Dokument z posiedzenia

A7-0313/2012

11.10.2012

WSTĘPNE SPRAWOZDANIE

w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Komisja Budżetowa

Współsprawozdawcy: Reimer Böge, Ivailo Kalfin

PR_Consent_Interim

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...................................................5

EXPLANATORY STATEMENT..............................................................................................21

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych...................................................................70

OPINIA Komisji Rozwoju................................................................................................74

OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego......................................................79

OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej....................................................................82

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych...........................................87

OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności  93

OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii............................101

OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów.........106

OPINIA Komisji Transportu i Turystyki..............................................................109

OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego..............................................................114

OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi...........................................................118

OPINIA Komisji Rybołówstwa..................................................................................124

OPINIA Komisji Kultury i Edukacji........................................................................129

OPINIA Komisji Prawnej...............................................................................................138

OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych   141

OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych...........................................................145

OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia........................................151

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI......................................................156

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 311 i 312 TFUE,

–   uwzględniając wniosek Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. oraz zmieniony wniosek Komisji z dnia 6 lipca 2012 r. w sprawie rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 ( COM(2011)0398 i COM(2012)0388 ),

–   uwzględniając wniosek Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym ( COM(2011)0403 ),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. zatytułowany „Budżet z perspektywy «Europy 2020»” ( COM(2011)0500 ),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 27 kwietnia 2010 r. dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami ( COM(2010)0185 ),

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zasobów własnych Unii Europejskiej[1],

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. zatytułowaną „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej”[2],

–   uwzględniając swą rezolucję z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie wieloletnich ram finansowych i zasobów własnych[3],

–   uwzględniając wspólne oświadczenie na temat kwestii powiązanych z WRF załączone do zmienionych zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii,

–   uwzględniając art. 81 ust. 3 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie wstępne Komisji Budżetowej oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Rybołówstwa, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia ( A7-0313/2012 ),

A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 312 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, przyjmuje rozporządzenie określające wieloletnie ramy finansowe, stanowiąc jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że zgodnie z art. 312 ust. 2 TFUE Rada Europejska może jednogłośnie przyjąć decyzję uprawniającą Radę do stanowienia kwalifikowaną większością głosów przy przyjmowaniu rozporządzenia określającego WRF;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 295 TFUE Parlamentu Europejski, Rada i Komisja konsulutują się ze sobą i na podstawie wzajemnego porozumienia uzgadniają warunki współpracy, mając w związku z tym na uwadze konieczność przyjęcia porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu usprawnienia rocznej procedury budżetowej i współpracy pomiędzy instytucjami w sprawach budżetowych;

C. mając na uwadze, że art. 312 ust. 5 TFUE wzywa Parlament Europejski, Radę i Komisję do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do ułatwienia przyjęcia ram finansowych;

D. mając na uwadze, że zgodnie z art. 311 TFUE Unia musi we własnym zakresie pozyskiwać środki niezbędne do realizacji swoich celów i strategii politycznych, a jej budżet ma być finansowany w całości z zasobów własnych; mając na uwadze, że Rada zobowiązana jest skonsultować się z Parlamentem przed przyjęciem nowej decyzji w sprawie reformy zasobów własnych, ponadto Rada musi uzyskać zgodę Parlamentu przed przyjęciem rozporządzenia w sprawie środków wdrażania systemu zasobów własnych;

E.  mając na uwadze, że rozporządzenie w sprawie WRF zostanie po raz pierwszy przyjęte w oparciu o nowe postanowienia traktatu lizbońskiego, a zatem wiąże się z nowymi uzgodnieniami dotyczącymi współpracy pomiędzy instytucjami, której celem ma być łączenie skutecznego podejmowania decyzji z poszanowaniem odnośnych uprawnień dyktowanych traktatem;

F.  mając na uwadze, że Traktat z Lizbony nadaje Unii Europejskiej znaczne nowe uprawnienia, na przykład w dziedzinie polityki zagranicznej (art. 27 ust. 3 TUE), sportu (art. 165 TFUE), przestrzeni kosmicznej (art. 189 TFUE), zmian klimatu (art. 191 TFUE), energetyki (art. 194 TFUE), turystyki (art. 195 TFUE) i ochrony ludności (art. 196 TFUE),

G. mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. przyjętej przeważającą większością głosów Parlament określił ogólne priorytety polityczne dla kolejnych WRF, zarówno dziedzinie prawodawstwa, jak i budżetu;

H. mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 13 czerwca 2012 r. przyjętej przeważającą większością głosów Parlament określił ogólne priorytety dla kolejnych WRF, zarówno dziedzinie prawodawstwa, jak i budżetu;

I.   mając na uwadze, że odnośne komisje parlamentarne przeprowadziły szczegółowe i dogłębne analizy potrzeb w celu wskazania priorytetów politycznych, czego dowodem są ich załączone opinie;

J.   mając na uwadze, że urzędująca prezydencja cypryjska zamierza przedstawić schemat negocjacyjny zawierający dane liczbowe dotyczące pułapów (ale również decyzje polityczne wchodzące w zakres zwykłej procedury ustawodawczej) podczas nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w listopadzie w 2012 r.;

K. mając na uwadze, że UE potrzebuje zarówno budżetu, jak i procedury budżetowej, które będą w pełni odzwierciedlać przejrzystą i demokratyczną istotę parlamentarnego procesu decyzyjnego i procesu kontroli, w oparciu o poszanowanie ogólnych zasad jedności i uniwersalności, które wymagają, aby ogół dochodów i wydatków rejestrowany był w całości, bez wzajemnych dostosowań, a także aby toczyła się debata publiczna na temat dochodów i wydatków zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z traktatu i aby dochody i wydatki poddawane były pod głosowanie;

Budżet UE jako kluczowe narzędzie dla zapewniania inteligentnego, trwałego i integracyjnego rozwoju całej UE

1.  jest w pełni świadom, że negocjacje WRF na lata 2014-2020 toczą się w bardzo trudnym kontekście społecznym, gospodarczym i finansowym, w którym państwa członkowskie podejmują znaczne wysiłki, aby dokonać dostosowań fiskalnych swych budżetów krajowych w celu nadania zrównoważonego charakteru finansom publicznym, osiągnięcia stabilności sektora bankowego i wspólnej waluty; pragnie, aby nie utożsamiano Unii z dodatkowymi obciążeniami podatkowymi w stosunku do obywateli; jest jednak przekonany, że budżet UE jest częścią rozwiązania umożliwiającego Europie podźwignięcie się z panującego obecnie kryzysu poprzez wspieranie inwestycji we wzrost i tworzenie miejsc pracy oraz pomoc państwom członkowskim we wspólnej, zorganizowanej oraz mającej zrównoważony charakter walce z obecnymi wyzwaniami strukturalnymi, w szczególności utracie konkurencyjności, rosnącemu bezrobociu i ubóstwu;

2.  jest jednak zdania, że wyważone reformy strukturalne zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu UE stanowią podstawowy warunek sprawnego i skutecznego wykorzystywania funduszy UE, przypomina jednocześnie znaczenie zdrowych finansów publicznych;

3.  przypomina, że Rada Europejska przy wielu okazjach zwracała uwagę na potrzebę wzmocnienia europejskiego zarządzania gospodarką oraz przyjęła cele określone w strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, obejmujące w szczególności wspieranie zatrudnienia, zwiększenie wydatków publicznych na innowacje, badania naukowe, rozwój oraz poprawę warunków ich realizacji, wypełnianie obranych przez nas celów w dziedzinie zmiany klimatu i energii, poprawę poziomu edukacji i wspieranie integracji społecznej, w szczególności poprzez ograniczanie ubóstwa;

4.  przypomina, że sama Rada Europejska przyjęła w czerwcu 2012 r. pakiet na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, w którym uznaje efekt dźwigni budżetu UE pod względem umocnienia wzrostu i zatrudnienia oraz kładzie główny nacisk na jego wkład we wspieranie całej Unii Europejskiej w walce z obecnym kryzysem gospodarczym i finansowym;

5.  jest zdania, że kolejne kryzysy finansowe, które miały miejsce w przeciągu minionych czterech lat, szczególnie dotknęły Unię, częściowo z powodu kwestionowania poziomu solidarności w UE przez finansowe podmioty gospodarcze, partnerów międzynarodowych oraz opinię publiczną; jest przekonany, że budżet UE powinien być centralnym elementem tej solidarności; jest w związku z tym pewien, że decyzja w sprawie kolejnych WRF albo w znaczący i pozytywny sposób wesprze wysiłki podejmowane przez rządy krajowe w celu pokonania kryzysu, albo doprowadzi do jeszcze większej recesji w UE;

6.  przypomina, że wszystkie makroekonomiczne środki stabilności finansowej podjęte od 2008 r. nie okazały się jak na razie wystarczające, aby sprostać kryzysowi gospodarczemu i finansowemu; jest w związku z tym przekonany, że aby wrócić na ścieżkę wzrostu i tworzenia miejsc pracy w Europie, państwa członkowskie powinny kontynuować wysiłki na rzecz odblokowania swego potencjału w zakresie trwałego wzrostu oraz że potrzeba właściwie ukierunkowanego, silnego i wystarczającego budżetu UE, który pomoże lepiej skoordynować i wzmocni wysiłki podejmowane na szczeblu krajowym;

7.  zwraca uwagę, że budżet UE stanowi jedynie ok. 2% ogółu wydatków publicznych w Unii, a zatem jest o ponad 45 razy niższy niż suma wydatków publicznych w państwach członkowskich;

8.  przypomina, ze zgodnie z art. 310 TFUE dochody i wydatki wykazane w budżecie UE muszą się równoważyć, dlatego też budżet nie może generować deficytu i długu publicznego;

9.  podkreśla, że budżet UE jest przede wszystkim budżetem inwestycyjnym oraz że 94% ogółu dochodów inwestuje się w samych państwach członkowskich lub wykorzystuje do realizacji zewnętrznych priorytetów Unii; podkreśla, że bez wkładu z budżetu UE regiony i państwa członkowskie dokonywałyby minimalnych inwestycji publicznych lub nie dokonywałyby ich wcale; jest przekonany, że jakiekolwiek obniżenie budżetu UE wiązałoby się nieodłącznie z pogłębianiem nierówności oraz hamowaniem wzrostu i siły konkurencyjnej całej gospodarki Unii oraz jej spójności, podważyłoby ono również zasadę solidarności jako podstawowej wartości UE;

10. podkreśla fakt, że nie zrealizowano celów strategii lizbońskiej, między innymi z powodu niewystarczającej koordynacji oraz zobowiązań na wszystkich szczeblach, zarówno w dziedzinie budżetu, jak i prawodawstwa; jest głęboko przekonany, że skuteczność realizacji strategii „Europa 2020” wymaga jej wprowadzenia już teraz, bez zbędnej zwłoki;

11. przypomina, że realizacja siedmiu inicjatyw przewodnich strategii „Europa 2020” wymagać będzie wielu przyszłościowych inwestycji, których wartość szacuje się na 1 800 mld EUR do roku 2020[4]; podkreśla, że jeden z głównych celów strategii „Europa 2020”, a mianowicie wspieranie wzrostu i wysokiej jakości zatrudnienia dla wszystkich Europejczyków, zostanie osiągnięty wyłącznie wówczas, gdy niezbędne inwestycje w edukację, na rzecz społeczeństwa wiedzy, badań naukowych i rozwoju, innowacji, MŚP oraz przyjaznych dla środowiska i nowych technologii, przy jednoczesnym wspieraniu integracji społecznej, zostaną poczynione teraz, bez zbędnej zwłoki; opowiada się za włączeniem podejścia dwutorowego do środków konsolidacji fiskalnej sprzyjających wzrostowi w celu obniżenia deficytu i długu publicznego przy wspieraniu takich inwestycji;

12. jest zdania, że niepokojące problemy, z jakimi borykają się ludzie młodzi w całej UE, do których zaliczyć można bezprecedensowy poziom bezrobocia, rosnące ubóstwo oraz wyzwania edukacyjne, wymagają szczególnych wysiłków polegających na podejmowaniu środków gwarantujących, że nowe pokolenia pozostaną wierne wartościom unijnym, m.in. pokojowi, demokracji i prawom człowieka, a także dobrobytowi gospodarczemu i sprawiedliwości społecznej, a także na zapewnianiu programów otrzymujących odpowiednie wsparcie budżetowe;

13. podkreśla, że silna, zróżnicowana i konkurencyjna baza przemysłowa ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia inteligentnej, trwałej i integracyjnej gospodarki europejskiej; podkreśla znaczenie sektora przemysłu dla wspierania konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy w UE, a także wynikającego zeń kluczowego wkładu w walkę z kryzysem gospodarczym;

14. zdecydowanie popiera wniosek Komisji, by podejmować środki walki ze zmianą klimatu, tak aby przynajmniej 20% ponoszonych wydatków miała związek z klimatem; uważa, że jest ważne, aby budżet UE był w stanie mobilizować inwestycje na rzecz zrównoważonej i dobrze prosperującej gospodarki niskowęglowej, zapewniać odpowiednie wsparcie w zakresie realizacji celów strategii „Europa 2020” na rzecz klimatu, energii, efektywności gospodarowania zasobami i różnorodności biologicznej, a także przynosić korzyści obywatelom UE poprzez gwarantowanie zdrowszego środowiska;

15. w związku z tym wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia synergii pomiędzy krajowymi działaniami konsolidacyjnymi a wartością dodaną, jaką niesie oparty na właściwych priorytetach budżet UE, które pozwalają na realizację zobowiązań politycznych podjętych już na najwyższym szczeblu;

Poziom wydatków

16. podkreśla, że od roku 1988 budżety krajowe rosły średnio szybciej niż budżet UE; zauważa, że nawet od początku kryzysu w 2008 r. ogół wydatków publicznych w państwach członkowskich rósł rocznie o wartość nominalną 2%; konkluduje, że takie zmniejszanie się budżetu UE w stosunku do budżetów krajowych stoi w rażącej sprzeczności z rozszerzeniem uprawnień i zadań Unii na mocy traktatu oraz z ważnymi decyzjami politycznymi podejmowanymi przez samą Radę Europejską, a mianowicie rozwojem silniejszego europejskiego zarządzania gospodarką;

17. podkreśla, że od 2000 r. przepaść pomiędzy pułapem zasobów własnych UE (1,29 % DNB w środkach na zobowiązania i 1,23% w środkach na płatności) a pułapami WRF dramatycznie się pogłębiła; zwraca ponadto uwagę, że WRF określają jedynie maksymalny poziom wydatków, natomiast budżet UE zawsze był dużo poniżej tego poziomu;

18. uważa, że wniosek Komisji, który przewiduje zamrożenie pułapów WRF na lata 2014-2020 na poziomie wartości z roku 2013, nie będzie wystarczający, aby sfinansować ustalone już priorytety polityczne związane ze strategią „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, nowe zadania przewidziane w traktacie lizbońskim lub też nieprzewidziane zdarzenia, nie wspominając o celach i zobowiązaniach politycznych wyznaczonych przez samą Radę Europejską;

19. przypomina swoje stanowisko z 8 czerwca 2011 r., że bez odpowiedniego podwyższenia budżetu powyżej poziomu wartości wyznaczonych na rok 2013, konieczne będzie dokonanie rewizji szeregu priorytetów i strategii politycznych UE i ograniczenie ich zasięgu, a nawet zrezygnowanie z nich;

20. ostrzega Radę przed wszelkimi próbami jeszcze większego ograniczenia poziomu wydatków unijnych zaproponowanego przez Komisję; stanowczo sprzeciwia się wszelkim wnioskom o linearne, przekrojowe cięcia, które zagroziłyby realizacji i skuteczności wszystkich unijnych strategii politycznych, niezależnie od ich europejskiej wartości dodanej, wagi politycznej lub ich rezultatów; wzywa natomiast Radę, by w przypadku proponowania cięć jasno i publicznie wskazała priorytety lub projekty, od realizacji których należałoby całkowicie odstąpić;

21. podkreśla kluczową rolę, jaką musi odegrać budżet UE w realizacji wspólnie uzgodnionych celów strategii „Europa 2020”; wyraża silne przekonanie, że właściwie rozplanowane fundusze UE mogą w rzeczy samej stać się motorem i katalizatorem działań mających wyraźną unijną wartość dodaną, których państwa członkowskie nie będą w stanie realizować na własną rękę oraz będą tworzyć synergie i uzupełniać się z działaniami państw członkowskich pomagając im skupić się na kluczowych inwestycjach przyszłościowych;

22. potwierdza w tym kontekście swe stanowisko popierające znaczną podwyżkę środków dostępnych dla programów unijnych w dziedzinie konkurencyjności, MŚP, przedsiębiorczości i trwałej infrastruktury, które to kwestie zajmują centralne miejsce w strategii „Europa 2020”; jest głęboko przekonany, że dalsze cięcia w stosunku do kwot zaproponowanych we wniosku Komisji poważnie zagrożą wiarygodności UE oraz jej zobowiązaniom politycznym w dziedzinie wzrostu i miejsc pracy;

23. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie instrumentu „Łącząc Europę” i zaproponowane w jego ramach realistyczne środki finansowe na rzecz poprawy europejskich sieci transportowych, energetycznych i cyfrowych; domaga się w tym kontekście, aby kwota przekazana z Funduszu Spójności na instrument „Łącząc Europę” była wydatkowana (w przeciągu pierwszych lat) z zachowneim pełnej zgodności z przydziałami krajowymi w ramach tego funduszu;

24. podkreśla znaczenie badań i innowacji dla szybszego przechodzenia na zrównoważoną, wiodącą na świecie gospodarkę opartą na wiedzy, która wykorzystuje swe zasoby naturalne w sposób efektywny i odpowiedzialny; wzywa instytucje i państwa członkowskie UE do uzgodnienia specjalnego programu realizacji celu przeznaczania 3% PKB na inwestycje w badania naukowe; zwraca uwagę na ogromne zobowiązanie gospodarcze, z jakim wiąże się realizacja tego celu w perspektywie rocznej i przy finansowaniu ze wszystkich źródeł – dodatkowe wydatki rzędu 130 mld EUR; podkreśla zatem konieczność podwyższenia, stymulacji i zabezpieczenia finansowania badań naukowych i innowacji w Unii w drodze znacznego podniesienia wydatków, a w szczególności środków na unijne badania naukowe i innowacje, głównie za pomocą programu „Horyzont 2020”;

25. przypomina, że MŚP są głównym motorem wzrostu gospodarczego, konkurencyjności, innowacyjności i zatrudnienia oraz uznaje ich istotną rolę w zapewnianiu ożywienia i pobudzenia zrównoważonej gospodarki UE; dlatego też z zadowoleniem przyjmuje położenie w strategii „Europa 2020” nacisku na innowacje i politykę przemysłową; zdecydowanie odrzuca wszelkie próby dalszego obniżenia środków na realizację takich programów, jak COSME, które mają kluczowe znaczenie dla europejskiej konkurencyjności i zatrudnienia;

26. jest zdania, że unijna polityka spójności (fundusze strukturalne i Fundusz Spójności) to strategiczne narzędzie dla inwestycji, trwałego wzrostu i konkurencyjności o niewątpliwej unijnej wartości dodanej, a także główny filar solidarnosci europejskiej; zwraca również uwagę na znaczne dodatkowe korzyści finansowania z Funduszu Spójności dla wszystkich państw członkowskich UE; podkreśla, że w celu skutecznego zredukowania zakłóceń równowagi makroekonomicznej w UE i zadbania o jej spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną, Unia powinna móc opierać się na stabilnych, solidnych i trwałych ramach finansowych; potwierdza swe stanowisko, że biorąc pod uwagę palącą potrzebę zapewnienia inwestycji publicznych we wzrost i tworzenie miejsc pracy, finansowanie z Funduszu Spójności należy utrzymać przynajmniej na poziomie z okresu 2007-2013 i powinno ono nadal obejmować wszystkie regiony UE, a w szczególności regiony słabiej rozwinięte; popiera wniosek Komisji, by przeznaczyć 25% ogółu środków przewidzianych na politykę spójności na EFS;

27. przypomina swe stanowisko, że zważywszy na szeroki zakres zadań, wyzwań i celów dotyczących WPR, w następnym okresie programowania finansowego kwoty przyznane na WPR w budżecie na rok 2013 powinno się utrzymać przynajmniej na tym samym poziomie; jest przekonany, że w nowej WPR powinno się dążyć do efektywniejszego wydatkowania przewidzianych na nią środków budżetowych, między innymi poprzez sprawiedliwy rozdział płatności bezpośrednich i środków na rozwój obszarów wiejskich pomiędzy państwa członkowskie, regiony i rolników, tak aby zredukować istniejące dysproporcje; podkreśla w tym kontekście istotną rolę II filara WPR, który wnosi znaczący wkład w inwestycje i tworzenie miejsc pracy na obszarach wiejskich oraz we wzrost efektywności i konkurencyjności sektora rolnego, szczególnie w obliczu nowych wyzwań określonych w strategii „Europa 2020”, a także w gospodarowanie środowiskiem oraz zachowanie różnorodności biologicznej;

28. podkreśla, że konieczne jest wzmocnienie właściwie ukierunkowanego i skutecznego unijnego programu środowiskowego i klimatycznego oraz że należy aktywnie wspierać zintegrowane wydatki na klimat i środowisko w ramach odnośnych funduszy unijnych;

29. uznaje, że w dobie kryzysu gospodarczego młodzi ludzie w UE stoją w obliczu poważnych wyzwań; jest zdania, że zaangażowanie, zatrudnienie, edukacja, uczenie się pozaformalne, szkolenie, mobilność oraz integracja społeczna młodych Europejczyków to kwestie o strategicznym znaczeniu dla rozwoju UE oraz społeczeństwa europejskiego; nalega na uwzględnianie tych kwestii we wszystkich odnośnych strategiach politycznych i programach finansowanych z budżetu UE oraz na nadawanie im priorytetowego charakteru przy jednoczesnym nieodzownym podwyższaniu środków finansowych na konkretne instrumenty na rzecz młodzieży zaproponowane przez Komisję, takie jak wprowadzenie systemu gwarancji na rzecz młodzieży w celu zapewnienia każdej młodej osobie w Europie, która nie może znaleźć pracy, możliwość dalszego kształcenia się i szkolenia;

30. podkreśla potrzebę kontynuowania realizacji programu dla osób najbardziej potrzebujących; przypomina Komisji podjęte przez nią zobowiązanie do przedstawienia we właściwym terminie wniosku ustawodawczego w tym zakresie w celu zapewnienia ciągłości wsparcia takiego programu po 2013 r. w oparciu o nową podstawę prawną z niezależną pulą środków;

31. jest zdania, że ogólna kwota, jaką Komisja przeznaczyła na przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości nie odzwierciedla w odpowiedni sposób wzmocnienia tej dziedziny traktatem lizbońskim, a także rozszerzających się obowiązków i poważniejszych wyzwań; podkreśla, że działania podlegające finansowaniu muszą posiadać europejską wartość dodaną oraz że należy zapewnić sprawiedliwy, równy i przejrzysty rozdział funduszy na różne cele realizowane w ramach tych programów;

32. przypomina, że unijne programy edukacyjne, młodzieżowe, medialne i kulturalne realizowane są blisko obywateli, cieszą się niezwykle wysokimi wskaźnikami realizacji, charakteryzują się znaczącym efektem dźwigni oraz efektem mnożnikowym i gwarantują wyraźnie widoczną i udowodnioną europejską wartość dodaną poprzez łączenie zasobów, zachęcanie do mobilności i aktywne obywatelstwo oraz stymulowanie współpracy pomiędzy różnymi sektorami i podmiotami;

33. ponownie powtarza swe stanowisko, że realizacja nowych obowiązków nałożonych na UE przez traktaty wymagać będzie dodatkowych funduszy w stosunku do WPR 2007-2013, aby zapewnić Unii pozycję na arenie międzynarodowej przy jednoczesnym utrzymaniu zobowiązań, które już podjęła, a mianowicie osiągnięcie celu przeznaczenia 0,7% DNB państw członkowskich na oficjalną pomoc rozwojową oraz realizację milenijnych celów rozwoju do 2015 r.; podkreśla rolę Unii we wspieraniu demokracji, pokoju, solidarności, stabilności oraz ograniczania ubóstwa w państwach ościennych i partnerskich; podkreśla uzupełniający charakter pomocy UE w stosunku do tej oferowanej przez państwa członkowskie, a także jej efekt katalizatora pod kątem interwencji w regionach, gdzie nie dociera pomoc dwustronna; w szczególności wspiera wspólne programowanie działań podejmowanych przez państwa członkowskie i UE; podkreśla w związku z tym, że należy wziąć od uwagę wnioski Komisji dotyczące „Globalnego wymiaru Europy” i Europejskiego Funduszu Rozwoju, jako że stanowią one minimum niezbędne do realizacji ambicji Europy na świecie; zwraca w szczególności uwagę na konieczność dostosowania zasobów budżetowych do zakresu obowiązków ESDZ;

Projekty wielkoskalowe

34. podkreśla strategiczne znaczenie wielkoskalowych przedsięwzięć infrastrukturalnych, takich jak ITER, Galileo oraz GMES, dla konkurencyjności UE w przyszłości; odrzuca zatem wszelkie próby przekształcenia GMES w program międzyrządowy;

35. wyraża zdecydowane przekonanie, że w budżecie UE należy zapewnić finansowanie tych projektów, ale jednocześnie należy je wyodrębnić, aby mieć pewność, że ewentualne przekroczenie kosztów nie zagrozi finansowaniu i pomyślnej realizacji innych strategii politycznych Unii;

36. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby w rozporządzeniu w sprawie WRF ustalić maksymalną kwotę przeznaczoną na Galileo, wyodrębniając tym samym przydział budżetowy na ten projekt; uważa też, że w rozporządzeniu powinny również zostać określone maksymalne kwoty na projekty ITER i GMES; uważa, że środki finansowe na te trzy projekty powinno się przydzielać ponad i poza pułapami WRF, aby umożliwić ewentualne dodatkowe finansowanie ze strony państw członkowskich;

Lepsze wydatkowanie zasobów

37. ponownie stwierdza, że osiągnięcie europejskiej wartości dodanej i zapewnienie należytego gospodarowania środkami finansowymi (efektywność, skuteczność i gospodarność), powinny być zwłaszcza w chwili obecnej głównymi zasadami budżetu UE; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zbiór wniosków ustawodawczych Komisji dotyczących nowej generacji programów wieloletnich, które mają być przyjęte w drodze zwykłej procedury ustawodawczej; nalega na maksymalizację synergii między unijnymi programami wsparcia i inwestycjami krajowymi;

38. jest zdania, że w kontekście bieżących ograniczeń budżetów publicznych bezsprzecznie konieczne jest pozyskanie środków z innych źródeł, aby realizować długoterminowe inwestycje potrzebne do osiągnięcia założeń strategii „Europa 2020”; zdecydowanie uważa, że unijną wartość dodaną można znaleźć przede wszystkim w długoterminowych inwestycjach, które są poza zasięgiem możliwości poszczególnych państw członkowskich; podkreśla w związku z tym wnioski i zalecenia zawarte w rezolucji w sprawie innowacyjnych instrumentów finansowych w kontekście następnych wieloletnich ram finansowych[5];

39. podkreśla konieczność zapewnienia spójności między przepisami sektorowymi i ogólnymi ramami rozporządzenia finansowego oraz osiągnięcia równowagi między uproszczeniem a należytym zarządzaniem finansami; zwraca uwagę na tablicę wyników w dziedzinie uproszczenia opublikowaną przez Komisję i potwierdza swoje zdecydowane poparcie dla programu uproszczenia; jest przekonany o potrzebie dalszego ograniczania obciążeń administracyjnych beneficjentów i domaga się wprowadzenia gruntownych „kontroli biurokracji” w programach wieloletnich nowej generacji, aby zapobiec powstaniu jakichkolwiek dodatkowych obciążeń administracyjnych zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym;

40. jest przekonany, że efektywność wydatków UE zależy od rozważnej polityki oraz ram regulacyjnych i instytucjonalnych na każdym szczeblu; kładzie nacisk na to, aby zgodnie z art. 310 ust. 5 i art. 317 TFUE państwa członkowskie realizowały budżet zgodnie z zasadą należytego gospodarowania środkami finansowymi; przypomina państwom członkowskim o ciążącym na nich zobowiązaniu prawnym do zagwarantowania, by środki zapisane w budżecie były wydatkowane zgodnie z tą zasadą oraz by finansowanie UE było efektywniejsze; przypomina, że 90% błędów wykrytych przez Europejski Trybunał Obrachunkowy popełniono w państwach członkowskich i że większości z tych błędów można było uniknąć; wzywa wszystkie państwa członkowskie do złożenia krajowych deklaracji wiarygodności dotyczących zarządzania, podpisanych na właściwym szczeblu politycznym;

41. wspiera wprowadzenie przepisów dotyczących warunkowości ex ante, aby upewnić się, że środki UE, szczególnie w odniesieniu do Funduszu Spójności, funduszy strukturalnych oraz funduszy rolnych i funduszu rybackiego, były lepiej ukierunkowane na realizację założeń strategii „Europa 2020”; uważa, że jeśli ich realizacja będzie opierać się z jednej strony na zasadzie zacieśnionego partnerstwa wynikającego z większego zaangażowania władz lokalnych i regionalnych, a z drugiej strony na warunkach odnoszących się do celów poszczególnych funduszy, takie przepisy dotyczące warunkowości mogą zwiększyć legalność i skuteczność wsparcia UE;

42. domaga się powiązania wypłat w ramach umów o partnerstwie z pewnymi szczególnymi zobowiązaniami ustalonymi ex ante w ramach dialogu między Komisją a państwami członkowskimi; uważa za stosowne połączenie powiązania zwłaszcza z pełnym wdrażaniem już przyjętego prawodawstwa UE (np. przepisy dotyczące cen, procedury przetargowe, transport, środowisko i zdrowie) w celu zapobiegania nieprawidłowościom i zapewnienia wydajności; odrzuca jednak nakładanie warunków obligujących państwa członkowskie do przeprowadzania fundamentalnych reform społecznych i gospodarczych; wszystkie warunki powinny być w pełni zgodne z zasadami pomocniczości i partnerstwa;

43. podkreśla jednak, że nie ma bezpośredniego związku między wynikami polityki regionalnej a wynikami makroekonomicznymi państw członkowskich oraz że nie należy karać regionów za nieprzestrzeganie na szczeblu krajowym procedur związanych z zarządzaniem gospodarką; jest przekonany, że nakładanie dodatkowych kar może nasilić problemy państw członkowskich, które już stoją w obliczu trudności makroekonomicznych, uważa zatem, że uwarunkowania makroekonomiczne są nie do przyjęcia;

44. podkreśla zasadniczy wkład zdecentralizowanych agencji UE we wspieranie celów Unii, a także konieczność dostosowania do ich obowiązków odpowiednich zasobów budżetowych;

45. jest jednocześnie przekonany, że efektem pracy zdecentralizowanych agencji UE powinny być znacznie wyższe oszczędności na szczeblu krajowym; nakłania państwa członkowskie do oceny wzrostu wydajności uzyskanego dzięki tym agencjom na szczeblu krajowym i do pełnego wykorzystania go, co zaowocuje racjonalizacją wydatków krajowych; wzywa również państwa członkowskie, aby określiły możliwe obszary dublowania się prac lub obniżonej wartości dodanej w odniesieniu do tych agencji w celu usprawnienia ich funkcjonowania;

46. jest przekonany, że utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) powinno zaowocować korzyściami skali na szczeblu UE oraz znacznymi oszczędnościami na szczeblu krajowym, zwłaszcza jeżeli chodzi o krajowe służby dyplomatyczne w krajach trzecich;

47. sugeruje przeprowadzenie niezależnej oceny efektywności wydatków publicznych na trzech poziomach: krajowym, regionalnym i europejskim, w celu dogłębnego zbadania wartości dodanej i możliwości łączenia zasobów, a także oszczędności w takich dziedzinach jak obronność, polityka rozwoju, agencje zdecentralizowane, Europejska Służba Działań Zewnętrznych oraz badania naukowe, nie tylko w drodze sprzyjania powstawaniu ekonomii skali na szczeblu UE, ale również poprzez przestrzeganie zasady pomocniczości; jest przekonany, że ocena ta powinna zaowocować oszczędnościami; przypomina, że ocena dotycząca agencji zdecentralizowanych powinna obejmować odnośne postanowienia wspólnego podejścia załączonego do wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej w sprawie agencji zdecentralizowanych podpisanego w dniu 19 lipca 2012 r.;

48. zgadza się z opinią Komisji na temat potrzeby racjonalizacji wydatków administracyjnych; podkreśla jednak, że zasadnicze znaczenie ma znalezienie równowagi między dalszymi oszczędnościami a potrzebą zapewnienia instytucjom możliwości wykonywania swych zadań i obowiązków zgodnie ze zobowiązaniami i uprawnieniami wynikającymi z traktatów, przy jednoczesnym uwzględnieniu trudnych wyzwań związanych z obecnym kryzysem gospodarczym;

49. kategorycznie odrzuca pomysł liniowych cięć kadrowych we wszystkich instytucjach, organach i agencjach, ponieważ na mocy traktatów ich role i zadania znacznie się różnią; podkreśla, że aby zapewnić indywidualne traktowanie instytucji, powinno się pozwolić każdej z nich podjąć decyzję o tym gdzie i jakich cięć można dokonać, by nie narażać na szwank ich prawidłowego funkcjonowania;

50. wskazuje, że możliwe byłoby poczynienie znacznych oszczędności, gdyby Parlament Europejski miał jedną siedzibę; domaga się, by władza budżetowa poruszyła tę kwestię w negocjacjach na temat kolejnych WRF na lata 2014-2020;

Okres obowiązywania

51. uważa, że w przypadku kolejnych WRF, siedmioletni okres do roku 2020 należy uznać za rozwiązanie przejściowe, mając na uwadze, że stanowi on wyraźne nawiązanie do strategii „Europa 2020”; uważa jednak, że okres pięcioletni lub podwójny okres pięcioletni lepiej dostosowywałby czas obowiązywania WRF do kadencji instytucji, zwiększając tym samym demokratyczną rozliczalność i odpowiedzialność; przypomina, że aby WRF były wykonalne i skuteczne, okres siedmioletni wymaga maksymalnej elastyczności;

Przegląd śródokresowy

52. podkreśla konieczność zapisania w rozporządzeniu w sprawie WRF obowiązku przeprowadzenia przeglądu śródokresowego przy zastosowaniu specjalnej procedury obejmującej wiążący harmonogram, który zapewni pełne zaangażowanie Parlamentu następnej kadencji; uważa, że Komisja powinna przedłożyć wniosek ustawodawczy umożliwiający przyjęcie zmienionych WRF przed rozpoczęciem procedury budżetowej 2018; podkreśla, że przegląd śródokresowy nie powinien narażać na szwank stabilności projektów inwestycyjnych, powinien natomiast chronić beneficjentów i stabilność programowania długoterminowego i inwestycji;

Konieczność przyjęcia bardziej elastycznych WRF

53. jest przekonany co do zasady, że zmieniające się uwarunkowania polityczne i gospodarcze, a także nieprzewidziane wydarzenia, będą wymagały dostosowania WRF podczas okresu siedmioletniego; utrzymuje, że kolejne WRF muszą zapewniać większą elastyczność budżetową w ramach poszczególnych działów i między nimi, a także między poszczególnymi latami budżetowymi objętymi WRF, aby zapewnić wykorzystanie w pełni dostępnych zasobów budżetowych;

54. uważa, że niezbędny jest pewien poziom elastyczności (5%) w odniesieniu do pułapów przewidzianych dla (pod)działów, aby umożliwić dostosowanie się do nowych okoliczności bez zwiększania ogólnej kwoty i bez konieczności zmiany WRF;

55. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby zwiększyć poziom elastyczności ustawodawczej (możliwość odejścia od danej kwoty w ciągu całego okresu trwania danego programu) z 5% do 10%;

56. podkreśla konieczność jak najlepszego wykorzystywania pułapów określonych w WRF; proponuje, aby w tym celu marginesy pozostawione w budżecie jednorocznym w ramach pułapów środków na zobowiązania były przenoszone na następny rok i uznawane za ogólny margines WRF, który zostanie przypisany w przyszłych latach do różnych działów według oszacowanych ich potrzeb i uruchomiony w ramach rocznej procedury budżetowej;

57. podkreśla również konieczność wprowadzenia w WFR ogólnego marginesu środków na płatności umożliwiającego przenoszenie na kolejne lata marginesów pozostawionych w ramach pułapów środków na płatności i uruchamiania ich w ramach rocznej procedury budżetowej;

58. jest szczególnie zaniepokojony obecną, nadal rosnącą liczbą zobowiązań pozostających do spłaty; wzywa do opracowania wspólnej międzyinstytucjonalnej strategii utrzymywania tych zobowiązań pod kontrolą w WRF na lata 2014-2020 oraz do podjęcia w tym celu odpowiednich działań; w związku z tym zachęca do dyskusji na temat sposobu bardziej równomiernego rozłożenia środków na płatności w kolejnym okresie WRF, aby w możliwie największym stopniu uniknąć ryzyka powstawania trudności w realizacji programów UE z powodu braku środków na zobowiązania w końcowym okresie ram finansowych;

59. zwraca uwagę, że budżet UE wykazuje w każdym roku nadwyżkę oraz że składki państw członkowskich do budżetu są obniżane o tę kwotę; jednocześnie ubolewa nad dokonanymi przez Radę regularnymi cięciami liniowymi szacunków dotyczących środków na płatności przedstawionych przez Komisję w projekcie budżetu, a także nad wielokrotnie zgłaszanym przez Radę w ciągu ostatnich kilku lat sprzeciwem wobec zapewnienia w budżecie UE dodatkowych środków na płatności potrzebnych Komisji pod koniec roku budżetowego, aby UE mogła zrealizować swe zobowiązania finansowe; jest zdania, że takie podejście nie jest dobre dla budżetu i że zwracana nadwyżka nie ma co prawda wpływu na ogólny poziom deficytu państw członkowskich, jednak kwota ta może mieć istotne znaczenie dla rocznego budżetu UE; przypomina o podjętym przez instytucje zobowiązaniu do dokonania przeglądu rozporządzenia finansowego w celu umożliwienia przenoszenia niewykorzystanych środków i salda budżetu;

60. zdecydowanie opowiada się za marginesem na nieprzewidziane wydatki, ale podkreśla, że jeśli ma on być skuteczny, jego uruchomienie nie powinno wiązać się z obowiązkiem kompensacji pułapów, uważa, że margines ten powinno się przyjmować w wyniku głosowania większością kwalifikowaną w Radzie;

61. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby zwiększyć pulę środków instrumentu elastyczności oraz przedłużyć korzystanie z kwot rocznych do roku n+3;

62. podkreśla silne poparcie wniosku Komisji mówiącego, że rezerwę na pomoc nadzwyczajną, Fundusz Solidarności Unii Europejskiej, Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji i rezerwę na wypadek kryzysów w sektorze rolniczym – biorąc pod uwagę ich nieprogramowalny charakter – należy wprowadzić do budżetu poza pułapami odpowiednich pozycji i ponad nimi;

63. zwraca uwagę na wartość dodaną Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), który jest instrumentem szybkiej interwencji w sytuacji kryzysu mającym na celu pomoc pracownikom, którzy stracili pracę, w powrocie na rynek pracy; podkreśla potrzebę kontynuacji i rewaloryzacji EFG po 2013 r. jako instrumentu dostępnego na równych warunkach wszystkim kategoriom pracowników; podkreśla jednocześnie potrzebę uproszczonej i przyspieszonej procedury wypłaty dotacji, aby poprawić jego skuteczność;

Jednolitość budżetu

64. przypomina, ze budżet UE obejmuje wszystkie dochody i wydatki wynikające z decyzji podejmowanych przez instytucje UE w ramach ich uprawnień oraz że odrębnie uwzględnia on operacje finansowe Unii w formie udzielania pożyczek i gwarancji oraz zaciągania pożyczek;

65. domaga się, aby Komisja i Rada sporządziły w osobnym załączniku wykaz zobowiązań budżetowych lub finansowych oraz gwarancji udzielonych przez Unię lub przez niektore państwa członkowskie w ramach europejskich mechanizmów stabilizacji (EFSM, EFSF, ESM) zgodnie z postanowieniami art. 122 ust. 2, art. 136 ust. 3 i art. 143 TFUE, a także bezpośredniej dwustronnej pomocy finansowej udzielonej innym państwom członkowskim lub na realizację porojektów związanych z „unią bankową”;

66. podkreśla, że wszystkie decyzje odnoszące się do wzmacniania unii gospodarczej i walutowej powinno się podejmować w oparciu o traktaty i z udziałem odnośnych instytucji; podkreśla, że jakiekolwiek odstępstwo od metody wspólnotowej oraz nadmierne korzystanie z umów międzyrządowych jedynie podzieli i osłabi Unię Europejską, a także strefę euro;

67. zdecydowanie nalega na państwa członkowskie, aby podjęły mocne zobowiązanie do włączenia Europejskiego Funduszu Rozwoju do budżetu UE począwszy od 2021 r.; zauważa, że tego rodzaju reforma wymagałaby odpowiedniego podwyższenia pułapów WRF;

68. potwierdza zamiar zorganizowania w przyszłości specjalnej debaty publicznej i przeprowadzenia głosowania w sprawie strony dochodów w budżecie w ramach badania projektu budżetu rocznego; jest głęboko przekonany, że dzięki temu cały czas prowadzona będzie debata w sprawie systemu finansowania Unii, a jednocześnie w pełni zdaje sobie sprawę, że władza budżetowa nie dysponuje obecnie kompetencjami umożliwiającymi zaproponowanie zmian w tej części budżetu;

Zasoby własne

69. uważa, że rozpoczęte ponad rok temu negocjacje w sprawie kolejnych WRF jasno pokazują zastój powstały w wyniku braku rzeczywistego systemu zasobów własnych; negocjacje są organizowane przez Radę wokół dwóch przeciwstawnych obozów, z jednej strony prowadzone są przez kraje będące płatnikami netto do budżetu UE, z drugiej strony przez kraje będące beneficjentami netto z budżetu UE, co stanowi system tworzący opartą wyłącznie na rachunkowości wizję „godziwego zwrotu”, która w efekcie końcowym uzależnia każde porozumienie w sprawie WRF od uzgodnienia długiego wykazu wyjątków i kompensacji, wynegocjowanych za zamkniętymi drzwiami i niezrozumiałych dla obywateli europejskich;

70. zdecydowanie uważa, że finansowanie budżetu Unii powinno powrócić do rzeczywistego systemu zasobów własnych przewidzianego w traktacie rzymskim i we wszystkich kolejnych traktatach UE; głęboko ubolewa z powodu faktu, że obecny system, w którym zdecydowana większość środków finansowych pochodzi ze składek krajowych, jest nieprzejrzysty i niesprawiedliwy oraz nie podlega kontroli parlamentarnej ani na szczeblu europejskim, ani na szczeblu krajowym; podkreśla, że taki system zasadniczo narusza literę i ducha traktatu;

71. wskazuje, że restrukturyzacja systemu zasobów własnych sama w sobie nie dotyczy wielkości budżetu UE, lecz ma na celu znalezieniu bardziej efektywnego połączenia zasobów umożliwiającego finansowanie uzgodnionych polityk i celów UE; podkreśla, że wprowadzenie nowego systemu nie zwiększyłoby łącznych obciążeń podatkowych obywateli, natomiast zmniejszyłoby obciążenia skarbów państwa;

72. potwierdza swoje podstawowe stanowisko, wyrażone w rezolucji z dnia 13 czerwca 2012 r., że nie zamierza wyrazić zgody na rozporządzenie w sprawie kolejnych WRF bez osiągnięcia politycznego porozumienia co do reformy systemu zasobów własnych zgodnie z wnioskami Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r., a także własnymi wnioskami ustawodawczymi w sprawie rzeczywistego nowego systemu zasobów wlasnych; uważa, że reforma taka powinna mieć na celu ograniczenie o 40% opartych na DNB wkładów państw członkowskich do budżetu UE do 2020 r., przyczyniając się tym samym do konsolidacji starań państw członkowskich;

73. zdecydowanie uważa, że niezbędne porozumienie polityczne powinno obejmować następujące elementy:

1)   należy dokonać dogłębnej reformy finansowania budżetu UE, aby powrócić do systemu rzeczywistych, jasnych, prostych i sprawiedliwych zasobów własnych, dającego gwarancje podejmowania decyzji i kontroli demokratycznej będące nieodłącznym elementem wszystkich budżetów publicznych;

2)   zgodnie z propozycją Komisji reforma musi wejść w życie w okresie obowiązywania WRF na lata 2014-2020;

3)   państwa członkowskie pragnące wprowadzić podatek od transakcji finansowych muszą teraz zwrócić się formalnie do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie ściślejszej współpracy w tej dziedzinie; Komisja musi wtedy natychmiast zareagować, publikując taki wniosek wraz z pakietem zmienionych wniosków w sprawie zasobów własnych, aby zagwarantować, że dochody z tytułu tego podatku zostaną w całości lub w części przydzielone do budżetu UE jako rzeczywiste zasoby własne, co spowoduje obniżenie krajowych wkładów państw członkowskich wprowadzających ten podatek;

4)   porozumienie w sprawie reformy VAT jako źródła zasobów własnych wraz z odpowiednimi przepisami wykonawczymi musi zostać zawarte wraz z porozumieniem w sprawie WRF;

5)   nowy system musi wyeliminować istniejące rabaty i inne mechanizmy korekty; jakąkolwiek kompensatę można zaakceptować wyłącznie w oparciu o wniosek Komisji, jako środek o charakterze przejściowym i uzasadniony niezaprzeczalnymi i obiektywnymi kryteriami ekonomicznymi;

6)   w przypadku gdy wdrożenie nowego systemu zasobów własnych nie spowoduje znacznego obniżenia opartych na DNB wkładów państw członkowskich do budżetu UE, Komisja wystąpi z dodatkowymi wnioskami w sprawie wprowadzenia nowych prawdziwych zasobów własnych;

Negocjacje międzyinstytucjonalne

74. podkreśla, że do przyjęcia WRF wymagana jest ścisła większość zarówno w Parlamencie, jak i Radzie oraz wskazuje na znaczenie, jakie ma wykorzystanie w pełni postanowień art. 312 ust. 5, który nakłada na instytucje obowiązek przeprowadzenia negocjacji w celu osiągnięcia porozumienia co do aktu, na który Parlament może wyrazić zgodę;

75. podkreśla, że rozporządzenie w sprawie WRF zostanie po raz pierwszy przyjęte na podstawie nowych postanowień traktatu lizbońskiego, które zawierają nowe uzgodnienia dotyczące współpracy instytucji, łączące skuteczne podejmowanie decyzji i poszanowanie odnośnych uprawnień; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym działania podjęte przez prezydencje Węgier, Polski, Danii i Cypru na rzecz nawiązania usystematyzowanego dialogu i regularnej wymiany informacji z Parlamentem;

76. wyraża gotowość podjęcia merytorycznych dyskusji z Radą na temat rozporządzenia w sprawie WRF i porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz zwraca się do Rady o zintensyfikowanie kontaktów na wszystkich szczeblach z myślą o szczycie Rady Europejskiej w dniach 22-23 listopada; podkreśla potrzebę niezwłocznego osiągnięcia ostatecznego porozumienia w sprawie WRF;

77. zauważa, że każde porozumienie polityczne osiągnięte na szczeblu Rady Europejskiej stanowi dla Rady jedynie mandat negocjacyjny; utrzymuje, że gdy Rada Europejska osiągnie porozumienie polityczne, muszą odbyć się pełnowymiarowe negocjacje między Parlamentem a Radą, zanim Rada formalnie zwróci się do Parlamentu o udzielenie zgody na wnioski dotyczące rozporządzenia w sprawie WRF;

78. przypomina, że zgodnie z TFUE Parlament i Rada są organami ustawodawczymi oraz że Rada Europejska nie pełni roli prawodawcy; podkreśla, że negocjacje w sprawie wniosków ustawodawczych dotyczących programów wieloletnich będą przebiegać w ramach zwykłej procedury ustawodawczej;

79. nalega na jakościowe podejście do negocjacji dotyczących rozporządzenia w sprawie WRF i powiązanych programów wieloletnich; podkreśla, że należy je rozpatrywać jako pakiet oraz potwierdza zasadę, że „nic nie zostało ustalone, dopóki wszystko nie zostanie ustalone”;

80. podkreśla znaczenie opinii komisji PE załączonych do sprawozdania wstępnego, jako że stanowią one uzupełnienie i cenną wskazówkę dotyczącą wytycznych negocjacyjnych w sprawie WRF i porozumienia międzyinstytucjonalnego określonych w niniejszej rezolucji oraz oferują dalsze informacje na ich temat; domaga się, aby zalecenia polityczne zawarte w tych opiniach zostały uwzględnione w negocjacjach dotyczących odnośnych programów wieloletnich; przypomina w związku z tym swe zdecydowane stanowisko, że nie powinno sie stosować specjalnej procedury ustawodawczej w ramach WRF wobec kwestii podlegających zwykłej procedurze ustawodawczej;

81. zwraca uwagę Rady na załączony dokument roboczy podkreślający zmiany wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie WRF na lata 2014-2020 oraz wniosku w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego o współpracy w sprawach budżetowych i należytym zarządzaniu finansowym; uważa, że może okazać się konieczne wprowadzenie dalszych zmian w zależności od postępów negocjacji w sprawie WRF; zwraca uwagę, że porozumienie międzyinstytucjonalne można sfinalizowac dopiero po zakończeniu procedury dotyczącej WRF;

82. wskazuje ponadto, że jeżeli WRF nie zostaną przyjęte do końca 2013 r., to pułapy i inne postanowienia dotyczące roku 2013 należy przedłużyć do czasu przyjęcia nowych WRF; sygnalizuje, że w takim przypadku Parlament byłby skłonny szybko osiągnąć porozumienie z Radą i Komisją, aby tak dostosować wewnętrzną strukturę WRF, by odzwierciedlała nowe priorytety polityczne;

83. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz pozostałym zainteresowanym instytucjom i organom.

EXPLANATORY STATEMENT

WORKING DOCUMENT

21.9.2012

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania na rzecz pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Marietta Giannakou

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

1.  przypomina, że dział 4 budżetu Unii Europejskiej musiał w trakcie obowiązywania wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2007-2013 być przedmiotem licznych korekt zarówno z powodu zbyt ograniczonych kopert finansowych, jak i braku elastyczności w dziale 4 w reagowaniu na nieprzewidziane okoliczności; ponownie potwierdza swoje podejście, zgodnie z którym w związku z nowymi obowiązkami powierzonymi UE przez Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej konieczne jest odpowiednie dodatkowe w stosunku do WRF na lata 2007-2013 finansowanie, aby umożliwić Unii wypełnianie jej roli podmiotu na arenie światowej przy jednoczesnym wywiązywaniu się z wcześniej podjętych zobowiązań; podkreśla uzupełniający charakter, jaką pomoc UE ma w stosunku do pomocy udzielanej przez państwa członkowskie oraz jej efekt katalizatora w ramach interwencji w regionach, do których nie jest dostarczana pomoc dwustronna; popiera w szczególności procedury zaproponowane przez Komisję w celu wzmocnienia wspólnego planowania między państwami członkowskimi i działaniami UE;

2.   uważa w tym względzie, że wniosek Komisji w sprawie środków budżetowych przeznaczonych na dział 4 odzwierciedla obawy Parlamentu Europejskiego wyrażone w jego rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r.[16], oraz rzeczywiste potrzeby w zakresie działań zewnętrznych Unii; z zadowoleniem przyjmuje sygnał, jaki wniosek ten stanowi dla ogółu partnerów Unii, zarówno krajów otrzymujących pomoc, jak i innych krajów udzielających pomocy; stwierdza jednak, że wniosek Komisji spełnia w stopniu minimalnym cele UE poparte przez wszystkich szefów państw i rządów i zapisane w traktacie lizbońskim; oczekuje, że Rada – jeżeli nie jest w stanie w pełni poprzeć propozycji Komisji – jasno wskaże te priorytety i projekty, z których należy zrezygnować lub które należy ograniczyć, pomimo ich potwierdzonej europejskiej wartości dodanej, oraz należycie ten wybór uzasadni;

3.  ponownie wyraża jednak swoje zdecydowane przekonanie, że większa elastyczność budżetowa w WRF jako całości, uznana za niezbędną przez wszystkie strony, jest szczególnie istotna w kontekście działu 4; wzywa Komisję, aby w razie potrzeby wystąpiła z wnioskiem w sprawie szczegółowych przepisów dotyczących tego działu budżetowego w celu zapewnienia zdolności reagowania na sytuacje kryzysowe i naglące potrzeby, których nie da się przewidzieć z wyprzedzeniem, przy odpowiednim poszanowaniu prerogatyw władzy budżetowej; stwierdza jednak, że Komisja zaproponowała rozszerzone mechanizmy, w ramach każdego wieloletniego programu, aby umożliwić UE dostosowanie finansowania do potrzeb i ograniczeń politycznych;

4.   ponawia wezwanie do wprowadzenia odpowiedniej procedury celem realokacji niewykorzystanych środków w dziale 4 na koniec roku budżetowego; uważa również, że pozytywna opinia Parlamentu w sprawie rozporządzenia Rady dotyczącego WRF na lata 2014-2020 powinna być uzależniona między innymi od zgody Rady odnośnie do wniosków Komisji w sprawie ponownego wykorzystania dochodów i zwrotów pochodzących z instrumentów finansowych; z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji, aby w większym stopniu korzystać z innowacyjnych instrumentów finansowych w dziedzinie stosunków zewnętrznych z udziałem większej liczby odpowiednich organizacji i instytucji finansowych;

5.   ponownie wyraża poparcie dla ogółu instrumentów służących realizacji proponowanych działań zewnętrznych Unii na lata 2014-2020,[17] a w szczególności dla instrumentu sąsiedztwa; podkreśla, że odpowiednia równowaga między pomocą dla wschodnich i południowych sąsiadów powinna zostać utrzymana przy jednoczesnym uwzględnieniu wyników krajów beneficjentów; z zadowoleniem przyjmuje nowy instrument partnerstwa mający zapoczątkować nową formę współpracy z krajami mającymi strategiczne znaczenie dla Unii;

6.   ponownie deklaruje swe poparcie dla zapewnienia możliwości korzystania przez Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju z gwarancji UE na współpracę finansową z krajami sąsiednimi, zwłaszcza w zakresie finansowania małych i średnich przedsiębiorstw i mikrokredytów;

7.  uważa, że należy zwiększyć elastyczność pomocy finansowej dla krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących, a także dla innych krajów beneficjentów i krajów partnerskich; jest w rzeczywistości przekonany, że wsparcie budżetowe ze strony Unii Europejskiej musi być uzależnione od rytmu postępów oraz od ich rzeczywistej realizacji, zgodnie z zasadą „więcej za więcej”, przy jednoczesnym uwzględnieniu unijnej zdolności integracji; podkreśla, że zasada „więcej za więcej” oznacza także mniej dla krajów, które nie wypełniają podjętych zobowiązań;

8.  przypomina o odpowiedzialności UE za promowanie bezpieczeństwa na świecie, demokracji i poszanowania praworządności oraz trwałego i sprzyjającego włączeniu rozwoju gospodarczego; zdecydowanie podkreśla w tym zakresie wartość dodaną wieloletnich programów UE takich jak Instrument na rzecz Stabilności i instrument na rzecz praw człowieka; podkreśla następnie, że wszystkie unijne programy działań zewnętrznych powinny być szerzej dostępne społeczeństwu obywatelskiemu, partnerom społecznym i lokalnym oraz regionalnym władzom, w celu zachęcania ich do udziału i współodpowiedzialności;

9.  stanowczo opowiada się za koniecznością utrzymania rezerwy na pomoc nadzwyczajną, która, jak widać, sprawdza się szczególnie dobrze w obecnej postaci, i uważa, że należy ją utrzymać jako rezerwę nieobjętą programowaniem poza pułapami określonymi w WRF na lata 2014–2020; stanowczo opowiada się też za koniecznością przeznaczenia na nią znacznych i realistycznych środków finansowych, umożliwiających Unii szybkie reagowanie na nieprzewidziane potrzeby i niespodziewane kryzysy poprzez mobilizowanie środków z rezerwy ad hoc, kiedy tylko będzie to konieczne; z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji, aby zwiększyć finansowanie do 350 mln EUR (ceny z 2011 r.) i umożliwić jego wykorzystanie do roku n+1 jako pozytywny krok we właściwym kierunku; podkreśla, że włączenie rezerwy na pomoc nadzwyczajną do działu 4, jak sugerują niektóre państwa członkowskie, stwarza zagrożenie zmniejszenia całkowitych środków dostępnych na działania zewnętrzne UE;

10. uważa za istotne dla skuteczności polityki zagranicznej UE, aby Europejska Służba Działań Zewnętrznych otrzymała wystarczające środki na realizację rosnącej liczby powierzanych jej zadań; podkreśla jednak w tym zakresie, że środki te powinny być wykorzystywane jak najwydajniej, również dzięki bardziej zrównoważonej strukturze zatrudnienia.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

4.9.2012

OPINIA Komisji Rozwoju

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

( COM (2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Charles Goerens

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

1.  przypomina, że zaplanowane na 2015 r. terminy realizacji milenijnych celów rozwoju (MCR) oraz wspólnego celu polegającego na przeznaczaniu 0,7% dochodu narodowego brutto (DNB) na oficjalną pomoc rozwojową (ODA) wypadają w trakcie WRF na lata 2014–2020; podkreśla, że w obliczu znacznego spadku poziomów ODA w 2011 r. w porównaniu z 2010 r. w 14 państwach UE oraz obniżenia poziomu odsetka DNB przeznaczanego na ODA z 0,44% do 0,42% następne WRF stanowią dla darczyńców z UE wyjątkową okazję, by podwoić wysiłki i powrócić na ścieżkę realizacji ich międzynarodowych zobowiązań; zaznacza, że budżet UE na rozwój jest uzupełnieniem działań państw członkowskich i pomaga im osiągnąć te cele, zapewniając szczególnie istotny efekt dźwigni w przypadku środków przeznaczanych na pomoc przez niektóre państwa członkowskie, niezależnie od ich wielkości;

2.  jest szczególnie dumny z tego, że jakość pomocy UE znacznie się poprawiła w ciągu ostatnich dziesięciu lat, przez co instytucje UE są obecnie światowym liderem w zakresie skuteczności i przejrzystości pomocy[18] i odnotowują wymierne i znaczące wyniki pod względem faktycznej poprawy warunków życia milionów ludzi w krajach rozwijających się; przypomina ponadto o kluczowej roli instytucji UE w koordynowaniu europejskiej polityki w dziedzinie rozwoju i pomocy rozwojowej oraz o przewadze komparatywnej pomocy UE w szeregu dziedzin, co często pozwala UE na udzielanie pomocy z większą wydajnością, skutecznością i przewidywalnością, niż mogłyby to robić poszczególne państwa członkowskie za pośrednictwem programów dwustronnych;

3.  podkreśla, że budżet UE odgrywa kluczową rolę, ponieważ daje państwom członkowskim możliwość współpracy z krajami, w których nie są one obecne, i ciągłego wspierania państw, z którymi ich programy współpracy dobiegły końca, zwłaszcza państw niestabilnych i znajdujących się w sytuacji pokonfliktowej; przypomina, że dzięki unijnej pomocy rozwojowej 31 mln osób ma obecnie dostęp do wody pitnej a 9 mln − do kanalizacji, 5 mln dzieci zaszczepiono przeciwko odrze, do szkół podstawowych uczęszcza 9 mln nowych uczniów, 700 000 nauczycieli otrzymało dostęp do szkoleń, a ponad 80 000 uczennic zapisało się do szkół średnich; wzywa zatem Radę do kontynuowania wsparcia za pomocą wystarczających środków na rzecz tworzenia naszej wartości dodanej w rozwoju społecznym oraz eliminacji ubóstwa;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zaproponowane przez Komisję zwiększenie koperty finansowej w dziale 4 w porównaniu z WRF na lata 2007-2013; podkreśla jednak, że wniosek przedstawiony przez Komisję w 2004 r. w odniesieniu do WRF na lata 2007-2013 dotyczył kwoty wyższej w ujęciu realnym niż kwota ujęta we wniosku Komisji dotyczącym WRF na lata 2014-2020; podkreśla, że dział 4, który w WRF na lata 2000-2006 i 2007-2013 był stale niedofinansowany, nie powinien paść ofiarą cięć wynikających z atmosfery działań oszczędnościowych, która panuje w niektórych państwach członkowskich; jest zdania, że ambitny poziom finansowania instrumentów zewnętrznych, zaproponowany przez Komisję w komunikacie „Budżet z perspektywy »Europy 2020«”[19], w szczególności instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (DCI), pomocy humanitarnej i Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), które stanowią odpowiednio zaledwie 2%, 0,62% i 2,96% zaproponowanego całkowitego budżetu UE, ma ogromne znaczenie dla wywiązania się przez Unię i jej państwa członkowskie z międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie rozwoju;

5.  zdecydowanie wzywa państwa członkowskie i instytucje europejskie do jak najszybszego wprowadzenia europejskiego podatku od transakcji finansowych; podkreśla, że istotna część przychodów z wszelkich wprowadzanych w Europie podatków od transakcji finansowych powinna być przeznaczana na finansowanie rozwoju i zwalczania zmiany klimatu; podkreśla, że jeśli podatek od transakcji finansowych stanie się jednym z nowych zasobów własnych UE, powinien on przyczyniać się do znacznego zwiększenia środków w dziale 4;

6.  podkreśla, że spójność polityki na rzecz rozwoju, zapisana w art. 208 TFUE, musi zostać zaakcentowana i pozostać kluczową zasadą horyzontalną podczas negocjacji w sprawie WRF;

7.  zauważa, że w ostatnich latach, m.in. w obliczu coraz częstszych i bardziej niszczycielskich klęsk żywiołowych, fundusze dostępne na pilne działania w sytuacji klęsk żywiołowych i katastrof humanitarnych były każdego roku niewystarczające; jest wdzięczny obywatelom państw UE za to, że nieustannie zdecydowanie popierają pomoc humanitarną UE na rzecz osób najbardziej potrzebujących na całym świecie[20] oraz że poparcie to rośnie mimo kryzysu finansowego i gospodarczego, z którym boryka się kilka państw UE; podkreśla zatem konieczność zapewnienia odpowiednich środków budżetowych w dziale 4 na pozycje budżetowe dotyczące pomocy humanitarnej i pomocy żywnościowej na realistyczne finansowanie rezerwy na pomoc nadzwyczajną;

8.  stanowczo opowiada się za koniecznością utrzymania rezerwy na pomoc nadzwyczajną, która, jak widać, sprawdza się szczególnie dobrze w obecnej postaci, i uważa, że należy ją utrzymać jako rezerwę nieobjętą programowaniem poza pułapami określonymi w WRF na lata 2014-2020; stanowczo opowiada się też za koniecznością przeznaczenia na nią znacznych i realistycznych środków finansowych, umożliwiających Unii szybkie reagowanie na nieprzewidziane potrzeby i niespodziewane kryzysy poprzez mobilizowanie środków z rezerwy ad hoc, kiedy tylko będzie to konieczne; podkreśla, że włączenie rezerwy na pomoc nadzwyczajną do działu 4, za czym opowiadają się niektóre państwa członkowskie, stwarza zagrożenie zmniejszenia całkowitych środków dostępnych na działania zewnętrzne UE, a w szczególności na finansowanie rozwoju; z zadowoleniem przyjmuje jako bardzo pozytywny krok we właściwym kierunku zaproponowane przez Komisję zwiększenie finansowania rozwoju do kwoty 350 mln EUR (po cenach z 2011 r.) w porównaniu z WRF na lata 2014-2020 oraz umożliwienie wykorzystywania tych środków aż do roku n+1; zaznacza, że rezerwa na pomoc nadzwyczajną powinna pozostać poza pułapami określonymi w WRF, aby zagwarantować niezależność, elastyczność i szybkie reagowanie, co ma kluczowe znaczenie dla skutecznego udzielania pomocy humanitarnej;

9.  zwraca uwagę, że zasada różnicowania musi prowadzić raczej do skupienia środków na rozwój na mniejszej liczbie krajów partnerskich kwalifikujących się do współpracy dwustronnej poprzez programy geograficzne, a nie do zmniejszenia łącznej koperty finansowej DCI, a także uwzględniać fakt, że UE będzie kontynuować współpracę z krajami partnerskimi odnoszącymi pozytywne wyniki za pośrednictwem programów regionalnych i tematycznych, co również wymaga odpowiedniego finansowania;

10. podkreśla globalną odpowiedzialność, jaką UE ponosi za uporanie się ze zmianą klimatu; przypomina, że zobowiązania wynikające z porozumienia kopenhaskiego i porozumienia z Cancún, których celem jest pomoc krajom rozwijającym się w przeciwdziałaniu zmianie klimatu, muszą być „nowe i dodatkowe” w odniesieniu do bieżącej pomocy rozwojowej oraz że należy utrzymać odpowiedni poziom spójności między tymi dwoma obszarami polityki; w związku z tym apeluje, aby UE bez względu na obecny kryzys finansowy nadal podejmowała ambitne działania oraz aby środki finansowe przeznaczane przez UE na ochronę klimatu były w pełni „dodatkowe” w odniesieniu do celu w postaci 0,7% DNB na oficjalną pomoc rozwojową oraz możliwe do zlokalizowania w budżecie UE; oczekuje silnego zobowiązania politycznego ze strony Komisji i Rady w tym zakresie;

11. zauważa, że Komisja zaproponowała w ramach instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju program panafrykański, tj. całkowicie nowy program, który otrzyma około 4,3% łącznego budżetu DCI i uzupełni pozostałe istniejące programy geograficzne i tematyczne; podkreśla, że to rozszerzenie zakresu DCI musi znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w poziomie przyznanych na niego środków finansowych.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

18.9.2012

OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Syed Kamall

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Budżetowej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

Zalecenia

1.  zauważa, że chociaż w różnych instrumentach przewidziano działania mające na celu poprawę stosunków handlowych i gospodarczych UE, we wniosku dotyczącym WRF na lata 2014-2020 w dziale 4 („Globalny wymiar Europy) należy odpowiednio uwzględnić – w poszczególnych poddziałach dotyczących celów polityki handlowej UE – promowanie otwartych rynków w duchu wzajemności w celu przyczynienia się do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz promowania trwałego rozwoju;

2.  uważa, że na komponenty gospodarcze i handlowe instrumentów partnerstwa należy przeznaczyć – w granicach obecnego budżetu ogólnego – większe środki, aby zapewnić, że główne kanały współpracy gospodarczej UE z jej największymi partnerami handlowymi nie zostaną zaniedbane w ostatecznych negocjacjach nad WRF;

3.  odnotowuje wniosek Komisji dotyczący zwiększenia zobowiązań w dziale 4; nalega, aby proponowany wzrost budżetu na wschodni i południowy wymiar europejskiej polityki sąsiedztwa został wykorzystany do przeznaczenia znacznego wkładu na realizację zarówno społecznych, jak i gospodarczych aspiracji mas ludności w tych regionach, oraz aby zwiększone środki trafiały do nich tylko pod warunkiem promowania trwałego rozwoju gospodarczego, pogłębionej współpracy regionalnej, spadku bezrobocia i wzrostu poziomu życia całej populacji;

4.  w świetle otoczenia makrogospodarczego i wyzwań, które należy podjąć w zmieniającym się świecie, oraz w celu zapewnienia lepszego i bardziej efektywnego wykorzystywania funduszy UE domaga się, aby w WRF na lata 2014-2020 umożliwić większą elastyczność oraz uwzględnić w odpowiedni sposób zmieniające się okoliczności i priorytety, jednocześnie przestrzegając uzgodnionych poziomów środków na płatności;

5.  zwraca się o spójność w odniesieniu do instrumentów w dziale 4 oraz przydziałów budżetowych przewidzianych w dziale 5; podkreśla, że pomyślne wdrażanie instrumentów w dziale 4 zostanie zapewnione dzięki kontrolom procedury i poziomu wydatkowania, które są najskuteczniejsze – zwłaszcza w państwach trzecich – o ile są dostępne wystarczające zasoby;

6.  apeluje o spójność odnośnie do wszystkich instrumentów WRF, aby pozwolić na wdrożenie wspólnej strategii przemysłowej opartej na badaniach naukowych i innowacjach, tak aby zapewnić, że Unia Europejska podtrzyma swą zdolność produkcyjną;

7.  odnotowuje ambitny zamiar UE przeznaczenia co najmniej 20% budżetu na rozwój społeczeństwa niskoemisyjnego i odpornego na zmianę klimatu oraz na proces włączenia działań w zakresie zmiany klimatu i różnorodności biologicznej do instrumentów polityki zewnętrznej; podkreśla, że cel ten ma priorytetowy status, i stwierdza, że 20% powinno być traktowane jako absolutne minimum; nalega, aby cel ten znalazł odzwierciedlenie w unijnej polityce handlowej za pośrednictwem instrumentów polityki zewnętrznej;

8.  uważa, że Unia Europejska powinna uwzględniać standardy społeczne, zdrowotne i środowiskowe podczas negocjowania umów handlowych zamiast tworzyć linie budżetowe w celu rekompensowania strat, które powoduje wejście w życie tych umów handlowych.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

8.10.2012

OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jan Mulder

WSKAZÓWKI

Komisja Kontroli Budżetowej zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Zalecenia

Zagadnienia horyzontalne

1.  bierze pod uwagę istotne, spowodowane kryzysem zmiany zachodzące w gospodarce realnej państw członkowskich; w związku z tym nalega, aby podstawą działań przewidzianych w wieloletnich ramach finansowych (WRF) na lata 2014-2020 była bieżąca sytuacja gospodarcza i społeczna, oraz aby w stosownych przypadkach były one dostosowywane w celu zbliżenia ich do ogólnych celów opisanych przez Radę Europejską w konkluzjach z dni 28-29 czerwca 2012 r. pod nagłówkiem „Wkład polityk europejskich we wzrost gospodarczy i zatrudnienie”;

2.  popiera ustalenia odnoszące się do całkowitej koperty finansowej na przyszły wieloletni okres finansowania przedstawione we wniosku Komisji dotyczącym rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020; mimo to jest zdania, że zakres zastosowania rozporządzenia powinien ograniczać się do zasad należytego zarządzania finansami, ponieważ zmieniające się warunki polityczne i gospodarcze oraz nieprzewidziane wydarzenia mogą wymagać dostosowania ram finansowych w ciągu siedmiu lat; uważa, że z tego powodu bardziej szczegółowe przepisy powinny zostać włączone do porozumienia międzyinstytucjonalnego;

3.  wyraża ubolewanie, że na etapie przygotowań do nowych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020 nie poproszono Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (ETO) o sporządzenie przeglądowego sprawozdania przedstawiającego silne i słabe strony poprzednich wieloletnich ram finansowych; z tego powodu zwraca się do ETO o przygotowanie takiego sprawozdania w okresie poprzedzającym wieloletnie ramy finansowe po roku 2020;

4.  wyraża przekonanie, że należyte zarządzanie budżetem musi opierać się na doświadczeniu w wykonaniu budżetu zdobytym w poprzednich latach; uważa, że w związku z tym szczególne znaczenie mają działania Komisji Kontroli Budżetowej jako komisji o horyzontalnych kompetencjach;

5.  ubolewa nad faktem, że nowy projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego nie zawiera – w odniesieniu do wykonania budżetu – żadnych przepisów dotyczących oszczędności, skuteczności, wydajności i należytego zarządzania finansami z punktu widzenia kontroli budżetowej;

6.  domaga się dodania do nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego przepisów dotyczących rozliczalności, przejrzystości i należytego zarządzania finansami, o ile kwestie te nie są objęte przepisami przyszłego zmienionego rozporządzenia finansowego (RF);

7.  nalega, aby państwa członkowskie wzięły na siebie swoją część odpowiedzialności zgodnie z art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; przypomina, że 90% błędów wykrytych przez ETO pojawiło się w państwach członkowskich i że większości tych błędów można było uniknąć;

8.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do składania krajowych deklaracji w sprawie zarządzania, podpisanych na właściwym szczeblu politycznym; jest zdania, że jeśli państwo członkowskie złożyło krajową deklarację w sprawie zarządzania dotyczącą wydatków poniesionych w ramach systemu zarządzania dzielonego, korekty finansowe powinny być redukowane o 15% w odniesieniu do każdego funduszu;

9.  wzywa Komisję do stworzenia we współpracy z państwami członkowskimi wzoru krajowych deklaracji w sprawie zarządzania, co sprawi, że staną się one ważne oraz porównywalne; jest zdania, że takie deklaracje powinny, między innymi, potwierdzać spełnianie kryteriów (takich jak prawidłowość i rzetelność sprawozdań finansowych, efektywność systemów zarządzania i kontroli oraz legalność i prawidłowość odnośnych transakcji), powinny określać zakres wiarygodności i odpowiednią podstawę do oceny wiarygodności, powinna towarzyszyć im odpowiednia opinia pokontrolna oraz powinny zawierać zastrzeżenia i klauzule ograniczenia odpowiedzialności[21]; jest zdania, że Trybunał oraz Komisja powinny mieć możliwość włączenia treści krajowych deklaracji w sprawie zarządzania do swoich prac kontrolnych;

10. apeluje do wszystkich państw członkowskich o dostarczenie użytecznych podsumowań rocznych oraz podanie ich do wiadomości publicznej;

11. ubolewa nad faktem, iż europejski mechanizm stabilności został stworzony w ramach inicjatywy międzyrządowej, poza strukturami instytucjonalnymi Unii Europejskiej, mimo że euro jest jedną z jej prerogatyw; zauważa, że sprawia to, iż proces decyzyjny zgodny z Porozumieniem ustanawiającym europejski mechanizm stabilności nie jest przejrzysty pod względem rozliczalności oraz kontroli demokratycznej;

Zagadnienia szczegółowe

12. żąda, aby dochody oraz wydatki związane z wdrażaniem odnośnego Europejskiego Funduszu Rozwoju zostały włączone do budżetu ogólnego Unii w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli demokratycznej; zauważa, że środki dostępne w pozycji nr 4 powinny zostać odpowiednio zwiększone;

13. wzywa, mając na względzie intensyfikację działań w zakresie zwalczania przemytu papierosów i podrabiania towarów, do uznania grzywien nakładanych w ramach sankcji za nielegalny handel wyrobami tytoniowymi za zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel;

14. apeluje o to, aby grzywny nakładane w obszarze konkurencji, inne kary i należności otrzymywane w wyniku pozasądowego rozstrzygania sporów, porozumień lub innych podobnych umów zawartych ze stronami trzecimi niebędącymi państwami stanowiły dochody budżetu UE, bez względu na to, czy byłyby to dochody przeznaczone na określony cel czy inne formy dochodów;

15. zauważa, że środki niezróżnicowane odpowiadające zobowiązaniom należycie zaciągniętym na koniec roku budżetowego mogą zostać automatycznie przeniesione jedynie na kolejny rok budżetowy; ta sama zasada powinna odnosić się do środków umorzonych i niewykorzystanych (zobowiązania i płatności) nieobjętych art. 9 ust. 2 i 3 nowego projektu rozporządzenia finansowego, a także do dostępnych, niewykorzystanych marginesów poniżej ogólnego pułapu środków określonego w wieloletnich ramach finansowych dla każdego działu, które powinny stanowić „ogólny margines wieloletnich ram finansowych” i zostawać przydzielane do poszczególnych działów w kolejnym roku budżetowym w zależności od potrzeb;

16. żąda umożliwienia przenoszenia umorzonych i niewykorzystanych środków (zobowiązania i płatności) z roku n do budżetu na rok n+1 lub do jednego z przyszłych budżetów, w ramach rocznej procedury budżetowej i na mocy decyzji władzy budżetowej; wymaga, aby środki umorzone i niewykorzystane zostały przeznaczone na konkretny program lub wprowadzone do rezerwy; zauważa, że w takich przypadkach środki państw członkowskich powinny być wykorzystywane jedynie po podjęciu przez władzę budżetową decyzji w sprawie konkretnego ich przeznaczenia;

17. żąda możliwości przenoszenia niewykorzystanych marginesów poniżej każdego z pułapów wieloletnich ram finansowych do dowolnych pułapów kolejnych lat, bez modyfikowania kwoty całkowitej w wieloletnich ramach finansowych;

18. żąda, aby nadwyżki i niewykorzystane środki na zobowiązania z ubiegłych lat budżetowych w ramach bieżących wieloletnich ram finansowych oraz środki umorzone zostały umieszczone w rezerwie na płatności i zobowiązania;

19. apeluje o uznanie podatku od wartości dodanej (VAT) za kwalifikowalne koszty projektu;

20. wzywa do jasnego zdefiniowania różnych rodzajów wsparcia budżetowego; zauważa, że obowiązki beneficjenta oraz warunki, na jakich przyznawane jest wsparcie budżetowe również powinny zostać wyraźnie określone.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

24.9.2012

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Pervenche Berès

Mod

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Budżetowej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

Zalecenia

1.  zwraca uwagę, że polityka spójności musi przyczyniać się do zmniejszenia zakłóceń równowagi makroekonomicznej w UE oraz do konwergencji gospodarczej i społecznej z poszanowaniem celów strategii „Europa 2020”, a w szczególności celów w zakresie edukacji, zatrudnienia i ubóstwa;

2.  uważa, że bilans polityki spójności, w szczególności społeczny, a także wpływ kryzysu zobowiązują do uwzględnienia przy programowaniu budżetu wystarczającej elastyczności pod względem przeprogramowania, aby pozwolić UE prowadzić politykę antycykliczną;

3.  nalega, aby w nowych wieloletnich ramach finansowych zapewniono wystarczającą pulę środków finansowych, aby pozwolić UE zachować wiarygodność w oczach obywateli i osiągnąć ambitne cele strategii „Europa 2020”;

4.  wskazuje, że zważywszy na obecny kryzys gospodarczy i społeczny, wieloletnie ramy finansowe muszą wspierać i zachęcać do inwestycji sprzyjających wznowieniu działalności gospodarczej, ale przede wszystkim wykazać swoją wartość dodaną w walce z wyzwaniami strukturalnymi, w szczególności z bezrobociem i ubóstwem, z którymi zmagają się państwa członkowskie;

5.  nalega, aby nowe ramy i nowe instrumenty finansowe odbudowały zaufanie obywateli do projektu europejskiego, włączając do głównego nurtu art. 9 Traktatu dotyczący „horyzontalnej klauzuli społecznej” w celu zapewnienia wysokiego poziomu zatrudnienia, właściwej ochrony socjalnej, zwalczania wykluczenia społecznego, jak również propagowania wysokiego poziomu edukacji, szkolenia i ochrony zdrowia;

6.  nalega, aby minimum 25% środków finansowych z puli przewidzianej dla polityki spójności przeznaczono na Europejski Fundusz Społeczny (EFS) w celu promowania szans na znalezienie zatrudnienia i pobudzenia inwestycji społecznych;

7.  proponuje, aby środki niewypłacone przez państwa członkowskie po upływie dwóch lat zostały ponownie przydzielone na inne programy lub działania unijne;

8.  podkreśla znaczenie wzmocnienia potencjału administracyjnego władz odpowiedzialnych za wdrożenie polityki spójności w celu poprawy zarządzania funduszami strukturalnymi, a tym samym wywarcia wpływu na potencjał zarządczy władz publicznych; popiera propozycje Komisji złożone w tym zakresie;

9.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji, aby skierować co najmniej 20% EFS na „promowanie włączenia społecznego i walkę z ubóstwem” i podkreśla taką potrzebę;

10. wyraża przekonanie, że sankcje związane z warunkowością makroekonomiczną zaproponowane w ramach funduszy strukturalnych są sprzeczne z podstawową zasadą solidarności w UE; domaga się zniesienia warunkowości makroekonomicznej;

11. wyraża przekonanie, że Program UE na rzecz przemian i innowacji społecznych odgrywa istotną rolę we wspieraniu rozwoju i koordynowaniu polityki społecznej na szczeblu europejskim w celu ułatwiania dostępu do mikrokredytu i tworzenia dobrych warunków do transgranicznej mobilności pracowników; nalega, ze względu na wyzwania związane z tworzeniem miejsc pracy oraz zwalczaniem bezrobocia i ubóstwa, aby pula środków finansowych przeznaczona na program została zwiększona o 5% zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie w sprawie inwestowania w przyszłość – nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej;

12. domaga się, aby w wieloletnim programowaniu finansowym uwzględnić dramatyczną sytuację młodych osób na rynku pracy; proponuje zatem, aby w ramach Programu UE na rzecz przemian i innowacji społecznych stworzyć oś „Inicjatywa na rzecz młodzieży” z własną pulą środków finansowych w wysokości 150 mln EUR;

13. przypomina istotną rolę Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) w walce ze szkodliwymi skutkami globalizacji, restrukturyzacji przemysłowej i nieoczekiwanego kryzysu; uznaje jego wartość dodaną jako instrumentu reagowania kryzysowego mającego na celu udzielanie pomocy pracownikom, którzy stracili pracę, w powrocie na rynek pracy; podkreśla potrzebę kontynuacji i rewaloryzacji EFG po 2014 r. jako instrumentu dostępnego na równych warunkach dla wszystkich kategorii pracowników; podkreśla potrzebę zachęcania państw członkowskich, aby wykorzystywały EFG do sprostania celom strategii „Europa 2020”, do zarządzania restrukturyzacją i do propagowania nowych umiejętności, w tym związanych z nowymi, trwałymi miejscami pracy wysokiej jakości; podkreśla jednocześnie potrzebę uproszczonej i przyspieszonej procedury wypłaty dotacji;

14. nalega, aby program dla najbardziej potrzebujących, w którym kładzie się nacisk na niedostatek żywności, poprawił sytuację osób ubogich w Europie; przypomina Komisji jej zobowiązanie do przedstawienia we właściwym terminie wniosku ustawodawczego w tym zakresie w celu zapewnienia ciągłości wsparcia takiego programu po 2014 r. w oparciu o nową podstawę prawną z niezależną pulą środków finansowych (oprócz 20% z EFS przewidzianych na propagowanie włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa), kładąc nacisk na ułatwienia dla organizacji wspierających osoby najbardziej potrzebujące oraz zajęcie się strukturalnym problemem niedostatku żywności;

15. podkreśla znaczenie umów o partnerstwie i konieczność skutecznej reprezentacji i uczestnictwa posłów do PE w ramach komitetów monitorujących jako obserwatorów;

16. przypomina, jak ważne jest ścisłe zaangażowanie partnerów społecznych w tworzenie programów finansowanych dla zapewnienia optymalnego wykonania budżetu polityki spójności;

17. przypomina, że decyzje polityczne powinny opierać się na obiektywnych, dogłębnych i solidnych danych oraz analizach; podkreśla potrzebę wystarczającego finansowania agencji UE, aby umożliwić im wykonywanie ich mandatów i spełnianie wymagań instytucji, którym podlegają.

Modyfikacje

Zmiana   1

Wniosek dotyczący projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym

Ustęp 13 – tiret pierwsze

Zmiana   2

Wniosek dotyczący projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym

Ustęp 13 – tiret drugie

Zmiana   3

Wniosek dotyczący projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym

Ustęp 13 – tiret trzecie

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

24.9.2012

OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdanie w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Marisa Matias

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

1.  przyjmuje do wiadomości opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w sprawie sprawozdania „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej” ( 2010/2211(INI) ) Komisji Specjalnej ds. Wyzwań Politycznych i Zasobów Budżetowych na rzecz Zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r.;

2.  z zadowoleniem przyjmuje dokument roboczy „LIFE i nie tylko: zrównoważony rozwój dzięki wieloletnim ramom finansowym (WRF) na lata 2014–2020”, przedstawiony w dniu 16 kwietnia 2012 r. przez sprawozdawczynię Juttę Haug[22];

3.  przyjmuje do wiadomości sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia programu „Zdrowie na rzecz wzrostu gospodarczego”, trzeciego wieloletniego programu działań UE w dziedzinie zdrowia na lata 2014–2020 ( COM(2011)0709 – C7-0399/2011 – 2011/0339(COD) );

4.  uważa, że WRF 2014-2020 powinny przyczynić się do realizacji celów klimatycznych i energetycznych 20-20-20 oraz zwiększenia celu redukcji emisji do 30%;

5.  zważywszy, że PE opowiada się za metodą wspólnotową i stara się zagwarantować maksymalną wartość dodaną zasobów UE, należy uwzględnić wszystkie fundusze i działania, zwłaszcza te związane ze środowiskiem, ochroną ludności, działaniami na rzecz klimatu i bezpieczeństwem żywnościowym;

6.  uważa, że WRF powinny umożliwić UE osiągnięcie ogólnych celów dotyczących różnorodności biologicznej, zapewnić współfinansowanie zarządzania siecią „Natura 2000”;

7.  uważa , że WRF powinny zachować spójność z wnioskiem Komisji o przeniesienie środków na bezpieczeństwo żywnościowe do działu 3 budżetu;

8.  uważa, że WRF powinny zapewnić niezbędne środki na działania na rzecz środowiska i klimatu, lepsze wykorzystywanie odpowiednich instrumentów, zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego, budowanie gospodarki efektywnie korzystającej z zasobów i odpornej na zmianę klimatu, a także zwiększenie konkurencyjności Unii poprzez tworzenie większej liczby miejsc pracy i bardziej ekologicznych miejsc pracy, zwiększyć bezpieczeństwo energetyczne i zapewnić korzyści dla zdrowia dzięki czystszemu powietrzu;

Prorgam działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE)

9.  zdecydowanie domaga się przeznaczenia na program LIFE co najmniej 0,5% budżetu Unii, zważywszy na jego niezwykle pozytywne osiągnięcia jako małego ale dobrze ukierunkowanego i skutecznego instrumentu oraz jego wysoką europejską wartość dodaną jako jedynego instrumentu przeznaczonego wyłącznie na wyzwania dotyczące klimatu i środowiska; podkreśla, że zintegrowane wydatkowanie środków na klimat i środowisko za pośrednictwem zintegrowanych projektów LIFE powinno być aktywnie wspierane w ramach odpowiednich funduszy Unii; apeluje o zapewnienie programowi LIFE niezbędnych środków, aby przyczynić się do należytego i stabilnego zarządzania siecią Natura 2000 z uwzględnieniem zagwarantowanego wkładu innych funduszy unijnych;

10. jest zdania, że WRF powinny opierać się na swoistym przekrojowym podejściu mającym na celu koordynowanie działań na rzecz zwalczania zmiany klimatu we wszystkich właściwych obszarach działań, w tym w polityce zewnętrznej, oraz w związku z tym przeznaczyć 30% kwoty przyznanej na wszystkie strategie i działania finansowane ze środków WRF na cel przeciwdziałania zmianie klimatu;

11. uważa, że WRF powinny zapewnić wystarczające finansowanie sieci Natura 2000 dzięki środkom unijnym i finansowaniu przez państwa członkowskie na poziomie co najmniej 5.8 mld EUR rocznie, udostępniane poprzez różne fundusze UE (WPR, polityka spójności, LIFE, EFMR, Horyzont 2020), a lepszą spójność i synergię między tymi funduszami powinny zapewniać ramy działań priorytetowych na szczeblu krajowym, określone we wspólnych ramach strategicznych;

12. uważa, że WRF muszą zapewnić, by środki na Fundusz na rzecz Klimatu i Różnorodności Biologicznej na Świecie zostały wyrażone ilościowo;

13. uważa, że WRF powinny zapewnić wsparcie dla dóbr publicznych, takich jak ochrona różnorodności biologicznej, stabilności klimatycznej, jakości powietrza, wody i gleby, a jednocześnie nie osłabiać unijnych celów politycznych;

14. podkreśla, że w przetargach koncesyjnych i zamówieniach publicznych należy podawać wyraźne warunki dotyczące ochrony środowiska;

15. jest zdania, że WRF powinny uwzględnić – i wyrazić ilościowo – przewidywane międzynarodowe finansowanie klimatu w krajach rozwijających się, które zgodnie z ustaleniami podczas negocjacji w ramach ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) sięga całkowitej kwoty 100 000 mln USD rocznie do 2020 r.;

16. przypomina swój poprzedni wniosek, by unijna ambicja podążania ku trwałemu rozwojowi niskoemisyjnemu została uwzględniona we wszystkich strategiach wydatkowania środków; podkreśla, że jeśli zdecydowanie nie ukierunkujemy środków na zrównoważony rozwój w unijnej polityce spójności, infrastruktury, rolnictwa i badań naukowych, doprowadzi to do sztucznego, krótkowzrocznego wzrostu elastyczności, mocno ograniczając jednocześnie elastyczność przyszłych pokoleń; wzywa zatem do inteligentnego przeznaczania środków w ramach wszystkich funduszy, jak zaproponowano w odnośnych opiniach ENVI, uzyskując poziom wydatków na klimat wynoszący co najmniej 20%[23];

17. jest głęboko przekonany, że strategia „Europa 2020” wraz z jej przewodnimi inicjatywami, które muszą znaleźć odzwierciedlenie w konkretnych działaniach, zobowiązaniach i ramach legislacyjnych, powinna być głównym punktem odniesienia dla następnych WRF; jest przekonany, że wszystkie wewnętrzne strategie polityczne powinny przyczyniać się do realizacji celów określonych w strategii „Europa 2020”; dlatego uważa również, że struktura WRF powinna odzwierciedlać te strategiczne priorytety; jest zdecydowany przekształcić Unię Europejską dzięki zwiększonemu zaangażowaniu na rzecz bardziej zrównoważonego rozwoju, w Europę inteligentną, konkurencyjną i sprzyjającą włączeniu społecznemu; jest przekonany, że inwestycje w działania na rzecz różnorodności biologicznej i ekosystemu oraz w efektywne gospodarowanie zasobami, jak i dodatkowe działania na szczeblu UE w obszarze zdrowia publicznego przyczynią się do zapewnienia trwałego wzrostu i zatrudnienia; podkreśla konieczność większego zintegrowania unijnego ustawodawstwa i celów z zakresu ochrony środowiska, zdrowia publicznego i klimatu w sektorowych strategiach politycznych (w tym WPR, polityce spójności, polityce ochrony konsumentów, WPRyb i polityce rozwojowej);

18. podkreśla konieczność utworzenia mocnych zabezpieczeń, aby zagwarantować, że unijnym celom dotyczącym trwałego rozwoju nie zagrożą dotacje dla szkodliwej dla środowiska i emitującej dużo dwutlenku węgla działalności lub trwałej infrastruktury blokującej nasze społeczeństwa we wzorcach niezgodnych z zasadami zrównoważonego rozwoju; uważa za niezbędne, aby w tych staraniach do wydatków Unii stosowano horyzontalnie te konkretne instrumenty zabezpieczające, jak wszechstronne uwarunkowania ex-ante, solidne zasady wzajemnej zgodności, rygorystyczne oceny programów i projektów w kontekście środowiska i klimatu (strategiczna ocena oddziaływania na środowisko, ocena oddziaływania na środowisko), jak również obserwacja pozytywnego i negatywnego wpływu na klimat i różnorodność biologiczną; podkreśla, że w przeciwnym wypadku celowo przyjmiemy ryzyko ograniczenia przez niespójne inwestycje opłacalności i wartości dodanej wydatków Unii;

19. jest głęboko przekonany, że obecny kryzys zadłużenia nie powinien prowadzić do krótkowzrocznych inwestycji zagrażających kapitałowi finansowemu i kapitałowi naturalnemu Unii poprzez dalsze niszczenie różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych; wzywa w zamian za to do ustanowienia odpowiednich ram, aby walczyć z kryzysem poprzez sprzyjanie inwestycjom w zakresie głównych przyszłych wyzwań, jak efektywne gospodarowanie zasobami, zmiana klimatu i ochrona ekosystemu, w przypadku których potencjalne korzyści gospodarcze i społeczne mogłyby być znaczne;

20. wzywa do wysiłków, by zapewnić wycofywanie z funduszy WRF dotacji prowadzących do szkodliwych skutków dla środowiska, zwłaszcza wsparcia dla działań powodujących emisję dużej ilości dwutlenku węgla, działań zwiększających zużycie zasobów i energii, działań szkodzących ekosystemom i różnorodności biologicznej oraz dotacji do paliw;

21. podkreśla, że znaczna część finansowania ze środków Horyzont 2020 powinna zostać przeznaczona na wspieranie innowacji i badań w priorytetowych dla UE obszarach działań w dziedzinie klimatu, energii odnawialnej, zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi i ochrony różnorodności biologicznej oraz ekoinnowacji; przypomina, że specjalnym celem ekoinnowacji jest promowanie innowacyjnego przemysłu europejskiego i wspólnoty innowacji tworzącej nowe produkty, procesy i usługi zapewniające trwały wzrost i korzyści dla środowiska naturalnego; podkreśla, że celem jest zwiększenie efektywnego gospodarowania zasobami, zmniejszenie oddziaływania na środowisko, zapobieganie zanieczyszczeniu (wody) i/lub osiągnięcie bardziej wydajnego, skutecznego i odpowiedzialnego wykorzystywania zasobów naturalnych.

22. uważa, że WRF powinny zapewnić wsparcie dla zrównoważonego rolnictwa, różnorodności i usług ekosystemowych w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR) poprzez przeznaczenie połowy całkowitych środków WPR na rozwój obszarów wiejskich, z której to sumy połowę należy przeznaczyć na zapewnienie korzyści środowiskowych poprzez zapewnienie ochrony różnorodności biologicznej w ogólnym pejzażu rolnym, poprawę połączeń oraz łagodzenie zmiany klimatu i przystosowywanie się do niej oraz pobudzanie innowacji w zakresie zrównoważonego rolnictwa i efektywnego gospodarowania zasobami; z zadowoleniem przyjmuje przedłożoną przez Komisję propozycję reformy WPR, przewidującą ekologizację WPR poprzez przeznaczenie 30% płatności I filara na pakiet ważnych, podstawowych dobrych praktyk na szczeblu gospodarstw rolnych, które to praktyki powinny obejmować płodozmian i zróżnicowanie upraw, trwałe użytki zielone i „obszary proekologiczne”, a także wsparcie dla dobrej praktyki agronomicznej;

23. jest głęboko przekonany, że wspólna polityka rybołówstwa musi sprzyjać długoterminowemu zrównoważeniu środowiskowemu, co jest wstępnym wymogiem stabilności gospodarczej i społecznej oraz przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw żywności; w związku z tym apeluje o to, by WRF wspierały przechodzenie do skutecznych i zrównoważonych połowów, co zapewni na przykład osiągnięcie do 2015 r. maksymalnego podtrzymywalnego połowu i wyeliminowanie odrzutów;

24. uważa, że należy utrzymać środki na bezpieczeństwo żywnościowe, pamiętając o konieczności zapewnienia skuteczności działań Unii w przypadku wybuchu epidemii chorób zwierzęcych lub roślinnych; podkreśla, że Unia co jakiś czas staje przed problemem nieprzewidzianych zagrożeń zdrowotnych i z tego powodu nie można uzasadnić propozycji Komisji, by ograniczyć kwotę przyznaną tej linii w dziale 3 budżetu Unii;

Polityka spójności

25. uważa, że WRF powinny przewidywać wsparcie z Funduszu Spójności na projekty w dziedzinie środowiska, zwłaszcza różnorodności biologicznej, efektywnego gospodarowania zasobami, środowiska miejskiego i zanieczyszczenia powietrza;

26. uważa, że WRF powinny przeznaczać środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na efektywność energetyczną, odnawialne źródła energii, innowacje i wsparcie dla MŚP;

27. uważa, że WRF powinny przeznaczyć zasoby Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na efektywność energetyczną, energię odnawialną, środowisko i efektywne gospodarowanie zasobami, ekoinnowacje i wsparcie dla MSP;

28. uważa, że WRF powinny poprawić ocenę wpływu wydatków w ramach polityki spójności na środowisko dzięki uwarunkowaniom ex-ante, co przyczyni się do zapobiegania wydatkom powodującym szkody dla środowiska i zwiększy jakość programów operacyjnych;

Instrument „Łącząc Europę”

29. uważa, że z uwagi na długość trwania głównych projektów infrastrukturalnych, jakie mają otrzymać wsparcie z instrumentu „Łącząc Europę” i instrumentów finansowych, w tym obligacji projektowych, należy przede wszystkim dopilnować, by fundusze, instrumenty i projekty w konkretny sposób przyczyniły się do realizacji celów strategii „Europa 2020” i celów 20-20-20 dotyczących energii i klimatu, jak również planu działania Komisji prowadzącego do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną; jest zdania, że projekty infrastrukturalne wspierane przez instrument „Łącząc Europę” i obligacje projektowe w obszarze energii, transportu i komunikacji powinny wywierać wymierny pozytywny wpływ na środowisko, klimat i niskoemisyjne bezpieczeństwo energetyczne; uważa, że przy analizie i ocenie projektów oraz sporządzaniu odnośnych sprawozdań powinno się wymagać wykazania wyraźnego wkładu w realizację celów unijnej polityki klimatu i energii, jak i poszanowania wszystkich odnośnych strategii środowiskowych (strategiczna ocena oddziaływania na środowisko, ocena oddziaływania na środowisko);

Program „Zdrowie na rzecz wzrostu gospodarczego”

30. uważa, że WRF powinny uznać zasadnicze znaczenie, jakie ma dla Europy w kryzysie sektor opieki zdrowotnej (jeden z największych sektorów zatrudnienia w UE odpowiadający za 10% PKB Unii Europejskiej, zapewniający 10% miejsc pracy w UE i zatrudniający ponadprzeciętną liczbę osób z wyższym wykształceniem); podkreśla wagę programu „Zdrowie na rzecz wzrostu gospodarczego na lata 2014-2020” i zaznacza, że w sektorze opieki zdrowotnej UE będzie brakowało miliona pracowników, należy zatem dopilnować, by program ten przyczyniał się do pobudzania rynku pracy;

31. podkreśla, że nie należy zapominać o interesie stabilnej gospodarki w perspektywie długoterminowej, ponieważ inwestycje w opiekę zdrowotną i jakość zdrowia starzejących się obywateli europejskich w perspektywie krótkoterminowej ograniczą koszty zdrowotne i koszty opieki w dłuższym okresie;

Unijny mechanizm ochrony ludności

32. uważa, że WRF powinny zwrócić uwagę na rosnącą liczbę i skalę klęsk żywiołowych i katastrof wywołanych działalnością człowieka oraz na fakt, że zmiana klimatu może powodować bardziej ekstremalne katastrofy; uważa, że należy ukierunkować unijny mechanizm ochrony ludności na działania realizowane w Unii, przeznaczając na nie odpowiednie środki budżetowe;

33. zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby odnowić Instrument Finansowy Ochrony Ludności celem zapewnienia wsparcia finansowego dla działań dotyczących rożnych aspektów cyklu zarządzania chorobami, mianowicie bardziej spójnego i zintegrowanego reagowania w sytuacjach wyjątkowych, lepszej gotowości do radzenia sobie z chorobami i innowacyjnych działań na rzecz zmniejszania ryzyka występowania chorób; podkreśla, że Instrument Finansowy Ochrony Ludności powinien być wykorzystany również do utworzenia europejskiej zdolności reagowania w sytuacjach nagłych, z wykorzystaniem zasobów ochrony ludności wszystkich państw członkowskich, aby zapewnić większą opłacalność dzięki skoordynowanej dostępności zasobów ochrony ludności;

34. uważa, że WRF powinny wspierać odnawianie Instrumentu Finansowego Ochrony Ludności aby umożliwić udzielenie wsparcia finansowego działaniom dotyczącym rożnych aspektów cyklu zarządzania chorobami; uważa, że kwotą przyznaną temu instrumentowi trzeba będzie zarządzać w elastyczny sposób, aby zapewnić możliwość zwiększenia środków, jeśli wymagać tego będą okoliczności;

35. uważa, że przy tworzeniu europejskiej zdolności reagowania w sytuacjach nagłych wykorzysta się głównie istniejące zdolności państw członkowskich, co pozwoli uniknąć dodatkowych kosztów; podkreśla, że na szczeblu UE utworzenie europejskiej zdolności reagowania w sytuacjach nagłych ze wzmocnionymi funkcjami planowania i koordynacji będzie korzystne dla całej UE, ponieważ pozwoli wygenerować oszczędności na szczeblu państw członkowskich, które będą przewyższać kwoty wpłacane do budżetu UE, chociaż oczywiście korzyści związane z szybkim i skutecznym reagowaniem na klęski i ratowaniem życia nie mogą być mierzone tylko finansowo;

36. przypomina, że ogólne cele współpracy UE w obszarze ochrony ludności to zapewnienie lepszej ochrony ludności, środowiska, własności i dziedzictwa kulturowego w przypadku poważnej klęski naturalnej, technologicznej lub wywołanej przez człowieka oraz że celem współpracy unijnej w dziedzinie ochrony cywilnej jest;

     a) ułatwianie szybkiego i skutecznego reagowania w przypadku klęski;

b) zapewnianie wystarczającej gotowości podmiotów ochrony cywilnej w przypadku klęski, oraz

c) opracowanie działań pozwalających zapobiegać klęskom;

Realizacja i monitorowanie

37. podkreśla, jak ważne jest zapewnienie wystarczającego progu zobowiązań w ramach działu 5 celem dopilnowania, by instytucje i agencje mogły wykonywać swoje obowiązki w najbardziej skuteczny sposób; podkreśla, że pomyślne wdrażanie i monitorowanie wieloletnich programów i strategii politycznych, z korzyścią dla obywateli Unii i państw członkowskich, wymaga wysoko wykwalifikowanego, wielojęzycznego i niezależnego personelu o jak najbardziej zróżnicowanym pochodzeniu geograficznym i w pełni oddanego wartościom europejskiego projektu;

38. uważa, że następne WRF powinny umożliwiać wyodrębnienie projektów na szeroką skalę, jak Globalny monitoring środowiska i bezpieczeństwa (GMES); uważa, że w budżecie UE należy określić stałą w dłuższej perspektywie kwotę przeznaczoną na ten program, aby zagwarantować ciągłość ich planowania i stabilność organizacyjną; uważa, że w przypadku gdy na ten zakrojony na szeroką skalę projekt potrzebne będą dodatkowe środki finansowe, nie powinno się ich odbierać mniejszym udanym projektom, które są finansowane z budżetu UE;

39. przyjmuje do wiadomości zaproponowane przez Komisję orientacyjne kwoty dla każdej z agencji wchodzących w zakres kompetencji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności; nie jest przekonany, że kwoty te zaspokajają potrzeby agencji związane z wykonaniem powierzonych im zadań, ponieważ odzwierciedlają zamrożenie budżetów agencji; domaga się zapewnienia wystarczających środków agencjom działającym w obszarze środowiska naturalnego, zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywnościowego;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

25.9.2012

OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Edit Herczog

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

1.  uważa, że w celu umożliwienia wydźwignięcia się UE z obecnego kryzysu gospodarczego i społecznego, a także w celu zagwarantowania w przyszłości jej konkurencyjności w zglobalizowanym świecie bezsprzecznie konieczne jest zrealizowanie celów określonych w strategii „Europa 2020” polegających na osiągnięciu inteligentnego i trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; uważa, że zasadniczą sprawą jest zreformowanie budżetu Unii w taki sposób, by lepiej odzwierciedlał on potrzeby finansowe związane ze stawianiem czoła wyzwaniom XXI wieku;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący wprowadzenia sprawiedliwszego, prostszego i bardziej przejrzystego systemu zasobów własnych, dzięki któremu najpóźniej do 2018 r. udział zasobów własnych w budżecie UE wzrósłby do 60%; w pełni popiera wniosek Komisji dotyczący wprowadzenia począwszy od 2014 r. ogólnounijnego podatku od transakcji finansowych, który stanowiłby jedno ze źródeł zasobów własnych UE;

3.  uważa, że budżet Unii może być silnym bodźcem dla reform, jeśli wydatki UE skupią się na obszarach pobudzających wzrost gospodarczy, jak np. innowacje, badania i rozwój;

4.  podkreśla, że aby sprostać obecnym i przyszłym wyzwaniom politycznym i ekonomicznym, należy nadać priorytet licznym dziedzinom, takim jak innowacje, badania i rozwój, inwestycje strategiczne w infrastrukturalne sieci transeuropejskie oraz polityka zagraniczna;

5.  podkreśla, że jednym z najważniejszych celów UE jest podniesienie jej konkurencyjności i ułatwianie przekształcania się w wiodącą gospodarkę światową opartą na wiedzy; podkreśla, że kolejne wieloletnie ramy finansowe powinny sprzyjać temu kierunkowi rozwoju we wszystkich obszarach politycznych UE;

6.  podkreśla zasadniczą rolę, jaką budżet UE musi odegrać w osiągnięciu uzgodnionych wspólnie celów strategii „Europa 2020”; zwraca uwagę, że należy dążyć do zaplanowania inteligentnego i nowoczesnego budżetu, który raczej nadaje pierwszeństwo głównym celom politycznym Unii, zwłaszcza obszarom generującym wzrost, niż jest duży i obejmuje wszystkie cele; uważa, że jeżeli finansowanie ze środków UE zostanie właściwie opracowane, może ono faktycznie uruchamiać i przyspieszać działania o oczywistej wartości dodanej dla UE, których państwa członkowskie nie są w stanie przeprowadzić samodzielnie, a także zapewnić efekt synergii i komplementarność działań państw członkowskich, pomagając im skupić się na najważniejszych przyszłościowych inwestycjach; z zadowoleniem przyjmuje zatem propozycję Komisji, by w odniesieniu do bieżących wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013 zwiększyć poziom dostępnych środków finansowych na programy UE w dziedzinie badań naukowych, innowacji, konkurencyjności, MŚP i infrastruktury; jest głęboko przekonany, że te zaproponowane przydziały środków finansowych stanowią niezbędne minimum, i stanowczo przestrzega przed jakąkolwiek pokusą ich zmniejszenia ze strony państw członkowskich, ponieważ zagroziłoby to wiarygodności i politycznemu zobowiązaniu UE na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; podkreśla jednocześnie konieczność zagwarantowania dostatecznej elastyczności budżetowej umożliwiającej odpowiednie dostosowanie środków budżetowych do zmieniających się okoliczności i priorytetów;

7.  wzywa do przeprowadzenia pełnego przeglądu obecnych wieloletnich ram finansowych w celu identyfikacji wydatków, które mają kluczowe znaczenie dla realizacji celów polityki unijnej, przy jednoczesnym określeniu tych wydatków, które są mniej właściwe, tak aby przesunąć 30% wydatków z obszarów, które nie są już istotne, do obszarów o wysokim priorytecie, uwalniając w ten sposób zasoby finansowe dla innych dziedzin;

8.  podkreśla w szczególności konieczność wzmocnienia, pobudzenia i zagwarantowania finansowania badań naukowych, rozwoju i innowacji w UE poprzez znaczne zwiększenie w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020 odnośnych wydatków na program „Horyzont 2020” oraz poprzez radykalne uproszczenie procedur finansowania przy jednoczesnym dalszym rygorystycznym stosowaniu zasady należytego zarządzania finansami;

9.  jest przekonany, że środki finansowania programu „Horyzont 2020” powinny odpowiadać priorytetom strategii „Europa 2020” i powinny służyć jako katalizator dla działań wnoszących unijną wartość dodaną poprzez usprawnienie wykorzystania publicznych środków UE i zwiększenie efektów dźwigni finansowej prywatnych środków; uważa, że co najmniej 15% budżetu programu „Horyzont 2020” należy przeznaczyć na MŚP;

10. zwraca uwagę na wartość dodaną programów UE na rzecz MŚP, które okazały się niezwykle skuteczne we wspieraniu działań państw członkowskich mających na celu zapewnienie MŚP dostępu do źródeł finansowania i rynków zagranicznych w dobie głębokiego kryzysu finansowego; uważa, że wszystkie europejskie podmioty przemysłowe w UE powinny mieć w przyszłości lepszy, uproszczony i usprawniony dostęp do finansowania; sądzi, że należy rozszerzyć zakres odpowiednich instrumentów finansowych, tak aby objęły wszystkie fazy cyklu koniunkturalnego;

11. zdecydowanie uważa, że nakłady przeznaczone na Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME) należy podwoić lub przynajmniej zdecydowanie zwiększyć;

12. jest zdania, że stworzenie zrównoważonych systemów energetycznych nowej generacji w UE będzie wymagało znacznych inwestycji w badania naukowe i rozwój w dziedzinie energetyki; podkreśla zatem konieczność zwiększenia poziomu finansowania badań naukowych i rozwoju technologicznego oraz kontynuacji projektów demonstracyjnych w dziedzinie energetyki; apeluje o utrzymanie i uzupełnienie budżetu programu Inteligentna Energia dla Europy, zarządzanego przez Agencję Wykonawczą ds. Konkurencyjności i Innowacyjności; wzywa do całkowitego wdrożenia przyjętego już europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych (EPSTE); zwraca się do Komisji i Rady, by wyjaśniły zasady jego finansowania w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020; wzywa Komisję i Radę, aby zapewniły odpowiednie finansowanie rozwoju inteligentnych sieci energetycznych;

13. podkreśla znaczenie, jakie ma przyznanie odpowiedniego poziomu finansowania państwom członkowskim, które w ramach negocjacji w sprawie przystąpienia do UE zobowiązały się do zamknięcia i wycofania z eksploatacji reaktorów jądrowych, gdyż uznaje, że takie szybkie zamknięcie stanowi wyjątkowe obciążenie finansowe dla tych państw członkowskich;

14. zwraca uwagę na strategiczne znaczenie projektów infrastrukturalnych na wielką skalę (takich jak ITER i GMES) dla przyszłości konkurencyjności UE i dla umocnienia pozycji poszczególnych sektorów przemysłu; uważa, że w budżecie UE należy zapewnić ich finansowanie w oparciu o całkowicie odrębny i kompleksowy budżet wieloletni niezależny od wieloletnich ram finansowych (wykraczający poza pułapy wieloletnich ram finansowych), podczas gdy usprawnień w zarządzaniu projektami przemysłowymi należy nadal dokonywać w oparciu o zasady określone w traktatach UE; zaznacza, że nadwyżki kosztów powstałe w trakcie realizacji jakiegokolwiek z tych projektów powinny być pokrywane w sposób, który nie zagraża finansowaniu i skutecznemu wdrażaniu innych strategii UE lub projektów na wielką skalę przyczyniających się do osiągania celów strategii „Europa 2020”;

15. jest zdania, że w kontekście bieżących ograniczeń budżetów publicznych w celu realizacji długoterminowych inwestycji potrzebnych do osiągnięcia założeń strategii „Europa 2020” bezsprzecznie konieczne jest pozyskanie środków z innych źródeł; jest głęboko przekonany, że wartość dodana UE wzrasta w szczególności poprzez wspieranie kosztownych i długofalowych programów wysokiego ryzyka, które są poza zasięgiem poszczególnych państw członkowskich; w związku z tym apeluje do UE o podjęcie działań służących zmniejszeniu ryzyka związanego z inwestycjami w działania realizowane na wielką skalę oraz o opracowanie – oprócz innych projektów – ogólnoeuropejskich inwestycji w infrastrukturę energetyczną i infrastrukturę ICT; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie pilotażowego etapu inicjatywy w zakresie obligacji na finansowanie projektów UE, obejmującego lata 2012 i 2013, oraz wniosek Komisji dotyczący instrumentu „Łącząc Europę” jako pierwsze kroki w tym kierunku; zaleca, aby Komisja prowadziła monitorowanie i dokonała przeglądu łącznego wpływu nowych lub zmienionych przepisów na długoterminowe inwestycje sektora prywatnego oraz aby w trybie pilnym zajęła się barierami utrudniającymi inwestycje; podkreśla konieczność zadbania o odpowiednie finansowanie instrumentu „Łącząc Europę”, aby zapewnić jego wdrożenie, między innymi w celu zabezpieczenia dostaw energii w Europie i realizacji rynku wewnętrznego UE o zróżnicowanych źródłach dostaw, a także przyczynienia się do trwałego rozwoju;

16. twierdzi jednak, że w celu poprawy sytuacji w zakresie wspierania długoterminowych inwestycji w UE potrzebna jest bardziej dogłębna analiza; podkreśla konieczność opracowania i wzmocnienia finansowych instrumentów podziału ryzyka opartych na budżecie UE a za ich pośrednictwem ułatwienia finansowania inwestycji w sektory priorytetowe obejmujące szerszy i bardziej różnorodny zakres projektów oraz wiążące się z tym różne rodzaje ryzyka (tzw. podejście oparte na portfelu projektów); jest przekonany, że należy dążyć do osiągnięcia efektu synergii i komplementarności systemów UE i państw członkowskich, by zmaksymalizować potencjał wzrostu takich instrumentów; zaznacza, że instrumenty te muszą się opierać na jasnych i przejrzystych kryteriach kwalifikowalności i wyboru projektów;

17. wyraźnie podkreśla, że wszystkie innowacyjne instrumenty finansowe powinny kierować się zasadą ponownego inwestowania zwrotu inwestycji; podkreśla, że ta zasada ponownego wykorzystywania środków wiąże się nie tylko z oszczędnościami z punktu widzenia finansów publicznych, lecz również wzmacnia efekt dźwigni i efekt mnożnikowy tych instrumentów, co w ostatecznym rozrachunku pomaga zapewnić wyższy poziom inwestycji w gospodarkę;

18. podkreśla, że należy umożliwić i promować wzajemne powiązanie i synergię między polityką spójności a poszczególnymi programami (np. „Horyzont 2020”, COSME, instrument „Łącząc Europę”); jest przekonany, że należy zachęcać do finansowania skumulowanego lub łączonego, by zmaksymalizować absorpcję dostępnych funduszy UE we wszystkich państwach członkowskich, a tym samym ich udział we wszystkich programach szczegółowych, a także by osiągnąć bardziej równomierny rozwój gospodarczy na terytorium całej UE;

19. w szczególności podkreśla konieczność dalszego finansowania programu „Erasmus” dla młodych przedsiębiorców w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014-2020; zauważa, że program ten ma wspierać europejską przedsiębiorczość, wymianę wiedzy i najlepszych praktyk, a także tworzenie sieci i partnerstw służących tym celom;

20. podkreśla, że jakiemukolwiek zwiększeniu budżetu operacyjnego musi towarzyszyć wystarczający wzrost budżetu administracyjnego, aby zapewnić pomyślna realizację programów UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

11.7.2012

OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020

( COM(2011)0398 – C7-0000/2012 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca: Cristian Silviu Buşoi

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 oraz korelację między nimi a celami strategii „Europa 2020”; podkreśla jednak, że wciąż nie odpowiadają one żądaniom Parlamentu przedstawionym w rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. [24]; zwraca uwagę, że podniesienie środków w następnych wieloletnich ramach finansowych nawet o 5% w porównaniu z poziomem roku 2013 może jedynie w niewielkim stopniu przyczynić się do osiągnięcia uzgodnionych celów i zobowiązań Unii oraz do stosowania zasady solidarności;

2.  zwraca uwagę, że w wieloletnich ramach finansowych powinny znaleźć się środki finansowe niezbędne do realizacji inicjatyw określonych w Akcie o jednolitym rynku, aby w przyszłości lepiej wykorzystać potencjał rynku wewnętrznego odnośnie do konkurencyjności i trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego integracji w UE;

3.  podkreśla, że MŚP są podstawą gospodarki europejskiej oraz że wieloletnie ramy finansowe powinny być silną podporą polityki UE mającej na celu ułatwienie MŚP dostępu do finansowania, poprawienie ich konkurencyjności i promowanie przedsiębiorczości; zdecydowanie popiera proponowany program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw i MŚP, ale uważa, że środki finansowe przeznaczone na ten cel należy jeszcze bardziej podnieść do poziomu 0,5% wieloletnich ram finansowych;

4.  podkreśla znaczenie polityki konsumenckiej w kontekście zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów w UE i ogólnego wzmocnienia ich pozycji; uważa, że środki przeznaczone na program ochrony konsumentów w latach 2014–2020 są niewystarczające, aby zrealizować te cele i apeluje o podniesienie puli środków na potrzeby programu o 5%;

5.  przypomina o konieczności zagwarantowania odpowiednich środków, które pozwolą na urzeczywistnienie jednolitego rynku obejmującego blisko 500 mln obywateli, gdyż stanowi on wiarygodne rozwiązanie zapewniające wyjście z kryzysu gospodarczego i finansowego, w jakim znajduje się UE;

6.  z wielkim zadowoleniem przyjmuje zaproponowany instrument „Łącząc Europę”, którego celem jest finansowanie najważniejszych projektów infrastrukturalnych, aby wspomóc utworzenie jednolitego rynku energii i jednolitego rynku cyfrowego, ułatwiając tym samym swobodny przepływ towarów, usług i osób oraz gwarantując lepszą ochronę konsumentów, którzy dzięki temu mogą uzyskać dostęp do bardziej przejrzystego i konkurencyjnego pod względem oferty i cen rynku; podkreśla, że potrzeby finansowe w tej dziedzinie są ogromne oraz że proponowane środki z pewnością ich nie zaspokoją; w związku z tym apeluje o położenie większego nacisku na innowacyjne mechanizmy finansowania, takie jak unijne obligacje projektowe;

7.  przypomina, że badania naukowe i innowacje są niezbędne, aby stworzyć silny i konkurencyjny rynek; wzywa Radę do pochylenia się nad tym obszarem polityki w kolejnych wieloletnich ramach finansowych i do zwiększenia puli finansowej przeznaczonej na program „Horyzont 2020” do 100 mld EUR.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

20.9.2012

OPINIA Komisji Transportu i Turystyki

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Brian Simpson

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że okazało się, iż kwota 8 mld EUR przyznana na realizację sieci TEN-T na okres programowania 2007-2013 jest zdecydowanie niewystarczająca oraz że potrzebne są dodatkowe zasoby, aby sfinalizować sieć i pobudzić wzrost, tworzenie miejsc pracy i konkurencyjność UE;

1.  zwraca uwagę na nadrzędną rolę sektora transportu UE, który jest kręgosłupem rynku wewnętrznego i stanowi podstawę swobodnego przepływu osób i towarów, jak również spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; wskazuje, że sektor transportu generuje 6,3% PKB UE i zapewnia zatrudnienie 13 mln ludzi;

2.  przypomina o ogromnych wyzwaniach finansowych i technologicznych, przed jakimi stoi sektor transportu, jeżeli chodzi o poprawę swoich możliwości w zakresie ochrony środowiska naturalnego, konkurencyjności oraz sieci;

3.  podkreśla, że niezbędne są znaczące inwestycje w celu osiągnięcia głównego celu UE polegającego na ograniczeniu do 2050 r. emisji CO2 w sektorze transportu o 60% w stosunku do poziomów z 1990 r. oraz w celu wsparcia bardziej zrównoważonych rodzajów transportu, wzmocnienia transportu multimodalnego i propagowania zrównoważonej mobilności w miastach w oparciu o bezpieczeństwo transportu oraz zasady bezpieczeństwa i dostępności;

4.  podkreśla nierówności w rozwoju infrastruktury transportowej między różnymi państwami członkowskimi oraz znaczenie rozwijania infrastruktury transportowej w nowych państwach członkowskich, a także wzywa Komisje i państwa członkowskie, aby starały się utworzyć jeden równomiernie rozwinięty europejski obszar transportowy;

5.  podkreśla, że całkowita pula dostępnych środków na inwestycje transportowe w ramach kolejnych wieloletnich ram finansowych (WRF) będzie miała decydujące znaczenie dla wdrożenia transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T), jak również dla niezbędnych badań w dziedzinie transportu, aby Unia pozostała przemysłowym liderem w zakresie trwałej i innowacyjnej technologii transportowej; wzywa zatem państwa członkowskie do wsparcia wniosku Komisji;

6.  zwraca uwagę, że transport i mobilność mają podstawowe znaczenie dla europejskiego rynku wewnętrznego i podkreśla w związku z tym, że Unia zamiast ograniczać powinna znacznie zwiększyć ukierunkowane inwestycje w infrastrukturę TEN-T oraz w badania w dziedzinie transportu, ponieważ takie inwestycje mogą znacznie i bezpośrednio przyczyniać się do przezwyciężania trudnych sytuacji gospodarczych poprzez pobudzanie konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w UE;

7.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie instrumentu „Łącząc Europę” oraz zaproponowane zwiększenie obejmujące centralnie zarządzane przydziały środków dla TEN-T i uważa, że kwoty te są realistyczne i stanowią absolutne minimum; uważa, że w celu wywołania oczekiwanego w obszarze transportu efektu dźwigni przydział środków powinien w idealnym przypadku stanowić co najmniej 10% szacowanych potrzeb (500 mld EUR na TEN-T do 2020 r.) oraz że jeśli Rada zgodzi się na znaczne ograniczenie puli środków, trzeba będzie dokonać również gruntownego przeglądu listy wstępnie określonych projektów wymienionych w załączniku do instrumentu „Łącząc Europę”;

8.  zwraca uwagę, że kwestie takie jak podział środków finansowych instrumentu „Łącząc Europę” między różne sektory, wielkość kwot wykorzystywanych dla instrumentów finansowych lub warunki przekazywania środków z Funduszu Spójności na infrastrukturę transportową w ramach instrumentu „Łącząc Europę” nie są częścią WRF, ponieważ podlegają zwykłej procedurze ustawodawczej dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę”;

9.  odnotowuje zamiar Komisji dotyczący większego wykorzystania innowacyjnych instrumentów finansowych, takich jak obligacje projektowe, w sektorze transportu; uważa, że zapewnią one efekt dźwigni względem budżetu UE, przyciągając innych inwestorów do projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, które są rentowne, ale nie otrzymują odpowiedniego finansowania z rynku; podkreśla, że mogłoby to zwiększyć finansowanie infrastruktury transportowej z europejską wartością dodaną;

10. apeluje do Komisji o zapewnienie koordynacji między instrumentem „Łącząc Europę” a innymi źródłami finansowania dostępnymi dla TEN-T, zwłaszcza z Funduszem Spójności i programem „Horyzont 2020”;

11. podkreśla, że dodatkowe 10 mld EUR z Funduszu Spójności powinno być centralnie zarządzane w ramach instrumentu „Łącząc Europę”, aby dostarczyć wyraźnej wartości dodanej dla UE w projektach dotyczących infrastruktury transportowej TEN-T, zwłaszcza w krajach korzystających z Funduszu Spójności; zwraca uwagę na niedawne sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego[25], zgodnie z którym środki finansowe z Funduszu Spójności i funduszy strukturalnych nie zawsze są wykorzystywane równie skutecznie; jest zdania, że należy zwrócić szczególną uwagę na trudności, jakie niektóre kraje mogą napotykać w odniesieniu do inżynierii projektów, jak i na geograficzną równowagę w dystrybucji projektów; podkreśla, że decyzja Komisji powinna się opierać na zasadzie inwestowania pieniędzy na terytorium kraju beneficjenta zgodnie z ustalonym projektem TEN-T, jak podano w załączniku I do instrumentu „Łącząc Europę”, i że w żadnym wypadku centralne zarządzanie dodatkową kwotą 10 mld EUR z Funduszu Spójności nie może uniemożliwiać lub ograniczać udziału krajów objętych Funduszem Spójności we wdrażaniu i finansowaniu projektów transportowych w ramach instrumentu „Łącząc Europę”, poza tą kwotą 10 mld EUR z Funduszu Spójności;

12. nalega na to, aby WRF 2014-2020 zapewniały większą elastyczność budżetową, zarówno w ramach działów, jak między nimi; podkreśla zatem znaczenie pozostawienia instrumentu „Łącząc Europę” i polityki spójności we wspólnym dziale i przeciwstawia się koncepcji poddziałów;

13. wskazuje na konieczność skuteczniejszych zachęt do realizowania projektów, jak zasada „wykorzystuj albo strać”, która zapewnia lepsze wdrażanie projektów;

14. podkreśla, że należy zachować realistyczny związek między liczbą projektów wstępnie określonych w załączniku do proponowanego rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę” oraz kwoty finansowe dla tego instrumentu w kolejnych WRF;

15. podkreśla, że realizując unijne cele w zakresie trwałego wzrostu, trzeba zagwarantować odpowiednie finansowanie horyzontalnych priorytetów w ramach instrumentu „Łącząc Europę”, a mianowicie europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS) i projektu badań zarządzania ruchem powietrznym w kontekście jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (SESAR), w odniesieniu do których stałe inwestycje mają podstawowe znaczenie, aby zapewnić interoperacyjność, czyniąc unijną sieć transportową skuteczniejszą, bezpieczniejszą i bardziej konkurencyjną;

16. podkreśla znaczenie zapewnienia finansowania wszystkich ważniejszych programów rozwoju technologicznego – inicjatywy globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa (GMES), europejskiego systemu wspomagania satelitarnego (EGNOS), globalnego systemu nawigacji satelitarnej Galileo (GNSS), itp. –, a także zwraca uwagę na konieczność utrzymania finansowania inicjatywy GMES w następnych wieloletnich ramach finansowych z uwagi na jego znaczenie dla zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa w sektorze transportu;

17. przypomina podstawowe strategiczne znaczenie projektu Galileo dla UE, którego beneficjentami są przede wszystkim technologia GNSS i praktyczne wdrażanie aplikacji ITS; nalega na zapewnienie odpowiedniego finansowania Galileo, ale nie kosztem budżetu TEN-T;

18. przyznaje, że Fundusz Spójności oraz Europejski Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) to podstawowe źródła finansowania transportu UE; podkreśla w związku z tym znaczenie zapewnienia lepszej integracji unijnych celów 2020 w funduszach strukturalnych, tak aby ukierunkować je na inteligentną i trwałą mobilność;

19. wskazuje na sukces programu Marco Polo, który równolegle z przejściem do gospodarki niskoemisyjnej dąży do przeniesienia przewozu towarów z dróg i na inne sposoby transportu oraz na sukces zintegrowanego europejskiego programu działań na rzecz żeglugi śródlądowej (NAIADES), a także uważa, że należy zapewnić tym projektom odpowiednie finansowanie w kolejnym okresie finansowania;

20. przypomina, że na mocy Traktatu z Lizbony turystyka stanowi nową kompetencję Unii i zwraca uwagę, że turystyka powinna w związku z tym znaleźć odzwierciedlenie w kolejnych WRF; podkreśla istotny wkład turystyki w gospodarkę europejską i fakt, że jest ona głównym rodzajem działalności gospodarczej w niektórych regionach oraz uważa, że europejska strategia na rzecz turystyki powinna uzyskać odpowiednie finansowanie na kolejny okres.

21. w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji ustanawiający program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME) (20142020); szczególnie podkreśla, że należy zdecydowanie poprzeć konkretne przydziały w wysokości 131 mln EUR na konkurencyjność przedsiębiorstw w sektorze turystyki;

22. przypomina, że w następnych WRF należy uwzględnić zintegrowaną politykę morską, za pomocą odpowiedniego i długoterminowego instrumentu wsparcia finansowego dla tej polityki;

23. podkreśla zasadniczy wkład agencji transportowych we wspieranie celów UE z zakresu bezpieczeństwa i interoperacyjności oraz konieczność zapewnienia odpowiednich zasobów budżetowych umożliwiających realizację ich zadań..

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

27.9.2012

OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Andrey Kovatchev

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o włączenie do swojego sprawozdania następujących wskazówek:

–   uwzględniając art. 312 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który stanowi, że Rada przyjmuje jednomyślnie rozporządzenie określające wieloletnie ramy finansowe (WRF) po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, której ten udziela większością absolutną,

–   uwzględniając art. 312 ust. 3 TFUE, który stanowi jednoznacznie, że WRF określają kwoty rocznych pułapów środków na zobowiązania z podziałem na kategorie wydatków oraz rocznego pułapu środków na płatności, co wymaga, by Parlament i Rada trzymały się w negocjacjach w sprawie WRF przypisanych im w Traktacie ról i pozwalały na to, aby kształt polityki spójności uzgadniany był w ramach zwykłej procedury ustawodawczej zgodnie z art. 177 TFUE;

A. mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie wieloletnich ram finansowych i zasobów własnych Parlament podkreślił, że budżet UE, a w szczególności wydatki na politykę spójności, przyczynia się w znaczący sposób do wzrostu strategicznych inwestycji o sprawdzonej europejskiej wartości dodanej i do powrotu europejskiej gospodarki na właściwy tor wzrostu gospodarczego i konkurencyjności poprzez tworzenie miejsc pracy oraz tworzenie dobrobytu dla obywateli UE, a tym samym poprawę jakości ich życia;

B.  mając na uwadze, że WRF na lata 2014-2020 należy postrzegać jako główny instrument UE służący osiągnięciu celów strategii „Europa 2020” na całym terytorium UE, a także zapewnieniu spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; mając na uwadze, że WRF powinny również zmierzać do przekształcenia celów UE uzgodnionych przez szefów państw i rządów w rzeczywiste i konkretne działania, do czego konieczne jest, aby w bieżących negocjacjach odejść od mentalności skupionej na kryzysie i dążyć do opracowania stabilnego i racjonalnego budżetu, który zagwarantuje wzrost gospodarczy i zatrudnienie a w konsekwencji wysoki poziom życia i bezpieczeństwa obywateli UE;

C. mając na uwadze, że polityka spójności UE, która jest mechanizmem przyczyniającym się do właściwego zaangażowania wszystkich regionów UE na jednolitym rynku i stanowi główną odpowiedź UE na utrzymujące się nierówności gospodarcze, społeczne i terytorialne między regionami, powinna pozostać głównym filarem solidarności europejskiej;

D. mając jednak na uwadze, że potrzebne są reformy polityki spójności, aby stała się ona polityką bardziej ukierunkowaną na wyniki i przyjazną beneficjentom, a tym samym bardziej wydajną pod względem poczynionych inwestycji;

E.  mając na uwadze, że polityka spójności powinna zapewniać sprawiedliwy dostęp do zasobów i odpowiadać faktycznym potrzebom wszystkich regionów UE w zakresie rozwoju, co wymaga także elastyczności, aby sprostać specyficznym potrzebom każdego regionu przy ustalaniu celów i priorytetów inwestycyjnych, niezależnie od konieczności inwestowania np. w badania i rozwój oraz innowacje, oraz że jest ona najważniejszym narzędziem przyczyniającym się do realizacji strategii „Europa 2020”, która ma być powiązana z polityką spójności w odpowiedni sposób, tzn. za pomocą tzw. „schodów do doskonałości”;

F.  mając na uwadze, że nie ulega wątpliwości, iż polityka spójności może być użyteczna i skuteczna jedynie wówczas, gdy opiera się na stabilnych, solidnych i zrównoważonych ramach finansowych; mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. pt. „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej” Parlament potwierdził swe zaangażowanie w obronę silniejszej polityki spójności UE, nalegając na przeznaczanie na nią wystarczającego poziomu zasobów, co najmniej w takiej samej wysokości jaką uzgodniono dla obecnego okresu programowania 2007-2013;

G. mając na uwadze, że polityka spójności UE to polityka na rzecz rozwoju i strategiczne narzędzie inwestowania, wzrostu i konkurencyjności, posiadające niekwestionowaną unijną wartość dodaną, przyczyniające się do wzrostu i tworzenia miejsc pracy w całej Unii i wspierające pokonywanie obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego poprzez wnoszenie istotnego wkładu między innymi w rozliczne krajowe programy ożywienia gospodarczego, dążąc do wspierania innowacji przy jednoczesnym usuwaniu dysproporcji między regionami Europy;

H. mając na uwadze brak bezpośredniego związku między osiągnięciami danego państwa członkowskiego w zakresie polityki regionalnej a jego wynikami makroekonomicznymi, a także mając na uwadze, że regiony nie powinny być karane za nieprzestrzeganie procedur odnoszących się do zarządzania gospodarczego na szczeblu krajowym; mając na uwadze, że nakładanie dodatkowych kar może jeszcze pogłębić problemy krajów borykających się już z trudnościami makroekonomicznymi, dlatego też warunki makroekonomiczne finansowania z polityki spójności są nie do przyjęcia;

I.   mając na uwadze, że ubolewa on nad faktem, że we wniosku Komisji obniżono o 47% specjalne dodatkowe środki dla regionów najbardziej oddalonych i o najmniejszej populacji, a także uważa, że należy przeznaczyć na ten cel taką samą kwotę jak w poprzednim okresie programowania.

J.   mając na uwadze, że zarówno beneficjenci, jak i płatnicy netto czerpią korzyści z polityki spójności UE;

K. mając na uwadze, że polityka ta przewiduje wsparcie dla środków służących zrównaniu warunków gospodarczych i społecznych we wszystkich regionach UE, nowe fundusze tematyczne – jeżeli powstaną – nie powinny osłabiać krajowych pul środków finansowych, jako że może to wywrzeć negatywny wpływ na wyniki polityki spójności w poszczególnych państwach członkowskich;

i.   podkreśla, że zgodnie ze stanowiskiem Parlamentu Europejskiego finansowanie Funduszu Spójności należy utrzymać co najmniej na tym samym poziomie co w okresie 2007-2013, tj. w wysokości 354 815 mld EUR (z wyłączeniem instrumentu „Łącząc Europę”), co stanowi absolutnie minimalny poziom stabilnego finansowania, który powinien zatem stanowić czerwoną linię w przyszłym stanowisku negocjacyjnym Parlamentu.

ii.   przypomina, że wszystkie kwestie związane z kształtowaniem polityki spójności muszą być ujęte w ramach trwających zwykłych procedur ustawodawczych dotyczących pakietu ustawodawczego na lata 2014-2020 oraz że rozporządzenie WRF powinno wyłącznie dotyczyć kwot i kategorii wydatków;

iii.  przypomina, że art. 312 ust. 5 TFUE zobowiązuje Parlament, Radę i Komisję do podjęcia wszelkich działań w celu ułatwienia przyjęcia ram finansowych zgodnie z obowiązującą procedurą oraz przewiduje, że w tym celu Rada powinna dopilnować, aby Parlament był odpowiednio wcześniej informowany o instrumentach prawnych, na które Rada zamierza uzyskać jego zgodę.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

18.9.2012

OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca Paolo De Castro

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Trwające dyskusje na temat przyszłości wieloletnich ram finansowych (WRF) mają kluczowe znaczenie dla WPR i decyzji podjętych następnie w sprawie wniosków ustawodawczych dotyczących reformy.

Dyskusje w Radzie Europejskiej i Radzie do Spraw Ogólnych na temat ram negocjacyjnych w tym momencie nie ujawniają jeszcze konkretnych propozycji czy choćby kwot na przyszłe WRF. Niemniej jednak opinia Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi daje możliwość podkreślenia jej stanowiska wobec Komisji Budżetowej, zwłaszcza jeśli chodzi o bieżące kwoty na przyszłe WRF.

Punktem wyjścia tej opinii jest stanowisko Parlamentu przedstawione w rezolucjach z dnia 8 czerwca 2011 r. (sprawozdanie SURE) i z 23 czerwca 2011 r. (sprawozdanie Dessa). Przy obu okazjach Parlament zwrócił się z wyraźnym wnioskiem o utrzymanie kwoty budżetu na WPR przynajmniej na tym samym poziomie co w obecnym okresie wieloletnim.

Analiza wniosków Komisji

Kiedy Komisja przedstawiła propozycje w sprawie WRF na lata 2014-2020 w dniu 29 czerwca 2011 r. projekt budżetu WPR był często prezentowany jako zamrożenie środków w wartościach rzeczywistych. Niemniej jednak bliższa analiza kwot warta jest uwagi.

Źródło: COM(2011) 0398.

Kwoty przedstawione przez Komisję są podawane po stałych cenach z 2011 r. Podobnie aktualne WRF na lata 2007-2013 były prezentowane w momencie ich przyjmowania w 2006 r. w cenach z 2004 r.

Stosując deflator w wysokości 2% rocznie kwoty te mogą zostać przeliczone na „ceny bieżące” (jak zwykle są przedstawiane; zob. http://ec.europa.eu/budget/figures/fin_fwk0713/fwk0713_en.cfm).

Stosując ten sam deflator w wysokości 2% rocznie aktualizowane kwoty WRF na lata 2007-2013 można także przedstawić po stałych cenach z 2011 r.:

Źródło: Compendium of technical sheets, Policy Department D, DG IPOL

Porównanie całkowitych kwot w dziale 2 w obu tabelach świadczy o ogólnej redukcji:

420 682 mln EUR - 382 927 mln EUR = 37 755 mln EUR (9 %).

NB: Pierwotne porozumienie z 2006 r. (371 344 mln EUR po cenach z 2004 r.), nie uwzględniając wielu zmian (instrument żywnościowy, Galileo, ITER, etc.), daje kwotę 426 558 mln EUR po cenach z 2011 r. w dziale 2; jeśli potraktować tę kwotę jako kwotę odniesienia, wniosek Komisji w sprawie WRF proponuje obcięcie budżetu o około 10,3%.

Wnioski sugerowane przez sprawozdawcę

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Parlament w poprzednich rezolucjach budżet na WPR powinien zostać utrzymany na przynajmniej tym samym poziomie jak w latach 2007-2013. Odpowiednio cięcia proponowane przez Komisję powinny zostać odrzucone i Parlament powinien zaapelować o kwotę odpowiadającą pułapom aktualnego okresu programowania.

W sytuacji ograniczeń budżetowych zarówno w państwach członkowskich, jak i budżecie UE kluczowe jest zapewnienie państwom członkowskim elastyczności w zakresie przesuwania funduszy między dwoma filarami WPR, płatnościami bezpośrednimi i rozwojem wsi, tak aby mogły one sprostać wyzwaniom pojawiającym się na obszarach wiejskich w najbardziej właściwy sposób.

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Budżetowej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla rolę wspólnej polityki rolnej, jeśli chodzi o zagwarantowanie obywatelom dostaw żywności, zgodnie z traktatami; stwierdza, że popyt na żywność rośnie szybciej niż podaż, zaś zmiana klimatu jest jeszcze bardziej odczuwalna w rolnictwie; podkreśla, że Europa, jako największy importer produktów rolnych, musi utrzymywać i zwiększać swój potencjał rolny i wydajność sektora rolno-spożywczego, aby sprostać obecnemu i przyszłemu popytowi na żywność w UE;

2.  jest zdania, że należy osiągnąć porozumienie w sprawie WRF 2014-2020 przed końcem 2012 r., gdyż w przeciwnym razie UE może utracić wiarygodność i stabilność;

3.  przypomina, że zgodnie z TFUE Parlament i Rada są organami ustawodawczymi oraz że dla Rady Europejskiej nie przewidziano roli ustawodawcy; podkreśla, że treść polityczna przyszłej WPR powinna zostać określona w drodze zwykłej procedury ustawodawczej;

4.  przypomina swe stanowisko zawarte w rezolucji PE z dnia 8 czerwca 2011 r. pt.: „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej”[26] i w rezolucji z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi[27], zgodnie z którym budżet na WPR w kolejnych WRF powinien zostać utrzymany przynajmniej na tym samym poziomie, w wartościach rzeczywistych, co w aktualnym okresie wieloletnim;

5.  stwierdza z ubolewaniem, że wniosek Komisji w sprawie przyszłych WRF, określając całkowity pułap dla działu 2 w wysokości 382 927 mln EUR[28], a pułap cząstkowy na płatności bezpośrednie i wydatki związane z rynkiem w wysokości 281 825 mln EUR, prowadzi do redukcji o 37 755 mln EUR w tym dziale w wartościach rzeczywistych;

6.  uważa, że te cięcia nie mogą zostać zrównoważone wydatkami finansowanymi ze środków na inne działy (pomoc żywnościowa dla osób najbardziej potrzebujących, badania naukowe w dziedzinie rolnictwa, rezerwa na gwarancję podaży żywności, etc.) lub przez instrumenty elastyczności na nieprzewidziane wydatki (rezerwa na kryzys w rolnictwie, etc.), gdyż są to rezerwy budżetowe, które nie zawierają środków na zobowiązania;

7.  uważa, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) nie powinien być wliczany do budżetu WPR, gdyż jego włączenie jest mylące: po pierwsze, nie jest jasne, czy i w jaki sposób rolnicy w poszczególnych państwach członkowskich będą w ogóle mogli korzystać z tego funduszu, a po drugie, włączenie EFG zakłada, że wiele tysięcy rolników zostanie doprowadzonych do ruiny z powodu międzynarodowych umów handlowych; uważa ponadto, że rolnictwo ze względu na jego rolę w zapewnianiu bezpieczeństwa żywności, a zwłaszcza prawa ludzi do żywności, nie powinno być wykorzystywane jako karta przetargowa w międzynarodowych umowach handlowych;

8.  podkreśla ważną rolę odgrywaną przez drugi filar WPR, który wnosi znaczący wkład w inwestowanie i tworzenie miejsc pracy na obszarach wiejskich i podnoszenie wydajności i konkurencyjności sektora rolnego; uważa, że wzmocnienie drugiego filara byłoby spójne z osiągnięciami poprzednich reform WPR, zwiększając skuteczność i wydajność WPR, szczególnie w świetle nowych wyzwań, o których m. in. mowa w strategii „Europa 2020”;

9   wzywa zatem Radę do zwiększenia działu 2 i poddziału na płatności bezpośrednie i wydatki związane z rynkiem do, odpowiednio, wysokości 420 682 mln EUR i 336 685 mln EUR, adekwatnie do zamrożenia środków w wartościach rzeczywistych, o co apelowano we wcześniejszych rezolucjach;

10. podkreśla, że polityka rolna jest jedyną polityką Unii, w której dokonano tak znacznych cięć we wniosku Komisji w sprawie wieloletnich ram finansowych; podkreśla zatem, że gdyby planowane było ogólne ograniczenie środków w budżecie UE, w żadnym wypadku nie powinno ono prowadzić do dalszego ograniczenia budżetu WPR;

11. podkreśla, że przejście na model regionalny i dalsza ekologizacja WPR w następnym okresie wieloletnim wywrą poważny wpływ na rolników, w związku z czym wprowadzając dodatkowe cięcia w budżecie ogólnym WPR, należy położyć jeszcze większy nacisk na położenie indywidualnych rolników;

12. podkreśla znaczenie zapewnienia państwom członkowskim pewnej elastyczności w zakresie przesuwania funduszy między dwoma filarami WPR ( pod warunkiem uwzględnienia obowiązujących wymogów w zakresie współfinansowania przy przenoszeniu środków z pierwszego do drugiego filaru) w celu sprostania wyzwaniom pojawiającym się na obszarach wiejskich w sposób dostosowany do ich specyfiki i stosowanych przez nie strategii, bez uszczerbku dla toczących się procedur ustawodawczych dotyczących reformy WPR, zwłaszcza przepisów o przesuwaniu środków między funduszami w przyszłym rozporządzeniu w sprawie płatności bezpośrednich;

13. uważa, że program pomocy osobom najbardziej potrzebującym w Unii powinien być kontynuowany po 2013 r.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

20.9.2012

OPINIA Komisji Rybołówstwa

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – C7-0000/2012 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: João Ferreira

WSKAZÓWKI

Komisja Rybołówstwa zwraca się do Komisji Budżetowej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

Ogólna ocena

A. podkreśla niewielką kwotę przeznaczoną na wieloletnie ramy finansowe (WRF) w latach 2014-2020, która stanowi ponadto redukcję, w wartościach względnych, w porównaniu do aktualnych WRF na lata 2007–2013; uważa, że kryzys nie może stanowić argumentu za redukcją budżetu UE, wręcz przeciwnie, tym pilniejsza staje się konieczność dysponowania silnym budżetem, znacznie wzmocnionym, który umożliwi osiągnięcie celów politycznych Unii Europejskiej, to jest wsparcie wzrostu, zatrudnienia i zastosowanie zasady spójności gospodarczej i społecznej w ramach strategii „UE 2020”; w związku z tym opowiada się za wprowadzeniem przez Radę zmian w tym zakresie do proponowanych przez Komisję WRF na lata 2014-2020;

Kwestie ogólne związane z sektorem rybołówstwa

B.  przypomina, że zasoby rybne stanowią dobro publiczne o istotnym znaczeniu dla globalnego bezpieczeństwa żywnościowego; zwraca uwagę, że sektor rybołówstwa i akwakultury oraz związana z nim działalność są często głównym źródłem utrzymania i zrównoważonego zatrudnienia w regionach przybrzeżnych, wyspiarskich i peryferyjnych; podkreśla, że zreformowana wspólna polityka rybołówstwa winna realizować cele społeczne, gospodarcze i środowiskowe, do osiągnięcia których niezbędna jest właściwa ochrona zasobów rybnych i zarządzanie nimi oraz odwrócenie niekorzystnej koniunktury gospodarczej i sytuacji społecznej, w której znajdują się liczne społeczności przybrzeżne, przez pobudzenie zatrudnienia i poprawę warunków życia lokalnej ludności, zwróciwszy szczególną uwagę na sektor rybołówstwa na małą skalę, co wymaga z kolei odpowiednich środków finansowych po 2013 r.; dostrzega potrzebę lepszej koordynacji z polityką spójności;

C. stwierdza, że projekt wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020, na który składa się komunikat Komisji „Budżet z perspektywy »Europy 2020«” przewiduje całkowitą orientacyjną kwotę w wysokości 6 685 mln euro na gospodarkę morską i rybołówstwo w cenach stałych z 2011 r. (EFMR, w tym instrumenty rynkowe oraz umowy o partnerstwie w sprawie połowów i regionalne organizacje ds. rybołówstwa), co daje średnio rocznie 955 mln euro w okresie obowiązywania WRF 2014-2020; na 2013 r., który jest ostatnim rokiem obowiązywania aktualnych WRF, dotacja ta wynosi 984 mln euro; podkreśla z zaniepokojeniem, że kwoty przewidziane na każdy rok obowiązywania WRF 2014-2020 są zawsze niższe niż kwota przewidziana na 2013 r. w obowiązujących WRF; przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r.[29] w sprawie inwestowania w przyszłość – nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej” Parlament wezwał do zwiększenia poziomu zasobów w następnych WRF przynajmniej o 5% w porównaniu do poziomu z 2013 r.;

D. zwraca uwagę, że niektóre cele polityki zaproponowane przez Komisję wymagają większych funduszy w planie finansowym, bez których ich realizacja będzie zagrożona; przypomina, że cele Komisji to między innymi likwidacja zacofania rybołówstwa pod kątem innowacyjności względem innych sektorów gospodarki, promowanie przechodzenia przez sektor rybołówstwa na działalność wywierającą mniej negatywnych skutków, przy likwidacji odrzutów i ograniczeniu negatywnego wpływu na ekosystemy morskie, rentowność społeczności żyjących z rybołówstwa przybrzeżnego i różnorodność;

E.  podkreśla, że podobnie jak rolnictwo sektor rybołówstwa jest bardzo podatny na kryzysy; w związku z tym zaleca utworzenie, jak ma to miejsce w sektorze rolnym, specjalnych mechanizmów wsparcia uruchamianych w sytuacjach nagłych, takich jak klęski żywiołowe, wymuszone przerwy w połowach z powodu planów odbudowy zasobów lub, między innymi, nagłe ograniczenia w dostępie do niezbędnych środków produkcji;

F.  potwierdza, że nieregularny charakter działalności połowowej powodowany przez różne czynniki, w tym oczywiste warunki naturalne, pociąga za sobą konieczność zachowania finansowania publicznego, krajowego i wspólnotowego, odpowiedniego dla tego sektora;

Kwestie dotyczące funduszy strukturalnych, w tym Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR)

G. uważa, że przyszłe wspólne ramy strategiczne mające zastosowanie do funduszy przyznawanych w ramach zarządzania dzielonego, w tym Europejski Fundusz Morski i Rybacki (EFMR), powinny uwzględnić różnorodność celów tych instrumentów finansowania; przypomina, że EFMR jest funduszem wsparcia sektorowego, którego przydział w żaden sposób nie powinien zależeć od statusu gospodarczego obszaru geograficznego, w którym działa jego odbiorca;

H. odrzuca możliwość wprowadzenia lub zaostrzenia zasad dotyczących warunków makroekonomicznych w korzystaniu z funduszy europejskich; uważa, że kraje mające największe trudności finansowe, których gospodarki są najbardziej osłabione, nie powinny być karane podwójnie przez ograniczanie im dostępu do funduszy niezbędnych do odzyskania sił i rozwoju, co kwestionowałoby zasadę spójności;

I.   podkreśla znaczenie EFMR w okresie 2014-2020 jako najważniejszego instrumentu finansującego przyszłą WPRyb; podkreśla, że nowej polityce, celom i priorytetom wywierającym wpływ na środowisko morskie powinny towarzyszyć odpowiednie środki finansowe; sprzeciwia się finansowaniu nowych priorytetów, celów lub polityki – jak zintegrowana polityka morska – kosztem środków niezbędnych do realizacji polityki rybołówstwa;

J.   popiera ideę uproszczenia dostępu do funduszy przyznawanych w ramach zarządzania dzielonego, w tym EFMR, co ułatwi życie beneficjentom i właściwym władzom krajowym, sprzyjając pełnemu wykorzystaniu dostępnych środków; uważa, że uprzywilejowane powinny być projekty przewidujące rozwiązania zintegrowane, przynoszące jak największe korzyści wielu społecznościom zamieszkującym tereny przybrzeżne kosztem projektów zapewniających korzyści ograniczonej liczbie operatorów;

K. oświadcza, że jest zaniepokojony możliwością likwidacji dotąd istniejących publicznych instrumentów regulacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury; żąda większego zaangażowania wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury celem zagwarantowania poprawy rentowności sektora, stabilności rynków, poprawy wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i wzrostu ich wartości dodanej, do czego konieczne będzie wyposażenie wspólnej organizacji rynków w odpowiednie środki finansowe;

L.  popiera skoordynowanie istniejących instrumentów, szczególnie finansowych, co przyczyni się do rozwiązania specyficznych problemów tego sektora oraz społeczności przybrzeżnych z niego żyjących;

M. podkreśla, że badania naukowe w dziedzinie rybołówstwa stanowią kluczowe narzędzie właściwego zarządzania sektorem, niezbędne dla określenia czynników, które wpływają na rozwój zasobów rybnych, dla przeprowadzenia oceny ilościowej oraz dla opracowania wzorców umożliwiających prognozowanie jego rozwoju, a także dla unowocześnienia sprzętu połowowego, statków oraz warunków pracy i bezpieczeństwa rybaków; w związku z tym apeluje o więcej środków finansowych na badania w dziedzinie rybołówstwa – w dziedzinie ochrony środowiska, społecznej i gospodarczej;

N. uważa za niezbędną poprawę gromadzenia, przetwarzania i udostępniania danych biologicznych, tak aby zagwarantować prowadzenie polityki i zarządzanie faktycznie oparte na wiedzy; uważa w związku z tym, że należy zwiększyć wkład wspólnotowy w tej dziedzinie przez podniesienie dopuszczalnego pułapu współfinansowania z aktualnie obowiązującego poziomu 50% do co najmniej 75%;

O. uważa, że okresy ochronne są ważnym środkiem służącym zachowaniu zasobów rybnych o udowodnionej skuteczności oraz podstawowym instrumentem zrównoważonego zarządzania niektórymi łowiskami; przyznaje, że wprowadzanie okresów ochrony biologicznej w określonych krytycznych fazach cyklu życia gatunków pozwala na ewolucję zasobów zgodną z utrzymaniem działalności połowowej poza okresem ochronnym; domaga się w związku z tym przewidzenia możliwości rekompensaty finansowej dla rybaków w okresach braku aktywności;

P.  podkreśla, że aktualny stan rozwoju akwakultury w Europie pociąga za sobą konieczność zintensyfikowania działalności badawczej, rozwojowej i innowacyjnej w tej dziedzinie, która pozwoli w pełni skonkretyzować potencjał sektora i jednocześnie zidentyfikować pewne jego ograniczenia, przyczyniając się do poprawy jego trwałości;

Regiony najbardziej oddalone

Q. przypomina o znaczeniu sektora rybołówstwa dla sytuacji społeczno-gospodarczej, zatrudnienia i wspierania spójności społeczno-gospodarczej regionów najbardziej oddalonych, których gospodarki napotykają stałe trudności strukturalne i które mają niewielkie możliwości zróżnicowania działalności gospodarczej; popiera utrzymanie i wzmocnienie programów wsparcia wspólnotowego dla sektora rybołówstwa w regionach najbardziej oddalonych, w tym programu rekompensowania dodatkowych kosztów ponoszonych ze względu na położenie ultraperyferyjne, związanych ze zbytem danych produktów rybołówstwa pochodzących z niektórych regionów najbardziej oddalonych (POSEI rybołówstwo); w związku z tym uważa, że program ten powinien obowiązywać przez okres nieograniczony, ponieważ położenie ultraperyferyjne jest cechą stałą; ubolewa nad poważnym obniżeniem kwoty ogólnego finansowania dla tych regionów przewidzianym w projekcie WRF 2014-2020, podczas gdy przyjmuje się, że liczba regionów najbardziej oddalonych uznana przez Unię Europejską znacząco wzrośnie w najbliższych latach, i domaga się znacznego podwyższenia środków;

Projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

R.  wzywa, by porozumienie międzyinstytucjonalne uwzględniało pełne zaangażowanie Parlamentu Europejskiego w proces negocjacji międzynarodowych umów w dziedzinie rybołówstwa; domaga się, by przedstawiciele Parlamentu Europejskiego mogli uczestniczyć we wszystkich etapach negocjacji jako obserwatorzy i na równej stopie z przedstawicielami państw członkowskich, uwzględniając uprawnienia Parlamentu w zakresie umów w dziedzinie rybołówstwa;

Kwestie związane z wymiarem zewnętrznym wspólnej polityki rybołówstwa

S.  wyraża swoje zaniepokojenie z powodu względnego braku skuteczności umów o partnerstwie w dziedzinie rybołówstwa jeśli chodzi o wsparcie sektorowe dla krajów trzecich; podkreśla, że zgodnie z ocenami dokonanymi przez Komisję środki przeznaczone na wsparcie sektorowe są zbyt ograniczone w wartościach bezwzględnych, aby dać rezultaty; uważa w związku z tym, że konieczne są działania pozwalające odwrócić tę sytuację, które poprawią także skuteczność wsparcia sektorowego i ułatwią lepsze wchłanianie tych środków przez kraje trzecie;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

24.9.2012

OPINIA Komisji Kultury i Edukacji

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020 ( 2011/0177(APP) )

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Morten Løkkegaard

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 ( COM(2011)0398 ), COM(2012)0388 ),

–   uwzględniając wniosek dotyczący Porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym ( COM(2011)0403 ),

–   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. „Budżet z perspektywy »Europy 2020«” ( COM(2011)0500 ),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie inwestowania w przyszłość – nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej ( 2010/2211(INI) )[30],

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego „ERASMUS DLA WSZYSTKICH” – Program UE na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu ( COM(2011)0788 ),

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia programu „Kreatywna Europa” ( COM(2011)0785 ),

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego program „Europa dla obywateli” na lata 2014-2020 ( COM(2011)0884 ),

–   uwzględniając opinię Komisji Prawnej z dnia 28 marca 2012 r. na temat podstawy prawnej wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego program „Europa dla obywateli” na lata 2014-2020,

–   uwzględniając wspólną deklarację Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 22 października 2008 r. pt. „Partnerski proces komunikacji poświęconej Europie”[31],

–   uwzględniając dokument strategiczny dotyczący komunikowania na temat Europy, przez Europę i dla Europy[32],

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji ( 2007/2211(INI) )[33],

A. mając na uwadze, że kwestie kształcenia, szkolenia i młodzieży to podstawowe elementy strategii „Europa2020” i jej głównego celu, jakim jest zmniejszenie liczby osób przedwcześnie kończących naukę do poziomu poniżej 10% i zwiększenie liczby osób młodych ze stopniem naukowym lub dyplomem do poziomu co najmniej 40%;

B.  mając na uwadze, że mobilność edukacyjna w obszarze kształcenia, szkolenia i młodzieży przyczynia się do rozwoju osobistego i nabywania umiejętności, które są konieczne na unijnym rynku pracy; mając na uwadze, że przyczynia się ona również do tworzenia i ochrony miejsc pracy oraz ograniczania ubóstwa, a także ma bezpośredni wpływ zarówno na krótkoterminowe ożywienie gospodarcze w Europie, jak i na jej długoterminowy wzrost i wydajność;

C. mając na uwadze, że wymiany ułatwione mobilnością edukacyjną w obszarze kształcenia, szkolenia i młodzieży przyczyniają się do aktywnego zaangażowania obywateli w integrację i spójność europejską;

D. mając na uwadze, że w 2009 r. ministrowie państw europejskich odpowiedzialni za szkolnictwo wyższe określili cel, zgodnie z którym do 2020 r. przynajmniej 20% absolwentów z europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego powinno mieć za sobą pewien okres nauki lub szkolenia za granicą;

E.  mając na uwadze, że europejskie branże kultury i branże twórcze w dużym stopniu przyczyniają się do popularyzowania różnorodności kulturowej i językowej, tworzenia i ochrony miejsc pracy, a ogólniej do dobrobytu w Europie pod względem gospodarczym i społecznym, co wywiera pozytywny wpływ na inne sektory gospodarki, jak turystyka i technologie cyfrowe;

F.  mając na uwadze, że firmy w sektorze kultury i sektorze twórczym odgrywają podstawową rolę w innowacjach w odniesieniu do rozwoju naukowego, technologicznego i terytorialnego i tym samym pomagają Europie zrealizować jej cele w zakresie wzrostu;

G. mając na uwadze, że sektor audiowizualny odgrywa bardzo ważną rolę gospodarczą, społeczną i polityczną, na przykład w tworzeniu przyszłościowych miejsc pracy dla osób o wysokich kwalifikacjach zawodowych, a także w ochronie i nieustannym promowaniu pluralizmu i wolności mediów;

H. mając na uwadze, że według przyjętej dnia 20 października 2005 r. Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego działalność, dobra i usługi kulturalne mają znaczenie zarówno ekonomiczne, jak i kulturowe, ponieważ są nośnikami tożsamości, wartości oraz znaczeń, i w związku z tym nie powinny być traktowane jako mające wyłącznie wartość handlową;

I.   mając na uwadze, że kultura europejska charakteryzuje się wielką różnorodnością i wysoką jakością oraz powinna zostać w większym stopniu włączona w europejskie wysiłki dyplomatyczne;

J.   mając na uwadze, że dostępna i wysokiej jakości edukacja oraz kultura to narzędzie o podstawowym znaczeniu dla rozwoju obywatelstwa europejskiego i walki z powszechnym na kontynencie europejskim ekstremizmem politycznym;

K. mając na uwadze, że zwiększanie udziału obywateli ma kluczowe znaczenie dla Unii Europejskiej i dlatego konieczny jest osobny program w tym zakresie;

L.  mając na uwadze, że unijna strategia komunikacyjna ma podstawowe znaczenie dla tworzenia lepszych więzi pomiędzy Unią a jej obywatelami; mając na uwadze, że media społeczne i internet są coraz częściej używane przez obywateli Europy i dają możliwość komunikacji z politykami i decydentami w sposób interaktywny i zakładający współpracę;

M. mając na uwadze, że sport masowy odgrywa kluczową rolę w promowaniu aktywności fizycznej wpływającej pozytywnie na zdrowie oraz włączenia społecznego;

Zalecenia

Obecne programy

(i)  przypomina, że obecne unijne programy z zakresu kształcenia, młodzieży, mediów i kultury są bliskie obywatelom, cieszą się wysoką stopą realizacji, powodują zauważalne efekty mnożnikowe i efekty dźwigni, w tym zapewniają znaczące wyniki gospodarcze, oraz przynoszą wyraźną i dowiedzioną europejską wartość dodaną poprzez sprzyjanie mobilności, jednoczenie zasobów i wspieranie współpracy pomiędzy różnymi sektorami i zainteresowanymi stronami;

(ii) zauważa, że programy te odgrywają również istotną rolę w prowadzeniu krajowych strategii w kierunku ustalonym na szczeblu wspólnotowym i międzyrządowym;

(iii) zauważa, że aktualny program „Uczenie się przez całe życie” przyczynia się w dużym stopniu do indywidualnego rozwoju obywateli europejskich dzięki organizowaniu działań na rzecz mobilności na szczeblu UE i tym samym zwiększaniu synergii; przypomina, że program odgrywa również ważną rolę w koordynowaniu i modernizowaniu krajowych strategii na rzecz kształcenia i szkolenia oraz stosownych instytucji w państwach członkowskich;

(iv)  przypomina, że na świecie istnieje z powodzeniem coraz więcej internetowych inicjatyw kształcenia na odległość; domaga się inwestycji w internetowe inicjatywy kształcenia na odległość i uczenie e-umiejętności;

(v) podkreśla, że program „Młodzież w działaniu” wzmacnia odnowioną strategię UE na rzecz młodzieży (2010-2018) oraz przyczynia się do poprawy zaangażowania młodzieży na wszystkich szczeblach poprzez promowanie włączenia społecznego dzięki pozaformalnemu i nieformalnemu uczeniu się i działaniom ukierunkowanym na sektor wolontariatu oraz poprzez wspieranie rozwoju polityki młodzieżowej na szczeblu UE i krajowym;

(vi)  przypomina, że programy MEDIA i MEDIA Mundus przyczyniają się do wspierania i wzmacniania europejskiego sektora produkcji filmowej i audiowizualnej i współpracy w tym obszarze pomiędzy UE i krajami trzecimi, a także do zwiększania konkurencyjności europejskiego sektora audiowizualnego; podkreśla, że te programy tworzą znaczną europejską wartość dodaną poprzez wspieranie dystrybucji europejskich dzieł audiowizualnych i zapewnianie ich intensywniejszego obiegu i szerszego kręgu widzów w UE, jak i poza nią;

(vii) podkreśla, że program MEDIA ma na celu ochronę i umacnianie europejskiej różnorodności kulturowej i językowej, jak również europejskiego dziedzictwa kinematograficznego i audiowizualnego dzięki zapewnianiu społeczeństwu dostępu do niego;

(viii) przypomina, że program „Kultura 2007” ma istotne gospodarcze efekty mnożnikowe oraz że odgrywa wyjątkową rolę we wspieraniu współpracy w zakresie kultury i w promowaniu europejskiej różnorodności kulturowej i językowej;

(ix)  podkreśla, że współpraca w dziedzinie kultury i edukacji w ramach działań dyplomatycznych UE również pociągnie za sobą znaczne skutki gospodarcze i inne pozytywne efekty mnożnikowe;

(x) przypomina, że aktualny program „Europa dla obywateli” angażuje w swoje projekty ponad milion obywateli rocznie i w znacznym stopniu przyczynia się do rozwoju aktywnego obywatelstwa i wolontariatu, jak również do podnoszenia świadomości obywateli na temat europejskich wartości, takich jak solidarność, niedyskryminacja i różnorodność kulturowa; zauważa, że proponowany nowy program tworzy wartość dodaną, zbliżając Unię do jej obywateli i rozpoczynając debatę ponadgraniczną;

Wniosek Komisji w sprawie programu „Erasmus dla wszystkich”

(xi)  odnotowuje, że we wniosku Komisji połączono istniejące programy „Uczenie się przez całe życie” i „Młodzież w działaniu” oraz włączono oddzielny rozdział dotyczący sportu, zgodnie z nowymi kompetencjami Unii w tym obszarze; uważa proponowaną pulę środków finansowych w wysokości 17 299 000 000 EUR za absolutne minimum, zważywszy na ambitny charakter i zakres nowego programu; wskazuje również, że nie można zmniejszyć bardzo ograniczonej kwoty przewidzianej na wszystkie zainteresowane sektory, w tym na sport, bez narażenia na ryzyko skuteczności polityki;

(xii) zauważa, że wniosek Komisji nie obejmuje wszystkich docelowych beneficjentów i działań włączonych do bieżących programów; na przykład zlikwidowany został osobny przydział środków budżetowych na mobilność dorosłych; zauważa również – w odniesieniu do szkolnictwa wyższego – że plan Komisji polegający na wyłączeniu doktorantów Erasmus Mundus z zakresu programu „Erasmus dla wszystkich” i przeniesieniu środków na wsparcie ich mobilności do programu „Horyzont 2020” musi być bardzo ściśle monitorowany, ponieważ plan ten mógłby osłabić łączność pomiędzy badaniami i szkolnictwem wyższym (której konieczność jest niezmiennie podkreślana w ramach procesu bolońskiego) i narazić na szwank strategie w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które w ciągu ostatnich trzech lat wspierał program Erasmus Mundus; mógłby również nie uwzględnić edukacyjnego aspektu doktoratów w ramach Erasmus Mundus, ograniczając je tym samym do nauk stosowanych;

(xiii) zdecydowanie zaleca włączenie do podstawy prawnej przydziałów środków na każdy sektor kształcenia, tj. edukacji szkolnej, kształcenia i szkolenia zawodowego, szkolnictwa wyższego i kształcenia dorosłych, jak również na młodzież, opisanych w uzasadnieniu wniosku, tak aby stały się one prawnie wiążące i podlegały decyzji władzy budżetowej; wyraża zaniepokojenie tym, że proponowane minimalne przydziały środków wynoszą jedynie 56% całkowitego budżetu; podkreśla, że do zabezpieczenia odpowiedniego finansowania poszczególnych sektorów konieczne jest przedstawienie wyższej kwoty; zaleca również przewidzenie śródokresowej oceny przydziału środków Parlamentu na podstawie sprawozdania z oceny Komisji;

(xiv) zwraca uwagę na obecny alarmujący poziom bezrobocia osób młodych i z zaniepokojeniem odnotowuje, że we wniosku Komisji polityka młodzieżowa nie została wystarczająco wyeksponowana; podkreśla konieczność utworzenia osobnego rozdziału i osobnej pozycji budżetowej na działania na rzecz młodzieży;

(xv) odnotowuje włączenie do wniosku programu „Erasmus dla wszystkich” w celu finansowania mobilności na studiach magisterskich; podkreśla, że celem nie jest zastąpienie funkcjonujących już systemów stypendiów, oraz zwraca uwagę na znaczenie wprowadzenia pułapów uzależnionych od dochodów, tak aby program był społecznie zrównoważony, szczególnie w obecnym kryzysie;

(xvi) zwraca uwagę na potrzebę wprowadzenia silnego zobowiązania na rzecz włączenia społecznego, zapewniając równy dostęp do mobilności edukacyjnej w ramach kształcenia i szkolenia oraz na wszystkich szczeblach; w związku z tym odnotowuje znaczenie zapewnienia udziału w korzystaniu z możliwości dostosowanych do każdego, w szczególności przez studentów o niższych dochodach;

(xvii) zauważa, że europejska gwarancja na rzecz młodzieży – przy odpowiednim wsparciu – mogłaby wygenerować odpowiednie wyniki gospodarcze po roku 2014 r.;

(xviii) odnotowuje, że program UE dotyczący sportu może wykorzystać doświadczenia zdobyte w ramach działań przygotowawczych w rozwoju europejskiego wymiaru sportu, przewidzianego w art. 165 Traktatu z Lizbony, w szczególności w odniesieniu do włączenia społecznego;

Wniosek Komisji w sprawie programu „Europa kreatywna”

(xix) zwraca uwagę, że Komisja zamierza połączyć istniejące programy MEDIA, MEDIA Mundus i „Kultura 2007”; podkreśla jednak, że połączenie tych programów mogłoby zaszkodzić postępom realizowanym obecnie w tych dziedzinach; zaznacza, że w celu zachowania przejrzystości i widoczności istotne jest utworzenie osobnych środków budżetowych i osobnych pozycji budżetowych dla programów MEDIA, „Kultura” i dla elementów międzysektorowych;

(xx) odnotowuje, że Komisja przewiduje budżet w wysokości 1 801 000 000 EUR; uważa, że jest to absolutne minimum, jeśli ma zostać zapewnione pełne funkcjonowanie proponowanego nowego programu wieloletniego; podkreśla, że bardzo ograniczone zasoby przewidziane na programy „Kultura” i MEDIA nie mogą ulec dalszemu zmniejszeniu, bez narażania na szwank skuteczności tych programów;

(xxi) wskazuje, że orientacyjne przydziały środków dla MEDIA, „Kultura” i elementów międzysektorowych nie zostały określone w podstawie prawnej, ale jedynie w uzasadnieniu wniosku; podkreśla, że należy włączyć do podstawy prawnej wyraźny podział na poszczególne elementy, tak aby był on prawnie wiążący i podlegał decyzji władzy budżetowej;

(xxii) podkreśla, że obecny brak lub marginesowy charakter inwestycji w sektorze kultury w wielu programach UE i pozycjach budżetowych sprawia, że konieczne jest zapobieganie marnotrawieniu potencjału sektora kultury w zakresie stymulowania innowacji i co za tym idzie zmarnowaniu szansy na promowanie wzrostu inteligentnego, zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu;

(xxiii) uznaje, że działania rozpoczęte w ramach programu „Kreatywna Europa” powinny realizować cele i dążyć do wyników, które uwzględniają nie tylko czynniki gospodarcze, ale również wymiar społeczny i kulturowy, zgodnie z podwójnym charakterem tego sektora;

(xxiv) z zadowoleniem przyjmuje koncepcję, aby za pomocą instrumentu finansowego radzić sobie z trudnościami, jakie mają podmioty w sektorze kultury i twórczości z otrzymaniem kredytu, i zaleca, aby gwarancje oferowane pośrednikom finansowym za pośrednictwem tego instrumentu były przyznawane na podstawie wstępnie uzgodnionych, zrównoważonych portfolio i zapewniały równy dostęp wszystkim państwom członkowskim oraz wszystkim rodzajom podmiotów, bez względu na to, czy działalność jest nastawiona czy nienastawiona na zysk, a także zapewniały zarządzanie przejrzyste i podlegające kontroli;

Wniosek Komisji w sprawie programu „Europa dla obywateli”

(xxv) odnotowuje, że proponowana pula środków na realizację tego programu wynosi 229 000 000 EUR, co stanowi bardzo ograniczony wzrost w porównaniu do budżetu istniejącego programu; podkreśla, że jest to absolutnie minimalna kwota, jeśli ma zostać zapewnione pełne funkcjonowanie proponowanego programu;

(xxvi) z zaniepokojeniem odnotowuje, że orientacyjne przydziały środków na każdy element nie zostały określone we wniosku ani w załącznikach; podkreśla, że należy włączyć do podstawy prawnej te przydziały środków, tak aby podlegały one decyzji władzy budżetowej;

(xxvii)  podkreśla, że pula środków nowego programu powinna być w równym stopniu dostępna dla wszystkich grup uczestniczących;

(xxviii)  zdecydowanie zaleca, aby nadać priorytet budżetowy łatwo dostępnym i niewielkim projektom, które są jak najbliżej obywateli;

(xxix)   zdecydowanie nalega, aby wniosek Komisji w sprawie programu „Europa dla obywateli” został przyjęty w ramach procedury współdecyzji;

Uwagi ogólne

(xxx) podkreśla znaczenie elastyczności w wydatkach wieloletnich oraz zauważa, że istnienie niewielkich działów, takich jak obecny dział 3b, utrudnia ponowny przydział funduszy między programami; apeluje, aby w kolejnych WRF unikano tworzenia niewielkich działów i poddziałów;

(xxxi) przypomina, że w okresie 2007-2013 inwestycje ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego powinny wynieść ponad 72 mld EUR na kształcenie i szkolenie oraz 60 mld EUR na badania i innowacje; uważa, że inicjatywy w dziedzinie kultury mogą być finansowane w ramach wielu programów unijnych, takich jak fundusze strukturalne lub instrumenty działań zewnętrznych; w związku z tym podkreśla znaczenie maksymalnego zwiększania współoddziaływania i potencjału katalizującego różnych części budżetu, zwłaszcza w dziedzinie polityki strukturalnej, z jednej strony, i strategii na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i kultury, z drugiej strony;

(xxxii)  wzywa do podjęcia wysiłków w celu dopilnowania, aby mobilność edukacyjna dorosłych (w tym pracowników i uczących się dorosłych) kwalifikowała się do finansowania w ramach funduszy strukturalnych i aby takie finansowanie było łatwiej dostępne;

(xxxiii) zaleca poprawę dostępu do możliwości oferowanych obywatelom i zainteresowanym stronom we wniosku dotyczącym kolejnych WRF; w związku z tym za istotne uznaje uproszczenie wymogów administracyjnych i finansowych związanych z programami UE;

(xxxiv)  uznaje organizacje pozarządowe za podmioty, które pełnią ważną rolę w realizowaniu celów ustanowionych w kolejnych WRF, i zdecydowanie zaleca, aby uznać te organizacje za kluczowe podmioty w europejskim dialogu obywatelskim oraz zapewnić im odpowiednie wsparcie administracyjne i finansowe, w szczególności w czasach kryzysu;

(xxxv) podkreśla znaczenie Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa dla promowania mobilności i wsparcia społeczeństwa obywatelskiego w krajach EPS, w tym kontekście przypomina o konieczności zachowania równowagi przy podziale środków między wymiarem południowym i wschodnim EPS;

(xxxvi)  przypomina, że media społeczne i internet są coraz częściej używane przez obywateli Europy jako źródło wiadomości i treści kulturalnych, a także jako możliwość komunikacji z politykami i decydentami w sposób interaktywny i zakładający współpracę; wzywa instytucje UE do korzystania z mediów społecznych i innych narzędzi internetowych i bardziej aktywnego współdziałania z obywatelami, na przykład za pomocą takich inicjatyw jak „Sharing Europe”; wzywa instytucje UE do udostępniania w większym stopniu informacji z sektora publicznego w celu ich ponownego wykorzystania.

(xxxvii) zdecydowanie zaleca zapewnienie osobnej podstawy prawnej dla komunikacji oraz zwiększenie środków na zobowiązania i płatności w zakresie działań komunikacyjnych, aby nawiązać lepszy dialog z obywatelami.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

18.9.2012

OPINIA Komisji Prawnej

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Dagmar Roth-Behrendt

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Budżetowej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

Sprawiedliwość

1.  uważa, że najwyższym priorytetem jest opracowanie prostego, jasnego i łatwego do zrozumienia ustawodawstwa w celu zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości ustawodawstwa europejskiego i zagwarantowania skutecznego stosowania tego ustawodawtswa; zwraca w tym kontekście uwagę na konieczność wsparcia dalszego rozwoju europejskiego obszaru sprawiedliwości poprzez odpowiednie zasoby finansowe, dzięki czemu można będzie zapewnić obywatelom jednakowe w całej UE normy, podstawowy poziom sprawiedliwości, niedyskryminacyjne traktowanie, a także pełną swobodę wykonywania przysługujących im praw w całej Europie;

2.  podkreśla szczególne znaczenie tego, by UE przeznaczała znaczne środki na finansowanie szeregu konkretnych programów finansowych w celu wspierania swojego ustawodawstwa i swojej polityki w obszarze sprawiedliwości, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień transgranicznych, które można należycie rozwiązać wyłącznie poprzez skoordynowane działanie na szczeblu UE;

3.  podkreśla, że osiągnięcie pełnego dostępu do wymiaru sprawiedliwości poprzez szkolenie pracowników instytucji sądowniczych oraz skuteczną współpracę sądową w sprawach karnych i cywilnych można ułatwić również poprzez zwiększenie zaproponowanych środków na program „Sprawiedliwość 2014-2020”, i apeluje o zwiększenie puli środków na potrzeby tego programu o 5%;

Administracja

4.  zgadza się wyrażoną we wniosku Komisji potrzebą racjonalizacji wydatków administracyjnych; podkreśla jednak, że zasadnicze znaczenie ma znalezienie równowagi między realizacją dalszych oszczędności a potrzebą zapewnienia instytucjom możliwości wykonywania ich zadań i obowiązków zgodnie ze zobowiązaniami i uprawnieniami wynikającymi z Traktatów, przy jednoczesnym uwzględnieniu trudnych wyzwań związanych z obecnym kryzysem gospodarczym;

5.  stwierdza w związku z tym, że 80% oszczędności przewidzianych przez Komisję jest wynikiem zaproponowanych cięć kadrowych o 5%; kategorycznie odrzuca pomysł liniowych cięć kadrowych we wszystkich instytucjach, organach i agencjach, ponieważ na mocy Traktatów ich role i zadania znacznie się różnią; podkreśla, że one same powinny podjąć indywidualną decyzję o tym, gdzie i jakich cięć można dokonać, by nie narażać na szwank ich właściwego funkcjonowania;

6.  przypomina, że w 2004 r. służba cywilna Unii Europejskiej przeszła gruntowną reformę, dzięki której już zaoszczędzono 3 miliardy EUR i która do 2020 r. przyniesie budżetowi UE dalsze oszczędności w wysokości około 5 miliardów EUR; zwraca uwagę, że wydatki administracyjne UE wynoszą jedynie 5,8% wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2007-2013, co z kolei stanowi około 1% DNB Unii Europejskiej;

7.  przyznaje, że organy budżetowe muszą wziąć pod uwagę sytuację gospodarczą i społeczną, która będzie różna na przestrzeni następnych WRF, podkreśla jednak, że bardziej niż kiedykolwiek wcześniej UE potrzebuje skutecznej służby cywilnej złożonej z wysoko wykwalifikowanych i wielojęzycznych pracowników wybranych spośród obywateli państw członkowskich z uwzględnieniem jak najszerszej reprezentacji geograficznej i właściwej równowagi płci; zwraca uwagę, że pracownicy muszą być niezależni, muszą spełniać najwyższe normy zawodowe i być gotowi opuścić swój kraj pochodzenia; zaznacza też, że pracownicy muszą dysponować środkami umożliwiającymi im jak najskuteczniejsze i uczciwe wywiązywanie się z obowiązków;

8.  stanowczo sprzeciwi się wszelkim środkom naruszającym pozycję prawną urzędników w zakresie praw podstawowych, ogólnych zasad prawa Unii i zasady sprawiedliwości społecznej, a także zagrażającym właściwemu funkcjonowaniu administracji UE wskutek utrudniania realizacji jej misji polegającej na służbie obywatelom i Unii.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

20.9.2012

OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

dla Komisji Budżetowej

na temat wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 ( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Monika Hohlmeier

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

1.  przyjmuje do wiadomości na nową strukturę działu 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo”; jest zdania, że włączenie do nowego działu 3 gwarancji podaży żywności, Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin oraz Europejskiej Agencji Leków jest nieuzasadnione i nie odzwierciedla ogólnego celu tego działu; sugeruje zmianę tytułu zgodnie z rezolucją Parlamentu z dnia 8 czerwca 2011 r. pt.: „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej”[34] na „Obywatelstwo, wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość”;

2.  jest zdania, że ogólna kwota przeznaczona na przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości nie odzwierciedla w odpowiedni sposób wzmocnienia tej dziedziny traktatem lizbońskim, a także rozszerzających się obowiązków i poważniejszych wyzwań;

3.  podkreśla potrzebę zapewnienia efektywnego wykorzystywania funduszy oraz właściwego zarządzania nimi, tak aby uniknąć realizowania przez państwa członkowskie własnych interesów narodowych;

4.  podkreśla, że podczas uproszczenia struktur finansowania – przy zapewnieniu elastyczności – należy zachować przewidywalność i niezawodność, a na każdy cel poszczególnych funduszy należy zapewnić odpowiednią część środków;

5.  podkreśla zapotrzebowanie na europejską wartość dodaną finansowanych działań oraz potrzebę wypracowania właściwej równowagi pomiędzy celami politycznymi we wszystkich funduszach i programach;

6.  z zadowoleniem przyjmuje uproszczenie struktury finansowania poprzez stworzenie Funduszu Migracji i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jak również mających ogólne zastosowanie zasad programowania, zarządzania, kontroli i sprawozdawczości, pod warunkiem, że zachowana zostanie równowaga między różnymi priorytetami w ramach tych funduszy; zauważa, że uproszczenie instrumentów w dziedzinie spraw wewnętrznych ograniczy liczbę podstaw prawnych i przepisów wykonawczych do nich oraz umożliwi lepsze zrozumienie przepisów przez wszystkie zainteresowane strony;

7.  jest zdania, że na Fundusz Migracji i Azylu należy przeznaczyć dostateczną część środków finansowych, w szczególności aby wesprzeć cele obecnego funduszu na rzecz uchodźców i funduszu integracji; zwraca uwagę na położenie szczególnego nacisku na środki w dziedzinie przesiedlenia i relokacji; podkreśla zapotrzebowanie na europejską wartość dodaną finansowanych działań oraz potrzebę wypracowania właściwej równowagi pomiędzy celami politycznymi;

8.  powtarza, że zaplanowano już nowe zadania, takie jak system UE PNR lub tzw. pakiet w sprawie inteligentnych granic; uważa, że na Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego należy przeznaczyć odpowiednie środki finansowe, aby umożliwić mu realizację jego celów, podkreślając, że wszystkie jego działania muszą być w pełni zgodne z kartą praw podstawowych; wzywa do finansowania opracowywania kontroli granicznych uwzględniających potrzebę zapewnienia ochrony, które w pełni respektują prawa podstawowe migrantów;

9.  podkreśla potrzebę wykorzystania Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego w celu wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz zapewnienia koordynacji między państwami członkowskimi, jeżeli chodzi o rozwój jednolitej kontroli granic zewnętrznych spełniającej wysokie standardy jakości; jest ponadto przekonany, że inwestycje w infrastrukturę, wyposażenie, środki transportu i systemy informatyczne powinny przyczynić się do spełnienia wspólnych norm bezpieczeństwa i do skuteczności wspólnych operacji koordynowanych przez agencję FRONTEX;

10. podkreśla, że na program Justice przekazuje się środki w odpowiedniej wysokości; zwraca uwagę na potrzebę znalezienia równowagi pomiędzy funduszami przyznawanymi na realizację różnych celów;

11. jest zdania, że należy uwidocznić prawa dzieci i starania na rzecz ochrony dzieci w konkretnych pozycjach finansowania, tak aby możliwe było śledzenie i monitorowanie przyznawanych środków oraz ocena ich skuteczności;

12. z zadowoleniem przyjmuje wniosek w sprawie programu Prawa podstawowe i obywatelstwo; podkreśla, że uproszczenie struktury finansowania nie powinno spowodować obniżenia poziomu środków finansowych w porównaniu z poziomem dostępnym w bieżących programach na okres 2007–2013, dlatego też ubolewa nad złożoną przez Komisję propozycją ograniczenia środków; wzywa do podwyższenia środków na propagowanie i ochronę praw podstawowych, walkę z rasizmem, ksenofobią i wszelkimi formami dyskryminacji, zwłaszcza w kontekście rosnącego braku tolerancji i niepokojów społecznych występujących w Europie w rezultacie obecnego kryzysu finansowego;

13. ubolewa nad statystycznym podejściem do finansowania agencji w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, które nie odzwierciedla rozszerzenia zakresu niektórych zadań ani faktu rezygnacji z realizacji z niektórych z nich;

14. jest zdania, że w szczególności budżet agencji FRONTEX, Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) oraz Europejskiego Urzędu Policji (Europol) nie odpowiada znacznemu rozszerzeniu ich zadań; zwraca w tym kontekście uwagę na niedawno rozszerzony mandat FRONTEXu, uruchomienie i przewidziana działalność EASO, a także utworzenie w ramach Europolu Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością;

15. podkreśla, że potrzebna jest odpowiednia ocena aktualnie stosowanych środków i że przed wystąpieniem z nowymi inicjatywami prawodawczymi obowiązkowe powinno być dokonywanie właściwych ocen skutków.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

9.10.2012

OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – COM(2012)0388 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Rafał Trzaskowski

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Konstytucyjnych zwraca się do Komisji Budżetowej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących wskazówek:

Poprawka  1

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Punkt D preambuły

Poprawka  2

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Punkt J preambuły

Poprawka  3

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Ustęp 7

Poprawka  4

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Ustęp 8

Poprawka  5

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Ustęp 22

Poprawka  6

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Ustęp 24

Poprawka  7

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Ustęp 26

Poprawka  8

Projekt wstępnego sprawozdania

Projekt rezolucji

Ustęp 62

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

20.9.2012

OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia

dla Komisji Budżetowej

w sprawie wstępnego sprawozdania w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020

( COM(2011)0398 – 2011/0177(APP) )

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Inês Cristina Zuber

Mod

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Odniesienia lub motywy

–   uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–   uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

A. mając na uwadze, że podejście Komisji do równouprawnienia płci w kolejnych wieloletnich ramach finansowych ma na celu osiągnięcie większej elastyczności w obliczu nadchodzących wyzwań, ale niezarezerwowanie konkretnych środków finansowych oznacza ryzyko przydziału mniejszych funduszy w porównaniu z obecnymi wieloletnimi ramami finansowymi;

B.   mając na uwadze, że w myśl strategii 2010–2015 dotyczącej równości mężczyzn i kobiet przyszłe wieloletnie ramy finansowe będą wspierać realizację działań przewidzianych w tej strategii;

C. mając na uwadze, że obecny wniosek w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 nie odzwierciedla znaczenia, jakie ma podwyższenie inwestycji na rzecz równouprawnienia i praw kobiet, m.in. w odpowiedzi na obecny kryzys gospodarczy i finansowy;

Zalecenia

(i)       podkreśla, że uwzględnianie aspektu płci musi iść w parze z przeznaczaniem na ten cel konkretnych zasobów oraz że wobec tego konkretnych zasobów nie można zastąpić celami horyzontalnymi; wzywa do zastosowania podwójnego podejścia, które zapewni skuteczność i przewidywalność oraz będzie stanowić regułę we wszystkich najważniejszych instrumentach finansowania; podkreśla potrzebę silniejszej i skuteczniejszej integracji narzędzi służących uwzględnianiu aspektów płci z polityką w zakresie równouprawnienia płci w przyszłym okresie programowania;

(ii)      wzywa Komisję i Radę do zastosowania zasady sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020; podkreśla, że rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych powinno zawierać instrukcje dla Komisji dotyczące sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci w procesie budżetowym UE i przy stosowaniu poszczególnych instrumentów finansowania;

(iii) podkreśla, że wieloletnie ramy finansowe powinny oferować analizę kwestii płci w priorytetach budżetowych, a także podział wszystkich środków budżetowych na uwzględniające aspekt płci strategie i programy;

(iv) podkreśla potrzebę wyższych środków na działania w zakresie równouprawnienia płci dotyczące zatrudnienia i wzrostu, aby rozwiązać problem horyzontalnej i wertykalnej segregacji płci, zwalczać zróżnicowanie wynagrodzenia i emerytury ze względu na płeć i rosnący wskaźnik ubóstwa wśród kobiet, a także jeśli chodzi o prawa i demokrację; wzywa Komisję i Radę do uwzględnienia kwestii równouprawnienia w programie na rzecz praw i obywatelstwa jako konkretnego celu, a także do zadbania o to, aby program Daphne stanowił niezależny poddział w tymże programie;

(v) wzywa Komisję i Radę do uwzględnienia celów w zakresie równouprawnienia w rozporządzeniach dotyczących funduszy strukturalnych, a także w najważniejszych programach finansowych UE (zdrowie i ochrona środowiska, edukacja, młodzież, gospodarka itp.), jak i do zadbania o to, aby towarzyszyły im odpowiednie środki finansowe; opowiada się za bardziej strategicznym wykorzystywaniem EFS w celu promowania równości kobiet i mężczyzn, dostępu do rynku pracy i powrotu na rynek pracy, walki z bezrobociem, ubóstwem, wykluczeniem społecznym i wszelkimi formami dyskryminacji; wzywa Komisję do przyjęcia aktywnych środków w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w celu wspierania zatrudnienia kobiet na obszarach wiejskich;

(vi) wzywa Komisję i Radę do ciągłego przeznaczania odpowiednich środków finansowych na potrzeby Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn bez obniżania ich, aby umożliwić instytutowi pełną operacyjność i dostarczanie państwom członkowskim i rotacyjnej prezydencji Rady Unii Europejskiej statystyk i badań naukowych dotyczących polityki na rzecz równości mężczyzn i kobiet w UE;

(vii)                podkreśla, że strategia Komisji na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2010–2015 oraz strategia na kolejne 5 lat po 2015 r., a także sprawozdania roczne na temat równouprawnienia płci powinny służyć za podstawowy wyznacznik tego, w jakich dziedzinach i jak należy wydatkować środki finansowe, uwzględniając zwłaszcza wysokie ryzyko ubóstwa i wykluczenia społecznego występujące wśród najsłabszych grup ludności, takich jak starsze kobiety i samotne matki;

(viii )    zwraca uwagę, że utworzenie dużych programów finansowych sprawi, iż mniejsze organizacje pozarządowe, w tym organizacje kobiet, nie będą mogły korzystać z możliwości finansowania projektów przez UE oraz tym samym utrudni im wnoszenie jedynego w swoim rodzaju wkładu w poprawę jakości polityki i ustawodawstwa w dziedzinie równouprawnienia płci; wzywa do tego, aby obok większych dotacji nadal oferować mniejsze dotacje, aby mniejsze organizacje pozarządowe miały dostęp do środków finansowych UE także w przyszłości;

(ix) wzywa Komisję i Radę do dopilnowania, aby wszystkie środki budżetowe przyznane w ramach wieloletnich ram finansowych 2014–2020 respektowały zasadę równouprawnienia płci i wspierały uwzględnianie aspektu płci we wszystkich strategiach Unii Europejskiej;

(x) zwraca uwagę, że równouprawnienie płci należy znacznie wyraźniej uznać za cel, który będzie powiązany z przydziałem środków finansowych, we wszystkich działaniach zewnętrznych i programach UE;

(xi) podkreśla, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci jest istotnym i dobrym narzędziem zarządzania, służącym takim celom jak poprawa efektywności i uczciwości, odpowiednie monitorowanie wpływu środków budżetowych na gospodarcze i społeczne możliwości kobiet i mężczyzn oraz elastyczność w zmianie przeznaczenia środków negatywnie wpływających na osiągnięcie równości płci; uważa, że gruntowna analiza problematyki płci w procesie planowania budżetu UE korzystnie wpłynie na takie ukierunkowanie zasobów, aby wzmocnić równość i spójność społeczną.

Modyfikacje

Zmiana   1

Zmieniony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

Punkt 14 a (preambuły)

Zmiana   2

Zmieniony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

Artykuł 12 – ustęp 1

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI