Dokument z posiedzenia
24.6.2013
***I
SPRAWOZDANIE
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejski system nadzoru granic (EUROSUR)
( COM(2011)0873 – C7‑0506/2011 – 2011/0427(COD) )
Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Sprawozdawca: Jan Mulder
PR_COD_1amCom
Objaśnienie używanych znaków |
* Procedura konsultacji *** Procedura zgody ***I Zwykła procedura ustawodawcza (pierwsze czytanie) ***II Zwykła procedura ustawodawcza (drugie czytanie) ***III Zwykła procedura ustawodawcza (trzecie czytanie)
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu.)
|
Poprawki do projektu aktu |
W poprawkach Parlamentu zmiany do projektu aktu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą. Oznakowanie zwykłą kursywą jest wskazówką dla służb technicznych dotyczącą propozycji korekty elementów projektu aktu w celu ustalenia tekstu końcowego (np. elementów w oczywisty sposób błędnych lub pominiętych w danej wersji językowej). Sugestie korekty wymagają zgody właściwych służb technicznych.
W poprawkach do aktów istniejących trzecia i czwarta linijka w nagłówku poprawki w projekcie aktu zawiera, odpowiednio, odniesienie do istniejącego aktu i postanowienia tego aktu, które ulega zmianie. Fragmenty przepisu aktu istniejącego, do którego Parlament wprowadza zmiany, a który nie został zmieniony w projekcie aktu, zaznacza się wytłuszczonym drukiem. Ewentualne skreślenia w obrębie takich fragmentów zaznaczane są w sposób następujący: [...].
|
SPIS TREŚCI
Strona
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO...............5
UZASADNIENIE......................................................................................................................43
OPINIA Komisji Budżetowej..........................................................................................45
PROCEDURA...........................................................................................................................55
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejski system nadzoru granic (EUROSUR)
( COM(2011)0873 – C7‑0506/2011 – 2011/0427(COD) )
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
Parlament Europejski,
– uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie ( COM(2011)0873 ),
– uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7–0506/2011),
– uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez szwedzki Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,
– uwzględniając art.55 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Budżetowej ( A7–0232/2013 ),
1. przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;
2. zatwierdza swoje oświadczenie załączone do niniejszej rezolucji;
3. zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;
4. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.
POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO[1]*
do wniosku Komisji
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejski system nadzoru granic (EUROSUR)
---------------------------------------------------------
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające europejski system nadzoru granic (EUROSUR)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. d),
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ustanowienie europejskiego systemu nadzoru granic (zwanego dalej „EUROSUR-em”) jest konieczne, aby usprawnić wymianę informacji i współpracę operacyjną między organami krajowymi państw członkowskich, a także z Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej ustanowioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 ▌[2]1 zwaną dalej „agencją”. EUROSUR zapewnia tym organom i agencji infrastrukturę i narzędzia niezbędne do poprawy ich znajomości sytuacji oraz zdolności reagowania na zewnętrznych granicach państw członkowskich Unii Europejskich do celów wykrywania i zwalczania nielegalnej migracji i przestępczości transgranicznej oraz zapobiegania im, i przyczynia się do gwarantowania ochrony i do ratowania życia migrantów ▌.
(1a) Używanie do transportu małych i nienadających się do żeglugi łodzi sprawiło, że liczba migrantów, którzy utonęli w pobliżu morskich południowych granic zewnętrznych, gwałtownie wzrosła. EUROSUR powinien zdecydowanie poprawić operacyjną i techniczną zdolność agencji i państw członkowskich do namierzania takich małych łodzi oraz do zwiększenia możliwości reagowania państw członkowskich, przyczyniając się tym samym do zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych wśród migrantów.
(2) Aby usprawnić współpracę i wymianę informacji do celów ochrony granic między państwami członkowskimi a agencją, państwa członkowskie powinny utworzyć krajowe ośrodki koordynacji ▌. Dla właściwego funkcjonowania EUROSUR-u konieczna jest współpraca wszystkich organów krajowych odpowiedzialnych za ochronę granicy zewnętrznej na mocy prawa krajowego za pośrednictwem krajowych ośrodków koordynacji.
(3) Niniejsze rozporządzenie nie powinno utrudniać państwom członkowskim powierzania swoim krajowym ośrodkom koordynacji zadań związanych również z koordynowaniem wymiany informacji i współpracy w zakresie ochrony granic powietrznych oraz z odprawą na przejściach granicznych.
(3a) Zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia agencja musi usprawnić współpracę i wymianę informacji z innymi organami, biurami i agencjami UE, takimi jak Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego i Centrum Satelitarne Unii Europejskiej, aby jak najlepiej wykorzystywać istniejące informacje, zdolności i systemy już dostępne na szczeblu europejskim, np. europejski program monitorowania Ziemi.
(4) Niniejsze rozporządzenie stanowi część europejskiego modelu zintegrowanego zarządzania granicami oraz strategii bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej. EUROSUR przyczynia się również do rozwoju wspólnego mechanizmu wymiany informacji do celów nadzoru nad obszarami morskimi UE (CISE), zapewniając szersze ramy znajomości sytuacji na morzu dzięki wymianie informacji między organami publicznymi we wszystkich sektorach Unii.
(4a) Aby zagwarantować, że informacje objęte EUROSUR-em są możliwie kompletne i aktualne, zwłaszcza w odniesieniu do sytuacji w państwach trzecich, Agencja powinna współpracować z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych. W tym celu delegatury i biura Unii Europejskiej powinny dostarczać wszelkich informacji, które mogą mieć znaczenie dla EUROSUR-u.
(5) Agencja powinna zapewnić niezbędną pomoc w opracowywaniu i wdrażaniu EUROSUR-u, a w stosownych przypadkach – w opracowywaniu wspólnego mechanizmu wymiany informacji, w tym współdziałania systemów – w szczególności ustanawiając, utrzymując i koordynując ramy EUROSUR-u.
(5a) Agencji należy zapewnić odpowiednie zasoby finansowe i ludzkie, aby należycie wypełniała dodatkowe zadania, które jej powierzono na mocy niniejszego rozporządzenia.
(6) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i zasad uznanych w art. 2 i 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa do życia, godności ludzkiej, zakazu tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, zakazu handlu ludźmi, prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego, prawa do ochrony danych osobowych, prawa do dostępu do dokumentów, prawa do azylu i ochrony w przypadku wydalenia, zasady non-refoulement, niedyskryminacji oraz praw dziecka. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie i agencję zgodnie z tymi prawami i zasadami.
(6a) Zgodnie z art. 26a ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 urzędnik ds. praw podstawowych i Forum Konsultacyjne powinni mieć dostęp do wszystkich informacji dotyczących poszanowania praw podstawowych w odniesieniu do wszystkich działań agencji w ramach EUROSUR-u.
(6b) W niniejszym rozporządzeniu uznaje się, że szlakami migracyjnymi przemieszczają się także osoby wymagające ochrony międzynarodowej.
(7) Wymiana danych osobowych w europejskim obrazie sytuacji i we wspólnym obrazie wywiadowczym sytuacji na obszarze przedgranicznym powinna następować w drodze wyjątku. Powinna się odbywać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego oraz zgodnie z odpowiednimi wymogami w zakresie ochrony danych. Przepisy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych ▌, rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[3] oraz ▌ decyzji ramowej Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych[4] mają zastosowanie w przypadkach, w których bardziej szczegółowe instrumenty, takie jak rozporządzenie (WE) nr 2007/2004, nie zapewniają pełnej ochrony danych.
(8) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, czyli ustanowienie EUROSUR-u, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający jedynie przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę i wpływ tego działania możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu,
(9) Aby rozszerzanie geograficznego zakresu EUROSUR-u przebiegało stopniowo, należy nałożyć obowiązek wyznaczenia i prowadzenia krajowych ośrodków koordynacji w dwóch kolejnych etapach: najpierw na państwa członkowskie, których granice stanowią południowe ▌i ▌wschodnie zewnętrzne ▌granice państw członkowskich, a następnie na pozostałe państwa członkowskie ▌.
(9a) Niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy dotyczące współpracy z sąsiadującymi krajami trzecimi, ponieważ należycie ustrukturyzowana i stała współpraca i wymiana informacji z tymi krajami, w szczególności w regionie Morza Śródziemnego, jest jednym z podstawowych warunków osiągnięcia celów EUROSUR-u. Konieczne jest, by wszelka współpraca i wymiana informacji między państwami członkowskimi i ościennymi państwami trzecimi odbywały się w pełnej zgodności z prawami podstawowymi, a zwłaszcza z zasadą non-refoulement.
(9b) Niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy o możliwości prowadzenia bliskiej współpracy z Irlandią i Zjednoczonym Królestwem, co może przyczynić się do pełniejszej realizacji celów EUROSUR-u.
(9c) Wprowadzając niniejsze rozporządzenie w życie, agencja i państwa członkowskie powinny jak najlepiej wykorzystywać – na szczeblu unijnym i krajowym – istniejące zdolności, czyli zasoby ludzkie i wyposażenie techniczne.
(9d) Komisja powinna regularnie oceniać wyniki realizacji niniejszego rozporządzenia, aby stwierdzić, w jakim zakresie osiągnięto cele EUROSUR-u.
(10) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, ▌ załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i ▌nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu ▌ Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swego prawa krajowego.
(11) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen ▌, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[5]; Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zatem w jego przyjęciu, nie jest nim związane ani go nie stosuje.
(12) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen ▌, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[6]. Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu, nie jest nim związana ani go nie stosuje ▌.
(13) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącej włączenia tych dwóch państw ▌we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[7], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy. W odniesieniu do Norwegii art. 5 ust. 1 ma zastosowanie od 2 grudnia 2013 r.
(14) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[8], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[9].
(15) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen ▌ w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[10], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE[11].
(16) Wprowadzanie niniejszego rozporządzenia w życie nie wpływa na podział kompetencji między Unią a państwami członkowskimi ani na zobowiązania państw członkowskich wynikające z Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i uzupełniającego ją Protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz innych właściwych instrumentów międzynarodowych.
(17) Wprowadzenie niniejszego rozporządzenia w życie nie wpływa na kodeks graniczny Schengen ani na zasady dotyczące ochrony zewnętrznych granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez agencję ▌.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne ramy wymiany informacji i współpracy między państwami członkowskimi a agencją, zwane dalej „EUROSUR-em”, służące poprawie znajomości sytuacji i zwiększeniu zdolności reagowania na zewnętrznych granicach państw członkowskich ▌Unii Europejskiej, do celów wykrywania i zwalczania nielegalnej imigracji i przestępczości transgranicznej oraz zapobiegania im, a w związku z tym do celów zapewnienia ochrony i ratowania życia migrantów.
Artykuł 2
Zakres
1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do ochrony zewnętrznych granic lądowych i morskich państw członkowskich, w tym ▌ monitorowania, wykrywania, identyfikowania, śledzenia, przechwytywania osób nielegalnie przekraczających granicę oraz zapobiegania temu zjawisku, do celów wykrywania i zwalczania nielegalnej imigracji i przestępczości transgranicznej oraz zapobiegania im, a w związku z tym do celów zapewnienia ochrony i ratowania życia migrantów.
1a. Niniejsze rozporządzenie może także mieć zastosowanie do ochrony granic powietrznych oraz kontroli na przejściach granicznych, jeśli państwa członkowskie dobrowolnie przekażą EUROSUR-owi informacje z tego zakresu.
2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do żadnych środków prawnych ani administracyjnych zastosowanych w sytuacji, gdy odpowiedzialne organy jednego z państw członkowskich przechwyciły osoby prowadzące transgraniczną działalność przestępczą lub osoby nielegalnie przekraczające granice zewnętrzne.
3. Stosując przepisy niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie i agencja respektują prawa podstawowe, w tym zasadę non-refoulement i zasadę poszanowania godności człowieka oraz wymogi w zakresie ochrony danych. Traktują one priorytetowo kwestie związane ze szczególnymi potrzebami dzieci, małoletnich bez opieki, ofiar handlu ludźmi, osób wymagających pilnej pomocy medycznej, osób wymagających ochrony międzynarodowej, osób znajdujących się w niebezpieczeństwie na morzu oraz innych osób w szczególnie trudnej sytuacji.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
-a) „agencja” oznacza Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej utworzoną na mocy rozporządzenia 2007/2004;
a) „znajomość sytuacji” oznacza zdolność monitorowania, wykrywania, identyfikowania, śledzenia i rozumienia nielegalnej działalności transgranicznej pozwalającą znaleźć uzasadnione powody zastosowania środków reakcji na podstawie łączenia nowych informacji z aktualną wiedzą oraz umożliwiającą zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych wśród migrantów na zewnętrznych granicach państw członkowskich, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu;
b) „zdolność reagowania” oznacza zdolność przeprowadzania działań mających na celu zwalczanie nielegalnej działalności transgranicznej na zewnętrznych granicach państw członkowskich, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu, w tym środki i harmonogramy pozwalające właściwie reagować ▌;
c) „obraz sytuacji” oznacza interfejs graficzny służący przedstawieniu w czasie zbliżonym do rzeczywistego danych oraz informacji ▌ pochodzących od różnych organów, z różnych czujników, platform oraz innych źródeł, które to informacje są wymieniane kanałami komunikacyjnymi i informacyjnymi z innymi organami w celu uzyskania znajomości sytuacji i wspierania zdolności reagowania na zewnętrznych granicach państw członkowskich oraz na obszarze przedgranicznym;
d) „przestępczość transgraniczna” oznacza wszelką poważną ▌działalność przestępczą o charakterze transgranicznym, prowadzoną na zewnętrznych granicach państw członkowskich, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu ▌;
e) „odcinek granicy zewnętrznej” oznacza całość lub część zewnętrznej granicy lądowej lub morskiej państwa członkowskiego określonej w ustawodawstwie krajowym lub wskazanej przez krajowy ośrodek koordynacji lub dowolny inny właściwy organ krajowy;
f) „obszar przedgraniczny” oznacza obszar geograficzny poza zewnętrznymi granicami państw członkowskich ▌;
fa) „sytuacje kryzysowe” oznaczają wszelkie naturalne lub spowodowane działalnością człowieka katastrofy, wypadki, kryzys humanitarny lub polityczny, lub wszelkie inne poważne sytuacje, które wystąpiły na zewnętrznych granicach państw członkowskich, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu i mogą mieć istotny wpływ na kontrolę granic zewnętrznych;
fb) „incydent” oznacza sytuację związaną z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną lub zagrożeniem życia migrantów na zewnętrznych granicach państw członkowskich, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu.
TYTUŁ II
RAMY
ROZDZIAŁ I
Elementy
Artykuł 4
Ramy EUROSUR
1. Do celów wymiany informacji i współpracy w dziedzinie ochrony granic i z uwzględnieniem istniejących mechanizmów wymiany informacji i współpracy państwa członkowskie i agencja korzystają z ram EUROSUR ▌, składających się z następujących elementów:
a) krajowych ośrodków koordynacji ▌;
b) krajowych obrazów sytuacji;
c) sieci komunikacyjnej;
d) europejskiego obrazu sytuacji;
e) wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym;
f) wspólnego stosowania narzędzi nadzoru.
2. Krajowe ośrodki koordynacji dostarczają agencji za pośrednictwem sieci komunikacyjnej wszystkie ▌ informacje pochodzące z krajowych obrazów sytuacji, które są niezbędne do utworzenia i utrzymania europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym.
3. Za pośrednictwem sieci komunikacyjnej agencja zapewnia krajowym ośrodkom koordynacji nieograniczony dostęp do europejskiego obrazu sytuacji oraz do wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym.
4. Elementy wymienione w ust. 1 tworzy się i utrzymuje zgodnie z zasadami określonymi w załączniku.
Artykuł 5
Krajowy ośrodek koordynacji
1. Każde państwo członkowskie ▌ wyznacza, prowadzi i utrzymuje krajowy ośrodek koordynacji ▌, który służy koordynacji i wymianie informacji między wszystkimi organami prowadzącymi działania w zakresie ochrony granic zewnętrznych na szczeblu krajowym, a także z pozostałymi krajowymi ośrodkami koordynacji oraz z agencją. Państwo członkowskie powiadamia Komisję o utworzeniu ośrodka, a następnie Komisja przekazuje tę informację pozostałym państwom członkowskim i agencji. Państwo członkowskie powiadamia Komisję o utworzeniu ośrodka, a Komisja przekazuje następnie tę informację pozostałym państwom członkowskim i Agencji.
2. Nie naruszając przepisów art. 16 i w ramach EUROSUR-u krajowy ośrodek koordynacji stanowi pojedynczy punkt kontaktowy służący wymianie informacji i współpracy z innymi krajowymi ośrodkami koordynacji i z agencją ▌.
3. Krajowy ośrodek koordynacji:
a) zapewnia terminową wymianę informacji i współpracę między wszystkimi organami krajowymi odpowiedzialnymi za ochronę granic zewnętrznych oraz ▌ z innymi krajowymi ośrodkami koordynacji i z agencją;
aa) zapewnia terminową wymianę informacji z działającymi na szczeblu krajowym organami zajmującymi się poszukiwaniem i ratownictwem, organami ścigania oraz organami właściwymi w sprawach imigracji i azylu;
b) przyczynia się do skutecznego i efektywnego zarządzania zasobami i personelem;
c) tworzy i utrzymuje krajowy obraz sytuacji zgodnie z art. 9;
d) wspiera planowanie i wdrażanie ▌ krajowych działań w zakresie ochrony granic;
e) koordynuje krajowy system nadzorowania granic ▌zgodnie z prawem krajowym;
f) uczestniczy w regularnej ocenie skutków krajowych działań w zakresie ochrony granic do celów niniejszego rozporządzenia;
g) koordynuje środki operacyjne z pozostałymi państwami członkowskimi, bez uszczerbku dla kompetencji agencji i państw członkowskich.
4. Krajowy ośrodek koordynacji działa dwadzieścia cztery godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu.
Artykuł 6
Agencja
1. Agencja:
a) tworzy i utrzymuje sieć komunikacyjną w ramach EUROSUR-u zgodnie z art. 7;
b) tworzy i utrzymuje europejski obraz sytuacji zgodnie z art. 10;
c) tworzy i utrzymuje wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym zgodnie z art. 11;
d) koordynuje wspólne stosowanie narzędzi nadzoru zgodnie z art. 12.
2. Do celów ust. 1 agencja działa dwadzieścia cztery godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu.
Artykuł 7
Sieć komunikacyjna
1. Agencja tworzy i utrzymuje sieć komunikacyjną w celu zapewnienia łączności i narzędzi analitycznych oraz umożliwienia wymiany ▌informacji szczególnie chronionych nieobjętych klauzulą tajności oraz informacji niejawnych między krajowymi ośrodkami koordynacji w sposób zabezpieczony i w czasie zbliżonym do rzeczywistego. Sieć funkcjonuje dwadzieścia cztery godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu i umożliwia:
a) dwustronną i wielostronną wymianę informacji w czasie zbliżonym do rzeczywistego;
b) organizowanie konferencji audio i wideo;
c) bezpieczne postępowanie z informacjami szczególnie chronionymi nieobjętymi klauzulą tajności oraz przechowywanie, przekazywanie i przetwarzanie takich informacji;
d) bezpieczne postępowanie z informacjami niejawnymi UE objętymi klauzulą tajności do poziomu RESTREINT UE/EU RESTRICTED lub do poziomu objętego równoważną krajową klauzulą tajności oraz przechowywanie, przekazywanie i przetwarzanie takich informacji przy zapewnieniu postępowania z informacjami niejawnymi w ramach odrębnej i należycie akredytowanej części sieci komunikacyjnej.
2. Agencja zapewnia pomoc techniczną i gwarantuje interoperacyjność sieci komunikacyjnej z każdym innym stosownym systemem teleinformatycznym, którym zarządza.
3. Agencja wymienia, przetwarza i przechowuje informacje szczególnie chronione nieobjęte klauzulą tajności i informacje niejawne w sieci komunikacyjnej zgodnie z art. 11d rozporządzenia (WE) nr 2007/2004.
3a. Krajowe ośrodki koordynacji wymieniają, przetwarzają i przechowują informacje szczególnie chronione nieobjęte klauzulą tajności i informacje niejawne w sieci komunikacyjnej zgodnie z zasadami i standardami, które ▌są równoważne przepisom decyzji Komisji 2001/844/WE zmieniającej jej regulamin wewnętrzny ▌.
4. Organy, agencje i inne instytucje państw członkowskich korzystające z sieci komunikacyjnej zapewniają przestrzeganie zasad i standardów bezpieczeństwa równoważnych tym stosowanym przez agencję w zakresie postępowania z informacjami niejawnymi.
ROZDZIAŁ II
Znajomość sytuacji
Artykuł 8
Obrazy sytuacji
1. Krajowe obrazy sytuacji, europejski obraz sytuacji oraz wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym opracowuje się poprzez gromadzenie, ocenianie, zestawianie, analizowanie, interpretowanie, generowanie, wizualizowanie i rozpowszechnianie informacji.
2. Obrazy, o których mowa w ust. 1, składają się z następujących poziomów:
a) poziom „zdarzenia” ▌;
b) poziom „operacje” ▌;
c) poziom „analizy” ▌;
Artykuł 9
Krajowy obraz sytuacji
1. Krajowy ośrodek koordynacji tworzy i utrzymuje krajowy obraz sytuacji, aby dostarczyć wszystkim organom odpowiedzialnym na szczeblu krajowym za kontrolę, a w szczególności ochronę granic zewnętrznych, skutecznych, dokładnych i aktualnych informacji ▌.
2. Na krajowy obraz sytuacji składają się informacje pochodzące z następujących źródeł:
a) krajowy system nadzorowania granic, ▌ zgodnie z prawem krajowym;
b) stacjonarne i ruchome czujniki obsługiwane przez krajowe organy odpowiedzialne za ochronę granic zewnętrznych;
c) patrole chroniące granice oraz inne misje obserwacyjne;
d) lokalne, regionalne oraz ośrodki koordynacji innego rodzaju;
e) inne odpowiednie organy i systemy krajowe, obejmujące oficerów łącznikowych, ośrodki operacyjne i punkty kontaktowe;
f) agencja;
g) krajowe ośrodki koordynacji w innych państwach członkowskich ▌;
ga) organy państw trzecich, na podstawie umów dwu- lub wielostronnych lub w ramach sieci regionalnych, o których mowa w art. 18;
▌
i) systemy zgłaszania statków zgodnie z określającymi je odpowiednimi podstawami prawnymi;
j) inne odpowiednie organizacje europejskie i międzynarodowe;
k) inne źródła.
3. Na poziom „zdarzenia” krajowego obrazu sytuacji składają się następujące podpoziomy:
a) podpoziom „nielegalne przekraczanie granicy” zawierający informacje – udostępniane krajowemu ośrodkowi koordynacji – o incydentach związanych z zagrożeniem życia migrantów;
b) podpoziom „przestępczość transgraniczna” ▌;
c) podpoziom „sytuacje kryzysowe” ▌;
d) podpoziom „pozostałe zdarzenia”, który zawiera informacje na temat niezidentyfikowanych i wzbudzających podejrzenia pojazdów, statków oraz innych jednostek i osób obecnych na granicach zewnętrznych danego państwa członkowskiego, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu, a także informacje na temat wszelkich innych zdarzeń, które mogą mieć istotny wpływ na kontrolę granic zewnętrznych;
4. Krajowy ośrodek koordynacji przypisuje każdemu incydentowi objętemu poziomem „zdarzenia” krajowego obrazu sytuacji jednolity orientacyjny poziom wpływu, który można określić jako „niski”, „średni” lub „wysoki”. Informacje na temat wszystkich incydentów udostępnia się agencji.
5. Na poziom „operacje” krajowego obrazu sytuacji składają się następujące podpoziomy:
a) podpoziom „środki własne, w tym środki wojskowe wspierające wykonywanie zadań z zakresu egzekwowania prawa, i obszary operacji”, który zawiera informacje na temat pozycji, ▌statusu i rodzaju środków własnych ▌ oraz zaangażowanych organów; Jeżeli chodzi o środki wojskowe wspierające wykonywanie zadań z zakresu egzekwowania prawa, krajowy ośrodek koordynacji może podjąć decyzję – na wniosek organu krajowego odpowiedzialnego za takie środki – o ograniczeniu dostępu do takich informacji zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu ▌;
▌
c) podpoziom „informacje o środowisku”, który zawiera lub umożliwia dostęp do informacji na temat terenu i warunków pogodowych na granicach zewnętrznych danego państwa członkowskiego.
5a. Informacjom na temat środków własnych objętym poziomem „operacje” nadaje się klauzulę tajności RESTREINT UE/EU RESTRICTED.
6. Na poziom „analizy” krajowego obrazu sytuacji składają się następujące podpoziomy:
a) podpoziom „informacje", który zawiera informacje na temat kluczowych zmian i wskaźników istotnych dla celów niniejszego rozporządzenia;
b) podpoziom „analizy”, który zawiera sprawozdania analityczne, tendencje w zakresie oceny ryzyka, obserwacje na temat regionu oraz notatki informacyjne istotne dla celów niniejszego rozporządzenia;
c) podpoziom „dane wywiadowcze”, który zawiera przeanalizowane informacje istotne dla celów niniejszego rozporządzenia i w szczególności dla przypisania poziomów ▌wpływu odcinkom ▌granicy zewnętrznej ▌;
d) podpoziom „obrazy i dane geograficzne”, zawiera obrazy referencyjne, mapy kontekstowe ▌, zatwierdzenie przeanalizowanych informacji oraz analizy zmian (obrazy uzyskane w ramach monitorowania Ziemi), a także informacje na temat wykrywania zmian, informacje geograficzne oraz mapy przenikalności granic zewnętrznych.
7. Informacje objęte poziomem „analizy” oraz informacje o środowisku objęte poziomem „operacje” krajowego obrazu sytuacji mogą być oparte na informacjach przedstawionych w europejskim obrazie sytuacji oraz we wspólnym obrazie wywiadowczym sytuacji na obszarze przedgranicznym.
▌
9. Krajowe ośrodki koordynacji w sąsiadujących państwach członkowskich udostępniają sobie nawzajem bezpośrednio i w czasie zbliżonym do rzeczywistego obraz sytuacji sąsiadujących odcinków granicy zewnętrznej zawierający informacje dotyczące:
a) ▌ incydentów ▌i innych istotnych zdarzeń objętych poziomem „zdarzenia”;
▌
d) sprawozdań w zakresie taktycznej analizy ryzyka objętych poziomem „analizy”.
9a. Krajowe ośrodki koordynacji w sąsiadujących państwach członkowskich mogą udostępniać sobie nawzajem bezpośrednio i w czasie zbliżonym do rzeczywistego obraz sytuacji sąsiadujących odcinków granicy zewnętrznej zawierający informacje dotyczące pozycji, statusu i rodzaju środków własnych działających na sąsiadujących odcinkach granicy zewnętrznej, zawarte w poziomie „operacje”.
Artykuł 10
Europejski obraz sytuacji
1. Agencja tworzy i utrzymuje europejski obraz sytuacji, aby dostarczyć krajowym ośrodkom koordynacji skutecznych, dokładnych i aktualnych informacji i analiz ▌.
2. Na europejski obraz sytuacji składają się informacje pochodzące z następujących źródeł:
a) krajowe obrazy sytuacji, w zakresie wymaganym przez przepisy niniejszego artykułu ▌;
b) agencja;
ba) Komisja Europejska, przekazująca strategiczne informacje na temat kontroli granicznej, w tym na temat niedociągnięć w przeprowadzaniu kontroli na granicach zewnętrznych;
bb) delegatury i biura Unii Europejskiej;
c) inne odpowiednie organy, biura i agencje Unii oraz organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 17;
d) innych źródeł.
3. Poziom „zdarzenia” w ramach europejskiego obrazu sytuacji obejmuje informacje dotyczące:
a) incydentów ▌objętych poziomem „zdarzenia” krajowego obrazu sytuacji ▌;
b) incydentów ▌i innych zdarzeń objętych wspólnym obrazem wywiadowczym sytuacji na obszarze przedgranicznym ▌;
c) incydentów ▌na obszarze operacyjnym wspólnych działań, projektu pilotażowego lub szybkiej interwencji koordynowanych przez agencję.
4. W europejskim obrazie sytuacji agencja ▌uwzględnia poziom wpływu przypisany określonemu incydentowi w krajowym obrazie sytuacji przez krajowy ośrodek koordynacji.
5. Na poziom „operacje” europejskiego obrazu sytuacji składają się następujące podpoziomy:
a) podpoziom „środki własne”, który zawiera informacje na temat pozycji, czasu, ▌ statusu i rodzaju środków zaangażowanych we wspólne działania, projekty pilotażowe lub szybkie interwencje podejmowane przez agencję lub środków pozostających do dyspozycji agencji oraz informacje na temat planu rozmieszczenia, w tym na temat obszaru działań, harmonogramów patroli oraz kodów komunikacyjnych;
b) podpoziom „operacje”, który zawiera informacje na temat wspólnych działań, projektów pilotażowych lub szybkich interwencji koordynowanych przez agencję, w tym opis misji, lokalizacji, statusu, czasu trwania, informacji na temat zaangażowanych państw członkowskich i innych podmiotów, codziennych i cotygodniowych sprawozdań sytuacyjnych, danych statystycznych oraz pakietów informacyjnych dla mediów;
c) podpoziom „informacje o środowisku”, który zawiera informacje na temat terenu i warunków pogodowych na zewnętrznych granicach państw członkowskich.
5a. Informacjom dotyczącym środków własnych objętych poziomem „operacje” europejskiego obrazu sytuacji nadaje się klauzulę tajności RESTREINT UE/EU RESTRICTED.
6. Poziom „analizy” europejskiego obrazu sytuacji ma tę samą strukturę, co krajowy obraz sytuacji.
▌
Artykuł 11
Wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym
1. Agencja tworzy i utrzymuje wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym, aby dostarczyć krajowym ośrodkom koordynacji skutecznych, dokładnych i aktualnych informacji i analiz dotyczących obszaru przedgranicznego ▌.
2. Wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym składa się z informacji pochodzących z następujących źródeł:
a) krajowe ośrodki koordynacji, w tym informacje i sprawozdania przekazane przez oficerów łącznikowych państw członkowskich za pośrednictwem właściwych organów krajowych;
▌
ba) delegatury i biura Unii Europejskiej;
c) agencja, w tym informacje i sprawozdania przekazane przez jej oficerów łącznikowych;
d) inne odpowiednie organy, biura i agencje Unii oraz organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 17;
e) organy państw trzecich, na podstawie umów dwu- lub wielostronnych lub w ramach sieci regionalnych, o których mowa w art. 18, za pośrednictwem krajowych ośrodków koordynacji;
f) inne źródła.
3. Wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym może zawierać informacje istotne dla ochrony granicy powietrznej ▌oraz odpraw na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych.
4. Poziomy „zdarzenia”, „operacje”, „analizy” wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym mają taką samą strukturę jak poziomy europejskiego obrazu sytuacji.
5. Agencja przypisuje pojedynczy orientacyjny poziom wpływu każdemu incydentowi w ramach poziomu „zdarzenia” wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym. Agencja informuje krajowe ośrodki koordynacji o wszelkich incydentach na obszarze przedgranicznym ▌.
▌
Artykuł 12
Wspólne stosowanie narzędzi nadzoru
1. Agencja koordynuje wspólne stosowanie narzędzi nadzoru ▌, aby zapewnić krajowym ośrodkom koordynacji i własnym strukturom informacje na temat ochrony granic zewnętrznych oraz obszaru przedgranicznego w sposób regularny, rzetelny i efektywny pod względem kosztów.
2. Na wniosek krajowego ośrodka koordynacji agencja dostarcza mu informacji na temat granic zewnętrznych składającego wniosek państwa członkowskiego i na temat obszaru przedgranicznego, które to informacje można uzyskać w ramach:
a) selektywnego monitorowania wyznaczonych portów i terenów nadbrzeżnych państw trzecich, które zostały wyznaczone na podstawie analizy ryzyka i informacji jako punkt przyjmowania na pokład lub punkt tranzytowy dla pojazdów, statków i innych jednostek wykorzystywanych do celów związanych z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną;
b) śledzenia na morzu pełnym statków lub innych jednostek, co do których zachodzi podejrzenie lub zostało wskazane, że są wykorzystywane do celów związanych z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną;
c) monitorowania wyznaczonych stref na obszarach morskich w celu wykrywania, identyfikowania i śledzenia statków i innych jednostek, co do których zachodzi podejrzenie, że są wykorzystywane do celów związanych z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną, lub które są wykorzystywane do takich celów;
d) oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do wyznaczonych stref na obszarach morskich oraz na lądowej granicy zewnętrznej, przeprowadzonej w celu zoptymalizowania działań w zakresie monitorowania i i patrolowania;
e) selektywnego monitorowania wyznaczonych obszarów przedgranicznych przy granicach zewnętrznych, które zostały wyznaczone na podstawie analizy ryzyka i informacji jako potencjalne strefy wyjazdu lub tranzytu do celów nielegalnej imigracji lub przestępczości transgranicznej.
3. Agencja dostarcza informacje, o których mowa w ust. 1, poprzez połączenie i analizę danych, które mogą pochodzić z następujących systemów, czujników i platform:
a) systemy zgłaszania statków zgodnie z określającymi je odpowiednimi podstawami prawnymi;
b) obraz satelitarny;
c) czujniki umieszczone na wszelkich ▌pojazdach, statkach lub innych jednostkach.
4. Agencja może odrzucić wniosek złożony przez krajowy ośrodek koordynacji ze względów technicznych, finansowych lub operacyjnych. Agencja w stosownym czasie powiadamia krajowy ośrodek koordynacji o powodach odrzucenia wniosku.
5. Agencja może z własnej inicjatywy korzystać z narzędzi nadzoru, o których mowa w ust. 2, w celu gromadzenia informacji istotnych w kontekście wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym.
Artykuł 12a
Przetwarzanie danych osobowych
1. W przypadku gdy krajowy obraz sytuacji jest wykorzystywany do przetwarzania danych osobowych, dane te są przetwarzane zgodnie z dyrektywą 95/46/WE[12], decyzją ramową Rady 2008/977/WSiSW oraz odpowiednimi przepisami krajowymi w zakresie ochrony danych.
2. Europejski obraz sytuacji i wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym mogą być wykorzystywane do przetwarzania danych osobowych jedynie w odniesieniu do numerów identyfikacyjnych statków.
Te dane osobowe są przetwarzane zgodnie z art. 11ca rozporządzenia (WE) nr 2007/2004. Dane te są przetwarzane jedynie do celów wykrywania, identyfikowania i śledzenia statków oraz do celów, o których mowa w art. 11c ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004. Są automatycznie usuwane w terminie siedmiu dni lub – w przypadku gdy niezbędny jest dodatkowy czas na wyśledzenie statku – w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania stosownych danych przez agencję.
ROZDZIAŁ III
Zdolność reagowania
Artykuł 13
Wyznaczenie odcinków granicy zewnętrznej
Do celów niniejszego rozporządzenia każde państwo członkowskie dokonuje podziału swoich zewnętrznych granic lądowych i morskich na odcinki i powiadamia o tym agencję.
Artykuł 14
Przypisanie poziomów wpływu odcinkom granicy zewnętrznej
1. Na podstawie przygotowanej przez siebie analizy ryzyka i w porozumieniu z danym państwem członkowskim agencja przypisuje następujące poziomy wpływu każdemu odcinkowi zewnętrznych granic lądowych i morskich państw członkowskich lub zmienia te poziomy:
a) niski poziom wpływu w przypadku incydentów związanych z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną występujących na danym odcinku granicy, jeżeli te incydenty mają nieznaczny wpływ na bezpieczeństwo granic;
b) średni poziom wpływu w przypadku incydentów związanych z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną występujących na danym odcinku granicy, jeżeli te incydenty mają umiarkowany wpływ na bezpieczeństwo granic;
c) wysoki poziom wpływu w przypadku incydentów związanych z nielegalną imigracją lub przestępczością transgraniczną występujących na danym odcinku granicy, jeżeli te incydenty mają istotny wpływ na bezpieczeństwo granic;
2. Krajowy ośrodek koordynacji regularnie ocenia, czy konieczna jest zmiana poziomu wpływu dowolnego z odcinków granicy, biorąc pod uwagę informacje zawarte w krajowym obrazie sytuacji.
3. Agencja przedstawia wizualizację ▌poziomów wpływu przypisanych granicom zewnętrznym w europejskim obrazie sytuacji.
Artykuł 15
Reakcja odpowiadająca poziomom wpływu
1. Państwa członkowskie zapewniają w następujący sposób zgodność działań w zakresie ochrony ▌ prowadzonych na odcinkach granicy zewnętrznej z poziomami wpływu przypisanymi tym odcinkom:
a) jeżeli odcinkowi granicy zewnętrznej przypisano niski poziom wpływu, krajowe organy odpowiedzialne za ochronę granic zewnętrznych organizują regularną ochronę na podstawie analizy ryzyka i zapewniają obecność w obszarze granicznym wystarczającej liczby personelu i wystarczających zasobów w gotowości do prowadzenia działań w zakresie śledzenia, identyfikowania i przechwytywania;
b) jeżeli odcinkowi granicy zewnętrznej przypisano średni poziom wpływu, krajowe organy odpowiedzialne za ochronę granic zewnętrznych zapewniają – w uzupełnieniu środków przyjętych zgodnie z lit. a) – zastosowanie odpowiednich środków nadzoru na tym odcinku granicy. W przypadku zastosowania tych środków powiadamia się o tym krajowy ośrodek koordynacji. Krajowy ośrodek koordynacji koordynuje wszelkie wsparcie zgodnie z przepisami art. 5 ust. 3;
c) jeżeli odcinkowi granicy zewnętrznej przypisano wysoki poziom wpływu, dane państwo członkowskie zapewnia – w uzupełnieniu środków przyjętych zgodnie z lit. b) – za pośrednictwem krajowego ośrodka koordynacji udzielenie niezbędnego wsparcia krajowym organom działającym na tym odcinku granicy oraz zastosowanie wzmocnionych środków ochrony. To państwo członkowskie może zwrócić się o wsparcie do agencji na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2004 w odniesieniu do rozpoczynania wspólnych operacji lub szybkich interwencji.
2. Krajowy ośrodek koordynacji regularnie informuje agencję o środkach zastosowanych na szczeblu krajowym zgodnie z ust. 1 lit. c) ▌.
3. Jeżeli średni lub wysoki poziom wpływu przypisano odcinkowi granicy zewnętrznej przylegającemu do odcinka granicy innego państwa członkowskiego lub państwa objętego umowami lub sieciami regionalnymi, o których mowa w art. 17a i art. 18, krajowy ośrodek koordynacji kontaktuje się z krajowym ośrodkiem koordynacji w sąsiadującym państwie członkowskim lub z właściwym organem sąsiadującego państwa i dąży do skoordynowania niezbędnych działań transgranicznych.
4. W przypadku gdy państwo członkowskie składa wniosek zgodnie z ust. 1 lit. c), agencja w odpowiedzi na ten wniosek może udzielić wsparcia temu państwu członkowskiemu w szczególności poprzez:
a) zastosowanie preferencyjnego traktowania w odniesieniu do wspólnego stosowania narzędzi nadzoru;
b) koordynowanie rozmieszczenia europejskich zespołów straży granicznej zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2007/2004;
c) zapewnienie rozmieszczenia wyposażenia technicznego pozostającego do dyspozycji agencji, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2007/2004;
d) koordynowanie wszelkiego dodatkowego wsparcia zaoferowanego przez inne państwa członkowskie.
5. Agencja wraz z państwami członkowskimi ocenia w swoich sprawozdaniach z analizy ryzyka przypisanie poziomów wpływu oraz odpowiednie środki zastosowane na szczeblu krajowym i unijnym.
TYTUŁ IV
PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE
Artykuł 16
Przypisanie zadań innym organom w państwach członkowskich
1. Państwa członkowskie mogą powierzyć organom regionalnym, lokalnym, funkcyjnym lub innym, które mają możliwość podejmowania decyzji operacyjnych, zadanie zapewnienia znajomości sytuacji oraz zdolności reagowania w ramach odpowiedniego obszaru kompetencji, w tym zadania i kompetencje, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. b), d) i e) ▌.
2. Decyzja państw członkowskich, o której mowa w ust. 1, nie wpływa na możliwość prowadzenia przez krajowy ośrodek koordynacji współpracy i wymiany informacji z innymi krajowymi ośrodkami koordynacji i agencją.
3. W uprzednio zdefiniowanych przypadkach wskazanych na szczeblu krajowym krajowy ośrodek koordynacji może upoważnić organ, o którym mowa w ust. 1, do komunikowania się i wymiany informacji z regionalnymi organami lub krajowym ośrodkiem koordynacji innego państwa członkowskiego lub właściwymi organami państwa trzeciego, pod warunkiem że będzie on regularnie informował swój krajowy ośrodek koordynacji o takim komunikowaniu się i wymianie informacji.
Artykuł 17
Współpraca agencji ze stronami trzecimi
1. Agencja wykorzystuje istniejące informacje, zdolności i systemy dostępne w ramach innych organów, biur i agencji Unii oraz organizacji międzynarodowych, działając zgodnie z odpowiednimi ramami prawnymi.
2. Zgodnie z ust. 1 agencja współpracuje w szczególności z następującymi organami, biurami i agencjami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi:
a) Europejskim Urzędem Policji (Europolem) ▌w celu wymiany informacji na temat przestępczości transgranicznej, które mają zostać zawarte w europejskim obrazie sytuacji;
b) Centrum Satelitarnym Unii Europejskiej, Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa na Morzu oraz Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa przy zapewnianiu wspólnego stosowania narzędzi nadzoru;
c) Komisją Europejską, Europejską Służbą Działań Zewnętrznych oraz organami, biurami i agencjami Unii, w tym Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, które mogą dostarczać agencji informacji istotnych dla utrzymania europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym;
d) organizacjami międzynarodowymi, które mogą dostarczać agencji informacji istotnych dla utrzymania europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym.
2a. Zgodnie z ust. 1 agencja może współpracować z Morskim Centrum Analiz i Operacji ds. Zwalczania Narkotyków (MAOC-N) oraz Ośrodkiem Koordynacji Walki z Narkotykami na Morzu Śródziemnym (CeCLAD-M) w celu wymiany informacji na temat przestępczości transgranicznej, które mają zostać zawarte w europejskim obrazie sytuacji.
3. Wymiana informacji między agencją, organami, biurami i agencjami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi, o których mowa w ust. 2 i ust. 2a, odbywa się za pośrednictwem sieci komunikacyjnej, o której mowa w art. 7, lub za pośrednictwem innych sieci komunikacyjnych spełniających kryteria dostępności, poufności integralności.
4. Współpracę między agencją, organami, biurami i agencjami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi, o których mowa w ust. 2 i ust. 2a, regulują porozumienia robocze zawarte zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 i odpowiednią podstawą prawną działania danego organu, biura i agencji Unii lub danej organizacji międzynarodowej. W odniesieniu do postępowania z informacjami niejawnymi porozumienia te zapewniają zgodność działania danego organu, biura i agencji Unii i danej organizacji międzynarodowej z zasadami i standardami bezpieczeństwa równoważnymi zasadom i standardom stosowanym przez agencję.
5. Organy, biura i agencje Unii, o których mowa w ust. 2 i ust. 2a, wykorzystują informacje uzyskane w kontekście EUROSUR-u jedynie w granicach własnych ram prawnych oraz z poszanowaniem praw podstawowych, w tym wymogów ochrony danych.
Artykuł 17a
Współpraca z Irlandią i Zjednoczonym Królestwem
1. Do celów niniejszego rozporządzenia wymiana informacji i współpraca z Irlandią i Zjednoczonym Królestwem może się odbywać na podstawie dwu- lub wielostronnych umów między Irlandią i Zjednoczonym Królestwem a co najmniej jednym sąsiadującym państwem członkowskim lub w ramach sieci regionalnych, których podstawą są te umowy. Krajowe ośrodki koordynacji w państwach członkowskich stanowią punkt kontaktowy służący wymianie informacji z odpowiednimi organami Irlandii i Zjednoczonego Królestwa w ramach EUROSUR-u. Po zawarciu umów notyfikuje się je Komisji.
2. Umowy, o których mowa w ust. 1, ograniczone są do wymiany informacji między krajowym ośrodkiem koordynacji danego państwa członkowskiego a Irlandią i Zjednoczonym Królestwem w następujących przypadkach:
a) informacje zawarte w krajowym obrazie sytuacji jednego z państw członkowskich w zakresie, w jakim są przekazane agencji do celów europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym,
b) informacje zgromadzone przez Irlandię i Zjednoczone Królestwo, istotne do celów europejskiego obrazu sytuacji oraz wspólnego obrazu wywiadowczego sytuacji na obszarze przedgranicznym;
c) informacje określone w art. 9 ust. 9.
3. Wcześniejsza zgoda dowolnego innego państwa członkowskiego lub agencji, które przekazały informacje w kontekście EUROSUR-u i które nie są stroną żadnej z umów, o których mowa w ust. 1, jest wymagana, zanim takie informacje będzie można udostępnić Irlandii i Zjednoczonemu Królestwu na mocy takiej umowy.
4. Dalsze przekazywanie lub inne udostępnianie informacji wymienianych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu z państwami trzecimi lub innymi stronami trzecimi jest zabronione.
5. Umowy, o których mowa w ust. 1, zawierają postanowienia o kosztach finansowych wynikających z udziału Irlandii i Zjednoczonego Królestwa we wdrażaniu tych umów.
Artykuł 18
Współpraca z sąsiadującymi państwami trzecimi
1. Do celów niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie mogą wymieniać informacje i współpracować z co najmniej jednym zainteresowanym sąsiadującym państwem trzecim. Ta wymiana informacji i współpraca odbywa się na podstawie dwu- lub wielostronnych umów albo w ramach sieci regionalnych utworzonych na mocy tych umów. Krajowe ośrodki koordynacji w państwach członkowskich stanowią punkt kontaktowy służący wymianie informacji ▌z sąsiadującymi państwami trzecimi.
1aa. Przed zawarciem umów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, państwa członkowskie notyfikują je Komisji, która weryfikuje zgodność z niniejszym rozporządzeniem odnoszących się do EUROSUR-u części tych umów. Po zawarciu umów notyfikuje się je Komisji, która informuje Parlament Europejski, Radę i agencję.
1a. Umowy takie są zgodne z odnośnym prawem Unii i prawem międzynarodowym w zakresie praw podstawowych i ochrony międzynarodowej, w tym z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i Konwencją dotyczącą statusu uchodźców, w szczególności z zasadą non-refoulement.
1b. Wszelka wymiana danych osobowych z państwami trzecimi w ramach EUROSUR-u jest ściśle ograniczona do tego, co konieczne do celów niniejszego rozporządzenia. Odbywa się ona zgodnie z dyrektywą 95/46/WE[13], decyzją ramową Rady 2008/977/WSiSW oraz właściwymi przepisami krajowymi w zakresie ochrony danych.
2. Zabroniona jest wszelka wymiana informacji na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu oraz art. 9 ust. 2 lit. ga), w wyniku której państwo trzecie uzyskałoby informacje służące potencjalnie do zidentyfikowania osób lub grup osób, których wniosek o dostęp do ochrony międzynarodowej jest rozpatrywany lub które są poważnie zagrożone torturami, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem lub karaniem lub jakimkolwiek innym działaniem naruszającym ich prawa podstawowe.
3. Wszelka wymiana informacji na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu oraz art. 9 ust. 2 lit.▌ ga) ▌ odbywa się na warunkach określonych w dwu- i wielostronnych umowach zawartych z sąsiadującymi państwami trzecimi.
4. Konieczne jest uzyskanie uprzedniej zgody każdego innego państwa członkowskiego lub agencji, które przekazały informacje w ramach EUROSUR-u i które nie są stroną żadnej z umów, o których mowa w ust. 1, ani sieci, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit.▌ ga), zanim takie informacje będzie można udostępnić jakiemukolwiek państwu trzeciemu w ramach takiej umowy lub sieci. Państwa członkowskie i agencja są zobowiązane zastosować się do wniosku o nieprzekazywanie tych informacji zainteresowanemu państwu trzeciemu.
4b. Zabronione jest dalsze przekazywanie lub inne udostępnianie informacji wymienianych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu z państwami trzecimi lub stronami trzecimi.
5. Wszelka wymiana informacji z państwami trzecimi uzyskanych dzięki wspólnemu stosowaniu narzędzi nadzoru podlega przepisom i zasadom mającym zastosowanie do tych narzędzi i systemów, a także odpowiednim przepisom dyrektywy 95/46/WE, rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji ramowej Rady 2008/977/WSiSW.
Artykuł 19
Podręcznik
1. Komisja Europejska, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, agencją i jakimkolwiek innym właściwym organem, biurem lub agencją Unii udostępnia praktyczny podręcznik wdrażania EUROSUR-u i zarządzania tym systemem (zwany dalej „podręcznikiem”), zawierający wytyczne techniczne i operacyjne, zalecenia oraz najlepsze praktyki, także dotyczące współpracy z państwami trzecimi. Komisja Europejska przyjmuje podręcznik w formie zalecenia.
2. Po konsultacji z państwami członkowskimi i agencją Komisja Europejska może postanowić o częściowym utajnieniu podręcznika i nadaniu mu klauzuli tajności RESTREINT UE/EU RESTRICTED zgodnie z zasadami przedstawionymi w decyzji Komisji 2001/844/WE zmieniającej jej regulamin wewnętrzny.
Artykuł 20
Monitorowanie i ocena
1. Do celów niniejszego rozporządzenia agencja i państwa członkowskie zapewniają stosowanie procedur monitorowania funkcjonowania EUROSUR-u pod względem technicznym i operacyjnym w kontekście celów dotyczących uzyskania odpowiedniej znajomości sytuacji oraz zdolności reagowania na granicach zewnętrznych oraz poszanowania praw podstawowych, w tym zasady non-refoulement.
2. W dniu 1 grudnia 2015 r. agencja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania EUROSUR-u, a następnie będzie przedstawiać takie sprawozdania co dwa lata.
3. W dniu 1 grudnia 2016 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ewaluację EUROSUR-u, a następnie będzie przedstawiać takie ewaluacje co cztery lata. W takiej ewaluacji ocenia się wyniki w osiąganiu wyznaczonych celów ▌, aktualność przesłanek, które doprowadziły do ustanowienia systemu, stosowanie niniejszego rozporządzenia w państwach członkowskich i przez agencję ▌, zgodność z prawami podstawowymi, wpływ na te prawa oraz koszty i korzyści. W razie konieczności ewaluacji towarzyszą odpowiednie wnioski dotyczące zmiany niniejszego rozporządzenia.
4. Państwa członkowskie przekazują agencji informacje niezbędne do sporządzenia projektu sprawozdania, o którym mowa w ust. 2. Agencja przekazuje Komisji informacje niezbędne do opracowania ewaluacji, o której mowa w ust. 3.
Artykuł 20a
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2004
W rozporządzeniu (WE) nr 2007/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 2 ust. 1 lit. i) otrzymuje brzmienie:
„i) zapewnia niezbędną pomoc w opracowywaniu i działaniu europejskiego systemu nadzorowania granic, a w stosownych przypadkach, w opracowywaniu wspólnego środowiska wymiany informacji, w tym współdziałania systemów, w szczególności poprzez ustanowienie, utrzymywanie i koordynowanie ram EUROSUR-u zgodnie z rozporządzeniem XXX Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającym europejski system nadzorowania granic (EUROSUR).”
2. Wprowadza się nowy art. 11ca w brzmieniu:
„Artykuł 11ca
Przetwarzanie danych osobowych w ramach EUROSUR-u
Agencja może przetwarzać dane osobowe zgodnie z art. 12a ust. 2 rozporządzenia XXX Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejski system nadzorowania granic (EUROSUR), który to artykuł stosuje się zgodnie ze środkami, o których mowa w art. 11a. W szczególności przetwarzanie takich danych odbywa się z poszanowaniem zasad konieczności i proporcjonalności, a dalsze przekazywanie lub inne udostępnianie takich danych osobowych przetwarzanych przez agencję państwom trzecim jest zabronione.”
Artykuł 21
Wejście w życie i stosowanie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 2 grudnia 2013 r.
3. Artykuł 5 ust. 1 ma zastosowanie do państw członkowskich, których granice stanowią południowe ▌ i wschodnie ▌ granice zewnętrzne ▌(do Bułgarii, Chorwacji, Cypru, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Portugalii, Rumunii, Słowacji, Słowenii, Węgier i Włoch) od dnia 2 grudnia 2013 r.
4. Artykuł 5 ust. 1 ma zastosowanie do pozostałych państw członkowskich ▌od dnia 1 grudnia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK
Przy ustanawianiu, stosowaniu i utrzymywaniu różnych elementów ram EUROSUR-u uwzględnia się następujące zasady:
a) Zasada wspólnot interesów: Krajowe ośrodki koordynacji i agencja tworzą określone wspólnoty interesów do celów wymiany informacji i prowadzenia współpracy w ramach EUROSUR-u. Wspólnoty interesów wykorzystuje się do organizowania różnych krajowych ośrodków koordynacji i agencji w celu wymiany informacji w imię wspólnych celów, wymogów i interesów;
b) Zasady spójnego zarządzania i korzystania z istniejących struktur: Agencja zapewnia spójność między różnymi elementami ram EUROSUR, w tym dostarcza wytycznych i wsparcia krajowym ośrodkom koordynacji oraz promuje interoperacyjność informacji i technologii. W miarę możliwości ramy EUROSUR-u wykorzystują istniejące systemy i zdolności, aby jak najlepiej użytkować środki z budżetu Unii i aby unikać powielania działań. W tym kontekście EUROSUR ustanawia się przy zachowaniu pełnej zgodności z inicjatywą na rzecz opracowania wspólnego mechanizmu wymiany informacji do celów ochrony obszarów morskich UE (CISE), przyczyniając się tym samym do utworzenia skoordynowanego i racjonalnego pod względem kosztów podejścia do międzysektorowej wymiany informacji w Unii i czerpania z niego korzyści;
c) Zasady wymiany informacji i zabezpieczania informacji: Uzyskane w ramach EUROSUR-u informacje są dostępne dla wszystkich krajowych ośrodków koordynacji i dla agencji, chyba że ustanowiono lub uzgodniono określone ograniczenia w tym zakresie. Krajowe ośrodki koordynacji gwarantują dostępność, poufność oraz integralność informacji wymienianych na szczeblu krajowym, europejskim i międzynarodowym. Agencja gwarantuje dostępność, poufność oraz integralność informacji wymienianych na szczeblu europejskim i międzynarodowym.
d) Zasady ukierunkowania na usługi oraz normalizacji: różne aspekty zdolności EUROSUR-u wykorzystuje się z zastosowaniem podejścia ukierunkowanego na usługi. Agencja zapewnia oparcie ram EUROSUR-u w miarę możliwości na normach ustalonych na szczeblu międzynarodowym;
e) Zasada elastyczności: Należy opracować strukturę organizacyjną, informacyjną i technologiczną, aby umożliwić zainteresowanym użytkownikom EUROSUR-u reagowanie na zmianę sytuacji w sposób elastyczny i ustrukturyzowany.
ZAŁĄCZNIK DO PROJEKTU REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ
Oświadczenie Parlamentu Europejskiego
Parlament Europejski podkreśla, że instytucje UE powinny dążyć do stosowania właściwej i neutralnej terminologii w aktach prawnych dotyczących obywateli państw trzecich, którzy nie posiadają zezwolenia władz państw członkowskich na przebywanie na terytorium państw członkowskich lub których zezwolenie w tym zakresie straciło ważność. W takich przypadkach instytucje UE powinny unikać stosowania przymiotnika „nielegalny”, jeżeli można znaleźć inne sformułowanie, a we wszystkich przypadkach, kiedy jest mowa o osobach, powinny one używać sformułowania „migranci o nieuregulowanym statusie”.
UZASADNIENIE
Swobodny przepływ należy do naczelnych zasad funkcjonowania Unii Europejskiej, a możliwość poruszania się po Unii Europejskiej bez konieczności poddawania się kontroli na granicach wewnętrznych jest jednym z jej największych osiągnięć. Wiele osób korzysta z tej swobody, a swoboda podróżowania jest regularnie uznawana w opinii publicznej za jedną z największych zalet Unii. Również jeśli chodzi o naszą gospodarkę, swobodny przepływ kapitału odgrywą główną rolę w sukcesie jednolitego rynku. Postanowień z Schengen nie można cofnąć. Można natomiast wzmocnić je poprzez lepsze zarządzanie granicami zewnętrznymi UE, zapewniające pełne wzajemne zaufanie państw członkowskich.
Z powyższych względów sprawozdawca ogólnie popiera wniosek Komisji. Dzielenie się informacjami oraz poprawa współpracy między państwami członkowskimi i między agencjami działającymi w tej dziedzinie to istotne kroki zmierzające do lepszego podziału obciążeń przy zarządzaniu granicami zewnętrznymi UE. Są one również kluczowym czynnikiem pomagającym państwom członkowskim w przestrzeganiu międzynarodowego prawa morza i w ratowaniu życia migrantów.
Sprawozdawca proponuje wzmocnienie następujących punktów:
1) Zakres dyrektywy
Sprawozdawca opowiada się za objęciem systemem EUROSUR obszarów przedgranicznych, w tym przejść granicznych/ portów lotniczych, jest jednak zdania, że powinno to nastąpić na późniejszym etapie. Obecnie powinno to pozostawać rozwiązaniem fakultatywnym do wyboru państw członkowskich. Sprawozdawca popiera również wprowadzenie klauzuli przeglądowej przewidującej sporządzanie sprawozdania, które zawierałoby ocenę wpływu tego włączenia oraz ewentualnie propozycje zmian w rozporządzeniu.
2) Współpraca z innymi agencjami
Sprawozdawca zdecydowanie popiera współpracę z innymi agencjami, zwłaszcza z Europolem, EASO (Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu), EMSA (Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu ), EFCA (Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa) i ESC (Centrum Satelitarne Unii Europejskiej).
3) Współpraca z państwami trzecimi
Sprawozdawca jest zdania, że państwa członkowskie powinny współpracować z ościennymi krajami trzecimi z myślą o ochronie życia migrantów, o zapobieganiu nielegalnej migracji i walce z przestępczością transgraniczną. Należy powiadamiać Komisję o takich umowach.
4) Uczestnictwo Zjednoczonego Królestwa i Irlandii.
Sprawozdawca popiera możliwość uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w systemie EUROSUR. Współpraca powinna odbywać się na podstawie umów dwustronnych lub wielostronnych między Irlandią i Zjednoczonym Królestwem a co najmniej jednym ościennym państwem członkowskim.
5) Dane osobowe
Sprawozdawca nalega, aby wymiana i przetwarzanie danych osobowych poprzez EUROSUR prowadzone były jedynie w razie konieczności i w należycie uzasadnionych przypadkach, przy zastosowaniu właściwych środków ochronnych. Uważa też, że żadnych danych osobowych nie należy wymieniać z krajami trzecimi.
6) Definicje
Sprawozdawca złożył kilka poprawek w celu lepszego zdefiniowania niektórych pojęć, takich jak „incydent” lub „przechwycenie”. Sprawozdawca nalega również na lepsze zdefiniowanie sytuacji szczególnego nacisku i podkreśla, że ocena „niskiego”, „średniego” i „wysokiego” wpływu powinna być prowadzona na szczeblu Frontexu.
7) Koordynacja
Sprawozdawca popiera propozycję wyznaczenia pojedynczego krajowego ośrodka koordynacji w każdym państwie członkowskim, mającego za zadanie współpracę z EUROSUR-em, przy jednoczesnym umożliwieniu pewnej elastyczności pod względem wewnętrznej organizacji regionalnej państw członkowskich.
8) Prawa podstawowe
Sprawozdawca wprowadza odniesienia do właściwych przepisów UE dotyczących azylu (w tym zasady non-refoulement) i powrotów, które to przepisy powinny obowiązywać po przechwyceniu.
9) Odpowiedzialność
Sprawozdawca popiera włączenie klauzuli przewidującej przegląd co 4 lata, wraz ze sprawozdaniem dla Parlamentu Europejskiego.
17.10.2012
OPINIA Komisji Budżetowej
dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejski system nadzoru granic (EUROSUR)
( COM(2011)0873 – C7-0506/2011 – 2011/0427(COD) )
Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Dominique Riquet
ZWIĘZŁE UZASADNIENIE
1. Zakres stosowania wniosku
Wniosek dotyczący europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR) stanowi część starań Unii zmierzających do zwiększenia w państwach członkowskich zdolności reagowania ich organów kontroli granicznej na granicach zewnętrznych (granicach Schengen). Powinien pomóc państwom członkowskim w osiągnięciu pełnej świadomości sytuacji na ich granicach zewnętrznych oraz poprawić przepływ informacji pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi, a także pomiędzy państwami członkowskimi a Agencją, czyniąc ten przepływ bardziej spójnym i systematycznym. W odniesieniu do zewnętrznego wymiaru zarządzania granicami EUROSUR powinien udzielać wsparcia w celu usprawnienia współpracy z państwami trzecimi oraz wzmocnienia ich zdolności do ochrony granic i zarządzania w obszarach, które mają bezpośrednie znaczenie dla UE (np. podłączenie systemów i infrastruktur państw trzecich do systemów i infrastruktur UE w celu umożliwienia regularnej wymiany informacji).
2. Wdrożenie
Różne części składowe EUROSURU będą wdrażane głównie przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej[14] (FRONTEX) oraz przez państwa członkowskie, zgodnie z komunikatem w sprawie EUROSUR z 2008 r[15].
W przeciwieństwie do dwóch podobnych programów („Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego” i „Fundusz Azylu i Migracji”) EUROSUR nie będzie funduszem UE, będzie jednak ustanawiał wspólne ramy techniczne i rozwijał standardy wymagane do racjonalizacji współpracy oraz nieprzerwanej komunikacji 24 godziny na dobę pomiędzy właściwymi organami (zarówno w UE, jak i w państwach członkowskich). Proponowane rozporządzenie dotyczące systemu EUROSUR powinno wejść w życie z końcem 2013 r. Kosztorys załączony do wniosku[16] jest ograniczony do lat 2014-2020, mimo że uzasadnienie rozporządzenia przewiduje również finansowanie na mocy obecnych wieloletnich ram finansowych, ponieważ EUROSUR rozpoczął się jako projekt pilotażowy w 2011 r. Na lata 2014-2020 przewiduje się finansowanie nie w postaci odrębnej linii budżetowej, ale z dwóch źródeł z budżetu UE (już istniejących lub mających powstać):
· obecnie państwa członkowskie są wspierane ze środków z Funduszu UE-Granice Zewnętrzne (linia budżetowa 18 02 06) do końca obecnych WRF (koniec 2013 r.); od 2014 r. w nowej strukturze budżetu powstanie nowa linia budżetowa (18 02 XX XX – „Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Granice i Wizy”) w związku z rozpoczęciem WRF na lata 2014-2020, i część tej linii sfinansuje rozwój niektórych elementów EUROSURU (np. utworzenie krajowych ośrodków koordynacji);
· z kolei to Agencja FRONTEX (linia 18 02 03 02) powinna skorzystać z własnego budżetu, by pokryć koszty utworzenia sieci komunikacyjnej oraz pozostałych elementów horyzontalnych systemu EUROSUR, takich jak europejski obraz sytuacji oraz wspólny obraz wywiadowczy sytuacji na obszarze przedgranicznym, w razie potrzeby korzystając ze wsparcia w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (bezpośrednie lub pośrednie scentralizowane zarządzanie finansami).
Szacunkowy koszt projektu w wydatkach UE na przestrzeni siedmiu lat (2014-2020) wyniesie około 244 021 mln euro. Blisko 112 mln euro będzie wyasygnowane ze środków nowego „Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – Granice i Wizy”, a 132 mln euro ze środków Agencji FRONTEX (linia 18 02 03 02), co wydaje się być znaczącym wkładem z szacunkowego całkowitego siedmioletniego budżetu Agencji FRONTEX, wynoszącego 614 mln euro.
Dla porównania – na obecny dział 3A Komisja zaproponowała całkowity budżet orientacyjny w wysokości 10 911 mln euro na lata 2014-2020 w wieloletnich ramach finansowych.
Kwota ta obejmuje wydatki na programy finansowe oraz agencje UE aktywne w obszarze spraw wewnętrznych. Agencjom przysługuje kwota 1 572 mln euro po cenach bieżących.
Szacunkowe zasoby ludzkie potrzebne do wdrożenia tych ram (monitorowanie działalności EUROSURU oraz wsparcie codziennego zarządzania nim) wyniosłyby zaledwie dwóch pracowników kategorii AD pracujących w siedzibie głównej Komisji, z DG HOME. Jak przewiduje wniosek, zasoby te są już przydzielone na zarządzanie tym działaniem i/ lub przesunięte w ramach dyrekcji generalnej. Jeżeli przydzielenie jakichkolwiek dodatkowych zasobów okaże się niezbędne, sprawozdawczyni nalega na to, by były one przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej wyłącznie w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.
3. Stanowisko sprawozdawczyni
Sprawozdawczyni popiera kontynuację i rozwój EUROSURU, ponieważ ochrona granic jest obszarem, w którym działania Unii bez wątpienia wykazują europejską wartość dodaną w porównaniu do wyłącznie krajowych środków. Nielegalna imigracja i przestępczość transgraniczna są w istocie, z racji swojej natury, zjawiskiem wykraczającym poza obszar poszczególnych państw członkowskich.
Należy jednak zauważyć, że system finansowania proponowany dla EUROSURU jest bardzo złożony. Wynika to zarówno z trzech możliwych poziomów zarządzania (scentralizowane zarządzanie bezpośrednie, scentralizowane zarządzanie pośrednie i zarządzanie dzielone), jak i z ram czasowych finansowania (obecne wieloletnie ramy finansowe oraz WRF na lata 2014-2020), w związku z czym pochodzi ono z dwóch różnych pul w ramach tych dwóch odrębnych ram.
Dopóki nie zostanie przyjęty budżet na rok 2013, trudno będzie zanalizować różne kwoty, które zaplanowano pobrać z konkretnych linii budżetowych na mocy obecnych WRF (Fundusz Granic Zewnętrznych, Frontex, siódmy program ramowy na rzecz badań i rozwoju oraz instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju). Podział kosztów jest przedstawiony w ocenie skutków, załączonej do wniosku Komisji w sprawie EUROSURU[17], jednak nie pojawia się on w samym wniosku.
W odniesieniu do wydatkowania, które ma zostać osiągnięte podczas WRF na lata 2014-2020, i bez uszczerbku dla wyników negocjacji w sprawie kolejnych WRF, możemy ubolewać nad faktem, że Komisja nie poczyniła żadnych odniesień budżetowych w prawnie wiążącej części wniosku w sprawie EUROSURU.
Dodatkowo sprawozdawczyni podkreśla brak jakichkolwiek kryteriów alokacji zasobów w odniesieniu do wydatków związanych z krajowymi ośrodkami koordynacji (NCC) oraz środków podejmowanych w państwach trzecich.
POPRAWKI
Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:
Poprawka 1
Projekt rezolucji legislacyjnej
Ustęp 1 a (nowy)
| |
Projekt rezolucji legislacyjnej | Poprawka |
| 1a. przypomina swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie inwestowania w przyszłość – nowe wieloletnie ramy finansowe na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej1; powtarza, że w następnych WRF należy przewidzieć wystarczające dodatkowe środki finansowe, aby umożliwić Unii realizację aktualnych priorytetów politycznych oraz nowych zadań przewidzianych w Traktacie z Lizbony, jak również reagowanie na nieprzewidziane wydarzenia; zwraca uwagę, że nawet podwyższenie środków w następnych WRF o co najmniej 5% w porównaniu z poziomem z 2013 r. umożliwi tylko ograniczony wkład w realizację uzgodnionych celów i wypełnianie zobowiązań Unii oraz stosowanie zasady unijnej solidarności; wzywa Radę – jeżeli nie zgadza się ona z tym podejściem – do jasnego wskazania tych priorytetów politycznych i projektów, z których można zupełnie zrezygnować pomimo ich potwierdzonej europejskiej wartości dodanej; |
| _______________ |
| 1 Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0266 |
Poprawka 2
Projekt rezolucji legislacyjnej
Ustęp 1 b (nowy)
| |
Projekt rezolucji legislacyjnej | Poprawka |
| 1b. podkreśla, że pkt 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami1 powinien mieć zastosowanie do rozszerzenia mandatu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych („Agencji”); podkreśla, że jakakolwiek decyzja organu prawodawczego o rozszerzeniu mandatu nie może naruszać postanowień decyzji podjętych przez władzę budżetową w ramach rocznej procedury budżetowej; |
| ________________ |
| 1 Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. |
Poprawka 3
Projekt rezolucji legislacyjnej
Ustęp 1 c (nowy)
| |
Projekt rezolucji legislacyjnej | Poprawka |
| 1c. wzywa Komisję do przedstawienia nowego kosztorysu, w pełni uwzględniającego wyniki porozumienia ustawodawczego zawartego między Parlamentem Europejskim a Radą, aby sprostać wymogom Agencji i służb Komisji w zakresie budżetu i kadr; |
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 1 preambuły
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
(1) Ustanowienie europejskiego systemu nadzoru granic (zwanego dalej „EUROSUR”) jest konieczne, aby poprawić wymianę informacji i współpracę operacyjną między organami krajowymi państw członkowskich, a także z Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej ustanowioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. (FRONTEX), zwaną dalej „Agencją”. EUROSUR powinien zapewnić tym organom i Agencji infrastrukturę i narzędzia niezbędne do poprawy ich znajomości sytuacji oraz zdolności reagowania w zakresie wykrywania i zapobiegania nielegalnej migracji i przestępczości transgranicznej, a także ochrony i ratowania życia migrantów na granicach zewnętrznych państw członkowskich Unii. | (1) Ustanowienie europejskiego systemu nadzoru granic (zwanego dalej „EUROSUR”) jest konieczne, aby poprawić wymianę informacji i współpracę operacyjną między organami krajowymi państw członkowskich, a także z Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej ustanowioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. (FRONTEX), zwaną dalej „Agencją”. EUROSUR powinien zapewnić tym organom i Agencji infrastrukturę i narzędzia niezbędne do poprawy ich znajomości sytuacji oraz zdolności reagowania w zakresie wykrywania i zapobiegania nielegalnej migracji i przestępczości transgranicznej, przyczyniając się w ten sposób do lepszej ochrony i ratowania życia migrantów na granicach zewnętrznych państw członkowskich Unii. |
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 5 a preambuły (nowy)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
| (5a) Agencja powinna posiadać odpowiednie zasoby finansowe i ludzkie, aby właściwie wykonywać dodatkowe zadania powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia. W tym celu zadania te powinny zostać należycie uwzględnione w procedurze ustalania, realizacji i kontroli jej budżetu, określonej w art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004. Władza budżetowa powinna dopilnować przestrzegania najwyższych standardów skuteczności. |
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 9 a preambuły (nowy)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
| (9a) Istnieje potrzeba lepszej koordynacji wydatkowania funduszy Unii i państw członkowskich w obszarze spraw wewnętrznych w celu optymalizacji wykorzystania ich własnych budżetów. Powinno to przyczynić się do lepszej komplementarności, skuteczności i widoczności ich wydatków. EUROSUR powinien w szczególności jak najlepiej wykorzystać istniejące możliwości w zakresie zasobów ludzkich i wyposażenia technicznego, zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym, przy jednoczesnym wspieraniu współpracy wojskowo-cywilnej. |
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 9 b preambuły (nowy)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
| (9b) Mechanizmy angażujące budżet Unii w implementację EUROSURU powinny być przejrzyste, odpowiedzialne i powinny być przedmiotem demokratycznej kontroli. |
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 9 c preambuły (nowy)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
| (9c) Istnieje potrzeba zapewnienia należytego zarządzania finansami systemu i jego wdrożenia w jak najskuteczniejszy sposób, przy jednoczesnym zachowaniu pewności prawnej oraz dostępności systemu dla wszystkich uczestników. |
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 9 d preambuły (nowy)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
| (9d) Komisja powinna regularnie oceniać wyniki wdrażania EUROSURU za pomocą jasnych, prostych i wymiernych wskaźników. Wskaźniki te powinny zapewniać podstawę dla określenia stopnia realizacji celów systemu. |
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wspólne ramy wymiany informacji i współpracy między państwami członkowskimi a Agencją w celu poprawy znajomości sytuacji i zdolności reagowania na granicach zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej, zwane dalej europejskim systemem nadzoru granic (EUROSUR). | W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wspólne ramy wymiany informacji i współpracy między państwami członkowskimi a Agencją w celu poprawy znajomości sytuacji i zdolności reagowania na granicach zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej, przyczyniając się w ten sposób do lepszej ochrony i ratowania życia migrantów na granicach zewnętrznych państw członkowskich Unii, zwane dalej europejskim systemem nadzoru granic (EUROSUR). |
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – litera g) (nowa)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
| g) „Agencja” oznacza Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, utworzoną na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004; |
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera c)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
(c) sieci komunikacyjnej; | (c) wymiany danych i sieci komunikacyjnej; |
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik – litera b)
| |
Tekst proponowany przez Komisję | Poprawka |
(b) zasady spójnego zarządzania i korzystania z istniejących struktur: Agencja zapewnia spójność między różnymi elementami ram EUROSUR, uwzględniając dostarczanie wytycznych i zapewnianie wsparcia krajowym ośrodkom koordynacji oraz promowanie interoperacyjności informacji i technologii. W miarę możliwości w ramach EUROSUR wykorzystuje się istniejące systemy i potencjał. W tym kontekście EUROSUR ustanawia się przy zachowaniu pełnej zgodności z inicjatywą na rzecz opracowania wspólnego mechanizmu wymiany informacji do celów ochrony obszarów morskich UE (CISE), przyczyniając się tym samym do utworzenia skoordynowanego i racjonalnego pod względem kosztów podejścia do międzysektorowej wymiany informacji w Unii i czerpania z niego korzyści; | (b) zasady spójnego zarządzania i korzystania z istniejących struktur: Agencja zapewnia spójność między różnymi elementami ram EUROSUR, uwzględniając dostarczanie wytycznych i zapewnianie wsparcia krajowym ośrodkom koordynacji oraz promowanie interoperacyjności informacji i technologii. W miarę możliwości w ramach EUROSUR wykorzystuje się istniejące systemy i potencjał w celu optymalizacji wykorzystania budżetu Unii oraz uniknięcia powstawania redundancji. W tym kontekście EUROSUR ustanawia się przy zachowaniu pełnej zgodności z inicjatywą na rzecz opracowania wspólnego mechanizmu wymiany informacji do celów ochrony obszarów morskich UE (CISE), przyczyniając się tym samym do utworzenia skoordynowanego i racjonalnego pod względem kosztów podejścia do międzysektorowej wymiany informacji w Unii i czerpania z niego korzyści; |
PROCEDURA
Tytuł | Ustanowienie europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR) | |||
Odsyłacze | COM(2011)0873 – C7-0506/2011 – 2011/0427(COD) | |||
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia na posiedzeniu | LIBE 2.2.2012 |
|
|
|
Opinia wydana przez Data ogłoszenia na posiedzeniu | BUDG 2.2.2012 | |||
Sprawozdawca(czyni) komisji opiniodawczej Data powołania | Dominique Riquet 15.2.2012 | |||
Data przyjęcia | 10.10.2012 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 28 4 1 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Marta Andreasen, Richard Ashworth, Francesca Balzani, Zuzana Brzobohatá, Göran Färm, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazábal Rubial, Salvador Garriga Polledo, Jens Geier, Ivars Godmanis, Lucas Hartong, Jutta Haug, Sidonia Elżbieta Jędrzejewska, Ivailo Kalfin, Sergej Kozlík, Jan Kozłowski, Alain Lamassoure, Giovanni La Via, George Lyon, Barbara Matera, Juan Andrés Naranjo Escobar, Nadezhda Neynsky, Dominique Riquet, Potito Salatto, Alda Sousa, Helga Trüpel, Derek Vaughan, Angelika Werthmann | |||
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Alexander Alvaro, Jürgen Klute, Georgios Papastamkos, Nils Torvalds, Catherine Trautmann | |||
PROCEDURA
Tytuł | Ustanowienie europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR) | |||
Odsyłacze | COM(2011)0873 – C7-0506/2011 – 2011/0427(COD) | |||
Data przedstawienia w PE | 12.12.2011 |
|
|
|
Komisja przedmiotowo właściwa Data ogłoszenia na posiedzeniu | LIBE 2.2.2012 |
|
|
|
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii Data ogłoszenia na posiedzeniu | AFET 2.2.2012 | DEVE 2.2.2012 | BUDG 2.2.2012 |
|
Opinia niewydana Data decyzji | AFET 6.3.2012 | DEVE 25.1.2012 |
|
|
Sprawozdawca(y) Data powołania | Jan Mulder 9.2.2012 |
|
|
|
Rozpatrzenie w komisji | 25.4.2012 | 3.9.2012 | 11.10.2012 | 27.11.2012 |
| 19.6.2013 |
|
|
|
Data przyjęcia | 19.6.2013 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 41 8 1 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Jan Philipp Albrecht, Rita Borsellino, Emine Bozkurt, Arkadiusz Tomasz Bratkowski, Salvatore Caronna, Philip Claeys, Carlos Coelho, Ioan Enciu, Tanja Fajon, Hélène Flautre, Kinga Gál, Kinga Göncz, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Ágnes Hankiss, Anna Hedh, Salvatore Iacolino, Sophia in ‘t Veld, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Timothy Kirkhope, Juan Fernando López Aguilar, Baroness Sarah Ludford, Svetoslav Hristov Malinov, Véronique Mathieu Houillon, Anthea McIntyre, Nuno Melo, Roberta Metsola, Antigoni Papadopoulou, Georgios Papanikolaou, Carmen Romero López, Judith Sargentini, Birgit Sippel, Csaba Sógor, Renate Sommer, Rui Tavares, Nils Torvalds, Kyriacos Triantaphyllides, Axel Voss, Renate Weber, Josef Weidenholzer, Tatjana Ždanoka, Auke Zijlstra | |||
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Elena Oana Antonescu, Dimitrios Droutsas, Monika Hohlmeier, Jan Mulder, Marco Scurria | |||
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego | Jürgen Creutzmann, Jelko Kacin | |||
Data złożenia | 24.6.2013 | |||