Dokument z posiedzenia
19.4.2013
***I
SPRAWOZDANIE
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
( COM(2011)0290 – C7‑0135/2011 – 2011/0138(COD) )
Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Sprawozdawca: Agustín Díaz de Mera García Consuegra
PR_COD_1amCom
Objaśnienie używanych znaków |
* Procedura konsultacji *** Procedura zgody ***I Zwykła procedura ustawodawcza (pierwsze czytanie) ***II Zwykła procedura ustawodawcza (drugie czytanie) ***III Zwykła procedura ustawodawcza (trzecie czytanie)
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu.) |
Poprawki do projektu aktu |
W poprawkach Parlamentu zmiany do projektu aktu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą. Oznakowanie zwykłą kursywą jest wskazówką dla służb technicznych dotyczącą propozycji korekty elementów projektu aktu w celu ustalenia tekstu końcowego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub pominiętych w danej wersji językowej). Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.
W poprawkach do aktów istniejących trzecia i czwarta linijka w nagłówku poprawki w projekcie aktu zawiera, odpowiednio, odniesienie do istniejącego aktu i postanowienia tego aktu, które ulega zmianie. Fragmenty przepisu aktu istniejącego, do którego Parlament wprowadza zmiany, a który nie został zmieniony w projekcie aktu, zaznacza się wytłuszczonym drukiem. Ewentualne skreślenia w obrębie takich fragmentów zaznaczane są w sposób następujący: [...].
|
SPIS TREŚCI
Strona
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO 5
UZASADNIENIE 18
OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych 22
PROCEDURA 28
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
( COM(2011)0290 – C7‑0135/2011 – 2011/0138(COD) )
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
Parlament Europejski,
– uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie ( COM(2011)0290 ),
– uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7–0135/2011),
– uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając art.55 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych ( A7–0139/2013 ),
1. przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;
2. zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;
3. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.
Poprawka 1
-
POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO[1]*
do wniosku Komisji
---------------------------------------------------------
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[2],
a także mając na uwadze, co następuje:
▌
(3a) Pełna wzajemność wizowa jest celem, do którego Unia powinna dążyć w sposób proaktywny w swoich stosunkach z państwami trzecimi, tym samym przyczyniając się do zwiększenia wiarygodności i spójności unijnej polityki zewnętrznej na szczeblu międzynarodowym.
(3b) Po otrzymaniu powiadomienia od państwa członkowskiego o tym, że państwo trzecie wymienione w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2011 postanowiło wprowadzić obowiązek wizowy wobec obywateli tego państwa członkowskiego, wszystkie państwa członkowskie powinny wspólnie zareagować, a tym samym zareagować na sytuację, która wpływa na Unię jako całość i polega na niejednolitym traktowaniu jej obywateli.
(3c) W niniejszym rozporządzeniu należy stworzyć mechanizm, który pozwoli tymczasowo zawiesić zwolnienie z obowiązku wizowego obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 w sytuacji nadzwyczajnej, w której trzeba pilnie zareagować, aby zaradzić trudnościom jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby, z uwzględnieniem ogólnego wpływu tej nadzwyczajnej sytuacji na całą Unię.
(3d) Znaczny i nagły wzrost oznacza, że przekroczony został próg 50 procent. Wzrost ten może być jednak niższy, jeżeli Komisja uzna to za zasadne w konkretnym przypadku zgłoszonym przez państwo członkowskie w obliczu presji.
(3e) Niski odsetek uznawalności wniosków azylowych oznacza, że odsetek uznawalności wynosi mniej niż 3 procent. Wskaźnik ten może być jednak wyższy, jeżeli Komisja uzna to za zasadne w konkretnym przypadku zgłoszonym przez państwo członkowskie w obliczu presji.
(3f) Należy zapobiegać i przeciwdziałać wszelkim nadużyciom, które mogą wyniknąć z udzielenia zgody na bezwizowy przyjazd na krótki okres obywatelom konkretnego państwa trzeciego, jeżeli stanowią oni zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego państw członkowskich.
(3g) Aby zapewnić przejrzysty i skuteczny mechanizm zawieszenia obowiązku wizowego wobec obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 lub zwolnienia ich z obowiązku wizowego – czy to na zasadzie wzajemności, czy też w przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej – należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w celu zmiany załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 w odniesieniu do kraju trzeciego, wobec którego tymczasowo przywrócono obowiązek wizowy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne terminowe i odpowiednie przekazywanie stosowanych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W wyjątkowych przypadkach związanych z sytuacją nadzwyczajną, w której trzeba pilnie zareagować w celu zaradzenia trudnościom jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby, Komisja jest uprawniona do przyjmowania w trybie pilnym aktów delegowanych w celu zmiany załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 w odniesieniu do kraju trzeciego, wobec którego tymczasowo przywrócono obowiązek wizowy.
▌
(6) Ponieważ przepisy wizowe mające zastosowanie do uchodźców i bezpaństwowców, wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1932/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 539/2001, nie mają zastosowania do tych osób w trakcie ich pobytu na terytorium Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, należy wyjaśnić kwestię obowiązku wizowego odnoszącego się do niektórych uchodźców i bezpaństwowców przebywających w Zjednoczonym Królestwie lub w Irlandii. Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawiać państwom członkowskim swobodę podejmowania decyzji o o nałożeniu obowiązku wizowego na tę kategorię osób lub o zwolnieniu ich z obowiązku wizowego zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami tych państw. Takie decyzje krajowe powinny być notyfikowane Komisji.
▌
(8) Niniejsze rozporządzenie powinno stanowić podstawę prawną do stosowania obowiązku wizowego lub zwolnienia z obowiązku wizowego posiadaczy dokumentów podróży wydanych przez niektóre podmioty podlegające prawu międzynarodowemu, które nie są międzynarodowymi organizacjami międzyrządowymi.
(8a) Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 nie narusza przepisów umów międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę Europejską przed wejściem w życie tego rozporządzenia, które powodują konieczność zastosowania odstępstwa od wspólnych przepisów wizowych, przy jednoczesnym uwzględnieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
(9) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, określonego w załączniku A do decyzji Rady 1999/435/WE[3] z dnia 20 maja 1999 r. dotyczącej definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z przepisów i dla każdej z decyzji składających się na dorobek Schengen.
(10) W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[4], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy[5].
(11) W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[6], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[7].
(12) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen − w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[8] − wchodzących w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji ▌1999/437/WE interpretowanym w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE[9]▌.
(13) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[10]. Zjednoczone Królestwo nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani nie ma ono do niego zastosowania.
(14) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[11]. Irlandia nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani nie ma ono do niej zastosowania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 539/2001 wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1. w art. 1 wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
▌
aa) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Jeżeli państwo trzecie wymienione w załączniku II wprowadza, ponownie wprowadza lub utrzymuje obowiązek wizowy wobec obywateli jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby, zastosowanie mają następujące przepisy:
a) W terminie (30) dni od wprowadzenia obowiązku wizowego w życie przez państwo trzecie lub jeżeli obowiązek ten jest utrzymywany – w terminie (30) dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dane państwo(-a) członkowskie powiadamia(-ją) o tym na piśmie Parlament Europejski, Radę i Komisję.
Powiadomienie to:
(i) zawiera datę wprowadzenia środka w życie oraz informacje o rodzaju odnośnych dokumentów podróży i wiz;
(ii) zawiera szczegółowy opis wstępnych środków, które dane państwo(-a) członkowskie zastosowało(-ły) w celu zapewnienia ruchu bezwizowego z danym państwem trzecim, oraz wszelkie istotne informacje.
Informacja o tym powiadomieniu zostaje niezwłocznie opublikowana przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C wraz z informacją o dacie wprowadzenia obowiązku wizowego oraz o rodzaju odnośnych dokumentów podróży i wiz.
Jeżeli dane państwo trzecie postanowi znieść obowiązek wizowy, powiadomienia nie przekazuje się lub wycofuje się je.
b) Natychmiast po opublikowaniu powiadomienia Komisja – w porozumieniu z danym państwem członkowskim – podejmuje wobec władz danego państwa trzeciego kroki w celu przywrócenia lub wprowadzenia ruchu bezwizowego i niezwłocznie informuje o tych krokach Parlament Europejski i Radę.
c) Jeżeli w terminie (90) dni od dnia publikacji powiadomienia(-mień), mimo wszelkich kroków podjętych zgodnie z lit. b), zwłaszcza kroków politycznych, gospodarczych i handlowych, państwo trzecie nie zniesie obowiązku wizowego, dane państwo(-wa) członkowskie może (mogą) wystąpić do Komisji z wnioskiem, aby zaproponowała zawieszenie zwolnienia obywateli danego państwa trzeciego z obowiązku wizowego.
Jeżeli państwo członkowskie wystąpi z takim wnioskiem, informuje o tym Parlament Europejski i Radę.
d) Komisja, rozważając dalsze kroki, uwzględnia efekty środków zastosowanych przez dane państwo członkowskie, kroki podjęte zgodnie z lit. b) w celu przywrócenia lub wprowadzenia ruchu bezwizowego oraz wpływ zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego na stosunki zewnętrzne Unii i jej państw członkowskich z danym państwem trzecim.
e) Jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia publikacji powiadomienia dane państwo trzecie nie zniesie obowiązku wizowego, Komisja, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
(i) może przyjąć, zgodnie z art. 4a i 4b, akt delegowany zmieniający załącznik II i zawieszający zwolnienie obywateli danego państwa trzeciego z obowiązku wizowego na okres (12) miesięcy; lub
(ii) przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające sytuację i wyjaśniające, dlaczego nie proponuje zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego. W sprawozdaniu tym uwzględnia się wszelkie stosowne czynniki, takie jak efekty środków zastosowanych przez dane państwo członkowskie, kroki podjęte zgodnie z lit. b) w celu przywrócenia lub wprowadzenia ruchu bezwizowego oraz wpływ zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego na stosunki zewnętrzne Unii i jej państw członkowskich z danym państwem trzecim.
f) Jeżeli w terminie 24 miesięcy od dnia publikacji powiadomienia dane państwo trzecie nie zniesie obowiązku wizowego, Komisja zgodnie z art. 4a i 4b przyjmuje akt delegowany zmieniający załącznik II i zawieszający – na okres 12 miesięcy – zwolnienie obywateli danego państwa trzeciego z obowiązku wizowego.
g) Jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia, gdy skuteczny stał się akt delegowany, o którym mowa w lit. e) pkt (i) lub lit. f), dane państwo trzecie nie zniesie obowiązku wizowego, Komisja może przedłożyć wniosek ustawodawczy – do przyjęcia w zwykłej procedurze ustawodawczej – w celu przeniesienia nazwy danego państwa trzeciego z załącznika II do załącznika I.
h) Procedury, o których mowa w lit. e), f) i g), nie wykluczają prawa Komisji do przedłożenia w dowolnym terminie wniosku w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia w celu przeniesienia nazwy danego państwa trzeciego z załącznika II do załącznika I.
i) Jeżeli dane państwo trzecie zniesie obowiązek wizowy, dane państwo(-wa) członkowskie natychmiast powiadamia(ją) o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję. Powiadomienie zostaje opublikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C. Wszelkie akty delegowane przyjęte zgodnie z lit. e) pkt (i) lub lit. f) wygasają w terminie siedmiu dni od publikacji powiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli dane państwo trzecie wprowadziło obowiązek wizowy wobec obywateli dwóch państw członkowskich lub większej ich liczby, powyższy przepis ma zastosowanie dopiero po publikacji ostatniego powiadomienia.”
j) Komisja – zgodnie z art. 4b – przyjmuje w drodze aktów delegowanych odpowiednie zmiany załącznika II w celu uwzględnienia wygaśnięcia aktów delegowanych, o których mowa w lit. i).
▌
bb) skreśla się ust. 5.
2. dodaje się następujące artykuły:
„Artykuł 1a
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 2 w sytuacjach nadzwyczajnych, w ostateczności, tymczasowe zastosowanie do państwa trzeciego wymienionego w załączniku II ma art. 1 ust. 1, jeżeli zgodnie z niniejszym artykułem zapadnie taka decyzja.
2. Państwo członkowskie może powiadomić Komisję, jeżeli znajdzie się w obliczu przynajmniej jednej z poniższych okoliczności powodujących sytuację nadzwyczajną, z którą nie jest sobie w stanie poradzić samodzielnie:
a) znaczny i nagły ▌wzrost – w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z tym samym okresem w roku poprzednim – liczby obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II ▌przebywających bezprawnie na terytorium państwa członkowskiego;
b) znaczny i nagły ▌wzrost powodujący wyraźną presję na system azylowy – w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z tym samym okresem w roku poprzednim – liczby wniosków o azyl, które napływają od obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II i których odsetek uznawalności jest niski;
c) znaczny i nagły ▌wzrost – w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z tym samym okresem w roku poprzednim – liczby odrzuconych wniosków o readmisję, które państwo członkowskie przedłożyło państwu trzeciemu wymienionemu w załączniku II i które dotyczyły obywateli tego państwa trzeciego.
Powiadomienie takie zawiera uzasadnienie, a także odpowiednie dane i statystyki oraz szczegółowy opis wstępnych środków podjętych przez to państwo członkowskie w celu zaradzenia powstałej sytuacji. Po otrzymaniu takiego powiadomienia od danego państwa członkowskiego Komisja natychmiast informuje o tym Parlament Europejski i Radę.
3. Komisja analizuje powiadomienie(-a) otrzymane od jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby zgodnie z ust. 2, biorąc pod uwagę:
a) liczbę państw członkowskich, w których wystąpiła przynajmniej jedna z sytuacji wskazanych w ust. 2;
b) fakt, czy wzrost odpowiada przepisom ust. 2 lit. a), b) lub c);
c) ogólny wpływ tego wzrostu na sytuację migracyjną w Unii wynikającą z danych przekazywanych przez państwa członkowskie ▌;
d) sprawozdania przygotowane przez FRONTEX, Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu lub Europol, jeżeli w przypadku, którego dotyczy powiadomienie, okoliczności tego wymagają;
e) w konsultacji z danym(i) państwem(-ami) członkowskim(-i), ogólną kwestię porządku publicznego i bezpieczeństwa wewnętrznego.
Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o wynikach swojej analizy.
3a. Komisja uwzględnia konsekwencje zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego dla stosunków zewnętrznych Unii i jej państw członkowskich z danym państwem trzecim i w ścisłej współpracy z tym państwem trzecim stara się znaleźć alternatywne rozwiązania długoterminowe.
3b. Jeżeli Komisja, na podstawie analizy, o której mowa w ust. 3a, stwierdzi, że potrzebne jest działanie, przyjmuje zgodnie z art. 4a i 4b – w terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia – akt delegowany zmieniający załącznik II i zawieszający na okres (12) miesięcy zwolnienie z obowiązku wizowego dla obywateli danego państwa trzeciego.
W przypadku decyzji zawieszającej zwolnienie z obowiązku wizowego dla obywateli danego państwa trzeciego, jeżeli jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą, do aktów delegowanych przyjmowanych na podstawie niniejszego artykułu ma zastosowanie procedura przewidziana w art. 4c.
4. Przed upływem okresu ważności aktu delegowanego przyjętego zgodnie z ust. 3b Komisja, w porozumieniu państwem członkowskim lub państwami członkowskimi, których ten akt dotyczy, przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozdaniu temu może towarzyszyć wniosek zmieniający niniejsze rozporządzenie w celu przeniesienia odniesienia do danego państwa trzeciego do załącznika I.
Artykuł 1b
Najpóźniej w terminie czterech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające skuteczność mechanizmu wzajemności i mechanizmu zawieszającego, a w razie potrzeby przedkłada wniosek ustawodawczy zmieniający niniejsze rozporządzenie w celu zmiany mechanizmów, o których mowa w art. 1 i 1a. Parlament Europejski i Rada stanowią w sprawie tego wniosku zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą.”
4. w art. 4 wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwo członkowskie może przewidzieć odstępstwa od obowiązku wizowego przewidzianego w art. 1 ust. 1 lub od zwolnienia z obowiązku wizowego przewidzianego w art. 1 ust. 2 w stosunku do:
a) posiadaczy paszportów dyplomatycznych, paszportów służbowych/urzędowych i paszportów specjalnych;
aa) członków cywilnych załóg statków powietrznych i morskich w trakcie wykonywania czynności służbowych;
ab) członków cywilnych załóg statków morskich w trakcie pobytu na lądzie, którzy posiadają dowód tożsamości marynarza wydany zgodnie z konwencjami Międzynarodowej Organizacji Pracy (nr 108 z dnia 13 maja 1958 r. lub nr 185 z dnia 16 czerwca 2003 r.) lub konwencją Międzynarodowej Organizacji Morskiej z dnia 9 kwietnia 1965 r. o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencją FAL);
ac) personelu i członków misji pomocowych lub ratunkowych w przypadku katastrofy lub wypadku;
b) członków cywilnych załóg statków żeglujących po międzynarodowych wodach śródlądowych;
c) posiadaczy dokumentów podróży wystawionych swoim urzędnikom przez ▌międzynarodowe organizacje międzyrządowe, których członkiem jest jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba, lub przez inne struktury uznawane przez dane państwo członkowskie za podmioty prawa międzynarodowego.”;
b) w ust. 2 dodaje się następującą literę ▌:
„d) nie naruszając wymogów wynikających z Europejskiego porozumienia w sprawie zniesienia wiz dla uchodźców, podpisanego w Strasburgu w dniu 20 kwietnia 1959 r., osoby posiadające status uchodźcy i bezpaństwowcy oraz inne osoby nieposiadające obywatelstwa żadnego państwa, które zamieszkują w Zjednoczonym Królestwie lub Irlandii i są posiadaczami dokumentu podróży wydanego przez Zjednoczone Królestwo lub Irlandię i uznawanego przez dane państwo członkowskie.”
▌
5. dodaje się następujące artykuły:
„Artykuł 4a
1.Akty delegowane, o których mowa w art. 1 ust. 4 lit. e) pkt (i), art. 1 ust. 4 lit. f) i art. 1a ust. 3b, zmieniają załącznik II, wprowadzając w odniesieniu do danego państwa trzeciego informację na temat rozpoczęcia i zakończenia zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego dla obywateli tego państwa trzeciego.
2.Akty delegowane, o których mowa w art. 1 ust. 4 lit. e) pkt (i), art. 1 ust. 4 lit. f) i art. 1a ust. 3b, określają datę, od której zawieszenie zwolnienia z obowiązku wizowego ma stać się skuteczne, uwzględniając zasoby dostępne w konsulatach państw członkowskich. Data ta przypada między szóstym a dziewiątym miesiącem od przekazania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie aktu delegowanego zgodnie z art. 4b ust. 4.
3.W drodze odstępstwa od postanowień ust. 2 akt delegowany, o którym mowa w art. 1a ust. 3b akapit drugi, ma zastosowanie od dnia jego wejścia w życie, zgodnie z art. 4c.
4.Komisja może przedłużyć okres obowiązywania aktów delegowanych, o których mowa w art. 1 ust. 4 lit. e) pkt (i), art. 1 ust. 4 lit. f) i art. 1a ust. 3b, na okres maksymalnie 12 miesięcy. Jeżeli Komisja zaproponuje zmianę niniejszego rozporządzenia w celu przeniesienia nazwy danego państwa trzeciego do załącznika I zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. g), art. 1 ust. 4 lit. h) lub art. 1a ust. 4, przedłuża ona okres obowiązywania obowiązującego aktu delegowanego na okres maksymalnie 12 miesięcy. Decyzja o przedłużeniu okresu obowiązywania aktu delegowanego przyjmowana jest zgodnie z art. 4b i zmienia załącznik II zgodnie z ust. 1.
Artykuł 4b
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 1 ust. 4 lit. e) pkt (i), art. 1 ust. 4 lit. f), art. 1 ust. 4 lit. j) i art. 1a ust. 3b, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 1 ust. 4 lit. e) pkt (i), art. 1 ust. 4 lit. f) i art. 1a ust. 3b, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 1 ust. 4 lit. e) pkt (i), art. 1 ust. 4 lit. f) i art. 1a ust. 3b wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie (dwóch) miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 4c
1. Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu pilnego.
2. Parlament Europejski albo Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4b ust. 5. W takim przypadku Komisja uchyla akt niezwłocznie po doręczeniu przez Parlament Europejski lub Radę decyzji o sprzeciwie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w…,
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
UZASADNIENIE
Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 zawiera wykaz krajów trzecich, których obywatele muszą posiadać wizy przy przekraczaniu zewnętrznych granic Unii oraz wykaz krajów, których obywatele są zwolnieni z takiego wymogu. Rozporządzenie to określa warunki, na jakich obywatele kraju trzeciego mogą zostać zwolnieni z obowiązku posiadania wizy na krótkie pobyty na terytorium Unii Europejskiej.
Decyzję o zwolnieniu z obowiązku wizowego podejmuje się w wyniku procesu oceny danego kraju pod względem nieuregulowanej imigracji, porządku publicznego i bezpieczeństwa, zewnętrznych stosunków z Unią Europejską, spójności terytorialnej oraz zasady wzajemności.
Przedmiotowy wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia 539/2001 ma na celu ustanowienie klauzuli ochronnej, która umożliwi szybkie i tymczasowe zawieszenie ruchu bezwizowego w nagłych przypadkach, zmianę mechanizmu wzajemności, określenie definicji zgodnych z wspólnotowym kodeksem wizowym, określenie warunków zwolnienia z obowiązku wizowego obywateli kraju trzeciego, uchodźców i bezpaństwowców, konkretne kategorie obywateli danego kraju nienależącego do Wspólnoty oraz posiadaczy przepustek i paszportów wystawionych przez podmioty prawa międzynarodowego, i na koniec obowiązki państw członkowskich wynikające z umów międzynarodowych.
UWAGI SPRAWOZDAWCY
Niniejsze sprawozdanie, chociaż tylko tytułem oznajmienia, powinno oddać obiektywny obraz wszystkich omawianych w sprawozdaniu elementów, nie tylko z perspektywy wspólnotowej, lecz również z perspektywy państw nienależących do Unii Europejskiej.
Jest jakaś sprzeczność w tym, że w Unii postrzega się wizy jako niezbędne narzędzie kontroli wzrostu nieuregulowanej imigracji, a jednocześnie dziwi w Unii fakt, że kraje nienależące do Wspólnoty mogą nakładać taki wymóg w tym samym celu.
Wspólna polityka wizowa jest podstawowym elementem polityki w dziedzinie imigracji, a wizy są w niej głównym narzędziem kontroli nieuregulowanej imigracji.
Wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia jest reakcją Komisji na przypadki niewłaściwego stosowania wspólnotowego systemu wizowego, jakie miały ostatnio miejsce. Stwierdzono, że znaczna liczba obywateli krajów trzecich, korzystając ze zwolnienia z obowiązku wizowego, przybyła na terytorium Unii, aby zwrócić się bez wystarczającego uzasadnienia o udzielenie międzynarodowej ochrony.
Wniosek Komisji bynajmniej nie ogranicza się do ustanowienia czysto technicznych przepisów, lecz zawiera środki o charakterze politycznym. Wprowadzenie tzw. klauzuli ochronnej i mechanizmu wzajemności stanowi narzędzie, którego uruchomienie może mieć wpływ na stosunki międzynarodowe Unii Europejskiej.
Jeżeli chodzi o terminologię, to Parlament Europejski wielokrotnie już stwierdził, że jeżeli pojęcie „imigracja” odnosi się do imigracji sprzecznej z przepisami zawartymi w porządku prawnym państw członkowskich, to nie powinno się jej określać przymiotnikiem „nielegalna”, lecz jako „nieuregulowana” lub „pokątna”.
Klauzula ochronna: instrument ten należałoby nazwać trafniej, ponieważ jego celem jest „zawieszenie” ruchu bezwizowego w konkretnych okolicznościach, w związku z czym być może bardziej odpowiednie byłoby inne sformułowanie, takie jak „klauzula dotycząca zwieszenia ruchu bezwizowego” lub po prostu usunięcie obecnego sformułowania.
Obecne sformułowanie klauzuli wywołuje wiele pytań. Po pierwsze należy wyjaśnić, czy uruchomienie takiej klauzuli powinno podlegać ścisłym kryteriom, jak proponuje Komisja, czy przeciwnie, powinno być bardziej elastyczne, jak proponują niektóre państwa członkowskie
Wydaje się logiczne, aby mechanizm był uruchamiany jedynie w bardzo konkretnych wyjątkowych przypadkach oraz w przypadkach stwierdzenia „znacznego” i nagłego wzrostu nieuregulowanej imigracji lub też liczby nieuzasadnionych wniosków o przyznanie ochrony międzynarodowej.
Decyzje co do tego, kiedy taki wzrost osiągnął wystarczający poziom i kiedy pojawiają się przesłanki do zawieszenia ruchu bezwizowego, należy podejmować nie tylko jeżeli zostaną osiągnięte odsetki przewidziane we wniosku w sprawie zmiany rozporządzenia 539/2001, lecz także jeżeli okaże się to wskazane w wyniku procedury oceny każdego przypadku. W tym celu Komisja powinna rozpatrzeć powiadomienie złożone przez dane państwo członkowskie, przekazane dane i statystyki, sprawozdania agencji Frontex, Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu lub Europolu, w zależności od okoliczności w danym przypadku oraz ogólnego wpływu, jaki może mieć na Unię wzrost migracji.
Tak więc kwestia stosowania odsetków jako obiektywnego elementu w trakcie procedury oceny nie jest bardzo złym rozwiązaniem. Odsetki powinny służyć do tego celu, czyli do wszczynania procedury oceny. Dopiero po przeprowadzeniu pełnej oceny każdego przypadku Komisja Europejska będzie mogła konkretnie stwierdzić, czy rozpatrzone okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do zawieszenia ruchu bezwizowego. Okoliczności te powinny być związane ze „znacznym” wzrostem liczby imigrantów o nieuregulowanym pobycie lub liczby wniosków o przyznanie ochrony międzynarodowej w porównaniu do poprzedniego roku.
W odniesieniu do procedury komitologii, byłoby pożądane, aby Parlament Europejski mógł uczestniczyć w tej procedurze od samego początku, czyli od chwili, w której Komisja Europejska postanowi rozpatrzeć wniosek zgłoszony przez jakiekolwiek państwo członkowskie, przy czym wniosek ten powinien zostać przekazany również Parlamentowi Europejskiemu. Oznacza to, że Parlament powinien być informowany w tym samym czasie co Komisja o złożeniu przez państwo członkowskie wniosku o zawieszenie ruchu bezwizowego, a nie dopiero wtedy, kiedy ogłosi się rozpoczęcie procesu komitologii.
W odniesieniu do zasady wzajemności: jest to jedna z zasad inspirujących wspólną politykę wizową, a oznacza ona, że kraj trzeci korzystający z ruchu bezwizowego powinien przyjąć ten sam środek w stosunku do obywateli Unii Europejskiej.
Chociaż zasada ta inspiruje naszą politykę w przedmiotowej dziedzinie, nie powinna ona jednak służyć jako argument na kwestionowanie legalności obowiązku wizowego nałożonego przez kraj trzeci na obywateli państwa członkowskiego, jeżeli kraj ten uzna, że dane państwo członkowskie stało się źródłem nieuregulowanej imigracji.
Należałoby się tutaj zastanowić nad przyczynami, dla których obywatele Wspólnoty zwracają się o udzielnie ochrony międzynarodowej poza Unią Europejską. Niezależnie od tego, czy jest prawdą czy też nie, że takie wnioski mają podłoże czysto finansowe i są związane z oczekiwaniami, jaka stwarzają bardzo szczodre systemy azylowe, to nie powinno to stanowić przeszkody do uznania konieczności wzmocnienia europejskich systemów integracji mniejszości, co jest dziedziną kompetencji państw członkowskich, a być może powinno być formułowane i wspierane wspólnie na poziomie Unii.
W odniesieniu do samej zasady wzajemności, jest oczywiste, że, wbrew temu, co oznajmiła Komisja, obecny system, zmieniony rozporządzeniem 851/2005, nie jest skuteczny. Chociaż nie ma konieczności ponownego wprowadzenia systemu automatycznej reakcji, przewidzianego w rozporządzeniu 539/2001, to należy dokonać głębokich zmian obecnego mechanizmu z myślą o zagwarantowaniu jednolitego działania i solidarności między państwami członkowskimi. Inne czynniki, takie jak stosunki handlowe Unii Europejskiej, nie powinny zagrażać podstawowym filarom, na jakich opiera się wspólna polityka wizowa.
W związku z tym należy zrealizować cele oświadczenia pisemnego 2011/2053, zatwierdzonego w marcu bieżącego roku, w którym Parlament Europejski wezwał Komisję i Radę do wywarcia większej presji politycznej na kraje trzecie, które nie przestrzegają zasady wzajemności, i podkreślił konieczność ponownego wprowadzenia obowiązku wizowego w przypadku braku pozytywnej reakcji danego kraju. W tym celu Parlament wezwał Komisję, aby „wprowadziła nowy mechanizm gwarantujący pełną wzajemność wizową dla wszystkich państw członkowskich, a także natychmiastowe przywrócenie obowiązku wizowego przez wszystkie państwa członkowskie w stosunku do obywateli kraju spoza UE, który narusza zasadę wzajemności wizowej;”.
W dniu 14 lipca 2009 r. Kanada ponownie wprowadziła obowiązek wizowy w stosunku do obywateli Czech. Stało się to dwa i pół roku temu, a do tej pory ten północnoamerykański kraj nie odwołał swojej decyzji, pomimo nacisków Komisji Europejskiej.
Brak możliwości znalezienia korzystnego rozwiązania w wymienionym przypadku stanowi bardzo niekorzystny precedens dla wspólnej polityki wizowej Unii Europejskiej i uwidacznia słabe strony obecnego mechanizmu. Dlatego też należy utworzyć mechanizm umożliwiający Unii Europejskiej szybką, lecz nie automatyczną reakcję w przypadkach nieprzestrzegania zasady wzajemności.
Wystarczyłoby ponownie wprowadzić tymczasowy obowiązek wizowy na rozsądny okres, lecz wystarczający długi, aby dany kraj trzeci mógł ponownie rozważyć swoją decyzję, a Unia Europejska mogła udzielić gwarancji co do nieuregulowanej imigracji. Po upływie tego czasu Komisja może zaproponować, aby wykluczyć dany kraj z załącznika I do rozporządzenia 539/2001.
W odniesieniu do sytuacji usługodawców z krajów trzecich: odniesienie do konkretnego kraju, jak w przypadku Turcji, wydaje się logiczne, jeżeli wziąć pod uwagę, że jest to obecnie jedyny w swoim rodzaju przypadek. Jednak umieszczenie przepisu odnoszącego się tylko do tej sytuacji byłoby niestosowne, zwłaszcza że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej może wymagać nowych zmian rozporządzenia, jeżeli w przyszłości Trybunał miałby orzekać w podobnych sprawach. Dlatego też należy zmienić wniosek odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości i usunąć wszelkie odniesienie do obywateli konkretnego kraju nienależącego do Wspólnoty.
Pozostałe kwestie: pozostałe zawarte w reformie kwestie mają charakter techniczny i nie stwarzają problemów z tego punktu widzenia.
Nowe definicje: zostały zaktualizowane zgodnie z definicjami kodeksu wizowego, a co do krótkich pobytów uwzględniono wykładnię Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Uchodźcy i bezpaństwowcy mieszkający w Zjednoczonym Królestwie lub Irlandii: ponieważ wizy nie są wzajemnie uznawane i brak odpowiedników podobnych instrumentów lub zezwoleń na pobyt w wymienionych państwach członkowskich, rozporządzenie pozostawia państwom członkowskim pełną swobodę podejmowania decyzji co do utrzymania obowiązku wizowego w stosunku do tej kategorii osób lub zwolnienia ich z takiego obowiązku.
Ujednolicenie z pewnymi kategoriami obywateli krajów trzecich: rozporządzenie przewiduje możliwość zniesienia przez państwa członkowskie obowiązku wizowego w stosunku do niektórych kategorii obywateli państw nienależących do Wspólnoty, a konkretnie członków cywilnych załóg samolotów i statków wodnych, posiadaczy paszportów dyplomatycznych, specjalnych, urzędowych lub wystawionych przez międzyrządowe organizacje międzynarodowe lub podmioty prawa międzynarodowego.
24.11.2011
OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych
dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
( COM(2011)0290 – C7-0135/2011 – 2011/0138(COD) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Andrey Kovatchev
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
Komisja Spraw Zagranicznych z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący zmiany rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
Mechanizm wzajemności należy zaktualizować, aby zapewnić jego pełną zgodność z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), co zostało szczegółowo przedstawione we wniosku Komisji.
Komisja Spraw Zagranicznych zgadza się z opinią, że dotychczasowy mechanizm wzajemności okazał się skuteczny i nie trzeba go zmieniać ponad to, co stanowi niezbędną kodyfikację. Jest również przekonana, że zanim Komisja przedstawi wniosek w sprawie tymczasowego przywrócenia wymogu wizowego wobec konkretnego państwa trzeciego konieczne jest przeprowadzenie debaty w Radzie i Parlamencie Europejskim.
Jeśli chodzi o propozycję wprowadzenia klauzuli ochronnej, komisja uznaje, że samo istnienie takiej klauzuli, która stwarza ogólne ramy na przyszłość, może pomóc w przezwyciężeniu niechęci niektórych państw członkowskich do przygotowania przyszłych procesów liberalizacji przepisów wizowych oraz zwiększenia przejrzystości polityki i procesów decyzyjnych UE w odniesieniu do jej partnerów.
Rozumiejąc potrzebę wprowadzenia odnośnych wskaźników zaproponowanych w nowym art. 1a, komisja uważa, że warunkiem uruchomienia klauzuli ochronnej powinien być znaczny, rzeczywisty wzrost liczbowy. Z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do unikania działań automatycznych oraz do oceniania zasadności zawieszenia ruchu bezwizowego w stosunku do państwa trzeciego z uwzględnieniem liczby państw członkowskich, których by to dotyczyło, oraz ogólnego wpływu zaistniałej sytuacji nadzwyczajnej na sytuację migracyjną w UE.
Nalega ponadto, aby przy każdej ocenie sytuacji nadzwyczajnej Komisja Europejska brała pod uwagę szerszy kontekst polityki zagranicznej UE, a w szczególności wpływ zawieszenia ruchu bezwizowego na strategie polityczne UE oraz jej pozycję wobec danego państwa trzeciego i sąsiadującego z nim regionu. Wprowadzenie ruchu bezwizowego zawsze stanowi jeden z elementów szerzej pojmowanych stosunków UE z danym państwem trzecim lub regionem. Tym samym przywrócenia wymogu wizowego nie można oddzielić od tego szerszego procesu, a w szczególności nie powinno ono podważać spójności zewnętrznej polityki UE.
W związku z tym komisja proponuje, aby Komisja Europejska analizowała powiadomienie przedłożone przez państwo członkowskie nie tylko w drodze rozpatrzenia danych przekazywanych przez państwa członkowskie i sprawozdań przygotowanych przez FRONTEX lub Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu, ale również na podstawie oceny sporządzonej przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ). Odpowiednie służby Komisji, a także FRONTEX i Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu powinny zatem na jak najwcześniejszym etapie włączyć ESDZ w ten proces.
POPRAWKI
Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
(1) Niniejsze rozporządzenie ustanawia wizową klauzulę ochronną, umożliwiającą szybkie tymczasowe zawieszenie ruchu bezwizowego z państwem trzecim znajdującym się w wykazie pozytywnym na wypadek sytuacji nadzwyczajnej, która wymagałaby natychmiastowego działania w celu zaradzenia trudnościom napotykanym przez jedno lub więcej państw członkowskich, przy uwzględnieniu wpływu tej nadzwyczajnej sytuacji na całą Unię Europejską. | (1) Niniejsze rozporządzenie ustanawia wizową klauzulę ochronną, umożliwiającą szybkie tymczasowe zawieszenie ruchu bezwizowego z państwem trzecim znajdującym się w wykazie pozytywnym na wypadek sytuacji nadzwyczajnej, która wymagałaby natychmiastowego działania w celu zaradzenia trudnościom napotykanym przez jedno lub więcej państw członkowskich, przy uwzględnieniu wpływu tej nadzwyczajnej sytuacji na całą Unię Europejską oraz oddziaływania na jej politykę w zakresie stosunków zagranicznych z państwami trzecimi w przypadku zawieszenia ruchu bezwizowego. |
Uzasadnienie
Istotne znaczenie ma podkreślenie, że należy też zwrócić uwagę na wpływ ponownego wprowadzenia obowiązku wizowego na politykę zagraniczną UE i stosunki z państwami trzecimi.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 539/2001
Artykuł 1 a – ustęp 1
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
1. Ustępy 2-5 stosuje się w przypadku gdy jedno lub więcej państw członkowskich znajdzie się w sytuacji wykazującej jedną z następujących cech: | 1. Ustępy 2-5 stosuje się w przypadku gdy jedno lub więcej państw członkowskich znajdzie się w sytuacji wykazującej jedną z następujących cech: |
a) nagły, przynajmniej 50% wzrost w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z poprzednim okresem sześciomiesięcznym, liczby obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II nielegalnie przebywających na terenie państwa członkowskiego; | a) nagły i znaczny wzrost, wywierający poważny wpływ na ogólną sytuację migracyjną w danym państwie członkowskim, w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z analogicznym okresem poprzedniego roku, liczby obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II nielegalnie przebywających na terenie państwa członkowskiego; |
b) nagły, przynajmniej 50% wzrost w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z poprzednim okresem sześciomiesięcznym, liczby wniosków o udzielenie azylu składanych przez obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II, w przypadku którego odsetek uznanych wniosków azylowych był w tym poprzednim okresie sześciomiesięcznym niższy niż 3%; | b) nagły i znaczny wzrost, wywierający poważny wpływ na ogólną sytuację migracyjną w danym państwie członkowskim, w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z analogicznym okresem poprzedniego roku, liczby wniosków o udzielenie azylu składanych przez obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II, w przypadku którego odsetek uznanych wniosków azylowych był w tym poprzednim okresie sześciomiesięcznym niższy niż 3%; |
c) nagły, przynajmniej 50% wzrost w okresie sześciu miesięcy w porównaniu z poprzednim okresem sześciomiesięcznym, liczby odrzuconych wniosków o readmisję przełożonych przez to państwo członkowskie państwu trzeciemu wymienionemu w załączniku II i dotyczących jego własnych obywateli. | c) nagły i znaczny wzrost, wywierający poważny wpływ na ogólną sytuację migracyjną w danym państwie członkowskim, w porównaniu z analogicznym okresem poprzedniego roku, liczby odrzuconych wniosków o readmisję przedłożonych przez to państwo członkowskie państwu trzeciemu wymienionemu w załączniku II i dotyczących jego własnych obywateli. |
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 539/2001
Artykuł 1 a – ustęp 3
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
3. Komisja analizuje powiadomienie, biorąc pod uwagę liczbę państw członkowskich, w których wystąpiła przynajmniej jedna z sytuacji wskazanych w ust. 1, oraz ogólny wpływ na sytuację migracyjną na terytorium Unii wynikającą z danych przekazywanych przez państwa członkowskie i sprawozdań przygotowanych przez FRONTEX lub Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu i, w terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia, może przyjąć decyzję wykonawczą o zawieszeniu ruchu bezwizowego dla obywateli danego państwa trzeciego na okres sześciu miesięcy. Decyzja wykonawcza zostaje przyjęta zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4a ust. 2. Decyzja wykonawcza określa termin, od którego zawieszenie ruchu bezwizowego staje się skuteczne. | 3. Komisja analizuje powiadomienie, biorąc pod uwagę liczbę państw członkowskich, w których wystąpiła przynajmniej jedna z sytuacji wskazanych w ust. 1, oraz ogólny wpływ na sytuację migracyjną na terytorium Unii wynikającą z danych przekazywanych przez państwa członkowskie i sprawozdań przygotowanych przez FRONTEX lub Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu. Na podstawie sprawozdania sporządzonego przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych Komisja bierze również pod uwagę wpływ ewentualnego przywrócenia wymogu wizowego na strategie polityczne Unii oraz jej pozycję wobec danego państwa trzeciego i sąsiadującego z nim regionu. W terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą o zawieszeniu ruchu bezwizowego dla obywateli danego państwa trzeciego na okres sześciu miesięcy. Decyzja wykonawcza zostaje przyjęta zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4a ust. 2. Decyzja wykonawcza określa termin, od którego zawieszenie ruchu bezwizowego staje się skuteczne. |
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 539/2001
Artykuł 1 a – ustęp 3
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
3. Komisja analizuje powiadomienie, biorąc pod uwagę liczbę państw członkowskich, w których wystąpiła przynajmniej jedna z sytuacji wskazanych w ust. 1, oraz ogólny wpływ na sytuację migracyjną na terytorium Unii wynikającą z danych przekazywanych przez państwa członkowskie i sprawozdań przygotowanych przez FRONTEX lub Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu i, w terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia, może przyjąć decyzję wykonawczą o zawieszeniu ruchu bezwizowego dla obywateli danego państwa trzeciego na okres sześciu miesięcy. Decyzja wykonawcza zostaje przyjęta zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4a ust. 2. Decyzja wykonawcza określa termin, od którego zawieszenie ruchu bezwizowego staje się skuteczne. | 3. Komisja bezzwłocznie informuje Parlament Europejski i Radę o powiadomieniu otrzymanym przez dane państwa członkowskie oraz analizuje powiadomienie, biorąc pod uwagę liczbę państw członkowskich, w których wystąpiła przynajmniej jedna z sytuacji wskazanych w ust. 1, oraz ogólny wpływ na sytuację migracyjną na terytorium Unii wynikającą z danych przekazywanych przez państwa członkowskie i sprawozdań przygotowanych przez FRONTEX lub Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu i w terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia przesyła wnioski z analizy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, które w stosownym czasie przedstawiają swoją opinię, po czym Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą o zawieszeniu ruchu bezwizowego dla obywateli danego państwa trzeciego na okres sześciu miesięcy. Decyzja wykonawcza zostaje przyjęta zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4a ust. 2. Decyzja wykonawcza określa termin, od którego zawieszenie ruchu bezwizowego staje się skuteczne. |
PROCEDURA
Tytuł | Zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu | |||
Odsyłacze | COM(2011)0290 – C7-0135/2011 – 2011/0138(COD) | |||
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia na posiedzeniu | LIBE 9.6.2011 |
|
|
|
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu | AFET 9.6.2011 |
|
|
|
Sprawozdawca(y) Data powołania | Andrey Kovatchev 21.6.2011 |
|
|
|
Data przyjęcia | 22.11.2011 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 40 1 2 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Frieda Brepoels, Elmar Brok, Marietta Giannakou, Andrzej Grzyb, Takis Hadjigeorgiou, Anna Ibrisagic, Othmar Karas, Ioannis Kasoulides, Evgeni Kirilov, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, Krzysztof Lisek, Sabine Lösing, Ulrike Lunacek, Barry Madlener, Francisco José Millán Mon, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Raimon Obiols, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Paşcu, Cristian Dan Preda, Libor Rouček, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, Werner Schulz, Marek Siwiec, Charles Tannock, Inese Vaidere, Kristian Vigenin | |||
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Laima Liucija Andrikienė, Elena Băsescu, Tanja Fajon, Diogo Feio, Monica Luisa Macovei, Emilio Menéndez del Valle, György Schöpflin, Traian Ungureanu, Ivo Vajgl, Renate Weber, Janusz Władysław Zemke | |||
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Luís Paulo Alves, Sylvie Guillaume, Vladimir Urutchev | |||
PROCEDURA
Tytuł | Zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu | |||
Odsyłacze | COM(2011)0290 – C7-0135/2011 – 2011/0138(COD) | |||
Data przedstawienia w PE | 24.5.2011 |
|
|
|
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia na posiedzeniu | LIBE 9.6.2011 |
|
|
|
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu | AFET 9.6.2011 |
|
|
|
Sprawozdawca(y) Data powołania | Agustín Díaz de Mera García Consuegra 12.7.2011 |
|
|
|
Rozpatrzenie w komisji | 31.8.2011 | 29.11.2011 | 8.4.2013 |
|
Data przyjęcia | 8.4.2013 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 33 7 3 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Jan Philipp Albrecht, Edit Bauer, Emine Bozkurt, Arkadiusz Tomasz Bratkowski, Philip Claeys, Carlos Coelho, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Ioan Enciu, Frank Engel, Cornelia Ernst, Hélène Flautre, Kinga Gál, Kinga Göncz, Ágnes Hankiss, Anna Hedh, Salvatore Iacolino, Sophia in ‘t Veld, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Timothy Kirkhope, Monica Luisa Macovei, Véronique Mathieu Houillon, Anthea McIntyre, Nuno Melo, Claude Moraes, Georgios Papanikolaou, Jacek Protasiewicz, Carmen Romero López, Birgit Sippel, Rui Tavares, Nils Torvalds, Wim van de Camp, Josef Weidenholzer, Tatjana Ždanoka, Auke Zijlstra | |||
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Jan Mulder, Salvador Sedó i Alabart, Marie-Christine Vergiat | |||
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Preslav Borissov, Verónica Lope Fontagné, Gabriel Mato Adrover, Vittorio Prodi, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra | |||
Data złożenia | 23.4.2013 | |||