tym detaliści, mają albo klasyfikować lub oznaczać takie substancje, albo polegać na klasyfikacji dokonanej przez podmiot występujący wcześniej w łańcuchu dostaw. Należy zatem w niniejszym rozporządzeniu przewidzieć, że wszystkie podmioty gospodarcze, w tym detaliści, którzy zamierzają udostępniać przeciętnym użytkownikom substancje objęte ograniczeniami na mocy niniejszego rozporządzenia, powinny dopilnować, aby opakowanie wskazywało, że nabycie, posiadanie lub używanie tej substancji lub mieszaniny przez przeciętnych użytkowników podlega ograniczeniom.

(5b)  Aby na szczeblu krajowym zapewnić poziom ochrony przed nielegalnym używaniem prekursorów materiałów wybuchowych podobny do poziomu, który zamierza się osiągnąć niniejszym rozporządzeniem na szczeblu unijnym, lub wyższy od tego poziomu, niektóre państwa członkowskie wprowadziły już środki ustawodawcze w odniesieniu do pewnych substancji, które są używane nielegalnie. Niektóre z tych substancji są wymienione w załącznikach w momencie przyjęcia niniejszego rozporządzenia, a na inne być może zostaną nałożone ograniczenia na szczeblu unijnym w przyszłości. Zmniejszenie ochrony w drodze środków na szczeblu unijnym byłoby sprzeczne z niniejszym rozporządzeniem, dlatego w ramach klauzuli ochronnej należy wprowadzić mechanizm, na mocy którego takie środki krajowe mogłyby nadal obowiązywać.

(6)  Nielegalne wytwarzanie materiałów wybuchowych domowym sposobem powinno zostać utrudnione przez wprowadzenie limitów stężeń ▌substancji, które mogą być używane jako prekursory materiałów wybuchowych. Poniżej tych limitów stężeń, określonych w załączniku I, swobodny obrót jest zapewniony dzięki mechanizmowi ochronnemu, ale należy ograniczyć dostęp przeciętnych użytkowników do tych substancji powyżej tych limitów stężeń. Powyżej tych limitów stężeń przeciętny użytkownik powinien zatem co do zasady nie mieć możliwości nabycia, wprowadzenia, posiadania ani użycia tych substancji.

(6a)  W przypadku legalnych zastosowań należy jednak dopuścić stosowanie systemu, w ramach którego przeciętni użytkownicy mieliby możliwość nabycia, wprowadzenia, posiadania czy użycia substancji wymienionych w załączniku I, o ile posiadają stosowną koncesję.

(6b)  Ponadto, wobec faktu, że część państw członkowskich posiada już ugruntowane systemy rejestracji, wykorzystywane do celów kontroli udostępniania na rynku niektórych lub wszystkich substancji wymienionych w załączniku I, należy dopuścić stosowanie takiego systemu do części lub wszystkich substancji wymienionych w załączniku I zgodnie z systemem rejestracji określonym w niniejszym rozporządzeniu.

(6c)  Zważywszy, że nadtlenek wodoru, nitrometan i kwas azotowy są powszechnie wykorzystywane do legalnych zastosowań przez przeciętnych użytkowników, państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania systemu rejestracji zgodnie z systemem określonym w niniejszym rozporządzeniu w miejsce systemu koncesji, aby zapewnić dostęp do tych substancji w niższych stężeniach.

(6d)  Cele niniejszego rozporządzenia, ze względu na jego bardzo szczegółowy przedmiot, można zrealizować, zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, zostawiając państwom członkowskim swobodę wyboru, czy nie dopuszczą żadnego dostępu do substancji wymienionych w załączniku I w przypadku przeciętnych użytkowników lub czy udzielą ograniczonego dostępu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.

(6e)  Aby zrealizować uzasadnione cele bezpieczeństwa publicznego, a jednocześnie zadbać o jak najmniejsze zakłócenie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, należy stworzyć system udzielania koncesji stanowiący, że przeciętny użytkownik, który nabył substancję wymienioną w załączniku I – lub mieszaninę lub substancję zawierającą tę substancję – w stężeniu powyżej stężenia określonego w tym załączniku, miałby możliwość wprowadzania jej z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego do państwa członkowskiego, które dopuszcza dostęp do tych substancji zgodnie z którymkolwiek z systemów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(6f)  Aby wykonanie przepisów dotyczących wprowadzania prekursorów materiałów wybuchowych było skuteczne, pożądane jest dopilnowanie przez państwa członkowskie, aby podróżni z zagranicy byli informowani o ograniczeniach stosowanych do wprowadzania substancji wymienionych w załączniku I, lub mieszanin lub substancji zawierających te substancje. Z tego samego powodu pożądane jest, by państwa członkowskie dopilnowały także, aby przeciętni użytkownicy byli informowani o tych samych ograniczeniach stosowanych do małych przesyłek skierowanych do osób prywatnych lub do przesyłek zamawianych zdalnie przez konsumentów końcowych.

(6g)  Informacje przekazywane przez państwa członkowskie przemysłowi, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), mogą stanowić ważny środek ułatwiający zapewnienie zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia, biorąc pod uwagę znaczenie minimalizacji obciążeń administracyjnych dla MŚP.

(7)  Ponieważ zakazanie wykorzystywania prekursorów materiałów wybuchowych w działalności zawodowej byłoby nieproporcjonalnym środkiem, ograniczenia dotyczące wprowadzania, udostępniania, posiadania i używania tych prekursorów materiałów wybuchowych powinny dotyczyć wyłącznie przeciętnych użytkowników. Z uwagi na ogólne cele niniejszego rozporządzenia należy jednak przewidzieć mechanizm zgłaszania, który obejmie zarówno użytkowników zawodowych w całym cyklu dostaw, jak i przeciętnych użytkowników zaangażowanych w transakcje, które z powodu ich charakteru lub skali należy uznać za podejrzane. Do tego celu państwa członkowskie powinny ustanowić krajowe punkty kontaktowe obsługujące zgłoszenia podejrzanych transakcji.

(7a)  Transakcje, w których na przykład potencjalny nabywca: jest klientem (zawodowym lub przeciętnym użytkownikiem) wcześniej nieznanym detaliście, wydaje się niepewny, jak użyje nabywanych substancji, wydaje się niezaznajomiony z jej zamierzonym użyciem lub nie może go w wiarygodny sposób wyjaśnić, zamierza nabyć nietypowe ilości, nietypowe stężenia lub nietypowe kombinacje substancji, nie chce przedstawić dowodu tożsamości lub podać miejsca zamieszkania lub nalega na skorzystanie z nietypowych metod płatności, w tym płatności dużą ilością gotówki, można uznać za podejrzane, a podmioty gospodarcze mogą zastrzec sobie prawo do odmowy takiej transakcji.

(7b)  Wobec ogólnych celów niniejszego rozporządzenia pożądane jest również, by krajowy punkt kontaktowy był informowany przez właściwy organ udzielający koncesji każdorazowo o odmownym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie koncesji, jeżeli odmowa jest oparta na powodach uzasadniających wątpliwości co do legalności zamierzonego użycia lub zamiarów użytkownika. Wskazane również jest, by właściwy organ udzielający koncesji powiadomił krajowy punkt kontaktowy o każdym przypadku zawieszenia lub odwołania koncesji.

(7c)  Do celów prewencji i wykrywania potencjalnego niezgodnego z prawem używania prekursorów materiałów wybuchowych wskazane jest, by krajowy punkt kontaktowy prowadził ewidencję zgłoszeń podejrzanych transakcji oraz by właściwy organ krajowy podjął niezbędne kroki w celu zbadania konkretnych okoliczności, w tym autentyczności danej działalności gospodarczej prowadzonej przez zawodowego użytkownika dokonującego podejrzanej transakcji.

(8)  Nie jest technicznie możliwe wprowadzenie limitów stężeń urotropiny zawartej w tabletkach paliwowych. Ponadto istnieje wiele legalnych zastosowań kwasu siarkowego, acetonu, azotanu potasu, azotanu sodu, azotanu wapnia i azotanu amonu. Rozporządzenie na szczeblu unijnym w sprawie ograniczenia sprzedaży tych substancji przeciętnym użytkownikom spowodowałoby nieproporcjonalnie wysokie koszty administracyjne i koszty przestrzegania przepisów dla konsumentów, organów publicznych i przedsiębiorstw. Niemniej z uwagi na cele niniejszego rozporządzenia należy przyjąć środki ułatwiające zgłaszanie podejrzanych transakcji▌ dotyczących tabletek paliwowych zawierających urotropinę oraz takich innych prekursorów, dla których brakuje bezpiecznych i odpowiednich alternatyw.

(8a)  Środki przyjęte w odniesieniu do różnych prekursorów objętych niniejszym rozporządzeniem różnią się w tym względzie: w miarę możliwości w stosunku do jednych ustalono limity stężeń, powyżej których dostęp do tych substancji chemicznych jest ograniczony, natomiast w stosunku do innych substancji przewidziano tylko zgłaszanie podejrzanych transakcji. Do kryteriów określania tego, jakie środki mają zastosowanie do których substancji chemicznych, należą: poziom zagrożenia związany z daną substancją chemiczną, wielkość handlu daną substancją chemiczną oraz możliwość ustalenia limitu stężenia, poniżej którego substancja chemiczna mogłaby być wciąż używana do celów, w których została wprowadzona do obrotu. Kryteria te powinny nadal być wskazówką dla dalszych działań, które można by podjąć w odniesieniu do substancji chemicznych nieobjętych obecnie zakresem stosowania rozporządzenia.

(8b)  Kradzieże prekursorów materiałów wybuchowych służą uzyskiwaniu materiałów wyjściowych do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych. Należy zatem przewidzieć zgłaszanie przypadków kradzieży i zniknięcia znacznych ilości wszelkich substancji wymienionych w załącznikach. Aby ułatwić śledzenie sprawców i powiadomić właściwe organy w innych państwach członkowskich o możliwych zagrożeniach, pożądane jest, aby krajowe punkty kontaktowe w każdym stosownym przypadku korzystały z systemu wczesnego ostrzegania ustanowionego w Europolu.

(9)  Ze względu na to, że handel prekursorami materiałów wybuchowych może prowadzić do nielegalnego wytwarzania improwizowanych urządzeń wybuchowych, państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(10)  Na mocy załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) [4] zakazuje się dostarczania przeciętnym użytkownikom azotanu amonu, który mógłby być bezpośrednio nielegalnie użyty jako prekursor materiałów wybuchowych. Nie jest zatem konieczne włączenie azotanu amonu do załącznika I do niniejszego rozporządzenia. Dozwolone jest jednak dostarczanie azotanu amonu pewnym użytkownikom zawodowym, głównie rolnikom. Powinien on zatem być objęty mechanizmem zgłaszania podejrzanych transakcji, ponieważ w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 nie ma równoważnego wymogu. W ramach przeglądu Komisja powinna [dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie analizujące możliwości przeniesienia przepisów dotyczących azotanu amonu z rozporządzenia REACH do niniejszego rozporządzenia.

(11)  Niniejsze rozporządzenie wymaga przetwarzania danych osobowych, a następnie ich ujawniania osobom trzecim w przypadku podejrzanych transakcji. Oznacza to poważną ingerencję w podstawowe prawo do życia prywatnego oraz prawo do ochrony danych osobowych. Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[5] reguluje przetwarzanie danych osobowych odbywające się w ramach niniejszego rozporządzenia. Należy zatem zagwarantować odpowiednią ochronę prawa do ochrony danych osobowych jednostkom, których dane osobowe są przetwarzane w ramach stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia. W szczególności przetwarzanie danych osobowych w związku z udzielaniem koncesji, rejestracją transakcji oraz zgłaszaniem transakcji podejrzanych powinno odbywać się zgodnie z dyrektywą 95/46/WE, z uwzględnieniem ogólnych zasad ochrony danych, dotyczących minimalizacji danych, zasady celowości, proporcjonalności oraz potrzeby i wymogu okazania należytego poszanowania dla praw podmiotu danych w odniesieniu do dostępu do tych danych, ich sprostowania i usunięcia.

(12)  Ze względu na to, że substancje chemiczne wykorzystywane przez terrorystów i innych przestępców do wytwarzania domowymi sposobami materiałów wybuchowych mogą się szybko zmieniać, należy zapewnić możliwość obejmowania systemem przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu innych substancji, niekiedy w trybie pilnym.

(13)  W celu uwzględnienia tendencji w zakresie niezgodnego z przeznaczeniem używania substancji chemicznych jako prekursorów materiałów wybuchowych oraz z zastrzeżeniem przeprowadzenia z odpowiednimi zainteresowanymi stronami stosownych konsultacji w celu uwzględnienia potencjalnie znacznych skutków dla podmiotów gospodarczych, prawo do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do zmian załącznika I do niniejszego rozporządzenia, jeżeli chodzi o limity stężenia substancji, oraz załącznika II do niniejszego rozporządzenia, jeżeli chodzi o dodawanie substancji. Szczególnie istotne jest, aby w ramach swoich prac przygotowawczych Komisja przeprowadzała odpowiednie konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów. Podczas przygotowywania i opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić równoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(13a)  Komisja powinna prowadzić stały przegląd załącznika I i w uzasadnionych przypadkach przygotować wniosek ustawodawczy, aby dodać nową substancję do tego załącznika lub aby skreślić daną substancję z załączników, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, w celu uwzględnienia tendencji w zakresie niezgodnego z przeznaczeniem używania substancji chemicznych jako prekursorów materiałów wybuchowych.

(13b)  Aby uwzględnić substancje niewymienione w wykazie na mocy niniejszego rozporządzenia, ale co do których dane państwo członkowskie znajduje uzasadnione powody, by sądzić, że mogłyby one zostać użyte do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych, należy wprowadzić klauzulę ochronną przewidującą odpowiednią procedurę unijną.

(13c)  Ponadto z uwagi na szczególne zagrożenia, którymi ma się zająć niniejsze rozporządzenie, należy przewidzieć, że państwa członkowskie w pewnych okolicznościach mogą przyjmować środki ochronne również w odniesieniu do substancji już wymienionych w załącznikach.

(13d)  W związku z wymogami na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do informacji przekazywanych Komisji i państwom członkowskim nie należy uzależniać takich nowych środków ochronnych od systemu określonego w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych[6], bez względu na to, czy środki te odnoszą się do substancji już wymienionych w załącznikach czy do substancji w nich niewymienionych.

(13e)  W związku z charakterem niniejszego rozporządzenia i wpływem, jaki może ono mieć na bezpieczeństwo obywateli i na rynek w Unii, Komisja powinna, opierając się przy tym na regularnych dyskusjach w Stałym Komitecie ds. Prekursorów, przedstawić sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady analizujące wszelkie problemy wynikające z wykonania niniejszego rozporządzenia, konieczność i wykonalność rozszerzenia zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, zarówno jeżeli chodzi o objęcie nim zawodowych użytkowników, jak i o włączenie substancji niesklasyfikowanych, będących prekursorami materiałów wybuchowych, do przepisów w sprawie zgłaszania podejrzanych transakcji, przypadków zniknięcia i kradzieży. W tym kontekście „substancja niesklasyfikowana, będąca prekursorem materiałów wybuchowych” powinna oznaczać każdą substancję, która, chociaż nie wymieniono jej w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, została określona jako substancja wykorzystywana do wytwarzania domowym sposobem materiałów wybuchowych. Oprócz tego Komisja powinna, uwzględniając w ten sposób odpowiednie doświadczenia państw członkowskich oraz aspekt kosztów i korzyści, przedstawić sprawozdanie analizujące zasadność i wykonalność dalszego wzmacniania i harmonizacji systemu w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego.

(14)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia – a mianowicie ograniczenie dostępu przeciętnych użytkowników do substancji chemicznych, które mogą zostać wykorzystane do wytwarzania domowym sposobem materiałów wybuchowych – nie mogą zostać w sposób wystarczający osiągnięte przez państwa członkowskie, a ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia Europejska może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości. Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(14a)  Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię na mocy art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[7].

(15)  Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza z zasadami ochrony danych osobowych, wolnością działalności gospodarczej, prawem własności i zasadą niedyskryminacji. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia zharmonizowane przepisy dotyczące udostępniania na rynku, posiadania, używania i wprowadzania do Unii substancji lub mieszanin, które mogą być użyte do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych, w celu ograniczenia ich dostępności dla przeciętnych użytkowników, oraz zapewniające odpowiednie zgłaszanie podejrzanych transakcji w ramach całego łańcucha dostaw.

Niniejsze rozporządzenie nie narusza innych bardziej rygorystycznych przepisów prawa unijnego dotyczących substancji wymienionych w załącznikach.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do substancji wymienionych w załącznikach oraz mieszanin lub substancji zawierających takie substancje.

2.  Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:

a)  wyrobów określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[8];

b)  wyrobów pirotechnicznych określonych w▌ dyrektywie 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[9], wyrobów pirotechnicznych o przeznaczeniu niekomercyjnym używanych, zgodnie z prawem krajowym, przez siły zbrojne, organy ścigania lub straż pożarną, wyposażenia należącego do zakresu stosowania dyrektywy Rady 96/98/WE[10], wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle lotniczym oraz spłonek przeznaczonych do zabawek;

▌

(ba)  produktów leczniczych, w przypadku gdy są one legalnie udostępniane przeciętnym użytkownikom na podstawie recepty lekarskiej zgodnie z właściwym prawem krajowym.

 

Artykuł 3

Definicje

1.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)  „udostępnianie” oznacza dostarczanie, za opłatą lub bezpłatnie;

b)  „używanie” oznacza każde przetwarzanie, opracowanie, przechowywanie, obrabianie, mieszanie i wytwarzanie wyrobów lub inne wykorzystywanie;

c)  „wprowadzanie” oznacza akt wprowadzenia substancji na terytorium danego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego lub z państwa trzeciego;

d)  „przeciętny użytkownik” oznacza każdą osobę fizyczną działającą w celach, które nie mieszczą się w ramach jej działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej;

e)  „podejrzana transakcja” oznacza każdą transakcję dotyczącą substancji wymienionych w załącznikach – lub mieszanin lub substancji zawierających te substancje – w tym obejmującą użytkowników zawodowych, w przypadku gdy są uzasadnione powody, by podejrzewać, że dana substancja lub mieszanina jest przeznaczona do produkcji materiałów wybuchowych domowymi sposobami,

▌

f.  „podmiot gospodarczy” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub podmiot publiczny albo grupę takich osób lub organów, które dostarczają ▌produkty lub świadczą usługi na rynku.

▌

2.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje „substancji”, „mieszaniny”, i „wyrobu” zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006.

 

Artykuł 4

Wprowadzanie, udostępnianie, posiadanie i używanie

1.   Substancje wymienione w załączniku I – lub mieszaniny lub substancje zawierające te substancje – nie są udostępniane przeciętnym użytkownikom, wprowadzane, posiadane ani używane przez nich, chyba że stężenie substancji w formie, w jakiej została udostępniona, jest niższe od limitu określonego w tym załączniku▌lub równe temu limitowi.

2.   Niezależnie od ust. 1 substancje wymienione w załączniku I – lub mieszaniny lub substancje zawierające te substancje – mogą być udostępniane przeciętnym użytkownikom, posiadane i używane przez nich w stężeniach wyższych niż stężenia określone w tym załączniku, pod warunkiem że przeciętny użytkownik otrzyma i na żądanie przedłoży koncesję na nabywanie, posiadanie lub używanie danej substancji – lub mieszaniny lub substancji zawierającej daną substancję – w stężeniach wyższych niż stężenia określone w załączniku I, wydaną zgodnie z art. 5 przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ta substancja – lub mieszanina lub substancja zawierająca tę substancję – będzie nabywana, posiadana lub używana.

2a.  Niezależnie od ust. 1 i 2 następujące substancje – lub mieszaniny lub substancje zawierające te substancje – mogą być udostępniane przeciętnym użytkownikom, posiadane i używane przez nich, jeżeli podmiot gospodarczy, który udostępnia substancję – lub mieszaninę lub substancję zawierającą tę substancję – rejestruje każdą transakcję zgodnie z systemem określonym w art. 5a:

(i)  nadtlenek wodoru w stężeniach wyższych niż określono w załączniku I, lecz niższych niż lub równych 35% wagowo;

(ii)  nitrometan w stężeniach wyższych niż określono w załączniku I, lecz niższych niż lub równych 40% wagowo;

(iii)  kwas azotowy w stężeniach wyższych niż określono w załączniku I, lecz niższych niż lub równych 10% wagowo.

2b.  Państwa członkowskie same decydują, czy nie dopuszczą wyjątków od ust. 1 lub czy wprowadzą system wydawania koncesji zgodnie z ust. 2 lub system rejestracji zgodnie z ust. 2a.

2c.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach, które przyjmują, aby wprowadzić w życie systemy, o których mowa w ust. 2 i 2a. W przypadku gdy nie wszystkie substancje z załącznika I objęte są wydaniem koncesji lub rejestracją, w powiadomieniu tym wyraźnie wymienia się, które substancje są objęte tym środkiem (tymi środkami).

2d.  Komisja podaje do wiadomości publicznej wykaz środków notyfikowanych przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 2b.

3.  W przypadku gdy przeciętny użytkownik zamierza wprowadzić substancje wymienione w załączniku I – lub mieszaniny lub substancje zawierające te substancje – w stężeniach wyższych niż stężenia określone w tym załączniku, na terytorium państwa członkowskiego, które wprowadziło odstępstwo od ust. 1 poprzez zastosowanie systemu koncesji zgodnie z ust. 2 lub systemu rejestracji zgodnie z ust. 2a lub art. 15a, osoba taka otrzymuje i na żądanie przedkłada właściwemu organowi krajowemu koncesję wydaną zgodnie z zasadami określonymi w art. 5, która jest ważna w tym państwie członkowskim.

▌

5.  Podmiot gospodarczy, który udostępnia substancję wymienioną w załączniku I lub mieszaninę lub substancję zawierającą substancję wymienioną w załączniku I ▌przeciętnemu użytkownikowi zgodnie z ust. 2, żąda, w odniesieniu do każdej transakcji, przedłożenia koncesji lub, w przypadku udostępnienia zgodnie z ust. 2a, rejestruje transakcję zgodnie z systemem ustanowionym przez państwo członkowskie, w którym substancja wymieniona w załączniku I lub mieszanina lub substancja zawierająca substancję wymienioną w załączniku I są udostępniane.

Artykuł 4aa

Etykietowanie

Podmiot gospodarczy, który zamierza udostępnić substancje wymienione w załączniku I – lub mieszaniny lub substancje zawierające te substancje – przeciętnym użytkownikom, w przypadkach gdy stężenie danej substancji w formie, w której jest udostępniana, jest wyższe od limitu określonego w załączniku I, dopilnowuje – albo samodzielnie przyklejając odpowiednią etykietę, albo sprawdzając, że odpowiednia etykieta jest przyklejona – aby opakowanie wyraźnie wskazywało, że nabycie, posiadanie lub używanie tej substancji lub mieszaniny przez przeciętnych użytkowników podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 4 ust. 1, 2 i 2a.

Artykuł 4a

Swobodny przepływ

Bez uszczerbku dla art. 1 zdanie drugie i dla art. 9a oraz o ile niniejsze rozporządzenie lub inne przepisy unijne nie stanowią inaczej, państwa członkowskie – z powodów związanych z zapobieganiem nielegalnemu wytwarzaniu materiałów wybuchowych – nie zabraniają, nie ograniczają ani nie utrudniają udostępniania na rynku:

-  substancji wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w stężeniach niższych niż limity w nim określone, lub

-  substancji wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 5

Koncesje

1.  Każde państwo członkowskie, które wydaje koncesje przeciętnym użytkownikom mającym uzasadniony interes, aby nabyć, wprowadzać, posiadać i stosować co najmniej jedną substancję wymienioną w załączniku I, lub mieszaninę lub substancję zawierającą te substancje, w stężeniach wyższych niż stężenia określone w tym załączniku, ustanawia przepisy dotyczące udzielania koncesji przewidzianej w art. 4 ust. 2 i 3. Rozpatrując wniosek o udzielenie koncesji, właściwy organ państwa członkowskiego uwzględnia wszystkie istotne okoliczności, a w szczególności zgodność z prawem zamierzonego użycia substancji. Koncesji odmawia się, jeżeli istnieją uzasadnione powody, by wątpić w to, że zamierzone użycie jest zgodne z prawem lub że użytkownik zamierza użyć substancji do celu zgodnego z prawem.

2.  Właściwy organ może zdecydować, jak ograniczyć ważność koncesji: do jednorazowego lub do wielokrotnego użycia oraz do okresu nieprzekraczającego trzech lat. Właściwy organ może zobowiązać posiadacza koncesji do wykazania, aż do wyznaczonego wygaśnięcia koncesji, że warunki, na których koncesja została przyznana, są nadal spełnione. W koncesji wymienia się substancje, które posiadacz koncesji może nabywać lub posiadać lub których może używać.

3.  Właściwe organy mogą zażądać od wnioskodawców uiszczenia opłaty za wniosek o udzielenie koncesji. Opłaty te nie przekraczają kosztów rozpatrzenia wniosku.

4.  Koncesja może zostać zawieszona lub cofnięta przez właściwy organ w przypadkach, w których istnieją uzasadnione powody, by sądzić, że warunki, na jakich koncesja została udzielona, nie są już spełniane.

5.  Odwołania od decyzji właściwego organu, jak również spory dotyczące spełnienia warunków koncesji, rozpatruje odpowiedni organ odpowiedzialny na mocy prawa krajowego.

6.  Koncesje udzielone przez właściwe organy danego państwa członkowskiego mogą być uznawane w innych państwach członkowskich. Przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja sporządza, po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Prekursorów, wytyczne na temat szczegółów technicznych koncesji, by ułatwić wzajemne uznawanie koncesji. Wytyczne te zawierają także informacje na temat tego, jakie dane należy zawrzeć w ważnych koncesjach na wprowadzanie, w tym projekt formatu takich koncesji.

Artykuł 5a

Rejestracja transakcji

1.  Rejestracja, o której mowa w art. 4 ust. 2a, obejmuje co najmniej następujące informacje:

a)  imię i nazwisko, adres i w stosownych przypadkach numer identyfikacyjny przeciętnego użytkownika lub rodzaj i numer dokumentu tożsamości;

b)  nazwa substancji lub mieszaniny, w tym jej stężenie;

c)  ilość substancji lub mieszaniny;

d)  zamierzone użycie substancji lub mieszaniny zadeklarowane przez przeciętnego użytkownika;

e)  data i miejsce transakcji;

f)  podpis przeciętnego użytkownika.

2.  Do celów rejestracji, o której mowa w ust. 1, przeciętny użytkownik przedstawia oficjalny dokument tożsamości.

3.  Dokumenty rejestracyjne są przechowywane przez okres [pięciu lat] od dnia zawarcia transakcji. W tym okresie rejestry udostępniane są do inspekcji na żądanie właściwych organów.

4.  Informacje na temat rejestracji przechowywane są na papierze lub na innym trwałym nośniku i są udostępniane w każdym momencie w okresie przewidzianym w ust. 3. Wszelkie dane przechowywane elektronicznie muszą:

a)  zgadzać się z formatem i treścią odnośnych dokumentów papierowych oraz

b)  być bezpośrednio dostępne w każdym momencie przez cały okres przewidziany w ust. 3.

Artykuł 6

Zgłaszanie podejrzanych transakcji, zniknięcia i kradzieży

1.   Podejrzane transakcje dotyczące substancji wymienionych w załącznikach – lub mieszanin lub substancji zawierających te substancje – podlegają zgłoszeniu zgodnie z niniejszym artykułem.

2.   Każde państwo członkowskie ustanawia jeden krajowy punkt kontaktowy lub większą ich liczbę, wyraźnie podając ich numery telefonu i adresy poczty elektronicznej na potrzeby zgłaszania podejrzanych transakcji.

3.   Podmioty gospodarcze, które mają uzasadnione powody, by sądzić, że proponowana transakcja dotycząca co najmniej jednej substancji wymienionej w załącznikach – lub mieszaniny lub substancji zawierającej te substancje – jest podejrzaną transakcją, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, a w szczególności, w przypadku gdy potencjalny nabywca:

-  wydaje się niepewny, jak użyje substancji lub mieszaniny;

-  wydaje się niezaznajomiony z zamierzonym użyciem substancji lub mieszaniny lub nie może go w wiarygodny sposób wyjaśnić;

-  zamierza nabyć nietypowe ilości, nietypowe kombinacje lub nietypowe stężenia substancji do użytku własnego;

-  nie chce przedstawić dowodu tożsamości lub podać miejsca zamieszkania; lub

-  nalega na skorzystanie z nietypowych metod płatności, w tym płatności dużą ilością gotówki;

  mogą zastrzec sobie prawo do odmowy transakcji oraz dokonują zgłoszenia bez zbędnej zwłoki, obejmującego w miarę możliwości informacje o tożsamości klienta, krajowemu punktowi kontaktowemu państwa członkowskiego, w którym transakcja została zaproponowana.

▌

5.   Podmioty gospodarcze zgłaszają także zniknięcia i kradzieże znacznych ilości substancji wymienionych w załącznikach – oraz mieszanin lub substancji zawierających te substancje – krajowemu punktowi kontaktowemu państwa członkowskiego, w którym kradzież miała miejsce.

6.   W celu ułatwienia współpracy między właściwymi organami oraz podmiotami gospodarczymi ▌Komisja, po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Prekursorów, sporządzi przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia wytyczne, by wspomóc chemiczny łańcuch dostaw i, w stosownych przypadkach, właściwe organy, a następnie będzie je regularnie aktualizować. Wytyczne te będą zawierać w szczególności:

a)  informacje, w jaki sposób rozpoznać i zgłosić podejrzane transakcje, w szczególności w odniesieniu do stężeń lub ilości substancji wymienionych w załączniku II, poniżej których zwykle niepotrzebne są żadne działania;

(aa)  informacje, w jaki sposób rozpoznać i zgłosić przypadki zniknięcia i kradzieży znacznych ilości;

▌

c)  inne informacje, które mogą zostać uznane za użyteczne.

7.   Właściwe organy państw członkowskich dopilnowują, aby wytyczne przewidziane w ust. 6 ▌były regularnie rozpowszechniane w sposób uznany za odpowiedni przez właściwe organy, zgodnie z celami wytycznych.

Artykuł 7

Ochrona danych

Każde państwo członkowskie dopilnowuje, aby przetwarzanie danych osobowych prowadzone w związku z zastosowaniem niniejszego rozporządzenia było zgodne z dyrektywą 95/46/WE[11]. W szczególności każde państwo członkowskie dopilnowuje, aby przetwarzanie danych osobowych niezbędnych do udzielenia koncesji na mocy art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia lub do rejestracji transakcji na mocy art. 4, 5a i 15a niniejszego rozporządzenia oraz do zgłaszania podejrzanych transakcji na mocy art. 6 niniejszego rozporządzenia było zgodne z dyrektywą 95/46/WE.

Artykuł 8

Sankcje

Każde państwo członkowskie ustanawia przepisy dotyczące sankcji za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wykonania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 9

Zmiana załączników

1.  ▌Komisja jest uprawniona do przyjmowania ▌aktów delegowanych zgodnie z art. 10, w odniesieniu do zmian wartości limitów w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, o ile jest to konieczne w celu uwzględnienia tendencji w zakresie nielegalnego używania substancji chemicznych jako prekursorów materiałów wybuchowych lub na podstawie badań i testów, a także w odniesieniu do dodawania substancji w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy jest to konieczne w celu uwzględnienia tendencji w zakresie nielegalnego używania substancji chemicznych jako prekursorów materiałów wybuchowych. Komisja w ramach przygotowań aktów delegowanych stara się przeprowadzać konsultacje z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w szczególności z sektorem chemicznym i detalicznym.

Jeżeli, w przypadku nagłej zmiany oceny ryzyka związanego z niezgodnym z przeznaczeniem wykorzystaniem substancji chemicznych do wytwarzania domowym sposobem materiałów wybuchowych, zachodzi szczególnie pilna potrzeba, do aktów delegowanych przyjętych zgodnie z niniejszym artykułem ma zastosowanie procedura, o której mowa w art. 13.

1a.  Komisja przyjmuje oddzielny akt delegowany w odniesieniu do każdej zmiany wartości limitów w załączniku I i każdej nowej substancji dodawanej do załącznika II. Każdy akt delegowany oparty jest na analizie wykazującej, że żadna zmiana nie prowadzi do nieproporcjonalnych obciążeń podmiotów gospodarczych lub konsumentów, przy uwzględnieniu celów, które mają być realizowane.

Artykuł 9a

Klauzula ochronna

1.  W przypadku gdy dane państwo członkowskie ma uzasadnione powody, by sądzić, że konkretna substancja niewymieniona w załącznikach mogłaby zostać użyta do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych, może ono ograniczyć udostępnianie na rynku tej substancji – lub dowolnej mieszaniny lub substancji zawierającej tą substancję – lub zabronić jej udostępniania, lub określić, że należy zgłaszać podejrzane transakcje dotyczące tej substancji zgodnie z art. 6.

2.  W przypadku gdy dane państwo członkowskie ma uzasadnione powody, by sądzić, że konkretna substancja wymieniona w załączniku I mogłaby zostać użyta do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych w niższym stężeniu niż wartość limitu określona w załączniku I, może ono jeszcze bardziej ograniczyć udostępnianie na rynku tej substancji lub zabronić jej udostępniania przez nałożenie niższego maksymalnego dopuszczalnego limitu stężenia.

2a.  W przypadku gdy dane państwo członkowskie ma uzasadnione powody, by ustalić poziom stężenia, powyżej którego substancja wymieniona w załączniku II powinna podlegać ograniczeniom mającym zastosowanie do substancji wymienionych w załączniku I, może ono ograniczyć udostępnianie na rynku tej substancji lub zabronić jej udostępniania przez nałożenie maksymalnego dopuszczalnego stężenia.

3.  Państwo członkowskie nakładające ograniczenia lub zakazy w odniesieniu do substancji zgodnie z przepisami w ust. 1, 2 lub 2a niezwłocznie informuje o tym Komisję i inne państwa członkowskie, podając powody tej decyzji.

4.  W świetle informacji przekazanych na mocy ust. 3 Komisja niezwłocznie analizuje, czy należy przygotować zmiany załączników zgodnie z art. 9 ust. 1 lub czy przygotować wniosek ustawodawczy mający na celu zmianę załączników. Zainteresowane państwa członkowskie w stosownych przypadkach zmieniają lub uchylają swoje środki krajowe, aby uwzględnić wszelkie takie zmiany załączników.

5.  Nie później niż [3 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich istniejących krajowych środkach, które zostały przyjęte, aby ograniczyć udostępnianie na rynku substancji – lub dowolnej mieszaniny lub substancji zawierającej tę substancję – lub zakazać jej udostępniania ze względu na możliwość użycia ich do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych.

Artykuł 10

Wykonywanie przekazanych uprawnień

0.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

1.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych ▌, o których mowa w art. 9, powierza się Komisji na okres 5 lat od [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed zakończeniem wspomnianego okresu 5 lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

1a.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Staje się ona skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Decyzja ta nie wpływa na ważność obowiązujących już aktów delegowanych.

2.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

2a.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9 wchodzi w życie, pod warunkiem że ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od powiadomienia Parlamentu Europejskiego i Rady o tym akcie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten zostaje przedłużony [o 2 miesiące].

▌

Artykuł 13

Tryb pilny

1.  Akty delegowane przyjęte na podstawie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. W powiadomieniu o akcie skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady podane zostają powody, dla których skorzystano z trybu pilnego.

2.  Parlament Europejski lub Rada mogą ▌wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2a. W takim przypadku Komisja uchyla dany akt niezwłocznie po otrzymaniu powiadomienia o decyzji o sprzeciwie wyrażonym przez Parlament Europejski lub Radę.

▌

Artykuł 15

Przepisy przejściowe

Posiadanie i używanie przez przeciętnych użytkowników substancji wymienionych w załączniku I – lub mieszanin lub substancji zawierających takie substancje – w stężeniach przekraczających limity określone w załączniku I jest nadal dozwolone do [36 miesięcy po opublikowaniu].

Artykuł 15a

Istniejące systemy rejestracji

Państwa członkowskie, które w dniu [data wejścia w życie określona w art. 17] posiadają system zobowiązujący podmioty gospodarcze, które udostępniają przeciętnym użytkownikom co najmniej jedną substancję, którą wymieniono w załączniku I, lub mieszaninę lub substancję zawierającą te substancje, w stężeniu wyższym niż stężenia określone w tym załączniku, do rejestrowania każdej takiej transakcji, mogą wprowadzić odstępstwo od art. 4 ust. 1 i 2 poprzez zastosowanie takiego systemu rejestracji zgodnie z systemem określonym w art. 5a do niektórych lub wszystkich substancji wymienionych w załączniku I. Zasady ustanowione w art. 4 ust. 2b–5 stosuje się odpowiednio.

 

Artykuł 16

Przegląd

1.  Komisja przedstawia sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady do [trzy lata od daty rozpoczęcia stosowania, o której mowa w art. 17], w którym analizuje:

a)  wszelkie problemy, które mogły się pojawić w wyniku działania niniejszego rozporządzenia w praktyce;

(aa)  konieczność i wykonalność dalszego wzmacniania i harmonizacji systemu w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego spowodowanego terroryzmem i inną poważną działalnością przestępczą, z uwzględnieniem doświadczeń państw członkowskich w stosowaniu niniejszego rozporządzenia – w tym wszelkich stwierdzonych luk bezpieczeństwa– a także aspektu kosztów i korzyści dla państw członkowskich, podmiotów gospodarczych i innych odpowiednich podmiotów;

b)  konieczność i wykonalność rozszerzenia zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, aby objąć nim zawodowych użytkowników, przy uwzględnieniu obciążeń nakładanych na podmioty gospodarcze i celów niniejszego rozporządzenia;

c)  konieczność i wykonalność włączenia niesklasyfikowanych substancji będących prekursorami materiałów wybuchowych do przepisów w sprawie zgłaszania podejrzanych transakcji, zniknięć i kradzieży.

2.   Komisja przedstawi sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady do [dwa lata od daty wejścia w życie, o której mowa w art. 17] analizujące możliwości przeniesienia odpowiednich przepisów dotyczących azotanu amonu z rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH) do niniejszego rozporządzenia.

3.  W stosownych przypadkach w świetle sprawozdań, o których mowa ust. 1 i 2, Komisja sporządza wniosek ustawodawczy dla Parlamentu Europejskiego i Rady, tak aby zmienić odpowiednio niniejsze rozporządzenie.

Artykuł 17

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie [dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej]. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od [18 miesięcy po opublikowaniu].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w […] dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego  W imieniu Rady

Przewodniczący  Przewodniczący

[…]  […]

 

ZAŁĄCZNIK I

Substancje, które nie są udostępniane przeciętnym użytkownikom, także w mieszaninach lub substancjach zawierających te substancje, chyba że stężenie jest równe limitom określonym poniżej lub od nich niższe

Nazwa substancji i numer przypisany substancji przez Chemical Abstracts Service

Wartość limitu

 

Kod w Nomenklaturze scalonej (NS) odrębnego związku chemicznego odpowiadającego wymogom uwagi 1 odpowiednio do działu 28 lub 29 NS {zob. rozporządzenie (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., Dz.U. L 287 z 31.10.2009}

Kod w Nomenklaturze scalonej (NS) mieszaniny▌ lub preparatu bez składników (np. rtęć, metale szlachetne, metale ziem rzadkich lub substancje radioaktywne), które przesądziłyby o klasyfikacji według innego kodu NS {zob. rozporządzenie (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., Dz.U. L 287 z 31.10.2009}

Nadtlenek wodoru (CAS RN 7722-84-1)

12% wagowo

2847 00 00

3824 90 97

Nitrometan (CAS RN 75-52-5)

30 % wagowo

2904 20 00

3824 90 97

Kwas azotowy (CAS RN 7697-37-2)

3 % wagowo

2808 00 00

3824 90 97

Chloran potasu (CAS RN 3811-04-9)

40% wagowo

2829 19 00

3824 90 97

Nadchloran potasu (CAS 7778-74-7)

40% wagowo

2829 90 10

3824 90 97

Chloran sodu (CAS RN 7775-09-9)

40% wagowo

2829 11 00

3824 90 97

Nadchloran sodu (CAS 7601-89-0)

40% wagowo

2829 90 10

3824 90 97

▌

▌

▌

▌

 

ZAŁĄCZNIK II

 

Substancje, także w mieszaninach lub w substancjach, w odniesieniu do których podejrzane transakcje podlegają zgłoszeniu

Nazwa substancji i numer przypisany substancji przez Chemical Abstracts Service

Kod w Nomenklaturze scalonej (NS) odrębnego związku chemicznego odpowiadającego wymogom odpowiednio uwagi 1 do działu 28, uwagi 1 do działu 29 lub uwagi 1 lit. b) do rozdziału 31 NS {zob. rozporządzenie (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., Dz.U. L 287 z 31.10.2009}

Kod w Nomenklaturze scalonej (NS) mieszaniny▌ lub preparatu bez składników (np. rtęć, metale szlachetne, metale ziem rzadkich lub substancje radioaktywne), które przesądziłyby o klasyfikacji według innego kodu NS {zob. rozporządzenie (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., Dz.U. L 287 z 31.10.2009}

Urotropina (CAS RN 100-97-0)

2921 29 00

3824 90 97

Kwas siarkowy (CAS RN 7664-93-9)

2807 00 10

3824 90 97

Aceton (CAS RN 67-64-1)

2914 11 00

3824 90 97

Azotan potasu (CAS RN 7757-79-1)

2834 21 00

3824 90 97

Azotan sodu (CAS RN 7631-99-4)

3102 50 10 (naturalny)

3102 50 90 (inny niż naturalny)

3824 90 97

3824 90 97

Azotan wapnia (CAS RN 10124-37-5)

2834 29 80

3824 90 97

Azotan amonu (CAS RN 15245-12-2)

3102 60 00

3824 90 97

Azotan amonu (CAS RN 6484-52-2) [w stężeniu 16% wyrażonym stosunkiem wagi azotu do azotanu amonu lub wyższym]

3102 30 10 (w roztworze wodnym)

3102 30 90 (pozostałe)

3824 90 97

 

__________________________

 

UZASADNIENIE

 

Zakres wniosku Komisji

 

Wniosek Komisji dotyczy rozporządzenia ograniczającego dostęp przeciętnych użytkowników do określonych substancji znajdujących się w powszechnym użyciu, które mogą być jednak wykorzystywane jako prekursory materiałów wybuchowych. Aby chronić swobodny przepływ towarów, osiem substancji wymienionych w załączniku I można nadal sprzedawać w formie skoncentrowanej do udokumentowanego legalnego celu na podstawie koncesji przyznanej przez właściwy organ krajowy lub bez koncesji w stężeniach, które czynią je nieskutecznymi z punktu widzenia wytwarzania materiałów wybuchowych domowym sposobem. W załączniku II wymieniono siedem dodatkowych substancji, w których przypadku nie mają zastosowania koncesje ani poziomy stężenia. Jednak w przypadku wszystkich 15 substancji, a w rzeczywistości w przypadku sprzedaży każdej innej substancji lub mieszaniny niewymienionej konkretnie w tych załącznikach, ale czasem określanej przez Komisję Europejską jako taka, która została wykorzystana do wytwarzania materiałów wybuchowych domowym sposobem, każda transakcja „zasadnie” uznawana za „podejrzaną” powinna zostać zgłoszona pojedynczemu krajowemu punktowi kontaktowemu.

 

Nie będzie to miało wpływu na specjalistycznych użytkowników tych materiałów i sprzedaż między przedsiębiorstwami. Konieczne jest pełne poszanowanie praw obywateli do prywatności. Proces regulacyjny powinien być wystarczająco elastyczny, aby umożliwiać szybkie reagowanie na zmieniające się potrzeby. Do wsparcia tych środków niezbędne byłyby też dobrowolne porozumienia, kodeksy postępowania i lepsze systemy przepływu informacji pomiędzy producentami i detalistami.

 

Stanowisko sprawozdawcy

 

Celem wniosku jest zmniejszenie częstotliwości i skutków ataków terrorystycznych przez ograniczenie dostępu przeciętnych użytkowników do używanych legalnie i na szeroką skalę substancji (oraz ich mieszanin), które w wysokich stężeniach mogą być również używane do wytwarzania materiałów wybuchowych, oraz przez zgłaszanie podejrzanych transakcji dotyczących takich substancji.

 

Wniosek jest ukierunkowany na hurtowników, detalistów i państwa członkowskie. Producenci środków chemicznych prowadzą już kontrole i posiadają dobrowolne kodeksy zgłaszania na przykład prekursorów broni i narkotyków, w związku z czym nie powinni odczuć istotnych skutków tych propozycji. Ilości są w tym przypadku niewielkie w porównaniu z całkowitym poziomem sprzedaży. Nie ma obaw dotyczących zdrowia pracowników i narażenia środowiskowego. Powodzenie będzie zależeć od działań właściwych organów w zakresie gromadzenia i wymiany odpowiednich informacji.

 

Sprawozdawca wyraża poparcie dla działań służących zwalczaniu terroryzmu i zgadza się z ogólnym uzasadnieniem wniosku, a konkretnie z przyjęciem rozporządzenia na mocy art. 114 mającego na celu niedopuszczenie do rozdrobnienia rynku wewnętrznego.

 

Sprawozdawca zgadza się również z zawartym w załączniku I wykazem ośmiu substancji (i ich mieszanin), które na jego mocy podlegają kontroli. Dlatego rozsądnym rozwiązaniem jest dopuszczenie możliwości dalszej sprzedaży substancji w wysokich stężeniach przeciętnym użytkownikom wyłącznie pod warunkiem posiadania koncesji na legalne zastosowania końcowe.

 

Obciążenie kosztami zostałoby podzielone mniej więcej po równo pomiędzy producentów i detalistów (koszty przestrzegania przepisów, oznakowania, przeformułowania i spadku sprzedaży) oraz właściwe organy krajowe, które musiałyby stworzyć niezbędne systemy wydawania koncesji oraz gromadzenia informacji i zgłaszania, a także zapewnić obsługujących je pracowników.

 

Sprawozdawca proponuje ponadto szereg poprawek w celu zastosowania wspólnego porozumienia pomiędzy trzema instytucjami w sprawie praktycznych ustaleń dotyczących stosowania aktów delegowanych, zatwierdzonego przez Konferencję Przewodniczących w dniu 3 marca 2011 r.

PROCEDURA

Tytuł

Wprowadzanie do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych

Odsyłacze

COM(2010)0473 – C7-0279/2010 – 2010/0246(COD)

Data przedstawienia w PE

20.9.2010

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

7.10.2010

 

 

 

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

ENVI

7.10.2010

ITRE

7.10.2010

IMCO

7.10.2010

 

Opinia niewydana

       Data decyzji

ENVI

5.10.2010

ITRE

25.10.2010

IMCO

11.10.2010

 

Sprawozdawca(y)

       Data powołania

Jan Mulder

9.12.2010

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

25.1.2011

13.7.2011

4.10.2011

21.3.2012

 

3.9.2012

 

 

 

Data przyjęcia

3.9.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

50

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Edit Bauer, Simon Busuttil, Philip Claeys, Carlos Coelho, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Ioan Enciu, Frank Engel, Kinga Gál, Kinga Göncz, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Anna Hedh, Salvatore Iacolino, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Timothy Kirkhope, Juan Fernando López Aguilar, Baroness Sarah Ludford, Monica Luisa Macovei, Svetoslav Hristov Malinov, Véronique Mathieu, Anthea McIntyre, Louis Michel, Antigoni Papadopoulou, Georgios Papanikolaou, Carmen Romero López, Judith Sargentini, Birgit Sippel, Rui Tavares, Nils Torvalds, Axel Voss, Renate Weber, Josef Weidenholzer, Cecilia Wikström, Auke Zijlstra

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Anna Maria Corazza Bildt, Cornelis de Jong, Evelyne Gebhardt, Monika Hohlmeier, Franziska Keller, Ádám Kósa, Marian-Jean Marinescu, Antonio Masip Hidalgo, Jan Mulder, Raül Romeva i Rueda, Marie-Christine Vergiat, Glenis Willmott

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Justas Vincas Paleckis, Iuliu Winkler

Data złożenia

11.9.2012

 

 

[1]* Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.
[2]  Dz.U. C […] z […], s. […].
[3]  Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1.
[4]  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.
[5]  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
[6]  Dz.U. L 24 z 21.7.1998, s. 37.
[7]  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
[8]  Dz.U L 396 z 30.12.2006.
[9]  Dz.U. L 154 z 14.6.2007.
[10]  Dz.U L 46 z 17.2.1997.
[11]  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.