w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynków”)

(COM(2011)0626 – C7‑0339/2011 – COM(2012)0535 – C7-0310/2012 – 2011/0281(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2011)0626) oraz zmieniony wniosek (COM(2012)0535),

–   uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 42 akapit pierwszy oraz art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0006/2011),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając opinię 1/2012 Trybunału Obrachunkowego z dnia 8 marca 2012 r.

Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.

–   uwzględniając opinie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Dz.U. C 191 z 29.6.2012, str. 116 i Dz.U. C 44 z 15.2.2013, str. 158.

–   uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 4 maja 2012 r.

Dz.U. C 225 z 27.7.2012, s. 174.

–   uwzględniając swoją decyzję z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie rozpoczęcia negocjacji międzyinstytucjonalnych i określenia mandatu negocjacyjnego w sprawie wniosku

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0085.

–   uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 7 października 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Budżetowej i Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0366/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

4.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

5.  zobowiązuje swojego(ją) przewodniczącego(cą) do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka  1

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia

ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych

(„rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynków”)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s. 16 i Dz.U. C 44 z 15.2.2013, s. 158.

uwzględniając opinię Komitetu Regionów

Dz.U. C 225 z 27.7.2012, s. 174.

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego

Dz.U. …

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą

Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia … (jeszcze nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia …

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)         W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi” określono potencjalne wyzwania, cele oraz kierunki wspólnej polityki rolnej (WPR) po 2013 r. W kontekście debaty na temat tego komunikatu reforma WPR powinna wejść w życie dnia 1 stycznia 2014 r. Reforma ta powinna obejmować wszystkie najważniejsze instrumenty WPR, w tym rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

(4)  Niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wszystkie podstawowe elementy jednolitej wspólnej organizacji rynku.

(5)      Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu zapewnienia wspólnej organizacji rynku w przypadku wszystkich tych produktów, zgodnie z wymogami art. 40 ust. 1 Traktatu.

(6)      Należy wyjaśnić, że rozporządzenie (UE) nr [...]

Rozporządzenie (UE) nr […] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … w sprawie finansowania i monitorowania wspólnej polityki rolnej oraz zarządzania nią (Dz.U. L …).

(6a)       Na podstawie art. 43 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktatu) Rada przyjmuje środki dotyczące ustalania cen, potrąceń, pomocy i limitów ilościowych. Dla jasności, w przypadkach gdy stosuje się art. 43 ust. 3 Traktatu, niniejsze rozporządzenie powinno wyraźne określać, że Rada przyjmie przedmiotowe środki na jego podstawie.

(6b)  W niniejszym rozporządzeniu należy ustalić niektóre definicje odnoszące się do niektórych sektorów. W celu uwzględnienia specyfiki sektora ryżu Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do zmiany definicji dotyczących sektora ryżu w zakresie niezbędnym do ich aktualizacji w świetle rozwoju sytuacji na rynku.

(7)      Niniejsze rozporządzenie zawiera odniesienia do opisu produktów i odesłania do pozycji lub podpozycji Nomenklatury scalonej. Poprawki do nomenklatury wspólnej taryfy celnej mogą wymagać związanych z nimi dostosowań technicznych niniejszego rozporządzenia. Aby móc uwzględniać takie poprawki, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów, dzięki czemu będzie ona mogła dokonywać koniecznych dostosowań. W celu zapewnienia przejrzystości i uproszczenia rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych (Dz.U. L 34 z 9.2.1979, s. 2).

(10)    Dla zbóż, ryżu, cukru, suszu paszowego, nasion, wina, oliwy z oliwek i oliwek stołowych, lnu i konopi, owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw, bananów, mleka i przetworów mlecznych oraz jedwabników należy ustalić lata gospodarcze, dostosowane tak bardzo jak to możliwe do naturalnego cyklu produkcyjnego każdego z tych produktów.

(12)  Aby zapewnić stabilizację rynków oraz odpowiedni poziom życia ludności wiejskiej, opracowano zróżnicowany system wsparcia rynkowego dla poszczególnych sektorów i wprowadzono systemy wsparcia bezpośredniego przy uwzględnieniu różnych potrzeb każdego z tych sektorów z jednej strony, oraz zależności zachodzących między nimi z drugiej strony. Środki te przyjmują formę interwencji publicznej lub ▌dopłat do prywatnego przechowywania. Istnieje potrzeba utrzymania środków wsparcia rynkowego przy jednoczesnym ich usprawnieniu i uproszczeniu.

(12a)     Należy ustalić unijną skalę klasyfikacji, identyfikacji i prezentacji tusz w sektorze wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego do celów rejestracji cen i stosowania ustaleń dotyczących interwencji w tych sektorach. Ponadto skala ta służy realizacji celu dotyczącego zwiększenia przejrzystości rynku.

(13)    W celu zapewnienia jasności i przejrzystości przepisy dotyczące interwencji publicznej powinny zostać objęte wspólną strukturą przy jednoczesnym zachowaniu założeń polityki dla każdego sektora. W tym celu należy dokonać rozróżnienia pomiędzy progami referencyjnymi a cenami interwencyjnymi oraz zdefiniować ceny interwencyjne, w szczególności wyjaśniając, że wyłącznie ceny interwencyjne w przypadku interwencji publicznej odpowiadają stosowanym administrowanym cenom, o których mowa w pierwszym zdaniu ust. 8 załącznika 3 do porozumienia WTO w sprawie rolnictwa (tj. wsparciu ▌dla cen rynkowych). W tym kontekście oznacza to, że interwencja rynkowa może przyjmować formę interwencji publicznej albo inne formy interwencji, które nie wykorzystują podawania cen ustalanych ex-ante.

(14)  W zależności od potrzeb każdego przedmiotowego sektora w świetle praktyk i doświadczeń w ramach poprzednich jednolitych organizacji rynku, system interwencji publicznej powinien być dostępny w pewnych okresach roku i w przedmiotowych okresach powinien albo być otwierany za każdym razem, albo w zależności od cen rynkowych.

(15)    Cena interwencyjna powinna składać się ze stałej ceny za pewne ilości pewnych produktów, a w innych przypadkach powinna zależeć od przetargu, odzwierciedlając praktykę i doświadczenie w ramach poprzednich wspólnych organizacji rynków.

(16)    W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość zbytu produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej. Działania te należy podjąć w taki sposób, aby uniknąć zakłóceń na rynku oraz zapewnić równy dostęp do towarów i równe traktowanie nabywców.

(16a)     Istniejący program dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących w Unii, przyjęty w ramach WPR, powinien stanowić przedmiot oddzielnego rozporządzenia, które uwzględni jego cele w zakresie spójności społecznej. Należy jednak włączyć do niniejszego rozporządzenia przepis umożliwiający zbyt produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej poprzez udostępnianie ich do wykorzystania w ramach programu.

(17)  W celu zapewnienia równowagi na rynku oraz stabilizacji cen rynkowych może być konieczne przyznawanie dopłat do prywatnego przechowywania konkretnych produktów rolnych. W celu zagwarantowania przejrzystości rynku Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do określania warunków, na jakich może ona podejmować decyzje w sprawie przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania ▌z uwzględnieniem sytuacji na rynku.

(18)    W celu zapewnienia, by produkty zakupione w ramach interwencji publicznej lub podlegające dopłatom do prywatnego przechowywania nadawały się do długoterminowego przechowywania i cechowały się solidną i właściwą jakością handlową oraz w celu uwzględnienia uwarunkowania różnych sektorów z myślą o zapewnieniu racjonalnego pod względem kosztów funkcjonowania interwencji publicznej i prywatnego przechowywania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do wymogów i warunków, jakie mają spełniać te produkty w odniesieniu do jakości i kwalifikowalności, w uzupełnieniu do wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu ▌.

(18a) W celu uwzględnienia cech specyfiki sektora zbóż i ryżu niełuskanego Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do ustanawiania kryteriów dotyczących skupu i sprzedaży tych produktów.

(19)  W celu zapewnienia właściwych możliwości przechowywania oraz racjonalnego pod względem kosztów funkcjonowania systemu interwencji publicznej, dystrybucji i dostępu dla podmiotów gospodarczych, a także w celu utrzymania jakości produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej z myślą o ich zbyciu po zakończeniu okresu przechowywania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do wymogów, które muszą spełniać miejsca przechowywania wszystkich produktów objętych systemem interwencji publicznej, przepisów dotyczących przechowywania produktów zarówno na, jak i poza terytorium państwa członkowskiego, które jest odpowiedzialne za produkty, i traktowania tych produktów, jeżeli chodzi o należności celne i wszelkie inne kwoty przyznawane lub pobierane w ramach WPR.

(20)    W celu zapewnienia, by prywatne przechowywanie wywierało pożądany wpływ na rynek, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌ w odniesieniu do przepisów i warunków stosowanych w przypadkach, gdy ilość przechowywana jest mniejsza od ilości przewidzianej w umowie, a także warunków przyznawania zaliczek i warunków ponownego wprowadzania na rynek i zbywania produktów objętych umowami w sprawie prywatnego przechowywania ▌.

(21)    W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemów interwencji publicznej i prywatnego przechowywania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do przepisów dotyczących stosowania procedur przetargowych, dodatkowych wymogów, jakie muszą spełnić podmioty gospodarcze, oraz obowiązku składania zabezpieczenia przez podmiot gospodarczy.

(22)  W celu uwzględnienia postępu technicznego oraz potrzeb sektorów wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego, jak również konieczności ustandaryzowania prezentacji różnych produktów z myślą o poprawie przejrzystości rynkowej, rejestracji cen i stosowania środków interwencji rynkowej, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do dostosowywania i aktualizacji unijnej skali klasyfikacji tusz w tych sektorach, jak również w odniesieniu do ustanawiania związanych z nimi przepisów dodatkowych i odstępstw od tych przepisów.

(25)    Należy wspierać spożywanie przez dzieci w wieku szkolnym owoców i warzyw oraz mleka i przetworów mlecznych z myślą o trwałym zwiększeniu udziału przedmiotowych produktów w diecie dzieci na etapie, na którym kształtują się ich nawyki żywieniowe, przyczyniając się w ten sposób do realizacji celów WPR, w szczególności poprzez stabilizację rynków i gwarantowanie dostępności zarówno obecnych, jak i przyszłych dostaw. W związku z tym należy wspierać pomoc unijną na finansowanie lub współfinansowanie dystrybucji tego rodzaju produktów wśród dzieci uczęszczających do placówek oświatowych.

(26)  W celu zapewnienia należytego zarządzania budżetami programów należy wprowadzić odpowiednie przepisy. Pomocy unijnej nie należy wykorzystywać do zastępowania finansowania jakichkolwiek istniejących krajowych programów dystrybucji owoców i warzyw oraz mleka w szkołach. Ze względu na ograniczenia budżetowe państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość zastępowania swojego wkładu finansowego na rzecz programów środkami z sektora prywatnego. W celu zwiększenia skuteczności programów dystrybucji owoców i warzyw oraz mleka w szkołach niezbędne mogą być środki towarzyszące, na które państwa te powinny mieć możliwość przyznawania pomocy krajowej. Państwa członkowskie uczestniczące w tych programach powinny rozpowszechniać informacje o roli pomocy unijnej w finansowaniu tego programu.

(27)    W celu propagowania zdrowych nawyków żywieniowych wśród dzieci i zapewnienia, by z pomocy korzystały dzieci regularnie uczęszczające do placówek oświatowych administrowanych lub uznanych przez państwa członkowskie, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do programu dystrybucji owoców w szkołach w zakresie dodatkowych kryteriów związanych z ukierunkowywaniem pomocy, zatwierdzania i wyboru wnioskodawców występujących o pomoc oraz przygotowywania krajowych lub regionalnych strategii oraz środków towarzyszących.

(27a)  W celu zapewnienia skutecznego i właściwie ukierunkowanego wykorzystania środków finansowych Unii należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do programu dystrybucji owoców w szkołach w zakresie metody ponownego rozdziału pomocy między państwa członkowskie na podstawie otrzymanych wniosków o pomoc, kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą unijną; z uwzględnieniem możliwości ustalenia ogólnego pułapu tych kosztów, oraz obowiązku monitorowania i oceny przez państwa członkowskie efektywności ich programów dystrybucji owoców i warzyw w szkołach.

(27b)     W celu propagowania wiedzy o programie dystrybucji owoców i warzyw w szkołach należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów zobowiązujących państwa członkowskie prowadzące program dystrybucji owoców i warzyw w szkołach do rozpowszechniania informacji o roli pomocy unijnej w finansowaniu tego programu.

(28)  W celu uwzględnienia zmian modelu konsumpcji produktów mleczarskich, innowacji i rozwoju na rynku produktów mleczarskich, dostępności produktów na różnych rynkach w obrębie Unii oraz kwestii żywieniowych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do programu dystrybucji mleka w szkołach w zakresie: produktów, które kwalifikują się do programu; krajowych lub regionalnych strategii państw członkowskich, w tym, w stosownych przypadkach, środków towarzyszących, oraz monitorowania i oceny.

(28a)    Aby zapewnić zakwalifikowanie stosownych beneficjentów i wnioskodawców do pomocy oraz sprawne i skuteczne wykorzystanie pomocy unijnej, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do: zasad dotyczących beneficjentów i wnioskodawców kwalifikujących się do pomocy; wymogu zatwierdzania wnioskodawców przez państwa członkowskie oraz wykorzystywania produktów mleczarskich do przygotowywania posiłków w placówkach oświatowych.

(28b)     Aby zapewnić wypełnianie przez wnioskodawców starających się o pomoc swoich zobowiązań, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do wnoszenia zabezpieczenia ▌w przypadku wypłaty zaliczki pomocy ▌.

(28c)  W celu propagowania wiedzy o programie pomocy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów zobowiązujących państwa członkowskie do rozpowszechniania informacji o ich uczestnictwie w programie dystrybucji mleka w szkołach oraz o finansowym wsparciu Unii dla tego programu.

(28d)     Aby zapewnić odzwierciedlenie pomocy w cenach produktów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do wprowadzenia monitorowania cen w ramach programu dystrybucji mleka w szkołach.

(30)    Finansowanie unijne musi zachęcać uznane organizacje producentów, zrzeszenia tych organizacji lub organizacje międzybranżowe do sporządzania programów prac do celów usprawniania produkcji i wprowadzania na rynek oliwy z oliwek i oliwek stołowych. W tym kontekście w niniejszym rozporządzeniu należy określić, że wsparcie unijne przydzielane będzie zgodnie z priorytetami ustalonymi dla podejmowanych działań w odpowiednich programach prac. Współfinansowanie należy jednak ▌zmniejszyć w celu poprawy sprawności tego rodzaju programów.

(31)  W celu zapewnienia ▌sprawnego i skutecznego wykorzystania pomocy unijnej przydzielanej organizacjom producentów, zrzeszeniom tych organizacji lub organizacjom międzybranżowym w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych prowadzącego do poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych ▌, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do szczegółowych środków, które mogą być finansowane przez Unię w ramach programu pomocy, oraz działań i kosztów, które nie mogą być finansowane; minimalnego przydziału finansowania unijnego na konkretne obszary; wymogu składania zabezpieczenia; kryteriów, które państwa członkowskie powinny uwzględniać przy dokonywaniu wyboru i zatwierdzaniu programów pracy ▌.

(32)    W niniejszym rozporządzeniu należy dokonać rozróżnienia między owocami i warzywami, obejmującymi owoce i warzywa przeznaczone do wprowadzenia do obrotu jako produkty świeże oraz owoce i warzywa przeznaczone do przetworzenia, z jednej strony, a przetworzonymi owocami i warzywami z drugiej strony. Przepisy dotyczące funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i unijnej pomocy finansowej powinny być stosowane wyłącznie do owoców i warzyw oraz owoców i warzyw przeznaczonych wyłącznie do przetworzenia, przy czym obie te grupy należy traktować w ten sam sposób.

(33)    Produkcja owoców i warzyw jest trudna do przewidzenia, a produkty łatwo się psują. Nawet ograniczone nadwyżki mogą spowodować poważne zakłócenia na rynku. Należy zatem ustanowić środki zarządzania kryzysowego, które należy nadal włączać do programów operacyjnych.

(34)  Produkcja i wprowadzanie do obrotu owoców i warzyw powinny w pełni uwzględniać zagadnienia ochrony środowiska, w tym metody uprawy, gospodarkę odpadami i sposób zbytu produktów wycofanych z rynku, w szczególności pod kątem ochrony jakości wody, zachowania różnorodności biologicznej i dbałości o tereny wiejskie.

(35)    Wsparcie na rzecz tworzenia grup producentów w odniesieniu do wszystkich sektorów i wszystkich państw członkowskich należy określić w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich. W związku z tym należy znieść wsparcie specjalne w sektorze owoców i warzyw.

(36)    W celu przyznania organizacjom producentów i ich zrzeszeniom w sektorze owoców i warzyw większej odpowiedzialności za podejmowane przez nie decyzje finansowe i w celu nakierowania środków publicznych dla nich przeznaczonych na spełnienie przyszłych wymogów, należy ustalić warunki wykorzystania tych środków. Wspólne finansowanie funduszy operacyjnych utworzonych przez organizacje producentów i ich zrzeszenia stanowi właściwe rozwiązanie. W szczególnych przypadkach należy zezwolić na dodatkowe możliwości finansowania. Fundusze operacyjne należy wykorzystywać jedynie do finansowania programów operacyjnych w sektorze owoców i warzyw. W celu nadzorowania wydatków Unii pomoc przyznana organizacjom producentów i ich zrzeszeniom, które tworzą fundusz operacyjny, nie powinna przekraczać określonego pułapu.

(37)  W regionach, w których organizacja produkcji w sektorze owoców i warzyw jest słaba, powinna istnieć możliwość zapewnienia dodatkowego krajowego wkładu finansowego. W przypadku państw członkowskich, które pod względem struktur znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, powinna istnieć możliwość zwracania przez Unię wniesionych wkładów.

(38)    W celu zapewnienia sprawnego, właściwie ukierunkowanego i zrównoważonego wykorzystania wsparcia na rzecz organizacji producentów i ich zrzeszeń w sektorze owoców i warzyw, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do funduszy operacyjnych i programów operacyjnych, ▌ram krajowych i ▌strategii krajowej dotyczących programów operacyjnych w odniesieniu do obowiązku monitorowania i oceny skuteczności ram krajowych i strategii krajowych; unijnej pomocy finansowej; środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego oraz krajowej pomocy finansowej.

(39)    Ważne jest, aby w sektorze wina określić środki wsparcia służące wzmocnieniu struktur konkurencyjnych. Środki te powinny być określane i finansowane przez Unię, ale państwa członkowskie powinny mieć możliwość dobierania właściwych środków, które uwzględniałyby potrzeby ich organów regionalnych, biorąc pod uwagę ich cechy szczególne, w razie konieczności, oraz włączania ich do krajowych programów wsparcia. Państwa członkowskie powinny być odpowiedzialne za realizację tych programów.

(40)  Promocja i wprowadzanie do obrotu win Unii powinny stanowić jeden z głównych środków kwalifikujących się do krajowych programów wsparcia. Wspieranie innowacji może zwiększyć zbywalność i konkurencyjność unijnych produktów sektora wina. Działania związane z restrukturyzacją i przekształcaniem powinny w dalszym ciągu być objęte wsparciem ze względu na ich pozytywny wpływ na sektor wina. Należy również udostępnić wsparcie dla tych inwestycji w sektorze wina, których celem jest poprawa wyników ekonomicznych przedsiębiorstw jako takich. Należy udostępnić wsparcie dla destylacji produktów ubocznych państwom członkowskim, które pragną korzystać z tego instrumentu, by zapewnić jakość wina przy równoczesnej ochronie środowiska.

(41)    Instrumenty prewencyjne, takie jak ubezpieczenie zbiorów, fundusze wspólnego inwestowania oraz zielone zbiory, powinny kwalifikować się do pomocy w ramach programów wsparcia na rzecz sektora wina, co powinno sprzyjać kształtowaniu odpowiedzialnej postawy wobec sytuacji kryzysowych.

(42)    Przepisy dotyczące wsparcia dla plantatorów winorośli w formie przyznawania uprawnień do płatności przez państwa członkowskie będą ostateczne począwszy od roku budżetowego 2015 zgodnie z art. 103n rozporządzenia (WE) nr1234/2007 i na warunkach przedstawionych w tym przepisie.

(43)  W celu zapewnienia realizacji celów prowadzonych przez państwa członkowskie programów wsparcia na rzecz sektora wina oraz sprawnego i skutecznego wykorzystania funduszy europejskich przez państwa członkowskie należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do przepisów: w zakresie odpowiedzialności za wydatki poniesione w okresie od dnia otrzymania przez Komisję programów wsparcia i zmian do programów wsparcia do dnia ich wejścia w życie; w zakresie treści programów wsparcia oraz wydatków, kosztów administracyjnych i personelu, a także działań, które mogą zostać ujęte w programach wsparcia w państwach członkowskich, oraz warunków i możliwości dokonywania wypłat przez pośredników w przypadku wsparcia na rzecz ubezpieczenia zbiorów; dotyczących wymogu wnoszenia zabezpieczenia w przypadku wypłaty zaliczki; w zakresie stosowania pewnych terminów; w zakresie określania pułapu wydatków na przesadzanie winorośli ze względów zdrowotnych lub fitosanitarnych; mających na celu zapobieganie podwójnemu finansowaniu projektów, na mocy których producenci wycofują produkty uboczne wyrobu wina, ustanawiających wyjątki od tego obowiązku mające na celu uniknięcie dodatkowego obciążenia administracyjnego oraz dotyczące dobrowolnej certyfikacji destylarni; oraz umożliwiających państwom członkowskim określenie warunków niezbędnych do właściwego funkcjonowania środków wsparcia.

(44)  Sektor pszczelarski charakteryzuje się różnorodnością warunków produkcji i wielkości plonów oraz rozproszeniem i zróżnicowaniem podmiotów gospodarczych, zarówno na etapie produkcji, jak i wprowadzania do obrotu. Ponadto, z myślą o rosnącym wpływie niektórych typów inwazji pasożytniczych na zdrowie pszczół, a w szczególności w związku z rozprzestrzenianiem się warrozy w kilku państwach członkowskich w ostatnich latach oraz w związku z problemami, które choroba ta stwarza dla produkcji miodu, niezbędne jest kontynuowanie działań na poziomie Unii, ponieważ choroby tej nie można całkowicie wyeliminować, a do jej zwalczania należy stosować zatwierdzone produkty. Zważywszy na te okoliczności oraz w celu usprawnienia produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich w Unii, co trzy lata należy sporządzać programy krajowe w celu poprawy ogólnych warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich. Te programy krajowe powinny być częściowo finansowane przez Unię.

(44a)     Należy określić środki, które można włączać do programów pszczelarskich. W celu zapewnienia, by unijny program pomocy był dostosowany do rozwoju sytuacji oraz by objęte nim środki były skuteczne w polepszaniu ogólnych warunków produkcji i sprzedaży produktów pszczelich, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do aktualizacji wykazu środków poprzez dostosowanie takich środków lub dodanie nowych środków.

(45)  W celu zapewnienia sprawnego i skutecznego wykorzystania funduszy unijnych na pszczelarstwo, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do: zapobiegania podwójnemu finansowaniu prowadzonych przez państwa członkowskie programów dotyczących pszczelarstwa i programów rozwoju obszarów wiejskich oraz podstaw przyznawania wkładu finansowego Unii każdemu uczestniczącemu państwu członkowskiemu.

(45a)      Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 73/2009 płatności obszarowe na chmiel zostały oddzielone od produkcji od dnia 1 stycznia 2010 r. Aby umożliwić organizacjom producentów chmielu prowadzenie działalności jak przedtem, wprowadzić należy konkretny przepis dotyczący równoważnych ilości, które mają być stosowane w danych państwach członkowskich w tych samych działaniach. Aby zapewnić, by pomoc finansowa była przeznaczana na cele organizacji producentów określone w niniejszym rozporządzeniu, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy, przepisów dotyczących kwalifikujących się do wsparcia upraw chmielu oraz obliczenia kwoty pomocy.

(46)    Dopłaty Unii do chowu jedwabników powinny zostać oddzielone od wielkości produkcji na rzecz systemu płatności bezpośrednich zgodnie z metodą stosowaną odnośnie do pomocy w innych sektorach.

(47)  Dopłaty do produkowanego w Unii mleka odtłuszczonego i odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonych na paszę oraz do przetwarzania na kazeinę i kazeiniany okazały się nieskuteczne przy wspieraniu rynku, należy zatem je znieść, podobnie jak przepisy dotyczące stosowania kazeiny i kazeinianów w produkcji sera.

(47a)     W rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 ustalono, że stosowanie przejściowego systemu praw do sadzenia kończy się z dniem 31 grudnia 2015 r. Decyzję o zniesieniu w tym dniu przejściowego zakazu sadzenia winorośli na poziomie Unii uzasadnia osiągnięcie głównych celów reformy organizacji unijnego rynku wina z 2008 r., w szczególności zakończenie długotrwałej strukturalnej nadwyżki produkcji wina oraz stopniowa poprawa konkurencyjności i prorynkowego nastawienia sektora wina w Unii. Te postępy są rezultatem zdecydowanego zmniejszenia powierzchni plantacji winorośli w Unii, rezygnacji mniej konkurencyjnych producentów oraz wycofywania pewnych środków wspomagania rynku, co zniechęciło do nierentownych inwestycji. Zmniejszenie potencjału dostaw, wspieranie środków strukturalnych i promocja eksportu wina umożliwiły lepsze dostosowanie się do zmniejszonego popytu na wino na szczeblu Unii, wynikającego ze stopniowego zmniejszania się spożycia w państwach członkowskich będących tradycyjnymi producentami wina.

(47b)  Jednak perspektywa stopniowego wzrostu popytu na rynku światowym stanowi zachętę do zwiększenia potencjału dostaw, a co za tym idzie, do sadzenia winorośli w najbliższym dziesięcioleciu. Choć należy mieć na uwadze podstawowy cel, jakim jest zwiększenie konkurencyjności unijnego sektora wina, by nie utracić udziału w rynku światowym, zbyt szybkie nowe nasadzenia winorośli w odpowiedzi na przewidywany wzrost popytu na rynkach międzynarodowych mogą ponownie doprowadzić do nadmiernego potencjału dostaw w perspektywie średnioterminowej, co może mieć ewentualne skutki społeczne i środowiskowe w konkretnych obszarach produkcji wina. Aby zapewnić uporządkowany wzrost sadzenia winorośli w latach 2016–2030, należy utworzyć na poziomie unijnym nowy system zarządzania sadzeniem winorośli i system zezwoleń na sadzenie winorośli.

(47c)     W tym nowym systemie możliwe jest bezpłatne udzielanie zezwoleń producentom; zezwolenia te tracą ważność po trzech latach, o ile nie zostały wykorzystane. Takie rozwiązanie przyczyniłoby się do szybkiego i bezpośredniego wykorzystywania zezwoleń przez producentów wina, którym zostały przyznane, i  tym samym nie dopuszczałoby do spekulacji.

(47d)  Wzrost nowych nasadzeń winorośli powinien zostać objęty mechanizmem zabezpieczenia na poziomie Unii, opartym na zobowiązaniu państw członkowskich do corocznego udostępniania zezwoleń na nowe nasadzenia obejmujących 1 % wszystkich obszarów obsadzonych winoroślą z zachowaniem pewnej elastyczności, by móc reagować na konkretne warunki panujące w każdym państwie członkowskim. Państwom członkowskim należy umożliwić podejmowanie decyzji dotyczących udostępnienia mniejszych obszarów na poziomie krajowym lub regionalnym, w tym obszarów kwalifikujących się do konkretnych chronionych nazw pochodzenia i konkretnych oznaczeń geograficznych, na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych przesłanek, przy zapewnieniu, by nałożone ograniczenia wynosiły ponad 0 % i nie były zbyt rygorystyczne w stosunku do celów, jakie planuje się osiągnąć.

(47e)     Aby zapewnić przyznawanie zezwoleń w sposób niedyskryminacyjny, należy określić pewne kryteria, w szczególności gdy całkowita liczba zezwoleń udostępnionych przez państwo członkowskie jest mniejsza niż całkowita liczba wniosków o zezwolenie złożonych przez producentów.

(47f)  Wydawanie zezwoleń producentom karczującym istniejące uprawy winorośli – ze względu na to, że nie pociąga to za sobą zwiększenia ogólnej powierzchni upraw – powinno odbywać się automatycznie po złożeniu wniosku przez producenta i niezależnie od mechanizmu zabezpieczeń dla nowych nasadzeń winorośli. W konkretnych obszarach kwalifikujących się do produkcji wina z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym państwa członkowskie powinny mieć możliwość ograniczenia udzielania takich zezwoleń na ponowne nasadzenia na podstawie zaleceń uznanych i reprezentatywnych organizacji zawodowych.

(47g)     Ten nowy system zezwoleń na nasadzenia winorośli nie powinien mieć zastosowania do tych państw członkowskich, które nie stosują unijnego przejściowego systemu praw do sadzenia, oraz powinien mieć charakter fakultatywny dla tych państw członkowskich, do których mają zastosowanie prawa do sadzenia, ale w których obszar upraw winorośli nie osiągnął pewnego progu.

(47h)     Należy ustanowić przepisy przejściowe, by zapewnić bezproblemowe przejście ze starego systemu praw do sadzenia do nowego systemu, w szczególności aby uniknąć zbytniego zwiększenia nasadzeń przed wejściem nowego systemu w życie. Państwa członkowskie powinny mieć pewną elastyczność w decydowaniu o terminie składania wniosków dotyczących konwersji uprawnień do sadzenia na zezwolenia w okresie od dnia 31 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

(47i)  Aby zapewnić zharmonizowane i skuteczne wdrożenie nowego systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących warunków zwolnienia niektórych upraw winorośli z systemu; zasad dotyczących kryteriów kwalifikowalności i pierwszeństwa; dodawania kryteriów kwalifikowalności i pierwszeństwa; współistnienia winorośli przeznaczonych do wykarczowania z nowonasadzonymi winoroślami oraz podstaw, na których państwa członkowskie mogą ograniczyć przyznawanie zezwoleń na nowe nasadzenia.

(47j)      Należy prowadzić skuteczną kontrolę nasadzeń bez zezwolenia, by zapewnić zgodność z przepisami w ramach nowego systemu.

(48)    Stosowanie norm handlowych dla produktów rolnych może przyczynić się do poprawy warunków ekonomicznych w zakresie produkcji tych produktów, wprowadzania ich do obrotu oraz do poprawy ich jakości. Stosowanie tego rodzaju norm leży zatem w interesie producentów, przedsiębiorstw handlowych i konsumentów.

(49)    Z komunikatu Komisji w sprawie polityki ▌jakości produktów rolnych i związanej z nim debaty wynika, że właściwe jest ▌zachowanie norm handlowych dla poszczególnych sektorów lub produktów, w celu uwzględnienia oczekiwań konsumentów oraz przyczynienia się do poprawy warunków gospodarczych produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, a także ich jakości ▌.

(52)  Dla norm handlowych należy wprowadzić przepisy o charakterze horyzontalnym.

(52a)  Normy handlowe należy podzielić na normy obowiązkowe dla poszczególnych sektorów lub produktów oraz na określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie, które będą ustalane na podstawie sektora lub produktu.

(52b)  Normy handlowe powinny zasadniczo mieć zastosowanie do wszystkich produktów rolnych wprowadzanych do obrotu w Unii.

(52c)     Należy wyszczególnić w niniejszym rozporządzeniu te sektory i produkty, do których mogą mieć zastosowanie normy handlowe. Aby jednak uwzględnić oczekiwania konsumentów oraz potrzebę poprawy jakości i ekonomicznych uwarunkowań produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących zmiany wykazu tych sektorów i produktów pod ścisłymi warunkami.

(52d)  Aby uwzględnić oczekiwania konsumentów oraz poprawić ekonomiczne uwarunkowania produkcji i wprowadzania do obrotu, a także jakość niektórych produktów rolnych, oraz aby umożliwić dostosowanie do nieustannie zmieniających się warunków na rynku, do ewolucji popytu oraz do zmian stosownych norm międzynarodowych, a także uniknąć tworzenia przeszkód dla innowacyjnych produktów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących przyjmowania norm handlowych dla konkretnych sektorów lub produktów, na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, oraz zwolnień i wyłączeń ze stosowania tych norm. Normy handlowe powinny uwzględniać między innymi naturalne i zasadnicze cechy danych produktów, co pozwoli na uniknięcie znacznych zmian w zwykłym składzie danego produktu. Ponadto powinny one uwzględniać ewentualne ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd z uwagi na ich oczekiwania i sposób postrzegania; jakiekolwiek odstępstwo od norm nie powinno pociągać za sobą dodatkowych kosztów, które byłyby ponoszone wyłącznie przez rolników.

(53)    Normy handlowe należy stosować, aby umożliwić łatwe zaopatrywanie rynku w produkty znormalizowanej i zadowalającej jakości; normy te powinny w szczególności odnosić się do definicji technicznych, klasyfikacji, prezentacji, oznaczania i etykietowania, pakowania, metody produkcji, konserwowania, przechowywania, transportu ▌, odnośnych dokumentów administracyjnych, przechowywania, certyfikowania i terminów, ograniczeń dotyczących stosowania i usuwania.

(54)  Uwzględniając potrzebę producentów, by przekazywać informacje na temat cech charakterystycznych produktu i jego produkcji oraz zapotrzebowanie konsumentów na dokładne i jasne informacje na temat produktów, powinno być możliwe ustalenie miejsca produkcji i pochodzenia dla każdego produktu z osobna i na odpowiednim poziomie geograficznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki niektórych sektorów, w szczególności w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych.

▌

(56)    Należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące produktów przywożonych z państw trzecich, jeżeli krajowe przepisy obowiązujące w państwach trzecich uzasadniają odstępstwa od norm handlowych, o ile zapewniona jest ich równorzędność z prawodawstwem unijnym. Należy również określić zasady odnoszące się do stosowania norm handlowych mających zastosowanie do produktów wywożonych z Unii.

▌

(58a)  Produkty sektora owoców i warzyw przeznaczone do sprzedaży konsumentowi jako produkty świeże mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie wtedy, jeżeli cechują się solidną i właściwą jakością handlową oraz jeżeli wskazano państwo pochodzenia. Aby zapewnić właściwe wypełnianie tego wymogu oraz aby uwzględnić pewne szczególne sytuacje, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących konkretnych odstępstw od tego wymogu.

(58b) Na terytorium Unii należy wprowadzić politykę jakości opartą na procedurze certyfikacji produktów sektora chmielu oraz zakazie wprowadzania do obrotu produktów, które nie zostały objęte certyfikatem. Aby zapewnić właściwe wypełnianie tego wymogu oraz aby uwzględnić pewne szczególne sytuacje, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących odstępstw od tego wymogu, co umożliwi spełnienie wymogów handlowych stawianych przez niektóre państwa trzecie lub dotyczących produktów przeznaczonych do zastosowań specjalnych.

(59a)  W odniesieniu do pewnych sektorów i produktów definicje, oznaczenia i opisy handlowe są istotnymi elementami ustalania warunków konkurencji. Należy zatem ustanowić dla tych sektorów lub produktów definicje, oznaczenia i opisy handlowe, które mają być używane w Unii jedynie przy wprowadzaniu do obrotu produktów spełniających odpowiednie wymogi.

(59b)     Aby dostosować definicje i opisy handlowe dotyczące pewnych produktów do potrzeb wynikających ze zmian popytu wśród konsumentów, postępu technicznego i potrzeby wprowadzania innowacyjnych produktów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących zmian, odstępstw lub wyłączeń w odniesieniu do definicji i opisów handlowych.

(59ba)   W celu zapewnienia, by operatorzy i państwa członkowskie jasno i właściwie rozumieli definicje i opisy handlowe przeznaczone dla pewnych sektorów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących zasad specyfikacji i stosowania tych definicji i określeń.

(59c)  W celu uwzględnienia specyfiki każdego produktu lub sektora, różnych etapów wprowadzania do obrotu, warunków technicznych, wszelkich możliwych znaczących trudności praktycznych oraz dokładności i powtarzalności metod analizy, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do tolerancji w zakresie co najmniej jednej normy szczegółowej, której przekroczenie powoduje, iż cała partia produktów uważana jest za niezgodną z przedmiotową normą.

(59d)     Należy określić niektóre praktyki enologiczne i ograniczenia dotyczące produkcji wina, w szczególności odnośnie do kupażowania i stosowania niektórych rodzajów moszczu winogronowego, soku winogronowego i świeżych winogron pochodzących z państw trzecich. W celu przestrzegania międzynarodowych norm w dziedzinie przyszłych praktyk enologicznych Komisja powinna uwzględniać praktyki enologiczne zalecane przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina (OIV).

(59e)     Należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji odmian winorośli, zgodnie z którymi państwa członkowskie produkujące więcej niż 50 000 hektolitrów rocznie nadal będą odpowiedzialne za klasyfikację odmian winorośli, z których dozwolona jest produkcja wina na ich terytoriach. Należy wykluczyć niektóre odmiany winorośli.

(59f)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość utrzymania lub przyjmowania pewnych przepisów krajowych określających poziomy jakości odnośnie do tłuszczów do smarowania.

(59g)     W przypadku sektora wina państwa członkowskie powinny mieć możliwość ograniczenia lub wykluczenia stosowania niektórych praktyk enologicznych i wprowadzania surowszych ograniczeń w odniesieniu do win produkowanych na ich terytorium, jak również dopuszczenia eksperymentalnego stosowania niedozwolonych praktyk enologicznych.

(60)    W celu zapewnienia poprawnego i przejrzystego stosowania przepisów krajowych dotyczących pewnych produktów lub sektorów w odniesieniu do norm handlowych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do warunków stosowania tego rodzaju norm handlowych, jak również warunków posiadania, obrotu i użycia produktów uzyskanych za pomocą praktyk eksperymentalnych.

(60 nowy)       Oprócz norm handlowych, ustanowić należy określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie po to, by zapewnić, by terminy opisujące cechy charakterystyczne konkretnego produktu lub cechy uprawy lub przetwarzania nie były nieprawidłowo stosowane na rynku, a konsumenci mogli na nich polegać przy określaniu różnych cech danego produktu. W świetle celów niniejszego rozporządzenia oraz w celu zapewnienia jasności istniejące oznaczenia jakości stosowane fakultatywnie powinny być wymienione w niniejszym rozporządzeniu.

(60a)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanawiania zasad dotyczących zbywania produktów sektora win niespełniających wymogów niniejszego rozporządzenia. W celu zapewnienia prawidłowego i przejrzystego stosowania krajowych zasad dotyczących produktów sektora win Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących ustanawiania warunków wykorzystywania produktów sektora win niespełniających wymogów niniejszego rozporządzenia.

(60b)     W celu uwzględnienia sytuacji na rynku oraz rozwoju norm handlowych i międzynarodowych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do zastrzegania dodatkowych określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie oraz określania warunków ich stosowania, a także zmiany warunków stosowania określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie i anulowania takich określeń.

(60c)     W celu uwzględnienia szczególnych cech pewnych sektorów oraz oczekiwań konsumentów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących wprowadzania dodatkowych określeń zastrzeżonych.

(60d)  W celu zapewnienia zgodności produktów, do których odnoszą się określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie, z odpowiednimi warunkami stosowania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w zakresie dodatkowych wymogów dotyczących stosowania określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie.

(61)    W celu uwzględnienia specyfiki handlu między Unią a niektórymi państwami trzecimi oraz szczególnych cech niektórych produktów rolnych ▌, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do ▌warunków, na podstawie których produkty przywożone uznaje się za spełniające w wystarczającym stopniu wymogi Unii dotyczące norm handlowych i które dopuszczają środki stanowiące odstępstwo od zasady, na podstawie której do obrotu w Unii wprowadza się wyłącznie produkty zgodne z przedmiotowymi normami i ▌przepisami dotyczącymi stosowania norm handlowych w przypadku produktów wywożonych z Unii.

(61a)     Przepisy dotyczące wina należy stosować z uwzględnieniem umów międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem.

(62)  Pojęcie win gatunkowych w Unii opiera się między innymi na szczególnych cechach związanych z pochodzeniem geograficznym danego wina. Konsumenci mogą identyfikować takie wina dzięki chronionym nazwom pochodzenia i chronionym oznaczeniom geograficznym. Dążąc do przejrzystych i bardziej dopracowanych ram, w których można by zawrzeć postulaty jakościowe związane z danymi produktami, należy ustanowić system, w obrębie którego wnioski o przyznanie nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych rozpatrywano by zgodnie z podejściem stosowanym w unijnej horyzontalnej polityce jakości w odniesieniu do środków spożywczych innych niż wina i wyroby spirytusowe, określonej w rozporządzeniu (WE) nr 1151/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12).

(63)    W celu ochrony szczególnych cech wina objętego chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania surowszych przepisów.

(64)    Aby nazwy pochodzenia oraz oznaczenia geograficzne mogły korzystać z ochrony w Unii, muszą być uznane i zarejestrowane na szczeblu unijnym zgodnie z przepisami proceduralnymi określonymi przez Komisję.

(65)  Należy zapewnić ochronę nazw pochodzenia oraz oznaczeń geograficznych państw trzecich, w przypadkach gdy są one objęte ochroną w państwie pochodzenia.

(66)    Procedura rejestracji powinna umożliwiać korzystanie z prawa do wniesienia sprzeciwu każdej osobie fizycznej lub prawnej, która ma uzasadniony interes w danym państwie członkowskim lub państwie trzecim.

(67)    Należy chronić zarejestrowane nazwy pochodzenia oraz oznaczenia geograficzne przed wykorzystaniem prowadzącym do bezprawnego czerpania korzyści z reputacji, którą cieszą się produkty spełniające dane wymogi. Aby wspierać uczciwą konkurencję oraz aby nie wprowadzać w błąd konsumentów, ochrona ta powinna również dotyczyć produktów i usług nieobjętych niniejszym rozporządzeniem, w tym tych, które nie zostały wymienione w załączniku I do Traktatów.

(68)    W celu uwzględnienia istniejących praktyk związanych z etykietowaniem ▌, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do dopuszczania stosowania nazwy odmiany winorośli, która zawiera chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne lub składa się z chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego.

(69)  W celu uwzględnienia ▌specyficznych uwarunkowań produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym ▌, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do dodatkowych kryteriów wyznaczania obszaru geograficznego oraz ograniczeń i odstępstw dotyczących produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym ▌.

(69a)     W celu zapewnienia jakości i identyfikowalności produktów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do warunków, na jakich specyfikacja produktu może zawierać dodatkowe wymogi.

(69b)     W celu zapewnienia praw lub uzasadnionego interesu producentów lub podmiotów gospodarczych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do rodzaju wnioskodawcy, który może złożyć wniosek o objęcie ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego; warunków, które należy spełnić w odniesieniu do wniosku o ochronę nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, ▌analizy wniosków przez Komisję, procedury zgłaszania sprzeciwu oraz procedur wprowadzania zmian, anulowania ochrony i zmian chronionych nazw pochodzenia lub chronionych oznaczeń geograficznych; warunków dotyczących wniosków transgranicznych; warunków dotyczących wniosków odnoszących się do obszaru geograficznego w państwie trzecim; terminu, od jakiego stosuje się ochronę lub dotyczące jej zmiany, oraz warunków dotyczących poprawek do specyfikacji produktów ▌.

(70)  W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do ograniczeń dotyczących nazwy chronionej.

(70a)     W celu zapewnienia, by podmioty gospodarcze i właściwe organy nie ponosiły szkody w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do nazw win, które objęto ochroną przed dniem 1 sierpnia 2009 r. lub w stosunku do których przed tą datą złożono wniosek o objęcie ochroną, Komisji ▌należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do przepisów przejściowych dotyczących tych nazw win, win wprowadzonych do obrotu lub opatrzonych etykietą przed określoną datą i poprawek do specyfikacji produktów.

(71)    Niektóre określenia są tradycyjnie stosowane w Unii i przekazują konsumentom informacje o właściwościach i jakości win, stanowiące uzupełnienie informacji przekazanych za pośrednictwem chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych. Aby zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego i uczciwą konkurencję oraz aby uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd, te tradycyjne określenia powinny być objęte ochroną w Unii.

(72)  W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony ▌, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do ▌języka oraz pisowni określenia tradycyjnego, które ma być chronione ▌.

(72a)     W celu zapewnienia uzasadnionych praw producentów lub podmiotów gospodarczych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do rodzajów wnioskodawców, którzy mogą ubiegać się o ochronę określenia tradycyjnego; warunków ważności wniosku o uznanie określenia tradycyjnego; podstaw sprzeciwu wobec zaproponowanego uznania określenia tradycyjnego; zakresu ochrony, obejmującego związek ze znakami towarowymi, chronionymi określeniami tradycyjnymi, chronionymi nazwami pochodzenia lub chronionymi oznaczeniami geograficznymi, homonimami lub niektórymi nazwami winorośli; podstaw anulowania określenia tradycyjnego; terminu składania wniosku lub zgłoszenia oraz procedur stosowanych w związku z wnioskiem o objęcie ochroną określenia tradycyjnego, w tym rozpatrywania wniosków przez Komisję, procedury zgłaszania sprzeciwu oraz procedury wprowadzania zmian i anulowania ochrony ▌.

(72b)     W celu uwzględnienia specyfiki handlu pomiędzy Unią a pewnymi państwami trzecimi, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do warunków, na jakich określenia tradycyjne mogą być stosowane do produktów z państw trzecich, i w odniesieniu do ustanowienia odnośnych odstępstw.

(73)  Opis, oznaczenie i prezentacja produktów objętych niniejszym rozporządzeniem w sektorze wina mogą mieć znaczny wpływ na ich zbywalność. Różnice w przepisach poszczególnych państw członkowskich w sprawie etykietowania produktów w sektorze wina mogą zakłócić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Należy zatem ustanowić przepisy uwzględniające uzasadnione interesy konsumentów i producentów. Z tego względu należy ustanowić unijne przepisy dotyczące etykietowania i prezentacji.

(74)    W celu zapewnienia zgodności z istniejącymi praktykami związanymi z etykietowaniem ▌, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do wyjątkowych okoliczności, które uzasadniają brak odesłania do określeń „chroniona nazwa pochodzenia” lub „chronione oznaczenie geograficzne”.

(74a)     W celu uwzględnienia specyfiki sektora wina, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do prezentacji i stosowania na etykietach innych danych szczegółowych niż określone w niniejszym rozporządzeniu, niektórych obowiązkowych i fakultatywnych danych szczegółowych oraz prezentacji ▌.

(74b)     W celu zapewnienia uzasadnionego interesu podmiotów gospodarczych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących tymczasowego etykietowania i prezentacji win opatrzonych nazwą pochodzenia lub oznaczeniem geograficznym, w przypadkach gdy przedmiotowa nazwa pochodzenia lub przedmiotowe oznaczenie geograficzne spełniają konieczne wymogi ▌.

(74c)  W celu zapewnienia, by podmioty gospodarcze nie ponosiły szkody, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących przepisów przejściowych odnośnie do win wprowadzonych do obrotu i opatrzonych etykietą zgodnie z odnośnymi przepisami mającymi zastosowanie przed dniem 1 sierpnia 2009 r.

(74d)     W celu uwzględnienia specyfiki handlu produktami sektora wina między Unią a niektórymi państwami trzecimi, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do odstępstw od przepisów dotyczących etykietowania i prezentacji, jeśli chodzi o produkty, które mają zostać wywiezione – gdy takie są wymogi ustawodawstwa obowiązującego w danym państwie trzecim.

▌

(77a)     Po zniesieniu systemu kwotowego nadal będą konieczne szczególne instrumenty do zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między przedsiębiorstwami cukrowniczymi a plantatorami buraków cukrowych. Należy zatem ustanowić standardowe przepisy ogólne regulujące pisemne porozumienia branżowe zawierane między nimi.

(78a)  Reforma z 2006 r. dotycząca systemu cukrowego wprowadziła daleko idące zmiany w unijnym sektorze cukru. W celu umożliwienia plantatorom buraków cukrowych zakończenia dostosowywania się do nowej sytuacji rynkowej i zwiększonej orientacji rynkowej obecny system kwot cukrowych powinien zostać przedłużony do momentu jego zniesienia pod koniec roku gospodarczego 2016/2017.

(78a1)   W celu uwzględnienia specyfiki sektora cukru Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do aktualizowania definicji technicznych odnoszących się do sektora cukru; aktualizowania warunków zakupu w porozumieniach branżowych w sprawie zakupu buraków cukrowych i trzciny cukrowej; i dalszych zasad dotyczących określania wagi brutto, tary i zawartości cukru w cukrze dostarczanym do przedsiębiorstwa i wysłodkach.

(78a1a) Najnowsze doświadczenia wskazują na potrzebę konkretnych środków, by zapewnić sprawne dostawy cukru na rynek unijny w pozostałym okresie obowiązywania kwot cukrowych.  

(78a2)  W celu uwzględnienia specyfiki sektora cukru oraz interesów wszystkich zainteresowanych stron, a także z uwagi na potrzebę uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń na rynku, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do: umów na dostawy i warunków zakupu; aktualizacji warunków zakupu w odniesieniu do porozumień branżowych określonych w niniejszym rozporządzeniu; kryteriów, jakie mają być stosowane przez przedsiębiorstwa cukrownicze przy przyznawaniu plantatorom buraków cukrowych ilości buraków objętych przedsiewnymi umowami dostawy.

(78a3)   W celu uwzględnienia decyzji podejmowanych przez państwa członkowskie, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących dostosowywania krajowych i regionalnych kwot produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego określonych w niniejszym rozporządzeniu.

(78a4)   W celu uwzględnienia postępu technicznego, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących ustanowienia wykazu produktów, do których produkcji mogą być wykorzystywane cukier przemysłowy, izoglukoza przemysłowa lub przemysłowy syrop inulinowy.

(78a5)  W celu zapewnienia, by zatwierdzone przedsiębiorstwa produkujące cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy wypełniały swoje zobowiązania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących zatwierdzania i cofania zatwierdzenia tych przedsiębiorstw oraz kryteriów nakładania kar administracyjnych.

(78a5a)W celu uwzględnienia specyfiki sektora cukru i zapewnienia, by interes wszystkich grup był należycie uwzględniony, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących znaczenia terminów związanych z funkcjonowaniem systemu kwotowego oraz warunków sprzedaży do regionów najbardziej oddalonych.

(78a6)   Aby zapewnić włączenie plantatorów buraków cukrowych w podejmowanie decyzji w sprawie przeniesienia pewnych ilości produkcji, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących przeniesień cukru.

(78b)  Do celów lepszego zarządzania potencjałem uprawy winorośli państwa członkowskie powinny przekazać Komisji wykaz swojego potencjału produkcyjnego opracowany na podstawie danych zawartych w rejestrze winnic. Aby zachęcić państwa członkowskie do przekazania wykazu, przyznawanie pomocy na restrukturyzację i przekształcenie powinno ograniczać się do państw członkowskich, które przekazały wymieniony wykaz. 

(78c)     W celu ułatwienia monitorowania i sprawdzania przez państwa członkowskie potencjału produkcyjnego, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do ▌treści wykazu winnic oraz zwolnień.

(79)    Aby zapewnić zadowalający poziom identyfikowalności odnośnych produktów, zwłaszcza w celu ochrony konsumentów, do wszystkich produktów sektora wina objętych niniejszym rozporządzeniem – podczas obrotu nimi na obszarze Unii – musi być dołączony dokument towarzyszący.

(82)  W celu ułatwienia przewozu produktów sektora wina i jego weryfikacji przez państwa członkowskie, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do przepisów dotyczących dokumentu towarzyszącego i jego stosowania; warunków, na jakich dokument towarzyszący należy traktować jako potwierdzający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne; obowiązku prowadzenia rejestru i sposobu korzystania z niego; określenia, kto ma prowadzić rejestr, i określenia odstępstw od obowiązku prowadzenia rejestru; oraz działań, jakie należy uwzględniać w rejestrze.

(84a)   Wobec braku prawodawstwa Unii w sprawie formalnych umów pisemnych państwa członkowskie mogą wprowadzić obowiązek ich stosowania w ramach krajowych systemów prawa, pod warunkiem że prawo Unii będzie przestrzegane, i w szczególności z poszanowaniem właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i wspólnej organizacji rynku. Zważywszy na różnorodność warunków w Unii, zgodnie z zasadą pomocniczości decyzja taka powinna należeć do państw członkowskich. Jednak w sektorze mleka i przetworów mlecznych w celu zapewnienia odpowiednich norm minimalnych dla tego rodzaju umów oraz dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego i wspólnej organizacji rynku niektóre warunki podstawowe stosowania tych umów należy ustanowić na poziomie Unii. Wszystkie takie warunki powinny podlegać swobodnym negocjacjom. W związku z tym, że statuty niektórych spółdzielni mleczarskich mogą zawierać przepisy o podobnym skutku, dla uproszczenia w takich przypadkach powinny być one zwolnione z wymogu stosowania umów. W celu zwiększenia skuteczności wszelkich tego rodzaju systemów państwa członkowskie powinny decydować, czy powinno się je stosować również w przypadkach, gdy pośrednicy skupują mleko od rolników w celu przekazania go przetwórcom.

(84b)  Aby zapewnić rentowny rozwój produkcji, a tym samym odpowiedni poziom życia producentom mleka, należy wzmocnić ich siłę przetargową wobec przetwórców, co przyczyni się do sprawiedliwszego podziału wartości dodanej na poszczególnych etapach łańcucha dostaw. W celu realizacji tych założeń WPR należy zatem, na podstawie art. 42 i art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjąć przepis umożliwiający organizacjom producentów skupiającym producentów mleka lub ich zrzeszeniom wspólne negocjowanie z mleczarniami warunków umów, w tym cen, na dostawę części lub całości produkcji członków tej organizacji. W celu utrzymania skutecznej konkurencji na rynku mleczarskim możliwość tę należy objąć odpowiednimi limitami ilościowymi. Aby nie utrudniać skutecznego funkcjonowania spółdzielni i z uwagi na jasność, należy stwierdzić, że w przypadku gdy członkostwo rolnika w spółdzielni zakłada zobowiązanie – w odniesieniu do całości lub części produkcji mleka prowadzonej przez tego rolnika – dostarczania surowego mleka na warunkach, które są przedstawione w statucie spółdzielni lub w zasadach i decyzjach na nim opartych, warunki te nie powinny być objęte negocjacjami prowadzonymi przez organizację producentów.

(84c)  Mając na uwadze istotne znaczenie chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych, w szczególności w przypadku słabszych regionów wiejskich, oraz aby zapewnić wartość dodaną i utrzymać jakość, w szczególności serów korzystających z takich nazw lub takich oznaczeń, a także w kontekście wygasającego systemu kwot mlecznych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania przepisów regulujących całość podaży takich serów wyprodukowanych na określonym obszarze geograficznym na wniosek organizacji międzybranżowej, organizacji producentów lub grupy, jak zdefiniowano w rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012. Taki wniosek powinien być popierany przez dużą większość producentów mleka reprezentujących dużą większość ilości mleka wykorzystywanego do produkcji takiego sera i, w przypadku organizacji międzybranżowych i grup, przez producentów sera reprezentujących dużą większość produkcji takich serów.

(84d)   Aby móc śledzić rozwój sytuacji na rynku, Komisji potrzebne są aktualne informacje o wielkości dostaw mleka surowego. Należy zatem wprowadzić przepisy wymagające od pierwszego skupującego regularnego przekazywania takich informacji państwu członkowskiemu, które następnie powiadamia Komisję.

(85)  Organizacje producentów i ich zrzeszenia mogą pełnić użyteczną rolę w koncentracji podaży i poprawie wprowadzania do obrotu, planowania i dostosowywania produkcji do popytu, w optymalizacji kosztów produkcji i stabilizowaniu cen producenta, prowadzeniu badań, promowaniu najlepszych praktyk i oferowaniu pomocy technicznej, gospodarowaniu produktami ubocznymi i zarządzaniu narzędziami zarządzania ryzykiem dostępnymi dla ich członków, przyczyniając się tym samym do wzmocnienia pozycji producentów w łańcuchu dostaw żywności.

(85-a) Organizacje międzybranżowe mogą pełnić ważną rolę w umożliwianiu dialogu między podmiotami łańcucha dostaw oraz propagowaniu najlepszych praktyk i przejrzystości rynku.

(85a)  Istniejące przepisy w zakresie definicji i uznawania organizacji producentów, ich zrzeszeń i organizacji międzybranżowych należy zatem ujednolicić, poprawić i rozszerzyć w celu przewidzenia ewentualnego uznania na wniosek na mocy statutu określonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do pewnych sektorów. W szczególności kryteria i statut organizacji producentów powinny zapewniać, by organy takie były tworzone z inicjatywy producentów i kontrolowane zgodnie z zasadami umożliwiającymi członkom będącym producentami demokratyczną kontrolę swojej organizacji i ich decyzji.

(86)  Istniejące w różnych sektorach przepisy zwiększające wpływ organizacji producentów, ich zrzeszeń oraz organizacji międzybranżowych poprzez umożliwienie państwom członkowskim pod pewnymi warunkami rozszerzania niektórych przepisów tego rodzaju organizacji na podmioty niebędące członkami okazały się skuteczne i należy zatem je ujednolicić, poprawić i rozszerzyć na wszystkie sektory.

(87)    Należy wprowadzić przepis umożliwiający przyjmowanie pewnych środków na rzecz ułatwienia dostosowania podaży do wymogów rynku, który to przepis może przyczynić się do stabilizacji rynków oraz do zapewnienia odpowiedniego poziomu życia danej społeczności wiejskiej.

(88)    W celu zachęcenia organizacji producentów ▌, zrzeszeń organizacji producentów i organizacji międzybranżowych do podejmowania działań na rzecz ułatwienia dostosowania podaży do wymogów rynku, z wyjątkiem działań związanych z wycofywaniem z rynku, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do: środków poprawy jakości; promowania lepszej organizacji produkcji; przetwarzania i wprowadzania do obrotu; ułatwiania odnotowywania tendencji w zakresie cen rynkowych, oraz umożliwiania opracowywania prognoz krótko- i długoterminowych na podstawie wykorzystywanych środków produkcji.

(89)  Aby poprawić funkcjonowanie rynku win, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wdrożenia decyzji podjętych przez organizacje międzybranżowe. Z zakresu takich decyzji powinny jednak zostać wykluczone praktyki, które mogłyby zakłócić konkurencję.

(89a)  Podczas gdy stosowanie sformalizowanych umów pisemnych w sektorze mlecznym objęte jest odrębnymi przepisami, stosowanie takich umów może również pomóc we wzmocnieniu odpowiedzialności podmiotów w innych sektorach i zwiększyć ich świadomość potrzeby, by lepiej uwzględniać sygnały z rynku, w polepszeniu transmisji cen i dostosowaniu podaży do popytu oraz w uniknięciu pewnych nieuczciwych praktyk handlowych. W przypadku braku prawodawstwa unijnego dotyczącego takich umów państwa członkowskie mogą – w ramach swoich własnych systemów prawa umownego – zdecydować, że stosowanie takich umów jest obowiązkowe, pod warunkiem że jest wówczas przestrzegane prawo unijne, a w szczególności, że zapewnia się właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i wspólnej organizacji rynku.

(89b)  W celu zapewnienia rentownego rozwoju produkcji, a poprzez to przyzwoitego standardu życia producentom w sektorze wołowiny i cielęciny oraz sektorze oliwy stołowej, a także producentom pewnych zbóż uprawnych, wzmocnić należy ich siłę negocjacyjną w stosunku do podmiotów działających na dalszych etapach łańcucha dostaw żywności, dzięki czemu nastąpi bardziej sprawiedliwy rozkład wartości ▌dodanej w łańcuchu dostaw żywności. Aby osiągnąć te cele WPR, uznane organizacje producentów powinny być w stanie negocjować, z zastrzeżeniem ograniczeń ilościowych, warunki umów na dostawy wraz z cenami, w odniesieniu do części lub całości produkcji swoich członków, pod warunkiem że organizacje te realizują jeden lub więcej z celów dotyczących koncentracji dostaw, wprowadzania na rynek produktów produkowanych przez swoich członków i optymalizacji kosztów produkcji oraz że realizacja tych celów prowadzi do zintegrowania działań oraz że prawdopodobnie zintegrowanie to przyniesie poprawienie sprawności, tak by ogólnie działania organizacji producentów przyczyniły się do realizacji celów art. 39 Traktatu. Jest to możliwe do osiągnięcia, pod warunkiem że organizacja producentów prowadzi pewne określone działania i że działania te są znaczące pod względem wielkości danej produkcji i pod względem kosztów produkcji oraz wprowadzania produktu na rynek.

(89c)  Aby zapewnić wartość dodaną i utrzymać jakość, w szczególności, szynki wędzonej, do której stosuje się chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne, państwa członkowskie powinny mieć możliwość, z zastrzeżeniem rygorystycznych warunków, stosowania przepisów regulujących podaż takiej szynki wędzonej, pod warunkiem że takie przepisy są popierane przez dużą większość producentów takiej szynki i, w stosownych przypadkach, przez producentów świń na obszarze geograficznym, gdzie produkuje się taką szynkę.

(92)    Rejestracja wszystkich umów na dostawy chmielu wyprodukowanego w Unii jest uciążliwa i należy ją znieść.

(93)  W celu zapewnienia, by cele i obowiązki organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów oraz organizacji międzybranżowych były jasno określone, przez co przyczyniały się do zwiększenia skuteczności ich działań bez tworzenia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych i bez naruszania zasady wolności zrzeszania się, w szczególności w odniesieniu do podmiotów niebędących członkami takich organizacji, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do: określonych celów, które mogą lub muszą być realizowane przez takie organizacje i zrzeszenia lub których takim organizacjom i zrzeszeniom realizować nie wolno i które, w stosownych przypadkach, będą dodane do celów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu; przepisów takich organizacji i zrzeszeń, statutów organizacji innych niż organizacje producentów, szczególnych warunków mających zastosowanie do statutów organizacji producentów w niektórych sektorach, w tym odstępstw, struktury, okresu członkostwa, wielkości i odpowiedzialności demokratycznej, działalności takich organizacji i zrzeszeń; skutków wynikających z fuzji; warunków uznania, wycofania i zawieszenia uznania, skutków z tego wynikających oraz wymogów dotyczących podejmowania środków zaradczych w przypadku nieprzestrzegania kryteriów uznania;

  międzynarodowych organizacji i zrzeszeń i zasad dotyczących pomocy administracyjnej w przypadku współpracy międzynarodowej; sektorów, w których outsourcing podlega zezwoleniom udzielanym przez państwa członkowskie, oraz warunków i charakteru działań, które mogą być objęte outsourcingiem, oraz udzielania pomocy technicznej przez organizacje lub zrzeszenia; podstaw obliczania minimalnej wielkości lub wartości produkcji zbywalnej organizacji producentów i zrzeszeń; zasad obliczania ilości surowego mleka objętej negocjacjami prowadzonymi przez organizacje producentów; przyjmowania członków niebędących producentami w przypadku organizacji producentów i niebędących organizacjami producentów w przypadku zrzeszenia organizacji producentów; rozszerzenia niektórych przepisów dotyczących organizacji na producentów niebędących członkami i obowiązek płatności składek przez producentów niebędących członkami, w tym wykorzystywania i podziału tych składek przez te organizacje oraz wykazu surowszych przepisów w zakresie produkcji, które mogą zostać rozszerzone, dalszych wymogów w odniesieniu do reprezentatywności, odnośnych obszarów gospodarczych, w tym kontroli przez Komisję ich określenia, minimalnych okresów, przez jakie przepisy muszą obowiązywać przed ich rozszerzeniem; osób lub organizacji, których dotyczą przepisy lub obowiązek płacenia składek, oraz okoliczności, w jakich Komisja może wymagać odmowy lub wycofania rozszerzenia przepisów lub obowiązkowych składek.

▌  

(95)    Monitorowanie obrotu handlowego jest przede wszystkim kwestią zarządzania, w odniesieniu do której należy stosować podejście elastyczne. Decyzja w sprawie wprowadzenia wymogów w zakresie pozwoleń powinna być podejmowana przy uwzględnieniu potrzeby wydawania pozwoleń w celu zarządzania danymi rynkami oraz, w szczególności, potrzeby monitorowania przywozu lub wywozu odnośnych produktów.

(96)    W celu uwzględnienia zobowiązań międzynarodowych Unii oraz mających zastosowanie unijnych norm w zakresie ochrony socjalnej, ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt, konieczności monitorowania zmian w handlu i rozwoju sytuacji na rynku oraz przywozu lub wywozu, potrzeby należnego zarządzania rynkiem, a także konieczności zmniejszenia obciążeń administracyjnych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do wykazu produktów ▌objętych wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz; oraz przypadków i sytuacji, kiedy przedstawienie pozwolenia na przywóz lub pozwolenia na wywóz nie jest wymagane.

(97)  W celu ustalenia kolejnych elementów systemu pozwoleń, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do zasad dotyczących: praw i obowiązków związanych z pozwoleniem, jego skutków prawnych i przypadków, w których dopuszczana jest tolerancja w odniesieniu do obowiązku przywozu lub wywozu ilości wymienionej w licencji lub w którym należy podać pochodzenie, gdy wydanie pozwolenia na przywóz lub dopuszczenie do swobodnego obrotu objęte jest wymogiem przedstawienia dokumentu, wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów; ▌przekazywania pozwoleń lub ▌ograniczenia możliwości ich przekazywania; dodatkowych warunków dotyczących pozwoleń na przywóz konopi oraz zasady dotyczącej udzielania pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi ▌ w celu zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom lub w przypadku ich wystąpienia; oraz ▌przypadków i sytuacji, kiedy nie jest wymagane wnoszenie zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną przywiezione lub wywiezione w okresie ważności pozwolenia.

(98)    Zasadnicze elementy należności celnych stosowanych do produktów rolnych na mocy porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO) i umów dwustronnych są określone we wspólnej taryfie celnej. Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania środków dotyczących szczegółowego obliczania należności celnych przywozowych na podstawie tych zasadniczych elementów.

(100)  Dla niektórych produktów należy utrzymać system cen wejścia. W celu zapewnienia skuteczności systemu cen wejścia Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów mających na celu sprawdzanie zasadności zadeklarowanej ceny dostawy przy stosowaniu zryczałtowanej wartości importu oraz mających na celu ustanowienie warunków, zgodnie z którymi wymagane jest złożenie zabezpieczenia.

(100a) W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków, które mogłyby wynikać z przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz takich produktów powinien – przy spełnieniu określonych warunków – być obciążony dodatkowym cłem przywozowym.

(▌101) Na określonych warunkach należy otwierać przywozowe kontyngenty taryfowe, wynikające z międzynarodowych umów zawartych na podstawie Traktatu lub wynikające z innych aktów, i administrować nimi. Przyjęta metoda administrowania powinna, w przypadku przywozowych kontyngentów taryfowych, w należyty sposób uwzględniać wymogi dotyczące dostaw w odniesieniu do obecnej i przyszłej unijnej produkcji, przetwarzania i rynku konsumentów pod względem konkurencyjności, pewności i ciągłości dostaw oraz potrzeby zabezpieczenia równowagi rynku.

(101a)  W celu realizacji przedsięwzięć na mocy porozumień zawartych podczas urugwajskiej rundy wielostronnych negocjacji handlowych dotyczących przywozowych kontyngentów taryfowych na przywóz do Hiszpanii 2 000 000 ton kukurydzy i 300 000 ton sorgo oraz przywozowych kontyngentów taryfowych na przywóz do Portugalii 500 000 ton kukurydzy, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania pewnych aktów dotyczących ustanawiania przepisów niezbędnych do realizacji przywozowych kontyngentów taryfowych oraz, w stosownych przypadkach, publicznego przechowywania ilości przywożonych przez agencje płatnicze danego państwa członkowskiego.

(102)  W celu zapewnienia sprawiedliwego dostępu do dostępnych ilości ▌i równego traktowania podmiotów gospodarczych w ramach przywozowego kontyngentu taryfowego, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do: określenia warunków i wymogów w zakresie kwalifikowalności, które podmiot gospodarczy musi spełnić, aby złożyć wniosek w ramach przywozowego kontyngentu taryfowego; ustanawiania zasad dotyczących przekazywania praw między podmiotami gospodarczymi i – w razie konieczności – ograniczania możliwości przekazywania w ramach administrowania przywozowym kontyngentem taryfowym; uzależnienia uczestnictwa w przywozowym kontyngencie taryfowym od wniesienia zabezpieczenia; wprowadzania – w razie konieczności – przepisów dotyczących wszelkich specyficznych szczegółów, wymogów lub ograniczeń mających zastosowanie do kontyngentu taryfowego ustanowionych w danej umowie międzynarodowej lub innym odnośnym akcie.

(103)  Produktów rolnych mogą w określonych przypadkach w państwach trzecich dotyczyć korzystne szczególne regulacje przywozowe, jeżeli produkty te spełniają określone specyfikacje lub warunki cenowe. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania takiego systemu konieczna jest współpraca administracyjna organów państwa trzeciego przywozu z organami Unii. W tym celu odnośnym produktom powinny towarzyszyć certyfikaty wydawane w Unii.

(104)  W celu zapewnienia, by wywożone produkty mogły pod pewnymi warunkami korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich, na mocy umów międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie ▌z Traktatem, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌dotyczących nakładania na właściwe organy państw członkowskich obowiązku wystawiania, na wniosek i po dokonaniu odpowiednich kontroli, dokumentu potwierdzającego, że produkty spełniają wspomniane warunki.

(104a )  Aby nielegalne uprawy nie powodowały zakłóceń na rynku konopi uprawianych na włókno, należy określić w niniejszym rozporządzeniu możliwość kontroli przywozu konopi i nasion konopi w celu zapewnienia, by takie produkty dawały określone gwarancje pod względem zawartości tetrahydrokanabinolu. Ponadto przywóz nasion konopi przeznaczonych do celów innych niż siew powinien nadal być objęty systemem kontroli, który określa wydawanie upoważnień zainteresowanym importerom.

(104b)   W całej Unii stosowana jest polityka utrzymania jakości produktów sektora chmielu. W przypadku produktów importowanych należy włączyć do niniejszego rozporządzenia przepisy zapewniające przywóz jedynie tych produktów, które spełniają równoważne minimalne wymogi jakościowe. Aby zminimalizować obciążenie administracyjne, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów określających warunki, na jakich nie stosuje się obowiązków dotyczących świadectwa równoważności oraz etykietowania opakowań.

(104c)  Unia zawarła z kilkoma państwami trzecimi umowy o preferencyjnym dostępie do rynku umożliwiające tym państwom eksport cukru trzcinowego do Unii na korzystnych warunkach. Należy utrzymać przez pewien okres odnośne przepisy dotyczące oceny zapotrzebowania rafinerii na cukier do rafinacji oraz, pod pewnymi warunkami, zastrzeżenie pozwoleń na przywóz dla wyspecjalizowanych zakładów zużywających znaczące ilości importowanego surowego cukru trzcinowego uznawanych w Unii za rafinerie przemysłowe. Aby zapewnić, by rafinacja cukru importowanego dokonywana była zgodnie z tymi wymogami, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących terminologii stosowanej w umowach przywozowych; warunków i wymogów kwalifikowalności, które spełnić musi podmiot gospodarczy, by móc złożyć wniosek o przyznanie pozwolenia na przywóz, w tym złożenia zabezpieczenia, oraz przepisów określających kary administracyjne.

(105)  System ceł umożliwia rezygnację z wszystkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Unii. W wyjątkowych okolicznościach jednak funkcjonowanie rynku wewnętrznego i mechanizmu celnego może okazać się niewystarczające. W takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Unii bez ochrony przed możliwymi zakłóceniami, Unia powinna mieć możliwość bezzwłocznego podejmowania wszelkich niezbędnych środków. Takie środki powinny być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii.

(106)  Należy dopuścić możliwość zawieszania stosowania procedur uszlachetniania czynnego i biernego, w przypadku gdy występuje lub może wystąpić zakłócenie rynku unijnego w związku ze stosowaniem tych procedur.

(107)  Refundacje wywozowe z tytułu wywozu do państw trzecich na podstawie różnic między cenami w Unii i na rynku światowym, podlegające ograniczeniom wynikającym z zobowiązań w ramach WTO, powinny zostać utrzymane jako środek, który może obejmować niektóre produkty, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie, gdy warunki rynku wewnętrznego objęte są zakresem warunków przedstawionych dla środków wyjątkowych. Wywozy objęte refundacją powinny podlegać ograniczeniom pod względem wartości i ilości oraz, bez uszczerbku dla stosowania środków wyjątkowych, dostępna refundacja powinna być równa zeru.

(108)  Zgodność z ograniczeniami pod względem wartości należy zapewnić w momencie ustalania refundacji wywozowych przez monitorowanie płatności zgodnie z przepisami dotyczącymi Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji. Monitorowanie może być ułatwione ze względu na obowiązek wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowych, z dopuszczeniem możliwości, w przypadku zróżnicowania refundacji, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, do którego odnosi się jedna stawka refundacji wywozowej. W przypadku zmiany miejsca przeznaczenia powinna zostać wypłacona refundacja wywozowa mająca zastosowanie do faktycznego miejsca przeznaczenia, przy czym pułap stanowi kwota mająca zastosowanie do miejsca przeznaczenia określonego z wyprzedzeniem.

(109)  Zgodność z ograniczeniami ilościowymi należy zapewnić poprzez wprowadzenie rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania. W tym celu przyznawanie refundacji wywozowych powinno podlegać obowiązkowi posiadania pozwolenia na wywóz. Refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach dostępnych limitów w zależności od konkretnej sytuacji każdego produktu. Wyjątki od tej zasady można dopuścić tylko w przypadku produktów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatów, w odniesieniu do których nie stosuje się ograniczeń ilościowych. Należy przewidzieć możliwość wprowadzenia odstępstwa od ścisłego stosowania reguł zarządzania, w przypadku gdy nie jest prawdopodobne przekroczenie pułapów ilościowych ustanowionych dla wywozu objętego refundacjami wywozowymi.

(110)  W przypadku wywozu żywego bydła ▌refundacje wywozowe powinny być przyznawane i wypłacane wyłącznie pod warunkiem przestrzegania przepisów prawa unijnego dotyczących dobrostanu zwierząt, a w szczególności ochrony zwierząt podczas transportu.

(113)  W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do obowiązku wniesienia zabezpieczenia gwarantującego wykonanie zobowiązań podmiotu.

(114)  W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego podmiotów gospodarczych i organów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do określania progów, poniżej których można odstępować od wymogu przedstawiania pozwolenia na wywóz, określania miejsc przeznaczenia lub operacji, w odniesieniu do których można uzasadnić zwolnienie z obowiązku przedstawiania pozwolenia na wywóz, oraz dopuszczenia wydawania pozwoleń na wywóz ex post w uzasadnionych przypadkach.

(115)  W celu uwzględnienia konkretnych sytuacji, które stanowią podstawę do całkowitej lub częściowej kwalifikowalności do refundacji wywozowych, oraz w celu pomocy podmiotom gospodarczym w wypełnieniu luki od momentu złożenia wniosku do końcowej płatności refundacji wywozowej, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do zasad dotyczących: zmiany terminu refundacji; ▌ zaliczek z tytułu refundacji wywozowych, obejmujących warunki wnoszenia i zwalniania zabezpieczenia; dodatkowych dowodów w przypadkach wątpliwości dotyczących faktycznego miejsca przeznaczenia produktów, obejmujących możliwość przywozu powrotnego na obszar celny Unii; miejsc przeznaczenia uważanych za wywóz z Unii oraz włączenia miejsc przeznaczenia na obszarze celnym Unii, które są kwalifikowalne do refundacji wywozowych.

(115a) W celu zapewnienia równego dostępu do refundacji wywozowych eksporterom produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu i produktów przetworzonych z produktów tam wymienionych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do stosowania niektórych przepisów w zakresie produktów rolnych do produktów wywożonych w postaci produktów przetworzonych.

(116)  W celu zapewnienia wywozu produktów objętych refundacją wywozową z obszaru celnego Unii i zapobieżenia ich przywozowi powrotnemu oraz ▌zmniejszenia obciążenia administracyjnego podmiotów gospodarczych przy przygotowywaniu i przedstawianiu dowodów, że produkty objęte refundacją dotarły do państwa przeznaczenia w przypadku zróżnicowania refundacji, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do zasad dotyczących: terminu, przed upływem którego należy zakończyć wyprowadzanie z obszaru celnego Unii, w tym terminu czasowego powrotnego wprowadzenia; przetwarzania, jakiemu mogą w tym czasie być poddane produkty objęte refundacją wywozową; dowodów, że produkty objęte refundacją dotarły do państwa przeznaczenia w przypadku zróżnicowania refundacji; progów refundacji i warunków, na jakich eksporterzy mogą być zwolnieni z przedstawiania powyższych dowodów; oraz warunków zatwierdzania dowodów, że produkty objęte refundacją dotarły do państwa przeznaczenia w przypadku zróżnicowania refundacji, przez niezależne strony trzecie.

(116a)   W celu zachęcania eksporterów do przestrzegania warunków dobrostanu zwierząt oraz umożliwienia właściwym organom sprawdzania prawidłowości wydatków w zakresie refundacji wywozowych w przypadkach, kiedy są one uzależnione od przestrzegania wymogów w zakresie dobrostanu zwierząt, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do przestrzegania wymogów w zakresie dobrostanu zwierząt poza obszarem celnym Unii, w tym wykorzystywania niezależnych stron trzecich.

(117)  W celu uwzględnienia uwarunkowań różnych sektorów należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do szczególnych wymogów i warunków, które mają spełniać podmioty gospodarcze i produkty kwalifikowalne do refundacji wywozowej ▌oraz ustalania współczynników do celów obliczania refundacji wywozowej z uwzględnieniem procesu dojrzewania niektórych napojów spirytusowych otrzymywanych ze zbóż.

(119)  Minimalne ceny wywozowe bulw kwiatowych nie są już przydatne i należy je znieść.

(120)  Na podstawie art. 42 Traktatu postanowienia Traktatu dotyczące konkurencji ▌mają zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi jedynie w zakresie ustalonym przez prawodawstwo Unii w ramach przepisów art. 43 ust. 2 ▌Traktatu i zgodnie z przewidzianą w nich procedurą.

(120a)  Uwzględniając szczególne cechy sektora rolnictwa oraz fakt, że jego funkcjonowanie jest oparte na sprawnym funkcjonowaniu całego łańcucha dostaw żywności, w tym na skutecznym stosowaniu zasad konkurencji we wszystkich powiązanych sektorach na wszystkich etapach łańcucha dostaw żywności, które może być wysoce skoncentrowane, należy zwrócić szczególną uwagę na stosowanie zasad konkurencji określonych w art. 42 Traktatu. W tym celu niezbędna jest ścisła współpraca między Komisją a właściwymi organami państw członkowskich zajmującymi się konkurencją. Ponadto przyjmowane przez Komisję w stosownych przypadkach wytyczne stanowią odpowiednie narzędzie udzielania wskazówek przedsiębiorstwom i innym zainteresowanym stronom.

(121)  ▌Należy przewidzieć, że reguły konkurencji odnoszące się do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 101 Traktatu, oraz przepisy odnoszące się do nadużywania pozycji dominującej ▌mają zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi w zakresie, w jakim ich stosowanie nie zagraża realizacji celów WPR.

(122)  Specjalne podejście powinno być dopuszczalne w przypadku organizacji rolniczych, organizacji producentów lub zrzeszeń organizacji producentów, które zajmują się w szczególności wspólną produkcją lub wspólnym wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych lub korzystaniem ze wspólnych urządzeń, o ile takie wspólne działanie nie wyklucza konkurencji ani nie zagraża realizacji celów art. 39 Traktatu.

(123)  Bez uszczerbku dla uregulowania dostaw niektórych produktów, takich jak ser i szynka opatrzone chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym, lub wino, do którego odnosi się szczególny zbiór przepisów, należy zastosować specjalne podejście w stosunku do pewnych działań organizacji międzybranżowych, pod warunkiem że nie prowadzą one do podziału rynków, nie zakłócają sprawnego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków, nie zakłócają konkurencji ani jej nie znoszą, nie pociągają za sobą ustalania stałych cen lub kwot ani nie prowadzą do dyskryminacji.

(124)  Przyznanie pomocy krajowej mogłoby zagrozić właściwemu ▌ funkcjonowaniu rynku ▌wewnętrznego. W związku z tym postanowienia Traktatu dotyczące pomocy państwa powinny zasadniczo mieć zastosowanie w odniesieniu do produktów rolnych. W niektórych okolicznościach należy zezwolić na wyjątki. W przypadkach, w których stosuje się takie wyjątki, Komisja powinna jednak mieć możliwość sporządzenia wykazu istniejących, nowych lub proponowanych mechanizmów pomocy krajowej, przekazania stosownych uwag państwom członkowskim oraz zaproponowania przedsięwzięcia odpowiednich środków.

(124a)   Przepisy dotyczące premii za karczowanie oraz niektóre środki w ramach programów wsparcia sektora wina nie powinny same w sobie stanowić przeszkody w wypłacaniu płatności krajowych w tym samym zakresie.

(125)  Ze względu na specyficzne uwarunkowania gospodarcze dotyczące produkcji mięsa z reniferów i przetworów z tego mięsa oraz wprowadzania ich do obrotu Finlandia i Szwecja powinny nadal wypłacać pomoc krajową w tym zakresie.

(125a)   W Finlandii uprawa buraków cukrowych jest prowadzona w szczególnych warunkach geograficznych i klimatycznych, których niekorzystny wpływ na sektor będzie nakładać się na ogólne skutki reformy sektora cukru. Należy zatem przyznać temu państwu członkowskiemu stałe zezwolenie na wypłacanie płatności krajowych plantatorom buraków cukrowych na jego terytorium.

(125b) Państwa członkowskie powinny być w stanie dokonywać płatności krajowych do celów współfinansowania środków dotyczących pszczelarstwa ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz do celów ochrony pasiek będących w niekorzystnej sytuacji z uwagi na warunki strukturalne lub naturalne lub objętych programami rozwoju gospodarczego, z wyjątkiem środków przyznanych na produkcję lub handel.

(125c)   Państwa członkowskie uczestniczące w systemach służących poprawie dostępu dzieci do żywności powinny być w stanie przyznać – poza pomocą unijną – pomoc krajową na dostarczanie produktów i na pokrycie pewnych powiązanych z tym kosztów.

(126)  Aby radzić sobie z rzeczywistymi sytuacjami kryzysowymi nawet po zakończeniu okresu przejściowego, stosując środki wsparcia dla destylacji określone na podstawie programów wsparcia w 2012 r., państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznawania płatności krajowych dla destylacji w sytuacjach kryzysowych w ramach ogólnego limitu budżetowego wynoszącego 15 % stosownej wartości odpowiedniego budżetu rocznego danego państwa członkowskiego przeznaczonego na krajowe programy wsparcia. Tego typu płatności krajowe należy zgłaszać Komisji; muszą one zostać zatwierdzone ▌przed ich przyznaniem.

(129)  Należy zezwolić państwom członkowskim na utrzymanie płatności krajowych obecnie określonych w ramach art. 120 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 na rzecz orzechów, w celu złagodzenia skutków oddzielenia od wielkości produkcji wsparcia poprzedniego programu pomocy unijnej na rzecz orzechów. Ponieważ to rozporządzenie ma zostać uchylone, te płatności krajowe należy dla jasności określić w niniejszym rozporządzeniu.

(132)  Należy określić specjalne środki interwencyjne w celu sprawnego i skutecznego reagowania na zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku. Należy określić zakres przedmiotowych środków.

(133)  W celu sprawnego i skutecznego reagowania na zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku spowodowanych znaczącym wzrostem lub spadkiem cen na rynku wewnętrznym lub zewnętrznym lub innymi wydarzeniami i okolicznościami, które w znaczący sposób zakłócają rynek lub grożą jego zakłóceniem, jeżeli taka sytuacja lub jej skutki dla rynku prawdopodobnie będą trwać nadal lub się pogarszać, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do środków koniecznych do zaradzenia sytuacji na rynku – z poszanowaniem wszelkich zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz pod warunkiem, że jakiekolwiek inne środki dostępne na mocy niniejszego rozporządzenia okażą się niewystarczające – obejmujących możliwość rozszerzania lub zmiany zakresu, okresu stosowania lub innych aspektów pozostałych środków określonych w niniejszym rozporządzeniu, udzielania refundacji wywozowych, lub też całkowitego lub częściowego zawieszenia należności celnych przywozowych, w tym w odniesieniu do określonych ilości lub okresów, zależnie od potrzeby.

(133a)   Ograniczenia swobodnego obrotu wynikające z zastosowania środków mających na celu walkę z rozprzestrzenianiem się chorób zwierząt mogą powodować trudności na rynku w jednym lub kilku państwach członkowskich. Z doświadczeń wynika, że poważne zakłócenia na rynku, takie jak znaczny spadek konsumpcji lub cen, można przypisać utracie zaufania konsumentów spowodowanej zagrożeniami dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub zdrowia roślin. W świetle doświadczeń środki, które dotyczą utraty zaufania konsumentów, należy rozszerzyć na produkty roślinne.

(133b)  Nadzwyczajne środki wspierania rynku dla wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i mięsa koziego, jaj oraz mięsa drobiowego powinny być bezpośrednio związane ze środkami zdrowotnymi i weterynaryjnymi przyjmowanymi w celu walki z rozprzestrzenianiem się chorób. Środki te należy przyjmować na wniosek państw członkowskich w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom na rynkach.

(133c)   Aby stworzyć możliwość skutecznego reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do rozszerzania określonych w niniejszym rozporządzeniu wykazów produktów, dla których mogą zostać przyjęte nadzwyczajne środki wsparcia.

(134)  Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania środków niezbędnych do rozwiązania konkretnych problemów w sytuacjach nadzwyczajnych.

(134a)   Sprawne i skuteczne reagowanie na zagrożenie zakłóceniami na rynku może mieć szczególne znaczenie dla sektora mleczarskiego. Podobnie mogą pojawić się szczególne problemy w sytuacji nadzwyczajnej. Należy zatem podkreślić, że przyjęcie przez Komisję wyżej wspomnianych środków w przypadku zakłóceń na rynku, w tym w przypadku nierównowagi rynku, lub środków niezbędnych do rozwiązania konkretnych problemów w sytuacji nadzwyczajnej, może odnosić się szczególnie do sektora mleczarskiego.

(134b)   W okresach poważnej nierównowagi na rynku właściwe mogą się okazać określone rodzaje działań zbiorowych – traktowanych jako środki wyjątkowe mające na celu stabilizację danych sektorów – podejmowanych przez prywatnych producentów, pod ścisłymi warunkami, z określeniem granic i zabezpieczeń. Jeżeli takie działania wchodzą w zakres stosowania art. 101 ust. 1 Traktatu, Komisji należy umożliwić wprowadzenie tymczasowego odstępstwa. Działania takie powinny jednak jedynie uzupełniać działania Unii w ramach interwencji publicznej i prywatnego przechowywania lub w ramach środków wyjątkowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i nie powinny negatywnie wpływać na funkcjonowanie jednolitego rynku.

(135)  Powinna istnieć możliwość nałożenia na podmioty gospodarcze, państwa członkowskie lub państwa trzecie ▌obowiązku składania informacji do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, monitorowania oraz analiz rynku produktów rolnych i zarządzania rynkiem produktów rolnych, zapewnienia przejrzystości rynku, prawidłowego funkcjonowania środków WPR, kontroli różnego szczebla, monitorowania, oceny i audytu środków WPR oraz przestrzegania wymogów określonych w umowach międzynarodowych obejmujących wymogi w zakresie przekazywania informacji w ramach przedmiotowych umów. Aby zapwnić jednolite, sprawne i uproszczone podejście, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania wszelkich niezbędnych środków w zakresie przekazywania informacji. Komisja powinna uwzględniać przy tym potrzeby w zakresie danych oraz synergie między potencjalnymi źródłami danych.

(136)  Aby zapewnić integralność systemów informacyjnych oraz autentyczność i czytelność dokumentów i powiązanych z nimi przekazywanych danych, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów ▌w odniesieniu do charakteru i rodzaju informacji, które mają być przekazywane; kategorii danych, które mają być przetwarzane, i maksymalnych okresów zatrzymywania; celów przetwarzania, w szczególności w przypadku publikacji takich danych i ich przekazywania do państw trzecich; praw dostępu do informacji lub udostępnianych systemów informacyjnych; oraz warunków ▌ publikacji informacji.

(137)  Zastosowanie mają przepisy Unii dotyczące ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych, w szczególności dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ▌ i rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.

(137a) O konsultację poproszono Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, który przekazał swoją opinię w dniu 14 grudnia 2011 r.

Dz.U. C …

(138)  Należy przekazać środki finansowe z rezerwy przeznaczonej na sytuacje kryzysowe w sektorze rolnym zgodnie z warunkami i procedurą, o których mowa w art. 24 rozporządzenia (UE) nr […] [HZR] i pkt. [19c] porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami

Dz.U. L […] z […], s. […].

(139)  W celu zapewnienia płynnego przejścia od ustaleń określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 do przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów w odniesieniu do niezbędnych środków, w szczególności środków koniecznych do ochrony praw nabytych i uzasadnionych oczekiwań przedsiębiorstw.

(139a)   zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy Komisji przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do uzupełnienia lub zmiany pewnych innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia. Szczególnie ważne jest to, aby Komisja podczas prac przygotowawczych prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów. W procesie przygotowywania i sporządzania aktów delegowanych Komisja powinna zapewniać równoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(140)  Stosowanie trybu pilnego powinno być dopuszczalne wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, gdy niezbędnie wymaga tego pilność sytuacji, w celu skutecznego i efektywnego reagowania na zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku lub w przypadkach, gdy takie zakłócenia już występują. Wybór trybu pilnego powinien być uzasadniony i należy określić, w jakich przypadkach ma on być stosowany.

(141)  Komisji należy przekazać uprawnienia wykonawcze w celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011

Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(142)  Do przyjmowania aktów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia należy stosować procedurę sprawdzającą, zważywszy, że akty te odnoszą się do WPR w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Jednak przy przyjmowaniu aktów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia, które odnoszą się do dziedziny konkurencji, należy stosować procedurę doradczą, gdyż ogólną zasadą jest stosowanie tej procedury przy przyjmowaniu aktów wykonawczych w zakresie prawa konkurencji.

(143)  W przypadkach, gdy wymaga tego należycie uzasadniona pilna potrzeba, Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie w celu przyjęcia, zmiany lub uchylenia unijnych środków ochronnych, zawieszenia stosowania procedury uszlachetniania czynnego lub procedury uszlachetniania biernego, w razie potrzeby, gdy należy natychmiastowo zareagować na sytuację rynkową, rozwiązania konkretnych problemów w nagłych przypadkach, jeżeli rozwiązanie problemów wymaga natychmiastowego działania.

(144)  Odnośnie do niektórych środków wynikających z niniejszego rozporządzenia wymagających bezzwłocznego podjęcia działań lub polegających wyłącznie na stosowaniu przepisów ogólnych w konkretnych sytuacjach bez marginesu swobody, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów wykonawczych bez stosowania przepisów rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(145)  Komisja powinna nadal posiadać uprawnienia do wykonywania niektórych zadań administracyjnych lub z zakresu zarządzania, które nie wymagają przyjęcia aktów delegowanych lub wykonawczych.

(145a)   Niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać pewne szczegółowe przepisy dotyczące Chorwacji zgodnie z Aktem o przystąpieniu Chorwacji

Dz.U. L 112 z 24.4.2012, s. 21.

(146)  Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w odpowiednim czasie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia wygaśnie kilka środków sektorowych. Po uchyleniu rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 odnośne przepisy należy stosować do zakończenia przedmiotowych programów.

▌

(148)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do jedwabników na rok hodowlany 1972/1973 (Dz.U. L 106 z 5.5.1972, s. 1).

(149)  Pewne przepisy obowiązujące w sektorach mleka i przetworów mlecznych, w szczególności dotyczące stosunków umownych i negocjacji, regulowania podaży sera z chronioną nazwą pochodzenia i chronionym oznaczeniem geograficznym, oświadczeń pierwszych skupujących, organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów i organizacji międzybranżowych niedawno weszły w życie i nadal mają uzasadnienie w obecnej sytuacji gospodarczej na rynku mleczarskim i przy aktualnej strukturze łańcucha dostaw. Należy je zatem stosować w tym sektorze przez wystarczająco długi okres (zarówno przed zniesieniem kwot mlecznych, jak i po ich zniesieniu), aby mogły być w pełni skuteczne. Jednak przepisy te powinny ▌mieć charakter tymczasowy i podlegać przeglądowi. Komisja powinna przyjąć sprawozdania w sprawie rozwoju rynku mleka, które mają być przedstawione odpowiednio do dnia 30 czerwca 2014 r. oraz do dnia 31 grudnia 2018 r. i obejmować w szczególności ewentualne zachęty dla rolników do zawierania umów o wspólnej produkcji,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

CZĘŚĆ I

PRZEPISY WPROWADZAJĄCE

Artykuł 1

Zakres stosowania

1.          Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólną organizację rynków produktów rolnych, rozumianych jako wszystkie produkty wymienione w załączniku I do Traktatów, z wyłączeniem produktów rybołówstwa i akwakultury wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr [COM(2011)416] […].

2.          Produkty rolne, w rozumieniu ust. 1, dzieli się na następujące sektory wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia:

a)          zboża, załącznik I część I;

b)          ryż, załącznik I część II;

c)          cukier, załącznik I część III;

d)          susz paszowy, załącznik I część IV;

e)          nasiona, załącznik I część V;

f)           chmiel, załącznik I część VI;

g)  oliwa z oliwek i oliwki stołowe, załącznik I część VII;

h)          len i konopie, załącznik I część VIII;

i)           owoce i warzywa, załącznik I część IX;

j)           produkty z przetworzonych owoców i warzyw, załącznik I część X;

k)          banany, załącznik I część XI;

l)           wina, załącznik I część XII;

m)         drzewa i inne rośliny żywe, bulwy, korzenie i tym podobne, kwiaty cięte i liście ozdobne, załącznik I część XIII;

n)          tytoń, załącznik I część XIV;

o)          wołowina i cielęcina, załącznik I część XV;

p)          mleko i przetwory mleczne, załącznik I część XVI;

q)          wieprzowina, załącznik I część XVII;

r)           mięso baranie i kozie, załącznik I część XVIII;

s)           jaja, załącznik I część XIX;

t)           mięso drobiowe, załącznik I część XX;

u)  alkohol etylowy pochodzenia rolniczego, załącznik I część XXI;

v)          produkty pszczele, załącznik I część XXII;

w)         jedwabniki, załącznik I część XXIII;

x)          pozostałe produkty, załącznik I część XXIV.

Artykuł 2

Przepisy ogólne wspólnej polityki rolnej (WPR)

Do środków określonych w niniejszym rozporządzeniu zastosowanie ma rozporządzenie (UE) nr [rozporządzenie w sprawie horyzontalnych aspektów WPR] ▌oraz przepisy przyjęte na jego podstawie.

Artykuł 3

Definicje

1.          Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje dotyczące niektórych sektorów określone w załączniku II.

1a.      Definicje określone w załączniku II część 1a sekcja B mają zastosowanie wyłącznie w okresie, o którym mowa w art. 100a.

2.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [rozporządzenie w sprawie horyzontalnych aspektów WPR], rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […], o ile w niniejszym rozporządzeniu nie postanowiono inaczej.

3.          Aby uwzględnić specyfikę sektora ryżu, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych zmieniających definicje dotyczące sektora ryżu określone w załączniku II część I w zakresie niezbędnym do aktualizacji tych definicji w świetle rozwoju rynku.

4.          Do celów niniejszego rozporządzenia termin „regiony słabiej rozwinięte” oznacza regiony określone zgodnie z definicją w art. 82 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr … [COM(2011)615]

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr … z … ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L […] z […], s. […]).

4a.  Do celów niniejszego rozporządzenia „niekorzystne zjawiska klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej” oznaczają warunki pogodowe takie jak mróz, grad, lód, deszcz lub susza, które niszczą ponad 30 % średniej rocznej produkcji danego rolnika wyliczonej na podstawie produkcji z poprzednich trzech lat lub średniej z trzech lat wyliczonej na podstawie pięciu ubiegłych lat, z wyłączeniem wartości najwyższej i najniższej.

Artykuł 4

▌Dostosowania nomenklatury wspólnej taryfy celnej stosowanej w przypadku produktów rolnych

W przypadkach, w których konieczne jest uwzględnienie zmian do Nomenklatury scalonej Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych, by dostosować opisy produktów i odesłania w niniejszym rozporządzeniu do pozycji lub podpozycji Nomenklatury scalonej ▌.

Artykuł 5

Kursy przeliczeniowe dla ryżu

Komisja może w drodze aktów wykonawczych:

a)          ustalać kursy przeliczeniowe dla ryżu na różnych etapach przetwarzania, koszty przetwórstwa i wartość produktów ubocznych;

b)          przyjmować wszelkie niezbędne środki dotyczące stosowania kursów przeliczeniowych dla ryżu.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 6

Lata gospodarcze

Ustanawia się następujące lata gospodarcze:

a)          od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku w przypadku sektorów: owoców i warzyw, produktów z przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów;

b)          od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku w przypadku:

(i)     sektora suszu paszowego;

(ii)    sektora jedwabników;

c)  od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku w przypadku:

(i)     sektora zbóż;

(ii)    sektora nasion;

(iii)    sektora oliwy z oliwek i oliwek stołowych;

(iv)   sektora lnu i konopi;

(v)    sektora mleka i przetworów mlecznych;

d)          od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca następnego roku w przypadku sektora wina;

e)          od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia następnego roku w przypadku sektora ryżu;

f)           od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku w przypadku sektora cukru.

▌Artykuł 7

Pułapy referencyjne

1.        Ustala się następujące pułapy referencyjne:

a)        w odniesieniu do sektora zbóż: 101,31 EUR za tonę – odnośnie do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem;

b)  w odniesieniu do ryżu niełuskanego: 150 EUR za tonę w przypadku ryżu standardowej jakości określonej w załączniku III pkt A – odnośnie do etapu sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu, przed ich wyładowaniem;

c)        w odniesieniu do cukru standardowej jakości określonej w załączniku III pkt B – odnośnie do cukru luzem, EXW:

(i)       w odniesieniu do cukru białego: 404,4 EUR za tonę;

(ii)      w odniesieniu do cukru surowego: 335,2 EUR za tonę;

d)        w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny: 2224 EUR za tonę tusz bydła płci męskiej klasy R3 według unijnej skali klasyfikacji tusz ▌bydła co najmniej ośmiomiesięcznego, o której mowa w załączniku IIIa część A;

e)  w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych:

(i)       w odniesieniu do masła: 246,39 EUR za 100 kg;

(ii)      w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku: 169,80 EUR za 100 kg;

f)        w odniesieniu do wieprzowiny 1509,39 EUR za tonę tusz wieprzowych standardowej jakości określonych pod względem masy i zawartości chudego mięsa na podstawie unijnej skali klasyfikacji tusz wieprzowych, o której mowa w załączniku IIIa część B:

(i)       tusze ważące od 60 kg do mniej niż 120 kg: klasa E;

(ii)      tusze ważące od 120 kg do 180 kg: klasa R;

fa)       w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek:

(i)       1779 EUR za tonę oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia;

(ii)      1710 EUR za tonę oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia;

(iii)    1524 EUR za tonę oliwy z oliwek typu lampante o kwasowości wynoszącej 2°, która to kwota podlega obniżeniu o 36,70 EUR za tonę za każdy dodatkowy stopień kwasowości.

1a.  Komisja poddaje pułapy referencyjne przeglądowi na podstawie obiektywnych kryteriów, w szczególności w świetle zmian w produkcji, zmian kosztów produkcji (zwłaszcza środków produkcji) i zmian sytuacji na rynku. W razie konieczności pułapy referencyjne aktualizuje się zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą w świetle zmian w produkcji i sytuacji na rynku.

CZĘŚĆ II

RYNEK WEWNĘTRZNY

TYTUŁ I

INTERWENCJA RYNKOWA

ROZDZIAŁ I 

Interwencja publiczna i dopłaty do prywatnego przechowywania

SEKCJA 1

Przepisy ogólne w zakresie interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania

Artykuł 8

Zakres stosowania

W niniejszym rozdziale ustanawia się przepisy dotyczące interwencji rynkowej w zakresie:

a)          interwencji publicznej, w przypadku której właściwe organy państw członkowskich skupują i przechowują produkty aż do momentu zbytu, oraz

b)          przyznawania dopłat do przechowywania produktów przez podmioty prywatne.

Artykuł 9

Pochodzenie kwalifikujących się produktów

Do zakupu w ramach interwencji publicznej lub do przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania kwalifikują się produkty pochodzące z Unii. Dodatkowo, jeżeli produkty są wytwarzane z upraw, uprawy te muszą być zebrane w Unii, a jeżeli są wytwarzane z mleka, mleko to musi być wyprodukowane w Unii.

▌

Artykuł 9a

Unijna skala klasyfikacji tusz

Unijna skala klasyfikacji tusz obowiązuje zgodnie z załącznikiem IIIa w sektorze wołowiny i cielęciny w odniesieniu do tusz bydła w wieku 8 miesięcy lub więcej oraz w sektorze wieprzowiny w odniesieniu do świń niebędących świniami hodowlanymi.

W sektorze mięsa baraniego i koziego państwa członkowskie do klasyfikacji tusz baranich mogą stosować unijną skalę tusz zgodnie z przepisami określonymi w załączniku IIIa część C.

SEKCJA 2

INTERWENCJA PUBLICZNA

Artykuł 10

Produkty kwalifikujące się do interwencji publicznej

Interwencję publiczną stosuje się w odniesieniu do następujących produktów zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej sekcji oraz wszelkimi dodatkowymi wymogami i warunkami, które mogą zostać określone przez Komisję – w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 18 i ▌aktów wykonawczych ▌na podstawie art. ▌19:

a)          pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, jęczmienia i kukurydzy;

b)          ryżu niełuskanego;

c)          świeżej lub schłodzonej wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 0201 10 00 oraz od 0201 20 20 do 0201 20 50;

d)          masła wyprodukowanego bezpośrednio i wyłącznie z pasteryzowanej śmietanki uzyskanej bezpośrednio i wyłącznie z mleka krowiego w zatwierdzonym przedsiębiorstwie w Unii, o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego w masie wynoszącej 82 % i maksymalnej zawartości wody w masie wynoszącej 16 %;

e)          odtłuszczonego mleka w proszku najwyższej jakości wytworzonego z mleka krowiego metodą rozpyłową w zatwierdzonym przedsiębiorstwie w Unii, o minimalnej zawartości białka wynoszącej 34,0 % w odtłuszczonej masie suchej.

Artykuł 11 ▌

Okresy interwencji publicznej

Interwencja publiczna jest dostępna:

a)          w odniesieniu do pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, jęczmienia i kukurydzy — od dnia 1 listopada do dnia 31 maja;

b)          w odniesieniu do ryżu niełuskanego — od dnia 1 kwietnia do dnia 31 lipca;

c)          w odniesieniu do wołowiny i cielęciny — przez cały ▌rok;

d)          w odniesieniu do masła i odtłuszczonego mleka w proszku — od dnia 1 marca do dnia 30 września.

Artykuł 12 ▌

Otwieranie i zamykanie interwencji publicznej

1.          W okresach, o których mowa w art. 11, interwencja publiczna:

a)     jest otwarta dla pszenicy zwyczajnej, masła i odtłuszczonego mleka w proszku;

b)     może zostać otwarta przez Komisję – w drodze aktów wykonawczych – dla pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy i ryżu niełuskanego (w tym szczególnych odmian lub rodzajów ryżu niełuskanego), jeżeli wymaga tego sytuacja na rynku. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2;

c)  może zostać otwarta przez Komisję dla wołowiny i cielęciny – w drodze innych aktów wykonawczych przyjętych bez zastosowania art. 162 ust. 2 lub 3 – jeżeli średnia cena rynkowa w reprezentatywnym okresie, ustalonym na podstawie art. 19 akapit pierwszy lit. a), w danym państwie członkowskim albo w danym regionie państwa członkowskiego, notowana na podstawie unijnej skali klasyfikacji tusz bydła, o której mowa w załączniku IIIa część A, jest niższa niż 85% pułapu referencyjnego określonego w art. 7 ust. 1 lit. d).

2.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych przyjętych bez zastosowania art. 162 ust. 2 lub 3 – zamknąć interwencję publiczną w sektorach wołowiny i cielęciny, jeżeli w reprezentatywnym okresie ustalonym na podstawie art. 19 akapit pierwszy lit. a) nie są już spełnione warunki określone w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu.

Artykuł 13

Zakup po ustalonej cenie lub w ramach przetargu

1.        W przypadku otwarcia interwencji publicznej na podstawie ▌art. 12 ust. 1 środki dotyczące ustalania cen zakupu pszenicy zwyczajnej, ▌masła, odtłuszczonego mleka w proszku, pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy, ryżu niełuskanego, wołowiny i cielęciny oraz, w stosownych przypadkach, środki dotyczące ograniczeń ilościowych, gdy zakup dokonywany jest po ustalonej cenie, są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

▌

Artykuł 14

Ceny interwencyjne

1.          Cena interwencyjna oznacza:

a)     cenę zakupu produktów ▌w ramach interwencji publicznej, w przypadku gdy zakup dokonywany jest po ustalonych cenach, lub

b)     maksymalną cenę, za jaką produkty kwalifikujące się do interwencji publicznej mogą zostać zakupione ▌w przypadku zakupu w drodze procedury przetargowej.

2.  Środki dotyczące ustalania poziomu cen interwencyjnych, w tym kwoty podwyżek i obniżek, są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

▌Artykuł 15

Zasady ogólne dotyczące zbytu publicznych zapasów interwencyjnych

1.        Zbyt produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej odbywa się w taki sposób, aby:

a)    zapobiec jakimkolwiek zakłóceniom na rynku,

b)    zapewnić równy dostęp do towarów i równe traktowanie nabywców, oraz

c)    zapewnić zgodność z zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z ▌Traktatem.

2.      Zbyt produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej może odbyć się przez udostępnienie ich w ramach programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących w Unii określonego w rozporządzeniu (UE) nr […]. ▌W takim przypadku wartość księgowa przedmiotowych produktów odpowiada poziomowi odpowiednich ustalonych cen interwencyjnych, o których mowa w art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

2a.  Co roku Komisja podaje do wiadomości publicznej zasady, na jakich produkty zakupione w ramach interwencji publicznej zostały zbyte w ciągu poprzedniego roku.

SEKCJA 3

DOPŁATY DO PRYWATNEGO PRZECHOWYWANIA

Artykuł 16

Kwalifikujące się produkty

Dopłaty do prywatnego przechowywania mogą być przyznawane w odniesieniu do następujących produktów zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej sekcji oraz wszelkimi dalszymi wymogami i warunkami, które przyjmuje Komisja – w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 17 i 18 oraz ▌aktów wykonawczych – ▌na podstawie art. 17 i 19:

a)          cukru białego;

b)          oliwy z oliwek;

c)          włókna lnianego;

d)          świeżego lub schłodzonego mięsa z ▌bydła w wieku 8 miesięcy lub więcej;

e)          masła wyprodukowanego ze śmietanki uzyskanej bezpośrednio i wyłącznie z mleka krowiego;

(ea)       sera;

f)  odtłuszczonego mleka w proszku wyprodukowanego z mleka krowiego;

g)          wieprzowiny;

h)          mięsa baraniego i koziego.

Litera ea) ma zastosowanie wyłącznie do serów objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

Artykuł 17

Warunki przyznawania pomocy

1.          W celu zapewnienia przejrzystości rynku, w razie konieczności, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających warunki, na jakich może ona podejmować decyzje o przyznaniu dopłat do prywatnego przechowywania produktów wymienionych w art. 16, uwzględniając:

a)     średnie ceny rynkowe notowane w Unii oraz pułapy referencyjne i koszty produkcji przedmiotowych produktów; oraz

b)     potrzebę zareagowania we właściwym czasie na szczególnie trudną sytuację na rynku lub na zmiany sytuacji gospodarczej, które mają istotny negatywny wpływ na marże w sektorze.

2.  Komisja – w drodze aktów wykonawczych – może podejmować decyzje w sprawie przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania produktów wymienionych w art. 16, uwzględniając warunki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

3.          Środki dotyczące ustalania wysokości dopłat do prywatnego przechowywania, określonego w art. 16, przyjmowane są przez Radę zgodnie z ▌art. 43 ust. 3 Traktatu.

▌4.        Komisja – w drodze aktów wykonawczych – może ograniczyć przyznawanie dopłat do prywatnego przechowywania. ▌Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 4

PRZEPISY WSPÓLNE W ZAKRESIE INTERWENCJI PUBLICZNEJ I DOPŁAT DO PRYWATNEGO PRZECHOWYWANIA

Artykuł 18

Przekazane uprawnienia

2.          Aby zapewnić, by produkty zakupione w ramach interwencji publicznej lub podlegające dopłatom do prywatnego przechowywania nadawały się do długoterminowego przechowywania i cechowały się solidną i właściwą jakością handlową, oraz aby uwzględnić uwarunkowania różnych sektorów w celu zapewnienia racjonalnego pod względem kosztów funkcjonowania interwencji publicznej i prywatnego przechowywania, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających wymogi i warunki, które mają spełniać te produkty ▌w uzupełnieniu do wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Te warunki i wymogi mają na celu zapewnienie w odniesieniu do zakupionych ▌ i przechowywanych ▌produktów:

a)      ich jakości w odniesieniu do parametrów jakości, grup jakości, klas jakości, kategorii, charakterystyk produktu i wieku;

b)      ich kwalifikowalności w odniesieniu do ilości, opakowań, w tym ▌etykietowania, ▌konserwowania, wcześniejszych umów dotyczących przechowywania, zatwierdzenia przedsiębiorstw i stanu produktów, do których odnosi się cena interwencyjna oraz dopłaty do prywatnego przechowywania.

3.  Aby uwzględnić ▌szczególny charakter sektora zbóż i ryżu niełuskanego, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających kryteria jakościowe w odniesieniu do zakupu i sprzedaży pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy i ryżu niełuskanego.

▌

5.          Aby zapewnić właściwe możliwości przechowywania oraz racjonalne pod względem kosztów funkcjonowanie systemu interwencji publicznej, dystrybucji i dostępu dla podmiotów gospodarczych oraz aby utrzymać jakość produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej w celu ich zbytu po zakończeniu okresu przechowywania, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)     wymogi, które muszą spełniać miejsca przechowywania wszystkich produktów zakupionych w ramach systemu interwencji publicznej;

▌

c)     przepisy dotyczące przechowywania produktów zarówno na terytorium państwa członkowskiego, które jest odpowiedzialne za produkty oraz ich traktowanie, jak i poza tym terytorium, jeżeli chodzi o należności celne i wszelkie inne kwoty przyznawane lub pobierane w ramach WPR. ▌

▌

6.  Aby zapewnić wywieranie przez dopłaty do prywatnego przechowywania pożądanego wpływu na rynek, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)     przepisy i warunki stosowane w przypadkach, gdy ilość przechowywana jest mniejsza od ilości przewidzianej w umowie,

b)     warunki przyznawania zaliczek dotyczących takich dopłat;

c)     warunki, zgodnie z którymi można podjąć decyzję o ponownym wprowadzeniu do obrotu lub o zbycie produktów objętych umowami prywatnego przechowywania.

7.          Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie systemów interwencji publicznej i prywatnego przechowywania, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ▌:

a)  przewidujących stosowanie procedur przetargowych gwarantujących równy dostęp do towarów i równe traktowanie podmiotów gospodarczych;

b)     określających dodatkowe warunki, jakie muszą spełnić podmioty gospodarcze, by ułatwić sprawne zarządzanie systemem i kontrolę nad nim ze strony państw członkowskich i podmiotów gospodarczych;

c)     nakładających obowiązek składania zabezpieczenia gwarantującego wywiązanie się podmiotu gospodarczego z jego obowiązków.

▌

8.          Aby uwzględnić postęp techniczny i potrzeby sektorów, o których mowa w art. 9a, jak również konieczność ustandaryzowania prezentacji różnych produktów do celów poprawy przejrzystości rynkowej, rejestracji cen i stosowania środków interwencji rynkowej, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dostosowujących i aktualizujących przepisy załącznika IIIa dotyczące unijnej skali klasyfikacji, identyfikacji i prezentacji tusz oraz:

a)     ustanawiających przepisy uzupełniające dotyczące: klasyfikacji (w tym prowadzonej przez wykwalifikowanych rzeczoznawców), podziału na klasy (w tym przy użyciu automatycznych technik podziału na klasy), identyfikacji, ważenia i znakowania tusz oraz obliczania średnich cen unijnych i współczynników ważenia stosowanych przy obliczaniu tych cen;

b)  ustanawiających odstępstwa od przepisów i odstępstwa specjalne, które państwa członkowskie mogą przyznać ubojniom, w których dokonuje się uboju niewielkiej liczby sztuk bydła, oraz dodatkowe przepisy dotyczące danych produktów, w tym klas uformowania i okrywy tłuszczowej w sektorze wołowiny i cielęciny, oraz dalsze przepisy dotyczące masy, koloru mięsa i okrywy tłuszczowej oraz kryteria klasyfikacji jagniąt lekkich w sektorze baraniny;

c)     upoważniających państwa członkowskie do niestosowania podziału na klasy w przypadku klasyfikacji tusz wieprzowych oraz do stosowania dodatkowych kryteriów oceny oprócz kryterium masy i szacowanej zawartości chudego mięsa lub określających odstępstwa od tego podziału.

▌

Artykuł 19

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje środki niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozdziału, które mogą w szczególności dotyczyć:

aa)        kosztów ponoszonych przez podmiot gospodarczy, gdy produkty dostarczone w ramach interwencji publicznej nie spełniają minimalnych wymogów jakości;

ab)        ustalenia minimalnych możliwości przechowywania w miejscach przechowywania interwencyjnego;

a)          reprezentatywnych okresów, rynków i cen rynkowych niezbędnych do stosowania niniejszego rozdziału;

b)  ▌dostaw produktów, które mają być objęte zakupem ▌w ramach interwencji publicznej, kosztów transportu, które mają być ponoszone przez oferenta, przejmowania produktów przez agencje płatnicze oraz płatności;

c)          różnych czynności związanych z procesem odkostniania w sektorze wołowiny i cielęciny;

ca)        praktycznych ustaleń dotyczących pakowania produktów, wprowadzania ich do obrotu i etykietowania;

cb)        procedur zatwierdzania przedsiębiorstw produkujących masło i odtłuszczone mleko w proszku do celów niniejszego rozdziału;

d)          wszelkich zezwoleń na przechowywanie poza terytorium państwa członkowskiego, w którym produkty zostały zakupione ▌i były przechowywane;

e)          ▌sprzedaży lub zbytu produktów zakupionych ▌w ramach interwencji publicznej, w szczególności, odnośnie do cen sprzedaży, warunków wycofania z przechowywania, dalszego wykorzystania lub przeznaczenia produktów wycofanych z przechowywania, obejmujących procedury dotyczące produktów udostępnianych do wykorzystania w ramach programu, o którym mowa w art. 15 akapit drugi ▌, w tym przekazywania produktów między państwami członkowskimi;

ea)        w odniesieniu do produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej, przepisów odnoszących się do sprzedaży małych ilości pozostałych w miejscach przechowywania lub ilości, które nie nadają się do ponownego zapakowania, lub których stan uległ pogorszeniu w państwach członkowskich, która to sprzedaż jest prowadzona na własną odpowiedzialność państw członkowskich;

f)  w odniesieniu do prywatnego przechowywania, zawierania i treści umów między właściwym organem państwa członkowskiego a wnioskodawcami;

g)          wprowadzania produktów do miejsca prywatnego przechowywania, ich prywatnego przechowywania oraz wycofania z przechowywania;

h)          długości okresu prywatnego przechowywania oraz przepisów, na podstawie których okres ten, określony w umowie, może zostać skrócony lub wydłużony;

▌

j)           ▌procedur, których należy przestrzegać przy zakupie po ustalonych cenach, w tym procedur dotyczących zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości, lub dotyczących przyznawania uprzednio ustalonych dopłat do prywatnego przechowywania ▌;

k)          stosowania procedur przetargowych zarówno do interwencji publicznej, jak i do prywatnego przechowywania, w szczególności odnośnie do:

(i)     składania ofert lub ofert przetargowych i minimalnych ilości, w odniesieniu do których składa się wniosek lub ofertę ▌;

(ia)  procedur dotyczących zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości; oraz

(ii)    wyboru ofert przy zapewnianiu pierwszeństwa tym, które są najkorzystniejsze dla Unii, a jednocześnie określających, że udzielenie zamówienia nie jest konieczne;

l)           stosowania unijnych skal klasyfikacji tusz wołowych, wieprzowych i owczych;

m)         innego niż ustanowiony w załączniku IIIa sekcja A.IV sposobu prezentacji tusz i półtusz do celów ustalania cen rynkowych;

n)          współczynników korygujących, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w przypadku innego sposobu prezentacji tusz wołowych i owczych, kiedy prezentacja wzorcowa nie jest stosowana;

o)          praktycznych ustaleń odnoszących się do znakowania sklasyfikowanych tusz oraz do obliczania przez Komisję średniej ważonej ceny unijnej tusz wołowych, wieprzowych i owczych;

p)  upoważnienia państw członkowskich do określenia w odniesieniu do świń ubitych na terytorium państw członkowskich innego sposobu prezentacji tusz wieprzowych niż sposób określony w załączniku IIIa sekcja B.III, jeżeli spełniony zostanie jeden z poniższych warunków:

(i)     zwykła praktyka handlowa stosowana na ich terytorium różni się od standardowej prezentacji zdefiniowanej w załączniku IIIa sekcja B.III akapit pierwszy;

(ii)    wymagają tego względy techniczne;

(iii)  tusze są oskórowane w jednolity sposób;

q)          przepisy dotyczące kontroli w terenie dokonywanej przez komitet unijny złożony z ekspertów z Komisji i ekspertów wyznaczonych przez państwa członkowskie, w zakresie stosowania klasyfikacji tusz w państwach członkowskich w celu zapewnienia dokładności i wiarygodności klasyfikacji tusz. Przepisy te przewidują, że Unia ponosi koszty działalności związanej z prowadzeniem takiej kontroli.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 20

Inne uprawnienia wykonawcze

Komisja przyjmuje – bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – niezbędne akty wykonawcze w celu   upoważnienia państw członkowskich, by w odniesieniu do jagniąt o masie tuszy poniżej 13 kg, w drodze odstępstwa od załącznika IIIa sekcja C.III.1, stosowały następujące kryteria klasyfikacji:

▌

(i)     masa tuszy;

(ii)    kolor mięsa;

(iii)   okrywa tłuszczowa.

▌ROZDZIAŁ II

PROGRAMY POMOCY

SEKCJA 1

PROGRAMY NA RZECZ POPRAWY DOSTĘPU DO ŻYWNOŚCI

Artykuł 20a

Grupa docelowa

Programami pomocy, które mają poprawić dystrybucję produktów rolnych i poprawić nawyki żywieniowe dzieci, objęte są dzieci, które regularnie uczęszczają do żłobków, przedszkoli lub szkół podstawowych lub średnich zarządzanych lub zatwierdzonych przez właściwe organy państw członkowskich.

PODSEKCJA 1

PROGRAMY DYSTRYBUCJI OWOCÓW W SZKOŁACH

Artykuł 21

Pomoc dotycząca dystrybucji owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów wśród dzieci

1.          Przyznaje się pomoc unijną na:

a)     dostarczanie dzieciom w placówkach oświatowych, o których mowa w art. 20a, produktów pochodzących z sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów; oraz

b)     pokrycie niektórych związanych z tym kosztów logistyki i dystrybucji, sprzętu, promocji, monitorowania, oceny i środków towarzyszących.

2.  Państwa członkowskie, które chcą skorzystać z tego programu na poziomie krajowym lub regionalnym, przygotowują wstępną strategię dotyczącą jego wdrażania. Zapewniają one również środki towarzyszące konieczne z punktu widzenia skuteczności programu, które mogą obejmować informacje w sprawie środków nauczania o zdrowych nawykach żywieniowych, o lokalnych łańcuchach dostaw żywności i przeciwdziałaniu marnotrawstwu żywności.

3.          Opracowując swoje strategie, państwa członkowskie sporządzają wykaz produktów, które pochodzą z sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz sektora bananów, które będą kwalifikowały się do objęcia ich odpowiednim programem. Wykaz ten nie obejmuje produktów wymienionych w załączniku IIIb. Jednak w odpowiednio uzasadnionych przypadkach, na przykład gdy państwo członkowskie pragnie zapewnić w ramach programu szeroki asortyment produktów lub pragnie uatrakcyjnić ten program, w strategii można przewidzieć, że takie produkty mogą zostać zakwalifikowane, jeżeli tylko zawierają ograniczone ilości substancji, o których mowa we wspomnianym załączniku. Państwa członkowskie zapewniają zatwierdzenie przez ich właściwe organy ochrony zdrowia wykazu produktów, które mogą zostać zakwalifikowane w ramach ich programu. Państwa członkowskie dokonują wyboru swoich produktów na podstawie obiektywnych kryteriów, które mogą obejmować kwestie zdrowotne i związane z ochroną środowiska, sezonowość, zróżnicowanie, dostępność produktów, przyznając w racjonalnym zakresie pierwszeństwo produktom pochodzącym z Unii, w szczególności zakupom lokalnym, rynkom lokalnym, krótkim łańcuchom dostaw lub korzyściom dla środowiska.

4.  Środki dotyczące ustalania pomocy unijnej, o której mowa w ust. 1, są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

4a.        Pomoc unijna, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana poszczególnym państwom członkowskim na podstawie obiektywnych kryteriów opartych na odsetku dzieci w wieku od sześciu do dziesięciu lat.

Państwa członkowskie uczestniczące w programie corocznie składają – na podstawie swoich strategii – wnioski o pomoc unijną.

Środki dotyczące ustalania minimalnych kwot pomocy unijnej dla każdego państwa członkowskiego uczestniczącego w programie oraz orientacyjnego i definitywnego przydziału pomocy uczestniczącym państwom członkowskim są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

5.  Pomocy unijnej określonej w ust. 1 nie wykorzystuje się do zastępowania finansowania jakichkolwiek dotychczasowych krajowych programów dystrybucji owoców w szkołach, obejmujących owoce i warzywa, przetworzone owoce i warzywa oraz banany, lub innych obejmujących takie produkty programów dystrybucji w szkołach. Jeżeli jednak państwo członkowskie już utworzyło program, który kwalifikowałby się do otrzymania pomocy unijnej na mocy niniejszego artykułu, oraz zamierza rozszerzyć jego zakres lub zwiększyć jego skuteczność, w tym w odniesieniu do docelowej grupy programu, jego czasu trwania lub kwalifikujących się produktów, można przyznać pomoc unijną, pod warunkiem że są przestrzegane limity – określone zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu – w zakresie stosunku pomocy unijnej do całkowitego wkładu krajowego. W takim przypadku odnośne państwo członkowskie wskazuje w swojej strategii wdrażania, w jaki sposób zamierza rozszerzyć zakres swojego programu lub zwiększyć jego skuteczność.

6.          W ramach uzupełniania pomocy unijnej państwa członkowskie mogą przyznawać pomoc krajową zgodnie z art. 152.

7.          Program unijny „Owoce i warzywa w szkole” pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich innych, zgodnych z prawem unijnym, krajowych programów dystrybucji owoców i warzyw w szkołach.

8.  Na podstawie art. 6 rozporządzenia (UE) nr [rozporządzenie w sprawie horyzontalnych aspektów WPR] Unia może również finansować środki dotyczące informowania, monitorowania i oceny związane z programem „Owoce i warzywa w szkole”, w tym środki dotyczące podnoszenia świadomości społecznej na temat tego programu i związane z nim środki dotyczące tworzenia sieci kontaktów.

8a.        Państwa członkowskie uczestniczące w programie rozpowszechniają w miejscach dystrybucji żywności informacje o swoim udziale w programie pomocy oraz o fakcie, że jest on wspierany przez Unię.

Artykuł 22

Przekazane uprawnienia

2.          Aby promować zdrowe nawyki żywieniowe wśród dzieci i zapewnić, by z pomocy korzystały dzieci należące do grupy docelowej, o której mowa w art. 20a, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

aa)   dodatkowych kryteriów związanych z ukierunkowywaniem pomocy przez państwa członkowskie;

d)     zatwierdzania i wyboru wnioskodawców starających się o pomoc przez państwa członkowskie;

da)   opracowywania strategii krajowych i regionalnych oraz środków towarzyszących.

3.  Aby zapewnić skuteczne i właściwie ukierunkowane wykorzystanie europejskich środków finansowych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)     metody ponownego rozdziału wstępnie przyznanej pomocy, o której mowa w art. 21 ust. 4a, między państwa członkowskie na podstawie otrzymanych wniosków o przyznanie pomocy;

b)     przewidzianych w strategiach państw członkowskich kosztów kwalifikowalnych do objęcia pomocą unijną i możliwości ustalenia ogólnego pułapu w odniesieniu do konkretnych kosztów;

ba)   obowiązku monitorowania i oceny efektywności programów dystrybucji owoców i warzyw w szkołach przez państwa członkowskie.

4.          Aby propagować wiedzę o programie pomocy, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych, zobowiązujących państwa członkowskie prowadzące program dystrybucji owoców i warzyw w szkołach do rozpowszechniania informacji o wspierającej roli pomocy unijnej.

Artykuł 23

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować środki niezbędne do stosowania  niniejszej podsekcji, w tym w odniesieniu do:

aa)        informacji, które mają zostać zawarte w strategiach państw członkowskich;

b)          wniosków o pomoc i płatności;

c)          metod rozpowszechniania informacji o programie i związanych z nim środków dotyczących tworzenia sieci kontaktów;

d)        trybu składania, formatu i treści sprawozdań z monitorowania i oceny przedstawianych przez państwa członkowskie uczestniczące w unijnym programie dystrybucji owoców i warzyw w szkołach.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

PODSEKCJA 2

PROGRAM „MLEKO W SZKOLE”

Artykuł 24

Pomoc dotycząca dystrybucji mleka i przetworów mlecznych wśród dzieci

1.          Przyznaje się pomoc unijną dotyczącą dystrybucji wśród dzieci uczęszczających do placówek oświatowych, o których mowa w art. 20a, określonych kategorii mleka i przetworów mlecznych objętych kodami CN 0401, 0403, 0404 90 i 0406 lub kodem CN 2202 90.

2.  Od dnia 1 sierpnia 2015 r. państwa członkowskie, na poziomie krajowym lub regionalnym, które chcą skorzystać z tego programu, muszą najpierw przygotować strategię dotyczącą jego wdrażania. Mogą również zapewnić środki towarzyszące, które mogą obejmować informacje o działaniach edukacyjnych na temat zdrowych nawyków żywieniowych, lokalnych łańcuchów dostaw żywności i zwalczania marnotrawstwa żywności, konieczne z punktu widzenia skuteczności programu.

2a.        Opracowując swoje strategie, państwa członkowskie sporządzają wykaz kategorii mleka i przetworów mlecznych, które będą kwalifikowały się do objęcia odpowiednim programem, zgodnie z przepisami przyjętymi przez Komisję na podstawie art. 25.

2b.        Z wyjątkiem bezpłatnego wydawania posiłków dzieciom w placówkach oświatowych, pomocy unijnej, o której mowa w ust. 1, nie wykorzystuje się do zastępowania finansowania jakichkolwiek bieżących krajowych programów dystrybucji mleka i przetworów mlecznych w szkołach lub innych obejmujących mleko i przetwory mleczne programów dystrybucji w szkołach. Jeżeli jednak państwo członkowskie już utworzyło program, który kwalifikowałby się do otrzymania pomocy unijnej na mocy niniejszego artykułu, oraz zamierza rozszerzyć jego zakres lub zwiększyć jego skuteczność, w tym w odniesieniu do docelowej grupy programu, jego czasu trwania lub kwalifikujących się produktów, pomoc unijna może zostać przyznana. W takim przypadku odnośne państwo członkowskie wskazuje w swojej strategii wdrażania, w jaki sposób zamierza rozszerzyć zakres swojego programu lub zwiększyć jego skuteczność.

3.  W ramach uzupełniania pomocy unijnej państwa członkowskie mogą przyznawać pomoc krajową zgodnie z art. 152.

3a.        Program unijny „Mleko w szkole” pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich innych, zgodnych z prawem unijnym, prowadzonych w szkołach programów krajowych zachęcających do spożywania mleka i przetworów mlecznych.

4.          Środki ustalania pomocy unijnej dotyczącej wszystkich kategorii mleka i maksymalnej ilości kwalifikującej się do pomocy unijnej, o której mowa w ust. 1, określa Rada zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

5a.        Państwa członkowskie uczestniczące w programie rozpowszechniają w miejscach dystrybucji żywności informacje o swoim udziale w programie pomocy oraz o fakcie, że jest on wspierany przez Unię.

Artykuł 25

Przekazane uprawnienia

2.          Aby uwzględnić zmiany modelu konsumpcji produktów mleczarskich, innowacje i rozwój rynku produktów mleczarskich, dostępność produktów na różnych rynkach w obrębie Unii oraz aspekty żywieniowe, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)      produkty, które kwalifikują się do programu, zgodnie z przepisami określonymi w art. 24 ust. 1 i z uwzględnieniem ich właściwości odżywczych;

b)       krajowe lub regionalne strategie, które państwa członkowskie muszą opracować w celu korzystania z dopłat, obejmujące – w stosownych przypadkach – środki towarzyszące;

c)        monitorowanie i ocenę.

3.          Aby zapewnić sprawne i skuteczne wykorzystanie pomocy unijnej, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)        przepisów odnośnie do beneficjentów i wnioskodawców kwalifikujących się do pomocy;

b)  wymogu zatwierdzania wnioskodawców przez państwa członkowskie;

c)        wykorzystywania produktów mleczarskich do przygotowywania posiłków w placówkach oświatowych.

3a.      Aby zapewnić wywiązywanie się przez wnioskodawców ze swoich obowiązków, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących środków odnośnie do wnoszenia zabezpieczenia w przypadku wypłaty zaliczki pomocy.

4.        Aby propagować wiedzę o programie pomocy, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych, określających warunki, na jakich państwa członkowskie mają informować o swoim udziale w programie pomocy oraz o fakcie, że jest on wspierany przez Unię.

5.        Uwzględniając potrzebę zapewnienia, by pomoc została odzwierciedlona w cenach, za które można nabyć produkty w ramach programu, Komisja może – w drodze aktów delegowanych – przyjmować przepisy dotyczące ustanowienia systemu monitorowania cen w ramach programu.

Artykuł 26

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować środki niezbędne do stosowania niniejszej podsekcji obejmujące:

a)          procedury w celu zapewnienia przestrzegania maksymalnej ilości kwalifikującej się do pomocy;

aa)        procedury dotyczące wnoszenia zabezpieczenia w przypadku dokonania wypłaty zaliczki oraz określania wysokości tego zabezpieczenia;

b)          informacje, jakie powinny otrzymać państwa członkowskie w celu zatwierdzania wniosków o pomoc i płatności;

c)          metody rozpowszechniania informacji o programie;

d)          zarządzanie monitorowaniem cen zgodnie z art. 25 ust. 5.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 2

POMOC W SEKTORZE OLIWY Z OLIWEK I OLIWEK STOŁOWYCH 

Artykuł 27

Programy wsparcia dla sektora oliwy z oliwek i oliwek stołowych

1.      Unia finansuje trzyletnie programy prac, które mają zostać sporządzone przez organizacje producentów uznanych na mocy art. 106, zrzeszenia organizacji producentów uznanych na mocy art. 170 lub przez organizacje międzybranżowe uznane na mocy art. 108 i które dotyczą co najmniej jednej z poniższych dziedzin:

-a)     monitorowanie rynku i zarządzanie rynkiem w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych;

a)      poprawa sytuacji w zakresie oddziaływania uprawy oliwek na środowisko;

aa)    poprawa konkurencyjności uprawy oliwek poprzez modernizację;

b)      poprawa jakości produkcji oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych;

c)  system identyfikowalności, certyfikacji i ochrony jakości oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych, w szczególności monitorowania jakości oliwy z oliwek sprzedawanej konsumentom końcowym, pod zwierzchnictwem administracji krajowych;

ca)    rozpowszechnianie informacji dotyczących działań prowadzonych przez organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub organizacje międzybranżowe w celu poprawy jakości oliwy z oliwek i oliwek stołowych.

2.          Wkład finansowy Unii w programy prac, o których mowa w ust. 1, wynosi:

a)     11 098 000 EUR rocznie dla Grecji;

b)     576 000 EUR rocznie dla Francji; oraz

c)     35 991 000 EUR rocznie dla Włoch.

3.          Maksymalne finansowanie przez Unię programów prac, o których mowa w ust. 1, jest równe kwotom zatrzymanym przez państwa członkowskie. Maksymalne finansowanie kosztów kwalifikowalnych wynosi:

a)     75 % z tytułu działalności w dziedzinie, o której mowa w ust. 1 lit. -a), a) i aa);

b)  75 % z tytułu inwestycji w aktywa trwałe oraz 50% z tytułu innej działalności w dziedzinie, o której mowa w ust. 1 lit. b);

c)     75 % z tytułu programów prac zrealizowanych – w co najmniej trzech państwach trzecich lub państwach członkowskich niebędących producentami – przez uznane organizacje, o których mowa w ust. 1, z co najmniej dwóch państw członkowskich będących producentami w dziedzinach, o których mowa w ust. 1 lit. c) i ca), oraz 50 % z tytułu innej działalności w tych dziedzinach.

Państwo członkowskie zapewnia finansowanie uzupełniające do wysokości 50 % kosztów niepokrytych w drodze finansowania Unii.

Artykuł 28

Przekazane uprawnienia

             Aby zapewnić sprawne i skuteczne wykorzystanie pomocy unijnej określonej w art. 27 w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek i oliwek stołowych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

b)     w odniesieniu do dziedzin, o których mowa w art. 27 ust. 1, szczegółowych środków, które mogą być finansowane w ramach pomocy unijnej, oraz działań i kosztów, które nie mogą być finansowane;

c)  minimalnego przydziału przez państwa członkowskie środków pochodzących z finansowania unijnego na poszczególne dziedziny;

d)     wymogu składania zabezpieczenia wraz z wnioskiem o zatwierdzenie programu w przypadkach, w których wypłacana jest zaliczka pomocy;

e)     kryteriów wyboru i zatwierdzania programów pracy, które powinny być uwzględniane przez państwa członkowskie.

Artykuł 29

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować środki konieczne do stosowania niniejszej sekcji dotyczące:

a)          wdrażania programów prac oraz wprowadzania w nich zmian;

b)          płatności pomocy obejmujących płatności zaliczek pomocy;

c)          procedury dotyczącej zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości w przypadkach, w których składany jest wniosek o zatwierdzenie programu prac i w których wypłacana jest zaliczka pomocy.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 3

POMOC DLA SEKTORA OWOCÓW I WARZYW

Artykuł 30

Fundusze operacyjne

1.          Organizacje producentów lub ich zrzeszenia działające w sektorze owoców i warzyw mogą utworzyć fundusz operacyjny. Fundusz ten jest finansowany:

a)     ze składek pochodzących od:

(i)       członków organizacji producentów lub samej organizacji producentów; lub

(ii)      zrzeszeń organizacji producentów ze składek opłacanych przez członków tych zrzeszeń;

b)      z pomocy finansowej Unii, która może zostać przyznana organizacjom producentów lub ich zrzeszeniom, w przypadku gdy przedstawią one program operacyjny lub częściowy program operacyjny, zarządzają nim i go wdrażają, na podstawie warunków, które zostaną przyjęte przez Komisję w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 35 i aktów wykonawczych zgodnie z art. 36.

2.  Fundusz operacyjny wykorzystywany jest wyłącznie do finansowania programów operacyjnych przedłożonych państwom członkowskim i przez nie zatwierdzonych.

Artykuł 31

Programy operacyjne

1.          Programy operacyjne w sektorze owoców i warzyw trwają minimalnie trzy lata, a maksymalnie pięć lat. Realizują co najmniej dwa spośród celów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lit. c), lub dwa spośród następujących celów:

a)     planowanie produkcji, w tym prognozowanie i monitorowanie produkcji i spożycia;

b)     poprawa jakości produktów świeżych lub przetworzonych;

c)     podwyższenie wartości handlowej produktów,

d)     promocja produktów – świeżych lub przetworzonych,

e)     środki ochrony środowiska w szczególności dotyczące wody, i metody produkcji bezpieczne dla środowiska, w tym rolnictwo ekologiczne,

f)      zapobieganie sytuacjom kryzysowym i zarządzanie kryzysowe.

Programy operacyjne przedstawia się państwom członkowskim do zatwierdzenia.

1a.  Zrzeszenia organizacji producentów mogą też przedstawiać całościowe lub częściowe programy operacyjne, obejmujące działania określone w ramach programów operacyjnych przez organizacje członkowskie, lecz przez nie niezrealizowane. Te programy operacyjne podlegają tym samym zasadom co pozostałe programy operacyjne i są rozpatrywane w tym samym czasie co programy operacyjne organizacji członkowskich.

W tym celu państwa członkowskie zapewniają, by:

a)      działania w ramach programów operacyjnych zrzeszenia organizacji producentów były w całości finansowane ze składek organizacji członkowskich danego zrzeszenia, a przeznaczone na nie środki pochodziły z funduszy operacyjnych tych organizacji członkowskich;

b)      działania i przeznaczone na nie środki finansowe były określone w programach operacyjnych poszczególnych organizacji członkowskich;

c)      unikano podwójnego finansowania.

2.  Zapobieganie sytuacjom kryzysowym oraz zarządzanie kryzysowe, o których mowa w ust. 1 lit. f), związane są z unikaniem kryzysów i postępowaniem w sytuacjach kryzysowych na rynkach owoców i warzyw i w tym kontekście obejmują:

b)      inwestycje umożliwiające skuteczniejsze zarządzanie ilościami wprowadzanymi do obrotu;

c)      działania szkoleniowe i wymianę najlepszych praktyk;

d)      promowanie i informowanie, czy to z myślą o zapobieganiu, czy w okresie          kryzysu;

e)      wsparcie na rzecz kosztów administracyjnych poniesionych na utworzenie         funduszy wzajemnego inwestowania;

f)       w razie potrzeby ponowne nasadzanie sadów po obowiązkowym ich karczowaniu ze względów zdrowotnych lub fitosanitarnych z polecenia właściwego organu państwa członkowskiego;

g)  wycofywanie z rynku;

h)      zielone zbiory lub niezbieranie owoców i warzyw;

i)       ubezpieczanie zbiorów.

Wsparcie na rzecz ubezpieczenia zbiorów przyczynia się do zabezpieczenia dochodów producentów, którzy ponieśli szkody w następstwie klęsk żywiołowych, niekorzystnych zjawisk klimatycznych, chorób lub inwazji szkodników.

Umowy ubezpieczenia wymagają od beneficjentów przedsięwzięcia niezbędnych środków zapobiegania ryzyku.

Środki zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego, w tym spłata kapitału i odsetek, o których mowa w akapicie trzecim, nie przekraczają jednej trzeciej wydatków w ramach programu operacyjnego.

Organizacje producentów mogą zaciągać kredyty na warunkach komercyjnych na finansowanie środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego. W takim przypadku spłata kapitału i odsetek od tych pożyczek może stanowić część programu operacyjnego i, jako taka, kwalifikować się do unijnej pomocy finansowej na mocy art. 32. Jakiekolwiek szczególne działanie w ramach zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego może być finansowane z tych kredytów, bezpośrednio lub jednocześnie z obu tych źródeł.

2a.    Do celów niniejszej sekcji:

a)     „zielone zbiory” oznaczają całkowite zbiory niedojrzałych, nienadających się do sprzedaży produktów na danym obszarze, które przed rozpoczęciem zielonych zbiorów nie zostały uszkodzone czy to z powodu warunków klimatycznych, chorób, czy innych;

b)     „niezbieranie plonów” oznacza zakończenie bieżącego cyklu produkcyjnego na danym obszarze, gdy produkt jest dobrze rozwinięty i cechuje się solidną i właściwą jakością handlową. Za niezbieranie plonów nie jest uznawane zniszczenie produktów w wyniku zjawisk klimatycznych lub chorób.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by:

a)          programy operacyjne zawierały co najmniej dwa działania na rzecz ochrony środowiska; albo

b)         co najmniej 10 % wydatków poniesionych w ramach programów operacyjnych przeznaczanych było na działania na rzecz ochrony środowiska.

Działania na rzecz ochrony środowiska są zgodne z wymogami dotyczącymi płatności rolno-środowiskowych określonych w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr […] (rozporządzenie o EFRROW).

W przypadkach, gdy co najmniej 80 % będących producentami członków organizacji producentów zobowiązanych jest do dotrzymania jednego lub kilku identycznych zobowiązań rolno-środowiskowych wynikających z art. 29 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie o EFRROW], każde z tych zobowiązań liczy się jako oddzielne działanie na rzecz ochrony środowiska, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a).

Wsparcie działań w zakresie ochrony środowiska, o którym mowa w akapicie pierwszym, obejmuje dodatkowe koszty i utracone dochody wynikające z danego działania.

4.          Państwa członkowskie zapewniają, by inwestycje zwiększające negatywny wpływ na środowisko były dopuszczane wyłącznie w przypadku zapewnienia skutecznych zabezpieczeń mających na celu ochronę środowiska przed tym wpływem.

Artykuł 32

Unijna pomoc finansowa

1.          Unijna pomoc finansowa jest równa faktycznie wpłaconej kwocie składek, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a), i jest ograniczona do 50 % faktycznie poniesionych wydatków.

2.          Uniijna pomoc finansowa jest ograniczona do 4,1 % wartości produkcji sprzedanej przez każdą organizację producentów lub ich zrzeszenie.

Ta wielkość procentowa może jednak zostać zwiększona do 4,6 % wartości produkcji sprzedanej, o ile wielkość przekraczająca 4,1 % wartości produkcji sprzedanej jest wykorzystywana wyłącznie na potrzeby środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego.

W przypadku zrzeszenia organizacji producentów ta wielkość procentowa może zostać zwiększona do 4,7 % wartości sprzedanej produkcji, pod warunkiem że wielkość przekraczająca 4,1 % wartości sprzedanej produkcji jest wykorzystywana przez dane zrzeszenie organizacji producentów w imieniu jego członków wyłącznie na potrzeby środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego.

3.  Na wniosek organizacji producentów limit 50 % określony w ust. 1 podwyższa się do 60 %, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełniają co najmniej jeden z następujących warunków:

a)     został przedstawiony przez kilka unijnych organizacji producentów działających w różnych państwach członkowskich w ramach programów transnarodowych;

b)     został przedstawiony przez jedną lub więcej organizacji producentów zaangażowanych w programy realizowane na zasadzie międzybranżowej;

c)     obejmuje wyłącznie szczególne wsparcie produkcji wyrobów ekologicznych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 834/2007

        Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1).

d)     jest to pierwszy program lub jego część przedstawiona przez uznaną organizację producentów, która połączyła się z inną uznaną organizacją producentów;

e)     jest to pierwszy program przedstawiony przez uznane zrzeszenie organizacji producentów;

f)  został przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw;

g)     został przedstawiony przez organizację producentów w jednym z najbardziej oddalonych regionów Unii, o których mowa w art. 349 Traktatu.

4.          Limit 50 % określony w ust. 1 podwyższa się do 100 % w przypadku wycofania z rynku owoców i warzyw, których ilość nie przekracza 5 % wielkości produkcji sprzedanej każdej organizacji producentów oraz których zbyt odbywa się w drodze:

a)     bezpłatnej dystrybucji wśród organizacji charytatywnych i fundacji, zatwierdzonych w tym celu przez państwa członkowskie, do wykorzystania w ich działalności służącej pomocy osobom, których prawo do otrzymywania pomocy społecznej jest uznane w prawie krajowym, w szczególności w związku z tym, że osoby te nie posiadają środków utrzymania; lub

b)     bezpłatnej dystrybucji w zakładach karnych, szkołach i placówkach, o których mowa w art. 20a, oraz na obozach wypoczynkowych dla dzieci, jak również w szpitalach i domach spokojnej starości wyznaczonych przez państwa członkowskie, które podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia, by dystrybuowane w ten sposób ilości produktów stanowiły uzupełnienie ilości normalnie kupowanych przez placówki tego rodzaju.

Artykuł 33

Krajowa pomoc finansowa

1.          W regionach państw członkowskich, w których stopień zorganizowania producentów w sektorze owoców i warzyw jest szczególnie niski, Komisja – w drodze aktów wykonawczych – może upoważniać państwa członkowskie, na podstawie właściwie umotywowanych wniosków, do wypłacenia organizacjom producentów krajowej pomocy finansowej równej maksymalnie 80 % składek, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a). Pomoc ta stanowi uzupełnienie funduszu operacyjnego.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.  W regionach państw członkowskich, w których organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów oraz grupy producentów, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie o EFRROW], wprowadzają do obrotu mniej niż 15 % wartości produkcji owoców i warzyw i w których produkcja owoców i warzyw stanowi co najmniej 15 % ich całkowitej produkcji rolnej, krajowa pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu , może być zwrócona przez Unię na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego.

Komisja podejmuje decyzję o takim zwrocie w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 34

Ramy krajowe i strategia krajowa programów operacyjnych

1.          Państwa członkowskie ustanawiają ramy krajowe w celu sporządzenia ogólnych warunków w odniesieniu do działań na rzecz ochrony środowiska, o których mowa w art. 31 ust. 3. Ramy te przewidują w szczególności, że takie działania spełniają odpowiednie wymogi, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr […][rozporządzenie o EFRROW], w szczególności wymogi określone w art. 6 tego rozporządzenia.

Państwa członkowskie przedstawiają proponowane przez siebie ramy Komisji, która – w drodze aktów wykonawczych przyjętych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – w terminie trzech miesięcy może wystąpić o wprowadzenie zmian, jeżeli uzna, że propozycja ta nie przyczynia się do realizacji celów określonych w art. 191 Traktatu oraz w siódmym unijnym programie działań w zakresie środowiska naturalnego

         Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr … z … w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobrze żyć w granicach naszej planety” (Dz.U. L …).  

2.          Każde państwo członkowskie ustanawia strategię krajową na rzecz zrównoważonych programów operacyjnych na rynku owoców i warzyw. Strategia taka obejmuje:

a)     analizę sytuacji pod kątem mocnych i słabych stron oraz potencjału rozwoju;

b)     uzasadnienie ustalonych priorytetów;

c)     cele programów operacyjnych i instrumentów oraz wskaźniki wydajności;

d)  ocenę programów operacyjnych;

e)     obowiązki organizacji producentów w zakresie sprawozdawczości.

Strategia krajowa uwzględnia również ramy krajowe, o których mowa w ust. 1.

3.          Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do państw członkowskich, w których nie działają uznane organizacje producentów.

Artykuł 35

Przekazane uprawnienia

Aby zapewnić sprawne, właściwie ukierunkowane i zrównoważone wykorzystanie wsparcia na rzecz organizacji producentów i ich zrzeszeń w sektorze owoców i warzyw, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających przepisy dotyczące:

a)          funduszy operacyjnych i programów operacyjnych w zakresie:

(i)     szacunkowych kwot, podejmowanych przez organizacje producentów i ich zrzeszenia decyzji dotyczących składek i wykorzystywania funduszy operacyjnych;

(iii)   środków, działań i wydatków oraz kosztów administracyjnych i osobowych, które mają zostać włączone do programów operacyjnych lub z nich wyłączone, ich zmian oraz dodatkowych wymogów do ustalenia przez państwa członkowskie;

(iv)  unikania podwójnego finansowania programów operacyjnych i programów rozwoju obszarów wiejskich;

(v)    programów operacyjnych zrzeszeń organizacji producentów;

(va)   szczegółowych przepisów mających zastosowanie w przypadkach, gdy zrzeszenia organizacji producentów zarządzają – w całości lub częściowo – programami operacyjnymi, rozpatrują je, wdrażają i prezentują;

(vi)   zobowiązania do stosowania wspólnych wskaźników do celów monitorowania i oceny programów operacyjnych;

b)          ram krajowych i krajowej strategii w zakresie programów operacyjnych obejmujących zobowiązanie do monitorowania i oceny skuteczności ram krajowych i krajowych strategii;

c)  unijnej pomocy finansowej w zakresie:

(i)     podstawy obliczania unijnej pomocy finansowej i wartości produkcji sprzedanej przez organizację producentów lub zrzeszenie takich organizacji, o których mowa w art. 32 ust. 2;

(ii)    okresów referencyjnych obowiązujących do celów obliczania pomocy;

(iv)   przepisu dotyczącego zaliczek oraz wymogu składania zabezpieczenia w przypadku wypłaty zaliczki pomocy;

(iva)  szczegółowych przepisów mających zastosowanie do finansowania programów operacyjnych zrzeszeń organizacji producentów, zwłaszcza przepisów dotyczących stosowania limitów, o których mowa w art. 32 ust. 2;

d)          środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego dotyczących:

(i)     umożliwienia państwom członkowskim niestosowania co najmniej jednego ze środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego;

(ii)  warunków odnoszących się do art. 31 ust. 2 lit. b), c) i d);

(iii)    dopuszczalnego przeznaczenia wycofanych produktów, o którym mogą decydować państwa członkowskie;

(iv)   maksymalnego poziomu wsparcia z tytułu wycofywania z rynku;

(v)    wymogu uprzedniego powiadamiania w przypadku wycofywania z rynku;

(vi)   podstawy obliczania wielkości produkcji sprzedanej do bezpłatnej dystrybucji, o której mowa w art. 32 ust. 4, oraz określenia maksymalnej ilości produkcji sprzedanej w przypadkach wycofania;

(vii)   wymogu umieszczania symbolu Unii Europejskiej na opakowaniach produktów przeznaczonych do bezpłatnej dystrybucji;

(viii)  warunków odnoszących się do odbiorców wycofanych produktów;

(ix)  stosowania terminów do celów niniejszej sekcji;

(x)    warunków, które mają przyjąć państwa członkowskie, dotyczących zielonych zbiorów oraz niezbierania plonów, ;

(xi)   ubezpieczania zbiorów;

(xiii)  funduszy wspólnego inwestowania;

(xiv) warunków ponownego nasadzania sadów oraz ustalania pułapu wydatków na ponowne nasadzanie sadów ze względów zdrowotnych lub fitosanitarnych zgodnie z art. 31 ust. 2 akapit pierwszy lit. f);

e)          krajowej pomocy finansowej w zakresie:

(i)     stopnia zorganizowania producentów;

(iv)   wymogu składania zabezpieczenia w przypadku wypłaty zaliczki;

(v)    maksymalnego odsetka zwrotu krajowej pomocy finansowej ze środków Unii.

Artykuł 36

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć środki dotyczące:

a)          zarządzania funduszami operacyjnymi;

aa)        informacji, które powinny zostać zawarte w programach operacyjnych, ramach krajowych i strategiach krajowych, o których mowa w art. 34, ich przekazywania państwom członkowskim, terminów, dokumentów uzupełniających i zatwierdzania przez państwa członkowskie;

b)          wdrażania programów operacyjnych przez organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów;

ba)        składania, formatu i treści sprawozdań z monitorowania i oceny krajowych strategii i programów operacyjnych;

c)          wniosków o pomoc i wypłat pomocy, obejmujących zaliczki i częściowe wypłaty pomocy;

d)          ustaleń praktycznych dotyczących umieszczania symbolu Unii Europejskiej na opakowaniach produktów przeznaczonych do bezpłatnej dystrybucji;

e)          przestrzegania norm handlowych w przypadkach wycofywania;

f)  kosztów transportu, sortowania i pakowania w przypadku bezpłatnej dystrybucji;

g)          środków promowania, informowania i szkolenia w przypadku zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego;

h)          wdrażania operacji wycofywania produktów, zielonych zbiorów, niezbierania plonów i środków ubezpieczania zbiorów;

j)           stosowania, zezwolenia na wypłatę, wypłaty i zwrotu krajowej pomocy finansowej;

ja)         procedur dotyczących zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości w przypadku wypłaty zaliczki.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 4

PROGRAMY WSPARCIA W SEKTORZE WINA

PODSEKCJA 1

PRZEPISY OGÓLNE I KWALIFIKUJĄCE SIĘ ŚRODKI

Artykuł 37

Zakres stosowania

Niniejsza sekcja ustanawia przepisy regulujące przyznawanie środków finansowych Unii państwom członkowskim oraz ich wykorzystanie przez państwa członkowskie w ramach pięcioletnich krajowych programów wsparcia (zwanych dalej „programami wsparcia”) w celu finansowania szczególnych środków wsparcia przeznaczonych dla sektora wina.

Artykuł 38

Zgodność i spójność

1.          Programy wsparcia są zgodne z prawem Unii i spójne z działaniami, polityką oraz priorytetami Unii.

2.          Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za programy wsparcia i zapewniają, aby były one wewnętrznie spójne oraz sporządzane i realizowane w sposób obiektywny, uwzględniający sytuację ekonomiczną odnośnych producentów oraz konieczność unikania nieuzasadnionego nierównego traktowania producentów.

3.  Nie przyznaje się wsparcia:

a)     na projekty badawcze i działania wspierające projekty badawcze inne niż te, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. d) i e);

b)     na środki, które są ujęte w krajowych programach państw członkowskich dotyczących rozwoju obszarów wiejskich na podstawie rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie o EFRROW].

Artykuł 39

Przedstawienie programów wsparcia

1.          Każde państwo członkowskie będące producentem wymienione w załączniku IV przedstawia Komisji projekt pięcioletniego programu wsparcia, uwzględniający co najmniej jeden z kwalifikujących się środków określonych w art. 40.

1a.        Środki wsparcia w programach wsparcia ustanawia się na takim szczeblu geograficznym, jaki zainteresowane państwo członkowskie uzna za najwłaściwszy. Przed przedstawieniem programu wsparcia Komisji państwo członkowskie konsultuje się w jego sprawie z właściwymi organami i organizacjami odpowiedniego szczebla podziału terytorialnego.

1b.        Każde państwo członkowskie przedstawia jeden projekt programu wsparcia, który może uwzględniać zróżnicowanie regionalne.

2.  Programy wsparcia zaczynają obowiązywać po upływie trzech miesięcy od ich przedstawienia Komisji.

Komisja może jednak – w drodze aktów wykonawczych przyjętych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – uznać przedstawiony program wsparcia za niezgodny z przepisami określonymi w niniejszej sekcji i powiadomić o tym dane państwo członkowskie. W takim przypadku państwo członkowskie przedstawia Komisji zmieniony program wsparcia. Zmieniony program wsparcia zaczyna obowiązywać po upływie dwóch miesięcy od chwili jego przedstawienia, chyba że nadal występuje brak zgodności, w którym to przypadku stosuje się niniejszy akapit.

3.      Ustęp 2 stosuje się odpowiednio do zmian wprowadzanych do programów wsparcia przedstawionych przez państwa członkowskie.

Artykuł 39a

Treść programów wsparcia

Programy wsparcia obejmują przynajmniej następujące elementy:

a)          szczegółowy opis zaproponowanych środków wraz z odpowiadającymi im celami przedstawionymi w ujęciu ilościowym;

b)          wyniki przeprowadzonych konsultacji;

c)          ocenę ukazującą oczekiwane oddziaływanie na poziomie technicznym, gospodarczym, środowiskowym i społecznym;

d)          harmonogram wprowadzania tych środków w życie;

e)          ogólne zestawienie zasobów finansowych, które należy uruchomić, oraz przewidywany orientacyjny podział tych zasobów na poszczególne środki zgodnie z pułapami przewidzianymi w załączniku IV;

f)           kryteria i wskaźniki ilościowe służące monitorowaniu i ocenie oraz działania podjęte w celu zapewnienia odpowiedniej i skutecznej realizacji programów wsparcia; oraz

g)          informacje wskazujące właściwe organy i jednostki odpowiedzialne za realizację programu wsparcia.

Artykuł 40

Kwalifikujące się środki

Programy wsparcia mogą obejmować tylko jeden lub kilka spośród następujących środków:

b)          promocję zgodnie z art. 43;

ba)        innowacje w sektorze wina zgodnie z art. 43a;

c)          restrukturyzację i przekształcanie winnic zgodnie z art. 44;

d)          zielone zbiory zgodnie z art. 45;

e)          fundusze wspólnego inwestowania zgodnie z art. 46;

f)           ubezpieczanie zbiorów zgodnie z art. 47;

g)          inwestycje zgodnie z art. 48;

h)          destylację produktów ubocznych zgodnie z art. 49.

Artykuł 41

Zasady ogólne dotyczące programów wsparcia

1.      Dostępne środki unijne przyznaje się w ramach limitów budżetowych określonych w załączniku IV.

2.      Wsparcie unijne przyznaje się wyłącznie na wydatki kwalifikowalne poniesione po przedstawieniu odnośnego programu wsparcia.

3.      Państwa członkowskie nie uczestniczą w kosztach środków finansowanych przez Unię w ramach wymienionych programów wsparcia.

PODSEKCJA 2

SZCZEGÓLNE ŚRODKI WSPARCIA

Artykuł 43

Działania promocyjne

1.          Wsparcie udzielane w ramach niniejszego artykułu obejmuje działania informacyjne lub promocyjne dotyczące win Unii, prowadzone:

a)  w państwach członkowskich w celu informowania konsumentów o odpowiedzialnej konsumpcji wina oraz o unijnych systemach nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych;

b)     w państwach trzecich, w celu zwiększenia konkurencyjności tych win.

3.          Działania, o których mowa w ust. 1 lit. b), stosuje się do win posiadających chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne lub win o podanej nazwie odmiany winorośli i mogą mieć wyłącznie postać:

a)     działań PR, promocyjnych lub reklamowych, w szczególności podkreślających wysoki standard produktów Unii, zwłaszcza pod względem jakości, bezpieczeństwa żywności i ochrony środowiska;

b)     uczestnictwa w wydarzeniach, targach lub wystawach o randze międzynarodowej;

c)     kampanii informacyjnych, w szczególności dotyczących unijnych systemów obejmujących nazwy pochodzenia, oznaczenia geograficzne i produkcję ekologiczną;

d)  badań nowych rynków, koniecznych do rozszerzenia rynków zbytu;

e)     badań w celu oceny wyników działań informacyjnych i promocyjnych.

4.          Wkład Unii w koszty działań promocyjnych, o których mowa w ust. 1, nie przekracza 50 % kwoty wydatków kwalifikowalnych.

Artykuł 43a

Innowacje w sektorze wina

Można przyznać wsparcie na inwestycje materialne i niematerialne w zakresie opracowywania nowych produktów, procesów i technologii związanych z produktami, o których mowa w załączniku VI część II. Celem tego wsparcia jest zwiększenie zbywalności i konkurencyjności unijnych produktów sektora wina; może ono również obejmować element transferu wiedzy.

Artykuł 44

Restrukturyzacja i przekształcanie winnic

1.          Celem działań dotyczących restrukturyzacji i przekształcania winnic jest wzrost konkurencyjności producentów wina.

2.          Restrukturyzacja i przekształcanie winnic uzyskują wsparcie, jeżeli państwo członkowskie przedstawiło wykaz ich potencjału produkcyjnego zgodnie z art. 102 ust. 3.

3.  Wspieranie restrukturyzacji i przekształcania winnic, które mogą się również przyczyniać do usprawnienia zrównoważonych systemów produkcji i poprawy śladu środowiskowego sektora wina, może obejmować wyłącznie jedno lub kilka następujących działań:

a)     konwersję odmian, w tym konwersję przez przeszczepiania;

b)     przeniesienie winnic;

ba)   ponowne sadzenie winnic, gdy jest to konieczne po obowiązkowym ich karczowaniu ze względów zdrowotnych lub fitosanitarnych z polecenia właściwego organu państwa członkowskiego;

c)     poprawę technik zarządzania winnicą, w szczególności wprowadzenie zaawansowanych systemów zrównoważonej produkcji.

Zwykła odnowa winnic, która oznacza ponowne sadzenie tej samej odmiany na tej samej działce rolnej i zgodnie z tą samą metodą uprawy winorośli po zakończeniu jej naturalnego cyklu eksploatacji, nie jest objęta wsparciem.

Państwa członkowskie mogą określić dodatkowe wymogi, szczególnie odnośnie do wieku winnic podlegających odnowie.

4.  Wsparcie restrukturyzacji i przekształcania winnic, w tym poprawy technik zarządzania winnicą, może być udzielane wyłącznie w następującej formie:

a)     rekompensata dla producentów za utratę dochodów spowodowane wdrożeniem środka;

b)     wkład w koszty restrukturyzacji i przekształcenia.

5.          Rekompensata dla producentów za utratę dochodów, o której mowa w ust. 4 lit. a), może pokrywać do 100 % odnośnej utraty i przybierać jedną z następujących form:

a)     niezależnie od przepisów części II tytuł I rozdział III sekcja IVa podsekcja II rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 określających przejściowy system praw do sadzenia, zgoda na współistnienie starych i nowych winorośli przez ustalony okres, który nie jest dłuższy niż trzy lata, do końca okresu przejściowego;

b)     rekompensata finansowa.

6.          Wkład Unii w faktyczne koszty restrukturyzacji i przekształcenia winnic nie może przekroczyć 50 % tych kosztów. W regionach słabiej rozwiniętych wkład Unii w koszty restrukturyzacji i przekształcania nie może przekroczyć 75 %.

Artykuł 45

Zielone zbiory

1.          Do celów niniejszego artykułu termin „zielone zbiory” oznacza całkowite zniszczenie lub usunięcie jeszcze niedojrzałych kiści winogron i zredukowanie w ten sposób do zera plonów z danego obszaru.

Pozostawienie winogron o jakości handlowej na sadzeniaku pod koniec normalnego cyklu produkcyjnego (niezbieranie plonów) nie jest uznawane za zielone zbiory.

2.          Wsparcie na rzecz zielonych zbiorów przyczynia się do przywrócenia równowagi między podażą a popytem na rynku wina w Unii, tak aby zapobiegać kryzysom rynkowym.

3.          Wsparcie na rzecz zielonych zbiorów może być przyznane jako rekompensata w formie zryczałtowanej dopłaty do hektara, której wysokość ustala dane państwo członkowskie. Dopłata ta nie może przekroczyć 50 % sumy bezpośrednich kosztów zniszczenia lub usunięcia kiści winogron i związanego z tym zniszczeniem lub usunięciem utraty dochodów.

4.          Państwa członkowskie ustalają oparty na obiektywnych kryteriach system, tak aby wykluczyć sytuację, w której działanie dotyczące zielonych zbiorów powoduje, że poszczególni producenci wina otrzymują rekompensatę przekraczającą pułapy określone w ust. 3.

Artykuł 46

Fundusze wspólnego inwestowania

1.          Wsparcie na rzecz ustanowienia funduszy wspólnego inwestowania stanowi pomoc dla producentów pragnących ubezpieczyć się od wahań na rynku.

2.          Wsparcie na rzecz ustanowienia funduszy wspólnego inwestowania może być przyznane w formie czasowej i stopniowo zmniejszanej pomocy przeznaczonej na pokrycie kosztów administracyjnych ponoszonych w związku z tymi funduszami.

Artykuł 47

Ubezpieczenie zbiorów

1.        Wsparcie na rzecz ubezpieczenia zbiorów przyczynia się do zabezpieczenia dochodów producentów, którzy ponieśli straty w następstwie klęsk żywiołowych, niekorzystnych zjawisk klimatycznych, chorób lub inwazji szkodników.

Umowy ubezpieczenia wymagają od beneficjentów przedsięwzięcia niezbędnych środków zapobiegania ryzyku.

2.          Wsparcie na rzecz ubezpieczenia zbiorów może być przyznane w formie finansowego wkładu Unii w koszty, który to wkład nie przekracza:

a)     80 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłaconych przez producentów tytułem ubezpieczenia od strat powstałych w wyniku niekorzystnych zjawisk klimatycznych porównywalnych do klęski żywiołowej;

b)  50 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłaconych przez producentów tytułem ubezpieczenia od:

(i)     strat, o których mowa w lit. a), oraz innych strat spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi;

(ii)     strat spowodowanych przez zwierzęta, choroby roślin lub inwazje szkodników.

3.          Wsparcie na rzecz ubezpieczenia zbiorów może być przyznane w sytuacji, gdy odnośne ubezpieczenie nie kompensuje więcej niż 100 % utraconych dochodów, uwzględniając jednocześnie wszelkie rekompensaty uzyskane przez producentów w ramach innych programów wsparcia związanych z przedmiotowym ubezpieczeniem.

4.          Wsparcie na rzecz ubezpieczenia zbiorów nie zakłóca konkurencji na rynku ubezpieczeń.

Artykuł 48

Inwestycje

1.  Wsparcie można przyznać na inwestycje materialne i niematerialne w zakresie urządzeń przetwórczych, infrastruktury do produkcji wina, jak również struktur i narzędzi sprzedaży. Celem tych inwestycji jest poprawa całościowych wyników finansowych przedsiębiorstwa oraz jego dostosowanie do wymagań rynkowych, jak również poprawa jego konkurencyjności; mają one dotyczyć produkcji lub wprowadzania do obrotu produktów sektora wina, o których mowa w załączniku VI część II, w tym zwiększenia oszczędności energii i ogólnej efektywności energetycznej oraz zrównoważoności procesów.

2.          Maksymalną wielkość wsparcia na mocy ust. 1:

a)         stosuje się tylko do mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE

         Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie definicji mikroprzedsiębiorstwa oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

b)        można ponadto stosować w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw z regionów najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 349 Traktatu, i mniejszych wysp Morza Egejskiego w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 229/2013

         Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 229/2013 z dnia 13 marca 2013 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1405/2006 (Dz.U. L 78 z 20.3.2013, s. 41).

Dla przedsiębiorstw, które nie są objęte tytułem I art. 2 pkt 1 załącznika do zalecenia 2003/361/WE, zatrudniających mniej niż 750 pracowników, lub których obrót nie przekracza 200 mln EUR, maksymalna intensywność pomocy jest zmniejszana o połowę. Wsparcia nie udziela się przedsiębiorstwom przeżywającym trudności w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw

         Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2.

3.          Z wydatków kwalifikowalnych wyłącza się koszty niekwalifikowalne, o których mowa w art. 59 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr [COM(2011)615].

4.          Do wkładu Unii mają zastosowanie następujące maksymalne stawki pomocy związane z kosztami kwalifikowalnymi inwestycji:

a)     50 % w regionach słabiej rozwiniętych;

b)     40 % w regionach innych niż regiony słabiej rozwinięte;

c)     75 % w regionach najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 349 Traktatu;

d)     65 % na mniejszych wyspach Morza Egejskiego w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 229/2013.

5.  Do wsparcia, o którym mowa w niniejszym artykule ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 61 rozporządzenia (UE) nr [COM(2011)615].

Artykuł 49

Destylacja produktów ubocznych

1.          Można przyznać wsparcie dla dobrowolnej lub obowiązkowej destylacji produktów ubocznych powstających podczas produkcji wina, która to destylacja została przeprowadzona na podstawie warunków określonych w załączniku VII część II sekcja D.

Kwotę wsparcia ustala się w odniesieniu do procentowej zawartości wyprodukowanego alkoholu i liczby hektolitrów. Nie wypłaca się żadnej pomocy dla zawartości alkoholu w produktach ubocznych przeznaczonych do destylacji, która przekracza 10 % w stosunku do zawartości alkoholu w wyprodukowanym winie.

1b.        Pomoc wypłacana jest destylarniom przetwarzającym produkty uboczne produkcji wina dostarczone w celu destylacji z przeznaczeniem na produkcję surowego alkoholu o minimalnej zawartości alkoholu wynoszącej 92 %.

Państwa członkowskie mogą uwarunkować przyznanie wsparcia wniesieniem zabezpieczenia przez beneficjenta.

2.  Maksymalne poziomy wsparcia ustala Komisja – w drodze aktów wykonawczych – na podstawie kosztów zbierania i przetwarzania na podstawie art. 51.

2a.        Stosowna pomoc obejmuje zryczałtowaną kwotę przeznaczoną na zrekompensowanie kosztów zbierania produktów ubocznych produkcji wina, które muszą zostać przekazane przez gorzelnię producentowi, jeżeli koszty te ponosi ten ostatni.

3.          Alkohol będący wynikiem destylacji, o której mowa w ust. 1, na którą przyznano wsparcie, stosuje się wyłącznie do celów przemysłowych lub energetycznych, by uniknąć zakłócania konkurencji.

PODSEKCJA 3

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 50

Przekazane uprawnienia

Aby zapewnić realizację celów programów wsparcia dla sektora wina w państwach członkowskich oraz sprawne i skuteczne wykorzystanie europejskich środków finansowych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających przepisy:

a)          w zakresie odpowiedzialności za wydatki poniesione w okresie od dnia otrzymania przez Komisję programów wsparcia i zmian do programów wsparcia do dnia ich wejścia w życie;

b)  w zakresie treści programów wsparcia oraz wydatków, kosztów administracyjnych i osobowych, a także działań, które mogą zostać ujęte w programach wsparcia w państwach członkowskich, oraz warunków i możliwości dokonywania wypłat przez pośredników w przypadku wsparcia przewidzianego w art. 47;

d)          dotyczące wymogu wnoszenia zabezpieczenia w przypadku wypłaty zaliczki;

e)          w zakresie stosowania terminów do celów niniejszej sekcji;

ea)        określające pułap wydatków na ponowne sadzenie winnic ze względów zdrowotnych lub fitosanitarnych zgodnie z art. 44 ust. 3 akapit pierwszy lit. ba);

f)           mające na celu zapobieganie podwójnemu finansowaniu:

(i)         różnych działań w ramach jednego programu wsparcia dla sektora wina w danym państwie członkowskim, oraz

(ii)        programu wsparcia dla sektora wina w danym państwie członkowskim i programu rozwoju obszarów wiejskich lub programów promocji;

g)  na mocy których producenci wycofują produkty uboczne wyrobu wina i wyjątki od tego obowiązku mające na celu uniknięcie dodatkowego obciążenia administracyjnego, oraz zasady dotyczące dobrowolnej certyfikacji destylarni;

h)          umożliwiające państwom członkowskim określenie warunków niezbędnych do właściwego funkcjonowania środków wsparcia w ramach ich programów.

Artykuł 51

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć środki dotyczące:

a)          przedstawiania programów wsparcia oraz powiązanych planów finansowych, jak również dotyczące przeglądów programów wsparcia;

b)          procedur składania i wyboru wniosków oraz procedur wypłaty;

c)          składania, formatu i treści sprawozdań oraz ocen programów wsparcia w państwach członkowskich;

d)  ustalania przez państwa członkowskie wielkości wsparcia z tytułu zielonych zbiorów i destylacji produktów ubocznych;

e)          zarządzania finansami i przepisów w zakresie stosowania środków wsparcia przez państwa członkowskie;

f)           procedur dotyczących zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości w przypadku wypłaty zaliczki.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 5

POMOC W SEKTORZE PSZCZELARSKIM

Artykuł 52

Programy krajowe i finansowanie krajowe

1.          W celu poprawy ogólnych warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich państwa członkowskie mogą opracować trzyletnie programy krajowe w sektorze pszczelarskim („programy pszczelarskie”). Programy te opracowuje się we współpracy z reprezentatywnymi organizacjami z sektora pszczelarstwa.

2.  Unijny wkład finansowy w programy pszczelarskie stanowi równowartość 50 % wydatków ponoszonych przez państwa członkowskie na te programy, jak zatwierdzono zgodnie z art. 54.

3.        Aby kwalifikować się do finansowania unijnego określonego w ust. 2, państwa członkowskie przeprowadzają analizę struktur produkcji i wprowadzania do obrotu w sektorze pszczelarskim na swoim terytorium.

3a.      Następujące środki mogą być włączone do programów pszczelarskich:

a)        pomoc techniczna skierowana do pszczelarzy i organizacji pszczelarzy;

b)        zwalczanie inwazji pasożytów i chorób pszczół, w szczególności warrozy;

c)  racjonalizacja sezonowego przenoszenia uli;

d)       środki wspierające laboratoria przeprowadzające analizy produktów pszczelich w celu ułatwiania pszczelarzom wprowadzania do obrotu i podnoszenia wartości swoich produktów;

e)        środki mające na celu wsparcie zasiedlania uli w Unii;

f)         współpraca z wyspecjalizowanymi organami w zakresie wdrażania stosowanych            programów naukowo-badawczych w dziedzinie pszczelarstwa i produktów   pszczelich;

g)        monitorowanie rynku;

h)        poprawa jakości produktów, tak aby skuteczniej pozycjonować produkty na        rynku.

Artykuł 53

Przekazane uprawnienia

1.        Aby zapewnić sprawne i skuteczne wykorzystanie funduszy unijnych na pszczelarstwo, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)        zapobiegania podwójnemu finansowaniu programów pszczelarskich i programów rozwoju obszarów wiejskich w państwach członkowskich;

c)        podstaw przyznawania unijnego wkładu finansowego każdemu uczestniczącemu państwu członkowskiemu, między innymi w oparciu o łączną liczbę uli w Unii.

2.          Aby zapewnić, by unijny program pomocy był dostosowany do rozwoju sytuacji oraz by objęte nim środki były skuteczne w polepszaniu ogólnych warunków produkcji i sprzedaży produktów pszczelarstwa, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu aktualizacji wykazu środków określonych w art. 52 ust. 3a, które mogą zostać włączone do programów pszczelarskich państw członkowskich, poprzez dodanie innych środków lub dostosowanie tych środków bez skreślania żadnego z nich. Taka aktualizacja wykazu środków nie wpływa na programy krajowe przyjęte przed wejściem w życie danego aktu delegowanego.

Artykuł 54

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować środki konieczne do stosowania niniejszej sekcji, dotyczące:

aa)        treści programów krajowych i przeprowadzonych przez państwa członkowskie badań dotyczących struktury produkcji i sprzedaży w swoich sektorach pszczelarskich;

a)          procedury ponownego przydziału niewykorzystanych funduszy;

b)          zatwierdzania przedłożonych przez państwa członkowskie programów pszczelarskich, w tym przyznawania unijnego wkładu finansowego każdemu z uczestniczących państw członkowskich;

c)          maksymalnego poziomu finansowania przez państwo członkowskie zgodnie z art. 52 ust. 2.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 5APOMOC W SEKTORZE CHMIELU

Artykuł 54-a1

Pomoc dla organizacji producentów

1.      Unia przyznaje pomoc organizacjom producentów w sektorze chmielu uznanym na podstawie art. 106, przeznaczoną na realizację celów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii).

2.      Finansowanie przez Unię pomocy organizacjom producentów określonym w ust. 1 wynosi dla Niemiec 2 277 000 EUR rocznie.

Artykuł 54-a2

Przekazane uprawnienia

Aby zapewnić finansowanie z pomocy, o której mowa w art. 54-a1, realizacji celów, o których mowa w art. 106, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w odniesieniu do:

a)     wniosków o przyznanie dopłaty, w tym przepisów dotyczących terminów i dokumentów towarzyszących;

b)     przepisów dotyczących kwalifikujących się obszarów uprawy chmielu i obliczania kwot, które mają być wypłacone każdej organizacji producentów.

Artykuł 54-a3

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2 – przyjąć środki konieczne do stosowania niniejszej sekcji dotyczącej wypłaty pomocy.

CZĘŚĆ II

TYTUŁ I

ROZDZIAŁ III

System zezwoleń na nasadzenia winorośli

Artykuł 54a0

Czas trwania

System zezwoleń na nasadzenia winorośli ustanowiony w niniejszym rozdziale stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.; Komisja przeprowadzi przegląd śródokresowy w celu oceny funkcjonowania systemu i, w stosownych przypadkach, przedstawi wnioski.

SEKCJA 1

Zarządzanie systemem zezwoleń na nasadzenia winorośli

Artykuł 54a

Zezwolenia

1.          Winorośl odmian zaklasyfikowanych zgodnie z art. 63 ust. 2 może być sadzona lub powtórnie sadzona wyłącznie wtedy, jeżeli uzyskano zezwolenie zgodnie z art. 54c, 54e i 54h na warunkach określonych w niniejszym rozdziale.

2.          Państwa członkowskie udzielają zezwoleń, o których mowa w ust. 1, dotyczących konkretnego obszaru mierzonego w hektarach, po złożeniu przez producentów wniosku spełniającego obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria kwalifikowalności. Te zezwolenia są wydawane producentom bezpłatnie.

3.  Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, są ważne przez trzy lata od daty udzielenia. Producent, który nie wykorzystał udzielonego zezwolenia w okresie jego ważności, podlega karom administracyjnym zgodnie z art. 89 ust. 3a [wniosku COM(2011) 628 final/2].

4.          Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do nasadzeń lub ponownych nasadzeń na obszarach przeznaczonych do celów doświadczalnych lub na szkółki szczepów, ani do obszarów, z których wino lub jego produkty przeznaczone są wyłącznie do spożycia w gospodarstwie domowym plantatora, ani do obszarów przeznaczonych do nowego nasadzenia dokonywanego w ramach działań związanych z obowiązkowym zakupem, prowadzonym w interesie publicznym, przyjętym w ramach prawa krajowego.

Artykuł 54b

Mechanizm zabezpieczenia dotyczący nowych nasadzeń

1.          Państwa członkowskie corocznie udzielają zezwoleń na nowe nasadzenia odpowiadające 1 % całkowitej powierzchni upraw winorośli na ich terytorium mierzonej w dniu 31 lipca roku poprzedzającego.

2.  Państwa członkowskie mogą:

a)          zastosować na poziomie krajowym odsetek niższy od określonego w ust. 1;

b)          ograniczyć udzielanie zezwoleń na poziomie regionalnym, dla konkretnych obszarów kwalifikujących się ze względu na produkcję win o chronionej nazwie pochodzenia, produkcję win o chronionym oznaczeniu geograficznym lub obszarów, na których produkuje się wino bez oznaczenia geograficznego.

Każde z ograniczeń, o których mowa w lit. a) i b), przyczynia się do uporządkowanego wzrostu nasadzeń winorośli, ustalane jest w wysokości przekraczającej 0 % i uzasadnione przez co najmniej jedną z następujących szczegółowych przyczyn:

a)          potrzebą uniknięcia dobrze udokumentowanego ryzyka nadmiernej podaży      produktów sektora wina w stosunku do perspektyw rynkowych dla tych   produktów, bez przekraczania wielkości koniecznej do zaspokojenia tej potrzeby;

b)          potrzebą uniknięcia dobrze udokumentowanego ryzyka znacznej dewaluacji konkretnych chronionych nazw pochodzenia lub chronionych oznaczeń geograficznych.

3.          Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej wszelkie decyzje przyjęte zgodnie z ust. 2; powinny one zostać należycie uzasadnione. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych decyzjach, podając ich uzasadnienie.

Artykuł 54c

Udzielanie zezwoleń na nowe nasadzenia

1.          Jeżeli cały obszar, którego dotyczą kwalifikujące się wnioski o zezwolenie w danym roku, nie przekracza obszaru udostępnionego przez dane państwo członkowskie, przyjmuje się wszystkie takie wnioski.

Do celów niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą stosować jako kryteria kwalifikowalności co najmniej jedno spośród następujących obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów:

a)          wnioskodawca posiada obszar upraw nie mniejszy niż obszar, w odniesieniu do którego składa wniosek o zezwolenie;

b)          wnioskodawca posiada odpowiednie umiejętności i kompetencje;

c)          wniosek nie pociąga za sobą ryzyka osłabienia reputacji odnośnej chronionej nazwy pochodzenia, co się zakłada, o ile organy publiczne nie dowiodą występowania takiego ryzyka;

d)          we właściwie uzasadnionych przypadkach, co najmniej jedno z kryteriów, o których mowa w ust. 2, o ile są one stosowane w sposób obiektywny i niedyskryminacyjny.

2.  Jeżeli cały obszar, którego dotyczą kwalifikujące się wnioski, o których mowa w ust. 1, przekracza obszar udostępniony przez dane państwo członkowskie, zezwoleń udziela się zgodnie z proporcjonalnym rozdziałem hektarów wśród wszystkich wnioskodawców na podstawie wielkości obszaru, w odniesieniu do którego złożyli oni wniosek o zezwolenie. Przyznanie zezwolenia może również w części lub całości być oparte na co najmniej jednym z następujących obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów pierwszeństwa:

a)          producenci, którzy rozpoczynają uprawę winorośli po raz pierwszy i którzy kierują gospodarstwem (nowi uczestnicy rynku);

b)          obszary, na których winnice przyczyniają się do ochrony środowiska;

c)          obszary przeznaczone do nowego nasadzania, które będzie prowadzone w ramach działań związanych z konsolidacją gruntów;

d)          obszary z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami;

e)          zrównoważoność projektów dotyczących rozwoju lub ponownego nasadzania na podstawie oceny ekonomicznej;

f)  obszary przeznaczone do nowego nasadzania, które przyczyniają się do zwiększania konkurencyjności na poziomie gospodarstwa rolnego i regionu;

g)          projekty oferujące możliwość poprawy jakości produktów z oznaczeniami geograficznymi;

h)          obszary przeznaczone do nowego nasadzania w ramach zwiększania rozmiarów małych i średnich przedsiębiorstw.

3.          Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej stosowane przez siebie kryteria, o których mowa w ust. 1 i 2, i niezwłocznie powiadamiają o nich Komisję.

Artykuł 54d

Rola organizacji zawodowych

Przy stosowaniu art. 54b ust. 2 państwo członkowskie może uwzględniać zalecenia przedstawione przez uznane organizacje zawodowe działające w sektorze wina, o których mowa w art. 106–108, przez zainteresowane grupy producentów, o których mowa w art. 72 lub inne rodzaje organizacji zawodowych uznanych na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że zalecenia poprzedzono zawarciem porozumienia między reprezentatywnymi stosownymi podmiotami działającymi na danym obszarze geograficznym.

Zalecenia dotyczą okresu nie dłuższego niż trzy lata.

Artykuł 54e

Ponowne sadzenie

1.          Państwa członkowskie automatycznie udzielają zezwolenia producentom, którzy po dniu 1 stycznia 2016 r. wykarczowali obszar, na którym uprawiano winorośl i złożyli wniosek o zezwolenie. Takie zezwolenia odpowiadają wykarczowanemu obszarowi pod względem czystego zbioru. Obszary objęte takimi zezwoleniami nie są wliczane do celów art. 54b.

2.          Państwa członkowskie mogą udzielić zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, producentom przewidującym wykarczowanie obszaru uprawy winorośli, jeżeli wykarczowanie nastąpi najpóźniej na koniec czwartego roku od daty posadzenia nowej winorośli.

3.          Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do tego samego gospodarstwa, w którym miało miejsce karczowanie winorośli. Na obszarach kwalifikujących się do produkcji win oznaczonych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym państwa członkowskie mogą – na podstawie zalecenia organizacji zawodowej zgodnie z art. 54d – ograniczyć ponowne sadzenie do winorośli odpowiadającej takiej samej specyfikacji uprawniającej do chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego co winorośl na obszarze wykarczowanym.

4.          Ustępy 1, 2 i 3 nie mają zastosowania w przypadku karczowania winorośli sadzonej bez zezwolenia.

Artykuł 54g

Pomoc de minimis

1.          System zezwoleń na nasadzenia winorośli określony w niniejszym rozdziale nie ma zastosowania w państwach członkowskich, w których unijny przejściowy system praw do sadzenia ustanowiony w części II tytuł I rozdział III sekcja IVa podsekcja II rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 nie miał zastosowania w dniu 31 grudnia 2007 r.

2.          Państwa członkowskie, w których system określony w ust. 1 miał zastosowanie w dniu 31 grudnia 2007 r. i w których powierzchnia upraw winorośli objęta tym systemem nie przekracza 10 000 hektarów, mogą zadecydować, że nie będą wdrażać systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli określonego w niniejszym rozdziale.

Artykuł 54h

Przepisy przejściowe

1.          Prawa do sadzenia przyznane producentom zgodnie z art. 85h, 85i lub 85k rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przed dniem 31 grudnia 2015 r., których ci producenci nie wykorzystali i które w tym dniu nie utraciły jeszcze ważności, mogą zostać od dnia 1 stycznia 2016 r. przekształcone w zezwolenia na warunkach określonych w niniejszym rozdziale.

             Takie przekształcenie odbywa się na wniosek wspomnianych producentów złożony przed dniem 31 grudnia 2015 r. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o umożliwieniu producentom składania takich wniosków o przekształcenie praw do sadzenia w zezwolenia do dnia 31 grudnia 2020 r.

2.          Zezwolenia udzielone na mocy ust. 1 mają taki sam okres ważności co prawa do sadzenia, o których mowa w ust. 1. Jeżeli zezwolenia te nie zostaną wykorzystane, ich ważność kończy się najpóźniej dnia 31 grudnia 2018 r. lub dnia 31 grudnia 2023 r., jeżeli dane państwo członkowskie podjęło decyzję, o której mowa w ust. 1 akapit drugi.

3.          Obszary objęte zezwoleniami udzielonymi na mocy ust. 1 nie są wliczane do celów art. 54b.

Artykuł 54i

Przekazane uprawnienia

Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)          warunków stosowania odstępstw, o których mowa w art. 54a ust. 4;

b)          zasad odnoszących się do kryteriów, o których mowa w art. 54c ust. 1 i 2;

c)          dodawania kryteriów do kryteriów wymienionych w art. 54c ust. 1 i 2;

d)          współistnienia winorośli, do której wykarczowania zobowiązał się producent, wraz z nowoposadzoną winoroślą zgodnie z art. 54e ust. 2;

e)          podstaw podjęcia przez państwo członkowskie decyzji na mocy art. 54e ust. 3.

Artykuł 54j

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć konieczne środki dotyczące:

a)          procedur udzielania zezwoleń;

b)          rejestrów, jakie mają prowadzić państwa członkowskie, oraz powiadomień przesyłanych Komisji.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art.

162 ust. 2.

SEKCJA 2

Kontrola systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli

Artykuł 54k

Nasadzenia bez zezwolenia

1.          Producenci karczują na własny koszt uprawy winorośli prowadzone bez zezwolenia.

2.  Jeżeli producenci nie wykarczują winorośli w okresie czterech miesięcy od daty powiadomienia ich o nieprawidłowości, państwa członkowskie zapewniają wykarczowanie takich upraw prowadzonych bez zezwolenia w okresie dwóch lat następujących po zakończeniu wspomnianego okresu czteromiesięcznego. Związane z tym koszty ponoszą dani producenci.

3.           Państwa członkowskie do dnia 1 marca każdego roku powiadamiają Komisję o sumarycznej wielkości obszaru, co do którego upewniono się, że został obsadzony winoroślą bez zezwolenia po dniu 1 stycznia 2016 r., oraz o wielkości obszarów wykarczowanych zgodnie z ust. 1 i 2.

4.          Producent, który nie spełnił obowiązków określonych w niniejszym artykule, podlega karom określonym zgodnie z art. 66 [wniosku COM(2011) 628 final/2].

5.          Na obszarach obsadzonych winoroślą bez zezwolenia nie przysługują żadne krajowe ani unijne środki wsparcia.

Artykuł 54l

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć konieczne środki określające szczegółowe wymogi w zakresie powiadamiania przez państwa członkowskie, w tym ewentualnego zmniejszenia przyznanych środków budżetowych, o których mowa w załączniku IV, w przypadku braku zgodności.

Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

TYTUŁ II

▌PRZEPISY REGULUJĄCE WPROWADZANIE DO OBROTU I ORGANIZACJE PRODUCENTÓW

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY REGULUJĄCE WPROWADZANIE DO OBROTU

Sekcja 1

Normy handlowe

Podsekcja 1

Przepisy wstępne

Artykuł 55

Zakres stosowania

Bez uszczerbku dla innych przepisów stosowanych do produktów rolnych, jak również bez uszczerbku dla przepisów przyjętych w sektorze weterynaryjnym, fitosanitarnym i spożywczym w celu zapewnienia, by produkty spełniały normy higieniczne i zdrowotne, oraz w celu ochrony zdrowia zwierząt, roślin i ludzi, w niniejszej sekcji ustanawia się przepisy dotyczące ▌norm handlowych▌z podziałem na normy obowiązkowe i określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie w odniesieniu do produktów rolnych.

PODSEKCJA 3

NORMY HANDLOWE DLA POSZCZEGÓLNYCH SEKTORÓW LUB PRODUKTÓW

Artykuł 58

Zasada ogólna

Produkty, w stosunku do których ustanowiono zgodnie z niniejszą sekcją normy handlowe w podziale na sektory lub produkty mogą być wprowadzane do obrotu w Unii wyłącznie jeżeli są zgodne z tymi normami.

Artykuł 59Ustanawianie i treść

1a.        Normy handlowe mogą mieć zastosowanie do jednego lub większej liczby spośród następujących sektorów lub produktów:

a)        oliwa z oliwek i oliwki stołowe;

b)        owoce i warzywa;

c)        przetworzone owoce i warzywa;

d)        banany;

e)        żywe rośliny;

f)         jaja;

g)        mięso drobiowe;

h)        tłuszcze do smarowania przeznaczone do spożycia przez ludzi;

i)         chmiel.

1.  Aby uwzględnić oczekiwania konsumentów oraz▌ poprawić warunki ekonomiczne produkcji i wprowadzania do obrotu, a także jakość produktów rolnych objętych ust. 1a i 2a niniejszego artykułu, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących norm handlowych w podziale na sektory lub produkty na wszystkich etapach wprowadzania produktu do obrotu, jak również odstępstw i wyłączeń od stosowania takich norm, w celu dostosowania do ciągle zmieniających się warunków rynkowych, zmieniających się wymagań konsumentów oraz w celu uwzględnienia rozwoju odpowiednich norm międzynarodowych i zapobiegania powstawaniu przeszkód dla tworzenia innowacyjnych produktów.

2.          Bez uszczerbku dla art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011

        Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

a)            definicji technicznych, oznaczeń lub opisów handlowych dotyczących sektorów innych niż określone w art. 60;

b)  kryteriów klasyfikacji takich jak podział na klasy, masa, wielkość, wiek i kategoria;

c)            gatunku, odmiany roślin, rasy zwierząt lub typu handlowego;

d)            prezentacji, ▌etykietowania związanego z obowiązkowymi normami handlowymi, opakowania, zasad stosowanych w stosunku do zakładów pakowania, oznakowania,▌ roku zbioru oraz użycia szczególnych określeń bez uszczerbku dla art. 69–100;

e)            kryteriów takich jak wygląd, konsystencja, budowa, właściwości produktu i procentowa zawartość wody;

f)             specyficznych substancji użytych w produkcji, części składowych lub składników, włączając w to ich zawartość ilościową, czystość i tożsamość;

g)            rodzaju działalności rolnej i metod produkcji, w tym praktyk enologicznych▌ i zaawansowanych systemów zrównoważonej produkcji;

h)            kupażowania moszczu winogronowego i wina, w tym jego definicji, mieszania i jego ograniczeń;      

i)  częstotliwości odbioru, dostawy, ochrony i przygotowania, metody i temperatury konserwowania, przechowywania i transportu;

j)           miejsca produkcji lub pochodzenia, z wyjątkiem mięsa drobiowego i tłuszczów do smarowania;

▌

n)          ograniczeń w odniesieniu do stosowania niektórych substancji lub praktyk;

o)          szczególnego wykorzystania;

▌

s)           warunków regulujących zbyt, posiadanie, obrót i wykorzystywanie produktów niespełniających norm handlowych przyjętych na podstawie ust. 1 lub definicji, oznaczeń i opisów handlowych, o których mowa w art. 60, jak również warunków regulujących zbyt produktów ubocznych.

2a.        Niezależnie od przepisów ust. 1a do sektora wina zastosowanie ma ust. 2 lit. f), g), h), n) i s).

3.  Normy handlowe w odniesieniu do sektorów i produktów przyjęte na podstawie ust. 1 ustanawia się, nie naruszając przepisów dotyczących określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie zawartych w art. 65a–65e oraz w załączniku VIIa do niniejszego rozporządzenia; normy te uwzględniają:

a)          specyfikę odnośnego produktu;

b)          konieczność zapewnienia warunków ułatwiających wprowadzenie produktów do obrotu;

c)          interes producentów polegający na przekazywaniu informacji o właściwościach produktu i produkcji oraz interes konsumentów polegający na otrzymywaniu adekwatnej i przejrzystej informacji na temat produktu, w tym miejsca produkcji ustalonego dla każdego produktu z osobna i na odpowiednim szczeblu geograficznym, po przeprowadzeniu oceny skutków, uwzględniającej w szczególności koszty i obciążenia administracyjne dla podmiotów gospodarczych oraz korzyści dla producentów i konsumenta końcowego;

d)          dostępne metody określania cech fizycznych, chemicznych i organoleptycznych produktów;

e)          standardowe zalecenia przyjęte przez organy międzynarodowe;

ea)        potrzebę związaną z zachowaniem naturalnych i podstawowych właściwości produktów oraz z unikaniem wprowadzania istotnych zmian w składzie danego produktu.

▌

4.  Aby uwzględnić oczekiwania konsumentów oraz potrzebę poprawy warunków gospodarczych produkcji, wprowadzania do obrotu oraz jakości produktów rolnych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu zmiany wykazu sektorów, o którym mowa w ust. 1a. Wszelkie takie akty są ściśle ograniczone do wykazanych potrzeb wynikających ze zmieniającego się popytu konsumpcyjnego, postępu technicznego lub konieczności unowocześnienia produkcji, a Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące tych aktów, w którym zawiera ocenę – w szczególności – potrzeb konsumentów, kosztów i obciążeń administracyjnych dla podmiotów gospodarczych, w tym wpływu na rynek wewnętrzny i na handel międzynarodowy, oraz korzyści dla producentów i konsumenta końcowego.

Artykuł 59a

Dodatkowe wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu produktów w sektorze owoców i warzyw

1.          Ponadto, gdy ma to znaczenie w odniesieniu do mających zastosowanie norm handlowych, o których mowa w art. 59, produkty sektora owoców i warzyw, które mają zostać sprzedane konsumentowi jako produkty świeże, mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie wtedy, jeżeli cechują się solidną i właściwą jakością handlową oraz jeżeli wskazano państwo pochodzenia.

2.          Normy handlowe, o których mowa w ust. 1, oraz wszelkie normy handlowe obowiązujące w odniesieniu do sektora owoców i warzyw określone zgodnie z niniejszą podsekcją mają zastosowanie do wszystkich etapów wprowadzania do obrotu, w tym przywozu i wywozu, i mogą dotyczyć jakości, klasyfikacji, masy, rozmiaru, pakowania, opakowań, przechowywania, transportu, prezentacji i działań marketingowych.

3.          Posiadacz produktów sektora owoców i warzyw objętych normami handlowymi może wystawiać te produkty, oferować je na sprzedaż, dostarczać i wprowadzać do obrotu na terenie Unii wyłącznie zgodnie z tymi normami i jest odpowiedzialny za zapewnienie takiej zgodności.

4.          Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących specjalnych odstępstw od niniejszego artykułu niezbędnych do jego właściwego stosowania.

Artykuł 59b

Certyfikacja chmielu

1.          Oprócz, w stosownych przypadkach, spełnienia mających zastosowanie norm handlowych, produkty sektora chmielu pochodzące ze zbiorów lub wytworzone w Unii podlegają procedurze certyfikacji na mocy niniejszego artykułu.

2.          Certyfikaty można wydawać wyłącznie dla produktów spełniających minimalne wymagania jakościowe obowiązujące na danym etapie wprowadzania do obrotu. W przypadku mączki chmielowej, mączki chmielowej z wyższą zawartością lupuliny, wyciągu z szyszek chmielowych oraz mieszanych produktów chmielowych, świadectwo może zostać wydane wyłącznie pod warunkiem, że zawartość kwasu alfa w tych produktach nie jest mniejsza od zawartości w chmielu, z którego zostały one wytworzone.

3.          Certyfikaty zawierają informacje co najmniej o:

a)          miejscu lub miejscach produkcji chmielu;

b)          roku lub latach zbiorów; oraz

c)          odmianie lub odmianach.

4.  Produkty sektora chmielu można wprowadzać do obrotu bądź wywozić wyłącznie, jeżeli wydano dla nich certyfikat zgodnie z niniejszym artykułem.

W przypadku przywożonych produktów sektora chmielu zaświadczenie, o którym mowa w art. 129a, uważa się za równoważne takiemu certyfikatowi.

5.        Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu przyjęcia środków stanowiących odstępstwo od ust. 4:

a)        w celu spełnienia wymogów handlowych pewnych państw trzecich; lub

b)        w odniesieniu do produktów przeznaczonych do zastosowań specjalnych.

Środki, o których mowa w akapicie pierwszym:

a)        pozostają bez uszczerbku dla normalnego obrotu produktami, dla których został wydany certyfikat; oraz

b)        zawierają gwarancje mające na celu uniknięcie wszelkich niejasności związanych ze wspomnianymi produktami.

Artykuł 60Definicje, oznaczenia i opisy handlowe dotyczące niektórych sektorów i produktów

1.          Oprócz, w stosownych przypadkach, obowiązujących norm handlowych stosuje się definicje, oznaczenia i opisy handlowe określone w załączniku VI do następujących sektorów lub produktów:

a)          oliwy z oliwek i oliwek stołowych;

b)          wina;

c)          wołowiny i cielęciny;

d)          mleka i przetworów mlecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi;

e)          mięsa drobiowego i jaj;

f)           tłuszczów do smarowania przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

2.          Definicje, oznaczenia lub opisy handlowe określone w załączniku VI mogą być używane w Unii wyłącznie w celu wprowadzenia na rynek produktu spełniającego odpowiednie wymogi ustanowione w przedmiotowym załączniku.

3.  Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących zmian, odstępstw lub wyłączeń w odniesieniu do definicji i opisów handlowych określonych w załączniku VI. Wszelkie takie akty są ściśle ograniczone do wykazanych potrzeb wynikających ze zmieniającego się popytu konsumpcyjnego, postępu technicznego lub konieczności unowocześnienia produkcji.

3a.        W celu zapewnienia, by podmioty i państwa członkowskie jasno i właściwie rozumiały definicje i opisy handlowe zamieszczone w załączniku VI, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących zasad specyfikacji i stosowania tych definicji i norm.

4.          Aby uwzględnić oczekiwania konsumentów i zmiany na rynku przetworów mlecznych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających przetwory mleczne, dla których podaje się gatunek zwierzęcia, od którego dane mleko pochodzi, jeżeli nie jest to mleko krowie, oraz określających odpowiednie niezbędne przepisy.

Artykuł 61

Tolerancja

1.          Aby uwzględnić specyfikę każdego produktu lub sektora, różne etapy wprowadzania do obrotu, warunki techniczne, jakiekolwiek możliwe znaczące trudności praktyczne oraz dokładność i powtarzalność metod analizy, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących tolerancji dla co najmniej jednej normy szczegółowej, której przekroczenie powoduje, iż cała partia produktów uważana jest za niezgodną z przedmiotową normą.

2.      Przy przyjmowaniu aktów, o których mowa w ust. 1, Komisja uwzględnia konieczność niezmieniania swoistych cech produktu i unikania obniżenia jakości produktów.

Artykuł 62Praktyki enologiczne i metody analizy

1.          W produkcji i konserwowaniu produktów wymienionych w załączniku VI część II w Unii stosuje się wyłącznie praktyki enologiczne zatwierdzone na podstawie załącznika VII i określone w art. 59 ust. 2 lit. g) oraz art. 65 ust. 2 i 3.

Przepisów akapitu pierwszego nie stosuje się do:

a)          soku winogronowego oraz zagęszczonego soku winogronowego; oraz

b)          moszczu winogronowego i zagęszczonego moszczu winogronowego przeznaczonego do przygotowania soku winogronowego.

Dozwolone praktyki enologiczne są stosowane tylko do celów zapewnienia właściwej fermentacji winiarskiej, odpowiedniego konserwowania lub właściwego dojrzewania produktu.

Produkty wymienione w załączniku VI część II wytwarzane są w Unii zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku VII.

Produktów wymienionych w załączniku VI część II nie wprowadza się do obrotu w Unii, jeżeli:

a)          zostały poddane praktykom enologicznym niedozwolonym w Unii;▌

b)          zostały poddane praktykom enologicznym niedozwolonym w danym państwie, lub

c)          nie są zgodne z przepisami ustanowionymi w załączniku VII.

Produkty sektora wina, które nie nadają się do obrotu zgodnie z akapitem piątym, niszczy się. W drodze odstępstwa od tego przepisu państwa członkowskie mogą zezwolić na wykorzystanie niektórych produktów o określonych przez nie cechach w destylarniach i wytwórniach octu lub do użytku przemysłowego, pod warunkiem że takie zezwolenie nie staje się zachętą do produkcji z użyciem niedozwolonych praktyk enologicznych.

2.  W przypadku zatwierdzania praktyk enologicznych dla wina, o których mowa w art. 59 ust. 2 lit. g), Komisja:

a)          uwzględnia praktyki enologiczne i metody analizy zalecane i opublikowane przez OIV oraz wyniki eksperymentalnego stosowania dotychczas niedozwolonych praktyk enologicznych;

b)          uwzględnia kwestię ochrony zdrowia ludzkiego;

c)          uwzględnia potencjalne ryzyko dla konsumentów, którzy mogą zostać wprowadzeni w błąd ze względu na ugruntowane postrzeganie produktu i ich oczekiwania z nim związane, ▌biorąc pod uwagę dostępność i skuteczność środków informacyjnych, które wykluczą takie ryzyko;

d)          pozwala na zachowanie naturalnych i podstawowych właściwości wina i niewprowadzanie istotnych zmian w składzie danego produktu;

e)          zapewnia akceptowalny minimalny poziom troski o środowisko;

f)           przestrzega ogólnych zasad dotyczących praktyk enologicznych i zasad określonych w załączniku VII.

2a.  W celu zapewnienia prawidłowego postępowania z niezbywalnymi produktami sektora win, Komisji zgodnie z art. 160 przekazuje się uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do przepisów dotyczących krajowych procedur wycofywania lub niszczenia produktów sektora wina niezgodnych z wymogami, o których mowa w art. 62 ust. 1 akapit piąty, oraz odstępstw od nich.

3.          W stosownych przypadkach Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje metody, o których mowa w art. 59 ust. 3 lit. d), w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku VI część II. Podstawą przedmiotowych metod są wszelkie odpowiednie metody zalecane i opublikowane przez OIV, chyba że byłyby one nieskuteczne lub niewłaściwe w kontekście▌ celu, do którego dąży Unia. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W oczekiwaniu na przyjęcie takich przepisów należy stosować metody i zasady dozwolone w danym państwie członkowskim.

Artykuł 63▌Odmiany winorośli

1.          Produkty wymienione w załączniku VI część II i wytwarzane w Unii powstają z odmian winorośli klasyfikowanych zgodnie z  ust. 2 niniejszego artykułu.

2.          Z zastrzeżeniem ust. 3 państwa członkowskie dokonują klasyfikacji odmian winorośli, które mogą być sadzone, sadzone ponownie lub szczepione na ich terytoriach w celu produkcji wina.

Tylko odmiany winorośli spełniające następujące warunki mogą być klasyfikowane przez państwa członkowskie:

a)          dana odmiana należy do gatunku Vitis vinifera lub pochodzi z krzyżówki gatunku Vitis vinifera z innymi gatunkami rodzaju Vitis;

b)          dana odmiana nie jest jedną z następujących odmian: Noah, Othello, Isabelle, Jacquez, Clinton i Herbemont.

W przypadku gdy odmiana winorośli jest skreślona z klasyfikacji, o której mowa w akapicie pierwszym, wykarczowanie tej odmiany następuje w ciągu 15 lat od momentu jej skreślenia.

3.  Państwa członkowskie, których roczna produkcja wina – obliczana na podstawie średniej produkcji w ciągu ostatnich 5 lat winiarskich – nie przekracza 50 000 hektolitrów, są wyłączone z obowiązku klasyfikacji, o którym mowa w ust. 2 akapit pierwszy.

             Jednak również w państwach członkowskich, o których mowa w akapicie pierwszym, można do celów produkcji wina sadzić, sadzić ponownie lub szczepić jedynie odmiany winorośli zgodne z przepisami ust. 2 akapit drugi.

4.          W drodze odstępstwa od ust. 2 akapit pierwszy i trzeci oraz ust. 3 akapit drugi państwa członkowskie zezwalają na sadzenie, ponowne sadzenie lub szczepienie następujących odmian winorośli do badań i eksperymentów naukowych:

a)          odmian winorośli, które nie są sklasyfikowane w przypadku państw członkowskich, o których mowa w ust. 2▌;

b)          odmian winorośli, które nie spełniają przepisów ust. 2 akapit drugi w przypadku państw członkowskich, o których mowa w ust. 3.

5.  Obszary obsadzone odmianami winorośli do celów produkcji wina, które obsadzono z naruszeniem przepisów ust. 2 i 4, podlegają wykarczowaniu.

Nie ma jednak obowiązku karczowania takich obszarów, jeżeli dana produkcja przeznaczona jest wyłącznie na użytek własny rodzin producentów wina.

Artykuł 64▌

Szczególne wykorzystanie wina nieodpowiadające kategoriom określonym w załączniku VI część II

Z wyjątkiem wina butelkowanego, w odniesieniu do którego istnieje dowód, że butelkowanie zostało przeprowadzone przed dniem 1 września 1971 r., wino wyprodukowane z odmian winorośli wymienionych w klasyfikacjach przygotowanych zgodnie z art. 63 ust. 2 akapit pierwszy, lecz nieodpowiadające żadnej z kategorii określonych w załączniku VI▌ część II, jest przeznaczone wyłącznie na użytek własny rodzin indywidualnych producentów wina oraz do produkcji octu winnego lub do destylacji.

Artykuł 65▌Przepisy krajowe dotyczące niektórych produktów i sektorów

1.          Niezależnie▌ od art. 59 ust. 1 państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać przepisy krajowe ustanawiające różne poziomy jakości dla tłuszczów do smarowania. Przedmiotowe przepisy powinny umożliwiać przeprowadzenie oceny poziomów jakości na podstawie kryteriów odnoszących się przede wszystkim do zastosowanych surowców, organoleptycznych cech tych produktów oraz ich stabilności fizycznej i mikrobiologicznej.

Państwa członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym zapewniają, by w odniesieniu do produktów innych państw członkowskich, które spełniają kryteria ustanowione w przedmiotowych przepisach krajowych, można było na niedyskryminacyjnych warunkach używać określeń, które potwierdzają, że przedmiotowe kryteria zostały spełnione.

2.  Państwa członkowskie mogą ograniczyć stosowanie niektórych praktyk enologicznych lub zakazać ich stosowania i wprowadzić surowsze zasady w odniesieniu do win dozwolonych na mocy prawa unijnego produkowanych na ich terytorium, aby przyczynić się do zachowania istotnych właściwości win o chronionej nazwie pochodzenia lub o chronionym oznaczeniu geograficznym i win musujących oraz win likierowych.

3.          Państwa członkowskie mogą zezwolić na eksperymentalne użycie niedozwolonych praktyk enologicznych▌.

4.          Aby zapewnić poprawne i przejrzyste stosowanie niniejszego artykułu, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych, określających warunki stosowania ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, jak również warunki posiadania i wykorzystywania produktów uzyskanych za pomocą praktyk eksperymentalnych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, oraz obrotu tymi produktami.

4a.        Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy dodatkowe przepisy krajowe dotyczące produktów objętych unijną normą handlową tylko wtedy, gdy przepisy te są zgodne z prawem Unii, zwłaszcza z zasadą swobodnego przepływu towarów, i z zastrzeżeniem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE

        Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37).

PODSEKCJA 3a

OKREŚLENIA ZASTRZEŻONE STOSOWANE FAKULTATYWNIE

Artykuł 65a

Przepis ogólny

Ustanawia się system określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie w podziale na sektory lub produkty, którego celem jest wspieranie producentów produktów rolnych, które posiadają cechy lub właściwości stanowiące wartość dodaną, w informowaniu o tych cechach lub właściwościach na rynku wewnętrznym, a w szczególności wspieranie i uzupełnianie szczegółowych norm handlowych.

Podsekcja ta nie ma jednak zastosowania do produktów sektora wina, o których mowa w art. 69 ust. 1.

Artykuł 65b

Istniejące określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie

1.          Określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie objęte tym systemem w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wymieniono w załączniku VIIa, a warunki ich stosowania określa się zgodnie z art. 65c lit. a).

2.          Określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie, o których mowa w ust. 1, pozostają w mocy, z zastrzeżeniem wszelkich zmian, o ile nie zostaną unieważnione zgodnie z art. 65c.

Artykuł 65c

Zastrzeganie, zmiana i unieważnienie określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie

Aby uwzględnić oczekiwania konsumentów, postęp naukowy i techniczny, sytuację na rynku oraz rozwój norm handlowych i międzynarodowych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)          zastrzegania dodatkowego określenia zastrzeżonego stosowanego fakultatywnie, z określeniem warunków jego stosowania;

b)          zmiany warunków stosowania określenia zastrzeżonego stosowanego fakultatywnie, lub

c)          unieważnienia określenia zastrzeżonego stosowanego fakultatywnie.

Artykuł 65d

Dodatkowe określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie

1.          Określenie może stać się dodatkowym określeniem zastrzeżonym stosowanym fakultatywnie wyłącznie, jeżeli spełnia wszystkie poniższe wymogi:

a)          określenie jest związane z cechą produktu lub właściwością procesu produkcji lub przetwarzania oraz z konkretnym sektorem lub produktem;

b)  stosowanie tego określenia umożliwia lepsze informowanie o wartości dodanej produktu ze względu na jego szczególne cechy czy też właściwości procesu produkcji lub przetwarzania;

c)          cecha lub właściwość produktu, o której mowa w lit. a), gdy produkt ten zostaje wprowadzony do obrotu, jest możliwa do zidentyfikowania przez konsumentów w kilku państwach członkowskich;

d)          zasady dotyczące stosowania określenia są zgodne z dyrektywą 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

        Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109 z 6.5.2000, s. 29).

Przy wprowadzaniu dodatkowego określenia zastrzeżonego stosowanego fakultatywnie Komisja uwzględnia wszelkie stosowne normy międzynarodowe i istniejące określenia zastrzeżone dotyczące danych produktów lub sektorów.

2.          Aby uwzględnić cechy charakterystyczne niektórych sektorów oraz oczekiwania konsumentów, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających szczegółowe wymogi dotyczące wprowadzania dodatkowych określeń zastrzeżonych, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 65e

Ograniczenia w stosowaniu określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie

1.          Określenie zastrzeżone stosowane fakultatywnie może być stosowane jedynie w odniesieniu do produktów, które spełniają odpowiednie warunki stosowania.

2.          Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić, by etykietowanie produktu nie prowadziło do niejasności w kwestii oznaczenia jako określenie zastrzeżone stosowane fakultatywnie.

3.          Aby zapewnić zgodność produktów, do których odnoszą się określenia zastrzeżone stosowane fakultatywnie, z odpowiednimi warunkami stosowania, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących dodatkowych przepisów w sprawie stosowania określeń zastrzeżonych stosowanych fakultatywnie.

Podsekcja 4Normy handlowe związane z przywozem i wywozem

Artykuł 66Przepisy ogólne

Aby uwzględnić specyfikę handlu między Unią a niektórymi państwami trzecimi, oraz szczególne cechy niektórych produktów rolnych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)          ▌warunków, na podstawie których uznaje się, że produkty przywożone wykazują równoważny poziom zgodności z unijnymi normami handlowymi, oraz warunków, które umożliwiają odstępstwo od art. 58; oraz▌

b)  ▌przepisów dotyczących stosowania norm handlowych w odniesieniu do produktów wywożonych z Unii.

Artykuł 67

Przepisy szczególne dotyczące przywozu wina

1.          Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w porozumieniach międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem, przepisy dotyczące nazwy pochodzenia i oznaczeń geograficznych oraz etykietowania wina określone w sekcji 2 niniejszego rozdziału oraz definicje, oznaczenia i opisy handlowe, o których mowa w art. 60 niniejszego rozporządzenia▌, stosuje się do produktów objętych kodami CN 2009 61, 2009 69 i 2204, przywożonych do Unii.

2.          Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w porozumieniach międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem produkty, o których mowa w niniejszym artykule ust. 1, produkowane są zgodnie z praktykami enologicznymi dozwolonymi przez Unię na mocy niniejszego rozporządzenia lub – przed uzyskaniem pozwolenia na mocy z art. 62 ust. 2 – produkowane zgodnie z praktykami enologicznymi zalecanymi i opublikowanymi przez OIV.▌

3.  Przywóz produktów, o których mowa w ust. 1, podlega obowiązkowi przedstawienia:

a)          zaświadczenia o zgodności z przepisami, o których mowa w ust. 1 i 2, wystawionego przez właściwy organ w państwie pochodzenia produktu, figurujący w wykazie, który zostanie publicznie udostępniony przez Komisję;

b)          sprawozdania z analiz przygotowanego przez organ lub departament wyznaczony przez państwo pochodzenia produktu, o ile dany produkt przeznaczony jest do bezpośredniego spożycia przez ludzi.

Podsekcja 5Przepisy wspólne

Artykuł 68Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych▌:

             ▌

c)          sporządzić wykaz mleka i przetworów mlecznych, o których mowa w załączniku VI część III pkt 5 akapit drugi, i tłuszczów do smarowania, o których mowa w załączniku VI część VI akapit szósty lit. a), na podstawie orientacyjnych wykazów produktów, które państwa członkowskie uznają za odpowiadające na ich terytoriach tym przepisom, i które to wykazy państwa członkowskie przesyłają do Komisji;

d)          określić zasady wdrażania norm handlowych w odniesieniu do poszczególnych sektorów lub produktów;

e)  określić zasady ustalania, czy produkty zostały poddane procesom niezgodnym z zatwierdzonymi praktykami enologicznymi;

ei)         określić metody analizy prowadzącej do określenia charakterystyki produktów;

f)           określić zasady ustalania poziomu tolerancji▌;

g)          określić zasady wdrażania środków, o których mowa w art. 66;

h)          określić zasady identyfikacji lub rejestracji producentów lub obiektów przemysłowych, w których produkt został przygotowany lub przetworzony, procedury certyfikacji i dokumenty handlowe, dokumenty towarzyszące i prowadzone rejestry.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 2NAZWY POCHODZENIA, OZNACZENIA GEOGRAFICZNE I OKREŚLENIA TRADYCYJNE W SEKTORZE WINA

Podsekcja 1Przepisy WPROWADZAJĄCE

Artykuł 69Zakres stosowania

1.          Przepisy dotyczące nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych zamieszczone w niniejszej sekcji mają zastosowanie do produktów, o których mowa w załączniku VI część II pkt 1, 3–6, 8, 9, 11, 15 i 16.

2.          Podstawą przepisów, o których mowa w ust. 1, jest:

a)          ochrona uzasadnionych interesów konsumentów i producentów;

b)          zapewnienie sprawnego funkcjonowania wewnętrznego rynku przedmiotowych produktów; oraz

c)          promocja produktów wysokiej jakości, o których mowa w niniejszej sekcji, przy zezwoleniu na stosowanie krajowych środków wspierających politykę jakości.

PODSEKCJA 2NAZWY POCHODZENIA I OZNACZENIA GEOGRAFICZNE

Artykuł 70Definicje

1.          Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:

a)          „nazwa pochodzenia” oznacza nazwę regionu, określonego miejsca lub, w szczególnych i należycie uzasadnionych przypadkach, państwa, która to nazwa służy do opisu produktu, o którym mowa w art. 69 ust. 1, spełniającego następujące wymogi:

(i)          jakość i właściwości produktu są zasadniczo lub wyłącznie związane ze szczególnym środowiskiem geograficznym z właściwymi dla niego czynnikami przyrodniczymi oraz ludzkimi;

(ii)         winogrona, z których produkt jest produkowany, pochodzą wyłącznie z przedmiotowego obszaru geograficznego;

(iii)         jego produkcja odbywa się na przedmiotowym obszarze geograficznym; oraz

(iv)        produkt otrzymywany jest z odmian winorośli należących do Vitis vinifera;

b)  „oznaczenie geograficzne” oznacza nazwę regionu, określonego miejsca lub, w szczególnych i należycie uzasadnionych przypadkach, państwa, która to nazwa służy do opisu produktu, o którym mowa w art. 69 ust. 1, spełniającego następujące wymogi:

(i)          posiada szczególną jakość, reputację lub inne właściwości, które można przypisać temu pochodzeniu geograficznemu;

(ii)         przynajmniej 85% winogron, z których jest produkowany, pochodzi wyłącznie z przedmiotowego obszaru geograficznego;

(iii)         jego produkcja odbywa się na przedmiotowym obszarze geograficznym; oraz

(iv)        otrzymywany jest z odmian winorośli należących do Vitis vinifera lub z krzyżówki tych gatunków z innymi gatunkami rodzaju Vitis.

2.  Niektóre tradycyjnie używane nazwy stanowią nazwę pochodzenia, w przypadku gdy:

a)          oznaczają wino;

b)          odnoszą się do nazwy geograficznej;

c)          spełniają wymogi, o których mowa w ust. 1▌ lit. a) ppkt (i)–(iv); oraz

d)          podlegają procedurze obejmowania ochroną nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określonej w niniejszej podsekcji.

3.          Nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne, w tym odnoszące się do obszarów geograficznych w państwach trzecich, kwalifikują się do ochrony w Unii na podstawie przepisów określonych w niniejszej podsekcji.

4.          Produkcja, o której mowa w ust. 1 lit. a) ppkt (iii), obejmuje wszystkie odnośne działania od zbioru winogron do zakończenia procesów winiarskich, z wyjątkiem procesów poprodukcyjnych.

Do celu stosowania ust. 1 lit. b) ppkt (ii) część winogron wynosząca maksymalnie 15 %, które mogą pochodzić spoza wyznaczonego obszaru, musi pochodzić z państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym leży ten obszar.

Artykuł 71Wnioski o objęcie ochroną

1.          Wnioski o objęcie ochroną nazw jako nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych obejmują dokumentację techniczną zawierającą:

a)          nazwę, która ma być chroniona;

b)          nazwę i adres wnioskodawcy;

c)          specyfikację produktu, o której mowa w ust. 2; oraz

d)          jednolity dokument streszczający specyfikację produktu, o której mowa w ust. 2.

2.          Specyfikacja produktu umożliwia zainteresowanym stronom kontrolę odpowiednich warunków produkcji objętej nazwą pochodzenia lub oznaczeniem geograficznym.

Obejmuje ona co najmniej:

a)          nazwę, która ma być chroniona;

b)          opis win(a):

(i)          dla win z nazwą pochodzenia – jego najważniejsze analityczne i organoleptyczne cechy charakterystyczne;

(ii) dla win z oznaczeniem geograficznym – jego najważniejsze analityczne cechy charakterystyczne oraz ocenę lub oznaczenie jego organoleptycznych cech charakterystycznych;

c)  w stosownych przypadkach: szczególne praktyki enologiczne stosowane przy produkcji wina/win, jak i stosowne ograniczenia obowiązujące w przypadku produkcji tego wina / tych win;

d)          wytyczenie granic danego obszaru geograficznego;

e)          maksymalną wydajność z hektara;

f)           wskazanie odmiany lub odmian winorośli, z których otrzymywane jest wino / są wina;

g)          szczegóły określające związek, o którym mowa w art. 70 ust. 1 lit. a) ppkt (i) lub, w stosownych przypadkach, w art. 70 ust. 1 lit. b) ppkt (i);

h)          obowiązujące wymogi ustanowione w przepisach Unii lub krajowych lub, jeżeli tak przewidziały państwa członkowskie, przez organizację zarządzającą chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym przy uwzględnieniu faktu, że wymogi te powinny być obiektywne, niedyskryminacyjne i zgodne z prawem Unii;

i)           nazwę i adres organów lub jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu oraz ich szczegółowe zadania.

3.  W przypadku gdy wniosek o objęcie ochroną dotyczy obszaru geograficznego w państwie trzecim, oprócz elementów określonych w ust. 1 i 2 zawiera on ▌dowód, że przedmiotowa nazwa jest chroniona w jego państwie pochodzenia.

Artykuł 72Wnioskodawcy

1.          Każda zainteresowana grupa producentów lub – w szczególnych i należycie uzasadnionych przypadkach – jeden producent może złożyć wniosek o objęcie ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego. Inne zainteresowane strony mogą przyłączyć się do wniosku.

2.          Producenci mogą składać wnioski o objęcie ochroną jedynie w odniesieniu do win, które produkują.

3.          W przypadku nazwy określającej transgraniczny obszar geograficzny lub tradycyjnej nazwy związanej z transgranicznym obszarem geograficznym można złożyć wspólny wniosek.

Artykuł 73Wstępna procedura krajowa

1.          Wnioski o ochronę nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego▌ dotyczące win pochodzących z Unii są przedmiotem wstępnej procedury krajowej.

1a.  Wniosek o ochronę składa się w państwie członkowskim, z którego terytorium pochodzi nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne.

1b.        Państwo członkowskie, w którym złożono wniosek o objęcie ochroną, sprawdza go w celu stwierdzenia, czy spełnia on warunki określone w niniejszej podsekcji.

Państwo członkowskie przeprowadza krajową procedurę, zapewniając odpowiednią publikację wniosku oraz przewidując okres przynajmniej dwóch miesięcy od daty publikacji na zgłoszenie sprzeciwu wobec zaproponowanej ochrony przez dowolną osobę fizyczną lub prawną, która ma w tym uzasadniony interes, mającą siedzibę lub zamieszkałą na terytorium danego państwa, poprzez przedstawienie odpowiednio uzasadnionego oświadczenia danemu państwu członkowskiemu.

2.          Jeśli państwo członkowskie uważa, że nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne są niezgodne z warunkami określonymi w niniejszej podsekcji lub z prawem Unii, odrzuca wniosek.

3.          Jeśli państwo członkowskie uważa, że wymagania są spełnione, przeprowadza procedurę krajową, zapewniając odpowiednią publikację specyfikacji produktu przynajmniej w internecie.

Artykuł 74

Rozpatrywanie wniosków przez Komisję

1.          Komisja podaje do wiadomości publicznej datę złożenia wniosku o objęcie ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.

2.          Komisja sprawdza, czy wnioski o objęcie ochroną, o których mowa w art. 71, spełniają warunki określone w niniejszej podsekcji.

3.          Jeśli Komisja uzna, że warunki określone w niniejszej podsekcji są spełnione, podejmuje – w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez stosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – decyzję o publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jednolitego dokumentu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 lit. d), oraz odesłania do publikacji specyfikacji produktu dokonanej w toku wstępnej procedury krajowej.

4.          Jeśli Komisja uważa, że warunki określone w niniejszej podsekcji nie są spełnione, podejmuje – w drodze▌ aktów wykonawczych – decyzję o odrzuceniu wniosku.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 75Procedura zgłaszania sprzeciwu

W terminie dwóch miesięcy od daty publikacji jednolitego dokumentu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 lit. d), każde państwo członkowskie lub państwo trzecie, lub każda osoba fizyczna lub prawna, która ma uzasadniony interes, prowadząca działalność lub zamieszkała na terytorium państwa członkowskiego innego niż wnioskujące o objęcie ochroną lub na terytorium państwa trzeciego, mogą zgłosić sprzeciw wobec zaproponowanego objęcia ochroną poprzez przedstawienie Komisji odpowiednio uzasadnionego oświadczenia odnoszącego się do warunków kwalifikowalności ustanowionych w niniejszej podsekcji.

W przypadku osób fizycznych lub prawnych prowadzących działalność lub zamieszkałych w państwach trzecich takie oświadczenie składa się, bezpośrednio lub za pośrednictwem władz zainteresowanego państwa trzeciego, w terminie dwóch miesięcy, o którym mowa w akapicie pierwszym.

Artykuł 76Decyzja o objęciu ochroną

Na podstawie posiadanych informacji i po zakończeniu procedury zgłaszania sprzeciwu, o której mowa w art. 75, Komisja – w drodze▌ aktów wykonawczych – podejmuje decyzję albo o objęciu ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego spełniającego warunki określone w niniejszej podsekcji i zgodnego z prawem Unii, albo o odrzuceniu wniosku, który nie spełnia przedmiotowych warunków.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 77▌

Homonimy

1.          Nazwa▌, w odniesieniu do której złożono wniosek▌, homonimiczna lub częściowo homonimiczna w stosunku do▌ nazwy już zarejestrowanej na podstawie niniejszego rozporządzenia▌, jest rejestrowana z należytym uwzględnieniem miejscowego i tradycyjnego użycia oraz ryzyka błędnego zrozumienia.

Nazwa homonimiczna prowadząca do błędnego przekonania konsumenta, że produkty pochodzą z innego terytorium, nie podlega rejestracji nawet w przypadku, gdy ta nazwa jest poprawna w odniesieniu do faktycznego terytorium, regionu lub miejsca pochodzenia przedmiotowych produktów.

             Zarejestrowana nazwa homonimiczna może być stosowana wyłącznie, jeżeli istnieje wystarczające w praktyce rozróżnienie między później rejestrowaną nazwą homonimiczną a nazwą już zamieszczoną w rejestrze, z uwzględnieniem konieczności równego traktowania zainteresowanych producentów i uniknięcia sytuacji, w której konsument mógłby zostać wprowadzony w błąd.

2.          Ustęp 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nazwa▌, w odniesieniu do której składany jest wniosek▌, jest homonimiczna lub częściowo homonimiczna z oznaczeniem geograficznym chronionym na mocy prawodawstwa państw członkowskich.

3.  W przypadku gdy nazwa odmiany winorośli zawiera chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne lub składa się z chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, nazwy tej nie stosuje się do celów etykietowania produktów rolnych. Aby uwzględnić stosowane praktyki związane z etykietowaniem, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających wyjątki od tej reguły.

4.          Ochrona nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów objętych art. 70 pozostaje bez uszczerbku dla chronionych oznaczeń geograficznych mających zastosowanie do napojów spirytusowych w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008

         Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16).

Artykuł 78

Podstawy odmowy objęcia ochroną

1.          Nazwa, która stała się nazwą rodzajową, nie jest obejmowana ochroną jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne. Do celów niniejszej sekcji „nazwa, która stała się nazwą rodzajową” oznacza nazwę wina, która – pomimo że związana jest z miejscem lub regionem, w którym dany produkt był pierwotnie produkowany lub wprowadzany do obrotu – stała się nazwą zwyczajową danego wina w Unii.

W celu ustalenia, czy nazwa stała się nazwą rodzajową, czy też nie, pod uwagę brane są wszystkie odpowiednie czynniki, w szczególności:

a)      bieżąca sytuacja w Unii, zwłaszcza w zakresie konsumpcji;

b)      odnośne prawodawstwo unijne lub krajowe.

2.          Nazwa nie jest chroniona jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeśli w świetle reputacji i renomy znaku towarowego ochrona mogłaby wprowadzić konsumentów w błąd co do prawdziwego pochodzenia wina.

Artykuł 79▌Związek ze znakami towarowymi

1.        Wniosek o rejestrację znaku towarowego, który zawiera chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne lub składa się z chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, które nie są zgodne ze specyfikacją danego produktu, lub których stosowanie podlega art. 80 ust. 2, i dotyczą produktu należącego do jednej z kategorii wymienionych w załączniku VI część II:

a)          jest odrzucany, jeżeli złożenie wniosku o rejestrację znaku towarowego nastąpiło po dacie przedłożenia Komisji wniosku o ochronę nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego i nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne zostały następnie objęte ochroną, lub

b)          zostaje uznany za nieważny.

▌

2.  Nie naruszając przepisów art. 78 ust. 2, znak towarowy, o którym mowa w ust. 1 i którego dotyczy wniosek, zarejestrowany lub ustanowiony poprzez używanie, jeżeli taka możliwość dopuszczona jest przez odnośne prawodawstwo, w dobrej wierze na terytorium Unii albo przed datą rozpoczęcia ochrony nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego w państwie pochodzenia albo przed dniem 1 stycznia 1996 r., może pozostać w użyciu, a jego okres stosowania dla tego produktu może zostać przedłużony niezależnie od ochrony nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że brak jest podstaw do jego unieważnienia lub cofnięcia, jak określono w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE

        Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 25).

           W takich przypadkach dozwolone jest stosowanie nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, podobnie jak i stosowanie odnośnych znaków towarowych.

Artykuł 80Ochrona

1.          Chroniona nazwa pochodzenia i chronione oznaczenie geograficzne mogą być stosowane przez wszelkie podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu wino, które zostało wyprodukowane zgodnie z odpowiednią specyfikacją produktu.

2.  Chroniona nazwa pochodzenia i chronione oznaczenie geograficzne oraz wino, w odniesieniu do którego chronione oznaczenie jest stosowane zgodnie ze specyfikacją produktu, są chronione przed:

a)          wszelkim bezpośrednim lub niebezpośrednim wykorzystaniem przedmiotowej chronionej nazwy w celach handlowych:

(i)          w odniesieniu do porównywalnych produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu objętego chronioną nazwą; lub

(ii)         jeśli takie zastosowanie wykorzystuje reputację nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego;

b)          wszelkim niewłaściwym stosowaniem, naśladowaniem lub przywołaniem, nawet jeśli podano prawdziwe pochodzenie produktu lub usługi lub jeżeli podano chronioną nazwę w tłumaczeniu, w formie transkrybowanej lub transliterowanej, w tym z towarzyszącym jej określeniem takim jak: „w stylu”, „typu”, „zgodnie z metodą”, „jak produkowane w”, „imitacja”, „o smaku”, „podobne do” itp.;

c)  wszelkim innym nieprawdziwym lub wprowadzającym w błąd oznaczeniem miejsca wytworzenia, pochodzenia, charakteru lub zasadniczych cech produktu, na wewnętrznym lub zewnętrznym opakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach związanych z danym produktem sektora wina, oraz pakowaniem produktu w pojemnik, który mógłby błędnie sugerować miejsce pochodzenia wyrobu;

d)          wszelkimi innymi praktykami mogącymi wprowadzić konsumentów w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu.

3.          Chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne nie stają się w Unii nazwami rodzajowymi w rozumieniu art. 78 ust. 1.

Artykuł 81Rejestr

Komisja sporządza i prowadzi publicznie dostępny elektroniczny rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina. Do rejestru można wpisywać nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne odnoszące się do produktów państw trzecich chronionych w Unii na podstawie porozumień międzynarodowych, w których Unia uczestniczy jako umawiającą się strona. Nazwy te wpisuje się do rejestru jako chronione oznaczenia geograficzne, chyba że w przedmiotowych porozumieniach zostały one wyraźnie oznaczone jako chronione nazwy pochodzenia w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 82Zmiany do specyfikacji produktu

Wnioskodawca spełniający warunki ustanowione w art. 72 może wystąpić o zatwierdzenie zmiany do specyfikacji produktu o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym, w szczególności aby uwzględnić rozwój wiedzy naukowo-technicznej lub korektę granic obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi lit. d). Wnioski zawierają opis i uzasadnienie zmian, o które się występuje.

Artykuł 83

Unieważnienie

Z własnej inicjatywy lub na odpowiednio uzasadniony wniosek państwa członkowskiego, państwa trzeciego lub osoby fizycznej lub prawnej, która ma w tym uzasadniony interes, Komisja – w drodze▌aktów wykonawczych – może podjąć decyzję o unieważnieniu ochrony nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, jeśli zgodność z odpowiednią specyfikacją produktu już nie jest zachowana.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 84

Istniejące chronione nazwy win

1.          Nazwy win, o których mowa w art. 51 i 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999

         Rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179 z 14.7.1999, s. 1).

2.          Komisja podejmuje – w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 niniejszego rozporządzenia – odpowiednie kroki formalne w celu usunięcia z rejestru określonego w art. 81 niniejszego rozporządzenia nazw win, do których stosuje się art. 118s ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

3.          Artykułu 83 nie stosuje się do istniejących chronionych nazw win, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Do dnia 31 grudnia 2014 r. Komisja może z własnej inicjatywy – w drodze aktów wykonawczych – podjąć decyzję o unieważnieniu ochrony istniejących chronionych nazw win, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeśli nie spełniają one warunków ustanowionych w art. 70.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

4.          W przypadku Chorwacji na mocy niniejszego rozporządzenia chronione są nazwy win opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 116 z 14.4.2011, s. 12.

Artykuł 85

Opłaty

Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty na pokrycie kosztów ponoszonych przez nie w związku z rozpatrywaniem wniosków o objęcie ochroną, pisemnych zgłoszeń sprzeciwu, wniosków o zmiany i wniosków o anulowanie na mocy niniejszej podsekcji.

Artykuł 86

Przekazane uprawnienia

▌

2.          Aby uwzględnić ▌specyficzne uwarunkowania produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)          dodatkowe kryteria wyznaczania obszaru geograficznego; oraz

b)          ▌ograniczenia i odstępstwa dotyczące produkcji na wyznaczonym obszarze geograficznym.

3.          Aby zapewnić jakość i identyfikowalność produktów, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających warunki, na jakich specyfikacja produktu może zawierać dodatkowe wymogi.

4.          Aby zapewnić prawa i uzasadniony interes producentów lub podmiotów gospodarczych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych▌ określających:

▌

b)          rodzaj wnioskodawcy, który może złożyć wniosek o objęcie ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego;

c)          warunki, które muszą być spełnione w odniesieniu do wniosku o ochronę nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, ▌rozpatrywanie wniosków przez Komisję, procedury zgłaszania sprzeciwu, procedury wprowadzania zmian, anulowania ochrony i zmiany chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego;

d)          warunki dotyczące wniosków transgranicznych;

e)          warunki dotyczące wniosków w odniesieniu do obszaru geograficznego w państwie trzecim;

f)           termin, od jakiego stosuje się ochronę lub zmianę dotyczącą ochrony;

g)          warunki dotyczące zmian do specyfikacji produktów.

5.  Aby zapewnić odpowiednią ochronę, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających ograniczenia dotyczące chronionej nazwy.

6.          Aby zapewnić podmiotom gospodarczym i właściwym organom, że nie poniosą szkody w związku ze stosowaniem niniejszej podsekcji w odniesieniu do nazw win, które objęto ochroną przed dniem 1 sierpnia 2009 r. lub w odniesieniu do których wnioski o objęcie ochroną złożono przed tą datą, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających przepisy przejściowe dotyczące:

a)          nazw win, które państwa członkowskie uznały za nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficzne przed dniem 1 sierpnia 2009 r., i nazw win, w odniesieniu do których wnioski o objęcie ochroną złożono przed tą datą;

▌

c)          win wprowadzonych do obrotu lub opatrzonych etykietą przed określoną datą; oraz

d)          zmian do specyfikacji produktów.

Artykuł 87Uprawnienia wykonawcze

▌

1.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć konieczne środki dotyczące:

a)          informacji, które należy podać w specyfikacji produktu w odniesieniu do związku między obszarem geograficznym a produktem końcowym;

b)          udostępniania opinii publicznej decyzji o objęciu ochroną lub odrzuceniu wniosku;

c)          stworzenia i prowadzenia rejestru, o którym mowa w art. 81;

d)          zmiany z chronionej nazwy pochodzenia na chronione oznaczenie geograficzne;

e)          składania wniosków transgranicznych.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.  Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować wszelkie konieczne środki związane z procedurą rozpatrywania wniosków o objęcie ochroną lub wniosków o zatwierdzenie zmiany dotyczącej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, jak również z procedurą rozpatrywania zgłoszeń w sprawie sprzeciwu, anulowania, zmiany oraz przedkładania informacji dotyczących istniejących chronionych nazw win, w szczególności w odniesieniu do:

a)          wzorów dokumentów i formatu przekazywania danych;

b)          terminów,

c)          szczegółowych informacji dotyczących faktów, dowodów i dokumentów towarzyszących, które należy składać wraz z wnioskiem lub zgłoszeniem.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 88Inne uprawnienia wykonawcze

W przypadku gdy sprzeciw zostaje uznany za niedopuszczalny, Komisja – w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – podejmuje decyzję o odrzuceniu go jako niedopuszczalnego.

Podsekcja 3

Określenia tradycyjne

Artykuł 89

Definicja

1.          „Określenie tradycyjne” oznacza określenie produktów, o których mowa w art. 69 ust. 1, tradycyjnie używane w państwach członkowskich, aby wskazać:

a)          że produkt ma chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne na mocy prawa Unii lub prawa krajowego; lub

b)          produkcję, metodę dojrzewania lub jakość, kolor, rodzaj miejsca lub szczególne wydarzenie historyczne związane z produktem o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym.

1a.        Określenia tradycyjne są chronione, wyłącznie w języku i w odniesieniu do kategorii produktów sektora wina wskazanych we wniosku, przed:

a)          wszelkim niewłaściwym stosowaniem, nawet w razie uzupełnienia chronionego określenia zwrotami takimi jak: „w stylu”, „typu”, „według metody”, „na sposób”, „imitacja”, „o smaku”, „podobne do” lub podobnymi;

b)  wszelkim innym nieprawdziwym lub wprowadzającym w błąd wskazaniem rodzaju, charakterystyki lub zasadniczych cech produktu, umieszczonym na wewnętrznym lub zewnętrznym opakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach dotyczących danego produktu;

c)          wszelkimi innymi praktykami mogącymi wprowadzić konsumenta w błąd, w szczególności powodującymi mylne wyobrażenie, że wino objęte jest chronionym określeniem tradycyjnym.

Artykuł 90

Ochrona

1.          Chronionego określenia tradycyjnego można używać wyłącznie w odniesieniu do produktu, który został wyprodukowany zgodnie z definicją zawartą w art. 89 ust. 1.

Określenia tradycyjne są chronione przed użyciem niezgodnym z prawem.

▌

2.          Określenia tradycyjne nie stają się nazwami rodzajowymi w Unii.

Artykuł 91

Przekazane uprawnienia

▌

2.          Aby zapewnić odpowiednią ochronę, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących ▌języka oraz pisowni nazwy, która ma być chroniona.

3.          Aby zapewnić prawa i uzasadnione interesy producentów lub podmiotów gospodarczych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)          typ wnioskodawców, którzy mogą ubiegać się o ochronę określenia tradycyjnego;

b)          warunki ważności wniosku o uznanie określenia tradycyjnego;

c)          podstawy sprzeciwu wobec zaproponowanego uznania określenia tradycyjnego;

d)          zakres ochrony, związek ze znakami towarowymi, chronionymi określeniami tradycyjnymi, chronionymi nazwami pochodzenia lub chronionymi oznaczeniami geograficznymi, homonimami lub niektórymi nazwami winorośli;

e)  podstawy anulowania określenia tradycyjnego;

f)           termin składania wniosku lub zgłoszenia;

g)          procedur, które należy stosować w przypadku wniosku dotyczącego ochrony określenia tradycyjnego, w tym rozpatrywania przez Komisję, procedur sprzeciwu i procedur dotyczących wycofania i zmiany.

4.          Aby uwzględnić specyfikę handlu między Unią a niektórymi państwami trzecimi, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających warunki, na jakich określenia tradycyjne mogą być używane dla produktów z państw trzecich, oraz ustanawiających ▌odstępstwa od art. 89.

Artykuł 92 ▌

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

1.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć konieczne środki w odniesieniu do procedury rozpatrywania wniosków o objęcie ochroną lub wniosków o zatwierdzenie zmian określenia tradycyjnego, jak również procedury w zakresie zgłoszeń w sprawie sprzeciwu lub anulowania, w szczególności w odniesieniu do:

a)          wzorów dokumentów i formatu przekazywania danych;

b)          terminów,

c)  szczegółowych informacji dotyczących faktów, dowodów i dokumentów towarzyszących, które należy składać wraz z wnioskiem lub zgłoszeniem;

d)          szczegółowych przepisów dotyczących udostępniania opinii publicznej chronionych określeń tradycyjnych.

2.          Komisja – w drodze aktów wykonawczych – podejmuje decyzję o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku o objęcie ochroną określenia tradycyjnego lub zgłoszenia w sprawie zmiany określenia chronionego lub o anulowanie ochrony określenia tradycyjnego.

3.          W odniesieniu do określeń tradycyjnych będących przedmiotem wniosku, który został przyjęty, Komisja – w drodze aktów wykonawczych – ustanawia ochronę, w szczególności poprzez dokonanie ich klasyfikacji zgodnie z art. 89 oraz publikację jego definicji lub warunków stosowania.

4.          Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 93

Inne uprawnienia wykonawcze

W przypadku gdy sprzeciw zostaje uznany za niedopuszczalny, Komisja – w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – podejmuje decyzję o odrzuceniu go jako niedopuszczalnego.

Sekcja 3Etykietowanie i prezentacja produktów w sektorze wina

Artykuł 94 ▌

Definicja

Do celów niniejszej sekcji:

a)          „etykietowanie” oznacza wszelkie wyrazy, dane szczegółowe, znaki towarowe, znaki firmowe, elementy graficzne lub symbole umieszczone na wszelkich opakowaniach, dokumentach, ulotkach informacyjnych, etykietach, obwódkach lub pierścieniach towarzyszących danemu produktowi lub odnoszących się do niego;

b)          „prezentacja” oznacza wszelkie informacje przekazywane konsumentom za pomocą opakowania danego produktu, w tym formę i typ butelek.

Artykuł 95

Stosowanie przepisów horyzontalnych

O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do etykietowania i prezentacji produktów stosuje się dyrektywę 2008/95/WE, dyrektywę Rady 89/396/EWG

        Dyrektywa Rady 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy (Dz.U. L 186 z 30.6.1989, s. 21).

Etykietowanie produktów, o których mowa w załączniku VI część II pkt 1–11, 13, 15 i 16, nie może być uzupełniane określeniami innymi niż określenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, chyba że te określenia spełniają wymogi dyrektywy 2000/13/WE.

Artykuł 96Obowiązkowe dane szczegółowe

1.          Etykietowanie i prezentacja produktów, o których mowa w załączniku VI część II pkt 1–11, 13, 15 i 16, wprowadzanych do obrotu w Unii lub przeznaczonych na wywóz, obejmuje następujące obowiązkowe dane szczegółowe:

a)          oznaczenie kategorii produktu sektora wina zgodnie z załącznikiem VI część II;

b)  dla win o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym:

(i)          termin „chroniona nazwa pochodzenia” lub „chronione oznaczenie geograficzne”; oraz

(ii)         chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne;

c)          rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu,

d)          wskazanie miejsca wytworzenia;

e)          wskazanie podmiotu dokonującego butelkowania lub, w przypadku wina musującego, wina musującego gazowanego, gatunkowego wina musującego lub gatunkowego aromatyzowanego wina musującego – nazwy producenta lub dostawcy;

f)  wskazanie importera w przypadku win importowanych; oraz

g)          w przypadku wina musującego, wina musującego gazowanego, gatunkowego wina musującego lub gatunkowego aromatyzowanego wina musującego – wskazanie zawartości cukru.

2.          W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. a) odesłanie do kategorii produktu sektora wina może zostać pominięte w przypadku win, których etykiety zawierają chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne.

3.          W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. b) odesłanie do terminów „chroniona nazwa pochodzenia” lub „chronione oznaczenie geograficzne” może zostać pominięte w następujących przypadkach:

a)          gdy na etykiecie – zgodnie ze specyfikacją produktu, o której mowa w art. 71 ust. 2 – umieszczono określenie tradycyjne, zgodnie z art. 89 ust. 1▌ lit. a);

b)          w szczególnych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach, które określi Komisja – w drodze aktów delegowanych przyjętych zgodnie z art. 160 – aby zapewnić zgodność z aktualnymi praktykami związanymi z etykietowaniem.

Artykuł 97Fakultatywne dane szczegółowe

1.          Etykietowanie i prezentacja produktów, o których mowa w załączniku VI część II pkt 1–11, 13, 15 i 16, może obejmować w szczególności następujące fakultatywne dane szczegółowe:

a)          rocznik;

b)          nazwę jednej lub kilku odmian winorośli;

c)          w przypadku win innych niż te, o których mowa w art. 96 ust. 1 lit. g), informacje na temat zawartości cukru;

d)          dla win o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym, określenia tradycyjne,▌ zgodnie z art. 89 ust. 1 lit. b);

e)          unijny symbol oznaczający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne;

f)           określenia odnoszące się do niektórych metod produkcji;

g)          dla win opatrzonych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym – nazwę innej jednostki geograficznej mniejszej lub większej niż obszar, do którego odnosi się nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne.

2.  Nie naruszając przepisów art. 77 ust. 3, odnośnie do stosowania danych szczegółowych, o których mowa w niniejszym artykule ust. 1 lit. a) i b), w stosunku do win bez chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego:

a)          państwa członkowskie wprowadzają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne zapewniające procedury certyfikacji, zatwierdzania i kontroli, tak by zagwarantować prawdziwość danych informacji;

b)          na podstawie niedyskryminacyjnych i obiektywnych kryteriów i z należytym uwzględnieniem uczciwej konkurencji, państwa członkowskie mogą sporządzać wykazy wyłączonych odmian winorośli dla win produkowanych z odmian winorośli na ich terytorium, w szczególności gdy:

(i)          występuje ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd co do prawdziwego pochodzenia wina z uwagi na fakt, że odmiana winorośli stanowi integralną część istniejącej chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego;

(ii)         kontrole byłyby nieopłacalne z uwagi na fakt, że dana odmiana winorośli reprezentuje jedynie bardzo małą część winnic w danym państwie członkowskim;

c)  mieszanki win pochodzących z różnych państw członkowskich nie uprawniają do podawania na etykiecie odmiany winorośli, o ile dane państwa członkowskie nie ustalą inaczej i nie zapewnią wykonalności stosownych procedur certyfikacji, zatwierdzania i kontroli.

Artykuł 98

Języki

1.          Obowiązkowe i fakultatywne dane szczegółowe, o których mowa w art. 96 i 97, jeśli wyrażone są słownie, podawane są w co najmniej jednym języku urzędowym Unii.

2.          Niezależnie od przepisów ust. 1, chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne lub określenie tradycyjne, o których mowa w art. 89 ust. 1 ▌lit. b), podawane są na etykiecie w języku lub językach obszarów, do których odnosi się ochrona. W przypadku gdy w zapisie chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego lub szczególnej nazwy krajowej używany jest alfabet inny niż łaciński, nazwa może również pojawiać się w jednym języku urzędowym Unii lub większej liczbie tych języków.

Artykuł 99

Przekazane uprawnienia

▌

2.          Aby uwzględnić ▌specyfikę sektora wina, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych zawierających przepisy i ograniczenia dotyczące:

a)          prezentacji i stosowania na etykietach innych danych szczegółowych niż określone w niniejszej sekcji;

b)          obowiązkowych danych szczegółowych dotyczących:

(i)          terminów wykorzystywanych do sformułowania obowiązkowych danych szczegółowych oraz warunków ich użycia;

(ii)         terminów odnoszących się do gospodarstwa rolnego oraz warunków ich użycia;

(iii)         przepisów dopuszczających ustanowienie przez państwa członkowskie będące producentami przepisów uzupełniających dotyczących obowiązkowych danych szczegółowych;

(iv)  przepisów dopuszczających dalsze odstępstwa w uzupełnieniu tych, o których mowa w art. 96 ust. 2, w odniesieniu do pomijania odesłania do kategorii produktu sektora wina; oraz

(v)         przepisów dotyczących stosowania języków;

c)          fakultatywnych danych szczegółowych dotyczących:

(i)          terminów wykorzystywanych do sformułowania fakultatywnych danych szczegółowych oraz warunków ich użycia;

(ii)         przepisów dopuszczających ustanowienie przez państwa członkowskie będące producentami przepisów uzupełniających dotyczących fakultatywnych danych szczegółowych;

d)          prezentacji w odniesieniu do:

(i)          warunków stosowania niektórych kształtów butelek oraz wykazu niektórych szczególnych kształtów butelek;

(ii)         warunków stosowania butelek i zamknięć typu „wino musujące”;

(iii)         przepisów dopuszczających ustanowienie przez państwa członkowskie będące producentami przepisów uzupełniających dotyczących prezentacji;

(iv)        przepisów dotyczących stosowania języków.

▌

4.  Aby zapewnić uzasadniony interes podmiotów gospodarczych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających przepisy dotyczące tymczasowego etykietowania i prezentacji win opatrzonych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym, których przedmiotowa nazwa pochodzenia lub przedmiotowe oznaczenie geograficzne spełnia konieczne wymogi.

5.          Aby zapewnić, by podmioty gospodarcze nie ponosiły szkody, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających przepisy przejściowe dotyczące wina, które wprowadzono do obrotu i opatrzono etykietą zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie przed dniem 1 sierpnia 2009 r.

6.          Aby uwzględnić specyficzne uwarunkowania handlu między Unią a niektórymi państwami trzecimi, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających odstępstwa od niniejszej sekcji w odniesieniu do produktów będących przedmiotem wywozu, o ile wymaga tego ustawodawstwo danego państwa trzeciego.

Artykuł 100

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć konieczne środki dotyczące procedur i kryteriów technicznych mających zastosowanie do niniejszej sekcji, w tym środki niezbędne do procedur certyfikacji, zatwierdzania i weryfikacji dotyczących win bez chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

ROZDZIAŁ IIPRZEPISY SZCZEGÓŁOWE DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH SEKTORÓW

▌

Sekcja 1

Cukier

Artykuł 100a

Czas trwania

Z wyjątkiem art. 101 i art. 101-a niniejsza sekcja ma zastosowanie do końca roku gospodarczego 2016/2017.

PODSEKCJA 1

ŚRODKI SZCZEGÓŁOWE

Artykuł 101

Porozumienia sektorowe w sektorze cukru

1.          Warunki zakupu buraków cukrowych i trzciny cukrowej, obejmujące przedsiewne umowy dostawy, są regulowane przez pisemne porozumienia branżowe między – z jednej strony – unijnymi plantatorami buraków cukrowych i trzciny cukrowej lub organizacjami, których są oni członkami i które działają w ich imieniu, a – z drugiej strony – unijnymi przedsiębiorstwami cukrowniczymi lub organizacjami, których są one członkami i które działają w ich imieniu.

2.          Przedsiębiorstwa cukrownicze powiadamiają właściwe organy państwa członkowskiego, w którym produkują cukier, o zawarciu porozumień branżowych, o których mowa w załączniku II część 1a sekcja A pkt 4.

3.  Od dnia 1 października 2017 r. porozumienia branżowe będą dostosowywane do warunków zakupu określonych w załączniku IIIe.

4.          Aby uwzględnić specyficzne cechy sektora cukru oraz jego rozwój w okresie po zakończeniu stosowania kwot produkcyjnych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w sprawie:

a)          aktualizacji warunków, o których mowa w załączniku II część 1a sekcja A;

b)          aktualizacji warunków zakupu dotyczących porozumień branżowych, które to warunki określono w załączniku IIIe;

c)          określenia dalszych zasad ustalania wagi brutto,  tary oraz zawartości cukru w burakach cukrowych dostarczanych przedsiębiorstwu, a także zasad dotyczących wysłodków buraczanych.

5.  Komisja może zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2, przyjmować akty wykonawcze dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w tym w odniesieniu do procedur, powiadomień i pomocy administracyjnej w przypadku porozumień branżowych obejmujących więcej niż jedno państwo członkowskie.

Artykuł 101-a

Sprawozdawczość cenowa na rynku cukru

Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające system informowania o cenach na rynku cukru, w tym ustalenia dotyczące publikacji na temat poziomów cen na tym rynku. Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

System, o którym mowa w akapicie pierwszym, opiera się na informacjach dostarczonych przez przedsiębiorstwa produkujące biały cukier lub przez inne podmioty gospodarcze zajmujące się handlem cukrem. Informacje te uznaje się za poufne.

Komisja zapewnia, by nie były publikowane konkretne ceny ani nazwy poszczególnych podmiotów gospodarczych.

PODSEKCJA II

WYMOGI MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO SEKTORA CUKRU W OKRESIE, O KTÓRYM MOWA W ART. 100a

Artykuł 101a

Umowy dostawy

1.          Zastosowanie ma art. 101 ust. 1. Porozumienia branżowe spełniają warunki zakupu określone w załączniku IIId.

1a.        W umowach dostawy wprowadza się rozróżnienie w zależności od tego, czy ilość cukru, która ma zostać wyprodukowana z buraków cukrowych, będzie:

a)          cukrem kwotowym; czy

b)          cukrem pozakwotowym.

2.          Każde przedsiębiorstwo cukrownicze przekazuje państwu członkowskiemu, w którym produkuje cukier, informacje dotyczące:

a)          ilości buraków, o których mowa w ust. 1a lit. a), na jaką przedsiębiorstwo zawarło przedsiewne umowy dostawy, oraz zawartości cukru, jakiej dotyczą te umowy;

b)  odpowiadającego im szacunkowego uzysku.

Państwa członkowskie mogą zwrócić się o dodatkowe informacje.

3.          Przedsiębiorstwa cukrownicze, które nie podpisały przedsiewnych umów dostawy buraków cukrowych po cenach minimalnych, przewidzianych w art. 101g, w ilości odpowiadającej kwocie cukru posiadanej przez to przedsiębiorstwo skorygowanej w razie konieczności w wyniku zastosowania współczynnika prewencyjnego wycofania, ustalonego zgodnie z art. 101d ust. 2 akapit pierwszy, są zobowiązane zapłacić co najmniej cenę minimalną za buraki kwotowe dla całości buraków cukrowych przetwarzanych przez te przedsiębiorstwa na cukier.

4.          Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez dane państwo członkowskie, porozumienia branżowe mogą przewidywać odstępstwa od ust. 1, 2 i 3.

5.          W przypadku braku porozumień branżowych dane państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki zgodne z niniejszym rozporządzeniem w celu ochrony interesów zainteresowanych stron.

Artykuł 101b

Opłata produkcyjna

1.          Kwoty cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przyznane zgodnie z art. 101h ust. 2 przedsiębiorstwom produkującym cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy podlegają opłacie produkcyjnej.

2.          Środki dotyczące ustalenia wysokości opłaty produkcyjnej od kwotowego cukru i kwotowego syropu inulinowego oraz od izoglukozy kwotowej, o której to opłacie mowa w ust. 1, są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

Artykuł 101c

Refundacja produkcyjna

1.          Dla produktów sektora cukru wymienionych w załączniku I część III lit. b)–e) może zostać przyznana refundacja produkcyjna, jeżeli nadwyżka cukru, cukier importowany, nadwyżka izoglukozy lub nadwyżka syropu inulinowego, potrzebne do wytworzenia produktów, o których mowa w art. 101l ust. 2 lit. b) oraz c), nie są dostępne w cenie odpowiadającej cenom światowym.

2.          Środki dotyczące ustalenia wysokości refundacji produkcyjnej, o której mowa w ust. 1, są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

Artykuł 101d

Wycofanie cukru z rynku

1.          Aby uniknąć spadków cen na rynku wewnętrznym oraz zapobiegać przypadkom nadprodukcji na podstawie przewidywanego bilansu dostaw, a także uwzględniając zobowiązania Unii wynikające z umów międzynarodowych zawartych na mocy Traktatu, Komisja może przyjąć akty wykonawcze zawierające decyzję o wycofaniu z rynku w danym roku gospodarczym kwotowych ilości cukru lub izoglukozy przekraczających próg obliczony zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

2.          Próg wycofania, o którym mowa w ust. 1, ustala się dla każdego przedsiębiorstwa z przyznaną kwotą, mnożąc tę kwotę przez współczynnik. Najpóźniej do dnia 28 lutego poprzedniego roku gospodarczego Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustalające wysokość współczynnika na podstawie przewidywanych tendencji rynkowych.

  Na podstawie uaktualnionych tendencji rynkowych Komisja może do dnia 31 października danego roku gospodarczego przyjąć akty wykonawcze zawierające decyzję o dostosowaniu lub – w przypadku gdy taka decyzja nie zostanie podjęta na podstawie akapitu pierwszego – ustaleniu współczynnika.

3.          Każde przedsiębiorstwo, któremu przyznano kwotę, przechowuje na własny koszt do rozpoczęcia kolejnego roku gospodarczego ilości cukru wyprodukowane w ramach kwoty i przekraczające wielkość progową obliczoną zgodnie z ust. 2. Ilości cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego wycofane w roku gospodarczym uznaje się za pierwsze ilości wyprodukowane w ramach kwoty przyznanej na następny rok gospodarczy.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, po uwzględnieniu przewidywanych tendencji na rynku cukru, Komisja może przyjąć akty wykonawcze zawierające decyzję o uznaniu, w bieżącym lub następnym roku gospodarczym lub w obu tych latach, całości lub części wycofanego cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego za:

a)          nadwyżki cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, które mogą stać się cukrem przemysłowym, izoglukozą przemysłową lub przemysłowym syropem inulinowym; lub

b)          produkcję w ramach kwoty tymczasowej, z której część może zostać zarezerwowana na wywóz, z poszanowaniem zobowiązań Unii wynikających z umów międzynarodowych zawartych na podstawie Traktatu.

4.          Jeżeli podaż cukru w Unii jest niewystarczająca, Komisja może przyjąć akty wykonawcze zawierające decyzję o zezwoleniu na sprzedaż pewnej ilości wycofanego cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego na rynku Unii przed końcem okresu wycofania.

5.          W przypadku gdy wycofany cukier jest uznawany za pierwszy cukier wyprodukowany w kolejnym roku gospodarczym, plantatorom buraków płaci się cenę minimalną dla tego roku gospodarczego.

Jeżeli wycofany cukier zostaje wykorzystany jako cukier przemysłowy lub jest wywożony zgodnie z ust. 3 lit. a) i b) niniejszego artykułu, wymogi określone w art. 101g dotyczące ceny minimalnej nie mają zastosowania.

W przypadku, gdy wycofany cukier zostaje sprzedany na rynku Unii przed zakończeniem okresu wycofania zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, plantatorom buraków cukrowych płaci się cenę minimalną dla bieżącego roku gospodarczego.

6.          Akty wykonawcze przewidziane na mocy niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 101da

Tymczasowy mechanizm zarządzania rynkiem

1.          W okresie, o którym mowa w art. 100a, Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmować środki konieczne do zapewnienia wystarczających dostaw cukru na rynek unijny. Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

             Środki te mogą również dostosowywać – dla koniecznych ilości dostaw i przez niezbędny okres – poziom należności celnych przywozowych od przywozu cukru surowego.

2.          Komisja w drodze aktów wykonawczych ustala właściwą ilość cukru pozakwotowego oraz importowanego cukru surowego, które mogą zostać wprowadzone na rynek unijny. Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 101e

Przekazane uprawnienia

Aby uwzględnić specyficzne uwarunkowania sektora cukru i aby zapewnić należyte uwzględnienie interesów wszystkich stron, wziąwszy pod uwagę potrzebę zapobieżenia jakimkolwiek zakłóceniom na rynku, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)          umów dostawy i warunków zakupu, o których mowa w art. 101a ust. 1;

a1)        aktualizacji warunków zakupu dotyczących porozumień branżowych określonych w załączniku IIId;

b)          kryteriów, jakie mają być stosowane przez przedsiębiorstwa cukrownicze przy podziale między sprzedawców buraków ilości buraków objętych przedsiewnymi umowami dostawy, o których mowa w art. 101 ust. 2b.

Artykuł 101ea

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmować środki konieczne do zastosowania niniejszej podsekcji w odniesieniu do procedur, treści i kryteriów technicznych.

Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

PODSEKCJA IIa

SYSTEM OGRANICZANIA PRODUKCJI

Artykuł 101f

Kwoty w sektorze cukru

1.          System kwot ma zastosowanie do cukru, izoglukozy i syropu inulinowego.

2.          W odniesieniu do systemu kwot, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli dany producent przekroczy przyznaną mu kwotę i nie wykorzysta nadwyżek, o których mowa w art. 101k, wnosi on opłatę za przekroczenie kwoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 101k–101n.

Artykuł 101g

Cena minimalna buraków

Cenę minimalną buraków kwotowych ustala Rada zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

Artykuł 101h

Przydział kwot

1.          Kwoty dotyczące produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego na szczeblu krajowym lub regionalnym są ustalone w załączniku IIIbi.

2.  Państwa członkowskie przydzielają kwotę każdemu przedsiębiorstwu produkującemu cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy mającemu siedzibę na ich terytorium oraz zatwierdzonemu zgodnie z art. 101i.

W przypadku każdego przedsiębiorstwa przydzielona kwota jest równa kwocie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, którą przydzielono przedsiębiorstwu na rok gospodarczy 2010/2011.

3.          W przypadku przydziału kwoty przedsiębiorstwu cukrowniczemu posiadającemu więcej niż jeden zakład produkcyjny, państwa członkowskie przyjmują środki, które uważają za konieczne do właściwego uwzględnienia interesów plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej.

Artykuł 101i

Zatwierdzone przedsiębiorstwa

1.          Na wniosek przedsiębiorstwa produkującego cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy lub przedsiębiorstwa przetwarzającego te produkty na jeden z produktów wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 101l ust. 2, państwa członkowskie zatwierdzają takie przedsiębiorstwa, pod warunkiem że:

a)          przedsiębiorstwo wykaże zdolność prowadzenia produkcji na skalę przemysłową;

b)  przedsiębiorstwo zgadza się przedstawiać wszelkie wymagane informacje i wyraża zgodę na poddanie się kontrolom związanym z niniejszym rozporządzeniem;

c)          zatwierdzenia danego przedsiębiorstwa nie zawieszono ani nie wycofano.

2.          Zatwierdzone przedsiębiorstwa przedstawiają państwu członkowskiemu, na którego terytorium ma miejsce zbiór buraków bądź trzciny cukrowej lub rafinacja, następujące informacje:

a)          ilość buraków lub trzciny cukrowej, na jaką zawarto umowę dostawy, oraz odpowiadający im szacunkowy plon buraków lub trzciny cukrowej oraz uzysk cukru z hektara;

b)          dane dotyczące tymczasowych i rzeczywistych dostaw buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cukru surowego oraz produkcji cukru, a także bilansu zapasów cukru;

c)          ilość sprzedanego cukru białego oraz jego ceny i warunki sprzedaży.

Artykuł 101j

Ponowny przydział kwoty krajowej i zmniejszenie kwot

1.          Państwo członkowskie może zmniejszyć kwotę cukru lub izoglukozy przydzieloną przedsiębiorstwu mającemu siedzibę na jego terytorium najwyżej o 10 %. W takich przypadkach państwa członkowskie stosują obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria.

2.          Państwa członkowskie mogą przenosić kwoty między przedsiębiorstwami na warunkach określonych w załączniku IIIc oraz przy uwzględnieniu interesów każdej z zainteresowanych stron, a w szczególności plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej.

3.          Dane państwo członkowskie przydziela część kwoty uwolnioną na mocy ust. 1 i 2 jednemu przedsiębiorstwu lub większej liczbie przedsiębiorstw mających siedzibę na jego terytorium, bez względu na to, czy wcześniej została im przydzielona kwota.

Artykuł 101k

Produkcja pozakwotowa

1.          Cukier, izoglukoza lub syrop inulinowy wyprodukowane w roku gospodarczym w ilościach przekraczających kwotę, o której mowa w art. 101h, mogą być:

a)  wykorzystane do przetworzenia pewnych produktów, o których mowa w art. 101l;

b)          przeniesione do kwoty produkcyjnej następnego roku gospodarczego na podstawie art. 101m;

c)          wykorzystane w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych na podstawie rozdziału III rozporządzenia (UE) nr 228/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady;

       Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 z dnia 13 marca 2013 r. ustanawiające szczególne środki w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 (Dz.U. L 78 z 20.3.2013, s.23).

d)          wywiezione w ramach limitu ilościowego ustalonego przez Komisję – w drodze aktów wykonawczych – przy poszanowaniu zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych zawartych na mocy Traktatu; lub

e)          wprowadzone na rynek międzynarodowy zgodnie z mechanizmem określonym w art. 101da do celów dostosowania podaży do popytu na podstawie prognozy bilansu dostaw.

Środki, o których mowa w lit. e) niniejszego artykułu są wdrażane przed uruchomieniem jakichkolwiek środków zapobiegania zakłóceniom na rynku, o których mowa w art. 154 ust. 1.

Pozostałe ilości podlegają opłacie za przekroczenie kwot, o której mowa w art. 101n.

2.  Akty wykonawcze przewidziane na mocy niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 101l

Cukier przemysłowy

1.          Cukier przemysłowy, izoglukoza przemysłowa lub przemysłowy syrop inulinowy są zastrzeżone do produkcji jednego z produktów, o których mowa w ust. 2, w przypadku gdy:

a)          są objęte umową dostawy zawartą przed końcem roku gospodarczego między producentem i użytkownikiem, którzy zostali zatwierdzeni na podstawie art. 101i; oraz

b)          zostały dostarczone użytkownikowi najpóźniej w dniu 30 listopada następnego roku gospodarczego.

2.          W celu uwzględnienia postępu technicznego, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających wykaz produktów, do produkcji których można stosować cukier przemysłowy, izoglukozę przemysłową lub przemysłowy syrop inulinowy.

Wykaz ten obejmuje w szczególności:

a)          bioetanol, alkohol, rum, żywe kultury drożdży i określone ilości syropów do smarowania i syropów przetwarzanych na „Rinse appelstroop”;

b)  niektóre produkty przemysłowe niezawierające cukru, lecz do których przetworzenia używa się cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego;

c)          niektóre produkty chemiczne lub farmaceutyczne zawierające cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy.

Artykuł 101m

Przenoszenie nadwyżek cukru

1.          Każde przedsiębiorstwo może podjąć decyzję o przeniesieniu całości lub części nadwyżki produkcji wykraczającej poza przyznaną mu kwotę cukru, kwotę izoglukozy lub kwotę syropu inulinowego, tak aby nadwyżka ta była traktowana jako część produkcji z następnego roku gospodarczego. Nie naruszając ust. 3, decyzja taka jest nieodwołalna.

2.          W przypadku podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo:

a)          powiadamia dane państwo członkowskie przed terminem, który ustala to państwo członkowskie:

(i)          pomiędzy dniem 1 lutego a dniem 31 sierpnia danego roku gospodarczego – o przenoszonych ilościach cukru trzcinowego;

(ii)        pomiędzy dniem 1 lutego a dniem 31 sierpnia danego roku gospodarczego – o innych przenoszonych ilościach cukru lub syropu inulinowego;

b)          zobowiązuje się do przechowywania tych ilości na własny koszt do końca bieżącego roku gospodarczego.

3.  Jeżeli ostateczna produkcja przedsiębiorstwa w danym roku gospodarczym była niższa niż produkcja szacowana w momencie podejmowania decyzji na podstawie ust. 1, przeniesioną ilość można skorygować z mocą wsteczną najpóźniej do dnia 31 października następnego roku gospodarczego.

4.          Przeniesione ilości uznaje się za pierwsze ilości wyprodukowane w ramach kwoty w kolejnym roku gospodarczym.

5.          Cukier przechowywany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu w danym roku gospodarczym nie może podlegać innym środkom w zakresie przechowywania określonym w art. 16 lub 101d.

Artykuł 101n

Opłata za przekroczenie kwoty krajowej

1.          Opłatę za przekroczenie kwoty krajowej nalicza się w stosunku do ilości:

a)  nadwyżek cukru, nadwyżek izoglukozy i nadwyżek syropu inulinowego wyprodukowanych w dowolnym roku gospodarczym, z wyjątkiem ilości przeniesionych do produkcji kwotowej w następnym roku gospodarczym i przechowywanych na podstawie art. 101m lub ilości, o których mowa w art. 101k ust. 1 lit. c), d) i e);

b)          cukru przemysłowego, izoglukozy przemysłowej lub przemysłowego syropu inulinowego, w odniesieniu do których w terminie ustalanym przez Komisję – w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2 – nie dostarczono dowodu, że zostały przetworzone na jeden z produktów, o których mowa w art. 101l ust. 2;

c)          cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wycofanych z rynku zgodnie z art. 101m, w odniesieniu do których nie wypełniono zobowiązań określonych w art. 101d ust. 3.

2.          Środki dotyczące ustalenia wysokości opłat za przekroczenie kwoty, o których mowa w ust. 1, są przyjmowane przez Radę zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

Artykuł 101o

Przekazane uprawnienia

1.          Aby zapewnić, by przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 101i, wywiązywały się ze swoich zobowiązań, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających przepisy dotyczące zatwierdzania i cofania zatwierdzenia tych przedsiębiorstw oraz kryteria nakładania kar administracyjnych.

2.  Aby uwzględnić specyficzne uwarunkowania sektora cukru i należycie uwzględnić interesy wszystkich stron, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających warunki funkcjonowania systemu kwot oraz określających warunki regulujące sprzedaż do regionów najbardziej oddalonych.

3.          Aby zapewnić, by plantatorzy buraków cukrowych byli włączani w podejmowanie decyzji w sprawie przeniesienia pewnych ilości produkcji, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających przepisy dotyczące przeniesień cukru.

Artykuł 101p

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

W odniesieniu do przedsiębiorstw, o których mowa w art. 101i, Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:

a)  składania przez przedsiębiorstwa wniosków o zatwierdzenie, rejestrów, które zatwierdzone przedsiębiorstwa mają prowadzić, oraz informacji, które zatwierdzone przedsiębiorstwa mają przekazywać;

b)          systemu kontroli, które państwa członkowskie mają przeprowadzać w zatwierdzonych przedsiębiorstwach;

c)          przekazywania informacji przez państwa członkowskie Komisji i zatwierdzonym przedsiębiorstwom;

d)          dostarczania przedsiębiorstwom surowców, w tym umów dostawy i potwierdzenia dostaw;

e)          równoważności odnośnie do cukru, o którym mowa w art. 101k ust. 1 lit. a);

f)           szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych;

g)          wywozu, o którym mowa w art. 101k ust. 1 lit d);

h)          współpracy państw członkowskich mającej na celu zapewnienie skutecznych kontroli;

i)           zmiany terminów ustanowionych w art. 101m;

j)  ustalania ilości nadwyżek, przekazywania informacji i wnoszenia opłaty za przekroczenie kwoty krajowej, o której mowa w art. 101n;

k)          przyjęcia wykazu rafinerii przemysłowych, zgodnie z załącznikiem II część Ia sekcja B pkt 6.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Sekcja 2Wino

Artykuł 102

Rejestr winnic i wykaz

1.          Państwa członkowskie prowadzą rejestr winnic, który zawiera aktualne informacje na temat potencjału produkcyjnego. Po dniu 1 stycznia 2016 r. obowiązkiem tym będą objęte tylko te państwa członkowskie, które stosują system zezwoleń na nasadzenia winorośli lub krajowy program wsparcia.

2.          Do dnia 31 grudnia 2015 r. państwa członkowskie, w których całkowity obszar uprawy winorośli odmian zaklasyfikowanych zgodnie z art. 63 ust. 2 wynosi mniej niż 500 hektarów, nie podlegają obowiązkowi ustanowionemu w ust. 1 niniejszego artykułu.

3.  Państwa członkowskie▌, które uwzględniły restrukturyzację i przekształcenie winnic w swoich programach wsparcia zgodnie z art. 44▌, do dnia 1 marca każdego roku przedstawiają Komisji – na podstawie rejestru winnic – aktualny wykaz swojego potencjału produkcyjnego. Od dnia 1 stycznia 2016 r. szczegółowe ustalenia dotyczące informowania Komisji o obszarach uprawy winorośli będą określone w drodze aktu wykonawczego przyjętego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

4.          Aby ułatwić monitorowanie i sprawdzanie przez państwa członkowskie potencjału produkcyjnego, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych obejmujących przepisy dotyczące▌treści rejestru winnic oraz zwolnień.

▌

Artykuł 102a

Właściwe organy krajowe w sektorze wina

1.          Nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących określania właściwych organów krajowych, państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden organ, który jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z przepisami Unii odnoszącymi się do sektora wina. W szczególności państwa członkowskie wyznaczają laboratoria upoważnione do prowadzenia oficjalnych analiz w sektorze wina. Wyznaczone laboratoria spełniają kryteria ogólne dotyczące funkcjonowania laboratoriów badawczych, ustanowione w normie ISO/IEC 17025.

2.          Państwa członkowskie przekazują do wiadomości Komisji nazwy i adresy organów i laboratoriów, o których mowa w ust. 1. Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej i regularnie je aktualizuje.

Artykuł 103

Dokumenty towarzyszące i rejestr

1.          Produkty sektora wina są wprowadzane do obrotu w Unii wraz z oficjalnie zatwierdzonym dokumentem towarzyszącym.

2.  Osoby fizyczne, osoby prawne lub grupy osób, w których posiadaniu znajdują się produkty objęte sektorem wina w związku z wykonywanym przez nie zawodem, w szczególności producenci, podmioty zajmujące się butelkowaniem, podmioty zajmujące się przetwarzaniem produktów, a także handlowcy, są zobowiązane do prowadzenia rejestrów przychodu i rozchodu tych produktów.

3.          Aby ułatwić przewóz produktów sektora wina i jego weryfikację przez państwa członkowskie, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących:

a)          przepisów dotyczących dokumentu towarzyszącego oraz jego stosowania;

b)          warunków, na jakich dokument towarzyszący należy traktować jako potwierdzający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne;

c)          obowiązku prowadzenia rejestru i jego stosowania;

d)          określenia, kto ma prowadzić rejestr, i określenia odstępstw od obowiązku prowadzenia rejestru;

e)          działań, które należy uwzględniać w rejestrze.

4.  Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć:

a)          przepisy dotyczące zawartości rejestru, produktów, które należy w nim uwzględniać, terminów wpisów do rejestru oraz zamykania rejestrów;

b)          środki nakładające na państwa członkowskie obowiązek ustalenia maksymalnego dopuszczalnego odsetka ubytków;

c)          przepisy ogólne i przejściowe dotyczące prowadzenia rejestrów;

d)          przepisy określające, jak długo należy przechowywać dokumenty towarzyszące i rejestry.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 3

MLEKO I PRZETWORY MLECZNE

Artykuł 104

Stosunki umowne w sektorze mleka i przetworów mlecznych

1.          Jeśli państwo członkowskie postanowi, że na jego terytorium każda dostawa mleka surowego przez rolnika do przetwórcy mleka surowego musi być przedmiotem pisemnej umowy między stronami, lub postanowi, że pierwsi skupujący muszą złożyć pisemną ofertę zawarcia umowy o dostawę mleka surowego przez rolników, taka umowa lub taka oferta musi spełniać warunki określone w ust. 2.

Jeżeli państwo członkowskie postanowi, że dostawy mleka surowego przez rolnika do przetwórcy mleka surowego muszą być przedmiotem pisemnej umowy między stronami, musi ono również postanowić, który etap lub etapy dostawy są objęte taką umową, jeżeli dostawa mleka surowego jest dokonywana za pośrednictwem jednego lub większej liczby nabywców. Do celów niniejszego artykułu „nabywca” oznacza przedsiębiorstwo, które przewozi surowe mleko od rolnika lub innego nabywcy do przetwórcy mleka surowego lub innego nabywcy, a w każdym takim przypadku ma miejsce przeniesienie prawa własności do mleka surowego.

2.          Umowa lub oferta umowy:

a)          jest sporządzana przed dostawą;

b)          jest sporządzana w formie pisemnej, oraz

c)          zawiera w szczególności następujące elementy:

(i)          cenę do zapłaty za dostawę, która:

–           jest niezmienna i określona w umowie; lub

–           jest obliczana poprzez połączenie różnych czynników▌określonych w umowie, które mogą obejmować wskaźniki rynku odzwierciedlające zmianę warunków na rynku, dostarczoną ilość oraz jakość lub skład dostarczonego mleka surowego;

(ii)  ilość mleka surowego, którą można dostarczyć lub która musi zostać dostarczona, wraz z terminem takich dostaw; ▌

(iii)         okres obowiązywania umowy, który może być ograniczony lub nieograniczony, z klauzulami o rozwiązaniu umowy;

(iv)        szczegóły dotyczące terminów i procedur płatności;

(v)         ustalenia dotyczące odbioru lub dostawy mleka surowego; oraz

(vi)        przepisy mające zastosowanie w przypadku zaistnienia siły wyższej.

3.          W drodze odstępstwa od ust. 1 umowa lub oferta umowy nie jest wymagana, gdy mleko surowe jest dostarczane przez rolnika do ▌spółdzielni, której rolnik jest członkiem, jeżeli statut tej spółdzielni lub zasady i decyzje w nim zawarte lub z niego wynikające zawierają przepisy o podobnych skutkach do przepisów określonych w ust. 2 lit. a), b) i c).

4.  Wszystkie elementy umów na dostawę mleka surowego zawieranych przez rolników, nabywców mleka surowego lub przetwórców mleka surowego, w tym elementy określone w ust. 2▌ lit. c), są swobodnie negocjowane między stronami.

Niezależnie od przepisów akapitu pierwszego zastosowanie ma jeden z poniższych podpunktów lub obydwa te podpunkty:

(i)          jeśli zgodnie z ust. 1 państwo członkowskie postanowi wprowadzić obowiązek zawierania pisemnej umowy na dostawy mleka surowego, może ono określić minimalny okres obowiązywania, który ma zastosowanie wyłącznie do umów pisemnych między rolnikiem i pierwszym podmiotem skupującym mleko surowe. Taki minimalny okres obowiązywania umowy wynosi co najmniej sześć miesięcy i nie może on zakłócać właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

(ii)        jeżeli państwo członkowskie postanowi, że pierwszy podmiot skupujący mleko surowe musi złożyć pisemną ofertę umowy rolnikowi zgodnie z ust. 1, może postanowić, że oferta musi obejmować minimalny okres obowiązywania umowy określony w tym celu przez prawo krajowe. Taki minimalny czas obowiązywania wynosi co najmniej sześć miesięcy i nie zakłóca właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Przepisy akapitu drugiego nie naruszają prawa rolnika do sprzeciwienia się stosowaniu takiego minimalnego okresu obowiązywania, pod warunkiem iż złoży taki sprzeciw na piśmie. W takim przypadku strony mają swobodę negocjacji wszystkich elementów umowy, w tym elementów wymienionych w ust. 2 lit. c).

5.          Państwa członkowskie korzystające z możliwości, o których mowa w niniejszym artykule, powiadamiają Komisję o sposobie ich stosowania.

6.          Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające środki niezbędne do jednolitego stosowania ust. 2 lit. a) i b) oraz ust. 3 niniejszego artykułu oraz środków dotyczących powiadomień wysyłanych przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 105

Negocjacje umowne w sektorze mleka i przetworów mlecznych

1.          Organizacja producentów w sektorze mleka i przetworów mlecznych, która została uznana na mocy art. 106 ust. 2, może w imieniu swoich członków będących rolnikami – w odniesieniu do części lub całości ich wspólnej produkcji – negocjować umowy dostawy przez rolnika mleka surowego do przetwórcy mleka surowego lub nabywcy w rozumieniu art. 104 ust. 1 akapit drugi▌.

2.          Negocjacje mogą być prowadzone przez organizację producentów:

a)          bez względu na to, czy ma miejsce przeniesienie prawa własności do mleka surowego przez rolników na organizację producentów;

b)          bez względu na to, czy negocjowana cena jest taka sama w odniesieniu do wspólnej produkcji niektórych lub wszystkich rolników należących do organizacji;

c)          pod warunkiem że w odniesieniu do danej organizacji producentów▌:

(i)          ilość mleka surowego objęta takimi negocjacjami nie przekracza 3,5 % całkowitej produkcji unijnej, oraz

(ii)  ilość mleka surowego objęta takimi negocjacjami produkowana w danym państwie członkowskim nie przekracza 33 % całkowitej produkcji krajowej tego państwa członkowskiego; oraz

(iii)         ilość mleka surowego objęta takimi negocjacjami dostarczana w danym państwie członkowskim nie przekracza 33 % całkowitej ▌produkcji krajowej tego państwa członkowskiego▌;

d)          pod warunkiem że zainteresowani rolnicy nie są członkami żadnej innej organizacji producentów, która również negocjuje takie umowy w ich imieniu; państwa członkowskie mogą jednak odstąpić od tego warunku w należycie uzasadnionych przypadkach, gdy rolnicy posiadają dwie różne jednostki produkcyjne znajdujące się na różnych obszarach geograficznych;

e)          pod warunkiem że mleko surowe nie podlega obowiązkowi dostaw wynikającemu z członkostwa rolnika w spółdzielni zgodnie z warunkami określonymi w statucie spółdzielni lub przepisach i decyzjach w nim zawartych lub z niego wynikających; oraz

f)  pod warunkiem że organizacja producentów powiadomi właściwe organy państwa członkowskiego lub państw członkowskich, w których działa, o ilości mleka surowego objętej takimi negocjacjami.

3.          Nie naruszając warunków określonych w ust. 2 lit. c) ppkt (ii) oraz (iii), organizacja producentów może prowadzić negocjacje zgodnie z ust. 1, pod warunkiem że w przypadku tej organizacji producentów ilość mleka surowego objęta negocjacjami, która jest produkowana lub dostarczana w państwie członkowskim o całkowitej rocznej produkcji mleka surowego poniżej 500 000 ton, nie przekracza 45 % całkowitej produkcji krajowej tego państwa członkowskiego.

4.          Do celów niniejszego artykułu odniesienia do organizacji producentów obejmują ▌również zrzeszenia takich organizacji producentów.

5.          W celu zastosowania ust. 2 lit. c) i ust. 3 Komisja publikuje – w sposób, który uzna za stosowny – wielkość produkcji mleka surowego w Unii i państwach członkowskich przy wykorzystaniu najbardziej aktualnych dostępnych informacji.

6.  W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2▌ lit. c) i ust. 3, nawet jeżeli określone tam wartości graniczne nie zostały przekroczone, organ ds. konkurencji, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, może w indywidualnym przypadku podjąć decyzję o ponownym rozpoczęciu danych negocjacji przez daną organizację producentów lub niedopuszczeniu do ich prowadzenia, jeżeli uzna on, że jest to niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu konkurencji lub aby uniknąć na podległym mu obszarze poważnych szkód po stronie przetwórców mleka surowego będących MŚP.

             W odniesieniu do negocjacji obejmujących więcej niż jedno państwo członkowskie decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, podejmuje Komisja bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3. W pozostałych przypadkach przedmiotową decyzję podejmuje krajowy organ właściwy ds. konkurencji państwa członkowskiego, którego▌dotyczą negocjacje.

             Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, nie wchodzą w życie wcześniej niż w dniu poinformowania o nich zainteresowanych podmiotów.

7.  ▌Do celów niniejszego artykułu:

a)          „krajowy organ ds. konkurencji” oznacza organ, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003

         Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 101 i 102 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1).

b)          „MŚP” oznacza mikroprzedsiębiorstwo oraz małe lub średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE

         Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, ( Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

8.          Państwa członkowskie, w których odbywają się negocjacje zgodnie z niniejszym artykułem, powiadamiają Komisję o zastosowaniu ust. 2 lit. f) i ust. 6.

Artykuł 105a

Regulacja podaży sera o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym

1.          Na wniosek organizacji producentów uznanej na mocy art. 106 ust. 2, organizacji międzybranżowej uznanej na mocy art. 108 ust. 2 lub grupy podmiotów, o której mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, państwa członkowskie mogą ustalić, na czas określony, wiążące przepisy regulujące podaż sera objętego chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia (WE) nr 510/2006.

2.  Przepisy, o których mowa w ust. 1, są zgodne z warunkami określonymi w ust. 4 i są one uzależnione od uprzedniego zawarcia porozumienia między stronami na danym obszarze geograficznym, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Takie porozumienie jest zawierane przez co najmniej dwie trzecie producentów mleka lub ich przedstawicieli produkujących co najmniej dwie trzecie mleka surowego wykorzystywanego do produkcji sera, o którym mowa w ust. 1, oraz, w odpowiednich przypadkach, przez co najmniej dwie trzecie producentów wspomnianego sera, których wielkość produkcji odpowiada co najmniej dwóm trzecim produkcji tego sera na obszarze geograficznym, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 510/2006.

3.          Do celów ust. 1, w odniesieniu do sera objętego chronionym oznaczeniem geograficznym, obszar geograficzny pochodzenia mleka surowego wymieniony w specyfikacji produktu danego sera pokrywa się z obszarem geograficznym, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 510/2006, dotyczącym tegoż sera.

4.  Przepisy, o których mowa w ust. 1:

a)          dotyczą jedynie zarządzania dostawami danego produktu i mają na celu dostosowanie podaży danego sera do popytu;

b)          dotyczą tylko danego produktu;

c)          mogą być wiążące przez nie dłużej niż trzy lata, a ich obowiązywanie może zostać przedłużone po tym okresie w następstwie złożenia nowego wniosku, o którym mowa w ust. 1;

d)          nie mogą powodować uszczerbku dla handlu produktami innymi niż te, których dotyczą przepisy, o których mowa w ust. 1;

e)          nie odnoszą się do transakcji przeprowadzonych po pierwszym wprowadzeniu danego sera do obrotu;

f)           nie mogą umożliwiać ustalania cen, w tym również w przypadku gdy ceny są ustalane w charakterze wytycznych lub zalecenia;

g)          nie mogą uniemożliwiać dostępu do znacznej ilości danego produktu, która normalnie byłaby dostępna;

h)  nie mogą prowadzić do dyskryminacji, tworzyć barier dla nowych uczestników rynku ani wywierać negatywnego wpływu na drobnych producentów;

i)           przyczyniają się do podtrzymania jakości lub rozwoju danego produktu;

j)           pozostają bez uszczerbku dla art. 105.

5.          Przepisy, o których mowa w ust. 1, są publikowane w organie promulgacyjnym danego państwa członkowskiego.

6.          Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole w celu zapewnienia spełnienia warunków określonych w ust. 4, a w przypadku stwierdzenia przez właściwe organy krajowe, że warunki te nie są spełniane, uchylają przepisy, o których mowa w ust. 1.

7.          Państwa członkowskie powiadamiają niezwłocznie Komisję o przyjętych przepisach, o których mowa w ust. 1. Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie o każdym powiadomieniu o takich przepisach.

8.  Komisja może, w dowolnym czasie, przyjmować akty wykonawcze nakładające na państwo członkowskie obowiązek uchylenia przepisów określonych przez to państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 w przypadku stwierdzenia przez Komisję, że przepisy te nie są zgodne z warunkami określonymi w ust. 4, uniemożliwiają lub zakłócają konkurencję na znacznym obszarze rynku wewnętrznego lub zagrażają wolnemu handlowi lub osiągnięciu celów art. 39 TFUE. Akty wykonawcze przyjmuje się bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3.

Artykuł 105b

Obowiązkowe deklaracje w sektorze mleka i przetworów mlecznych

Od dnia 1 kwietnia 2015 r. pierwsze podmioty skupujące mleko surowe deklarują właściwemu organowi krajowemu ilość mleka surowego, którą im dostarczono każdego miesiąca.

Do celów niniejszego artykułu i art. 104 „pierwszy podmiot skupujący” oznacza przedsiębiorstwo lub grupę, która skupuje mleko od producentów, w celu:

a)          odbioru, pakowania, przechowywania, chłodzenia lub przetwarzania, w tym także na podstawie umowy;

b)  sprzedania go co najmniej jednemu przedsiębiorstwu poddającemu mleko lub przetwory mleczne obróbce lub przetwarzaniu.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilości mleka surowego, o której mowa w akapicie pierwszym.

Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające przepisy dotyczące treści, formatu i terminów takich deklaracji oraz środków dotyczących powiadomień wysyłanych przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

ROZDZIAŁ III

ORGANIZACJE I ZRZESZENIA PRODUCENTÓW, ORGANIZACJE MIĘDZYBRANŻOWE, ORGANIZACJE PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH

SEKCJA 1

DEFINICJA I UZNAWANIE

Artykuł 106

Organizacje producentów

1.          Państwa członkowskie mogą ▌w odpowiedzi na złożony wniosek uznać organizacje producentów, które:

a)          są tworzone i kontrolowane zgodnie z art. 106a ust. 2 lit. c) przez producentów z konkretnego sektora ▌wymienionego w art. 1 ust. 2;

b)  powstały z inicjatywy producentów;

c)          dążą do określonego celu, który może obejmować co najmniej jeden spośród następujących celów:

(i)          zapewnienie planowania i dostosowywania produkcji do popytu, w szczególności w odniesieniu do jakości i ilości;

(ii)        koncentracja dostaw i umieszczanie na rynku produktów wytwarzanych przez ich członków, w tym sprzedaż bezpośrednia;

(iii)       optymalizacja kosztów produkcji i rekompensata za koszty inwestycji służących utrzymywaniu standardów dotyczących ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt oraz stabilizowanie cen producentów;

(iv)        prowadzenie badań i opracowywanie inicjatyw dotyczących zrównoważonych metod produkcji, innowacyjnych praktyk, konkurencyjności gospodarczej i rozwoju sytuacji rynkowej;

(v)  promowanie i udzielanie pomocy technicznej w zakresie stosowania przyjaznych dla środowiska metod uprawy i technik produkcji oraz odpowiedzialnych praktyk i technik w odniesieniu do dobrostanu zwierząt;

(va)       promowanie i udzielanie pomocy technicznej w zakresie stosowania standardów produkcji, poprawa jakości produktów i rozwijanie produktów o chronionej nazwie pochodzenia, chronionym oznaczeniu geograficznym lub objętych krajowym znakiem jakości;

(vi)        zarządzanie produktami ubocznymi i odpadami, zwłaszcza w celu ochrony jakości wody, gleby i krajobrazu oraz zachowania lub zachęcania do zachowania różnorodności biologicznej;

(vii)       przyczynianie się do zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych oraz do łagodzenia zmiany klimatu;

(viia)     opracowywanie inicjatyw w obszarze promocji i wprowadzania do obrotu;

(viib) zarządzanie funduszami wspólnego inwestowania, o których mowa w części poświęconej programom operacyjnym w sektorze owoców i warzyw, określonych w art. 31 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 37 rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie o EFRROW];

(viic) udzielanie niezbędnej pomocy technicznej w celu korzystania z rynków terminowych i systemów ubezpieczeń.

▌1a.  Organizacja producentów uznana na mocy niniejszego artykułu może nadal być uznawana, jeżeli zajmuje się wprowadzaniem do obrotu produktów objętych kodem CN ex 2208 innych niż te, o których mowa w załączniku I do Traktatu, o ile udział takich produktów nie przekracza 49 % całkowitej wartości produkcji wprowadzanej do obrotu przez tę organizację producentów oraz o ile takie produkty nie są objęte pomocą unijną. W odniesieniu do organizacji producentów z sektora owoców i warzyw produkty te nie są wliczane do obliczania wartości produkcji wprowadzanej do obrotu do celów art. 32 ust. 2.

2.          W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie uznają organizacje producentów utworzone przez producentów w sektorze mleka i przetworów mlecznych, które:

a)          powstały z inicjatywy producentów;

b)          dążą do określonego celu, który może obejmować jeden lub więcej spośród następujących celów:

(i)          zapewnienie planowania i dostosowywania produkcji do popytu, w szczególności w odniesieniu do jakości i ilości;

(ii)        koncentracja dostaw i umieszczanie na rynku produktów wytwarzanych przez ich członków;

(iii)       optymalizacja kosztów produkcji i stabilizowanie cen producentów.▌

Artykuł 106a

Statut organizacji producentów

1.          W statucie organizacji producentów wymaga się od producentów będących jej członkami w szczególności:

a)          stosowania przepisów przyjętych przez organizację producentów dotyczących sprawozdawczości produkcyjnej, produkcji, wprowadzania do obrotu i ochrony środowiska;

b)          przynależności, z tytułu wytwarzania określonego produktu w danym gospodarstwie, do jednej tylko organizacji producentów, nie naruszając ewentualnego odstępstwa ustanowionego przez państwo członkowskie w należycie uzasadnionych przypadkach, gdy producenci będący członkami posiadają dwie różne jednostki produkcyjne znajdujące się na różnych obszarach geograficznych;

c)          dostarczania informacji wymaganych przez organizację producentów do celów statystycznych.

2.          W statucie organizacji producentów przewiduje się ponadto:

a)          procedury związane z określaniem, przyjmowaniem i zmienianiem przepisów, o których mowa w ust. 1;

b)          zobowiązanie członków do wpłacania składek potrzebnych do finansowania organizacji producentów;

c)  przepisy umożliwiające producentom będącym członkami demokratyczną kontrolę swojej organizacji i jej decyzji;

d)          sankcje za naruszenie zobowiązań określonych w statucie, w szczególności za nieuiszczenie składek lub naruszenie zasad ustalonych przez organizację producentów;

e)          zasady przyjmowania nowych członków, w szczególności minimalny okres członkostwa, który nie może wynosić mniej niż rok;

f)           zasady prowadzenia rachunkowości i opracowywania budżetu niezbędne dla funkcjonowania organizacji.

3.          Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do organizacji producentów w sektorze mleka i przetworów mlecznych.

Artykuł 106b

Uznawanie organizacji producentów

1.          Państwa członkowskie uznają jako organizacje producentów wszelkie podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych, które wystąpiły o takie uznanie, pod warunkiem że:

a)          spełniają one wymogi określone w art. 106 ust. 1 lit. a), b) i c);

b)          mają minimalną liczbę członków lub wytwarzają minimalną ilość – określaną przez dane państwo członkowskie – zbywalnej produkcji w sektorze, w którym działają;

c)          przedstawią wystarczający dowód na to, że są w stanie właściwie wykonywać swoją działalność zarówno pod względem ram czasowych, jak i efektywności, udostępniania członkom pomocy w formie zasobów ludzkich, materialnych i technicznych oraz, w stosownych przypadkach, koncentracji dostaw;

d)          ich statut jest zgodny z lit. a), b) i c) niniejszego ustępu.

2.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, że organizacje producentów, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 1 stycznia 2014 r. i które spełniają warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu, są uznawane za organizacje producentów zgodnie z art. 106.

3.          Organizacje producentów, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 1 stycznia 2014 r., lecz które nie spełniają warunków określonych w ust. 1, mogą kontynuować działalność na mocy prawa krajowego do dnia 1 stycznia 2015 r.

4.          Państwa członkowskie:

a)          w okresie czterech miesięcy od złożenia przez organizację producentów wniosku i wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających, podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji producentów; wniosek ten składany jest w państwie członkowskim, w którym organizacja ma siedzibę;

b)          przeprowadzają w ustalonych przez siebie odstępach czasu kontrole, aby sprawdzić, czy uznane organizacje producentów stosują się do przepisów niniejszego rozdziału;

c)  w przypadku niestosowania się do postanowień niniejszego rozdziału lub nieprawidłowości we wdrażaniu środków przewidzianych w niniejszym rozdziale nakładają na te organizacje i zrzeszenia określone przez siebie stosowne sankcje i w razie konieczności podejmują decyzję o cofnięciu uznania;

d)          powiadamiają Komisję raz w roku i nie później niż do dnia 31 marca o każdej decyzji o uznaniu, odmowie lub cofnięciu uznania podjętej w poprzednim roku kalendarzowym.

Artykuł 106c

Outsourcing

Państwa członkowskie mogą zezwolić uznanej organizacji producentów lub uznanemu zrzeszeniu organizacji producentów w sektorach określonych przez Komisję zgodnie z art. 114 ust. 1 lit. d) na outsourcing któregokolwiek z działań oprócz produkcji, włącznie z outsourcingiem do jednostek zależnych, pod warunkiem że organizacja producentów lub zrzeszenie organizacji producentów pozostają odpowiedzialne za zapewnienie przeprowadzania działań będących przedmiotem outsourcingu i za całkowitą kontrolę zarządzania i nadzór nad umową handlową na prowadzenie odnośnej działalności.

Artykuł 107

Zrzeszenia organizacji producentów

1.          Państwa członkowskie mogą ▌w odpowiedzi na złożony wniosek uznać zrzeszenia organizacji producentów w konkretnym sektorze ▌wymienionym w art. 1 ust. 2, które powstały z inicjatywy uznanych organizacji producentów.

             Z zastrzeżeniem przepisów przyjętych na podstawie art. 114 zrzeszenia organizacji producentów mogą realizować którekolwiek z działań lub pełnić którąkolwiek z funkcji przypisanych organizacjom producentów.

2.          W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą w odpowiedzi na złożony wniosek uznać zrzeszenie uznanych organizacji producentów w sektorze mleka i przetworów mlecznych, jeśli zainteresowane państwo członkowskie uważa, że zrzeszenie to jest zdolne skutecznie przeprowadzić którekolwiek z działań uznanych organizacji producentów i że spełnia ono warunki określone w art. 109c ust. 1.

Artykuł 108

Organizacje międzybranżowe

1.  Państwa członkowskie mogą w odpowiedzi na złożony wniosek uznać organizacje międzybranżowe z konkretnych sektorów wymienionych w art. 1 ust. 2, które:

a)          są tworzone z przedstawicieli działalności gospodarczej związanej z produkcją oraz z co najmniej jednym z kolejnych etapów łańcucha dostaw: przetwórstwem lub wprowadzaniem do obrotu, w tym dystrybucją, produktów jednego sektora lub kilku sektorów;

b)          powstały z inicjatywy wszystkich lub niektórych tworzących je organizacji lub zrzeszeń;

c)          dążą do określonego celu uwzględniającego interesy ich członków oraz konsumentów, który może obejmować w szczególności jeden spośród następujących celów:

(i)          poprawa znajomości oraz przejrzystości produkcji i rynku, między innymi poprzez publikację zagregowanych danych statystycznych na temat kosztów produkcji, cen (w tym, w stosownym przypadku, wskaźników cen), wielkości i czasu trwania zawartych wcześniej umów oraz poprzez dostarczanie analiz potencjalnego przyszłego rozwoju sytuacji na rynku na poziomie regionalnym, krajowym lub międzynarodowym;

(ia)  przewidywanie potencjału produkcyjnego oraz odnotowywanie cen rynkowych;

(ii)         udzielanie pomocy, której celem jest lepsza koordynacja sposobu, w jaki produkty są wprowadzane do obrotu, w szczególności poprzez badania rynku i analizy rynkowe;

(iia)      poszukiwanie potencjalnych rynków eksportowych;

(iii)         bez uszczerbku dla przepisów przewidzianych w art. 104 i 113a sporządzanie znormalizowanych formularzy umów zgodnych z przepisami Unii dotyczącymi sprzedaży produktów rolnych podmiotom skupującym lub dostawy produktów przetworzonych do dystrybutorów i kupców detalicznych, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia sprawiedliwych warunków konkurencji i uniknięcia zakłóceń rynku;

(iv)        pełniejsze wykorzystanie potencjału produktów, w tym na poziomie rynków zbytu, i opracowywanie inicjatyw mających zwiększyć konkurencyjność i innowacyjność gospodarczą;

(v)  dostarczanie informacji i prowadzenie badań niezbędnych do wprowadzania innowacji, racjonalizacji i usprawnienia produkcji oraz dostosowania jej – a w stosownym przypadku także przetwarzania i wprowadzania do obrotu – pod kątem produktów bardziej odpowiadających wymaganiom rynku oraz gustom i oczekiwaniom konsumentów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktu, w tym szczególnych właściwości produktów o chronionej nazwie pochodzenia lub o chronionym oznaczeniu geograficznym, i ochrony środowiska;

(vi)        dążenie do ograniczenia stosowania środków ochrony zdrowia zwierząt lub środków ochrony roślin, poprawa zarządzania innymi środkami produkcji, zapewnienie jakości produktów oraz ochrony gleby i wody, promowania bezpieczeństwa żywności, zwłaszcza dzięki identyfikowalności produktów, oraz poprawa zdrowia i dobrostanu zwierząt;

(vii)        rozwijanie metod i instrumentów służących podniesieniu jakości produktów na wszystkich etapach produkcji i – w stosownych przypadkach – przetwarzania i wprowadzania do obrotu;

(viii)       prowadzenie wszelkich działań mających na celu utrzymanie, ochronę i promowanie rolnictwa ekologicznego oraz▌ nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych;

(ix)  promowanie i prowadzenie badań nad zintegrowanymi, zrównoważonymi metodami produkcji lub innymi metodami produkcji przyjaznymi dla środowiska;

(x)         zachęcanie do zdrowej i odpowiedzialnej konsumpcji produktów w ramach rynku wewnętrznego;

(xa)       informowanie o szkodliwości ryzykownych zachowań związanych z konsumpcją;

(xb)       wspieranie konsumpcji lub przekazywanie informacji dotyczących produktów na rynku wewnętrznym i rynkach zewnętrznych;

(xia)      branie udziału w gospodarowaniu produktami ubocznymi i odpadami oraz przyczynianie się do zmniejszania ilości odpadów.

             W odpowiednio uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów zdecydować, że warunek określony w art. 108a ust. 1 lit. c) jest spełniony poprzez ograniczenie liczby organizacji międzybranżowych na szczeblu regionalnym lub krajowym, jeżeli jest to zgodne z przepisami krajowymi obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2014 r. i o ile nie wpływa to negatywnie na sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1 w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych państwa członkowskie mogą uznać organizacje międzybranżowe, które:

a)          formalnie wystąpiły o uznanie i zrzeszają przedstawicieli dziedzin działalności gospodarczej związanych z produkcją mleka surowego oraz związanych z przynajmniej jednym z następujących elementów łańcucha dostaw: przetwarzanie produktów sektora mleka i przetworów mlecznych lub handel nimi, w tym ich dystrybucja;

b)          zostały utworzone z inicjatywy wszystkich lub kilku przedstawicieli, o których mowa w lit. a);

c)  prowadzą – w jednym regionie Unii lub większej ich liczbie, z uwzględnieniem interesów członków tych organizacji międzybranżowych oraz interesów konsumentów – jedno lub kilka z następujących działań:

(i)          poprawa znajomości oraz przejrzystości produkcji i rynku, między innymi poprzez publikację danych statystycznych na temat cen, wielkości i czasu trwania zawartych wcześniej umów na dostawy mleka surowego oraz poprzez dostarczanie analiz potencjalnego przyszłego rozwoju sytuacji na rynku na poziomie regionalnym, krajowym lub międzynarodowym;

(ii)        udzielanie pomocy, której celem jest lepsza koordynacja sposobu, w jaki produkty sektora mleka i przetworów mlecznych są wprowadzane do obrotu, w szczególności poprzez badania rynku i analizy rynkowe;

(iii)       promowanie spożycia mleka i przetworów mlecznych na rynku wewnętrznym i zewnętrznym oraz dostarczanie informacji na ten temat;

(iv)        poszukiwanie potencjalnych rynków eksportowych;

(v)  sporządzanie standardowych zgodnych z przepisami Unii wzorów umów sprzedaży mleka surowego nabywcom lub dostarczania przetworzonych produktów dystrybutorom i sprzedawcom detalicznym z uwzględnieniem potrzeby osiągnięcia warunków uczciwej konkurencji i unikania zakłóceń na rynku;

(vi)        udzielanie informacji i prowadzenie badań koniecznych do dostosowania produkcji na korzyść produktów lepiej dopasowanych do wymogów rynkowych oraz gustów i oczekiwań klientów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktów i ochrony środowiska;

(vii)       utrzymywanie i rozwój potencjału produkcyjnego sektora mleczarskiego, między innymi dzięki promowaniu innowacji i wspieraniu programów w zakresie badań stosowanych i rozwoju, aby w pełni wykorzystać cały potencjał mleka i przetworów mlecznych, zwłaszcza z myślą o tworzeniu produktów mających wartość dodaną, które będą atrakcyjniejsze dla konsumentów;

(viii)     poszukiwanie sposobów ograniczenia stosowania środków ochrony zdrowia zwierząt, poprawa zarządzania innymi składowymi i polepszenie bezpieczeństwa żywności i zdrowia zwierząt;

(ix)  rozwijanie metod i instrumentów służących podniesieniu jakości produktów na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania do obrotu;

(x)         wykorzystywanie potencjału i ochrona oraz promowanie rolnictwa ekologicznego, jak również produkcja produktów z nazwami pochodzenia, znakami jakości i oznaczeniami geograficznymi; oraz

(xi)        promowanie zintegrowanej produkcji oraz innych metod produkcji korzystnych dla środowiska.

Artykuł 108a

Uznawanie organizacji międzybranżowych

1.          Państwa członkowskie mogą uznać organizacje międzybranżowe, które wystąpiły o takie uznanie, pod warunkiem że organizacje te:

a)          spełniają wymogi określone w art. 108;

b)          prowadzą działalność w jednym regionie lub kilku regionach na danym terytorium;

c)          mają znaczny udział w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 108 ust. 1 lit. a);

d)          same nie biorą udziału w produkcji, przetwórstwie lub handlu produktami, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 109d.

2.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, że organizacje międzybranżowe, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 1 stycznia 2014 r. i które spełniają warunki określone w ust. 1, będą uznawane za organizacje międzybranżowe na mocy art. 108.

3.          Organizacje międzybranżowe, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 1 stycznia 2014 r., lecz które nie spełniają warunków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą nadal kontynuować działalność na mocy prawa krajowego do dnia 1 stycznia 2015 r.

3a.        Państwa członkowskie mogą uznać organizacje międzybranżowe ze wszystkich sektorów istniejące przed wejściem niniejszego rozporządzenia w życie, niezależnie od tego, czy zostały one uznane na ich wniosek, czy ustanowione prawem, nawet jeżeli nie spełniają warunku określonego w art. 108 ust. 1 lit. b) lub art. 108 ust. 2 lit. b).

4.          Przy uznawaniu organizacji międzybranżowej zgodnie z ust. 1 lub ust. 2 państwa członkowskie:

a)          w terminie czterech miesięcy od złożenia wniosku wraz ze wszystkimi odpowiednimi dokumentami uzupełniającymi decydują o tym, czy dokonać uznania; wniosek ten składany jest w państwie członkowskim, w którym organizacja ma siedzibę;

b)  przeprowadzają w ustalonych przez siebie odstępach czasu kontrole w celu sprawdzenia, czy uznane organizacje międzybranżowe spełniają warunki dotyczące ich uznawania;

c)          w przypadku nieprzestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia lub nieprawidłowości we wdrażaniu przewidzianych w nim środków nakładają na te organizacje ustalone przez siebie stosowne kary i w razie konieczności podejmują decyzję o wycofaniu uznania;

d)          cofają uznanie, jeżeli wymogi i warunki uznania przewidziane w niniejszym artykule nie są już spełnione;

e)          każdego roku, do dnia 31 marca, powiadamiają Komisję o każdej decyzji o dokonaniu, odmowie lub cofnięciu uznania podjętej w poprzednim roku kalendarzowym.

SEKCJA IA

PRZEPISY DODATKOWE DOTYCZĄCE KONKRETNYCH SEKTORÓW

Artykuł 109a

Obowiązkowe uznawanie

W drodze odstępstwa od art. 106–108a państwa członkowskie uznają, na wniosek:

a)          organizacje producentów:

(i)  w sektorze owoców i warzyw w odniesieniu do co najmniej jednego produktu tego sektora lub tych produktów tego sektora przeznaczonych wyłącznie do przetworzenia;

(ii)        w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych;

(iii)       w sektorze jedwabników;

(iv)        w sektorze chmielu;

b)          organizacje międzybranżowe w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz w sektorze tytoniu.

Artykuł 109b

Organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw

W sektorze owoców i warzyw organizacje producentów dążą do realizacji co najmniej jednego z celów określonych w art. 106 ust. 1 lit. c) pkt (i)–(iii).

Statut organizacji producentów w sektorze owoców i warzyw wymaga od ich członków będących producentami wprowadzania całej odnośnej produkcji do obrotu poprzez organizację producentów.

Uznaje się, że w sprawach gospodarczych organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw działają w imieniu i na rzecz swoich członków w granicach swoich uprawnień.

Artykuł 109cUznawanie organizacji producentów i ich zrzeszeń w sektorze mleka i przetworów mlecznych

1.          Państwa członkowskie za organizacje producentów w sektorze mleka i przetworów mlecznych uznają wszystkie podmioty prawne lub wyraźnie zdefiniowane części podmiotów prawnych występujące o takie uznanie, pod warunkiem że:

a)          spełniają one wymogi określone w art. 106 ust. 2;

b)          mają minimalną liczbę członków lub wytwarzają określaną przez dane państwo członkowskie minimalną wielkość zbywalnej produkcji w sektorze, w którym działają;

c)          istnieją wystarczające dowody wskazujące na to, że są one w stanie właściwie prowadzić swoją działalność zarówno w kategoriach czasu, jak i efektywności i koncentracji podaży;

d)          mają statut, który jest spójny z lit. a), b) i c) niniejszego ustępu.

2.          Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, że organizacje producentów, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 2 kwietnia 2012 r. i które spełniają warunki określone w niniejszym artykule ust. 1, uznaje się za organizacje producentów zgodnie z art. 106 ust. 2.

3.  Państwa członkowskie:

a)          podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji producentów w terminie czterech miesięcy od złożenia przez organizację producentów wniosku i wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających. Wniosek ten składany jest w państwie członkowskim, w którym organizacja ma siedzibę;

b)          w ustalonych przez siebie odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się, że uznane organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów przestrzegają przepisów niniejszego rozdziału;

c)          w przypadku nieprzestrzegania przepisów niniejszego rozdziału lub nieprawidłowości we wdrażaniu środków przewidzianych w niniejszym rozdziale nakładają na te organizacje i zrzeszenia ustalone przez siebie stosowne kary i w razie konieczności podejmują decyzję o wycofaniu uznania;

d)          raz w roku i nie później niż do dnia 31 marca powiadamiają Komisję o każdej decyzji o przyznaniu, odmowie lub wycofaniu uznania podjętej w poprzednim roku kalendarzowym.

Artykuł 109d

Organizacje międzybranżowe w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz w sektorze tytoniu

W odniesieniu do organizacji międzybranżowych w sektorach oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz tytoniu określony cel, o którym mowa w art. 108 ust. 1 lit. c), może też obejmować co najmniej jeden spośród następujących celów:

a)          koncentracja i koordynacja podaży i wprowadzania do obrotu produktów członków tych organizacji;

b)          wspólne dostosowanie produkcji i przetwórstwa do wymagań rynku oraz ulepszanie produktu;

c)          propagowanie racjonalizacji i ulepszania produkcji oraz przetwórstwa.▌

Artykuł 109e

Uznawanie organizacji międzybranżowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych

1.          Państwa członkowskie mogą uznawać organizacje międzybranżowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, pod warunkiem że organizacje te:

a)          spełniają wymogi określone w art. 108 ust. 2;

b)          prowadzą działalność w jednym lub kilku regionach na danym terytorium;

c)          mają znaczny udział w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 108 ust. 2 lit. a);

d)          same bezpośrednio nie angażują się w produkcję produktów sektora mleka i przetworów mlecznych, ich przetwórstwo lub handel nimi.

2.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, że organizacje międzybranżowe, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 2 kwietnia 2012 r. i które spełniają warunki określone w ust. 1, są uznawane za organizacje międzybranżowe na mocy art. 108 ust. 2.

3.          Korzystając z możliwości uznawania organizacji międzybranżowych zgodnie z ust. 1 lub 2, państwa członkowskie:

a)          podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji międzybranżowej w terminie czterech miesięcy od złożenia przez nią wniosku i wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających. Wniosek ten składany jest w państwie członkowskim, w którym organizacja ta ma siedzibę;

b)          przeprowadzają w odstępach czasu przez nie ustalonych kontrole w celu upewnienia się, że uznane organizacje międzybranżowe spełniają warunki decydujące o ich uznaniu;

c)  w przypadku nieprzestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia lub nieprawidłowości we wdrażaniu środków w nim przewidzianych nakładają na te organizacje ustalone przez siebie stosowne kary i w razie konieczności podejmują decyzję o wycofaniu uznania;

d)          wycofują uznanie, w przypadku gdy:

(i)          przestają być spełnione wymogi i warunki uznania przewidziane w niniejszym artykule;

(ii)        organizacja międzybranżowa uczestniczy w jednym z porozumień, jednej z decyzji i uzgodnionych praktyk, o których mowa w art. 145 ust. 4, bez uszczerbku dla innych kar, które zostaną nałożone zgodnie z prawem krajowym;

(iii)       organizacja międzybranżowa nie spełnia obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 145 ust. 2;

e)          raz w roku i nie później niż do dnia 31 marca powiadamiają Komisję o każdej decyzji o przyznaniu, odmowie lub wycofaniu uznania podjętej w poprzednim roku kalendarzowym.

SEKCJA 2

ROZSZERZENIE PRZEPISÓW I OBOWIĄZKOWE SKŁADKI

Artykuł 110

Rozszerzenie przepisów

1.          W przypadku gdy uznaną organizację producentów, uznane zrzeszenie organizacji producentów lub uznaną organizację międzybranżową, działające na określonym obszarze gospodarczym lub obszarach gospodarczych państwa członkowskiego, uważa się za reprezentatywne dla produkcji lub przetwarzania danego produktu lub handlu nim, na wniosek zainteresowanej organizacji odnośne państwo członkowskie może ustalić, że przez ograniczony okres niektóre porozumienia, decyzje podjęte wewnątrz przedmiotowej organizacji lub jej uzgodnione praktyki będą obowiązywały inne podmioty gospodarcze, osoby fizyczne lub grupy, które nie należą do przedmiotowej organizacji, a działają na danym obszarze gospodarczym lub obszarach gospodarczych.

2.          „Obszar gospodarczy” oznacza strefę geograficzną utworzoną z przylegających lub sąsiadujących ze sobą regionów produkcyjnych, w których panują jednorodne warunki produkcji i wprowadzania do obrotu.

3.  Organizację lub zrzeszenie uważa się za reprezentatywne, jeżeli na obszarze gospodarczym lub obszarach gospodarczych, na których działa w danym państwie członkowskim:

a)          odpowiada za następującą część produkcji lub przetwarzania danego produktu lub produktów lub handlu nimi:

(i)          w przypadku organizacji producentów w sektorze owoców i warzyw – co najmniej 60 %, lub

(ii)         w pozostałych przypadkach – co najmniej dwie trzecie, oraz

b)          w przypadku organizacji producentów reprezentuje ponad 50 % odnośnych producentów.

Jednak w przypadku organizacji międzybranżowych, gdy określenie części produkcji lub przetwarzania danego produktu lub produktów lub handlu nimi stwarza praktyczne trudności, państwo członkowskie może ustanowić przepisy krajowe dotyczące określenia konkretnego poziomu reprezentatywności, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a) ppkt (ii).

W przypadku gdy wniosek o rozszerzenie przepisów na inne podmioty gospodarcze obejmuje więcej niż jeden obszar gospodarczy, organizacja lub zrzeszenie muszą wykazać minimalny poziom reprezentatywności, w rozumieniu akapitu pierwszego, w odniesieniu do każdej z branż, które skupia w każdym z reprezentowanych obszarów gospodarczych.

4.          Przepisy, o rozszerzenie których na inne podmioty gospodarcze można występować, jak określono w ust. 1, dotyczą jednego z następujących celów:

a)          sprawozdawczości produkcyjnej i rynkowej;

b)          surowszych przepisów w zakresie produkcji niż przepisy Unii lub krajowe;

c)          sporządzania znormalizowanych umów zgodnych z przepisami Unii;

d)          przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu;

e)          przepisów dotyczących ochrony środowiska;

f)           środków promowania i wykorzystywania potencjału produktów;

g)          środków ochrony rolnictwa ekologicznego, jak również nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych;

h)  badania w celu dodania wartości do produktów, w szczególności poprzez nowe zastosowania, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia publicznego;

i)           badań mających na celu poprawę jakości produktów,

j)           badań, w szczególności nad metodami uprawy pozwalającymi na zmniejszenie stosowania środków ochrony roślin lub środków ochrony zdrowia zwierząt i zagwarantowanie zachowania stanu gleby oraz zachowania lub poprawy stanu środowiska;

k)          określenia minimalnej jakości i określenia minimalnych norm w zakresie pakowania i prezentacji;

l)           stosowania kwalifikowanego materiału siewnego i monitorowania jakości produktu;

m)         przepisów dotyczących zdrowia zwierząt i zdrowia roślin lub bezpieczeństwa żywności;

n)          przepisów dotyczących zarządzania produktami ubocznymi.

Przedmiotowe przepisy nie są krzywdzące dla innych podmiotów gospodarczych w zainteresowanym państwie członkowskim lub w Unii i nie powodują żadnego ze skutków wymienionych art. 145 ust. 4 ani nie są sprzeczne z obowiązującym prawem Unii ani z obowiązującymi przepisami krajowymi.

4a.  O rozszerzeniu przepisów, o których mowa w ust. 1, informuje się podmioty gospodarcze poprzez ich opublikowanie w pełnym brzmieniu w organie promulgacyjnym danego państwa członkowskiego.

4b.        Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu.

Artykuł 111

Składki producentów niebędących członkami

W przypadku, gdy przepisy uznanej organizacji producentów, uznanego zrzeszenia organizacji producentów lub uznanej organizacji międzybranżowej zostają rozszerzone na podstawie art. 110 i gdy działalność objęta przedmiotowymi przepisami leży w ogólnym interesie gospodarczym podmiotów gospodarczych, których działalność dotyczy przedmiotowych produktów, państwo członkowskie, które uznało daną organizację, może zdecydować, po konsultacjach z zainteresowanymi stronami, że poszczególne podmioty gospodarcze lub ich grupy, które nie są członkami tej organizacji, ale uzyskują korzyści z przedmiotowej działalności, wpłacają organizacji całość lub część składek płaconych przez jej członków, w zakresie w jakim składki takie przeznaczane są na pokrycie kosztów ponoszonych bezpośrednio w związku z przedmiotową działalnością.

SEKCJA 3

DOSTOSOWANIE PODAŻY

Artykuł 112

Środki ułatwiające dostosowanie podaży do wymogów rynku

Aby zachęcić organizacje, o których mowa w art. 106–108a, do podejmowania działań na rzecz dostosowania podaży do wymogów rynku, z wyjątkiem działań związanych z wycofywaniem z rynku, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160▌ aktów delegowanych dotyczących środków w odniesieniu do sektorów wymienionych w art. 1 ust. 2:

a)          mających na celu poprawę▌ jakości;

b)          mających na celu propagowanie▌ lepszej organizacji produkcji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu;

c)          ułatwiających▌ odnotowywanie tendencji w zakresie cen rynkowych;

d)          umożliwiających opracowywanie prognoz krótko- i długoterminowych na podstawie wykorzystywanych środków produkcji.

Artykuł 113▌

Zasady wprowadzania do obrotu w celu poprawy i stabilizacji funkcjonowania wspólnego rynku win

1.          W celu poprawy i stabilizacji funkcjonowania wspólnego rynku win, w tym winogron, moszczu i win, na bazie których są wyprodukowane, produkujące państwa członkowskie mogą określić zasady wprowadzania do obrotu, których celem będzie regulowanie podaży, w szczególności poprzez wdrażanie decyzji podejmowanych przez organizacje międzybranżowe uznane na mocy art. 108 i 108a.

Zasady takie są proporcjonalne do wyznaczonych celów i nie mogą:

a)          odnosić się do jakiejkolwiek transakcji po pierwszym wprowadzeniu do obrotu danego produktu;

b)          pozwalać na ustalanie cen, w tym jeśli ceny są ustalane jako wskazówka lub zalecenie;

c)          uniemożliwiać dostępu do znacznej części roczników win, które normalnie byłyby dostępne;

d)          pozwalać na odmowę wydania krajowych i unijnych zaświadczeń wymaganych do wprowadzania win do obrotu i ich sprzedaży, jeśli takie wprowadzenie do obrotu jest zgodne z tymi zasadami.

1a.         O przepisach, o których mowa w ust. 1, należy informować podmioty gospodarcze poprzez ich opublikowanie w pełnym brzmieniu w organie promulgacyjnym danego państwa członkowskiego.

1b.        Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu.

SEKCJA 3A

SYSTEMY UMOWNE

Artykuł 113a

Stosunki umowne

1.          Nie naruszając art. 104 dotyczącego sektora mleka i przetworów mlecznych oraz art. 101 dotyczącego sektora cukru, jeśli państwo członkowskie postanowi, że na jego terytorium każda dostawa produktów rolnych, należących do sektora innego niż sektory mleka i przetworów mlecznych oraz cukru i wymienionych w art. 1 ust. 2, przez producenta do przetwórcy lub dystrybutora musi być przedmiotem pisemnej umowy między stronami, lub postanowi, że pierwsi nabywcy muszą złożyć pisemną ofertę zawarcia umowy dostawy produktów rolnych przez producentów, taka umowa lub taka oferta spełniają warunki określone w ust. 2 i ust. 4 niniejszego artykułu.

W przypadku gdy państwo członkowskie postanowi, że dostawy objętych niniejszym artykułem produktów przez producenta do przetwórcy muszą być przedmiotem pisemnej umowy między stronami, musi ono również postanowić o tym, który etap lub które etapy dostawy są objęte taką umową, jeżeli dostawa przedmiotowych produktów jest dokonywana z udziałem jednego pośrednika lub większej liczby pośredników.

Państwa członkowskie zapewniają, by przepisy ustanawiane na mocy niniejszego artykułu nie zakłócały właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

W sytuacji, o której mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, państwa członkowskie mogą ustanowić mechanizm mediacji dla przypadków, w których zawarcie umów nie jest możliwe w drodze wzajemnego porozumienia, zapewniając w ten sposób równość w zakresie tych stosunków umownych.

2.          Umowa lub oferta umowy, o których mowa w ust. 1:

a)          jest sporządzana przed dostawą;

b)          jest sporządzona na piśmie; oraz

c)  zawiera w szczególności następujące elementy:

(i)          cenę do zapłaty za dostawę, która to cena:

–           jest stała i określona w umowie; lub

–           jest obliczana poprzez połączenie różnych czynników określonych w umowie, które mogą obejmować wskaźniki rynkowe odzwierciedlające zmiany warunków na rynku, dostarczoną ilość oraz jakość lub skład dostarczonych produktów rolnych;

(ii)        ilość i jakość przedmiotowych produktów, które można dostarczyć lub które muszą zostać dostarczone, wraz z terminem takich dostaw;

(iii)       okres obowiązywania umowy, który może być ograniczony lub nieograniczony, ale opatrzony klauzulami o rozwiązaniu umowy;

(iv)        szczegóły dotyczące terminów i procedur płatności;

(v)         ustalenia dotyczące odbioru lub dostawy produktów rolnych; oraz

(vi)        przepisy mające zastosowanie w przypadku zaistnienia siły wyższej.

3.  W drodze odstępstwa od ust. 1 umowa lub oferta umowy nie jest wymagana, gdy przedmiotowe produkty są dostarczane przez producenta odbiorcy mającemu formę spółdzielni, której producent jest członkiem, jeżeli statut tej spółdzielni lub zasady i decyzje w nim zawarte lub z niego wynikające zawierają przepisy o podobnych skutkach co przepisy określone w ust. 2 lit. a), b) i c).

4.          Wszystkie elementy umów dostawy produktów rolnych zawieranych przez producentów, odbiorców, przetwórców lub dystrybutorów, w tym elementy określone w ust. 2 lit. c), są swobodnie negocjowane między stronami.

             Niezależnie od przepisów akapitu pierwszego zastosowanie ma co najmniej jeden z poniższych warunków:

(i)          w przypadku gdy państwo członkowskie postanowi wprowadzić obowiązek zawierania pisemnej umowy dostawy produktów rolnych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, może ono określić minimalny okres obowiązywania, który ma zastosowanie wyłącznie do umów pisemnych między producentem a pierwszym nabywcą produktów rolnych. Taki minimalny okres obowiązywania umowy wynosi co najmniej sześć miesięcy i nie może on zakłócać właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

(ii)  w przypadku gdy państwo członkowskie postanowi, że pierwszy nabywca produktów rolnych musi złożyć pisemną ofertę umowy producentowi zgodnie z ust. 1, może postanowić, że oferta musi obejmować minimalny okres obowiązywania umowy określony w tym celu przez prawo krajowe. Taki minimalny okres obowiązywania umowy wynosi co najmniej sześć miesięcy i nie może on zakłócać właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Przepisy akapitu drugiego nie naruszają prawa producenta do sprzeciwu wobec stosowania takiego minimalnego czasu obowiązywania, pod warunkiem że producent złoży taki sprzeciw na piśmie. W takim przypadku strony mają swobodę negocjacji wszystkich elementów umowy, w tym elementów wymienionych w ust. 2 lit. c).

5.          Państwa członkowskie korzystające z możliwości, o których mowa w niniejszym artykule, zapewniają, by przyjęte przepisy nie zakłócały właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o sposobie stosowania wszelkich środków wprowadzonych na mocy niniejszego artykułu.

6.          Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające środki niezbędne do jednolitego stosowania ust. 2 lit. a) i b) oraz ust. 3 niniejszego artykułu oraz środków dotyczących powiadomień dokonywanych przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 113b

Negocjacje umowne w sektorze oliwy z oliwek

1.          Organizacja producentów w sektorze oliwy z oliwek uznana zgodnie z art. 106, która dąży do realizacji co najmniej jednego celu takiego jak koncentracja podaży, wprowadzanie do obrotu produktów produkowanych przez jej członków i optymalizacja kosztów produkcji, może, w imieniu należących do niej producentów, negocjować umowy na dostawę oliwy z oliwek w zakresie całej ich wspólnej produkcji lub jej części.

             Organizacja producentów wypełnia cele wymienione w niniejszym ustępie, o ile ich realizacja prowadzi do integracji działań, która to integracja mogłaby przynieść znaczne usprawnienia oznaczające, że działania organizacji producentów w całości przyczyniają się do realizacji celów określonych w art. 39 Traktatu.

Powyższe można osiągnąć, pod warunkiem że:

a)          organizacja producentów prowadzi co najmniej jedno z następujących działań:

(i)          wspólna dystrybucja, w tym wspólna platforma sprzedaży lub wspólny transport;

(ii)        wspólne pakowanie, etykietowanie lub promocja;

(iii)        wspólna organizacja kontroli jakości;

(iv)        wspólne wykorzystywanie urządzeń lub miejsc składowania;

(v)         wspólne przetwarzanie;

(vi)        wspólne zarządzanie odpadami pochodzącymi bezpośrednio z produkcji oliwy z oliwek;

(vii)       wspólne pozyskiwanie środków produkcji;

b)          działania te są znaczące z punktu widzenia ilości oliwy z oliwek oraz kosztów produkcji i wprowadzania produktu do obrotu.

2.          Negocjacje mogą być prowadzone przez uznaną organizację producentów:

a)          bez względu na to, czy ma miejsce przeniesienie prawa własności do danej partii oliwy z oliwek przez producentów na organizację producentów;

b)  bez względu na to, czy negocjowana cena jest taka sama w odniesieniu do wspólnej produkcji niektórych lub wszystkich jej członków;

c)          pod warunkiem że dla konkretnej organizacji producentów ilość wyprodukowanej oliwy z oliwek

     Do celów obliczenia wyprodukowanej ilości należy rozróżnić między oliwą do spożycia dla ludzi a oliwą przeznaczoną do innych celów.

d)          pod warunkiem że w odniesieniu do ilości oliwy z oliwek będącej przedmiotem negocjacji organizacja producentów koncentruje dostawy i wprowadza do obrotu produkt wyprodukowany przez swoich członków ;

e)          pod warunkiem że należący do niej producenci nie są członkami żadnej innej organizacji producentów, która również negocjuje takie umowy w ich imieniu;

f)           pod warunkiem że przedmiotowa oliwa z oliwek nie podlega obowiązkowi dostaw wynikającemu z członkostwa producenta w spółdzielni, która nie jest członkiem danej organizacji producentów, zgodnie z warunkami określonymi w statucie spółdzielni lub przepisach i decyzjach w nim zawartych lub z niego wynikających; oraz

g)  pod warunkiem że organizacja producentów powiadomi właściwe organy państwa członkowskiego, w którym działa, o ilości oliwy z oliwek objętej takimi negocjacjami.

3.          Do celów niniejszego artykułu odniesienia do organizacji producentów obejmują również zrzeszenia takich organizacji producentów uznane na mocy art. 107.

4.          Do celów stosowania ust. 2 lit. c) Komisja publikuje – w sposób, który uzna za stosowny – dane o wielkości produkcji oliwy z oliwek w państwach członkowskich.

5.          W drodze odstępstwa od ust. 2 lit. c), nawet jeżeli nie zostały przekroczone określone w nim wartości graniczne, organ ds. konkurencji, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, może w indywidualnym przypadku podjąć decyzję o wznowieniu negocjacji lub o niedopuszczeniu do prowadzenia negocjacji przez daną organizację producentów, jeżeli uzna on, że jest to niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu konkurencji lub gdy uzna, że zagraża to realizacji celów art. 39 Traktatu.

W odniesieniu do negocjacji obejmujących produkcję więcej niż jednego państwa członkowskiego decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, podejmuje Komisja bez stosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3. W pozostałych przypadkach przedmiotową decyzję podejmuje krajowy organ ds. konkurencji tego państwa członkowskiego, którego produkcji dotyczą negocjacje.

Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, nie mają zastosowania wcześniej niż w dniu powiadomienia o nich zainteresowanych przedsiębiorstw.

Do celów niniejszego artykułu mają zastosowanie definicje zawarte w art. 105 ust. 7.

6.          Państwa członkowskie, w których prowadzone są negocjacje zgodnie z niniejszym artykułem, powiadamiają Komisję o zastosowaniu ust. 2 lit. g) oraz ust. 5.

Artykuł 113c

Negocjacje umowne w sektorze wołowiny i cielęciny

1.          Organizacja producentów w sektorze wołowiny i cielęciny uznana zgodnie z art. 106, która dąży do realizacji co najmniej jednego celu takiego jak koncentracja podaży, wprowadzanie do obrotu produktów produkowanych przez jej członków i optymalizacja kosztów produkcji, może, w imieniu należących do niej producentów, negocjować umowy – w zakresie całej ich wspólnej produkcji lub jej części – na dostawę żywego bydła z rodzaju Bos taurus (kody CN ex 01 02 29 21, ex 0102 29 41, ex 01 02 29 51, ex 0102 29 61, ex 0102 29 91) na ubój:

a)      w wieku poniżej 12 miesięcy; oraz

b)      w wieku 12 miesięcy i więcej.

Organizacja producentów wypełnia cele wymienione w niniejszym ustępie, o ile ich realizacja prowadzi do integracji działań, która to integracja mogłaby przynieść znaczne usprawnienia oznaczające, że działania organizacji producentów w całości przyczyniają się do realizacji celów określonych w art. 39 Traktatu.

Powyższe można osiągnąć, pod warunkiem że:

a)  organizacja producentów prowadzi co najmniej jedno z następujących działań:

(i)          wspólna dystrybucja, w tym wspólna platforma sprzedaży lub wspólny transport;

(ii)        wspólna promocja;

(iii)       wspólna organizacja kontroli jakości;

(iv)        wspólne wykorzystywanie urządzeń lub miejsc składowania;

(v)         wspólne zarządzanie odpadami pochodzącymi bezpośrednio z produkcji żywego bydła;

(vi)        wspólne pozyskiwanie środków produkcji;

b)          działania te są znaczące z punktu widzenia ilości produkowanej wołowiny i cielęciny oraz kosztów produkcji i wprowadzania produktu do obrotu.

2.  Negocjacje mogą być prowadzone przez uznaną organizację producentów:

a)          bez względu na to, czy ma miejsce przeniesienie prawa własności przez hodowców na organizację producentów;

b)          bez względu na to, czy negocjowana cena jest taka sama w odniesieniu do wspólnej produkcji niektórych lub wszystkich jej członków;

c)          pod warunkiem że dla konkretnej organizacji producentów ilość wyprodukowanej wołowiny i cielęciny będąca przedmiotem negocjacji, wyprodukowana w jednym państwie członkowskim, nie przekracza 15 % całkowitej produkcji krajowej każdego z produktów określonych w ust. 1 lit. a) i b) w danym państwie członkowskim, wyrażonej w odpowiedniku wagi tuszy;

d)          pod warunkiem że w odniesieniu do ilości wołowiny i cielęciny będącej przedmiotem negocjacji organizacja producentów koncentruje dostawy i wprowadza do obrotu produkt wyprodukowany przez swoich członków;

e)  pod warunkiem że należący do niej producenci nie są członkami żadnej innej organizacji producentów, która również negocjuje takie umowy w ich imieniu;

f)           pod warunkiem że przedmiotowy produkt nie podlega obowiązkowi dostaw wynikającemu z członkostwa producenta w spółdzielni, która nie jest członkiem danej organizacji producentów, zgodnie z warunkami określonymi w statucie spółdzielni lub przepisach i decyzjach w nim zawartych lub z niego wynikających; oraz

g)          pod warunkiem że organizacja producentów powiadomi właściwe organy państwa członkowskiego, w którym działa, o ilości wołowiny i cielęciny objętej takimi negocjacjami.

3.          Do celów niniejszego artykułu odniesienia do organizacji producentów obejmują również zrzeszenia takich organizacji producentów uznane na mocy art. 107.

4.          Do celów stosowania ust. 2 lit. c) Komisja publikuje – w sposób, który uzna za stosowny – dane o wielkości produkcji wołowiny i cielęciny w państwach członkowskich wyrażonej jako odpowiednik wagi tuszy.

5.  W drodze odstępstwa od ust. 2 lit. c), nawet jeżeli nie zostały przekroczone określone w nim wartości graniczne, organ ds. konkurencji, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, może w indywidualnym przypadku podjąć decyzję o wznowieniu negocjacji lub o niedopuszczeniu do prowadzenia negocjacji przez daną organizację producentów, jeżeli uzna on, że jest to niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu konkurencji, lub gdy uzna, że produkt będący przedmiotem negocjacji stanowi część oddzielnego rynku ze względu na swoje szczególne cechy lub jego zamierzone wykorzystanie i że takie zbiorowe negocjacje objęłyby ponad 15 % krajowej produkcji na takim rynku, lub uzna, że zagraża to realizacji celów art. 39 Traktatu.

             W odniesieniu do negocjacji obejmujących produkcję więcej niż jednego państwa członkowskiego decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, podejmuje Komisja bez stosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3. W pozostałych przypadkach przedmiotową decyzję podejmuje krajowy organ ds. konkurencji tego państwa członkowskiego, którego produkcji dotyczą negocjacje.

             Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, nie mają zastosowania wcześniej niż w dniu powiadomienia o nich zainteresowanych przedsiębiorstw.

             Do celów niniejszego artykułu mają zastosowanie definicje zawarte w art. 105 ust. 7.

6.          Państwa członkowskie, w których prowadzone są negocjacje zgodnie z niniejszym artykułem, powiadamiają Komisję o zastosowaniu ust. 2 lit. g) i ust. 5.

Artykuł 113d

Negocjacje umowne dotyczące niektórych roślin uprawnych

1.          Organizacja producentów uznana zgodnie z art. 106, która dąży do realizacji co najmniej jednego celu takiego jak koncentracja podaży, wprowadzanie do obrotu produktów produkowanych przez jej członków i optymalizacja kosztów produkcji, może, w imieniu należących do niej producentów, negocjować umowy – w zakresie całej ich wspólnej produkcji lub jej części – na dostawę jednego lub więcej spośród następujących produktów nieprzeznaczonych do siewu, a w przypadku jęczmienia nieprzeznaczonych do słodowania:

         Stosowne kody CN dotyczące produktów nieprzetworzonych zostaną dodane przed ostateczną redakcją tekstu aktu prawnego.

a)          pszenica zwyczajna;

b)         jęczmień;

c)         kukurydza;

d)         żyto;

e)         pszenica durum;

f)          owies;

g)  pszenżyto;

h)         rzepak;

i)          ziarno słonecznika;

j)          soja;

k)         fasola polna;

l)          groch polny.

Organizacja producentów wypełnia cele wspomniane w niniejszym ustępie, o ile ich realizacja prowadzi do integracji działań, która to integracja mogłaby przynieść znaczne usprawnienia oznaczające, że działania organizacji producentów w całości przyczyniają się do realizacji celów określonych w art. 39 Traktatu.

Powyższe można osiągnąć, pod warunkiem że:

a)          organizacja producentów prowadzi co najmniej jedno z następujących działań:

(i)          wspólna dystrybucja, w tym wspólna platforma sprzedaży lub wspólny transport;

(ii)        wspólna promocja;

(iii)       wspólna organizacja kontroli jakości;

(iv)        wspólne wykorzystywanie urządzeń lub miejsc składowania;

(v)         wspólne pozyskiwanie środków produkcji;

b)          działania te są znaczące z punktu widzenia ilości danego produktu oraz kosztów produkcji i wprowadzania produktu do obrotu.

2.          Negocjacje mogą być prowadzone przez uznaną organizację producentów:

a)          bez względu na to, czy ma miejsce przeniesienie prawa własności przez producentów na organizację producentów;

b)          bez względu na to, czy negocjowana cena jest taka sama w odniesieniu do wspólnej produkcji niektórych lub wszystkich jej członków;

c)  pod warunkiem że dla każdego produktu, o którym mowa w ust. 1, oraz dla konkretnej organizacji producentów wielkość produkcji będąca przedmiotem negocjacji, wyprodukowana w jednym państwie członkowskim, nie przekracza 15 % całkowitej produkcji krajowej danego produktu w danym państwie członkowskim;

d)           pod warunkiem że w odniesieniu do ilości produktu będącej przedmiotem negocjacji organizacja producentów koncentruje dostawy i wprowadza produkt wyprodukowany przez swoich członków do obrotu;

e)          pod warunkiem że należący do niej producenci nie są członkami żadnej innej organizacji producentów, która również negocjuje takie umowy w ich imieniu;

f)           pod warunkiem że przedmiotowy produkt nie podlega obowiązkowi dostaw wynikającemu z członkostwa producenta w spółdzielni, która nie jest członkiem danej organizacji producentów, zgodnie z warunkami określonymi w statucie spółdzielni lub przepisach i decyzjach w nim zawartych lub z niego wynikających; oraz

g)          pod warunkiem że organizacja producentów powiadomi właściwe organy państwa członkowskiego, w którym działa, o wielkości produkcji każdego z produktów objętych takimi negocjacjami.

3.  Do celów niniejszego artykułu odniesienia do organizacji producentów obejmują również zrzeszenia takich organizacji producentów uznane na mocy art. 107.

4.          Do celów stosowania ust. 2 lit. c) Komisja publikuje – w sposób, który uzna za stosowny – dane o wielkości produkcji produktów, o których mowa w ust. 1, w państwach członkowskich.

5.          W drodze odstępstwa od ust. 2 lit. c), nawet jeżeli nie zostały przekroczone określone w nim wartości graniczne, organ ds. konkurencji, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, może w indywidualnym przypadku podjąć decyzję o wznowieniu negocjacji lub o niedopuszczeniu do prowadzenia negocjacji przez daną organizację producentów, jeżeli uzna on, że jest to niezbędne, aby zapobiec wykluczeniu konkurencji lub gdy uzna, że produkt będący przedmiotem negocjacji stanowi część oddzielnego rynku ze względu na swoje szczególne cechy lub jego zamierzone wykorzystanie i że takie zbiorowe negocjacje objęłyby ponad 15 % krajowej produkcji na takim rynku, lub uzna, że zagraża to realizacji celów art. 39 Traktatu.

W odniesieniu do negocjacji obejmujących produkcję więcej niż jednego państwa członkowskiego decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, podejmuje Komisja bez stosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3. W pozostałych przypadkach przedmiotową decyzję podejmuje krajowy organ ds. konkurencji tego państwa członkowskiego, którego produkcji dotyczą negocjacje.

Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, nie mają zastosowania wcześniej niż w dniu powiadomienia o nich zainteresowanych przedsiębiorstw.

Do celów niniejszego artykułu mają zastosowanie definicje zawarte w art. 105 ust. 7.

6.          Państwa członkowskie, w których prowadzone są negocjacje zgodnie z niniejszym artykułem, powiadamiają Komisję o zastosowaniu ust. 2 lit. g) oraz ust. 5.

Artykuł 113e

Regulacja podaży szynki o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym

1.          Na wniosek organizacji producentów uznanej na mocy art. 106, organizacji międzybranżowej uznanej na mocy art. 108 lub grupy podmiotów, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, państwa członkowskie mogą określić, na czas określony, wiążące przepisy regulujące podaż szynki objętej chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1151/2012.

2.  Przepisy, o których mowa w ust. 1, są zgodne z warunkami określonymi w ust. 4 i są uzależnione od uprzedniego zawarcia porozumienia między stronami na obszarze geograficznym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Takie porozumienie zawiera – po przeprowadzeniu konsultacji z producentami wieprzowiny na danym obszarze geograficznym – co najmniej dwie trzecie producentów takiej szynki produkujących razem co najmniej dwie trzecie całkowitej produkcji takiej szynki na obszarze geograficznym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, oraz, o ile dane państwo członkowskie uzna to za stosowne, co najmniej dwie trzecie hodowców trzody chlewnej na obszarze geograficznym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

3.          Przepisy, o których mowa w ust. 1:

a)          dotyczą jedynie regulacji podaży danego produktu lub surowca do jego produkcji i mają na celu dostosowanie podaży danej szynki do popytu;

b)          dotyczą tylko danego produktu;

c)          mogą być wiążące przez nie dłużej niż trzy lata, a ich obowiązywanie może zostać przedłużone po tym okresie w następstwie złożenia nowego wniosku, o którym mowa w ust. 1;

d)          nie mogą powodować uszczerbku dla handlu produktami innymi niż objęte przepisami, o których mowa w ust. 1;

e)  nie odnoszą się do transakcji przeprowadzonych po pierwszym wprowadzeniu danej szynki do obrotu;

f)           nie mogą umożliwiać ustalania cen, w tym również w przypadku gdy ceny są ustalane w charakterze wytycznych lub zalecenia;

g)          nie mogą uniemożliwiać dostępu do znacznej ilości danego produktu, która normalnie byłaby dostępna;

h)          nie mogą prowadzić do dyskryminacji, tworzyć barier dla nowych uczestników rynku ani wywierać negatywnego wpływu na drobnych producentów;

i)           przyczyniają się do podtrzymania jakości lub rozwoju danego produktu.

4.          Przepisy, o których mowa w ust. 1, są publikowane w organie promulgacyjnym danego państwa członkowskiego.

5.          Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole w celu zapewnienia, by spełnione były warunki określone w ust. 4, a w przypadku stwierdzenia przez właściwe organy krajowe, że warunki te nie są spełniane, uchylają przepisy, o których mowa w ust. 1.

6.  Państwa członkowskie powiadamiają niezwłocznie Komisję o przyjęciu przepisów, o których mowa w ust. 1. Komisja informuje państwa członkowskie o każdym powiadomieniu o takich przepisach.

7.          Komisja może w dowolnym czasie przyjmować akty wykonawcze nakładające na państwo członkowskie obowiązek uchylenia przepisów określonych przez to państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 w przypadku stwierdzenia przez Komisję, że przepisy te nie są zgodne z warunkami określonymi w ust. 4, uniemożliwiają lub zakłócają konkurencję na znacznym obszarze rynku wewnętrznego lub zagrażają wolnemu handlowi lub osiągnięciu celów art. 39 TFUE. Te akty wykonawcze przyjmuje się bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3.

SEKCJA 4

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 114

Przekazane uprawnienia

1.  Aby zapewnić jasne określenie celów i obowiązków organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów oraz organizacji międzybranżowych, a przez to przyczynić się do zwiększenia skuteczności działań tych organizacji i zrzeszeń bez nakładania zbędnych obciążeń administracyjnych, oraz nie naruszając zasady swobody zrzeszania się, szczególnie w odniesieniu do podmiotów niebędących członkami tych organizacji, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w zakresie następujących kwestii dotyczących organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów oraz organizacji międzybranżowych działających w co najmniej jednym sektorze, o którym mowa w art. 1 ust. 2, lub zajmujących się konkretnymi produktami tych sektorów:

a)          określonych celów, które mogą być, są lub nie mogą być realizowane przez takie organizacje i zrzeszenia, a w stosownych przypadkach dodawane do ▌celów określonych w art. 106–109;

b)          przepisów wewnętrznych tych organizacji i zrzeszeń, statutów organizacji innych niż organizacje producentów, szczególnych warunków mających zastosowanie do statutów organizacji producentów w niektórych sektorach, w tym odstępstw od obowiązku wprowadzania do obrotu całej produkcji poprzez organizację producentów, o której mowa w art. 109b ust. 2, struktury, okresu członkostwa, wielkości, odpowiedzialności i działalności tych organizacji i zrzeszeń, ▌skutków wynikających z uznania, wycofania uznania i łączenia się;

ba)  warunków uznania, wycofania i zawieszenia uznania, skutków wynikających z uznania, wycofania i zawieszenia uznania oraz warunków, na jakich takie organizacje i zrzeszenia mogą dochodzić środków odszkodowawczych w przypadku braku poszanowania kryteriów uznania;

c)          międzynarodowych organizacji i zrzeszeń, w tym przepisów, o których mowa w lit. a), b) i ba) niniejszego artykułu;

ca)        zasad dotyczących ustanawiania i warunków udzielania przez stosowne właściwe organy wsparcia administracyjnego w przypadku współpracy międzynarodowej;

d)          sektorów, do których ma zastosowanie art. 106c, warunków outsourcingu i charakteru działań, które mogą być objęte outsourcingiem, i udzielania pomocy technicznej przez organizacje lub zrzeszenia;

e)          podstawy obliczania minimalnej wielkości lub wartości zbywalnej produkcji organizacji producentów i zrzeszeń;

ea)  przyjmowania członków, którzy nie są producentami, w przypadku organizacji producentów, i członków, którzy nie są organizacjami producentów, w przypadku zrzeszeń organizacji producentów;

f)           rozszerzenia niektórych przepisów dotyczących organizacji określonych w art. 110 na producentów niebędących członkami i obowiązku płatności składek przez producentów niebędących członkami, o którym mowa w art. 111, w tym wykorzystywania i określania składek przez te organizacje, oraz wykazu surowszych przepisów w zakresie produkcji, które mogą zostać rozszerzone na podstawie art. 110 ust. 4 akapit pierwszy lit. b), przy jednoczesnym zapewnieniu przejrzystości i odpowiedzialności takich organizacji w stosunku do podmiotów niebędących członkami oraz nietraktowania członków takich organizacji w sposób korzystniejszy niż podmiotów niebędących członkami, szczególnie w odniesieniu do wykorzystania obowiązkowych składek;

g)          dalszych wymogów w odniesieniu do reprezentatywności organizacji, o których mowa w art. 110, odnośnych obszarów gospodarczych, obejmujących nadzór Komisji nad ich określaniem; minimalnych okresów, przez jakie przepisy obowiązują przed ich rozszerzeniem; osób lub organizacji, których dotyczą przepisy lub obowiązek płacenia składek, i okoliczności, w jakich Komisja może żądać odmowy lub wycofania rozszerzenia przepisów lub obowiązkowych składek.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1, aby zapewnić jasne określenie celów i obowiązków organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów i organizacji międzybranżowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych, a przez to przyczynić się do zwiększenia skuteczności działań takich organizacji bez nakładania zbędnych obciążeń, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)          warunki uznawania transnarodowych organizacji producentów i transnarodowych zrzeszeń organizacji producentów;

b)          przepisy dotyczące ustanawiania i warunków pomocy administracyjnej, której będą udzielać organizacjom producentów, w tym zrzeszeniom organizacji producentów odpowiednie właściwe organy w przypadku współpracy transnarodowej;

c)          dodatkowe przepisy dotyczące obliczania ilości mleka surowego objętego negocjacjami, o których mowa w art. 105 ust. 2 lit. c) oraz art. 105 ust. 3;

d)          zasady dotyczące rozszerzenia pewnych przepisów dotyczących organizacji, o którym mowa w art. 110, na producentów niebędących członkami i obowiązek płatności składek przez producentów niebędących członkami, o czym mowa w art. 111.

Artykuł 115

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

1.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować niezbędne środki dotyczące stosowania niniejszego rozdziału, w szczególności:

a)          środki na rzecz stosowania warunków uznawania organizacji producentów i organizacji międzybranżowych określonych w art. 106b i art. 108a;

b)          procedur w przypadku połączenia się organizacji producentów;

c)          procedur – do określenia przez państwa członkowskie – związanych z minimalną wielkością i minimalnym okresem członkostwa;

d)          procedur związanych z rozszerzeniem przepisów i wkładem finansowym, o których mowa w art. 110 i 111, w szczególności zastosowania pojęcia „obszaru gospodarczego”, o którym mowa w art. 110 ust. 2;

e)          procedur związanych ze wsparciem administracyjnym;

f)           procedur związanych z outsourcingiem działań;

g)  procedur i warunków technicznych dotyczących wdrażania środków, o których mowa w art. 112.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.          W drodze odstępstwa od ust. 1, w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające szczegółowe przepisy konieczne do:

a)          wdrażania warunków uznawania organizacji producentów i ich zrzeszeń oraz organizacji międzybranżowych, o których mowa w art. 109c i 109e;

b)          powiadamiania, o którym mowa w art. 105 ust. 2 lit. f);

c)          powiadomień, które państwa członkowskie mają składać Komisji zgodnie z art. 109c ust. 3 lit. d), art. 109e ust. 3 lit. e), art. 105 ust. 8 oraz art. 105a ust. 7;

d)          procedur dotyczących pomocy administracyjnej w przypadku współpracy międzynarodowej.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 116

Inne uprawnienia wykonawcze

Komisja może – w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3 – podejmować indywidualne decyzje dotyczące:

a)          uznawania organizacji, które prowadzą działalność na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, na podstawie przepisów przyjętych na mocy art. 114 ust. 1 lit. c);

c)          sprzeciwu wobec uznania organizacji międzybranżowej lub wycofania takiego uznania przez państwo członkowskie;

d)          wykazu obszarów gospodarczych zgłoszonych przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami przyjętymi na mocy art. 114 ust. 1 lit. f) i art. 114 ust. 2 lit. d);

e)          wymogu, by państwo członkowskie odmówiło rozszerzenia przepisów lub składek dotyczących podmiotów niebędących członkami, o którym zdecydowało, lub by odwołało takie rozszerzenie.

CZĘŚĆ III

HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI

ROZDZIAŁ I

POZWOLENIA NA PRZYWÓZ I WYWÓZ

Artykuł 117

Zasady ogólne

1.          Bez uszczerbku dla przypadków, w których pozwolenia na przywóz lub wywóz są wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia, wymogiem przedstawienia pozwolenia może zostać objęty przywóz w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu lub wywóz z Unii jednego lub kilku ▌produktów następujących sektorów:

a)          zbóż;

b)          ryżu;

c)          cukru;

d)          nasion;

e)          oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych, w przypadku produktów objętych kodami CN 1509, 1510 00, 0709 92 90, 0711 20 90, 2306 90 19, 1522 00 31 oraz 1522 00 39;

f)           lnu i konopi, w odniesieniu do konopi;

g)          owoców i warzyw;

h)  przetworzonych owoców i warzyw;

i)           bananów;

j)           wina;

k)          żywych roślin;

l)           wołowiny i cielęciny;

m)         mleka i przetworów mlecznych;

n)          wieprzowiny;

o)          mięsa baraniego i koziego;

p)          jaj;

q)          mięsa drobiowego;

r)           alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.

             ▌2. Państwa członkowskie wydają pozwolenia każdemu wnioskodawcy, niezależnie od tego, gdzie znajduje się jego siedziba w Unii, o ile żaden akt przyjęty zgodnie z art. 43 ust. 2 Traktatu nie stanowi inaczej, oraz bez uszczerbku dla ▌zastosowania art. 118, 119 i 120.

3.  Pozwolenia obowiązują na terenie całej Unii.

Artykuł 118

Przekazane uprawnienia

1.           Aby uwzględnić międzynarodowe zobowiązania Unii oraz mające zastosowanie unijne normy społeczne, normy ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt, konieczność monitorowania zmian w handlu i rozwoju sytuacji na rynku, ▌ przywozu i wywozu produktów, konieczność prawidłowego zarządzania rynkiem i konieczność zmniejszenia obciążeń administracyjnych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu określenia ▌:

a)      wykazu produktów sektorów, o których mowa w art. 117 ust. 1, objętych wymogiem przedłożenia pozwolenia na przywóz lub wywóz;

b)     przypadków i sytuacji, kiedy przedłożenie pozwolenia na przywóz lub wywóz nie jest wymagane z uwzględnieniem statusu celnego odnośnych produktów, umów handlowych, których należy przestrzegać, celów działań, statusu prawnego wnioskodawcy i odnośnych ilości.

2.           Aby wprowadzić dalsze elementy systemu pozwoleń, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających przepisy dotyczące:

a)      ▌ praw i obowiązków wynikających z pozwolenia, jego skutków prawnych oraz przypadków, w których stosuje się tolerancję w odniesieniu do przestrzegania obowiązku przywozu lub wywozu ilości wymienionej w pozwoleniu, lub przypadków, gdy w pozwoleniu należy wskazać pochodzenie ▌;

b)     ▌ wydania pozwolenia na przywóz lub dopuszczenia do swobodnego obrotu, które objęte jest wymogiem przedłożenia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów;

c)      ▌ przenoszenia pozwoleń lub ograniczeń możliwości ich przenoszenia;

d)      dodatkowych warunków wydawania pozwoleń na przywóz konopi zgodnie z art. 129 oraz zasady wzajemnej pomocy administracyjnej państw członkowskich ▌ w celu zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom lub w przypadku ich wystąpienia;

e)      ▌ przypadków i sytuacji, kiedy jest lub nie jest wymagane wnoszenie zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną przywiezione lub wywiezione w okresie ważności pozwolenia.

Artykuł 119

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych konieczne środki dotyczące stosowania niniejszego rozdziału, w tym przepisy dotyczące:

aa)        formatu i treści pozwolenia;

a)          składania wniosków, wydawania pozwoleń i ich wykorzystywania;

b)          okresów ważności pozwoleń, procedur dotyczących zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości;

c)          dowodu, że spełnione zostały wymogi dotyczące wykorzystywania pozwoleń;

ca)        stopnia tolerancji w odniesieniu do przestrzegania obowiązku przywozu lub wywozu ilości wymienionej w pozwoleniu;

d)          wydawania pozwoleń zastępczych lub duplikatów pozwoleń;

e)          przetwarzania pozwoleń przez państwa członkowskie i wymiany informacji potrzebnych do zarządzania systemem, w tym procedur związanych ze szczególną wzajemną pomocą administracyjną państw członkowskich.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 120

Inne uprawnienia wykonawcze

Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3:

a)      ograniczyć ilości, na jakie mogą być wydawane pozwolenia;

b)     odrzucić ilości, na które opiewają wnioski; oraz

c)      zawiesić składanie wniosków w celu zarządzania rynkiem w przypadkach, gdy ilości, na które opiewają wnioski, są znaczne.

ROZDZIAŁ II

NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE

Artykuł 121

Wdrażanie umów międzynarodowych i niektórych innych aktów

Komisja w drodze aktów wykonawczych przyjmuje środki mające na celu spełnienie wymogów określonych w umowach międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem lub w każdym innym odnośnym akcie przyjętym zgodnie z art. 43 ust. 2 lub art. 207 Traktatu lub we wspólnej taryfie celnej w odniesieniu do obliczania należności celnych przywozowych dla produktów rolnych. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 122

System cen wejścia w odniesieniu do pewnych produktów sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz wina

1.          Na potrzeby stosowania stawki opłat celnych wspólnej taryfy celnej w odniesieniu do produktów sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz soku i moszczu winogronowego, cena wejścia danej partii towaru jest równa jej wartości celnej, obliczonej na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/1992

         Rozporządzenie Rady (WE) nr 2913/1992 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 10).

▌           

3.  Uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności systemu, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu wprowadzenia przepisów stanowiących, że prawdziwość deklarowanej przywozowej wartości celnej dostawy ma być sprawdzana przy wykorzystaniu ryczałtowej wartości przywozowej, oraz określających warunki, na jakich wymagane jest wniesienie zabezpieczenia ▌.

Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – przepisy w zakresie obliczania ryczałtowej wartości przywozowej, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 123

Dodatkowe należności celne przywozowe

1.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – określić produkty sektorów zbóż, ryżu, cukru, owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj, drobiu i bananów oraz soku winogronowego i moszczu winogronowego, do których – przy przywozie podlegającym stawce celnej określonej we wspólnej taryfie celnej – stosuje się dodatkową należność przywozową w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnemu wpływowi na rynek Unii, który może być spowodowany tym przywozem, jeżeli:

a)          przywóz realizowany jest po cenie niższej od poziomu zgłoszonego Światowej Organizacji Handlu przez Unię („cena progowa”); lub

b)          wielkość przywozu w dowolnym roku przekracza pewien poziom („wielkość progowa”).

Wielkość progowa określana jest na podstawie możliwości dostępu do rynku, zdefiniowanych jako procentowy udział w danym sektorze spożycia krajowego w trzech poprzednich latach.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.          Nie nakłada się dodatkowych należności celnych przywozowych, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku Unii lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.

3.          Do celów ust. 1 lit. a) ceny przywozowe określa się na podstawie cen przywozowych CIF danej przesyłki. Ceny przywozowe CIF są porównywane z cenami reprezentatywnymi dla danego produktu na rynku światowym lub na unijnym rynku przywozowym tego produktu.

4.          Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmować środki konieczne ▌do stosowania niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 124

Inne uprawnienia wykonawcze

Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3:

a)          ustalić poziom stosowanej należności celnej przywozowej zgodnie z zasadami określonymi w umowie międzynarodowej zawartej zgodnie z Traktatem, ze wspólną taryfą celną i z aktami wykonawczymi, o których mowa w art. 121 ▌;

b)          ustalić reprezentatywne ceny i wielkości progowe do celów stosowania dodatkowych należności celnych przywozowych w ramach przepisów przyjętych na podstawie art. 123 ust. 1 akapit pierwszy.

ROZDZIAŁ III

ADMINISTROWANIE KONTYNGENTEM TARYFOWYM ORAZ SZCZEGÓLNE

REGULACJE PRZYWOZOWE W PAŃSTWACH TRZECICH

Artykuł 125

Kontyngenty taryfowe

1.          Kontyngenty taryfowe na przywóz produktów rolnych przeznaczonych do swobodnego obrotu w Unii lub jej części lub kontyngenty taryfowe na przywóz unijnych produktów rolnych do państw trzecich, które mają być częściowo lub całkowicie administrowane przez Unię, wynikające z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z ▌Traktatem lub z każdego innego aktu prawnego przyjętego zgodnie z art. 43 ust. 2 lub art. 207 Traktatu, są otwierane lub administrowane przez Komisję w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 126 niniejszego rozporządzenia i aktów wykonawczych na podstawie art. 127 i 128 niniejszego rozporządzenia.

2.          Administrowanie kontyngentami taryfowymi odbywa się w sposób pozwalający uniknąć dyskryminowania któregokolwiek z zainteresowanych podmiotów gospodarczych, przy użyciu jednej z poniższych metod, ich połączenia lub innej stosownej metody:

a)      metoda oparta na kolejności chronologicznej składania wniosków (według zasady „kto pierwszy, ten lepszy”);

b)     metody proporcjonalnego podziału wnioskowanych ilości po złożeniu wniosków („metoda równoczesnego badania”);

c)      metody opartej na uwzględnianiu tradycyjnego modelu handlu (przy zastosowaniu „metody tradycyjnych lub nowych importerów”).

3.          Przyjęta metoda administrowania:

a)      w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na przywóz należycie uwzględnia wymagania istniejącej i pojawiającej się produkcji Unii, rynku przetwórstwa i konsumpcji pod względem konkurencyjności, pewności i ciągłości dostaw oraz konieczność utrzymania równowagi na rynku, i

b)     w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na wywóz umożliwia pełne wykorzystanie możliwości dostępnych w ramach danego kontyngentu.

Artykuł 125a

Przepis szczegółowy

W przypadku kontyngentu przywozowego do Hiszpanii na 2 000 000 ton kukurydzy i 300 000 ton sorgo oraz kontyngentu przywozowego do Portugalii na 500 000 ton kukurydzy, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających przepisy niezbędne do realizacji kontyngentów taryfowych na przywóz i, w odpowiednich przypadkach, do przechowywania przywożonych ilości w magazynach publicznych przez agencje płatnicze zainteresowanych państw członkowskich oraz ich zbywania na rynkach tych państw członkowskich.

Artykuł 126

Przekazane uprawnienia

1.           Aby zapewnić sprawiedliwy dostęp do dostępnych ilości i równe traktowanie podmiotów gospodarczych w ramach kontyngentu taryfowego na przywóz, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu:

a)      określenia warunków i wymogów w zakresie kwalifikowalności, które podmiot gospodarczy musi spełnić, aby złożyć wniosek w ramach kontyngentu taryfowego na przywóz; przepisy te mogą nakładać wymóg minimalnego doświadczenia w handlu z państwami trzecimi i podobnymi terytoriami lub w działalności przetwórczej, wyrażonego w minimalnej ilości i minimalnym okresie w danym sektorze rynku; przepisy te mogą obejmować szczególne zasady w odpowiedzi na potrzeby i praktyki obowiązujące w niektórych sektorach oraz potrzeby i praktyki przemysłu przetwórczego;

b)     ustanowienia przepisów dotyczących przekazywania praw między podmiotami gospodarczymi i, w razie konieczności, ograniczenia możliwości przekazywania w ramach administrowania przywozowym kontyngentem taryfowym;

c)      uzależnienia udziału w kontyngencie taryfowym na przywóz od wniesienia zabezpieczenia;

d)     uwzględnienia w razie konieczności ▌ wszelkich specyficznych szczegółów, wymogów lub ograniczeń mających zastosowanie do kontyngentu taryfowego ustanowionego w danej umowie międzynarodowej lub innym akcie, o których mowa w art. 125 ust. 1.

2.          Aby zapewnić, by wywożone produkty mogły pod pewnymi warunkami korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich, na podstawie umów międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie z ▌ Traktatem, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 niniejszego rozporządzenia aktów delegowanych dotyczących przepisów nakładających na właściwe organy państw członkowskich obowiązek wystawiania, na wniosek i po dokonaniu odpowiednich kontroli, dokumentu potwierdzającego, że produkty spełniają warunki, które w przypadku wywozu uprawniają do korzystania ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich, pod warunkiem przestrzegania określonych warunków.

Artykuł 127

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

1.          ▌ Komisja może w drodze aktów wykonawczych określić:

a)          roczne kontyngenty taryfowe, w razie konieczności stosownie rozłożone w ciągu roku, oraz ▌stosowaną metodę administrowania;

b)          procedury dotyczące stosowania przepisów szczegółowych określonych w umowie lub akcie przyjmującym system przywozu lub wywozu, dotyczące w szczególności:

(i)     gwarancji obejmujących charakter, miejsce, z którego został dokonany wywóz, i pochodzenie danego produktu;

(ii)     uznania dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji, o których mowa w ppkt (i);

(iii)    przedstawiania dokumentu wydanego przez państwo wywozu;

(iv)    wykorzystania i przeznaczenia produktów;

c)          okres ważności pozwoleń lub zezwoleń;

d)          procedury dotyczące zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości;

e)          wykorzystywanie pozwoleń i, w razie potrzeby, środki szczegółowe dotyczące w szczególności warunków składania wniosków o pozwolenia na przywóz i udzielania zezwoleń w ramach kontyngentu taryfowego;

f)           konieczne środki związane z treścią, formą, wydawaniem i wykorzystywaniem dokumentu, o którym mowa w art. 126 ust. 2;

g)          procedury i kryteria techniczne dotyczące stosowania art. 125a.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 128

Inne uprawnienia wykonawcze

1.          Komisja w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3, przyjmuje przepisy w celu administrowania procesem w sposób gwarantujący, że ilości dostępne w ramach kontyngentu taryfowego nie będą przekroczone, w szczególności przez ustalenie współczynników przydziału dla każdego wniosku, kiedy osiągnięte zostaną dostępne ilości, odrzucenie wniosków oczekujących na rozpatrzenie i, w razie konieczności, zawieszenie przyjmowania wniosków.

2.          Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3, przyjmować przepisy dotyczące ponownego przydziału niewykorzystanych ilości.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE PRZYWOZU OKREŚLONYCH PRODUKTÓW

Artykuł 129

Przywóz konopi

1.          Następujące produkty można przywozić do Unii wyłącznie, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      surowe konopie naturalne objęte kodem CN 5302 10 00 spełniają warunki określone w art. ▌25 ust. 3 i art. 28 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie o płatnościach bezpośrednich];

b)     nasiona odmian konopi objęte kodem CN ex 1207 99 ▌20 przeznaczone do siewu są wyposażone w dowód, że poziom tetrahydrokanabinolu w danej odmianie nie przekracza poziomu ustalonego zgodnie z art. 25 ust. 3 i art. 28 lit. h) ▌rozporządzenia (UE) nr [...] [rozporządzenie o płatnościach bezpośrednich];

c)      nasiona konopi inne niż do siewu objęte kodem CN 1207 99 91 są przywożone wyłącznie przez importerów upoważnionych przez państwo członkowskie, aby zapewnić, by nasiona te nie były przeznaczone do siewu.

2.          Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów przyjętych przez państwa członkowskie zgodnie z Traktatem i zobowiązaniami wynikającymi z porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie rolnictwa.

Artykuł 129a

Przywóz chmielu

1.          Produkty sektora chmielu można przywozić z państw trzecich tylko wtedy, gdy ich normy jakościowe są przynajmniej równoważne normom przyjętym w odniesieniu do podobnych produktów zebranych w Unii lub uzyskanych z takich produktów.

2.          Produkty uważa się za spełniające normy, o których mowa w ust. 1, jeżeli dołączone jest do nich świadectwo wydane przez organy kraju pochodzenia i jest ono uznane za równoważne certyfikatowi, o którym mowa w art. 59b.

W przypadku mączki chmielowej, mączki chmielowej z podwyższoną zawartością lupuliny, ekstraktu z szyszek chmielowych oraz mieszanych produktów chmielowych świadectwo może być uznane za równoważne certyfikatowi, wyłącznie jeżeli zawartość alfa-kwasów w tych produktach nie jest mniejsza od zawartości w chmielu, z którego zostały one wytworzone.

3.          W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających warunki, po spełnieniu których nie mają zastosowania obowiązki dotyczące świadectwa równoważności oraz etykietowania opakowań.

4.          Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych środki niezbędne do zastosowania niniejszego artykułu, w tym przepisy dotyczące uznawania świadectw równoważności oraz dotyczące kontroli przywozu chmielu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 130

Odstępstwa w odniesieniu do produktów przywożonych oraz specjalne zabezpieczenie w sektorze wina

Zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, na mocy art. 43 ust. 2 Traktatu można przyjąć odstępstwa od przepisów załącznika VII część II sekcja B pkt 5 lub sekcja C w odniesieniu do produktów przywożonych.

W przypadkach odstępstw od przepisów załącznika VII część II sekcja B punkt 5 importerzy składają określonym organom celnym zabezpieczenie odnośnie do przedmiotowych produktów w momencie dopuszczenia tych produktów do swobodnego obrotu. Zabezpieczenie zostaje zwolnione po przedstawieniu przez importera dowodu spełniającego wymogi organów celnych państwa członkowskiego, w którym produkt został dopuszczony do swobodnego obrotu, że:

a)          w stosunku do produktów nie zastosowano odstępstw lub

b)          w przypadku gdy zastosowano odstępstwa, produkty nie zostały poddane fermentacji winiarskiej, lub w przypadku gdy zostały poddane fermentacji winiarskiej, uzyskane produkty opatrzono odpowiednimi etykietami.

Komisja może w drodze aktów wykonawczych ustanowić przepisy w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego artykułu, obejmujące kwoty zabezpieczeń i odpowiednie etykietowanie. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 130a

Przywóz cukru surowego do rafinacji

1.          Do końca roku gospodarczego 2016–2017 rafinerie przemysłowe mają wyłączną możliwość przywozu 2 500 000 ton na rok gospodarczy, wyrażonych w cukrze białym.

2.          Jedyny zakład przetwórstwa buraków cukrowych czynny w Portugalii w 2005 r. uznaje się za rafinerię przemysłową.

3.  Pozwolenia na przywóz cukru przeznaczonego do rafinacji można wydawać jedynie rafineriom przemysłowym pod warunkiem, że ilości, których dotyczy pozwolenie, nie przekraczają ilości, o których mowa w ust. 1. Pozwolenia można przenosić tylko między rafineriami przemysłowymi, a ich ważność wygasa z końcem roku gospodarczego, którego dotyczą.

Niniejszy ustęp stosuje się do pierwszych trzech miesięcy każdego roku gospodarczego.

4.          Zważywszy na konieczność zapewnienia, by przeznaczony do rafinacji cukier pochodzący z przywozu był rafinowany zgodnie z niniejszym artykułem, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)     stosowanie warunków w zakresie funkcjonowania ustaleń dotyczących przywozu, o których mowa w ust. 1;

b)     warunki i wymogi w zakresie kwalifikowalności, które podmiot gospodarczy musi spełnić, aby złożyć wniosek o pozwolenie na przywóz, obejmujące wniesienie zabezpieczenia;

c)      przepisy dotyczące kar administracyjnych, które mają być stosowane.

5.          Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające niezbędne przepisy dotyczące dokumentów towarzyszących, które należy dostarczyć w związku z wymogami i obowiązkami dla importerów, w szczególności dla rafinerii przemysłowych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 130b

Zawieszenie należności celnych przywozowych w sektorze cukru

Do końca roku gospodarczego 2016–2017 Komisja może w drodze aktów wykonawczych zawieszać należności celne przywozowe w całości lub w części w przypadku pewnych ilości następujących produktów w celu zagwarantowania podaży niezbędnej do wytwarzania produktów, o których mowa w art. 101l ust. 2:

a)          cukru objętego kodem CN 1701;

b)          izoglukozy objętej kodami CN 1702 30 10, 1702 40 10, 1702 60 10 i 1702 90 30.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

ROZDZIAŁ V

ŚRODKI OCHRONNE ORAZ USZLACHETNIANIE CZYNNE

Artykuł 131

Środki zabezpieczające

1.          Komisja przyjmuje środki zabezpieczające przed przywozem do Unii, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu, na podstawie rozporządzeń Rady (WE) nr 260/2009 ▌

         Rozporządzenie Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 84 z 31.3.2009, s. 1).

2.          O ile nie postanowiono inaczej w innym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub innym akcie Rady, środki zabezpieczające przed przywozem do Unii określone w umowach międzynarodowych zawartych zgodnie z ▌ Traktatem, są przyjmowane przez Komisję na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu.

3.          Na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmować środki, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

             W przypadku wpłynięcia do Komisji wniosku od państwa członkowskiego podejmuje ona w drodze aktów wykonawczych decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 162 ust. 3.

O przyjętych środkach niezwłocznie informuje się państwa członkowskie i środki te mają skutek natychmiastowy.

4.          Komisja może w drodze aktów wykonawczych uchylać lub zmieniać unijne środki zabezpieczające przyjęte na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 162 ust. 3.

Artykuł 132

Zawieszenie przetwarzania i procedury uszlachetniania czynnego

           ▌W przypadku gdy na rynku Unii występują lub mogą wystąpić zakłócenia spowodowane przetwarzaniem lub procedurą uszlachetniania czynnego, Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy zawiesić w całości lub w części stosowanie przetwarzania lub procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów sektorów zbóż, ryżu, cukru, oliwy z oliwek i oliwek stołowych, owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw, wina, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj, mięsa drobiowego i alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W przypadku wpłynięcia do Komisji wniosku od państwa członkowskiego podejmuje ona w drodze aktów wykonawczych decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 162 ust. 3.

O przyjętych środkach niezwłocznie informuje się państwa członkowskie i środki te mają skutek natychmiastowy.

▌

ROZDZIAŁ VI

REFUNDACJE WYWOZOWE

Artykuł 133

Zakres stosowania

1.          W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu na podstawie notowań lub cen na rynkach światowych, gdy warunki na rynku wewnętrznym spełniają warunki opisane w art. 154 ust. 1 lub art. 156, i w ramach limitów wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z  ▌ Traktatem, różnica między tymi cenami a cenami w Unii może zostać pokryta refundacjami wywozowymi za:

a)      produkty następujących sektorów wywożone bez dalszego przetworzenia:

(i)        zboża;

(ii)       ryżu;

(iii)      cukru, w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I część III lit. b)–d) i g);

(iv)      wołowiny i cielęciny;

(v)       mleka i przetworów mlecznych;

(vi)    wieprzowiny;

(vii)   jaj;

(viii)  mięsa drobiowego;

b)      produkty wymienione w lit. a) ppkt (i)–(iii), (v) oraz (vii) niniejszego ustępu wywożone w postaci towarów przetworzonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1216/2009 ▌

         Rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 10).

2.          Refundacje wywozowe za produkty wywożone w postaci towarów przetworzonych nie mogą być wyższe niż stosowane refundacje za te same produkty wywożone bez dalszego przetworzenia.

▌

2a.        Bez uszczerbku dla stosowania art. 154 ust. 1 i art. 156 refundacja za produkty, o których mowa w ust. 1, wynosi 0 EUR.

Artykuł 134

Rozdział refundacji wywozowych

Metoda rozdziału ilości, które mogą zostać wywiezione przy zastosowaniu refundacji wywozowej, to metoda, która:

a)          najlepiej odpowiada danemu typowi produktu i sytuacji na właściwym rynku oraz pozwala na możliwie najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów, mając na względzie wydajność i strukturę wywozu Unii oraz ich wpływ na równowagę na rynku, nie doprowadzając jednak do dyskryminacji między zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a w szczególności między dużymi i małymi podmiotami gospodarczymi;

b)          jest najmniej uciążliwa dla podmiotów gospodarczych z administracyjnego punktu widzenia, przy uwzględnieniu wymogów administracyjnych.

Artykuł 135

Ustalanie refundacji wywozowych

1.          W całej Unii za te same produkty stosuje się takie same refundacje wywozowe. Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z ▌ Traktatem.

2.          Środki ustalania refundacji przyjmuje Rada zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu.

Artykuł 136

Przyznawanie refundacji wywozowej

1.          Refundacje za produkty wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) wywożone bez dalszego przetworzenia są przyznawane wyłącznie na wniosek i po przedłożeniu pozwolenia na wywóz.

2.          Refundacja stosowana za produkty, o których mowa w art. 133 ust. 1 lit. a), jest refundacją obowiązującą w dniu złożenia wniosku o pozwolenie lub wynikającą z odnośnej procedury przetargowej oraz, w przypadku refundacji zróżnicowanej, refundacją obowiązującą w tym samym dniu:

a)      w odniesieniu do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu na wywóz; lub

b)  w odniesieniu do faktycznego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu, przy czym obowiązująca w takim przypadku kwota nie przekracza kwoty obowiązującej w odniesieniu do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.

▌

▌

4.          Refundacja jest wypłacana po przedstawieniu dowodu na to, że:

a)      produkty opuściły obszar celny Unii zgodnie z procedurą wywozu, o której mowa w art. 161 kodeksu celnego;

b)     w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, nie naruszając przepisów ust. 2 lit. b).

Artykuł 137

Refundacje wywozowe za żywe zwierzęta w sektorze wołowiny i cielęciny

▌ W odniesieniu do produktów sektora wołowiny i cielęciny przyznawanie i wypłata refundacji w odniesieniu do wywozu żywych zwierząt jest uzależniona od przestrzegania wymogów ustanowionych w prawodawstwie Unii dotyczących dobrostanu zwierząt oraz, w szczególności, ochrony zwierząt podczas transportu.

▌

▌

Artykuł 138

Limity wywozowe

Pozwolenia na wywóz wydawane na okresy odniesienia obowiązujące w odniesieniu do danych produktów są zgodne z zobowiązaniami ilościowymi wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z ▌ Traktatem.

▌ W odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających z porozumienia WTO w sprawie rolnictwa koniec okresu odniesienia nie ma wpływu na ważność pozwoleń na wywóz.

Artykuł 139

Przekazane uprawnienia

▌

▌

2a.        Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu refundacji wywozowych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustanawiających obowiązek składania zabezpieczenia gwarantującego wywiązanie się podmiotu gospodarczego z jego obowiązków.

3.  Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne podmiotów gospodarczych i organów, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych ustalających progi, poniżej których można odstąpić od wymogu wydania lub przedkładania pozwolenia na wywóz, określić miejsca przeznaczenia lub działania, w odniesieniu do których można uzasadnić zwolnienie z obowiązku przedkładania pozwolenia na wywóz, oraz dopuścić wydawanie pozwoleń na wywóz ex post w uzasadnionych sytuacjach.

4.          Aby uwzględnić konkretne sytuacje, które stanowią podstawę do całkowitej lub częściowej kwalifikowalności do refundacji wywozowych, oraz w celu pomocy podmiotom gospodarczym w wypełnieniu luki od momentu złożenia wniosku do końcowej wypłaty refundacji wywozowej, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w odniesieniu do przepisów dotyczących:

a)      zmiany terminu refundacji;

▌

c)      zaliczek z tytułu refundacji wywozowych, w tym warunków wnoszenia i zwalniania zabezpieczenia;

d)     dodatkowych dowodów w przypadkach wątpliwości dotyczących faktycznego miejsca przeznaczenia produktów i możliwości przywozu powrotnego na obszar celny Unii;

e)      miejsc przeznaczenia uważanych za wywóz z Unii oraz włączenia miejsc przeznaczenia na obszarze celnym Unii, które są kwalifikowalne do refundacji wywozowych.

4a.        W celu zapewnienia równego dostępu do refundacji wywozowych eksporterom produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu i produktów będących wynikiem ich przetworzenia, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu stosowania art. 136 ust. 1 i 2 w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 133 ust. 1 lit. b).

5.          Aby zapewnić wywóz produktów objętych refundacją wywozową z obszaru celnego Unii i zapobiec ich powrotnemu przywozowi oraz aby zmniejszyć obciążenie administracyjne podmiotów gospodarczych przy przygotowywaniu i przedstawianiu dowodów, że produkty objęte refundacją dotarły do państwa przeznaczenia w przypadku zróżnicowania refundacji, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w odniesieniu do przepisów dotyczących:

a)      terminu, przed upływem którego należy zakończyć wyprowadzanie z obszaru celnego Unii, w tym okresu na czasowe powrotne wprowadzenie;

b)     przetwarzania, jakiemu mogą w tym czasie być poddane produkty objęte refundacją wywozową;

c)      dowodów, że produkty objęte refundacją dotarły do miejsca przeznaczenia w przypadku zróżnicowania refundacji;

d)     progów refundacji i warunków, na jakich eksporterzy mogą być zwolnieni z przedstawiania powyższych dowodów;

e)      warunków zatwierdzania przez niezależne strony trzecie dowodów, że produkty objęte refundacją dotarły do miejsca przeznaczenia w przypadku zróżnicowania refundacji.

5a.        Aby zachęcić eksporterów do przestrzegania warunków dobrostanu zwierząt oraz umożliwić właściwym organom sprawdzanie prawidłowości wydatków w zakresie refundacji wywozowych w przypadkach, kiedy są one uzależnione od przestrzegania wymogów dobrostanu zwierząt, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w sprawie przestrzegania wymogów w zakresie dobrostanu zwierząt poza obszarem celnym Unii, w tym wykorzystywania niezależnych stron trzecich.

6.          Aby uwzględnić uwarunkowania różnych sektorów, Komisja może – w drodze aktów delegowanych – przyjmować szczegółowe wymogi i warunki, które mają spełniać podmioty gospodarcze i produkty kwalifikujące się do refundacji wywozowej ▌oraz ustalać współczynniki do celów obliczania refundacji wywozowych z uwzględnieniem okresu dojrzewania niektórych napojów spirytusowych otrzymywanych ze zbóż.

Artykuł 140

Uprawnienia wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą

Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmować środki konieczne ▌do stosowania niniejszego rozdziału, w szczególności:

a)          przepisy dotyczące redystrybucji ilości przeznaczonych na wywóz, które nie zostały przydzielone lub wykorzystane;

aa)        przepisy dotyczące metody ponownego obliczenia płatności refundacji wywozowej, w przypadkach gdy kod produktu lub miejsce przeznaczenia podane na pozwoleniu nie odpowiadają faktycznemu produktowi lub miejscu przeznaczenia;

b)          przepisy dotyczące produktów, o których mowa w art. 133 ust. 1 lit. b);

c)          przepisy w sprawie procedur dotyczących zabezpieczenia, które należy wnieść, i jego wysokości;

d)          przepisy w sprawie stosowania środków przyjętych na podstawie art. 139 ust. 4a).

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 141

Inne uprawnienia wykonawcze

Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3:

a)          ustanowić środki właściwe do zapobiegania nadużyciom elastycznego podejścia przewidzianego w art. 136 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do procedury składania wniosków;

b)          ustanowić środki konieczne do przestrzegania zobowiązań ilościowych, o których mowa w art. 138, w tym wstrzymanie lub ograniczenie wydawania pozwoleń na wywóz, w przypadkach gdy te zobowiązania zostały lub mogą zostać przekroczone;

c)          ustalać współczynniki mające zastosowanie do refundacji wywozowych zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 139 ust. 6.

ROZDZIAŁ VII

USZLACHETNIANIE BIERNE

Artykuł 142

Zawieszenie zasad uszlachetniania biernego

▌W przypadku gdy na rynku Unii występują lub mogą wystąpić zakłócenia spowodowane procedurą uszlachetniania biernego, Komisja może w drodze aktów wykonawczych na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy zawiesić w całości lub w części stosowanie tej procedury uszlachetniania biernego w odniesieniu do produktów sektorów zbóż, ryżu, owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw, wina, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego oraz mięsa drobiowego. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W przypadku wpłynięcia do Komisji wniosku od państwa członkowskiego podejmuje ona w drodze aktów wykonawczych decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, Komisja przyjmuje mające natychmiastowe zastosowanie akty wykonawcze zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 162 ust. 3.

O przyjętych środkach niezwłocznie informuje się państwa członkowskie i środki te mają skutek natychmiastowy.

▌

CZĘŚĆ IV

REGUŁY KONKURENCJI

ROZDZIAŁ I

REGUŁY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRZEDSIĘBIORSTW

Artykuł 143

Wytyczne Komisji dotyczące stosowania reguł konkurencji do rolnictwa

O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, zgodnie z art. 42 Traktatu, art. 101–106 Traktatu oraz ich stosowne przepisy wykonawcze, z zastrzeżeniem przepisów art. 143a–145 niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie do wszystkich porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 101 ust. 1 i art. 102 Traktatu, jakie odnoszą się do produkcji produktów rolnych lub handlu nimi.

Aby zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz jednolite stosowanie unijnych zasad konkurencji, Komisja i organy państw członkowskich ds. konkurencji stosują w ścisłej współpracy unijne reguły konkurencji.

Ponadto Komisja, w stosownych przypadkach, publikuje wytyczne mające stanowić wsparcie dla krajowych organów ds. konkurencji oraz dla przedsiębiorstw.

Artykuł 143a

Rynek właściwy

Definiowanie rynku właściwego jest narzędziem mającym na celu zidentyfikowanie oraz określenie ograniczeń konkurencji między przedsiębiorstwami w oparciu o dwa kumulujące się elementy:

a)          właściwy rynek produktowy: do celów niniejszego rozdziału „rynek produktowy” oznacza rynek składający się z wszystkich produktów uważanych za zamienne lub za substytuty przez konsumenta ze względu na właściwości produktów, ich ceny i ich zamierzone stosowanie;

b)          właściwy rynek geograficzny: do celów niniejszego rozdziału „rynek geograficzny” oznacza rynek obejmujący obszar, na którym dane przedsiębiorstwa uczestniczą w podaży produktów, na którym warunki konkurencji są wystarczająco jednorodne oraz który może zostać odróżniony od sąsiadujących obszarów w szczególności ze względu na to, że warunki konkurencji na tym obszarze są wyraźnie odmienne.

Artykuł 143b

Pozycja dominująca

Do celów niniejszego rozdziału „pozycja dominująca” oznacza dysponowanie przez przedsiębiorstwo siłą gospodarczą stwarzającą mu możność stawania na przeszkodzie utrzymaniu skutecznej konkurencji na rynku właściwym poprzez umożliwienie mu zachowywania się w sposób w znacznej mierze niezależny od swoich konkurentów, klientów i wreszcie konsumentów.

Artykuł 144

Wyjątki dotyczące celów WPR oraz rolników i ich zrzeszeń

1.          Artykułu 101 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 143 niniejszego rozporządzenia, które są niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 39 Traktatu.

▌ Artykułu 101 ust. 1 Traktatu nie stosuje się do porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk rolników, zrzeszeń rolników, lub związków takich zrzeszeń, lub organizacji producentów uznanych na podstawie art. 106 niniejszego rozporządzenia, czy też zrzeszeń organizacji producentów uznanych na podstawie art. 107 niniejszego rozporządzenia, które dotyczą produkcji lub sprzedaży produktów rolnych lub korzystania ze wspólnych urządzeń do przechowywania, obróbki lub przetwarzania produktów rolnych, chyba że zagrożona jest realizacja celów określonych w art. 39 Traktatu.

Niniejszego ustępu nie stosuje się do porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk, które pociągają za sobą obowiązek stosowania jednakowych cen lub które wykluczają konkurencję.

▌

▌

2.          Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki, które spełniają warunki, o których mowa w ust. 1, nie są zakazane ani nie wymaga się uprzedniej decyzji w tym względzie.

W każdym krajowym lub unijnym postępowaniu dotyczącym stosowania art. 101 Traktatu ciężar udowodnienia naruszenia art. 101 ust. 1 Traktatu spoczywa na stronie lub organie zarzucających naruszenie. Jeżeli strona pozwana ubiega się o zwolnienie na mocy ust. 1, ma ona obowiązek udowodnienia, że przesłanki określone w tym ustępie zostały spełnione.

Artykuł 145

Porozumienia i uzgodnione praktyki uznanych organizacji międzybranżowych

1.          Artykułu 101 ust. 1 TFUE nie stosuje się do porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk organizacji międzybranżowych uznanych na podstawie art. 108 niniejszego rozporządzenia, mających na celu realizację działań wymienionych w art. 108 ust. 1 lit. c) i art. 108 ust. 2 lit. c) niniejszego rozporządzenia oraz – w odniesieniu do sektorów oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz tytoniu – w art. 109d niniejszego rozporządzenia.

2.          Ustęp 1 stosuje się tylko pod warunkiem, że:

a)          porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki zostały zgłoszone Komisji;

b)          w okresie dwóch miesięcy od uzyskania wszystkich wymaganych szczegółowych danych Komisja ▌nie uznała tych porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk za niezgodne z przepisami Unii. Jeżeli Komisja uzna, że są one niezgodne z przepisami Unii, ogłasza swoje ustalenia bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3.

3.          Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki, o których mowa w ust. 1, nie mogą wejść w życie przed upływem dwumiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 2 lit. b).

4.          Za niezgodne z przepisami Unii uznaje się w każdym przypadku porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki, jeżeli:

a)          mogą one prowadzić do podziału rynków wewnątrz Unii w jakiejkolwiek formie;

b)          mogą one wpływać na prawidłowe funkcjonowanie organizacji rynku;

c)          mogą one powodować zakłócenia konkurencji, które nie są niezbędne do osiągnięcia celów WPR, realizowanych poprzez działania organizacji międzybranżowej;

d)          wymagają one ustalenia cen lub ustalenia kwot;

e)          mogą one prowadzić do dyskryminacji lub wyeliminowania konkurencji w odniesieniu do znacznej części danych produktów.

5.  Jeżeli po upływie dwumiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 2 lit. b), Komisja stwierdzi, że warunki stosowania ust. 1 nie zostały spełnione, podejmuje ona bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3, decyzję o stosowaniu art. 101 ust. 1 Traktatu do odnośnego porozumienia, decyzji lub uzgodnionej praktyki.

             Decyzji Komisji nie stosuje się przed datą powiadomienia o niej zainteresowanej organizacji międzybranżowej, chyba że organizacja ta podała nieprawidłowe informacje lub nadużyła zwolnienia przewidzianego w ust. 1.

6.          W przypadku umów wieloletnich powiadomienie dotyczące pierwszego roku obowiązuje w odniesieniu do następnych lat umowy. Jednak w takim przypadku Komisja może w dowolnym momencie przyjąć z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego ustalenie o braku zgodności.

7.          Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające środki niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

ROZDZIAŁ II

PRZEPISY DOTYCZĄCE POMOCY PAŃSTWA

Artykuł 146

Stosowanie art. 107–109 Traktatu

1.          ▌ Do produkcji produktów rolnych i handlu nimi stosuje się art. 107–109 Traktatu.

2.          W drodze odstępstwa od ust. 1, artykułów 107–109 Traktatu nie stosuje się do płatności państw członkowskich dokonywanych na podstawie któregokolwiek spośród następujących środków i przepisów oraz zgodnie z nimi:

a)          środki określonych w niniejszym rozporządzeniu, które są częściowo lub w całości finansowane przez Unię ▌;

b)          przepisy art. 148–153 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 147

Płatności krajowe związane z programami wsparcia sektora wina

W drodze odstępstwa od art. 41 ust. 3 państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe na podstawie przepisów Unii dotyczących pomocy państwa na środki, o których mowa w art. 43, 47 i 48.

Maksymalna stawka pomocy ustanowiona zgodnie ze stosownymi przepisami Unii dotyczącymi pomocy państwa odnosi się do całkowitego finansowania publicznego obejmującego zarówno unijne, jak i krajowe środki finansowe.

Artykuł 148

Płatności krajowe na rzecz mięsa z reniferów w Finlandii i Szwecji

Z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia Komisji wydanego bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3, Finlandia i Szwecja mogą przyznawać płatności krajowe na rzecz produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa z reniferów i przetworów z tego mięsa (kody CN ex 0208 oraz ex 0210), o ile nie wiąże się to z jakimkolwiek wzrostem tradycyjnych poziomów produkcji.

Artykuł 149

Płatności krajowe na rzecz sektora cukru w Finlandii

Finlandia może przyznawać plantatorom buraków cukrowych płatności krajowe do wysokości 350 EUR na hektar na rok gospodarczy.

Artykuł 150

Płatności krajowe na rzecz pszczelarstwa

Państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe na rzecz ochrony pasiek o niekorzystnych warunkach strukturalnych lub naturalnych, lub w ramach programów rozwoju gospodarczego, z wyjątkiem płatności na cele związane z produkcją lub handlem.

Artykuł 151

Płatności krajowe na rzecz destylacji wina w sytuacji kryzysowej

1.          Państwa członkowskie mogą przyznawać producentom wina płatności krajowe na rzecz dobrowolnej lub obowiązkowej destylacji wina w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych.

▌Płatności te ▌są proporcjonalne i umożliwiają rozwiązanie danego kryzysu.

▌Całkowita kwota płatności dostępna w danym państwie członkowskim w danym roku na tego rodzaju płatności nie przekracza 15 % łącznych środków finansowych dostępnych dla tego państwa członkowskiego na ten rok, określonych w załączniku IV.

▌

4.  Państwa członkowskie, które pragną korzystać z płatności krajowych, o których mowa w ust. 1, składają do Komisji odpowiednio uzasadnione powiadomienie. Komisja bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 162 ust. 2 lub 3, ▌podejmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia środka i możliwości przyznania płatności.

5.          Alkohol będący wynikiem destylacji, o której mowa w ust. 1, jest stosowany wyłącznie do celów przemysłowych lub energetycznych, by uniknąć zakłócania konkurencji.

6.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować środki konieczne do stosowania niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 152

Płatności krajowe na rzecz dystrybucji produktów wśród dzieci

W ramach uzupełniania pomocy unijnej określonej w art. 21 i 24 państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe na rzecz dostarczania dzieciom uczęszczającym do placówek oświatowych produktów, o których mowa w art. 21 ust. 1, lub na rzecz związanych z tym kosztów.

Państwa członkowskie mogą finansować te płatności z opłaty nakładanej na dany sektor lub z innego wkładu ze strony sektora prywatnego.

W ramach uzupełniania pomocy unijnej określonej w art. 21 państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe na rzecz finansowania środków towarzyszących, koniecznych, aby unijny program dystrybucji owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów był skuteczny, jak określono w art. 21 ust. 2.

Artykuł 153

Płatności krajowe na rzecz orzechów

1.          Państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe w maksymalnej wysokości do 120,75 EUR na hektar rocznie rolnikom produkującym następujące produkty:

a)      migdały objęte kodami CN 0802 11 i 0802 12;

b)     orzechy laskowe objęte kodami CN 0802 21 i 0802 22;

c)      orzechy włoskie objęte kodami CN 0802 31 i 0802 32;

d)     orzechy pistacjowe objęte kodami CN 0802 51 00 i 0802 52 00;

e)      chleb świętojański objęty kodem CN 1212 92 00.

2.  Płatności krajowe, o których mowa w ust. 1, mogą być wypłacane jedynie w odniesieniu do maksymalnej powierzchni wynoszącej:

3.          Państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie płatności krajowych, o których mowa w ust. 1, od członkostwa rolników w organizacji producentów uznanej na podstawie art. 106.

CZĘŚĆ V

PRZEPISY OGÓLNE

ROZDZIAŁ I

ŚRODKI WYJĄTKOWE

SEKCJA 1

ZAKŁÓCENIA NA RYNKU

Artykuł 154

Środki przeciwdziałania zakłóceniom na rynku

1.          Aby sprawnie i skutecznie reagować na zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku spowodowanych znaczącym wzrostem lub spadkiem cen na rynku wewnętrznym lub rynkach zewnętrznych lub innymi zdarzeniami i okolicznościami powodującymi poważne zakłócenia na rynku lub grożącymi wystąpieniem takich zakłóceń, jeżeli taka sytuacja lub jej skutki dla rynku prawdopodobnie będą trwać nadal lub się pogarszać, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych w celu przedsięwzięcia koniecznych środków służących przeciwdziałaniu takiej sytuacji na rynku, przy poszanowaniu zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z  ▌Traktatem i o ile pozostałe środki dostępne na mocy niniejszego rozporządzenia okażą się niewystarczające.

Jeżeli w przypadku zagrożenia wystąpieniem zakłóceń na rynku, o którym mowa w akapicie pierwszym, będzie tego wymagać należycie uzasadniona szczególnie pilna potrzeba, do aktów delegowanych przyjętych na podstawie niniejszego ustępu ma zastosowanie procedura określona w art. 161 niniejszego rozporządzenia.

Wspomniana szczególnie pilna potrzeba może obejmować konieczność podjęcia natychmiastowego działania w celu przeciwdziałania lub zapobieżenia zakłóceniom na rynku, jeżeli zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku pojawi się tak gwałtownie lub nieoczekiwanie, że natychmiastowe działanie konieczne będzie do sprawnego i skutecznego zaradzenia tej sytuacji, lub jeżeli działanie takie zapobiegłoby wystąpieniu zakłócenia, jego dalszemu utrzymywaniu się lub przekształceniu się w dotkliwsze lub przedłużające się zakłócenie, lub też jeżeli opóźnianie natychmiastowego działania zagroziłoby spowodowaniem lub pogłębieniem zakłócenia lub doprowadziłoby do poszerzenia zakresu środków koniecznych później do zaradzenia takiemu zagrożeniu lub zakłóceniu lub też byłoby ze szkodą dla produkcji lub dla warunków rynkowych.

Środki te mogą, w niezbędnym zakresie i na czas konieczny do przeciwdziałania zakłóceniom na rynku lub zagrożeniu takimi zakłóceniami, rozszerzyć lub zmienić zakres, okres stosowania lub inne aspekty innych środków określonych na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub przewidzieć refundacje wywozowe, lub w całości lub części zawiesić należności celne przywozowe, w tym w razie konieczności w odniesieniu do określonych ilości lub okresów.

2.          Środków, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I część XXIV sekcja 2.

Komisja może jednak w drodze aktów wykonawczych przyjętych w trybie pilnym, o którym mowa w art. 161, zadecydować, że środki, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie do co najmniej jednego produktu spośród wymienionych w załączniku I część XXIV sekcja 2.

3.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować przepisy proceduralne i kryteria techniczne konieczne do stosowania ust. 1 niniejszego artykułu ▌. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

SEKCJA 2

ŚRODKI WSPIERANIA RYNKU ZWIĄZANE Z CHOROBAMI ZWIERZĄT I UTRATĄ ZAUFANIA KONSUMENTÓW SPOWODOWANĄ ZAGROŻENIAMI DLA ZDROWIA LUDZI, ZDROWIA ZWIERZĄT LUB ZDROWIA ROŚLIN

Artykuł 155

Środki dotyczące chorób zwierząt i utraty zaufania konsumentów spowodowanej zagrożeniami dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub zdrowia roślin

1.          Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjmować wyjątkowe środki wsparcia rynku dotkniętego trudnościami:

a)      ▌w celu uwzględnienia ograniczeń dla handlu wewnątrz Unii i z państwami trzecimi, które to ograniczenia mogą wynikać ze stosowania środków zwalczania rozprzestrzeniania się chorób zwierząt, oraz

b)      w celu uwzględnienia poważnych zakłóceń na rynku bezpośrednio związanych z utratą zaufania konsumentów spowodowaną zagrożeniami dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub zdrowia roślin oraz chorobami.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.  Środki określone w ust. 1 mają zastosowanie do każdego spośród następujących sektorów:

a)          wołowiny i cielęciny;

b)          mleka i przetworów mlecznych;

c)          wieprzowiny;

d)          mięsa baraniego i koziego;

e)          jaj;

f)           mięsa drobiowego.

Środki określone w ust. 1 lit. b) związane z utratą zaufania konsumentów spowodowaną zagrożeniami dla zdrowia ludzi lub zdrowia roślin mają zastosowanie również w odniesieniu do wszelkich innych produktów rolnych z wyjątkiem wymienionych w załączniku I część XXIV sekcja 2.

Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjętych w trybie pilnym, o którym mowa w art. 161, rozszerzyć wykaz produktów zawarty w pierwszych dwóch akapitach niniejszego ustępu.

3.  Środki określone w ust. 1 stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego.

4.          Środki określone w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) mogą być stosowane wyłącznie, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie szybko zastosowało środki zdrowotne i weterynaryjne w celu wyeliminowania choroby, oraz wyłącznie w zakresie i przedziale czasowym niezbędnym do wsparcia odnośnego rynku.

5.          Unia zapewnia częściowe finansowanie środków określonych w ust. 1 w wysokości 50 % wydatków poniesionych przez państwa członkowskie.

             Jednak w odniesieniu do sektorów wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i koziego Unia zapewnia częściowe finansowanie odpowiadające 60 % takich wydatków, jeżeli wydatki te poniesiono w związku ze zwalczaniem pryszczycy.

6.          Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy producenci mają swój udział w wydatkach ponoszonych przez państwa członkowskie, nie powodowało to zakłóceń konkurencji między producentami w różnych państwach członkowskich.

SEKCJA 3

SZCZEGÓLNE PROBLEMY

Artykuł 156

Środki rozwiązywania szczególnych problemów

1.          Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje konieczne i uzasadnione środki nadzwyczajne w celu rozwiązania szczególnych problemów. Środki te mogą wprowadzać odstępstwo od przepisów niniejszego rozporządzenia tylko w niezbędnym zakresie oraz na konieczny okres. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.          W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, w celu rozwiązywania szczególnych problemów powiązanych z sytuacjami, które mogłyby spowodować gwałtowne pogorszenie się warunków produkcji i warunków rynkowych, którym trudno byłoby zaradzić, jeżeli przyjęcie środków opóźniałoby się, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 162 ust. 3.

3.  Komisja przyjmuje środki na mocy ust. 1 i 2 wyłącznie, jeżeli nie jest możliwe przyjęcie wymaganych środków nadzwyczajnych zgodnie z art. 154 lub 155.

4.          Środki przyjęte na mocy ust. 1 i 2 pozostają w mocy nie dłużej niż dwanaście miesięcy. Jeżeli po tym czasie nadal występują szczególne problemy, które doprowadziły do przyjęcia tych środków, Komisja może – w celu zastosowania trwałego rozwiązania – przyjąć akty delegowane zgodnie z art. 160 lub przedłożyć stosowne wnioski ustawodawcze.

5.          Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o wszelkich środkach przyjętych na mocy ust. 1 lub 2 w terminie dwóch dni roboczych od ich przyjęcia.

SEKCJA 3A

POROZUMIENIA I DECYZJE W OKRESACH WYSTĘPOWANIA POWAŻNYCH ZAKŁÓCEŃ NA RYNKACH

Artykuł 156c

Zastosowanie art. 101 ust. 1 Traktatu

1.          W okresach występowania poważnych zakłóceń na rynkach Komisja może przyjąć akty wykonawcze stanowiące, że art. 101 ust. 1 Traktatu nie ma w żadnym razie zastosowania w odniesieniu do porozumień i decyzji uznanych organizacji producentów, ich zrzeszeń i uznanych organizacji międzybranżowych, działających w ramach któregokolwiek z sektorów, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, o ile te porozumienia i decyzje nie zakłócają właściwego funkcjonowania jednolitego rynku, służą ustabilizowaniu poszkodowanego sektora i można je zaliczyć do co najmniej jednej spośród następujących kategorii:

a)          wycofanie z rynku lub bezpłatna dystrybucja produktów;

b)          przekształcanie i przetwarzanie;

c)          przechowywanie przez podmioty prywatne;

d)          wspólne środki promocji;

e)          porozumienia dotyczące wymogów jakościowych;

f)  wspólne zakupy środków produkcji koniecznych do zwalczania rozprzestrzeniania się w Unii plag i chorób zwierząt i roślin lub środków produkcji koniecznych do przeciwdziałania skutkom katastrof naturalnych w Unii;

g)          tymczasowe planowanie produkcji z uwzględnieniem szczególnego charakteru cyklu produkcyjnego.

Komisja określa w akcie wykonawczym materialny i geograficzny zakres tego odstępstwa oraz, z zastrzeżeniem ust. 3, okres stosowania tego odstępstwa.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

2.          Ustęp 1 stosuje się wyłącznie wtedy, gdy Komisja przyjęła już jeden ze środków, o których mowa w niniejszym rozdziale, jeżeli produkty zostały zakupione w ramach interwencji publicznej lub przyznano dopłaty do ich prywatnego przechowywania, o których mowa w części II tytuł I rozdział I.

3.          Porozumienia i decyzje, o których mowa w ust. 1, nie mogą obowiązywać przez okres przekraczający 6 miesięcy. Jednak Komisja może przyjąć akty wykonawcze zezwalające na takie porozumienia i decyzje oraz uzgodnione praktyki na kolejny okres nieprzekraczający sześciu miesięcy. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

ROZDZIAŁ II

PRZEKAZYWANIE INFORMACJI I SPRAWOZDAWCZOŚĆ

Artykuł 157

Wymogi w zakresie przekazywania informacji

1.          Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, monitorowania, analiz i zarządzania rynkiem produktów rolnych, zapewnienia przejrzystości rynku, prawidłowego funkcjonowania środków WPR, kontroli różnego szczebla, monitorowania, oceny i audytu środków WPR, spełniania wymogów określonych w umowach międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem, w tym wymogów w zakresie przekazywania informacji w ramach danych umów, Komisja może – zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 2 – przyjąć niezbędne środki w zakresie przekazywania informacji przez przedsiębiorstwa, państwa członkowskie i ▌ państwa trzecie. Komisja uwzględnia przy tym potrzeby w zakresie danych oraz synergie między potencjalnymi źródłami danych.

             Informacje te mogą być przekazywane lub udostępniane organizacjom międzynarodowym, właściwym organom państw trzecich i mogą być upubliczniane, z zastrzeżeniem wymogu ochrony danych osobowych oraz uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej, w tym informacji o cenach.

2.  Aby zapewnić integralność systemów przekazywania informacji oraz autentyczność i czytelność przekazywanych dokumentów i związanych z nimi danych, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych określających:

a)          charakter i rodzaj informacji, które mają być przekazywane;

▌

bb)        kategorie danych, które mają być przetwarzane, oraz maksymalne okresy ich przechowywania i cel ich przetwarzania, w szczególności w przypadku publikacji takich danych i ich przekazania państwom trzecim;

c)          ▌ prawa dostępu do informacji lub udostępnianych systemów informacyjnych;

d)          warunki ▌publikowania informacji.

3.  Komisja w drodze aktów wykonawczych przyjmuje przepisy konieczne do stosowania niniejszego artykułu, w tym:

▌

aa)    metody powiadamiania;

ab)    przepisy dotyczące informacji, które mają być przekazywane;

b)      uzgodnienia w zakresie zarządzania informacjami, które mają być przekazywane, oraz ▌ dotyczące treści, formy, harmonogramu, częstotliwości i terminów powiadamiania;

c)      uzgodnienia w zakresie przekazywania lub udostępniania informacji i dokumentów państwom członkowskim, organizacjom międzynarodowym, właściwym organom państw trzecich lub obywatelom, z zastrzeżeniem wymogu ochrony danych osobowych oraz uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 162 ust. 2.

Artykuł 157a

Przetwarzanie i ochrona danych osobowych

1.          Państwa członkowskie i Komisja gromadzą dane osobowe do celów wymienionych w art. 157 ust. 1 i nie mogą przetwarzać tych danych w sposób niezgodny z tymi celami.

2.          Gdy dane osobowe są przetwarzane do celów monitorowania i oceny, o których mowa w art. 157 ust. 1, są one anonimizowane i przetwarzane wyłącznie w formie zagregowanej.

3.          Dane osobowe są przetwarzane zgodnie z przepisami dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001. W szczególności danych tych nie przechowuje się w formie pozwalającej na zidentyfikowanie osób, których dotyczą dane, przez okres dłuższy niż jest to konieczne do celów, do których dane te były gromadzone lub do których są one dalej przetwarzane, z uwzględnieniem minimalnych okresów przechowywania określonych w mającym zastosowanie prawie krajowym i prawie Unii.

4.          Państwa członkowskie informują osoby, których dotyczą dane, że ich dane osobowe mogą być przetwarzane przez organy krajowe i unijne zgodnie z ust. 1 i że w tym zakresie korzystają one z praw określonych w przepisach dotyczących ochrony danych osobowych zawartych, odpowiednio, w dyrektywie 95/46/WE i rozporządzeniu (WE) nr 45/2001.

Artykuł 158

Obowiązek sprawozdawczy Komisji

Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie:

a)          co trzy lata, a po raz pierwszy trzy lata od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia – w sprawie wprowadzenia w życie środków dotyczących sektora pszczelarskiego ustanowionych w art. 52–54, w tym rozwoju systemów identyfikacji uli;

b)          do dnia 30 czerwca 2014 r., a także do dnia 31 grudnia 2018 r. – w sprawie rozwoju sytuacji rynkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności stosowania art. 106 ust. 2, art. 108 ust. 2 oraz art. 104, 105, 105a i 105b, zawierające w szczególności ocenę ich skutków dla producentów i produkcji mleka w regionach o niekorzystnej sytuacji w związku z ogólnym celem utrzymania produkcji w takich regionach oraz obejmujące ewentualne zachęty dla rolników do zawierania umów o wspólnej produkcji, wraz z wszelkimi odpowiednimi wnioskami ustawodawczymi;

c)          do dnia 31 grudnia 2014 r. w sprawie możliwości rozszerzenia zakresu programów szkolnych tak, by włączyć do nich oliwę z oliwek i oliwki stołowe;

d)          do dnia 31 grudnia 2017 r. w sprawie stosowania zasad konkurencji do sektora rolnego we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności zaś stosowania art. 144 i 145 oraz art. 113b, 113c i 113d w stosownych sektorach.

ROZDZIAŁ III

REZERWA PRZEZNACZONA NA SYTUACJE KRYZYSOWE W SEKTORZE ROLNYM

Artykuł 159

Wykorzystywanie rezerwy

Środki finansowe przekazane z rezerwy przeznaczonej na sytuacje kryzysowe w sektorze rolnym zgodnie z warunkami i procedurą, o których mowa w art. 24 rozporządzenia (UE) nr xxx/xxxx [rozporządzenie horyzontalne] oraz w ust. [19c] porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami

         Dz.U. L […] z […], s. […].

W szczególności, środki finansowe przekazuje się na wszelkie wydatki w ramach:

▌

▌

a)        art. 8–20;

b)        art. 133–141; oraz

c)        art. 154, 155 i 156.

▌

CZĘŚĆ VI

PRZEKAZANIE UPRAWNIEŃ, PRZEPISY WYKONAWCZE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE ▌

ROZDZIAŁ I

PRZEKAZANIE UPRAWNIEŃ I PRZEPISY WYKONAWCZE

Artykuł 160

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.          Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych przekazuje się Komisji na warunkach określonych w niniejszym artykule.

2.          Uprawnienia ▌do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, przekazuje się Komisji na okres siedmiu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazanych uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego siedmioletniego okresu. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na okresy tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność obowiązujących już aktów delegowanych.

4.          Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja zgłasza go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.          Akt delegowany przyjęty na podstawie niniejszego rozporządzenia wchodzi w życie wyłącznie pod warunkiem, że ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w ciągu dwóch miesięcy od zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady, lub przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrazić sprzeciwu. Termin ten wydłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 161

Tryb pilny

1.          Akt delegowany przyjęty w trybie pilnym wchodzi w życie bezzwłocznie i ma zastosowanie, o ile nie został wyrażony sprzeciw na podstawie ust. 2. W zawiadomieniu o akcie delegowanym przyjętym na mocy niniejszego artykułu skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady podane zostają powody, dla których skorzystano z trybu pilnego.

2.          Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego przyjętego na mocy niniejszego artykułu na podstawie procedury, o której mowa w art. 160 ust. 5. W takim przypadku Komisja bezzwłocznie uchyla dany akt po otrzymaniu zawiadomienia dotyczącego decyzji o wyrażeniu sprzeciwu przez Parlament Europejski lub Radę.

Artykuł 162

Procedura komitetowa

1.          Komisję wspiera komitet zwany Komitetem ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

             W przypadku aktów, o których mowa w art. 62 ust. 3, art. 68 lit. e) i ei), art. 74 ust. 4, art. 76, art. 83 i art. 84 ust. 3, jeżeli komitet nie wyda opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i ma zastosowanie art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.          W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.

ROZDZIAŁ II

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 163

Uchylenia

1.          Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1234/2007.

Jednakże nadal stosuje się następujące przepisy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 ▌:

▌

b)          w odniesieniu do ▌systemu ograniczania produkcji mleka ▌, część II tytuł I rozdział III oraz załączniki IX i X ▌, do dnia 31 marca 2015 r.;

c)          w odniesieniu do sektora wina:

(i)          art. 85a–85e ▌odnośnie do obszarów, o których mowa w art. 85a ust. 2 ▌, które jeszcze nie zostały wykarczowane, oraz odnośnie do obszarów, o których mowa w art. 85b ust. 1, ▌ które jeszcze nie zostały uwzględnione, do czasu wykarczowania ich lub uwzględnienia,

(ii)  przejściowy system praw do sadzenia określony w części II tytuł I rozdział III sekcja IVa podsekcja II, do dnia 31 grudnia 2015 r.;

(iii)        art. 118m ust. 5 do czasu wyczerpania zapasów win z oznaczeniem „Mlado vino portugizac” istniejących w dniu przystąpienia Chorwacji do Unii;

(iv)        art. 118s ust. 5 przez okres czterech lat od daty przystąpienia Chorwacji do Unii;

ca)        art. 113a ust. 4, art. 114, 115 i 116, art. 117 ust. 1–4 oraz art. 121 lit. e) ppkt (iv), a także załącznik XIV część B pkt I ust. 2 i 3, pkt III ust. 1 i część C, załącznik XV pkt II ust. 1, 3, 5 i 6, pkt IV ust. 2 w celu zastosowania tych artykułów, do dnia wejścia w życie odpowiednich zasad wprowadzania do obrotu, które mają zostać ustanowione w drodze aktów delegowanych, o których mowa w art. 59 ust. 1, art. 59a ust. 4, art. 60 ust. 3, art. 61, art. 65 ust. 4 oraz art. 65c, 65d, 65e, 66 i 67a niniejszego rozporządzenia;

cb)        art. 133a ust. 1 i art. 140a do dnia 30 września 2014 r.;

▌           

e)  art. 182 ust. 3 akapit pierwszy i drugi ▌ do końca roku gospodarczego 2013/2014 obowiązującego dla cukru, to jest do dnia 30 września 2014 r.;

f)           art. 182 ust. 4 ▌ do dnia 31 grudnia 2017 r.;

▌

fa)         art. 182 ust. 7 do dnia 31 marca 2014 r.;

fb)         załącznik XV część III pkt 3 lit. b) do dnia 31 grudnia 2015 r.;

fc)         załącznik XX do dnia wejścia w życie wniosku zastępującego rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 614/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka.

2.          Odesłania do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 ▌ odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia oraz do rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie w sprawie horyzontalnych aspektów WPR] zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.

3.          Uchyla się rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1601/96 i (WE) nr 1037/2001.

Artykuł 164

Przepisy przejściowe

Aby zapewnić płynne przejście od ustaleń określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 do przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 160 aktów delegowanych dotyczących środków koniecznych do ochrony praw nabytych i uzasadnionych oczekiwań przedsiębiorstw.

Wszystkie programy wieloletnie przyjęte przed dniem 1 stycznia 2014 r. po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nadal podlegają stosownym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, aż do wygaśnięcia tych programów.

Artykuł 165

Wejście w życie i stosowanie

1.          Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Jednakże

a) art. 122 stosuje się od dnia 1 października 2014 r.;

b) załącznik VI część VI pkt II ust. 3 stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

2.   Artykuły 104, 105, 105a i 105b, art. 106 ust. 2, art. 107 ust. 2, art. 108 ust. 2, art. 109c i 109e, art. 114 ust. 2 i art. 115 ust. 2 stosuje się do dnia 30 czerwca 2020 r.

3.          Artykuły 101a–101p i art. 130a i 130b stosuje się do końca roku gospodarczego 2016–2017 dla cukru, to jest do dnia 30 września 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego                                            W imieniu Rady

Przewodniczący                                                                           Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ PRODUKTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 2

Część I

Zboża

Sektor zbóż obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Część II

Ryż

Sektor ryżu obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Część IIICukier

Sektor cukru obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Część IVSusz paszowy

Sektor suszu paszowego obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Część V

Nasiona

Sektor nasion obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli: