Dokument z posiedzenia

 

A7-0288/2012

10.10.2012

*

SPRAWOZDANIE

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie ochrony konsularnej obywateli Unii za granicą

( COM(2011)0881 – C7‑0017/2012 – 2011/0432(CNS) )

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

Sprawozdawczyni: Edit Bauer

PR_CNS_art55am

 

 

Objaśnienie używanych znaków

       *     Procedura konsultacji            

   ***     Procedura zgody

  ***I     Zwykła procedura ustawodawcza (pierwsze czytanie)

 ***II     Zwykła procedura ustawodawcza (drugie czytanie)

  ***III     Zwykła procedura ustawodawcza (trzecie czytanie)

(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu.)

 

 

 

 

 

Poprawki do projektu aktu

W poprawkach Parlamentu zmiany do projektu aktu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą. Oznakowanie zwykłą kursywą jest wskazówką dla służb technicznych dotyczącą propozycji korekty elementów projektu aktu w celu ustalenia tekstu końcowego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub pominiętych w danej wersji językowej). Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.

 

W poprawkach do aktów istniejących trzecia i czwarta linijka w nagłówku poprawki w projekcie aktu zawiera, odpowiednio, odniesienie do istniejącego aktu i postanowienia tego aktu, które ulega zmianie. Fragmenty przepisu aktu istniejącego, do którego Parlament wprowadza zmiany, a który nie został zmieniony w projekcie aktu, zaznacza się wytłuszczonym drukiem. Ewentualne skreślenia w obrębie takich fragmentów zaznaczane są w sposób następujący: [...].

 

 

 

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...............5

UZASADNIENIE......................................................................................................................38

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych...................................................................40

OPINIA Komisji Prawnej.................................................................................................52

PROCEDURA...........................................................................................................................65

 

 

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie ochrony konsularnej obywateli Unii za granicą

( COM(2011)0881 – C7‑0017/2012 – 2011/0432(CNS) )

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

 

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie ( COM(2011)0881 ),

–   uwzględniając art. 23 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0017/2012),

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Prawnej ( A7-0288/2012 ),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2. zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

 

 

Poprawka  1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 6 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(6a) Na podstawie art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne państw członkowskich oraz delegatury Unii w państwach trzecich współpracują ze sobą i przyczyniają się do korzystania przez obywateli Unii z prawa do ochrony na terytorium państw trzecich.

 

Poprawka  2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 7 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) Niereprezentowanym obywatelom wymagającym ochrony w państwach trzecich potrzebna jest sprawna współpraca i koordynacja. Może zaistnieć potrzeba ścisłej współpracy pomiędzy państwem członkowskim obecnym w państwie trzecim i udzielającym pomocy, a państwem członkowskim, z którego pochodzi dany obywatel. W przypadku niereprezentowanych obywateli, lokalna współpraca konsularna może być bardziej złożona, ponieważ wymaga współpracy z organami, które nie posiadają swoich placówek na miejscu. Aby wypełnić tę lukę, należy zapewnić stabilne ramy, które zrekompensują brak ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, z którego pochodzi obywatel.

(7) Niereprezentowanym obywatelom wymagającym ochrony w państwach trzecich potrzebna jest sprawna współpraca i koordynacja. Państwo członkowskie udzielające pomocy i delegatura Unii obecne w państwie trzecim oraz państwo członkowskie, z którego pochodzi dany obywatel, powinny ściśle ze sobą współpracować.

 

Poprawka  3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 7 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(7a) W przypadku niereprezentowanych obywateli, lokalna współpraca konsularna może być bardziej złożona, ponieważ wymaga współpracy z organami, które nie posiadają swoich placówek na miejscu. Aby wypełnić tę lukę, należy zapewnić stabilne ramy, które zrekompensują brak ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, z którego pochodzi obywatel. W ramach miejscowej współpracy konsularnej niereprezentowani obywatele powinni być traktowani z należytą uwagą, na przykład poprzez gromadzenie odpowiednich danych kontaktowych najbliższych regionalnych ambasad i konsulatów państw członkowskich.

 

Poprawka  4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 7 b preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(7b) W celu ułatwienia i usprawnienia ochrony konsularnej, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji niereprezentowanych obywateli, Komisja powinna ustanowić praktyczne wytyczne.

 

Poprawka  5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 8 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8) Obywatele Unii nie są reprezentowani, jeżeli państwo członkowskie, którego są obywatelami nie posiada w państwie trzecim dostępnej ambasady lub konsulatu. Pojęcie dostępności należy interpretować pod kątem zapewnienia ochrony obywatelom.

(8) Obywatele Unii nie są reprezentowani, jeżeli państwo członkowskie, którego są obywatelami, nie posiada w państwie trzecim dostępnej ambasady lub konsulatu lub jeżeli dostęp do ambasady bądź konsulatu stanowiłby dla obywatela danego państwa członkowskiego zbędną stratę cennego czasu i środków finansowych w sytuacji nagłej. Pojęcie dostępności należy interpretować pod kątem zapewnienia ochrony obywatelom.

 

Poprawka 6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 9 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9) Zgodnie z prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego uznanym w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, państwo członkowskie udzielające pomocy powinno zapewnić ochronę członkom rodzin obywateli Unii z państw trzecich na takich samych warunkach jak w przypadku członków rodzin własnych obywateli z państw trzecich. Wszelkie definicje osób zaliczanych do członków rodziny powinny być inspirowane art. 2 i 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich. Państwa członkowskie mogą nie być w stanie dostarczyć wszystkich rodzajów ochrony konsularnej członkom rodziny obywateli z państw trzecich, w szczególności nie są im wydawane tymczasowe dokumenty podróży. Zgodnie z art. 24 Karty, najważniejszym dobrem powinno być najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka, o którym mówi Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r.

(9) Zgodnie z prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego uznanym w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, państwo członkowskie udzielające pomocy powinno zapewnić ochronę członkom rodzin obywateli Unii z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich na takich samych warunkach jak w przypadku członków rodzin własnych obywateli z państw trzecich, biorąc pod uwagę że państwa członkowskie mogą nie być w stanie dostarczyć wszystkich rodzajów ochrony konsularnej członkom rodziny obywateli z państw trzecich, takich jak tymczasowe dokumenty podróży. Państwa członkowskie powinny podjąć jednak wszelkie możliwe działania leżące w ich mocy, aby zapewnić integralność rodziny obywatela. Zgodnie z art. 24 Karty, najważniejszym dobrem powinno być najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka, o którym mówi Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r.

 

Poprawka  7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 9 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(9a) Udzielające pomocy państwo członkowskie powinno rozważyć zapewnienie ochrony także osobom uznanym za uchodźców i bezpaństwowcom oraz innym osobom, które nie posiadają obywatelstwa żadnego państwa członkowskiego, ale zamieszkują w państwie członkowskim i posiadają dokument podróży wydany przez to państwo członkowskie, uwzględniając ich szczególną sytuację.

Uzasadnienie

Osoby uznane za uchodźców i bezpaństwowcy oraz inne osoby, które nie posiadają obywatelstwa żadnego kraju, ale zamieszkują w państwie członkowskim i posiadają dokument podróży wydany przez to państwo członkowskie, nie mogą skorzystać z żadnej ochrony konsularnej jeśli państwo członkowskie pobytu nie ma przedstawicielstwa.

 

Poprawka  8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 10 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Niereprezentowani obywatele powinni mieć możliwość swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu, do której lub do którego chcą się zwrócić o ochronę konsularną. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zawierania porozumień o podziale obciążeń. Powinny one jednak być przejrzyste dla obywateli oraz nie mogą zagrozić skutecznemu udzielaniu ochrony konsularnej. Wszelkie tego rodzaju porozumienia powinny być zgłaszane Komisji i publikowane jej specjalnej stronie internetowej.

(10) Niereprezentowani obywatele powinni mieć możliwość swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu, a także – w stosownych przypadkach – delegatury Unii, do której lub do którego chcą się zwrócić o ochronę konsularną. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zawierania porozumień o podziale obciążeń. Takie porozumienia powinny być sprawiedliwie rozdzielane i uwzględniać możliwości poszczególnych państw członkowskich. Powinny one jednak być przejrzyste dla obywateli oraz nie mogą zagrozić skutecznemu udzielaniu ochrony konsularnej. Wszelkie tego rodzaju porozumienia powinny być zgłaszane Komisji i publikowane na jej specjalnej stronie internetowej, jak również na odpowiednich stronach internetowych państw członkowskich i Rady.

 

Poprawka  9

 

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 12 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) Ochrony należy udzielić, jeśli osoby o nią wnioskujące dowiodą, że są obywatelami Unii. Niereprezentowani obywatele potrzebujący ochrony konsularnej mogą nie dysponować swoimi dokumentami tożsamości. Podstawowy status obywatelstwa Unii przyznany jest bezpośrednio przez prawo Unii, a dokumenty tożsamości mają jedynie charakter deklaratywny. Jeżeli osoby wnioskujące o pomoc nie mogą przedłożyć dokumentów tożsamości, powinny mieć zatem możliwość dowiedzenia swojej tożsamości wszelkimi innymi środkami, w razie konieczności po weryfikacji z organami państwa członkowskiego, czy wnioskodawca jest faktycznie jego obywatelem.

(12) Ochrony należy udzielić, jeśli osoby o nią wnioskujące dowiodą, że są obywatelami Unii. Niereprezentowani obywatele potrzebujący ochrony konsularnej mogą nie dysponować swoimi dokumentami tożsamości. Podstawowy status obywatelstwa Unii przyznany jest bezpośrednio przez prawo Unii, a dokumenty tożsamości mają jedynie charakter deklaratywny. Jeżeli osoby wnioskujące o pomoc nie mogą przedłożyć dokumentów tożsamości, powinny mieć zatem możliwość dowiedzenia swojej tożsamości wszelkimi innymi środkami, w razie konieczności po weryfikacji z organami państwa członkowskiego, czy wnioskodawca jest faktycznie jego obywatelem. Ambasada lub konsulat udzielający pomocy powinien zapewnić niereprezentowanym obywatelom niezbędne środki pozwalające na weryfikację ich tożsamości.

 

Poprawka  10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 14 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Aby wyjaśnić, jakie środki koordynacji i współpracy są niezbędne, należy szczegółowo określić zakres współpracy i koordynacji. Ochrona konsularna dla niereprezentowanych obywateli obejmuje pomoc w szeregu typowych sytuacji, takich jak areszt lub zatrzymanie, poważny wypadek lub ciężka choroba i śmierć, a także udzielanie pomocy i repatriacja osób znajdujących się w ciężkim położeniu oraz wydawanie dokumentów tymczasowych. Ponieważ zakres niezbędnej ochrony zawsze zależy od faktycznej sytuacji, ochrona konsularna nie powinna ograniczać się do przypadków wyszczególnionych w niniejszej dyrektywie.

(14) Aby wyjaśnić, jakie środki koordynacji i współpracy są niezbędne, należy szczegółowo określić zakres współpracy i koordynacji. Ochrona konsularna dla niereprezentowanych obywateli obejmuje pomoc w szeregu typowych sytuacji, takich jak areszt lub zatrzymanie, poważny wypadek lub ciężka choroba i śmierć, a także udzielanie pomocy i repatriacja osób znajdujących się w ciężkim położeniu oraz wydawanie dokumentów tymczasowych, także w sytuacjach kryzysowych. Ponieważ zakres niezbędnej ochrony zawsze zależy od faktycznej sytuacji, ochrona konsularna nie powinna ograniczać się do przypadków wyszczególnionych w niniejszej dyrektywie.

 

Poprawka  11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 14 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(14a) Zapewniając ochronę konsularną w przypadku aresztowania lub zatrzymania, należy uwzględnić szczególne sytuacje, przede wszystkim w przypadku gdy ofiary handlu ludźmi zostają aresztowane lub zatrzymane w wyniku popełnienia przestępstwa, które ma bezpośredni związek z faktem bycia ofiarą handlu ludźmi. Niereprezentowani obywatele mogą znajdować się w bardziej delikatnej sytuacji ze względu na fakt, że nie są bezpośrednio reprezentowani.

 

Poprawka  12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 15 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15) Zasadniczym warunkiem efektywnej koordynacji i współpracy między organami konsularnymi państw członkowskich jest określenie różnych rodzajów pomocy świadczonej w konkretnych sytuacjach. Te rodzaje pomocy powinny stanowić odzwierciedlenie praktyk powszechnych w państwach członkowskich, bez uszczerbku dla art. 23 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia ochrony na takich samych warunkach jak w przypadku własnych obywateli.

(15) Zasadniczym warunkiem efektywnej koordynacji i współpracy między organami konsularnymi państw członkowskich jest określenie różnych rodzajów pomocy świadczonej w konkretnych sytuacjach. Te rodzaje pomocy powinny stanowić odzwierciedlenie praktyk powszechnych w państwach członkowskich, bez uszczerbku dla art. 23 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia ochrony na takich samych warunkach jak w przypadku własnych obywateli. Należy zagwarantować przezwyciężenie barier językowych oraz zapewnienie niereprezentowanym obywatelom tłumaczenia oraz innej niezbędnej pomocy.

 

 

Poprawka  13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 18 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(18a) Państwa członkowskie powinny rozważyć utworzenie „funduszu powierniczego” na rzecz ochrony konsularnej, z którego ambasada lub konsulat państwa członkowskiego udzielającego pomocy mógłby pokryć wydatki związane z udzielaniem pomocy niereprezentowanemu obywatelowi oraz do którego państwo członkowskie obywatela otrzymującego pomoc zwracałoby koszty tej pomocy. Komisja, działając we współpracy z państwami członkowskimi, powinna ustanowić jasne zasady określające podział obciążenia finansowego z myślą o właściwym funkcjonowaniu takiego funduszu.

 

Poprawka  14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 20 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20) Jeżeli chodzi o koordynację działań w terenie oraz w sytuacjach kryzysowych, należy wyjaśnić podział kompetencji i związanych z nimi ról, tak aby zapewnić pełną opiekę nad niereprezentowanymi obywatelami. W ramach miejscowej współpracy konsularnej niereprezentowani obywatele powinni być traktowani z należytą uwagą, na przykład gromadząc odpowiednie dane kontaktowe najbliższych regionalnych ambasad i konsulatów państw członkowskich.

(20) Jeżeli chodzi o koordynację działań w sytuacjach kryzysowych, należy wyjaśnić podział kompetencji i związanych z nimi ról, tak aby zapewnić pełną opiekę nad niereprezentowanymi obywatelami. W sytuacjach kryzysowych delegatury Unii powinny zapewnić niezbędną koordynację między państwami członkowskimi. By spełniać to zadanie, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) powinna być wyposażona w odpowiednie środku finansowe, w tym środki na szkolenia dla pracowników konsulatów państw członkowskich.

 

Poprawka  15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 21 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21) Na wypadek kryzysu niezbędne jest odpowiednie przygotowanie i jasny podział obowiązków. Plany na wypadek zagrożenia kryzysem powinny zatem w pełni uwzględniać niereprezentowanych obywateli, a krajowe plany awaryjne powinny być ze sobą skoordynowane. W związku z tym należy dalej rozwinąć koncepcję państwa wiodącego.

(21) Na wypadek kryzysu niezbędne jest odpowiednie przygotowanie i jasny podział obowiązków. Plany na wypadek zagrożenia kryzysem powinny zatem w pełni uwzględniać niereprezentowanych obywateli, a krajowe plany awaryjne powinny być ze sobą skoordynowane poprzez ESDZ.

 

Poprawka  16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 22 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(22a) ESDZ powinna organizować szkolenia dla służb konsularnych, tak by ułatwić udzielanie pomocy obywatelom, także obywatelom niereprezentowanym, jako element przygotowania do sytuacji kryzysowych.

 

Poprawka  17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 22 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(22a) Należy zorganizować szkolenia dla pracowników konsularnych, aby poprawić współpracę oraz zwiększyć ich wiedzę na temat praw obywateli na mocy traktatów oraz niniejszej dyrektywy.

Uzasadnienie

Ważne jest, aby pracownicy konsularni znali prawa obywateli innych państw członkowskich, którzy zwracają się do nich o pomoc.

 

Poprawka  18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 23 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23) Unia jest reprezentowana w państwach trzecich przez swoje delegatury, które, wraz z misjami dyplomatycznymi i konsularnymi państwa członkowskich, przyczyniają się do realizacji prawa obywateli Unii w zakresie ochrony konsularnej, uszczegółowionego w art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach konsularnych państwa członkowskie mogą zapewniać ochronę konsularną w imieniu innych państw członkowskich, o ile nie sprzeciwi się temu państwo trzecie. Państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne środki w stosunku do państw trzecich, aby umożliwić zapewnienie ochrony konsularnej w imieniu innych państw członkowskich.

(23) Unia jest reprezentowana w państwach trzecich przez swoje delegatury, które, wraz z misjami dyplomatycznymi i konsularnymi państwa członkowskich, przyczyniają się do realizacji prawa obywateli Unii w zakresie ochrony konsularnej, uszczegółowionego w art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej. Delegatury Unii powinny zapewnić niezbędną koordynację między państwami członkowskimi oraz mogą pełnić w razie potrzeby funkcje konsularne. Aby móc pełnić tę rolę, ESDZ powinna dysponować niezbędnymi środkami finansowymi.

 

Poprawka  19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 25 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25) Niniejsza dyrektywa nie powinna stanowić przeszkody w stosowaniu bardziej korzystnych przepisów krajowych, o ile są one z nią zgodne.

(25) Niniejsza dyrektywa nie powinna stanowić przeszkody w stosowaniu bardziej korzystnych przepisów krajowych, o ile są one z nią zgodne. Niniejsza dyrektywa nie powinna nakładać na państwa członkowskie zobowiązania do zapewniania niereprezentowanym obywatelom takiego rodzaju pomocy, której nie udziela własnym obywatelom.

 

Poprawka  20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 25 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(25a) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na obowiązek i/lub prawo niereprezentowanych państw członkowskich do udzielania swoim obywatelom bezpośredniej pomocy, kiedy jest to konieczne i/lub pożądane. Niereprezentowane państwa członkowskie powinny służyć stałym wsparciem państwom członkowskim udzielającym pomocy konsularnej obywatelom tych państw.

Uzasadnienie

Celem tej poprawki jest wyjaśnienie, że nawet w krajach, w których określone państwa członkowskie nie są reprezentowane, pełnią one istotną rolą w pomaganiu swoim obywatelom.

 

Poprawka  21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 25 b preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(25b) Aby zagwarantować sprawne i skuteczne funkcjonowanie niniejszej dyrektywy, należy powierzyć Komisji prawo do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wszelkich zmian w załącznikach. Szczególnie ważne jest, aby Komisja podczas prac przygotowawczych prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów. Przygotowując i redagując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić równoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Uzasadnienie

Sprawozdawca uznaje, że należy przyznać Komisji uprawnienia do zmiany załączników, które zawierają formularze wymagające okresowej aktualizacji. Kwestię tę regulują nowe art. 18a i 18b.

 

Poprawka  22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 27 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27) Zgodnie z zakazem dyskryminacji zawartym w karcie państwa członkowskie powinny wykonywać niniejszą dyrektywę nie dyskryminując pod żadnym względem jej beneficjentów, w tym ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub wierzenia, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną,

(27) Zgodnie z zakazem dyskryminacji zawartym w karcie, w szczególności w art. 21, państwa członkowskie, delegatury Unii i  - tam, gdzie to właściwe, ESDZ powinny zawsze wykonywać niniejszą dyrektywę nie dyskryminując pod żadnym względem jej beneficjentów, w tym ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub wierzenia, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną,

 

Poprawka  23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 28 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(28a) Państwa członkowskie powinny zachęcać swoich obywateli do rejestrowania się na stronie internetowej ministerstwa spraw zagranicznych przed udaniem się do państw trzecich w celu ułatwienia udzielania im pomocy w razie potrzeby, w szczególności sytuacji kryzysowej.

 

Poprawka  24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 29 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(29a) Komisja powinna rozważyć utworzenie całodobowej linii telefonicznej, by obywatele szukający ochrony konsularnej w nagłych przypadkach mieli łatwiejszy dostęp do informacji.

 

Poprawka  25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki współpracy i koordynacji niezbędne do ułatwienia wykonywania prawa obywateli Unii na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego są obywatelami nie jest reprezentowane, do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego.

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki współpracy i koordynacji niezbędne do ułatwienia ochrony obywateli Unii na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego są obywatelami nie jest reprezentowane, przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego. W stosownych przypadkach delegatury Unii mogą również pełnić funkcje konsularne na rzecz obywateli niereprezentowanych.

 

Poprawka  26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Każdy obywatel państwa członkowskiego Unii, który nie jest reprezentowany w państwie trzecim przez organy dyplomatyczne lub konsularne, zwany dalej „niereprezentowanym obywatelem”, jest uprawniony do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co jego obywatele.

1. Każdy obywatel państwa członkowskiego Unii, który nie jest reprezentowany w państwie trzecim przez organy dyplomatyczne lub konsularne, zwany dalej „niereprezentowanym obywatelem”, korzysta z ochrony udzielanej przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego bądź przez delegaturę Unii na takich samych warunkach co jego obywatele, a także przez delegatury Unii.

 

Poprawka  27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Członkowie rodzin niereprezentowanych obywateli niebędący obywatelami Unii są uprawnieni do ochrony konsularnej na takich samych warunkach co członkowie rodzin obywateli państwa członkowskiego udzielającego pomocy, którzy sami nie są jego obywatelami.

3. Członkowie rodzin niereprezentowanych obywateli niebędący obywatelami Unii są uprawnieni do ochrony konsularnej na takich samych warunkach co członkowie rodzin obywateli państwa członkowskiego, z którego pochodzą, lub do ochrony konsularnej ze strony delegatury Unii.

 

Poprawka  28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Konsulów honorowych uznaje się za odpowiednik dostępnych ambasad lub konsulatów w zakresie kompetencji tych konsulów wynikających z praktyk i przepisów krajowych.

3. Konsulów honorowych uznaje się za odpowiednik dostępnych ambasad lub konsulatów w zakresie, w jakim posiadają oni odpowiednie kompetencje na mocy praktyk i przepisów krajowych.

 

Poprawka  29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną.

1. Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną. Jeżeli okaże się to konieczne i właściwe, mogą także zwrócić się o pomoc do delegatury Unii. Państwa członkowskie udostępniają na stronach internetowych ministerstw odpowiedzialnych za sprawy zagraniczne informację o prawie przysługującym ich obywatelom do zwracania się w kraju trzecim, w którym dane państwo nie posiada przedstawicielstwa, o ochronę konsularną, zgodnie z niniejszą dyrektywą, do organów dyplomatycznych lub konsularnych innego państwa członkowskiego i o warunkach korzystania z tego prawa.

Uzasadnienie

Rola delegatury Unii powinna zostać podkreślona.

 

Poprawka  30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwo członkowskie może reprezentować inne państwo członkowskie na stałe, a ambasady lub konsulaty państw członkowskich w państwie trzecim mogą zawierać porozumienia w sprawie podziału obciążeń, pod warunkiem zapewnienia sprawnego rozpatrywania wniosków. Państwa członkowskie informują Komisję Europejską o wszelkich tego rodzaju porozumieniach, w celu opublikowania ich na specjalnej stronie internetowej Komisji.

2. Dla zapewnienia ochrony niereprezentowanym obywatelom konsularnej i sprawnego rozpatrywania wniosków przedstawicielstwa państw członkowskich i – tam, gdzie to właściwe – delegatura UE mogą zawierać lokalne porozumienia o podziale obciążeń i wymianie informacji. Po powiadomieniu lokalnych władz te lokalne porozumienia zgłasza się Komisji i ESDZ i publikuje na stronach internetowych UE i odpowiednich stronach internetowych państw członkowskich. Porozumienia te są w pełni z zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.

 

Poprawka  31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Jeżeli obywatel Unii nie jest w stanie okazać ważnego paszportu ani dowodu tożsamości, obywatelstwa można dowieść wszelkimi innymi środkami, w razie konieczności po weryfikacji z organami państwa członkowskiego, czy wnioskodawca jest faktycznie jego obywatelem.

2. Jeżeli obywatel Unii nie jest w stanie okazać ważnego paszportu ani dowodu tożsamości, obywatelstwa można dowieść wszelkimi innymi środkami, w razie konieczności po weryfikacji z organami państwa członkowskiego, czy wnioskodawca jest faktycznie jego obywatelem. Ambasada lub konsulat udzielający pomocy zapewnia niereprezentowanym obywatelom niezbędne środki pozwalające na weryfikację ich tożsamości.

 

Poprawka  32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Rozdział 2 i artykuł 5 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ROZDZIAŁ 2

 

Lokalna współpraca i koordynacja konsularna

 

Artykuł 5a

 

Zasada ogólna

Organy dyplomatyczne i konsularne państw członkowskich ściśle współpracują i koordynują działania pomiędzy sobą oraz z Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Jeżeli konsulat lub ambasada pomaga niereprezentowanemu obywatelowi, nawiązywany jest kontakt z najbliższym konsulatem lub ambasadą odpowiedzialnymi za dany region lub ministerstwem spraw zagranicznych państwa członkowskiego obywatelstwa. Właściwe osoby z ministerstwa spraw zagranicznych wyznaczone do kontaktów są zgłaszane Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, która stale aktualizuje ich wykaz na swojej zabezpieczonej stronie internetowej.

Organy dyplomatyczne i konsularne państw członkowskich ściśle współpracują i koordynują działania pomiędzy sobą oraz z Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Delegatury Unii ułatwiają współpracę i koordynację między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Jeżeli konsulat lub ambasada albo – w stosownych przypadkach – delegatura Unii pomagają niereprezentowanemu obywatelowi, nawiązywany jest kontakt z najbliższym konsulatem lub ambasadą państwa członkowskiego obywatelstwa odpowiedzialnymi za dany region lub z ministerstwem spraw zagranicznych tego państwa, a także z delegaturą Unii; z organem tym współpracuje się w celu określenia najwłaściwszego sposobu postępowania. Właściwe osoby z ministerstwa spraw zagranicznych wyznaczone do kontaktów są zgłaszane Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, która stale aktualizuje ich wykaz na swojej zabezpieczonej stronie internetowej.

Uzasadnienie

Dawny art. 7 wniosku Komisji, ze zmianami.

 

Poprawka  33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – wprowadzenie

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Ochrona konsularna, o której mowa w ust. 1, obejmuje pomoc w następujących sytuacjach:

2. Ochrona konsularna, o której mowa w ust. 1, obejmuje pomoc zwłaszcza w następujących sytuacjach:

 

Poprawka  34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera b)

 

b) padnięcie ofiarą przestępstwa;

b) padnięcie ofiarą przestępstwa lub zagrożenie przestępstwem;

 

Poprawka  35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – akapit pierwszy a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Ta ochrona konsularna obejmuje również wszelkie inne sytuacje, w których reprezentowane państwo członkowskie zwyczajowo udzieliłoby pomocy własnym obywatelom.

 

Poprawka  36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku aresztowania lub zatrzymania niereprezentowanego obywatela, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

1. Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku aresztowania lub innego zatrzymania niereprezentowanego obywatela, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

a) na prośbę obywatela pomagają powiadomić członków rodziny obywatela lub inne osoby bliskie;

a) na prośbę obywatela pomagają powiadomić członków rodziny obywatela lub inne osoby bliskie;

b) odwiedzają obywatela i monitorują przestrzeganie minimalnych norm traktowania w więzieniu;

b) odwiedzają obywatela i upewniają się, czy zapewniono przyznanie minimalnych norm dotyczących warunków przetrzymywania;

c) udzielają obywatelowi informacji o prawach osób zatrzymanych.

c) udzielają obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach;

 

ca) upewniają się, czy obywatel ma dostęp do właściwej porady prawnej;

 

Poprawka  37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Ambasada lub konsulat składają sprawozdanie państwu członkowskiemu obywatelstwa z wszelkich odwiedzin u obywatela oraz z kontroli przestrzegania minimalnych norm traktowania w więzieniu. W przypadku jakichkolwiek skarg na złe traktowanie, natychmiast powiadamiają o tym państwo członkowskie obywatelstwa.

3. Ambasada lub konsulat składają sprawozdanie państwu członkowskiemu obywatelstwa z wszelkich odwiedzin u obywatela oraz z kontroli przestrzegania minimalnych norm dotyczących warunków przetrzymywania. W przypadku jakichkolwiek skarg na złe traktowanie, natychmiast powiadamiają o tym państwo członkowskie obywatelstwa oraz powiadamiają je o działaniach podjętych, aby zapobiegać takiemu złemu traktowaniu i zapewnić przyznanie minimalnych norm zatrzymania.

 

Poprawka  38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. Ambasada lub konsulat powiadamiają państwo członkowskie obywatelstwa o przekazaniu obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach. Działają jako pośrednik, w tym również w zakresie pomocy przy sporządzaniu wniosków o ułaskawienie lub przedterminowe zwolnienie oraz w przypadku, gdy obywatel chce ubiegać się o przeniesienie. W razie potrzeby działają one jako pośrednik w zakresie wszelkiego rodzaju kosztów prawnych uiszczanych za pośrednictwem organów dyplomatycznych lub konsularnych państwa członkowskiego obywatelstwa.

4. Ambasada lub konsulat powiadamiają państwo członkowskie obywatelstwa o przekazaniu obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach. Działają jako pośrednik, w tym również zapewniając obywatelowi dostęp do właściwej porady prawnej oraz pomagając także przy sporządzaniu wniosków o ułaskawienie lub przedterminowe zwolnienie oraz w przypadku, gdy obywatel chce ubiegać się o przeniesienie. W razie potrzeby działają one jako pośrednik w zakresie wszelkiego rodzaju kosztów prawnych uiszczanych za pośrednictwem organów dyplomatycznych lub konsularnych państwa członkowskiego obywatelstwa.

 

Poprawka  39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku gdy niereprezentowany obywatel padnie ofiarą przestępstwa, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

1. Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku gdy niereprezentowany obywatel padnie ofiarą przestępstwa lub jest zagrożony przestępstwem, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

a) na prośbę obywatela pomagają powiadomić członków rodziny obywatela lub inne osoby bliskie;

a) na prośbę obywatela pomagają powiadomić członków rodziny obywatela lub inne osoby bliskie;

b) udzielają obywatelowi informacji lub pomocy w zakresie właściwych kwestii prawnych i opieki zdrowotnej.

b) udzielają obywatelowi informacji lub pomocy w zakresie opieki zdrowotnej;

 

ba) dostarczają obywatelowi informacji na temat jego praw oraz zapewniają mu dostęp do właściwej pomocy prawnej i porad prawnych.

 

Poprawka  40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Ambasada lub konsulat informują państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz o udzielonej pomocy i kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi obywatela, jeżeli obywatel, o ile to możliwe, wyraził na to zgodę.

2. Ambasada lub konsulat informuje państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy. To państwo członkowskie kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi obywatela, chyba że obywatel ten nie wyraził na to zgody.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka oraz następna zostały złożone ze względu na kwestię bariery językowej, jaka może zaistnieć między pracownikami konsularnymi a rodziną obywatela. Wydaje się, że właściwszym rozwiązaniem jest komunikowanie się z rodziną za pośrednictwem organów jej państwa członkowskiego.

 

Poprawka  41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Ambasada lub konsulat informują państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy i, w odpowiednich przypadkach, kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi ofiary zdarzenia. Jeżeli istnieje potrzeba przeprowadzenia ewakuacji medycznej, informują one o tym państwo członkowskie obywatelstwa. Ewakuacja medyczna wymaga zawsze uprzedniej zgody państwa członkowskiego obywatelstwa, poza szczególnie naglącymi przypadkami.

2. Ambasada lub konsulat informuje państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy. To państwo członkowskie kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi ofiary zdarzenia, chyba że osoba ta nie wyraziła na to zgody. Jeżeli istnieje potrzeba przeprowadzenia ewakuacji medycznej, informują one o tym państwo członkowskie obywatelstwa. Ewakuacja medyczna wymaga zawsze uprzedniej zgody państwa członkowskiego obywatelstwa, poza szczególnie naglącymi przypadkami.

 

Poprawka  42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 11a

 

Współpraca lokalna

 

Spotkania w sprawie współpracy lokalnej obejmują regularną wymianę informacji dotyczących niereprezentowanych obywatelach w sprawach takich jak bezpieczeństwo obywateli, warunki zatrzymania czy dostęp do służb konsularnych. O ile ministerstwa spraw zagranicznych nie ustalą inaczej na szczeblu centralnym, przewodniczącym jest przedstawiciel państwa członkowskiego lub delegatury Unii wybrany na szczeblu lokalnym. Przewodniczący gromadzi i regularnie aktualizuje dane kontaktowe, w szczególności dotyczące punktów kontaktowych niereprezentowanych państw członkowskich oraz udostępnia je lokalnym ambasadom i konsulatom oraz delegaturze Unii.

Uzasadnienie

Artykuł ten ma brzmienie identyczne z art. 14 wniosku dotyczącego dyrektywy, lecz umieszczony jest w innej kolejności.

 

 

Poprawka  43

Wniosek dotyczący dyrektywy

Rozdział 3 i artykuł 12

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ROZDZIAŁ 3

skreślony

Procedury finansowe

 

Artykuł 12

 

Zasady ogólne

 

Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku wniosków niereprezentowanego obywatela o pożyczkę pieniężną lub repatriację obowiązuje następująca procedura:

 

a) niereprezentowany obywatel zobowiązuje się do spłacenia swojemu państwu członkowskiemu obywatelstwa pełnej wartości wszelkich pożyczek pieniężnych lub poniesionych kosztów, wraz z ewentualną opłatą konsularną, na standardowym formularzu określonym w załączniku 1;

 

b) jeżeli wymaga tego ambasada lub konsulat udzielające pomocy, państwo członkowskie obywatelstwa niezwłocznie przekazuje niezbędne informacje dotyczące wniosku, wskazując czy może obowiązywać jakaś opłata konsularna;

 

c) ambasada lub konsulat udzielające pomocy informują państwo członkowskiego obywatelstwa o wszelkich rozpatrzonych wnioskach o pożyczkę finansową lub repatriację;

 

d) na pisemny wniosek ambasady lub konsulatu udzielających pomocy złożony w formie określonej w załączniku I, państwo członkowskie obywatelstwa zwraca pełną wartość wszelkich pożyczek pieniężnych lub poniesionych kosztów.

 

Uzasadnienie

Artykuł ten jest zastąpiony art. 16a o identycznym brzmieniu, zmieniono jedynie kolejność. Skreśla się rozdział 3.

 

 

Poprawka  44

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 13

skreślony

Procedura uproszczona w sytuacjach kryzysowych

 

1. W sytuacjach kryzysowych, ambasada lub konsulat udzielające pomocy koordynują wszelkie działania ewakuacyjne lub inne niezbędne wsparcie zapewniane niereprezentowanemu obywatelowi z jego państwem członkowskim obywatelstwa.

 

Państwo członkowskie udzielające pomocy kieruje wszelkie wnioski o zwrot kosztów takiej ewakuacji lub wsparcia do ministerstwa spraw zagranicznych państwa członkowskiego obywatelstwa. Państwo członkowskie udzielające pomocy może domagać się zwrotu, nawet jeśli niereprezentowany obywatel nie podpisał zobowiązania do spłaty na mocy art. 12 lit. a).

 

Powyższy akapit nie wyklucza dochodzenia przez państwo członkowskie obywatelstwa zwrotu na podstawie przepisów krajowych.

 

2. W sytuacjach poważnego kryzysu koszty ewakuacji lub wsparcia są zwracane przez państwo członkowskie obywatelstwa proporcjonalnie, dzieląc ogólne koszty przez liczbę obywateli objętych pomocą, o ile zażąda tego państwo członkowskie udzielające pomocy.

 

3. W przypadku gdy obliczenie kosztów nie jest możliwe, państwo członkowskie udzielające pomocy może żądać zwrotu obliczonego na podstawie stałych kwot odpowiadających rodzajowi udzielonego wsparcia, określonych w załączniku 2.

 

4. W przypadku gdy państwo członkowskie udzielające pomocy uzyskało na to pomoc finansową w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności wysokość wkładu ze strony państwa członkowskiego obywatelstwa ustala się po odliczeniu kwoty wkładu unijnego.

 

5. Wnioski o zwrot składane są zgodnie ze wspólnym wzorem, określonym w załączniku 2.

 

Uzasadnienie

Powyższy artykuł zastępuje się nowym artykułem 16b.

 

 

Poprawka  45

Wniosek dotyczący dyrektywy

Rozdział 4 – tytuł

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Współpraca i koordynacja lokalna oraz w sytuacjach kryzysowych

Współpraca i koordynacja w sytuacjach kryzysowych

 

Poprawka  46

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 14

skreślony

Współpraca lokalna

 

Spotkania w sprawie współpracy lokalnej obejmują regularną wymianę informacji o niereprezentowanych obywatelach w sprawach takich jak bezpieczeństwo obywateli, warunki panujące w więzieniach czy dostęp do służb konsularnych. O ile ministerstwa spraw zagranicznych nie ustalą inaczej na szczeblu centralnym, przewodniczącym jest przedstawiciel państwa członkowskiego lub delegatury unijnej wybrany na szczeblu lokalnym. Przewodniczący gromadzi i regularnie aktualizuje dane kontaktowe, w szczególności dotyczące punktów kontaktowych niereprezentowanych państw członkowskich oraz udostępnia je lokalnym ambasadom i konsulatom oraz delegaturze Unii.

 

Uzasadnienie

Zobacz uzasadnienie poprawki 24.

 

Poprawka  47

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Aby zapewnić całkowitą gotowość, lokalne plany awaryjne muszą uwzględniać niereprezentowanych obywateli. Państwa członkowskie reprezentowane w państwie trzecim koordynują plany awaryjne, między sobą oraz z delegaturą Unii. Uzgadniają one odpowiednie zadania w celu zagwarantowania pełnego wsparcia dla niereprezentowanych obywateli na wypadek kryzysu, wyznaczają przedstawicieli do punktów zbiórki oraz informują niereprezentowanych obywateli o ustaleniach dotyczących przygotowań na wypadek kryzysu na tych samych warunkach co własnych obywateli.

1. Delegatury Unii koordynują plany awaryjne między państwami członkowskimi, aby zapewnić całkowitą gotowość, w tym podział zadań niezbędnych do zagwarantowania pełnego wsparcia dla niereprezentowanych obywateli na wypadek kryzysu, wyznaczanie przedstawicieli do punktów zbiórki oraz przekazywanie informacji niereprezentowanym obywatelom o ustaleniach dotyczących przygotowań na wypadek kryzysu na tych samych warunkach co własnym obywatelom.

 

Poprawka  48

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwa członkowskie i Unia ściśle współpracują w celu zapewnienia sprawnej pomocy niereprezentowanym obywatelom. Państwa członkowskie i Unia szybko informują się wzajemnie o dostępnych możliwościach ewakuacji. Na wniosek państwa członkowskie mogą uzyskać wsparcie istniejących zespołów interwencyjnych na szczeblu unijnym, w tym ekspertów konsularnych, w szczególności z niereprezentowanych państw członkowskich.

2. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwa członkowskie i ESDZ ściśle współpracują w celu zapewnienia sprawnej pomocy niereprezentowanym obywatelom. Delegatura Unii koordynuje we właściwym czasie wymianę informacji o dostępnych możliwościach ewakuacji, koordynuje ewakuację i zapewnia pomoc niezbędną przy ewakuacji, przy ewentualnym wsparciu istniejących zespołów interwencyjnych na szczeblu unijnym, w tym ekspertów konsularnych, w szczególności z niereprezentowanych państw członkowskich.

 

Poprawka  49

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – tytuł

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwo wiodące

Koordynacja przygotowań na wypadek kryzysu i koordynacja w sytuacji kryzysowej

 

 

Poprawka  50

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Do celów niniejszej dyrektywy państwem wiodącym (państwami wiodącymi) jest (są) jedno lub więcej państw członkowskich w danym państwie trzecim odpowiedzialne za koordynowanie pomocy i kierowanie nią w kontekście przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia, co obejmuje szczególną rolę w odniesieniu do niereprezentowanych obywateli.

1. Delegatury Unii są odpowiedzialne za koordynowanie i udzielanie pomocy w kontekście przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia, co obejmuje szczególną rolę w odniesieniu do niereprezentowanych obywateli.

 

Poprawka  51

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwo członkowskie zostaje wyznaczone jako państwo wiodące w danym państwie trzecim, jeżeli zgłosiło taki zamiar za pośrednictwem istniejącej zabezpieczonej sieci komunikacyjnej; chyba że inne państwo członkowskie wyrazi swój sprzeciw w terminie do trzydziestu dni lub proponowane państwo wiodące zrezygnuje z tego zadania za pośrednictwem zabezpieczonej sieci komunikacyjnej. Jeżeli więcej niż jedno państwo członkowskie pragnie wspólnie podjąć się roli państwa wiodącego, wówczas wspólnie zgłaszają swój zamiar za pośrednictwem zabezpieczonej sieci komunikacyjnej. W przypadku sytuacji kryzysowej, jedno lub więcej państw członkowskich może podjąć się tej roli niezwłocznie i dokonać zgłoszenia w ciągu 24 godzin. Państwa członkowskie mogą odrzucić tę ofertę, ale ich obywatele i inni ewentualni beneficjenci zachowują, zgodnie z art. 6 ust. 1, uprawnienia do pomocy ze strony państwa wiodącego. Jeżeli nie ma państwa wiodącego, państwa członkowskie posiadające swoje przedstawicielstwa na miejscu uzgadniają, które państwo członkowskie będzie koordynować pomoc dla nieprezentowanych obywateli.

skreślony

 

Poprawka  52

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Aby przygotować się na sytuacje kryzysowe, państwo (lub państwa) wiodące zapewniają, by niereprezentowani obywatele zostali należycie uwzględnieni w planach awaryjnych ambasad i konsulatów, by plany awaryjne były ze sobą zgodne, oraz by ambasady i konsulaty, jak również delegatury Unii były należycie poinformowane o tych ustaleniach.

3. Aby przygotować się na sytuacje kryzysowe, delegatura Unii dopilnowuje, by niereprezentowani obywatele zostali należycie uwzględnieni w planach awaryjnych ambasad i konsulatów, by plany awaryjne były ze sobą zgodne, oraz by ambasady i konsulaty były należycie poinformowane o tych ustaleniach.

 

Poprawka  53

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwo (lub państwa) wiodące lub państwo członkowskie koordynujące pomoc odpowiada za koordynację i prowadzenie operacji pomocowych i operacji gromadzenia niereprezentowanych obywateli, a w razie potrzeby zapewniają ewakuację w bezpieczne miejsce, korzystając ze wsparcia pozostałych zainteresowanych państw członkowskich. Państwa wiodące zapewniają również punkt kontaktowy dla niereprezentowanych państw członkowskich, za którego pośrednictwem mogą one otrzymywać informacje o swoich obywatelach i koordynować niezbędną pomoc. Państwo (państwa) wiodące lub państwo członkowskie koordynujące pomoc dla niereprezentowanych obywateli mogą starać się, w odpowiednich przypadkach, o wsparcie w ramach takich instrumentów jak unijny mechanizm ochrony ludności, ze strony struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych . Państwa członkowskie przekazują państwu wiodącemu (państwom wiodącym) lub państwu członkowskiemu koordynującemu pomoc wszelkie istotne informacje dotyczące swoich niereprezentowanych obywateli obecnych w sytuacji kryzysowej.

4. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej delegatura Unii odpowiada za koordynację i prowadzenie operacji pomocowych i operacji gromadzenia niereprezentowanych obywateli, oraz koordynację ewakuacji w bezpieczne miejsce, korzystając ze wsparcia pozostałych zainteresowanych państw członkowskich. Delegatura Unii zapewnia również punkt kontaktowy dla niereprezentowanych państw członkowskich, za którego pośrednictwem mogą one otrzymywać informacje o swoich obywatelach i koordynować niezbędną pomoc. Delegatura Unii i dane państwo członkowskie mogą starać się, w odpowiednich przypadkach, o wsparcie w ramach takich instrumentów jak unijny mechanizm ochrony ludności, ze strony struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Państwa członkowskie przekazują delegaturze Unii wszelkie istotne informacje dotyczące swoich niereprezentowanych obywateli obecnych w sytuacji kryzysowej.

 

Poprawka  54

Wniosek dotyczący dyrektywy

Rozdział 4 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ROZDZIAŁ 4a (nowy)

 

Procedury finansowe

 

 

Poprawka  55

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 16a

 

Zasady ogólne

 

W przypadku wniosków niereprezentowanego obywatela o pożyczkę pieniężną lub repatriację zgodnie z art. 6 ust. 1, obowiązuje następująca procedura:

 

(a) niereprezentowany obywatel zobowiązuje się do spłacenia swojemu państwu członkowskiemu obywatelstwa pełnej wartości wszelkich pożyczek pieniężnych lub poniesionych kosztów, wraz z ewentualną opłatą konsularną, na standardowym formularzu określonym w załączniku 1;

 

(b) jeżeli wymaga tego ambasada lub konsulat udzielające pomocy, państwo członkowskie obywatelstwa niezwłocznie przekazuje niezbędne informacje dotyczące wniosku, wskazując czy może obowiązywać jakaś opłata konsularna;

 

(c) ambasada lub konsulat udzielający pomocy informują państwo członkowskie obywatelstwa o wszelkich rozpatrzonych wnioskach o pożyczkę finansową lub repatriację;

 

(d) na pisemny wniosek ambasady lub konsulatu udzielającego pomocy złożony w formie określonej w załączniku 1, państwo członkowskie obywatelstwa zwraca pełną wartość wszelkich pożyczek pieniężnych lub poniesionych kosztów.

Uzasadnienie

Zobacz uzasadnienie poprawki 25.

 

Poprawka  56

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 b (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 16b

 

Procedura uproszczona w sytuacjach kryzysowych

 

1. W sytuacjach kryzysowych delegatura Unii koordynuje wszelkie działania ewakuacyjne lub inne niezbędne wsparcie zapewniane niereprezentowanemu obywatelowi z jego państwem członkowskim obywatelstwa.

 

2. ESDZ dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi do koordynowania i udzielania pomocy w toku przygotowań do sytuacji kryzysowej lub w razie jej wystąpienia.

Uzasadnienie

Poprawka ta zastępuje i zmienia art. 13 wniosku dotyczącego dyrektywy.

 

Poprawka  57

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 18a

 

Zmiany w załącznikach

 

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących wszelkich zmian załączników zgodnie z art. 18b.

 

Poprawka  58

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 b (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 18b

 

Wykonywanie przekazanych uprawnień

 

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

 

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 18a, powierza się na czas nieokreślony od dnia ...*.

 

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 18a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

 

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

 

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 18a wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

 

______

 

* Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

 

 

 

UZASADNIENIE

 

Zgodnie z art. 23 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) każdy obywatel Unii korzysta na terytorium państwa trzeciego, gdzie państwo członkowskie, którego jest obywatelem, nie ma swojego przedstawicielstwa, z ochrony dyplomatycznej i konsularnej każdego z pozostałych państw członkowskich na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa. Zasadę tę zapisano także w art. 46 Karty praw podstawowych.

 

Dyrektywa ma na celu uchylenie obecnie obowiązującej decyzji nr 95/353/WE.

W celu ułatwienia dostępu obywateli UE do ich praw, wraz z prawem do ochrony w państwach trzecich, potrzebny jest nowy akt prawny. Program sztokholmski wezwał do wspólnych koncepcji w ochronie konsularnej, o co zabiegał także Parlament Europejski. Ze względu na to, że liczba obszarów ogarniętych konfliktem stale się zwiększa, wspólna taktyka jest jeszcze bardziej potrzebna.

 

Istnieją dwa różne poziomy ochrony konsularnej, co można zauważyć także w sprawozdaniu:

- lokalna ochrona konsularna na co dzień,

- ochrona konsularna w sytuacjach kryzysowych.

 

Zgodnie z Traktatem z Lizbony należy utrzymać solidarność między państwami członkowskimi, i dlatego w codziennych przypadkach ochrony konsularnej – np. zagubienie dokumentów tożsamości, areszt, zatrzymanie, zgon – niereprezentowany obywatel ma prawo do żądania pomocy od każdego przedstawicielstwa konsularnego lub dyplomatycznego każdego państwa członkowskiego. Zdarza się, że pomimo iż państwo macierzyste obywatela UE posiada ambasadę lub konsulat w państwie trzecim, to jest on niedostępny. W takich wypadkach wniosek Komisji, w którym definiuje się dostępność ambasady lub konsulatu w taki sposób, że można dotrzeć do przedstawicielstwa i wrócić z niego w ciągu jednego dnia, jest rozsądny, gdy myśli się o ewentualnych sytuacjach nagłych zdarzających się na co dzień.

 

W sytuacjach kryzysowych sprawozdanie proponuje, by delegatura Unii była odpowiedzialna za koordynację i zapewnianie pomocy w toku przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia. By nie nakładać ciężarów nie do uniesienia na państwo wiodące (lub jakiekolwiek państwo członkowskie obecne w tym obszarze), to właśnie delegatura Unii powinna podejmować działania z zakresu koordynacji i współpracy między państwami członkowskimi, także w odniesieniu do planów awaryjnych i ewakuacji. To delegatura Unii powinna upewniać się, że wszyscy obywatele UE, także niereprezentowaniu, są objęci planami awaryjnymi. Koncepcja ta jest spójna z art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że „misje dyplomatyczne i konsularne Państw Członkowskich oraz delegatury Unii w państwach trzecich (…) współpracują ze sobą, tak aby zapewnić (…) wykonanie decyzji określających stanowiska i działania Unii (…). Przyczyniają się one do wprowadzania w życie prawa obywateli Unii do ochrony na terytorium państw trzecich, o którym mowa w artykule 20 ustęp 2 litera c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również środków przyjętych w zastosowaniu artykułu 23 tego Traktatu.”.

 

W przypadku typowej lokalnej ochrony konsularnej sprawozdanie opiera się na obecnych ustaleniach finansowych. Z drugiej strony w przypadku sytuacji kryzysowych, gdy delegatura Unii pełni rolę koordynatora, powinna ona mieć środki finansowe niezbędne do prowadzenia takiej koordynacji. Poza tym delegatury Unii mogą poszukiwać - tam, gdzie to stosowne - wsparcia z instrumentów takich jak unijny mechanizm ochrony ludności. Jednak w celu ułatwienia ochrony konsularnej w przyszłości państwa członkowskie powinny rozważyć utworzenie „funduszu powierniczego” na rzecz ochrony konsularnej, z którego ambasada lub konsulat państwa członkowskiego udzielającego pomocy mógłby pokryć wydatki związane z udzielaniem pomocy niereprezentowanemu obywatelowi oraz do którego państwo członkowskie obywatela otrzymującego pomoc zwracałoby koszty tej pomocy.

 

4.9.2012

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie ochrony konsularnej obywateli Unii za granicą

( COM(2011)0881 – C7‑0017/2012 – 2011/0432(CNS) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Kristiina Ojuland

 

 

 

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Komisja Spraw Zagranicznych uważa, że istotne jest wyjaśnienie środków w zakresie koordynacji i współpracy niezbędnych do codziennej ochrony konsularnej niereprezentowanych obywateli UE, która jest podstawowym prawem przysługującym obywatelom UE, określonym w art. 20 ust. 2 lit. c) i art. 23 Traktatu o funkcjonowaniu UE (TFUE) oraz w art. 46 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

 

Niemniej jednak Komisja wyraża pogląd, że wniosek Komisji Europejskiej mógłby być zdecydowanie bardziej ambitny i że nie wykorzystano w nim wszystkich możliwości, jakie oferuje traktat lizboński, a zwłaszcza roli delegatur UE, którą podkreślono w art. 35 Traktatu UE. Przedmiotowa dyrektywa Rady powinna otworzyć drogę umocnieniu roli, jaką pełni rozległa sieć delegatur UE w wykonywaniu prawa do ochrony konsularnej. Komisja uważa, że w dłuższej perspektywie delegatury UE powinny odgrywać w tym względzie wiodącą rolę koordynacyjną, a nawet, w ściśle określonych okolicznościach, pełnić funkcje konsularne, co doprowadziłoby do:

 

· uproszczenia procedury dla obywateli UE za granicą;

· uzyskania korzyści skali dzięki lepszemu łączeniu zasobów ludzkich i finansowych;

· większej widoczności UE w państwach trzecich;

· wzmocnienia obywatelstwa UE.

 

Artykuł 5 ust. 10 decyzji Rady określającej organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) stanowi, że „ (...) na wniosek państw członkowskich, delegatury Unii wspierają państwa członkowskie (...) w wypełnianiu zadania polegającego na zapewnianiu obywatelom Unii ochrony konsularnej w państwach trzecich, nie angażując w tym celu żadnych dodatkowych zasobów”. Zaplanowany na 2013 r. przegląd przedmiotowej decyzji Rady powinien bez wątpienia skupić się na niezbędnych ustaleniach finansowych, aby umożliwić delegaturom UE wypełnianie zadań związanych z wprowadzaniem mechanizmów ochrony konsularnej niereprezentowanych obywateli UE.

 

Komisja Spraw Zagranicznych proponuje zatem, aby dyrektywa Rady posłużyła jako podstawa prawna dla linii 19-06-06 (ochrona konsularna) w budżecie UE celem zapewnienia Unii środków finansowych potrzebnych na realizację tych zadań przez jej delegatury.

 

 

POPRAWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka  1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Odniesienie 1 a (nowe)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 35,

 

Poprawka  2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 7 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) Niereprezentowanym obywatelom wymagającym ochrony w państwach trzecich potrzebna jest sprawna współpraca i koordynacja. Może zaistnieć potrzeba ścisłej współpracy pomiędzy państwem członkowskim obecnym w państwie trzecim i udzielającym pomocy, a państwem członkowskim, z którego pochodzi dany obywatel. W przypadku niereprezentowanych obywateli, lokalna współpraca konsularna może być bardziej złożona, ponieważ wymaga współpracy z organami, które nie posiadają swoich placówek na miejscu. Aby wypełnić tę lukę, należy zapewnić stabilne ramy, które zrekompensują brak ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, z którego pochodzi obywatel.

(7) Niereprezentowanym obywatelom wymagającym ochrony w państwach trzecich potrzebna jest sprawna współpraca i koordynacja. Może zaistnieć potrzeba ścisłej współpracy pomiędzy państwem członkowskim obecnym w państwie trzecim, delegaturą Unii w tym państwie trzecim i udzielającym pomocy, a państwem członkowskim, z którego pochodzi dany obywatel. W przypadku niereprezentowanych obywateli, lokalna współpraca konsularna może być bardziej złożona, ponieważ wymaga współpracy z organami, które nie posiadają swoich placówek na miejscu. Aby wypełnić tę lukę, należy zapewnić stabilne ramy, które zrekompensują brak ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, z którego pochodzi obywatel.

 

Poprawka  3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 21 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21) Na wypadek kryzysu niezbędne jest odpowiednie przygotowanie i jasny podział obowiązków. Plany na wypadek zagrożenia kryzysem powinny zatem w pełni uwzględniać niereprezentowanych obywateli, a krajowe plany awaryjne powinny być ze sobą skoordynowane. W związku z tym należy dalej rozwinąć koncepcję państwa wiodącego.

(21) Na wypadek kryzysu niezbędne jest odpowiednie przygotowanie i jasny podział obowiązków. Plany na wypadek zagrożenia kryzysem powinny zatem w pełni uwzględniać niereprezentowanych obywateli, a krajowe plany awaryjne powinny być ze sobą skoordynowane.

 

Poprawka  4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 23 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23) Unia jest reprezentowana w państwach trzecich przez swoje delegatury, które, wraz z misjami dyplomatycznymi i konsularnymi państwa członkowskich, przyczyniają się do realizacji prawa obywateli Unii w zakresie ochrony konsularnej, uszczegółowionego w art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach konsularnych państwa członkowskie mogą zapewniać ochronę konsularną w imieniu innych państw członkowskich, o ile nie sprzeciwi się temu państwo trzecie. Państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne środki w stosunku do państw trzecich, aby umożliwić zapewnienie ochrony konsularnej w imieniu innych państw członkowskich.

(23) Unia jest reprezentowana w państwach trzecich przez swoje delegatury, które, wraz z misjami dyplomatycznymi i konsularnymi państwa członkowskich, przyczyniają się do realizacji prawa obywateli Unii w zakresie ochrony konsularnej, uszczegółowionego w art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach konsularnych państwa członkowskie mogą zapewniać ochronę konsularną w imieniu innych państw członkowskich, o ile nie sprzeciwi się temu państwo trzecie. Państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne środki w stosunku do państw trzecich, aby umożliwić zapewnienie ochrony konsularnej w imieniu innych państw członkowskich. Delegatury Unii powinny zapewnić niezbędną koordynację między państwami członkowskimi oraz pełnić w razie potrzeby funkcje konsularne, zwłaszcza w sytuacjach alarmowych. Aby móc pełnić tę rolę, Unia powinna dysponować niezbędnymi środkami finansowymi.

 

Poprawka  5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki współpracy i koordynacji niezbędne do ułatwienia wykonywania prawa obywateli Unii na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego są obywatelami nie jest reprezentowane, do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego.

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki współpracy i koordynacji niezbędne do ułatwienia wykonywania prawa obywateli Unii na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego są obywatelami nie jest reprezentowane, do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego, lub przez delegaturę Unii w tym państwie trzecim.

 

Poprawka  6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 1a

 

Delegatury Unii

 

1. Delegatury Unii są przede wszystkim odpowiedzialne za zapewnienie współpracy i koordynacji między państwami członkowskimi w zakresie ochrony konsularnej niereprezentowanych obywateli Unii, w tym poprzez wspólne korzystanie z infrastruktury i dostępnych środków.

 

2. Delegatury Unii mogą również, jeżeli okaże się to konieczne i właściwe, pełnić funkcje konsularne w przypadku niereprezentowanych obywateli. Wszelkie odniesienia do ambasad lub konsulatów państw członkowskich w niniejszej dyrektywie traktuje się jako odniesienia do „ambasad, konsulatów państw członkowskich lub delegatur Unii, o ile zostało to uzgodnione”.

 

3. Delegatury Unii dysponują środkami finansowymi i wszelkimi innymi niezbędnymi zasobami, w tym szkoleniowymi i służącymi budowaniu potencjału, w celu realizacji zadań z ust. 1 i 2.

 

Poprawka  7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Każdy obywatel państwa członkowskiego Unii, który nie jest reprezentowany w państwie trzecim przez organy dyplomatyczne lub konsularne, zwany dalej „niereprezentowanym obywatelem”, jest uprawniony do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co jego obywatele.

1. Każdy obywatel państwa członkowskiego Unii, który nie jest reprezentowany w państwie trzecim przez organy dyplomatyczne lub konsularne, zwany dalej „niereprezentowanym obywatelem”, jest uprawniony do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co jego obywatele, lub przez delegaturę Unii.

 

Poprawka  8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Członkowie rodzin niereprezentowanych obywateli niebędący obywatelami Unii są uprawnieni do ochrony konsularnej na takich samych warunkach co członkowie rodzin obywateli państwa członkowskiego udzielającego pomocy, którzy sami nie są jego obywatelami.

3. Członkowie rodzin niereprezentowanych obywateli niebędący obywatelami Unii są uprawnieni do ochrony konsularnej na takich samych warunkach co członkowie rodzin obywateli państwa członkowskiego, z którego pochodzą, lub do ochrony konsularnej ze strony delegatury Unii.

 

Poprawka  9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną.

1. Delegatury Unii powiadamiają niereprezentowanych obywateli o możliwości uzyskania ochrony konsularnej Delegatury Unii, państwa członkowskie i Komisja Europejska upowszechnia wśród obywateli Unii wiedzę o ich prawie zwrócenia się o pomoc do delegatur Unii w państwach trzecich.

 

Poprawka  10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwo członkowskie może reprezentować inne państwo członkowskie na stałe, a ambasady lub konsulaty państw członkowskich w państwie trzecim mogą zawierać porozumienia w sprawie podziału obciążeń, pod warunkiem zapewnienia sprawnego rozpatrywania wniosków. Państwa członkowskie informują Komisję Europejską o wszelkich tego rodzaju porozumieniach, w celu opublikowania ich na specjalnej stronie internetowej Komisji.

2. Państwo członkowskie może reprezentować inne państwo członkowskie na stałe, a ambasady lub konsulaty państw członkowskich w państwie trzecim mogą zawierać porozumienia w sprawie podziału obciążeń, pod warunkiem zapewnienia sprawnego rozpatrywania wniosków. Delegatury Unii koordynują w państwach trzecich starania o zawarcie takich porozumień oraz w odpowiednim czasie informują Komisję Europejską o wszelkich tego rodzaju porozumieniach, w celu opublikowania ich na specjalnej stronie internetowej Komisji.

 

Poprawka  11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Organy dyplomatyczne i konsularne państw członkowskich ściśle współpracują i koordynują działania pomiędzy sobą oraz z Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Jeżeli konsulat lub ambasada pomaga niereprezentowanemu obywatelowi, nawiązywany jest kontakt z najbliższym konsulatem lub ambasadą odpowiedzialnymi za dany region lub ministerstwem spraw zagranicznych państwa członkowskiego obywatelstwa. Właściwe osoby z ministerstwa spraw zagranicznych wyznaczone do kontaktów są zgłaszane Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, która stale aktualizuje ich wykaz na swojej zabezpieczonej stronie internetowej.

Delegatury Unii kierują współpracą i koordynacją między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Jeżeli konsulat lub ambasada pomaga niereprezentowanemu obywatelowi, nawiązywany jest kontakt z najbliższym konsulatem lub ambasadą odpowiedzialnymi za dany region lub ministerstwem spraw zagranicznych państwa członkowskiego obywatelstwa. Właściwe osoby z ministerstwa spraw zagranicznych wyznaczone do kontaktów są zgłaszane Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, która stale aktualizuje ich wykaz na swojej zabezpieczonej stronie internetowej.

 

Poprawka  12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – ustęp 1 – akapit pierwszy

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

W sytuacjach kryzysowych, ambasada lub konsulat udzielające pomocy koordynują wszelkie działania ewakuacyjne lub inne niezbędne wsparcie zapewniane niereprezentowanemu obywatelowi z jego państwem członkowskim obywatelstwa.

W sytuacjach kryzysowych, ambasada lub konsulat udzielające pomocy lub delegatura Unii koordynują wszelkie działania ewakuacyjne lub inne niezbędne wsparcie zapewniane niereprezentowanemu obywatelowi z jego państwem członkowskim obywatelstwa.

 

Poprawka  13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Spotkania w sprawie współpracy lokalnej obejmują regularną wymianę informacji o niereprezentowanych obywatelach w sprawach takich jak bezpieczeństwo obywateli, warunki panujące w więzieniach czy dostęp do służb konsularnych. O ile ministerstwa spraw zagranicznych nie ustalą inaczej na szczeblu centralnym, przewodniczącym jest przedstawiciel państwa członkowskiego lub delegatury unijnej wybrany na szczeblu lokalnym. Przewodniczący gromadzi i regularnie aktualizuje dane kontaktowe, w szczególności dotyczące punktów kontaktowych niereprezentowanych państw członkowskich oraz udostępnia je lokalnym ambasadom i konsulatom oraz delegaturze Unii.

Spotkaniom w sprawie współpracy lokalnej przewodniczy przedstawiciel delegatury Unii. Obejmują one regularną wymianę informacji o niereprezentowanych obywatelach w sprawach takich jak bezpieczeństwo obywateli, warunki panujące w więzieniach i aresztach, dostęp do służb konsularnych czy planowanie kryzysowe. Przewodniczący gromadzi i regularnie aktualizuje dane kontaktowe, w szczególności dotyczące punktów kontaktowych niereprezentowanych państw członkowskich oraz udostępnia je lokalnym ambasadom i konsulatom.

 

Poprawka  14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Aby zapewnić całkowitą gotowość, lokalne plany awaryjne muszą uwzględniać niereprezentowanych obywateli. Państwa członkowskie reprezentowane w państwie trzecim koordynują plany awaryjne, między sobą oraz z delegaturą Unii. Uzgadniają one odpowiednie zadania w celu zagwarantowania pełnego wsparcia dla niereprezentowanych obywateli na wypadek kryzysu, wyznaczają przedstawicieli do punktów zbiórki oraz informują niereprezentowanych obywateli o ustaleniach dotyczących przygotowań na wypadek kryzysu na tych samych warunkach co własnych obywateli.

1. Aby zapewnić całkowitą gotowość, w tym podział zadań niezbędnych do zagwarantowania pełnego wsparcia dla niereprezentowanych obywateli na wypadek kryzysu, wyznaczanie przedstawicieli do punktów zbiórki oraz przekazywanie informacji niereprezentowanym obywatelom o ustaleniach dotyczących przygotowań na wypadek kryzysu na tych samych warunkach co własnych obywateli, delegatury Unii koordynują planowanie ewentualnościowe między państwami członkowskimi.

 

Poprawka  15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwa członkowskie i Unia ściśle współpracują w celu zapewnienia sprawnej pomocy niereprezentowanym obywatelom. Państwa członkowskie i Unia szybko informują się wzajemnie o dostępnych możliwościach ewakuacji. Na wniosek państwa członkowskie mogą uzyskać wsparcie istniejących zespołów interwencyjnych na szczeblu unijnym, w tym ekspertów konsularnych, w szczególności z niereprezentowanych państw członkowskich.

2. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwa członkowskie i Unia ściśle współpracują w celu zapewnienia sprawnej pomocy niereprezentowanym obywatelom. Delegatura Unii koordynuje szybką wymianę informacji o dostępnych możliwościach ewakuacji i zapewnia pomoc niezbędną przy ewakuacji, przy ewentualnym wsparciu istniejących zespołów interwencyjnych na szczeblu unijnym, w tym ekspertów konsularnych, w szczególności z niereprezentowanych państw członkowskich.

 

Poprawka  16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – tytuł

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwo wiodące

Koordynacja przygotowań na wypadek kryzysu i koordynacja w sytuacji kryzysowej

 

Poprawka  17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Do celów niniejszej dyrektywy państwem wiodącym (państwami wiodącymi) jest (są) jedno lub więcej państw członkowskich w danym państwie trzecim odpowiedzialne za koordynowanie pomocy i kierowanie nią w kontekście przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia, co obejmuje szczególną rolę w odniesieniu do niereprezentowanych obywateli.

1. Delegatury Unii są odpowiedzialne za koordynowanie pomocy i kierowanie nią w kontekście przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia, co obejmuje szczególną rolę w odniesieniu do niereprezentowanych obywateli.

 

Poprawka  18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwo członkowskie zostaje wyznaczone jako państwo wiodące w danym państwie trzecim, jeżeli zgłosiło taki zamiar za pośrednictwem istniejącej zabezpieczonej sieci komunikacyjnej; chyba że inne państwo członkowskie wyrazi swój sprzeciw w terminie do trzydziestu dni lub proponowane państwo wiodące zrezygnuje z tego zadania za pośrednictwem zabezpieczonej sieci komunikacyjnej. Jeżeli więcej niż jedno państwo członkowskie pragnie wspólnie podjąć się roli państwa wiodącego, wówczas wspólnie zgłaszają swój zamiar za pośrednictwem zabezpieczonej sieci komunikacyjnej. W przypadku sytuacji kryzysowej, jedno lub więcej państw członkowskich może podjąć się tej roli niezwłocznie i dokonać zgłoszenia w ciągu 24 godzin. Państwa członkowskie mogą odrzucić tę ofertę, ale ich obywatele i inni ewentualni beneficjenci zachowują, zgodnie z art. 6 ust. 1, uprawnienia do pomocy ze strony państwa wiodącego. Jeżeli nie ma państwa wiodącego, państwa członkowskie posiadające swoje przedstawicielstwa na miejscu uzgadniają, które państwo członkowskie będzie koordynować pomoc dla nieprezentowanych obywateli.

skreślony

 

Poprawka  19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Aby przygotować się na sytuacje kryzysowe, państwo (lub państwa) wiodące zapewniają, by niereprezentowani obywatele zostali należycie uwzględnieni w planach awaryjnych ambasad i konsulatów, by plany awaryjne były ze sobą zgodne, oraz by ambasady i konsulaty, jak również delegatury Unii były należycie poinformowane o tych ustaleniach.

3. Aby przygotować się na sytuacje kryzysowe, delegatura Unii dopilnowuje, by niereprezentowani obywatele zostali należycie uwzględnieni w planach awaryjnych ambasad i konsulatów, by plany awaryjne były ze sobą zgodne, oraz by ambasady i konsulaty były należycie poinformowane o tych ustaleniach.

 

Poprawka  20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwo (lub państwa) wiodące lub państwo członkowskie koordynujące pomoc odpowiada za koordynację i prowadzenie operacji pomocowych i operacji gromadzenia niereprezentowanych obywateli, a w razie potrzeby zapewniają ewakuację w bezpieczne miejsce, korzystając ze wsparcia pozostałych zainteresowanych państw członkowskich. Państwa wiodące zapewniają również punkt kontaktowy dla niereprezentowanych państw członkowskich, za którego pośrednictwem mogą one otrzymywać informacje o swoich obywatelach i koordynować niezbędną pomoc. Państwo (państwa) wiodące lub państwo członkowskie koordynujące pomoc dla niereprezentowanych obywateli mogą starać się, w odpowiednich przypadkach, o wsparcie w ramach takich instrumentów jak unijny mechanizm ochrony ludności, ze strony struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych . Państwa członkowskie przekazują państwu wiodącemu (państwom wiodącym) lub państwu członkowskiemu koordynującemu pomoc wszelkie istotne informacje dotyczące swoich niereprezentowanych obywateli obecnych w sytuacji kryzysowej.

4. W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej delegatura Unii odpowiada za koordynację i prowadzenie operacji pomocowych i operacji gromadzenia niereprezentowanych obywateli, oraz koordynację ewakuacji w bezpieczne miejsce, korzystając ze wsparcia pozostałych zainteresowanych państw członkowskich. Delegatura Unii zapewnia również punkt kontaktowy dla niereprezentowanych państw członkowskich, za którego pośrednictwem mogą one otrzymywać informacje o swoich obywatelach i koordynować niezbędną pomoc. Delegatura Unii i dane państwo członkowskie mogą starać się, w odpowiednich przypadkach, o wsparcie w ramach takich instrumentów jak unijny mechanizm ochrony ludności, ze strony struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Państwa członkowskie przekazują delegaturze Unii wszelkie istotne informacje dotyczące swoich niereprezentowanych obywateli obecnych w sytuacji kryzysowej.

 

 

 

PROCEDURA

Tytuł

Ochrona konsularna obywateli Unii za granicą

Odsyłacze

( COM(2011)0881 – C7-0017/2012 – 2011/0432(CNS) )

Komisja przedmiotowo właściwa

Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

2.2.2012

 

 

 

Opinia wydana przez

Data ogłoszenia na posiedzeniu

AFET

2.2.2012

Sprawozdawca

Data powołania

Kristiina Ojuland

11.1.2012

Rozpatrzenie w komisji

10.7.2012

 

 

 

Data przyjęcia

3.9.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Bastiaan Belder, Elmar Brok, Arnaud Danjean, Michael Gahler, Marietta Giannakou, Richard Howitt, Liisa Jaakonsaari, Anneli Jäätteenmäki, Evgeni Kirilov, Maria Eleni Koppa, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Eduard Kukan, Alexander Graf Lambsdorff, Vytautas Landsbergis, María Muñiz De Urquiza, Raimon Obiols, Pier Antonio Panzeri, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Bernd Posselt, Fiorello Provera, Tokia Saïfi, Nikolaos Salavrakos, Jacek Saryusz-Wolski, György Schöpflin, Marek Siwiec, Charles Tannock, Sir Graham Watson, Boris Zala

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Emilio Menéndez del Valle, Norbert Neuser, Joachim Zeller

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Leonidas Donskis, Danuta Jazłowiecka

 

 

 

 

12.7.2012

OPINIA Komisji Prawnej

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie ochrony konsularnej obywateli Unii za granicą

( COM(2011)0881 – C7‑0017/2012 – 2011/0432(CNS) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Tadeusz Zwiefka

 

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Prawo obywateli, których państwo członkowskie nie jest reprezentowane w państwie trzecim, do uzyskania pomocy konsularnej od innego państwa członkowskiego, które jest reprezentowane w tym państwie trzecim, jest jednym z praw wynikających z obywatelstwa Unii. Odnośnymi przepisami prawnymi są art. 23 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 46 karty praw podstawowych.

Ramy prawne dla egzekwowania tego prawa zostały po raz pierwszy określone w decyzji 95/353/WE. Prawo to istnieje już zatem od jakiegoś czasu. Istnieje jednak potrzeba wzmocnienia tych ram prawnych, ponieważ z doświadczeń wynika, że obywatele nie mogą w pełni korzystać ze swoich praw do ochrony konsularnej.

Jednym z głównych problemów jest to, że obywatele nie wiedzą o przysługującym im prawie do uzyskania pomocy w konsulacie innego państwa członkowskiego, kiedy przebywają w kraju trzecim, w którym ich własne państwo członkowskie nie jest reprezentowane. Nowa dyrektywa ma na celu zaradzenie temu problemowi.

Ponadto dyrektywa ta ma na celu przyjęcie bardziej skoordynowanego podejścia do kwestii pomocy niereprezentowanym obywatelom Unii. Nie naruszając prawa niereprezentowanych obywateli do zwrócenia się o pomoc do władz innego państwa członkowskiego, dyrektywa stworzy na mocy prawa UE ramy prawne, które pozwolą państwom członkowskim na uzgodnienie, że w danym kraju lub na danym obszarze jedno państwo członkowskie będzie „państwem wiodącym”, koordynującym czynności konsularne. Uzgodnienia te będą ogłaszane publiczne, co oznacza, że obywatele udający się w określone miejsce będą wiedzieć, z którym konsulatem skontaktować się w pierwszej kolejności.

W dłuższej perspektywie może to również prowadzić do oszczędności, ponieważ w momencie powołania państwa wiodącego na mocy porozumienia między państwami członkowskimi potrzeba reprezentowania innych państw członkowskich w danym miejscu będzie mniejsza.

Ponadto jedną z głównych przeszkód w obecnej współpracy konsularnej są różnice między państwami członkowskimi, jeżeli chodzi o sposób finansowania pomocy konsularnej. Niektóre państwa członkowskie finansują taką pomoc z budżetu ogólnego, podczas gdy inne państwa członkowskie uważają, że osoba, której udzielana jest pomoc, powinna zwracać podatnikom jej koszt. Niniejsza dyrektywa określa zasady zwrotu wydatków między systemami konsularnymi państw członkowskich, nie zmieniajac krajowych przepisów w tym zakresie.

Komisja Prawna generalnie popiera przedstawiony wniosek, uważa jednak, że należy wprowadzić do niego kilka poprawek. Przedłożone poprawki mają w szczególności na celu zadbanie o to, aby informacje dotyczące ochrony konsularnej były jak najpowszechniej dostępne, wyjaśnienie, że obywatele powinni nadal korzystać z pełnego zakresu wsparcia konsularnego udzielanego zwyczajowo w przedstawicielstwach państw członkowskich, a także wyjaśnienie, że rola, jaką odgrywają władze reprezentowanego państwa członkowskiego, nie oznacza, że niereprezentowane państwa członkowskie nie mogą udzielać pomocy.

POPRAWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka       1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 10 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Niereprezentowani obywatele powinni mieć możliwość swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu, do której lub do którego chcą się zwrócić o ochronę konsularną. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zawierania porozumień o podziale obciążeń. Powinny one jednak być przejrzyste dla obywateli oraz nie mogą zagrozić skutecznemu udzielaniu ochrony konsularnej. Wszelkie tego rodzaju porozumienia powinny być zgłaszane Komisji i publikowane jej specjalnej stronie internetowej.

(10) Niereprezentowani obywatele powinni mieć możliwość swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu, do której lub do którego chcą się zwrócić o ochronę konsularną. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zawierania porozumień o podziale obciążeń. Powinny one jednak być przejrzyste dla obywateli oraz nie mogą zagrozić skutecznemu udzielaniu ochrony konsularnej. Wszelkie tego rodzaju porozumienia powinny być zgłaszane Komisji i publikowane na jej specjalnej stronie internetowej, a także na odpowiednich stronach internetowych właściwych instytucji zaangażowanych państw członkowskich.

Uzasadnienie

Jednym z powodów, dla których obywatele europejscy nie korzystają ze swoich praw konsularnych w krajach trzecich, jest fakt, że nie posiadają oni dostatecznych informacji.

 

Poprawka  2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 14 preambuły

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Aby wyjaśnić, jakie środki koordynacji i współpracy są niezbędne, należy szczegółowo określić zakres współpracy i koordynacji. Ochrona konsularna dla niereprezentowanych obywateli obejmuje pomoc w szeregu typowych sytuacji, takich jak areszt lub zatrzymanie, poważny wypadek lub ciężka choroba i śmierć, a także udzielanie pomocy i repatriacja osób znajdujących się w ciężkim położeniu oraz wydawanie dokumentów tymczasowych. Ponieważ zakres niezbędnej ochrony zawsze zależy od faktycznej sytuacji, ochrona konsularna nie powinna ograniczać się do przypadków wyszczególnionych w niniejszej dyrektywie.

(14) Aby wyjaśnić, jakie środki koordynacji i współpracy są niezbędne, należy szczegółowo określić zakres współpracy i koordynacji. Ochrona konsularna dla niereprezentowanych obywateli obejmuje pomoc w szeregu typowych sytuacji, takich jak areszt lub zatrzymanie, poważny wypadek lub ciężka choroba i śmierć, a także udzielanie pomocy i repatriacja osób znajdujących się w ciężkim położeniu oraz wydawanie dokumentów tymczasowych, także w sytuacjach kryzysowych. Ponieważ zakres niezbędnej ochrony zawsze zależy od faktycznej sytuacji, ochrona konsularna nie powinna ograniczać się do przypadków wyszczególnionych w niniejszej dyrektywie.

 

Poprawka  3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 22 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(22a) Należy zorganizować szkolenia dla pracowników konsularnych, aby poprawić współpracę oraz zwiększyć ich wiedzę na temat praw obywateli na mocy traktatów oraz niniejszej dyrektywy.

Uzasadnienie

Ważne jest, aby pracownicy konsularni znali prawa obywateli innych państw członkowskich, którzy zwracają się do nich o pomoc.

 

Poprawka  4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 25 a preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(25a) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na obowiązek i/lub prawo niereprezentowanych państw członkowskich do udzielania swoim obywatelom bezpośredniej pomocy, kiedy jest to konieczne i/lub pożądane. Niereprezentowane państwa członkowskie powinny służyć stałym wsparciem państwom członkowskim udzielającym pomocy konsularnej obywatelom tych państw.

Uzasadnienie

Celem tej poprawki jest wyjaśnienie, że nawet w krajach, w których określone państwa członkowskie nie są reprezentowane, pełnią one istotną rolą w pomaganiu swoim obywatelom.

 

Poprawka  5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 25 b preambuły (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(25b) Aby zagwarantować sprawne i skuteczne funkcjonowanie niniejszej dyrektywy, należy powierzyć Komisji prawo do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wszelkich zmian w załącznikach. Szczególnie ważne jest, aby Komisja podczas prac przygotowawczych prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów. Przygotowując i redagując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić równoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Uzasadnienie

Sprawozdawca uznaje, że należy przyznać Komisji uprawnienia do zmiany załączników, które zawierają formularze wymagające okresowej aktualizacji. Kwestię tę regulują nowe art. 18a i 18b.

 

Poprawka  6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – ustęp 2 – akapit drugi

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Obywatele Unii muszą mieć możliwość dotarcia do ambasady lub konsulatu oraz powrotu na miejsce wyjazdu przynajmniej w ciągu tego samego dnia, środkami transportu powszechnie wykorzystywanymi w danym państwie trzecim, chyba że pilny charakter sprawy wymaga uzyskania pomocy w jeszcze krótszym czasie. Ambasada lub konsulat nie są dostępne, jeżeli tymczasowo nie są w stanie faktycznie zapewnić ochrony, a zwłaszcza jeżeli są tymczasowo zamknięte w sytuacji kryzysowej.

Ambasada lub konsulat nie są dostępne, jeżeli tymczasowo nie są w stanie faktycznie zapewnić ochrony, a zwłaszcza jeżeli są tymczasowo zamknięte w sytuacji kryzysowej.

Uzasadnienie

Dostępność konsulatu nie powinna być określona tak szczegółowo, ponieważ istnieją znaczne różnice między państwami trzecimi.

 

Poprawka  7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Konsulów honorowych uznaje się za odpowiednik dostępnych ambasad lub konsulatów w zakresie kompetencji tych konsulów wynikających z praktyk i przepisów krajowych.

3. Konsulów honorowych uznaje się za odpowiednik dostępnych ambasad lub konsulatów w zakresie, w jakim posiadają oni odpowiednie kompetencje na mocy praktyk i przepisów krajowych.

 

Poprawka  8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną.

1. Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną. Państwa członkowskie udostępniają na stronach internetowych ministerstw odpowiedzialnych za sprawy zagraniczne informacje o prawie przysługującym ich obywatelom do zwracania się w kraju trzecim, w którym dane państwo nie posiada przedstawicielstwa, o ochronę konsularną, zgodnie z niniejszą dyrektywą, do organów dyplomatycznych lub konsularnych innego państwa członkowskiego i o warunkach korzystania z tego prawa.

Uzasadnienie

Aby nadać skuteczność postanowieniom niniejszej dyrektywy i przynieść wartość dodaną obywatelom, ci ostatni powinni być odpowiednio informowani o przysługującym im na mocy tej dyrektywy prawie do ochrony konsularnej udzielanej przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego.

 

Poprawka  9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwo członkowskie może reprezentować inne państwo członkowskie na stałe, a ambasady lub konsulaty państw członkowskich w państwie trzecim mogą zawierać porozumienia w sprawie podziału obciążeń, pod warunkiem zapewnienia sprawnego rozpatrywania wniosków. Państwa członkowskie informują Komisję Europejską o wszelkich tego rodzaju porozumieniach, w celu opublikowania ich na specjalnej stronie internetowej Komisji.

2. Państwo członkowskie może reprezentować inne państwo członkowskie na stałe, a ambasady lub konsulaty państw członkowskich w państwie trzecim mogą zawierać porozumienia w sprawie podziału obciążeń, pod warunkiem zapewnienia sprawnego rozpatrywania wniosków. Państwa członkowskie informują Komisję Europejską o wszelkich tego rodzaju porozumieniach w celu opublikowania ich na specjalnej stronie internetowej Komisji, a także publikują takie informacje na stronach internetowych swoich ministerstw odpowiedzialnych za sprawy zagraniczne oraz na stronach internetowych odpowiednich ambasad i/lub konsulatów.

Uzasadnienie

Jednym z powodów, dla których obywatele europejscy nie korzystają ze swoich praw konsularnych w krajach trzecich, jest fakt, że nie posiadają oni dostatecznych informacji.

 

Poprawka  10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – wprowadzenie

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Ochrona konsularna, o której mowa w ust. 1, obejmuje pomoc w następujących sytuacjach:

2. Ochrona konsularna, o której mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej pomoc w następujących sytuacjach:

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka oraz następna mają na celu wyjaśnienie, że lista sytuacji, w których należy udzielić pomocy, nie jest wyczerpująca oraz że państwa członkowskie powinny nadal udzielać pomocy w innych sytuacjach, w których zwyczajowo się to robi.

 

Poprawka  11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – akapit pierwszy a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Ta ochrona konsularna obejmuje również wszelkie inne sytuacje, w których reprezentowane państwo członkowskie zwyczajowo udzieliłoby pomocy własnym obywatelom.

 

 

Poprawka  12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 1 – litera c a) (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ca) pomagają obywatelowi w uzyskaniu pomocy prawnika.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka ma na celu określenie, że konsulaty nie mają obowiązku udzielania porad prawnych, lecz jedynie pomagania obywatelowi w uzyskaniu takiej pomocy od lokalnego prawnika.

 

Poprawka  13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. Ambasada lub konsulat powiadamiają państwo członkowskie obywatelstwa o przekazaniu obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach. Działają jako pośrednik, w tym również w zakresie pomocy przy sporządzaniu wniosków o ułaskawienie lub przedterminowe zwolnienie oraz w przypadku, gdy obywatel chce ubiegać się o przeniesienie. W razie potrzeby działają one jako pośrednik w zakresie wszelkiego rodzaju kosztów prawnych uiszczanych za pośrednictwem organów dyplomatycznych lub konsularnych państwa członkowskiego obywatelstwa.

4. Ambasada lub konsulat powiadamiają państwo członkowskie obywatelstwa o przekazaniu obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach. W razie potrzeby działają one jako pośrednik w zakresie wszelkiego rodzaju kosztów prawnych uiszczanych za pośrednictwem organów dyplomatycznych lub konsularnych państwa członkowskiego obywatelstwa.

 

Poprawka  14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera b)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) udzielają obywatelowi informacji lub pomocy w zakresie właściwych kwestii prawnych i opieki zdrowotnej.

b) udzielają obywatelowi informacji lub pomocy w zakresie właściwych kwestii prawnych, opieki zdrowotnej i doradztwa.

 

Poprawka  15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera b a) (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ba) pomagają obywatelowi w uzyskaniu pomocy prawnika.

 

Poprawka  16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Ambasada lub konsulat informują państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz o udzielonej pomocy i kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi obywatela, jeżeli obywatel, o ile to możliwe, wyraził na to zgodę.

2. Ambasada lub konsulat informuje państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy. To państwo członkowskie kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi obywatela, chyba że obywatel ten nie wyraził na to zgody.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka oraz następna zostały złożone ze względu na kwestię bariery językowej, jaka może zaistnieć między pracownikami konsularnymi a rodziną obywatela. Wydaje się, że właściwszym rozwiązaniem jest komunikowanie się z rodziną za pośrednictwem organów jej państwa członkowskiego.

 

Poprawka  17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Ambasada lub konsulat informują państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy i, w odpowiednich przypadkach, kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi ofiary zdarzenia. Jeżeli istnieje potrzeba przeprowadzenia ewakuacji medycznej, informują one o tym państwo członkowskie obywatelstwa. Ewakuacja medyczna wymaga zawsze uprzedniej zgody państwa członkowskiego obywatelstwa, poza szczególnie naglącymi przypadkami.

2. Ambasada lub konsulat informuje państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy. To państwo członkowskie kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi ofiary zdarzenia, chyba że osoba ta nie wyraziła na to zgody. Jeżeli istnieje potrzeba przeprowadzenia ewakuacji medycznej, informują one o tym państwo członkowskie obywatelstwa. Ewakuacja medyczna wymaga zawsze uprzedniej zgody państwa członkowskiego obywatelstwa, poza szczególnie naglącymi przypadkami.

 

Poprawka  18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 18a

 

Zmiany w załącznikach

 

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących wszelkich zmian załączników zgodnie z art. 18b.

 

Poprawka  19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 b (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 18b

 

Wykonywanie przekazanych uprawnień

 

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

 

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 18a, powierza się na czas nieokreślony od dnia ...*.

 

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 18a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

 

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

 

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 18a wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

 

______

 

* Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

 

 

 

PROCEDURA

Tytuł

Ochrona konsularna dla obywateli Unii za granicą

Odsyłacze

COM(2011)0881 – C7-0017/2012 – 2011/0432(CNS)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

2.2.2012

 

 

 

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

JURI

2.2.2012

Sprawozdawca(czyni) komisji opiniodawczej

       Data powołania

Tadeusz Zwiefka

19.12.2011

Rozpatrzenie w komisji

31.5.2012

 

 

 

Data przyjęcia

10.7.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

23

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Luigi Berlinguer, Sebastian Valentin Bodu, Françoise Castex, Christian Engström, Marielle Gallo, Giuseppe Gargani, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Sajjad Karim, Klaus-Heiner Lehne, Antonio López-Istúriz White, Antonio Masip Hidalgo, Jiří Maštálka, Alajos Mészáros, Bernhard Rapkay, Evelyn Regner, Francesco Enrico Speroni, Rebecca Taylor, Alexandra Thein, Cecilia Wikström, Tadeusz Zwiefka

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Piotr Borys, Luis de Grandes Pascual, Eva Lichtenberger, Dagmar Roth-Behrendt, József Szájer, Axel Voss

 

PROCEDURA

Tytuł

Ochrona konsularna dla obywateli Unii za granicą

Odsyłacze

COM(2011)0881 – C7-0017/2012 – 2011/0432(CNS)

Data konsultacji z PE

20.1.2012

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

2.2.2012

 

 

 

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

AFET

2.2.2012

DEVE

2.2.2012

JURI

2.2.2012

 

Opinia niewydana

       Data decyzji

DEVE

25.1.2012

 

 

 

Sprawozdawca(y)

       Data powołania

Edit Bauer

9.2.2012

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

25.4.2012

9.7.2012

3.9.2012

19.9.2012

Data przyjęcia

19.9.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

51

5

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Sonia Alfano, Roberta Angelilli, Edit Bauer, Rita Borsellino, Arkadiusz Tomasz Bratkowski, Simon Busuttil, Philip Claeys, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Ioan Enciu, Frank Engel, Cornelia Ernst, Tanja Fajon, Monika Flašíková Beňová, Kinga Gál, Kinga Göncz, Nathalie Griesbeck, Anna Hedh, Salvatore Iacolino, Sophia in ‘t Veld, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Timothy Kirkhope, Juan Fernando López Aguilar, Baroness Sarah Ludford, Monica Luisa Macovei, Svetoslav Hristov Malinov, Véronique Mathieu, Anthea McIntyre, Louis Michel, Antigoni Papadopoulou, Georgios Papanikolaou, Jacek Protasiewicz, Carmen Romero López, Judith Sargentini, Birgit Sippel, Csaba Sógor, Valdemar Tomaševski, Nils Torvalds, Wim van de Camp, Axel Voss, Renate Weber, Josef Weidenholzer, Cecilia Wikström, Tatjana Ždanoka, Auke Zijlstra

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Michael Cashman, Anna Maria Corazza Bildt, Dimitrios Droutsas, Ana Gomes, Monika Hohlmeier, Franziska Keller, Jean Lambert, Marian-Jean Marinescu, Antonio Masip Hidalgo, Hubert Pirker

Data złożenia

10.10.2012