Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

– uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych1,

______________

1 Opinia Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie pakietu Komisji Europejskiej dotyczącego otwartych danych, zawierającego wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (ISP).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1a) Dane i informacje wytwarzane przez rządy państw członkowskich, sektor publiczny oraz instytucje i organy Unii stanowią szeroki, zróżnicowany i wartościowy zasób środków, który może nieść korzyści dla gospodarki opartej na wiedzy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) Polityka otwartego dostępu do danych propagująca szeroką dostępność i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego do celów prywatnych i komercyjnych, przy minimalnych ograniczeniach prawnych, technicznych lub finansowych bądź ich braku, może odegrać ważną rolę w zapoczątkowaniu rozwoju nowych usług opartych o nowatorskie sposoby łączenia i użytkowania takich informacji. Wymaga to jednak równych szans na poziomie unijnym pod kątem możliwości zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów, czego nie można osiągnąć pozostawiając tę kwestię w obszarze zróżnicowanych przepisów i praktyk państw członkowskich lub zainteresowanych organów publicznych.

(2) Polityka otwartego dostępu do danych propagująca szeroką dostępność i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego do celów prywatnych lub komercyjnych, przy minimalnych ograniczeniach prawnych, technicznych lub finansowych bądź ich braku, i wspierająca przepływ informacji nie tylko w przypadku podmiotów gospodarczych, lecz także obywateli, jak również swobodę przemieszczania się w Unii, zawsze z poszanowaniem praw podstawowych, może odegrać ważną rolę w zapoczątkowaniu rozwoju nowych usług opartych o nowatorskie sposoby łączenia i użytkowania takich informacji, pobudzić wzrost gospodarczy i promować zaangażowanie społeczne. Wymaga to jednak równych szans na poziomie unijnym pod kątem możliwości zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów, czego nie można osiągnąć pozostawiając tę kwestię w obszarze zróżnicowanych przepisów i praktyk państw członkowskich lub zainteresowanych organów publicznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3) Dopuszczenie ponownego wykorzystywania dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego stanowi wartość dodaną dla ponownych użytkowników, użytkowników końcowych oraz dla ogółu społeczeństwa, a w wielu przypadkach – dla samego organu sektora publicznego, zapewniając informację zwrotną od ponownych użytkowników i użytkowników końcowych, która pozwala posiadaczowi na poprawę jakości gromadzonych informacji.

(3) Dopuszczenie ponownego wykorzystywania danych i dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego stanowi wartość dodaną dla ponownych użytkowników, użytkowników końcowych, dla ogółu społeczeństwa oraz dla samego organu sektora publicznego, propagując przejrzystość, zapewniając informację zwrotną od ponownych użytkowników i użytkowników końcowych, która pozwala posiadaczowi na poprawę jakości gromadzonych informacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6) Dyrektywa 2003/98/WE nie zawiera obowiązku zezwolenia na ponowne wykorzystywanie dokumentów. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów publicznych. Jednocześnie dyrektywa odwołuje się do krajowych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z takim prawem dostępu, tak iż wszystkie ogólnodostępne dokumenty mogą być ponownie wykorzystywane. W innych państwach członkowskich związek między tymi dwoma zestawami przepisów jest mniej wyraźny, co jest źródłem niepewności prawa.

(6) Dyrektywa 2003/98/WE nie uzasadnia ciążącego na państwach członkowskich obowiązku zezwolenia na dostęp do dokumentów sektora publicznego oraz na ich ponowne wykorzystywanie. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów publicznych. Dyrektywa ta ujednolica jedynie warunki udostępniania dokumentów przeznaczonych do ponownego wykorzystywania. Jednocześnie dyrektywa odwołuje się do krajowych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z takim prawem dostępu, podczas gdy inne państwa członkowskie rozdzieliły w świetle prawa prawo do ponownego wykorzystywania i przepisy krajowe dotyczące dostępu do informacji lub przepisy dotyczące prawa do informacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6a) Należy wprowadzić obowiązek umożliwiania ponownego wykorzystania wszystkich powszechnie dostępnych dokumentów i udzielania zezwoleń na ponowne wykorzystywanie dokumentów, do których dostęp nie jest ograniczony zasadami dostępu w państwach członkowskich, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości i zagwarantowaniu ochrony prywatności i danych osobowych na szczeblu Unii w pełnej zgodności z unijnym ustawodawstwem w dziedzinie ochrony danych, w tym również w przypadku ponownego wykorzystywania danych w sytuacjach transgranicznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6b) Regulacje krajowe w sprawie dostępu do dokumentów sektora publicznego opierają się na zasadzie przejrzystości i wolności informacji. W niektórych przypadkach prawo to jest jednak ograniczone, na przykład przysługuje podmiotom, które są szczególnie zainteresowane dostępem do takich dokumentów, lub w przypadkach, w których dokumenty te zawierają informacje szczególnie chronione, na przykład dotyczące bezpieczeństwa krajowego lub publicznego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6c) Dyrektywa 2003/98/WE nie wprowadza w stosunku do państw członkowskich obowiązku digitalizacji dostępnych materiałów analogowych ani ich udostępniania w otwartym formacie. Organy sektora publicznego mogą same decydować o tym, kiedy i na jakich warunkach dane się digitalizuje.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6d) Dyrektywę 2003/98/WE stosuje się do takich dokumentów, których dostarczanie jest działalnością leżącą w zakresie zadań publicznych zainteresowanych organów sektora publicznego określonych prawem lub innymi wiążącymi regułami w danym państwie członkowskim. Należy umożliwić definiowanie takich zadań publicznych dla poszczególnych organów ogółem lub w zależności od przypadku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna nałożyć na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich ogólnodostępnych dokumentów. Ze względu na fakt, iż stanowi to ograniczenie praw własności intelektualnej twórców dokumentów, zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna nałożyć na państwa członkowskie – przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości – ogólny obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich ogólnodostępnych dokumentów oraz wytwarzania wszystkich tego rodzaju dokumentów w przyszłości z myślą o ich ponownym wykorzystywaniu. Ze względu na fakt, iż stanowi to ograniczenie praw własności intelektualnej twórców dokumentów, zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7a) Dokumenty, w przypadku których wygasły prawa własności intelektualnej i które w związku z tym wchodzą w zakres domeny publicznej, stanowią bardzo ważną część zbiorów bibliotek, archiwów oraz muzeów i jako pierwsze są przedmiotem przedsięwzięć w dziedzinie digitalizacji. Należy zatem dopilnować, aby taka digitalizacja nie prowadziła do zmiany ich statusu prawnego. Należy zapewnić dostęp do tych danych i możliwość ich ponownego wykorzystywania, tak aby przestrzegać podstawowego prawa dostępu do kultury, informacji i edukacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9a) Wyszukiwanie, digitalizacja i prezentacja dóbr kultury to istotne wyzwania w kontekście zapewnienia dostępu do kultury, informacji i edukacji dla wszystkich. Należy zatem optować za rozsądnym korzystaniem z dóbr kultury, które ułatwia obywatelom dostęp do ich dziedzictwa kulturowego, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu, że dobra kultury nie są takimi samymi dobrami ekonomicznymi jak inne oraz że muszą być chronione przed nadmierną komercjalizacją. Instytucje kulturalne objęte zakresem niniejszej dyrektywy powinny być wspierane przez władze publiczne poprzez udostępnianie funduszy publicznych na digitalizację i rozpowszechnianie danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Zakres stosowania dyrektywy zostaje rozszerzony na biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa. Dyrektywa nie ma zastosowania do innych instytucji kulturalnych, takich jak opery, balety lub teatry, oraz nie ma również zastosowania do archiwów stanowiących część takich instytucji.

(10) Zakres stosowania dyrektywy zostaje rozszerzony na biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea, organy publiczne zarządzające obiektami archeologicznymi i kulturowymi oraz archiwa, przy czym zachęca się do wirtualizacji obiektów zabytkowych, aby ułatwić dostęp do tego rodzaju informacji. Dyrektywa nie ma zastosowania do instytutów badawczych, instytucji edukacyjnych lub innych instytucji kulturalnych, takich jak opery, balety lub teatry, oraz nie ma również zastosowania do archiwów stanowiących część takich instytucji ani do nadawców publicznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10a) Zważywszy na to, że ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów ma istotny potencjał społeczny i gospodarczy, który może być wykorzystany przez branżę kultury i branżę twórczą, jak również społeczeństwo dzięki zwiększeniu zbiorów Europeany, należy promować postępującą digitalizację zbiorów europejskiego dziedzictwa kulturowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10b) W kontekście udostępniania, digitalizacji i prezentacji zasobów kulturowych funkcjonują liczne formy współpracy pomiędzy bibliotekami (w tym bibliotekami uniwersyteckimi), muzeami, archiwami i partnerami prywatnymi, w ramach których organy sektora publicznego przyznają współpracującym partnerom wyłączne prawa dostępu i prawa do wykorzystywania komercyjnego. Praktyka pokazuje, że tego rodzaju partnerstwo publiczno‑prywatne może ułatwić rozsądne wykorzystywanie zasobów kulturowych oraz jednocześnie przyspieszyć udostępnianie dziedzictwa kulturowego na rzecz obywateli. Z tego względu dyrektywa 2003/98/WE nie powinna przewidywać wyłączenia umów o wyłączności. Poza tym instytucje kulturalne powinny mieć możliwość samodzielnego wyboru partnerów, z którymi chcą współpracować, pod warunkiem że przestrzegają zasady przejrzystości i niedyskryminacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10c) Instytucje i organy Unii powinny świecić przykładem, jeśli chodzi o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, przekształcając tym samym zarządzanie informacjami w sektorze publicznym, promując najlepsze praktyki i rozwijając innowacyjne rozwiązania technologiczne.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10d) Niektóre dane osobowe zawarte w materiałach archiwalnych, których dotyczy zakaz wszelkiej dyskryminacji, należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy 2003/98/WE lub – jeżeli w obowiązującym prawie nakłada się obowiązek udostępniania tych materiałów – poddać anonimizacji bądź utajnić dane dotyczące osób przed jakimkolwiek wykorzystaniem.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10e) Z zakresu stosowania dyrektywy 2003/98/WE należy wyłączyć dane przechowywane przez instytucje edukacyjne i badawcze.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu otwartych formatów i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/2/WE z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11a) Dokument jest w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego, jeżeli jest dokumentem w formacie pliku zorganizowanego w sposób umożliwiający aplikacjom komputerowym łatwe identyfikowanie, rozpoznawanie i pozyskiwanie z niego danych. Dane zakodowane w plikach zorganizowanych w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego to dane przeznaczone do odczytu komputerowego. Formaty przeznaczone do odczytu komputerowego mogą, ale nie muszą, funkcjonować jako formalne otwarte standardy. Państwa członkowskie powinny w stosownych przypadkach zachęcać do korzystania z otwartych formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem, z wyjątkiem indywidualnych przypadków uzasadnionych obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami. Należy zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które pokrywają znaczą część swoich kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i mieszczą się w odnośnych limitach, powinien spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów.

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją, udostępnieniem, formatowaniem, zapewnieniem interoperacyjności i rozpowszechnianiem, z wyjątkiem indywidualnych przypadków uzasadnionych obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami. Należy jednak zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które muszą pokrywać znaczą część swoich kosztów związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym, a także bieżących kosztów normalnego funkcjonowania bibliotek, muzeów i archiwów. Tym organom sektora publicznego należy zezwolić na pobieranie wyższych opłat z ponowne wykorzystywanie. Takie opłaty przewyższające koszty krańcowe powinny być ustalane według obiektywnych, przejrzystych i możliwych do sprawdzenia kryteriów, a całkowity dochód z dostarczania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów nie powinien przekraczać kosztów produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania wraz z rozsądnym zyskiem z inwestycji. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i spełniają odnośne kryteria zawsze powinien spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w miarę możliwości, określać warunki, jakie powinien spełnić ponowny użytkownik, takie jak obowiązek podania źródła. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku ograniczać ponowne wykorzystywanie w możliwie najmniejszym stopniu. Istotną rolę mogą tu odegrać również otwarte licencje dostępne w Internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych, i które wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji organów rządowych i samorządowych.

(13) W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w miarę możliwości, określać warunki, jakie powinien spełnić ponowny użytkownik, takie jak obowiązek podania źródła. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku ograniczać ponowne wykorzystywanie w możliwie najmniejszym stopniu, a ograniczenia te powinny sprowadzać się w miarę możliwości do wskazania źródła. Istotną rolę powinny tu odegrać otwarte licencje dostępne w Internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych, i które wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji, które z czasem powinny podlegać standaryzacji w całej Unii.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony niezależnych organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga przeglądu ze strony organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Państwa członkowskie mają obowiązek przekazania zadania dokonania tego przeglądu odpowiednim organom krajowym. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15) Z uwagi na to, że cel dyrektywy, tj. umożliwienie tworzenia dostępnych w całej Unii produktów i usług informacyjnych w oparciu o dokumenty sektora publicznego, zapewnianie skutecznego transgranicznego użytkowania dokumentów sektora publicznego przez przedsiębiorstwa prywatne dla potrzeb produktów i usług informacyjnych o wartości dodanej oraz ograniczenie zakłóceń konkurencji na rynku unijnym, nie może być wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, a tym samym, ze względu na swoisty paneuropejski zakres proponowanego działania, cel ten można łatwiej zrealizować na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki w oparciu o zasadę pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadami proporcjonalności określonymi w tym samym artykule, dyrektywa nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

(15) Z uwagi na to, że cel dyrektywy, tj. umożliwienie tworzenia dostępnych w całej Unii produktów i usług informacyjnych w oparciu o dokumenty sektora publicznego, zapewnianie skutecznego transgranicznego użytkowania dokumentów sektora publicznego, z jednej strony przez przedsiębiorstwa prywatne dla potrzeb produktów i usług informacyjnych o wartości dodanej, z drugiej zaś przez obywateli w celu ułatwiania swobodnego przepływu informacji i procesów komunikacyjnych, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, a tym samym, ze względu na swoisty paneuropejski zakres proponowanego działania, cel ten można łatwiej zrealizować na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki w oparciu o zasadę pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadami proporcjonalności określonymi w tym samym artykule, dyrektywa nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16) Niniejsza dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i zasady uznane w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawo własności (art. 17). Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien być interpretowany lub wdrażany w sposób, który nie jest zgodny z Europejską Konwencją Praw Człowieka.

(16) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa do ochrony danych osobowych we wszystkich aspektach życia (art. 8) oraz prawa własności (art. 17). Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien być interpretowany lub wdrażany w sposób, który nie jest zgodny z Europejską Konwencją Praw Człowieka.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17) Należy zadbać o to, by państwa członkowskie (zob. motyw 19) informowały Komisję o skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(17) Należy zadbać o to, by państwa członkowskie (zob. motyw 19) informowały Komisję o skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunkach ich udostępniania oraz pracach niezależnego właściwego organu w sprawach nadzoru nad ponownym wykorzystywaniem informacji sektora publicznego. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy tymi bezstronnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18) Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy przy wdrażaniu dyrektywy w sposób spójny poprzez wydanie wytycznych, szczególnie w sprawie opłat i obliczania kosztów, zalecanych warunków licencji oraz formatów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami.

(18) Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy przy wdrażaniu dyrektywy w sposób spójny poprzez wydanie propozycji i niewiążących wytycznych, szczególnie w sprawie opłat i obliczania kosztów, zalecanych warunków licencji oraz formatów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami. Dlatego też Komisja i państwa członkowskie powinny sprzyjać transgranicznej wymianie najlepszych praktyk i wiedzy między zainteresowanymi podmiotami, organami publicznymi i organami regulacyjnymi.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1a) ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) dokumentów, do których prawa własności intelektualnej należą do osób trzecich, w tym dokumentów przechowywanych przez bibliotekę uniwersytecką, do których uniwersytet posiada prawa własności intelektualnej;”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1b) w ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) dokumentów wyłączonych z dostępu na podstawie systemów dostępu państw członkowskich, również ze względu na:

– ochronę bezpieczeństwa narodowego (tj. bezpieczeństwa państwa), obronność lub bezpieczeństwo publiczne;

– tajemnicę statystyczną lub handlową;

– ochronę prywatności i danych osobowych;”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„e) dokumentów będących w posiadaniu instytucji edukacyjnych i badawczych, takich jednostki badawcze, włączając, jeśli to ich dotyczy, organizacje ustanowione w celu przekazywania wyników badań, szkoły i uniwersytety (z wyłączeniem bibliotek uniwersyteckich w zakresie dokumentów innych niż dokumenty badawcze chronione przez prawa własności intelektualnej osób trzecich); oraz”;

„e) dokumentów będących w posiadaniu instytucji edukacyjnych i badawczych, włączając organizacje ustanowione w celu przekazywania wyników badań, szkoły i uniwersytety (z wyłączeniem bibliotek uniwersyteckich w zakresie dokumentów innych niż dokumenty badawcze chronione przez prawa własności intelektualnej osób trzecich); oraz”;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a) W ust. 2 dodaje się następującą literę po lit. e):

„ea) dokumentów o szczególnie drażliwym charakterze religijnym lub obejmujących wiedzę tradycyjną, będących w posiadaniu archiwów, muzeów lub bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich);”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3a) Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Niniejsza dyrektywa opiera się na systemach dostępu obowiązujących w państwach członkowskich i nie narusza ich.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5a) Po ust. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5a. Organy publiczne powinny dopilnować, by dostęp do informacji sektora publicznego i ich ponowne wykorzystywanie przebiegały w zgodzie z ustawodawstwem Unii w zakresie ochrony danych.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„6) »przeznaczone do odczytu komputerowego« oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób odpowiedni do wiarygodnego rozpoznawania przez aplikacje komputerowe poszczególnych stwierdzeń faktów i ich wewnętrznej struktury.”.

„6) »przeznaczone do odczytu komputerowego« oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób, który umożliwia aplikacjom komputerowym w otwartym formacie łatwe i wiarygodne identyfikowanie, rozpoznawanie i pozyskiwanie poszczególnych stwierdzeń faktów i ich wewnętrznej struktury.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a. W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6a. »anonimizacja« oznacza poddanie procesowi mającemu na celu usunięcie, zamaskowanie lub uniemożliwienie odczytania danych osobowych.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2b. W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6b. »standard formalny« oznacza standard ustalony w formie pisemnej, wyszczególniający specyfikacje dla wymogów dotyczących sposobu zapewnienia interoperacyjności programu do celów zarządzania plikami.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2c. W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6c. »otwarty format« oznacza format, który nie jest powiązany z platformą, jest przeznaczony do odczytu maszynowego oraz udostępniany obywatelom bez ograniczeń prawnych, technicznych bądź finansowych, które utrudniałyby ponowne wykorzystanie danych informacji.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, państwa członkowskie zapewniają możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów, o których mowa w art. 1, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.

1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, państwa członkowskie zapewniają możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów organów sektora publicznego, o których mowa w art. 1, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV, pod warunkiem że chodzi o dokumenty, które są sklasyfikowane jako dostępne na mocy obowiązujących w państwach członkowskich przepisów dotyczących dostępu do informacji sektora publicznego. Tego rodzaju dokumenty w miarę możliwości rozpowszechnia się w otwartym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. W przypadku dokumentów, do których prawa własności intelektualnej posiadają biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa, państwa członkowskie zapewniają, w sytuacji gdy dozwolone jest ponowne wykorzystywanie dokumentów, możliwość ponownego wykorzystywania takich dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.”.

2. W przypadku dokumentów, do których prawa własności intelektualnej posiadają biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa, państwa członkowskie zapewniają, w sytuacji gdy dozwolone jest ponowne wykorzystywanie dokumentów, możliwość ponownego wykorzystywania takich dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV, pod warunkiem że chodzi o dokumenty, które są dostępne zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich przepisami dotyczącymi dostępu do informacji sektora publicznego. Tego rodzaju dokumenty w miarę możliwości rozpowszechnia się w otwartym formacie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

-1) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„(1) Organy sektora publicznego rozpatrują wnioski o ponowne wykorzystanie za pomocą środków elektronicznych. W miarę możliwości i potrzeby organy te przy pomocy środków elektronicznych udostępniają wnioskodawcy dokument do ponownego wykorzystania lub – jeżeli potrzebna jest licencja – finalizują ofertę licencyjną dla wnioskodawcy w rozsądnym terminie zgodnym z terminami wyznaczonymi na rozpatrywanie wniosków o dostęp do dokumentów.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2) na końcu ust. 4 dodaje się tekst w brzmieniu:

2) na końcu ust. 4 dodaje się tekst w brzmieniu:

„Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez niezależny organ posiadający specjalne uprawnienia regulacyjne w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, którego decyzje są wiążące dla danego organu sektora publicznego”.

„Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez odpowiedni bezstronny organ w państwie członkowskim posiadający uprawnienia regulacyjne w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego i którego decyzje są wiążące dla danego organu sektora publicznego.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a) W art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5a. Niniejsza dyrektywa jest w pełni zgodna z obowiązującym prawem ochrony danych. Jeżeli dane publiczne przeznaczone do ponownego wykorzystania dotyczą danych osobowych, należy ustalić warunki i konkretne zabezpieczenia ochrony danych, które umożliwiają takie ponowne wykorzystanie, w miarę możliwości za zezwoleniem. Ocena ta musi zapewnić istnienie odpowiedniej podstawy prawnej do przekazywania i ponownego wykorzystania danych na mocy prawa krajowego oraz zagwarantować, że ponowne wykorzystanie jest możliwe wyłącznie w celu z nią zgodnym oraz że wnioskodawcy i kolejni użytkownicy są zobowiązani do przestrzegania wszelkich pozostałych przepisów obowiązującego ustawodawstwa o ochronie danych. Komisja ściśle monitoruje, czy wdrożenie niniejszej dyrektywy nie narusza unijnych przepisów o ochronie danych.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1) w ust. 1 sformułowanie „przy wykorzystaniu środków elektronicznych” zastępuje się sformułowaniem „w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi”.

1) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1) Organy sektora publicznego udostępniają swoje dokumenty w jakimkolwiek istniejącym formacie lub języku, a jeżeli jest to możliwe i właściwe – w otwartym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego wraz z metadanymi, przy czym w miarę możliwości należy zadbać o zgodność z otwartymi i formalnymi standardami. Dokumenty powstałe po wejściu w życie niniejszej dyrektywy z zasady udostępnia się w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego. Nie oznacza to zobowiązania do przystosowywania istniejących dokumentów, w tym dostarczania fragmentów, jeżeli zakładałoby to nieproporcjonalnie duże wysiłki zgodnie z przejrzystymi, obiektywnymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„1. Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, całkowita kwota pobierana przez organy sektora publicznego ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem.

„1. Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, całkowita kwota pobierana przez organy sektora publicznego ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją, udostępnianiem i rozpowszechnianiem.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. W wyjątkowych przypadkach, szczególnie w przypadku, gdy znaczna część kosztów operacyjnych organów sektora publicznego związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym jest generowana w związku z wykorzystywaniem ich praw własności intelektualnej, organy sektora publicznego mogą otrzymać zezwolenie na pobieranie opłat przekraczających koszty krańcowe, zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami, o ile leży to w interesie publicznym i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez niezależny organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4, oraz bez uszczerbku dla postanowień ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

2. Ust. 1 nie ma zastosowania do:

a) organów sektora publicznego, które muszą generować dochody w celu pokrycia znacznej części kosztów produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania dokumentów;

b) bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów.

Wyjątki te mogą mieć zastosowanie, pod warunkiem że ich stosowanie leży w interesie publicznym i jest zgodne z obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami, a także odbywa się bez uszczerbku dla ust. 4 niniejszego artykułu.

3. Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2, biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa mogą pobierać opłaty przekraczające koszty krańcowe z tytułu ponownego wykorzystywania posiadanych przez nie dokumentów.”;

3. Opłaty wykraczające poza koszty krańcowe, pobierane przez organy, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), podlegają przeglądowi dokonywanemu przez niezależny organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a) W art. 6 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Państwa członkowskie wyznaczają odpowiedni organ lub odpowiednie organy, inne niż sam organ sektora publicznego, uprawnione do określenia kryteriów pobierania opłat przewyższających koszty krańcowe, zgodnie z ust. 4.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

skreślony

„Ciężar dowodu w kwestii wykazania zgodności opłat z niniejszym artykułem spoczywa na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty z tytułu ponownego wykorzystywania”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7. W art. 7 (Przejrzystość) po sformułowaniu „obliczaniu opłat” dodaje się sformułowanie „przewyższających koszty krańcowe”.

7. W art. 7 zdanie trzecie otrzymuje następujące brzmienie:

„Organ sektora publicznego wskazuje też, jakie czynniki będą brane pod uwagę zgodnie z art. 6 przy obliczaniu opłat za zlecenia nietypowe.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie bez żadnych warunków lub może określić warunki, takie jak podanie źródła, w uzasadnionych przypadkach w ramach licencji. Warunki takie nie mogą powodować niepotrzebnego ograniczenia możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być stosowane w celu ograniczenia konkurencji”.

„1. Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie dokumentów bez żadnych warunków lub w uzasadnionych przypadkach może nałożyć warunki w ramach licencji regulującej istotne kwestie. Warunki te nie ograniczają niepotrzebnie możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być wykorzystywane do ograniczania konkurencji.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają rozwiązania praktyczne ułatwiające wielojęzyczne poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w Internecie i w formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów”.

Państwa członkowskie wprowadzają rozwiązania praktyczne ułatwiające wielojęzyczne poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takie jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w Internecie i w otwartym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego, oraz portale połączone ze zdecentralizowanymi wykazami aktywów.

Nie oznacza to zobowiązania organów sektora publicznego do tworzenia lub przystosowywania dokumentów w celu uzyskania zgodności z wnioskiem ani zobowiązania do dostarczania wyciągów z dokumentów, gdy wymagałoby to nieproporcjonalnie dużego wysiłku, wykraczającego poza prostą czynność.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

9a. Dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 9a

W celu przyczynienia się do spójnego stosowania niniejszego artykułu Komisja może przyjąć wytyczne zawierające wykaz zalecanych zbiorów danych do ponownego wykorzystywania.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

9b. Art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeśli jednak prawo wyłączne jest konieczne do dostarczania usług w interesie publicznym, ważność ustaleń o wyłączności praw podlega regularnym przeglądom dokonywanym przez organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4, a przeglądów tych dokonuje się co najmniej co trzy lata. Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy są przejrzyste i podawane do publicznej wiadomości przez zainteresowane organy sektora publicznego.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

9c. W art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Jeżeli wyłączne prawo umożliwiające preferencyjne wykorzystywanie komercyjne jest koniecznego do digitalizacji zasobów kulturowych, okres obowiązywania takiego preferencyjnego wykorzystywania nie przekracza na ogół siedmiu lat. Takie umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy są przejrzyste i podawane do publicznej wiadomości. Jeżeli wyłączne prawo do preferencyjnego wykorzystywania komercyjnego jest konieczne do digitalizacji zasobów kulturowych, dany organ sektora publicznego w ramach umowy otrzymuje bezpłatną kopię poddanych digitalizacji zasobów kulturowych. Niezależnie od warunków umownych stanowiących inaczej instytucja o charakterze kulturalnym po upływie okresu wyłączności udostępnia każdą kopię cyfrową do publicznego ponownego wykorzystywania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

10. W art. 11 (Zakaz umów o wyłączności) na końcu ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:

10. W art. 11 (Zakaz umów o wyłączności) na końcu ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Umowy tego rodzaju dotyczące instytucji kulturalnych i bibliotek uniwersyteckich wygasają jednak wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku nie później niż 31 grudnia 20XX r. [6 lat po wejściu dyrektywy w życie]”.

„Istniejące umowy dotyczące bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów wygasają wraz z zakończeniem kontraktu”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

12. W art. 13 (Przegląd) datę 1 lipca 2008 r. zastępuje się datą [3 lata po dacie transpozycji] i dodaje się następujący ustęp:

12. W art. 13 (Przegląd) datę 1 lipca 2008 r. zastępuje się datą [pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] i dodaje się następujący ustęp:

„Państwa członkowskie przedstawiają Komisji roczne sprawozdanie na temat skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu, o którym mowa w art. 4 ust. 4”.

„2a. Państwa członkowskie co dwa lata przedstawiają Komisji sprawozdanie na temat skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu w państwach członkowskich, o którym mowa w art. 4 ust. 4. Komisja co dwa lata publikuje odpowiednią tabelę wyników obejmującą wskaźniki wydajności dotyczące ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2a) pozbawione zbędnej biurokracji i racjonalne pod względem kosztów ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego jest wskazane w celu wspierania następujących ważnych grup użytkowników: małych i średnich przedsiębiorstw – w szczególności w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych, dziennikarzy, naukowców. Ponadto lepszy dostęp do informacji sektora publicznego sprzyja przejrzystości i jasności funkcjonowania instytucji publicznych wobec obywateli.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6) Dyrektywa 2003/98/WE nie zawiera obowiązku zezwolenia na ponowne wykorzystywanie dokumentów. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów publicznych. Jednocześnie dyrektywa odwołuje się do krajowych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z takim prawem dostępu, tak iż wszystkie ogólnodostępne dokumenty mogą być ponownie wykorzystywane. W innych państwach członkowskich związek między tymi dwoma zestawami przepisów jest mniej wyraźny, co jest źródłem niepewności prawa.

(6) Dyrektywa 2003/98/WE nie uzasadnia ciążącego na państwach członkowskich obowiązku zezwolenia na dostęp do dokumentów sektora publicznego oraz na ich ponowne wykorzystywanie. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów publicznych. Dyrektywa ta ujednolica jedynie warunki udostępniania dokumentów przeznaczonych do ponownego wykorzystywania. Jednocześnie dyrektywa odwołuje się do krajowych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z takim prawem dostępu, podczas gdy inne państwa członkowskie rozdzieliły w świetle prawa prawo do ponownego wykorzystywania i przepisy krajowe dotyczące dostępu do informacji lub przepisy dotyczące prawa do informacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6a) Systemy dostępu do dokumentów sektora publicznego obowiązujące w państwach członkowskich opierają się na przejrzystości i prawie do informacji. W niektórych przypadkach prawo to jest jednak ograniczone, na przykład przysługuje podmiotom, które są szczególnie zainteresowane dostępem do tych dokumentów, lub w przypadkach, w których dokumenty zawierają informacje szczególnie chronione, na przykład dotyczące bezpieczeństwa krajowego lub publicznego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6c) Dyrektywę 2003/98/WE stosuje się do takich dokumentów, których dostarczanie jest działalnością leżącą w zakresie zadań publicznych zainteresowanych organów sektora publicznego określonych prawem lub innymi wiążącymi regułami w danym państwie członkowskim. Należy umożliwić definiowanie takich zadań publicznych dla poszczególnych organów ogółem albo w zależności od przypadku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna nałożyć na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich ogólnodostępnych dokumentów. Ze względu na fakt, iż stanowi to ograniczenie praw własności intelektualnej twórców dokumentów, zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna uregulować kwestię, w jaki sposób państwa członkowskie udostępniają wszystkie dokumenty do ponownego wykorzystania. Z tego względu zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10a) Zważywszy na to, że ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów wykazuje istotny potencjał społeczny i gospodarczy dla branży związanej z kulturą i twórczością, należy wesprzeć postępującą digitalizację zasobów europejskiego dziedzictwa kulturowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10b) W kontekście udostępniania, digitalizacji i prezentacji zasobów kulturowych funkcjonują liczne formy współpracy pomiędzy bibliotekami (w tym bibliotekami uniwersyteckimi), muzeami, archiwami i partnerami prywatnymi, w ramach których organy sektora publicznego przyznają współpracującym partnerom wyłączne prawa dostępu i prawa do wykorzystywania komercyjnego. Praktyka pokazuje, że tego rodzaju partnerstwa publiczno-prywatne mogą umożliwić rozsądne wykorzystywanie zasobów kulturowych oraz jednocześnie przyspieszyć udostępnianie dziedzictwa kulturowego na rzecz obywateli. Z tego względu dyrektywa 2003/98/WE nie powinna przewidywać wyłączenia umów o wyłączności. Poza tym instytucje kulturalne powinny mieć możliwość samodzielnego wyboru partnerów, z którymi chcą współpracować, pod warunkiem że przestrzegają zasady przejrzystości i niedyskryminacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu technologicznie neutralnych formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11a) Za dokument uznaje się za dokument w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego, jeżeli jest dokumentem cyfrowym w formacie pliku, który umożliwia w prosty sposób aplikacjom komputerowym identyfikowanie, rozpoznawanie i pozyskiwanie z niego danych. Dokumentów zakodowanych w plikach ograniczających w jakikolwiek sposób takie przetwarzanie lub wymagających do przetwarzania specjalnej technologii nie uznaje się za dokumenty sporządzone w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego. Państwa członkowskie zapewniają korzystanie z otwartych formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego, z wyjątkiem danych, dla których stosowanie otwartych formatów byłoby nieuzasadnione z przyczyn technicznych lub ekonomicznych. Wszelkie zastosowanie zamkniętego formatu przeznaczonego do odczytu komputerowego danych powinno być uzasadnione i należy przestawić opis techniczny stosowanego formatu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11b) „otwarty” oznacza, że o specyfikację formatu dba organizacja niekomercyjna; bieżące zmiany są w nim wprowadzane na mocy otwartej procedury podejmowania decyzji dostępnej dla wszystkich zainteresowanych stron; dokument zawierający specyfikację formatu jest dostępny nieodpłatnie; własność intelektualna tego standardu jest nieodwołalnie i nieodpłatnie udostępniona.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem, z wyjątkiem indywidualnych przypadków uzasadnionych obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami. Należy zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które pokrywają znaczą część swoich kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i mieszczą się w odnośnych limitach, powinien spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów.

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z odpowiedzią na dany wniosek o ponowne wykorzystanie. Należy zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które pokrywają znaczą część swoich kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i mieszczą się w odnośnych limitach, powinien zawsze spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów. Opłaty należy ustalić na podstawie obiektywnych, przejrzystych i sprawdzalnych kryteriów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w miarę możliwości, określać warunki, jakie powinien spełnić ponowny użytkownik, takie jak obowiązek podania źródła. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku ograniczać ponowne wykorzystywanie w możliwie najmniejszym stopniu. Istotną rolę mogą tu odegrać również otwarte licencje dostępne w internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych, i które wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji organów rządowych i samorządowych.

(13) W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w miarę możliwości, określać warunki, jakie powinien spełnić ponowny użytkownik, takie jak obowiązek podania źródła. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku ograniczać ponowne wykorzystywanie w możliwie najmniejszym stopniu, a ograniczenia te powinny sprowadzać się w miarę możliwości do wskazania źródła. Istotną rolę powinny tu odegrać otwarte licencje dostępne w internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych, i które wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji, które z czasem powinny podlegać standaryzacji w całej Unii.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony niezależnych organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony niezależnych organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Państwa członkowskie mają obowiązek przekazania tego zadania odpowiedniemu organowi. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych. W przypadku konfliktów związanych z wdrażaniem można odwołać się również do krajowych systemów rzeczników praw obywatelskich lub Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17) Należy zadbać o to, by państwa członkowskie (zob. motyw 19) informowały Komisję o skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(17) Należy zadbać o to, by państwa członkowskie (zob. motyw 19) informowały Komisję o dostępności informacji sektora publicznego dla ponownego wykorzystywania, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18) Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy przy wdrażaniu dyrektywy w sposób spójny poprzez wydanie wytycznych, szczególnie w sprawie opłat i obliczania kosztów, zalecanych warunków licencji oraz formatów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami.

(18) Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy przy wdrażaniu dyrektywy w sposób spójny poprzez wydanie propozycji i wytycznych, szczególnie w sprawie opłat i obliczania kosztów, zalecanych warunków licencji oraz formatów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1 a) w ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

'(c) dokumentów wyłączonych z dostępu na podstawie systemów dostępu państw członkowskich, również ze względu na:

- ochronę bezpieczeństwa narodowego (tj. bezpieczeństwa państwa), obronność lub bezpieczeństwo publiczne,

- tajemnicę statystyczną lub handlową;

- ochronę prywatności lub danych osobowych;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6. »przeznaczone do odczytu komputerowego« oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób odpowiedni do wiarygodnego rozpoznawania przez aplikacje komputerowe poszczególnych stwierdzeń faktów i ich wewnętrznej struktury.”.

6. „dokument w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego” oznacza dokument cyfrowy w formacie pliku, który umożliwia aplikacjom komputerowym zidentyfikowanie, rozpoznanie i uzyskanie w tym dokumencie danych będących przedmiotem zainteresowania w sposób technologicznie neutralny.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(- 1) Ust. 1 otrzymuje brzmienie:

Organy sektora publicznego rozpatrują wnioski o ponowne wykorzystanie za pomocą środków elektronicznych. W razie możliwości i potrzeby organy te udostępniają wnioskodawcy dokument do ponownego wykorzystania lub – jeżeli potrzebna jest licencja – finalizują ofertę licencyjną dla wnioskodawcy w rozsądnym terminie zgodnym z terminami wyznaczonymi na rozpatrywanie wniosków o dostęp do dokumentów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez niezależny organ posiadający specjalne uprawnienia regulacyjne w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, którego decyzje są wiążące dla danego organu sektora publicznego.

„Środki odwoławcze obejmują odniesienie do możliwości przeglądu przez organ w państwach członkowskich.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Niniejsza dyrektywa jest w pełni zgodna z obowiązującym prawem ochrony danych. Jeżeli dane publiczne przeznaczone do ponownego wykorzystania dotyczą danych osobowych, należy ustalić warunki i konkretne zabezpieczenia ochrony danych, które umożliwiają takie ponowne wykorzystanie, w miarę możliwości za zezwoleniem. Ocena ta musi zapewnić istnienie odpowiedniej podstawy prawnej do przekazywania i ponownego wykorzystania danych na mocy prawa krajowego oraz zagwarantować, że ponowne wykorzystanie jest możliwe wyłącznie w celu z nią zgodnym oraz że wnioskodawcy i kolejni użytkownicy są zobowiązani do przestrzegania wszelkich pozostałych przepisów obowiązującego ustawodawstwa o ochronie danych. Komisja ściśle monitoruje, czy wdrożenie niniejszej dyrektywy nie narusza unijnych przepisów o ochronie danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. w ust. 1 sformułowanie „przy wykorzystaniu środków elektronicznych” zastępuje się sformułowaniem „w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi”.

1. ust. 1 otrzymuje brzmienie:

‘1. Organy sektora publicznego udostępniają swoje dokumenty w ich istniejącym formacie lub języku i tam, gdzie jest to możliwe i właściwe, w technologicznie neutralnym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi. Nie oznacza to zobowiązania ciążącego na organach sektora publicznego do tworzenia, digitalizacji, zmiany na technologicznie neutralny format przeznaczony do odczytu komputerowego lub przystosowywania dokumentów w celu uzyskania zgodności z wnioskiem, nie oznacza też zobowiązania do dostarczania wyciągów z dokumentów, gdy wymagałoby to nieproporcjonalnie dużego wysiłku, wykraczającego poza prostą czynność.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, całkowita kwota pobierana przez organy sektora publicznego ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem.

1. Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, całkowita kwota pobierana przez organy sektora publicznego ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją, udostępnianiem i rozpowszechnianiem.

2. Ustęp 1 nie ma zastosowania do:

2. W wyjątkowych przypadkach, szczególnie w przypadku, gdy znaczna część kosztów operacyjnych organów sektora publicznego związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym jest generowana w związku z wykorzystywaniem ich praw własności intelektualnej, organy sektora publicznego mogą otrzymać zezwolenie na pobieranie opłat przekraczających koszty krańcowe, zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami, o ile leży to w interesie publicznym i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez niezależny organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4, oraz bez uszczerbku dla postanowień ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

a) wyjątkowych przypadków, gdy od organów sektora publicznego wymaga się, by generowały dochód dla pokrycia znacznej części kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym; organy sektora publicznego mogą otrzymać zezwolenie na pobieranie opłat przekraczających koszty krańcowe

‘3. Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2, biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa mogą pobierać opłaty przekraczające koszty krańcowe z tytułu ponownego wykorzystywania posiadanych przez nie dokumentów.”;

b) bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów.

3. Jeśli pobierane są opłaty zgodnie z ust. 2, należy je ustalić w oparciu o obiektywne, przejrzyste i sprawdzalne kryteria. Całkowity dochód z dostarczania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów nie przekracza kosztów zbierania, produkowania, reprodukowania, dostarczania i rozpowszechniania wraz z rozsądnym zyskiem z inwestycji. W odpowiednim przypadku nie przekracza także anonimizacji danych osobowych lub inwestycji w celu udostępnienia danych do ponownego wykorzystania za pomocą środków elektronicznych. Opłaty z ust. 1 i 2 powinny wynikać z kosztów ponoszonych w ciągu właściwego okresu obrachunkowego i być obliczane zgodnie z zasadami rachunkowości stosowanymi w danych organach sektora publicznego.

4. Opłaty z ust. 3 podlegają przeglądowi ze strony niezależnego organu, o którym mowa w art. 4 ust. 4, oraz z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W art. 7 (Przejrzystość) po sformułowaniu „obliczaniu opłat” dodaje się sformułowanie „przewyższających koszty krańcowe”.

(7) W art. 7 (Przejrzystość) zdanie trzecie otrzymuje następujące brzmienie:

„Organ sektora publicznego wskazuje też, jakie czynniki będą brane pod uwagę zgodnie z art. 6 przy obliczaniu opłat za zlecenia nietypowe.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie bez żadnych warunków lub może określić warunki, takie jak podanie źródła, w uzasadnionych przypadkach w ramach licencji. Warunki takie nie mogą powodować niepotrzebnego ograniczenia możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być stosowane w celu ograniczenia konkurencji.

Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie dokumentów bez żadnych warunków lub może określić warunki, takie jak podanie źródła, w uzasadnionych przypadkach w ramach licencji określającej istotne kwestie. Warunki takie udostępnia się przy wykorzystaniu środków elektronicznych i nie mogą one powodować niepotrzebnego ograniczenia możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być stosowane w celu ograniczenia konkurencji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1a) W celu spójnego stosowania niniejszego artykułu Komisja przyjmuje wytyczne dotyczące zalecanych norm oraz otwartych licencji na ponowne wykorzystywanie informacji z sektora publicznego. Wytyczne te będą zawierały specjalną klauzulę o ochronie danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają rozwiązania praktyczne ułatwiające wielojęzyczne poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w internecie i w formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów.

Państwa członkowskie wprowadzają rozwiązania praktyczne ułatwiające poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania w całej Unii, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w technologicznie neutralnych formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z wykazami aktywów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9a) Art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

‘2. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeśli prawo wyłączne jest konieczne do dostarczania usług w interesie publicznym, ważność umów o wyłączności podlega regularnym przeglądom, i, w każdym przypadku, przeglądu dokonuje się co cztery lata. Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy podlegają zasadzie przejrzystości i są publikowane przez dane organy sektora publicznego.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9b) W art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:

‘2a. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeśli przyznane zostało prawo wyłączne w ramach komercyjnego wykorzystywania koniecznego do digitalizacji zasobów kulturowych, komercyjne wykorzystywanie nie może trwać dłużej niż 7 lat. W tym czasie prawo wyłączne nie musi podlegać przeglądowi. Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy muszą być przejrzyste i zostać podane do publicznej wiadomości.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) W art. 11 (Zakaz umów o wyłączności) na końcu ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:

(10) W art. 11 (Zakaz umów o wyłączności) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Istniejące umowy o wyłączności niekwalifikujące się do wyjątku określonego w ust. 2 wygasają wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r. Umowy tego rodzaju dotyczące bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów i niekwalifikujące się do wyjątku określonego w ust. 2 lub ust. 2a wygasają wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku nie później niż 31 grudnia 20XX r. [6 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy ].”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) W art. 13 (Przegląd) datę 1 lipca 2008 r. zastępuje się datą [3 lata po dacie transpozycji] i dodaje się następujący ustęp:

(12) W art. 13 (Przegląd) datę 1 lipca 2008 r. zastępuje się datą [5 lat po wejściu w życie] i dodaje się następujący ustęp:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie przedstawiają Komisji roczne sprawozdanie na temat skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu, o którym mowa w art. 4 ust. 4.

Co trzy lata państwa członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie na temat dostępności informacji sektora publicznego dla ponownego wykorzystywania, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu, o którym mowa w art. 4 ust. 4.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) Polityka otwartego dostępu do danych propagująca szeroką dostępność i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego do celów prywatnych i komercyjnych, przy minimalnych ograniczeniach prawnych, technicznych lub finansowych bądź ich braku, może odegrać ważną rolę w zapoczątkowaniu rozwoju nowych usług opartych o nowatorskie sposoby łączenia i użytkowania takich informacji. Wymaga to jednak równych szans na poziomie unijnym pod kątem możliwości zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów, czego nie można osiągnąć pozostawiając tę kwestię w obszarze zróżnicowanych przepisów i praktyk państw członkowskich lub zainteresowanych organów publicznych.

(2) Polityka otwartego dostępu do danych propagująca szeroką dostępność i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego do celów prywatnych i komercyjnych, przy minimalnych ograniczeniach prawnych, technicznych lub finansowych bądź ich braku, i wspierająca przepływ informacji nie tylko w przypadku podmiotów gospodarczych, lecz także obywateli, jak również swobodę przemieszczania się w Unii, zawsze z poszanowaniem praw podstawowych, może odegrać ważną rolę w zapoczątkowaniu rozwoju nowych usług opartych o nowatorskie sposoby łączenia i użytkowania takich informacji. Wymaga to jednak równych szans na poziomie unijnym pod kątem możliwości zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów, czego nie można osiągnąć pozostawiając tę kwestię w obszarze zróżnicowanych przepisów i praktyk państw członkowskich lub zainteresowanych organów publicznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6) Dyrektywa 2003/98/WE nie zawiera obowiązku zezwolenia na ponowne wykorzystywanie dokumentów. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów publicznych. Jednocześnie dyrektywa odwołuje się do krajowych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z takim prawem dostępu, tak iż wszystkie ogólnodostępne dokumenty mogą być ponownie wykorzystywane. W innych państwach członkowskich związek między tymi dwoma zestawami przepisów jest mniej wyraźny, co jest źródłem niepewności prawa.

(6) Dyrektywa 2003/98/WE nie zawiera ciążącego na państwach członkowskich obowiązku zezwolenia na dostęp do dokumentów sektora publicznego oraz na ich ponowne wykorzystywanie. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów publicznych. Dyrektywa ta ujednolica jedynie warunki udostępniania dokumentów przeznaczonych do ponownego wykorzystywania. Jednocześnie dyrektywa odwołuje się do krajowych przepisów dotyczących dostępu do dokumentów. Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z takim prawem dostępu, podczas gdy inne państwa członkowskie rozdzieliły w świetle prawa prawo do ponownego wykorzystywania i przepisy krajowe dotyczące dostępu do informacji lub przepisy dotyczące prawa do informacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6a) Systemy dostępu do dokumentów sektora publicznego obowiązujące w państwach członkowskich opierają się na przejrzystości i prawie do informacji. W niektórych przypadkach prawo to jest jednak ograniczone, na przykład przysługuje podmiotom, które są szczególnie zainteresowane dostępem do tych dokumentów, lub w przypadkach, w których dokumenty zawierają informacje szczególnie chronione, na przykład dotyczące bezpieczeństwa krajowego lub publicznego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6b) Dyrektywa 2003/98/WE nie uzasadnia obowiązku państw członkowskich digitalizacji dostępnych materiałów analogowych lub ich zmiany do technologicznie neutralnego formatu przeznaczonego do odczytu komputerowego. Organy sektora publicznego mogą same decydować o tym, które dane, kiedy i na jakich warunkach zostaną zdigitalizowane.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6c) Dyrektywę 2003/98/WE stosuje się do takich dokumentów, których dostarczanie jest działalnością leżącą w zakresie zadań publicznych zainteresowanych organów sektora publicznego określonych prawem lub innymi wiążącymi regułami w danym państwie członkowskim. Należy umożliwić definiowanie takich zadań publicznych dla poszczególnych organów ogółem albo w zależności od przypadku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna nałożyć na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich ogólnodostępnych dokumentów. Ze względu na fakt, iż stanowi to ograniczenie praw własności intelektualnej twórców dokumentów, zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

(7) Dyrektywa 2003/98/WE wprowadza ograniczenie praw własności intelektualnej twórców dokumentów. Z tego względu zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7a) Dokumenty, w przypadku których wygasły prawa majątkowe i które w związku z tym wchodzą w zakres domeny publicznej, stanowią bardzo ważną część zbiorów bibliotek, archiwów oraz muzeów i w pierwszym rzędzie są przedmiotem przedsięwzięć w dziedzinie digitalizacji; należy zatem dopilnować, aby taka digitalizacja nie prowadziła do zmiany ich statusu prawnego. Należy zapewnić dostęp do tych danych i możliwość ich ponownego wykorzystywania, tak aby przestrzegać podstawowego prawa dostępu do kultury, informacji i edukacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9a) Wyszukiwanie, digitalizacja i prezentacja dóbr kultury to istotne wyzwania w kontekście zapewnienia dostępu do kultury, informacji i edukacji dla wszystkich. Należy zatem optować za rozsądnym korzystaniem z dóbr kultury, które ułatwia obywatelom dostęp do dziedzictwa kulturowego, z uwzględnieniem tego, że dobra kultury nie są takimi samymi dobrami ekonomicznymi jak inne oraz że muszą być chronione przed nadmierną komercjalizacją. Instytucje kulturalne objęte zakresem niniejszej dyrektywy powinny być wspierane przez władze publiczne poprzez udostępnianie funduszy publicznych na digitalizację i rozpowszechnianie danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Zakres stosowania dyrektywy zostaje rozszerzony na biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa. Dyrektywa nie ma zastosowania do innych instytucji kulturalnych, takich jak opery, balety lub teatry, oraz nie ma również zastosowania do archiwów stanowiących część takich instytucji.

(10) Zakres stosowania dyrektywy zostaje rozszerzony na biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa, przy czym zachęca się do wirtualizacji obiektów zabytkowych, aby ułatwić dostęp do tego rodzaju informacji. Dyrektywa nie ma zastosowania do instytucji badawczych i edukacyjnych, ani do innych instytucji kulturalnych, takich jak opery, balety lub teatry, oraz nie ma również zastosowania do archiwów stanowiących część takich instytucji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10a) Zważywszy na to, że ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów ma istotny potencjał społeczny i gospodarczy, który może być wykorzystany przez branżę kultury i branżę twórczą, jak również społeczeństwo dzięki zwiększeniu zbiorów Europeany, należy promować postępującą digitalizację zbiorów europejskiego dziedzictwa kulturowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10b) Niektóre dane osobowe zawarte w materiałach archiwalnych, których dotyczy zakaz wszelkiej dyskryminacji, należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy 2003/98/WE lub – jeżeli w obowiązującym prawie nakłada się obowiązek udostępniania tych materiałów – poddać anonimizacji bądź utajnić dane dotyczące osób przed jakimkolwiek wykorzystaniem.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10c) W kontekście udostępniania, digitalizacji i prezentacji zasobów kulturowych funkcjonują liczne formy współpracy pomiędzy bibliotekami (w tym bibliotekami uniwersyteckimi), muzeami, archiwami i partnerami prywatnymi, w ramach których organy sektora publicznego przyznają współpracującym partnerom wyłączne prawa dostępu i prawa do wykorzystywania komercyjnego. Praktyka pokazuje, że tego rodzaju partnerstwa publiczno-prywatne mogą umożliwić rozsądne wykorzystywanie zasobów kulturowych oraz jednocześnie przyspieszyć udostępnianie dziedzictwa kulturowego na rzecz obywateli. Z tego względu dyrektywa 2003/98/WE nie powinna przewidywać wyłączenia umów o wyłączności. Poza tym instytucje kulturalne powinny mieć możliwość samodzielnego wyboru partnerów, z którymi chcą współpracować, pod warunkiem że przestrzegają zasady przejrzystości i niedyskryminacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10d) Z zakresu stosowania dyrektywy 2003/98/WE należy wyłączyć dane przechowywane przez instytucje edukacyjne i badawcze.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10e) Z zakresu stosowania dyrektywy 2003/98/WE należy również wyłączyć radiofonię i telewizję publiczną.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu technologicznie neutralnych formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem, z wyjątkiem indywidualnych przypadków uzasadnionych obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami. Należy zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które pokrywają znaczą część swoich kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i mieszczą się w odnośnych limitach, powinien spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów.

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją, udostępnianiem i rozpowszechnianiem, z wyjątkiem indywidualnych przypadków uzasadnionych obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami. Należy zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które pokrywają znaczą część swoich kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony niezależnych organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, szczególnie te przysługujące osobom prywatnym w dziedzinie ochrony danych, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony niezależnych organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Państwa członkowskie mają obowiązek przekazania tego zadania odpowiedniemu organowi. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15) Z uwagi na to, że cel dyrektywy, tj. umożliwienie tworzenia dostępnych w całej Unii produktów i usług informacyjnych w oparciu o dokumenty sektora publicznego, zapewnianie skutecznego transgranicznego użytkowania dokumentów sektora publicznego przez przedsiębiorstwa prywatne dla potrzeb produktów i usług informacyjnych o wartości dodanej oraz ograniczenie zakłóceń konkurencji na rynku unijnym, nie może być wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, a tym samym, ze względu na swoisty paneuropejski zakres proponowanego działania, cel ten można łatwiej zrealizować na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki w oparciu o zasadę pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadami proporcjonalności określonymi w tym samym artykule, dyrektywa nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

(15) Z uwagi na to, że cel dyrektywy, tj. umożliwienie tworzenia dostępnych w całej Unii produktów i usług informacyjnych w oparciu o dokumenty sektora publicznego, zapewnianie skutecznego transgranicznego użytkowania dokumentów sektora publicznego, z jednej strony przez przedsiębiorstwa prywatne dla potrzeb produktów i usług informacyjnych o wartości dodanej, z drugiej zaś – przez obywateli w celu ułatwiania swobodnego przepływu informacji i procesów komunikacyjnych, nie może być wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, a tym samym, ze względu na swoisty paneuropejski zakres proponowanego działania, cel ten można łatwiej zrealizować na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki w oparciu o zasadę pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadami proporcjonalności określonymi w tym samym artykule, dyrektywa nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18) Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy przy wdrażaniu dyrektywy w sposób spójny poprzez wydanie wytycznych, szczególnie w sprawie opłat i obliczania kosztów, zalecanych warunków licencji oraz formatów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami.

(18) Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy przy wdrażaniu dyrektywy w sposób spójny poprzez wydanie propozycji i wytycznych, szczególnie w sprawie opłat i obliczania kosztów, zalecanych warunków licencji oraz formatów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6) »przeznaczone do odczytu komputerowego« oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób odpowiedni do wiarygodnego rozpoznawania przez aplikacje komputerowe poszczególnych stwierdzeń faktów i ich wewnętrznej struktury.”.

(6) „przeznaczone do odczytu komputerowego” oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób umożliwiający technologicznie neutralne pozyskiwanie poszczególnych istotnych danych za pomocą aplikacji komputerowych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1) Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, państwa członkowskie zapewniają możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów, o których mowa w art. 1, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.

(1) Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, państwa członkowskie zapewniają możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów organów sektora publicznego, o których mowa w art. 1, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV, pod warunkiem że chodzi o dokumenty, które są dostępne zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich przepisami dotyczącymi dostępu do informacji sektora publicznego. Tego rodzaju dokumenty są rozpowszechniane, w miarę możliwości, w technologicznie neutralnym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) W przypadku dokumentów, do których prawa własności intelektualnej posiadają biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa, państwa członkowskie zapewniają, w sytuacji gdy dozwolone jest ponowne wykorzystywanie dokumentów, możliwość ponownego wykorzystywania takich dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.”.

(2) W przypadku dokumentów, do których prawa własności intelektualnej posiadają biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa, państwa członkowskie zapewniają, w sytuacji gdy dozwolone jest ponowne wykorzystywanie dokumentów, możliwość ponownego wykorzystywania takich dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV, pod warunkiem że chodzi o dokumenty, które są dostępne zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich przepisami dotyczącymi dostępu do informacji sektora publicznego. Tego rodzaju dokumenty są rozpowszechniane, w miarę możliwości, w technologicznie neutralnym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) na końcu ust. 4 dodaje się tekst w brzmieniu:

(2) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez niezależny organ posiadający specjalne uprawnienia regulacyjne w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, którego decyzje są wiążące dla danego organu sektora publicznego.”.

„4. Każda decyzja negatywna zawiera odniesienie do środków odwoławczych na wypadek, gdyby wnioskodawca chciał odwołać się od decyzji. Środki odwoławcze obejmują odniesienie do możliwości przeglądu przez organ w państwach członkowskich.”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. w ust. 1 sformułowanie „przy wykorzystaniu środków elektronicznych” zastępuje się sformułowaniem „w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi”.

1. ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Organy sektora publicznego udostępniają swoje dokumenty w ich istniejącym formacie lub języku i tam, gdzie jest to możliwe i właściwe, w technologicznie neutralnym formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi. Nie oznacza to zobowiązania ciążącego na organach sektora publicznego do tworzenia, digitalizacji, zmiany na technologicznie neutralny format przeznaczony do odczytu komputerowego lub przystosowywania dokumentów w celu uzyskania zgodności z wnioskiem, nie oznacza też zobowiązania do dostarczania wyciągów z dokumentów, gdy wymagałoby to nieproporcjonalnie dużego wysiłku, wykraczającego poza prostą czynność.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1) Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, całkowita kwota pobierana przez organy sektora publicznego ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem.

(1) Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, całkowita kwota pobierana przez organy sektora publicznego ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją, udostępnianiem i rozpowszechnianiem.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) W wyjątkowych przypadkach, szczególnie w przypadku, gdy znaczna część kosztów operacyjnych organów sektora publicznego związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym jest generowana w związku z wykorzystywaniem ich praw własności intelektualnej, organy sektora publicznego mogą otrzymać zezwolenie na pobieranie opłat przekraczających koszty krańcowe, zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami, o ile leży to w interesie publicznym i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez niezależny organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4, oraz bez uszczerbku dla postanowień ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

(2) Ustęp 1 nie ma zastosowania do:

a) wyjątkowych przypadków, w których organy sektora publicznego muszą osiągnąć zysk, aby pokryć większość swoich kosztów związanych z wykonaniem swojego zadania publicznego;

b) bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3) Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2, biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa mogą pobierać opłaty przekraczające koszty krańcowe z tytułu ponownego wykorzystywania posiadanych przez nie dokumentów.”;

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2) istniejący tekst art. 6 otrzymuje oznaczenie ust. 4;

(2) istniejący tekst art. 6 otrzymuje oznaczenie ust. 4 oraz następujące brzmienie:

„4. Jeśli pobierane są opłaty zgodnie z ust. 2, ich łączną wysokość należy ustalić w oparciu o obiektywne, przejrzyste i zmienne kryteria, a całkowity dochód z dostarczania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie tych dokumentów nie może przekraczać kosztów zbierania, produkowania, reprodukowania, udostępniania i rozpowszechniania, ale powinien umożliwiać zwrot z inwestycji zgodnie z zadaniami realizowanymi przez organy i instytucje sektora publicznego. W przypadku projektów, których cele mają charakter wyłącznie komercyjny, dochód z tych opłat powinien być inwestowany zgodnie z obiektywnymi i przejrzystymi kryteriami, których nie stosuje się ze szkodą dla interesu ogólnego. Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być ustalane w oparciu o koszty ponoszone w ciągu właściwego okresu obrachunkowego i być obliczane zgodnie z zasadami rachunkowości mającymi zastosowanie do danych organów sektora publicznego.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a. dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Państwa członkowskie mają obowiązek wyznaczyć odpowiedni i fachowy organ, który będzie odpowiadał za kontrolowanie spełnienia wymienionych w ust. 4 kryteriów obliczania opłat.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„Ciężar dowodu w kwestii wykazania zgodności opłat z niniejszym artykułem spoczywa na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty z tytułu ponownego wykorzystywania.”.

skreślony

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W art. 7 (Przejrzystość) po sformułowaniu „obliczaniu opłat” dodaje się sformułowanie „przewyższających koszty krańcowe”.

(7) W art. 7 (Przejrzystość) zdanie trzecie otrzymuje następujące brzmienie:

„Organ sektora publicznego wskazuje też, jakie czynniki będą brane pod uwagę zgodnie z art. 6 przy obliczaniu opłat.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie bez żadnych warunków lub może określić warunki, takie jak podanie źródła, w uzasadnionych przypadkach w ramach licencji. Warunki takie nie mogą powodować niepotrzebnego ograniczenia możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być stosowane w celu ograniczenia konkurencji.”.

Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie dokumentów bez żadnych warunków lub może określić warunki, w uzasadnionych przypadkach w ramach licencji określającej istotne kwestie. Warunki te nie ograniczają niepotrzebnie możliwości ponownego wykorzystywania i nie mogą być wykorzystywane do ograniczania konkurencji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają rozwiązania praktyczne ułatwiające wielojęzyczne poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w internecie i w formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów.”.

Państwa członkowskie wprowadzają rozwiązania praktyczne ułatwiające poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania w całej Unii, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w technologicznie neutralnych formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z wykazami aktywów.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9a) W art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeśli prawo wyłączne jest konieczne do dostarczania usług w interesie publicznym, ważność umów o wyłączności podlega regularnym przeglądom, i, w każdym przypadku, przeglądu dokonuje się co cztery lata. Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy podlegają zasadzie przejrzystości i są publikowane przez dane organy sektora publicznego.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9b) W art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeśli przyznane zostało prawo wyłączne w ramach komercyjnego wykorzystywania koniecznego do digitalizacji zasobów kulturowych, komercyjne wykorzystywanie nie może trwać dłużej niż 7 lat. W tym czasie prawo wyłączne nie musi podlegać przeglądowi. Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy są przejrzyste i podane do publicznej wiadomości.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) W art. 11 (Zakaz umów o wyłączności) na końcu ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:

(10) Artykuł 11 (Zakaz umów o wyłączności) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„Umowy tego rodzaju dotyczące instytucji kulturalnych i bibliotek uniwersyteckich wygasają jednak wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku nie później niż 31 grudnia 20XX r. [6 lat po wejściu dyrektywy w życie].”.

„3. Istniejące umowy o wyłączności niekwalifikujące się do wyjątku określonego w ust. 2 wygasają wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r. „Umowy tego rodzaju dotyczące bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, które nie kwalifikują się do wyjątku określonego w ust. 2 lub 2a, wygasają wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku nie później niż 31 grudnia 20XX r. [6 lat po wejściu dyrektywy w życie].”.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) W art. 13 (Przegląd) datę 1 lipca 2008 r. zastępuje się datą [3 lata po dacie transpozycji] i dodaje się następujący ustęp:

(12) (12) W art. 13 ust. 1 (Przegląd) datę 1 lipca 2008 r. zastępuje się datą [5 lat po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy] i dodaje się następujący ustęp:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„Państwa członkowskie przedstawiają Komisji roczne sprawozdanie na temat skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu, o którym mowa w art. 4 ust. 4.”.

(2a) Państwa członkowskie przedstawiają Komisji co dwa lata sprawozdanie na temat skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu, o którym mowa w art. 4 ust. 4.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna nałożyć na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich ogólnodostępnych dokumentów. Ze względu na fakt, iż stanowi to ograniczenie praw własności intelektualnej twórców dokumentów, zakres takiego związku pomiędzy prawem dostępu a prawem do użytkowania powinien zostać ograniczony do tego, co jest absolutnie niezbędne dla osiągnięcia celów wprowadzenia takiego obowiązku. W tym kontekście, biorąc pod uwagę ustawodawstwo Unii i państw członkowskich oraz zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), dokumenty, do których prawa własności intelektualnej posiadają osoby trzecie, powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku, gdy pierwotnym posiadaczem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

(7) W związku z powyższym dyrektywa 2003/98/WE powinna nałożyć na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich ogólnodostępnych dokumentów. Obowiązek ten nie dotyczy dokumentów, które nie są dostępne zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich zasadami dostępu, a także wyłączeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7a) Z uwagi na prawo Unii i państw członkowskich oraz na zobowiązania międzynarodowe Unii, szczególnie wynikające z Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienia TRIPS), dokumenty, w odniesieniu do których osoby trzecie mają prawa własności intelektualnej, powinny zostać wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku gdy pierwotnym właścicielem dokumentu będącego w posiadaniu bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich), muzeów i archiwów, który wciąż podlega ochronie praw własności intelektualnej, była osoba trzecia, dokument taki powinien być uznawany do celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej nadal posiada osoba trzecia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Zakres stosowania dyrektywy zostaje rozszerzony na biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa. Dyrektywa nie ma zastosowania do innych instytucji kulturalnych, takich jak opery, balety lub teatry, oraz nie ma również zastosowania do archiwów stanowiących część takich instytucji.

(10) Zakres stosowania dyrektywy zostaje rozszerzony na biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa. Dyrektywa nie ma zastosowania do innych instytucji kulturalnych, takich jak opery, balety lub teatry, oraz nie ma również zastosowania do archiwów stanowiących część takich instytucji, ani też do nadawców publicznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

(11) Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty przy wykorzystaniu technologicznie neutralnych formatów przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, tam gdzie to możliwe i właściwe, w formacie zapewniającym interoperacyjność, np. poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i rozpowszechnianiem, z wyjątkiem indywidualnych przypadków uzasadnionych obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami. Należy zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które pokrywają znaczą część swoich kosztów operacyjnych związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i mieszczą się w odnośnych limitach, powinien spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów.

(12) W przypadku gdy za ponowne wykorzystywanie dokumentów pobierane są opłaty, są one ustalane na podstawie obiektywnych, przejrzystych i możliwych do sprawdzenia kryteriów, które zapewniają równe traktowanie. Powinny one z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukcją i udostępnianiem. Jednak fakt, że niektóre organy sektora publicznego mogą generować dochody w celu pokrycia znaczej części swoich kosztów związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym z dochodów uzyskanych z tytułu przysługujących im praw własności intelektualnej. Organy te, a także biblioteki, muzea i archiwa powinny mieć możliwość pobierania opłat przewyższających koszty krańcowe reprodukcji i udostępniania, pozwalających na rozsądny zysk z inwestycji. Opłaty te powinny być określane na podstawie obiektywnych, przejrzystych i możliwych do sprawdzenia kryteriów, które zapewniają równe traktowanie. Ciężar dowodu w kwestii wykazania, iż opłaty odzwierciedlają koszty i mieszczą się w odnośnych limitach, powinien spoczywać na organie sektora publicznego, który pobiera opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w miarę możliwości, określać warunki, jakie powinien spełnić ponowny użytkownik, takie jak obowiązek podania źródła. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku ograniczać ponowne wykorzystywanie w możliwie najmniejszym stopniu. Istotną rolę mogą tu odegrać również otwarte licencje dostępne w internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych, i które wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji organów rządowych i samorządowych.

(13) W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w miarę możliwości, określać warunki, jakie powinien spełnić ponowny użytkownik, takie jak obowiązek podania źródła. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku ograniczać ponowne wykorzystywanie w możliwie najmniejszym stopniu. Istotną rolę powinny tu odegrać również otwarte licencje dostępne w internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych, i które wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji organów rządowych i samorządowych, a wydawanie zezwoleń dotyczących metadanych SIP powinno odbywać się zgodnie z normami wydawania zezwoleń ustanowionymi np. przez europejską bibliotekę cyfrową (Europeana).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony niezależnych organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(14) Prawidłowe wdrożenie niektórych elementów niniejszej dyrektywy, takich jak środki odwoławcze, zgodność z zasadami naliczania opłat i obowiązki sprawozdawcze, wymaga nadzoru ze strony organów do spraw ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Państwa członkowskie określają właściwe organy do spraw nadzoru ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17) Należy zadbać o to, by państwa członkowskie (zob. motyw 19) informowały Komisję o skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac niezależnego organu. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

(17) Należy zadbać o to, by państwa członkowskie (zob. motyw 19) informowały Komisję o skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunków ich udostępniania oraz prac organu właściwego w sprawach nadzoru nad ponownym wykorzystywaniem informacji sektora publicznego.. W celu zapewnienia spójności podejść na poziomie unijnym należy propagować koordynację pomiędzy niezależnymi organami, szczególnie poprzez wymianę informacji na temat najlepszych praktyk i polityki w zakresie ponownego wykorzystywania danych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1a) ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) dokumentów, do których prawa własności intelektualnej należą do osób trzecich, w tym dokumentów przechowywanych przez bibliotekę uniwersytecką, do których uniwersytet posiada prawa własności intelektualnej;”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„e) dokumentów będących w posiadaniu instytucji edukacyjnych i badawczych, takich jednostki badawcze, włączając, jeśli to ich dotyczy, organizacje ustanowione w celu przekazywania wyników badań, szkoły i uniwersytety (z wyłączeniem bibliotek uniwersyteckich w zakresie dokumentów innych niż dokumenty badawcze chronione przez prawa własności intelektualnej osób trzecich); oraz”;

„e) dokumentów będących w posiadaniu instytucji edukacyjnych i badawczych, włączając organizacje ustanowione w celu przekazywania wyników badań, szkoły i uniwersytety (z wyłączeniem bibliotek uniwersyteckich w zakresie dokumentów innych niż dokumenty badawcze chronione przez prawa własności intelektualnej osób trzecich); oraz”;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3a) w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:

„fa) dokumenty, które zgodnie z prawem państw członkowskich, nie są dostępne z powodu ochrony danych osobowych.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„6. »przeznaczone do odczytu komputerowego« oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób odpowiedni do wiarygodnego rozpoznawania przez aplikacje komputerowe poszczególnych stwierdzeń faktów i ich wewnętrznej struktury.”.

„6. »przeznaczone do odczytu komputerowego« oznacza, iż dokumenty cyfrowe są ustrukturyzowane w sposób umożliwiający technologicznie neutralne, wiarygodne rozpoznawanie przez aplikacje komputerowe istotnych danych i ich pozyskiwanie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2) na końcu ust. 4 dodaje się tekst w brzmieniu:

2) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez niezależny organ posiadający specjalne uprawnienia regulacyjne w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, którego decyzje są wiążące dla danego organu sektora publicznego.”.

„4. Każda decyzja o ponownym wykorzystaniu zawiera odniesienie do środków odwoławczych na wypadek, gdyby wnioskodawca chciał odwołać się od decyzji. Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez bezstronny organ odwoławczy, taki jak krajowy organ ochrony konkurencji, krajowy organ dostępu do dokumentów lub krajowy organ sądowy, który ma uprawnienia w zakresie badania skarg dotyczących ponownego wykorzystywania dokumentów z sektora publicznego i którego decyzje muszą zostać uznane za wiążące przez dany organ sektora publicznego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. W wyjątkowych przypadkach, szczególnie w przypadku, gdy znaczna część kosztów operacyjnych organów sektora publicznego związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym jest generowana w związku z wykorzystywaniem ich praw własności intelektualnej, organy sektora publicznego mogą otrzymać zezwolenie na pobieranie opłat przekraczających koszty krańcowe, zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami, o ile leży to w interesie publicznym i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez niezależny organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4, oraz bez uszczerbku dla postanowień ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

2. W przypadku gdy organy sektora publicznego generują dochody w związku z wykorzystywaniem ich praw własności intelektualnej w celu pokrycia znacznej części swoich kosztów związanych z wykonywaniem zadań będących w interesie publicznym lub szczególnej działalności o ile jest związana z zadaniami publicznymi i stanowi znaczną część tych zadań, organy sektora publicznego mogą otrzymać zezwolenie na pobieranie opłat przekraczających koszty krańcowe.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2, biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea i archiwa mogą pobierać opłaty przekraczające koszty krańcowe z tytułu ponownego wykorzystywania posiadanych przez nie dokumentów.”;

3. Niezależnie od postanowień ust. 1, biblioteki (w tym biblioteki uniwersyteckie), muzea, archiwa oraz organy sektora publicznego realizujące podobne do wcześniej wspomnianych cele mogą pobierać opłaty przekraczające koszty krańcowe z tytułu ponownego wykorzystywania posiadanych przez nie dokumentów zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i możliwymi do sprawdzenia kryteriami i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez organ, o którym mowa w art. 4 ust. 4.”

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają rozwiązania praktyczne ułatwiające wielojęzyczne poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w internecie i w formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów.”.

Państwa członkowskie przyjmują rozwiązania praktyczne ułatwiające wielojęzyczne poszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takich jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne najlepiej w internecie i w formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego i technologicznie neutralnych, oraz portale połączone z zdecentralizowanymi wykazami aktywów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

10. W art. 11 (Zakaz umów o wyłączności) na końcu ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:

10. Artykuł 11 (Zakaz umów o wyłączności) otrzymuje brzmienie:

(1) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Niezależnie od przepisów ust. 1, jeśli do dostarczania usługi w interesie publicznym, takiej jak digitalizacja, konieczne jest prawo wyłączne, ważność przyczyny uzasadniającej przyznanie takiego prawa wyłącznego podlega regularnym przeglądom, a w każdym przypadku przeglądu dokonuje się co trzy lata. Umowy o wyłączności zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy są przejrzyste i zostają podane do publicznej wiadomości. Jeżeli istnieje prawo wyłączne odnoszące się do preferencyjnego komercyjnego użytkowania niezbędnego do digitalizacji zasobów kulturowych, w ramach tego porozumienia organ sektora publicznego otrzymuje egzemplarz zdigitalizowanych zasobów kulturowych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1a) na końcu ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Umowy tego rodzaju dotyczące instytucji kulturalnych i bibliotek uniwersyteckich wygasają jednak wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku nie później niż 31 grudnia 20XX r. [6 lat po wejściu dyrektywy w życie].”.

„Umowy tego rodzaju dotyczące archiwów, muzeów i bibliotek (w tym bibliotek uniwersyteckich) wygasają jednak wraz z zakończeniem kontraktu, a w każdym przypadku nie później niż 31 grudnia 20XX r. [10 lat po wejściu dyrektywy w życie].”