Dokument z posiedzenia
18.12.2017
SPRAWOZDANIE
w sprawie kobiet, równouprawnienia płci i sprawiedliwości klimatycznej
( 2017/2086(INI) )
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia
Sprawozdawczyni: Linnéa Engström
PR_INI
SPIS TREŚCI
Strona
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO 3
OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych 16
OPINIA Komisji Rozwoju 22
INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ 31
GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ 32
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie kobiet, równouprawnienia płci i sprawiedliwości klimatycznej
( 2017/2086(INI) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka przyjętą dnia 10 grudnia 1948 r. i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,
– uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych z 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (konwencja CEDAW),
– uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania z 1995 r. przyjęte na Czwartej Konferencji Światowej, a zwłaszcza kluczowy obszar działania K (Kobiety i środowisko),
– uwzględniając narzędzie analizy demograficznej w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu (Demographic Explorer for Climate Adaptation – DECA), opracowane przez Fundusz Ludnościowy ONZ (UNFPA), które łączy dane na temat ludności ze współrzędnymi geograficznymi zagrożeń klimatycznych i stanowi instrument kształtowania polityki w celu ograniczenia zagrożeń związanych z klęskami żywiołowymi,
– uwzględniając konwencję ONZ w sprawie zwalczania pustynnienia (UNCCD), która weszła w życie w grudniu 1996 r., a w szczególności art. 5 ogólnych zasad konwencji,
– uwzględniając 18. konferencję stron (COP 18) Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która odbyła się w Ad-Dausze (Katar) w dniach 26 listopada – 8 grudnia 2012 r. (decyzja 23/CP.18),
– uwzględniając 20. konferencję stron (COP 20) UNFCCC, która odbyła się w Limie (Peru) w dniach 1–12 grudnia 2014 r., a zwłaszcza Program prac z Limy w dziedzinie równości płci (decyzja 18/CP.20),
– uwzględniając 21. konferencję stron (COP 21) UNFCCC, która odbyła się w Paryżu (Francja) w dniach 30 listopada – 11 grudnia 2015 r.,
– uwzględniając art. 8 porozumienia paryskiego,
– uwzględniając 22. konferencję stron (COP 22) UNFCCC, która odbyła się w Marrakeszu (Maroko) w dniach 7–18 listopada 2016 r., i jej decyzję w sprawie płci i zmiany klimatu rozszerzającą Program prac z Limy w dziedzinie równości płci z 2014 r. (decyzja 21/CP.22),
– uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, przyjętą we wrześniu 2015 r., która weszła w życie dnia 1 stycznia 2016 r., a zwłaszcza cele zrównoważonego rozwoju nr 1, 4, 5 i 13,
– uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ nr 35/20 z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie praw człowieka i zmiany klimatu,
– uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 2 i 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),
– uwzględniając art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),
– uwzględniając konkluzje Rady z dnia 25 czerwca 2012 r. pt. „Równouprawnienie płci i środowisko: wzmocniony proces decyzyjny, kwalifikacje i konkurencyjność w obszarze polityki łagodzenia skutków zmiany klimatu w UE”,
– uwzględniając unijny plan działania w sprawie równości płci na lata 2016–2020 przyjęty przez Radę w dniu 26 października 2015 r.,
– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu (COP 20) w Limie (Peru)[1],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 października 2015 r. zatytułowaną „W sprawie nowego międzynarodowego porozumienia w sprawie klimatu, które ma zostać zawarte w Paryżu”[2],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie kobiet i zmian klimatu (2011/2197)[3],
– uwzględniając dokument organizacji Women and Gender Constituency pt. „Position Paper on the 2015 New Climate Agreement” [Stanowisko w sprawie nowego porozumienia w sprawie klimatu z 2015 r.][4],
– uwzględniając opublikowane w dniu 26 stycznia 2017 r. przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn sprawozdanie pt. „Gender in environment and climate change” [Płeć kulturowa w środowisku i zmiana klimatu][5],
– uwzględniając zobowiązanie genewskie w sprawie praw człowieka w działaniach w dziedzinie klimatu,
– uwzględniając art. 52 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Rozwoju ( A8-0403/2017 ),
A. mając na uwadze, że zmiana klimatu zachodzi na całym świecie, ale bardziej destrukcyjnie działa na kraje i społeczności najmniej odpowiedzialne za globalne ocieplenie; mając na uwadze, że skutki tej zmiany są większe dla populacji, których źródła utrzymania zależą głównie od zasobów naturalnych, lub dla populacji, które mają najmniejszą zdolność reagowania na zagrożenia naturalne, takie jak susze, osuwiska, powodzie i huragany; mając na uwadze, że ci, którzy dysponują mniejszymi zasobami finansowymi umożliwiającymi przystosowanie się, będą najbardziej dotknięci skutkami zmiany klimatu i najbardziej je odczuwać;
B. mając na uwadze, że skutki zmiany klimatu są inaczej doświadczane przez kobiety i mężczyzn; mając na uwadze, że kobiety są bardziej podatne na zagrożenia, a także narażone na wyższe ryzyko i obciążenia, a dzieje się tak z różnych powodów, począwszy od nierównego dostępu do zasobów, edukacji, szans na zatrudnienie i praw do ziemi, a skończywszy na normach społecznych i kulturowych oraz zróżnicowanych doświadczeniach intersekcjonalnych kobiet;
C. mając na uwadze, że kobiety są szczególnie narażone na skutki zmiany klimatu, których doświadczają w nieproporcjonalnie wysokim stopniu ze względu na odgrywane przez nie role społeczne, takie jak zapewnienie rodzinie wody, żywności i opału oraz opieka nad innymi; mając na uwadze, że na całym świecie kobiety są odpowiedzialne za ponad 70 % codziennych obowiązków związanych z dostarczaniem wody i gospodarowaniem nią; mając na uwadze, że w regionach najbardziej dotkniętych zmianą klimatu 70 % wszystkich kobiet pracuje w sektorze rolnictwa, ale że rzadko uczestniczą one w opracowywaniu polityki dotyczącej klimatu;
D. mając na uwadze, że wg szacunków ONZ 781 mln osób w wieku 15 lat i więcej – z czego prawie dwie trzecie to kobiety – jest analfabetami[6], natomiast dostęp do informacji i szkoleń, poprzez odpowiednie kanały komunikacji, ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia kobietom niezależności, zwłaszcza podczas klęsk żywiołowych;
E. mając na uwadze, że w sektorze rolnictwa w Afryce kobiety produkują ponad 90 % podstawowych produktów żywnościowych, a jednocześnie są właścicielkami zaledwie około 1 % gruntów ornych;
F. mając na uwadze, że klęski żywiołowe wywierają duży wpływ na edukację, zdrowie, ubóstwo strukturalne i wysiedlanie ludności;
G. mając na uwadze, że wg szacunków ONZ spośród 1,3 mld ludzi na świecie żyjących w ubóstwie 70 % to kobiety; mając na uwadze, że ludzie ubodzy częściej zamieszkują obszary peryferyjne zagrożone powodziami, podnoszącym się poziomem mórz i sztormami; mając na uwadze, że podczas klęsk żywiołowych kobiety i dzieci są 14 razy bardziej narażone na śmierć niż mężczyźni;
H. mając na uwadze, że skutki zmiany klimatu pogłębiają zróżnicowanie sytuacji kobiet i mężczyzn w zakresie dyskryminacji, zagrożeń dla zdrowia, utraty źródła utrzymania, wysiedlenia i migracji, ubóstwa, handlu ludźmi, przemocy, wykorzystywania seksualnego, braku bezpieczeństwa żywnościowego, a także dostępu do infrastruktury i usług podstawowych; mając na uwadze, że należy przyjąć podejście uwzględniające aspekty płci, łączące analizę skutków klimatycznych z krytyczną refleksją nad wzorcami konsumpcji i ich wpływem na zmianę klimatu;
I. mając na uwadze, że nierówny udział kobiet w procesach decyzyjnych oraz rynkach pracy potęguje nierówności, a często uniemożliwia kobietom pełne włączenie się w proces kształtowania, planowania i realizowania polityki klimatycznej i pełne w nim uczestnictwo; mając na uwadze, że kobiety są nie tylko ofiarami, ale że w swoich społecznościach i na stanowiskach związanych z podejmowaniem decyzji mogą odgrywać istotną rolę osób będących sprawcami zmian dzięki rozwijaniu strategii łagodzących i dostosowawczych oraz że należy wzmocnić pozycję kobiet w tym zakresie;
J. mając na uwadze, że w ramach pekińskiej platformy działania z 1995 r. wyraźnie wskazano na powiązanie między płcią, środowiskiem i zrównoważonym rozwojem oraz stwierdzono, że kobiety mają do odegrania strategiczną rolę w rozwijaniu zrównoważonych i ekologicznych wzorców konsumpcji i produkcji, przy czym zwrócono uwagę na konieczność uczestniczenia przez kobiety – na równych prawach i na wszystkich szczeblach – w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska;
K. mając na uwadze, że w art. 5 zasad ogólnych UNCCD uznaje się rolę odgrywaną przez kobiety w społecznościach wiejskich i regionach najbardziej dotkniętych pustynnieniem i suszami oraz wzywa do równego udziału mężczyzn i kobiet w zwalczaniu pustynnienia i skutków susz;
L. mając na uwadze, że osiągnięcie równowagi płci i znaczący udział kobiet w jakimkolwiek procesie ostatecznie zależy od skorygowania strukturalnych podstaw nierówności ze względu na płeć;
M. mając na uwadze, że strony UNFCCC na konferencji COP 18 (decyzja 23/CP.18) postanowiły przyjąć cel osiągnięcia równowagi płci w organach ustanowionych na mocy tej konwencji i protokołu z Kioto w celu zwiększenia udziału kobiet i zapewnienia skuteczniejszej polityki w dziedzinie zmiany klimatu uwzględniającej w sposób sprawiedliwy potrzeby kobiet i mężczyzn oraz zdecydowały się śledzić postępy w osiąganiu celu równowagi płci w ramach realizacji polityki klimatycznej uwzględniającej aspekt płci;
N. mając na uwadze, że w państwach członkowskich UE kobiety nadal są niedostatecznie reprezentowane w organach decyzyjnych w dziedzinie zmiany klimatu na szczeblu krajowym, ale nie w odpowiednich dyrekcjach generalnych Komisji, takich jak DG ds. Działań w dziedzinie Klimatu i DG ds. Energii, gdyż w każdej z nich 40 % stanowisk zajmują kobiety;
O. mając na uwadze, że Program prac z Limy w dziedzinie równości płci przyjęty na konferencji COP 20 (decyzja 18/CP.20) wzywa strony, by zwiększyły równowagę płci w ich reprezentacji i propagowały uwzględnianie problematyki płci podczas opracowywania i wdrażania polityki przeciwdziałania zmianie klimatu; mając na uwadze, że strony zachęca się do wspierania szkolenia i podnoszenia świadomości delegatek i delegatów na temat kwestii odnoszących się do równowagi płci i zmiany klimatu;
P. mając na uwadze, że porozumienie paryskie (COP 21) stanowi, iż przy podejmowaniu działań ukierunkowanych na rozwiązanie problemu zmiany klimatu w ramach wdrażania tego porozumienia strony powinny brać pod uwagę nałożone na nie obowiązki dotyczące m.in. kwestii praw człowieka i równouprawnienia płci;
Q. mając na uwadze, że mechanizmy finansowania działań dostosowawczych i łagodzących w odniesieniu do strat i szkód lub związanych z klimatem przymusowych wysiedleń będą bardziej skuteczne, gdy będą uwzględniać pełne uczestnictwo kobiet w procesach planowania, podejmowania decyzji i realizacji działań, w tym uczestnictwo kobiet ze społeczności lokalnych; mając na uwadze, że uwzględnienie wiedzy kobiet, w tym wiedzy kobiet z lokalnych i rdzennych społeczności, może prowadzić do postępów w zarządzaniu klęskami żywiołowymi, zwiększać bioróżnorodność, usprawniać gospodarkę wodną, zwiększać bezpieczeństwo żywnościowe, zapobiegać pustynnieniu, chronić lasy, zapewniać szybkie przejście na technologie energii ze źródeł odnawialnych i wspierać zdrowie publiczne;
R. mając na uwadze, że strony porozumienia paryskiego przyznały, iż zmiana klimatu jest wspólnym problemem ludzkości; mając na uwadze, że strony, podejmując działania mające na celu rozwiązanie problemu zmiany klimatu, powinny respektować, promować i uwzględnić swoje zobowiązania dotyczące praw człowieka, prawa do zdrowia, praw ludów rdzennych, społeczności lokalnych, migrantów, dzieci, osób niepełnosprawnych oraz osób w trudnej sytuacji, oraz prawo do rozwoju, a także równość płci, wzmocnienie pozycji kobiet i sprawiedliwość międzypokoleniową;
S. mając na uwadze, że sprawiedliwość klimatyczna wiąże prawa człowieka z rozwojem, gwarantując prawa najsłabszych grup społecznych i zapewniając równy podział obciążeń i korzyści związanych ze zmianą klimatu i jej skutkami;
T. mając na uwadze, że cele zrównoważonego rozwoju uznają związek pomiędzy osiągnięciem równości płci a osiągnięciem wszystkich celów zrównoważonego rozwoju, w tym celu nr 13 dotyczącego zmiany klimatu, i przewidują możliwość wyeliminowania podstawowych przyczyn słabszej pozycji społeczno-gospodarczej kobiet, a co za tym idzie, wzmocnienia odporności kobiet na zmianę klimatu;
U. mając na uwadze, że zmiana klimatu w regionach takich jak Afryka Subsaharyjska i Azja Południowa może spowodować, iż do 2030 r. ponad 100 mln ludzi popadnie w skrajne ubóstwo, co podsyci konflikty i spowoduje falę wysiedleń; mając na uwadze, że w konwencji w sprawie zwalczania pustynnienia szacuje się, że do 2045 r. w wyniku pustynnienia wysiedlonych może zostać 135 mln osób; mając na uwadze, że oenzetowska Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji w swojej ocenie dowodów zwraca uwagę, iż do 2050 r. liczba osób wysiedlonych z powodu zmian klimatu może się wahać od 25 mln do 1 mld, przy czym najczęściej podawana szacunkowa liczba to 200 mln osób;
V. mając na uwadze, że równość płci, sprawiedliwość społeczna i prawo do rozwoju to nieodłączne elementy pojęcia sprawiedliwości klimatycznej; mając na uwadze, że chociaż całe społeczeństwo odczuwa skutki zmiany klimatu, to w szczególności kobiety są najbardziej dotknięte wysiedleniami wywołanymi zmianą klimatu;
W. mając na uwadze, że zmiana klimatu zwiększa siłę i częstotliwość klęsk żywiołowych, które mogą powodować utratę mienia, zaprzestanie działań zapewniających dochód, utratę dostępu do podstawowych usług opieki zdrowotnej i zwiększenie zagrożenia przemocą uwarunkowaną płcią; mając na uwadze, że zdolności kobiet do radzenia sobie ze skutkami klęsk żywiołowych są często osłabione przez istniejące nierówności; mając na uwadze, że zmiana klimatu może dodatkowo pogłębiać takie nierówności oraz prowadzić do dalszej podatności na zagrożenia i wysiedleń;
X. mając na uwadze, że wielu z tych skutków można jeszcze zapobiec dzięki wdrożeniu szybkiego, sprzyjającego włączeniu społecznemu i uwzględniającego aspekt płci programu na rzecz rozwoju ukierunkowanego na łagodzenie zmieniających się warunków klimatycznych i dostosowywanie się do nich;
Y. mając na uwadze, że według prognoz skutki zmiany klimatu doprowadzą do wzrostu wysiedleń, który nie mieści się w parametrach obecnych ram międzynarodowych; mając na uwadze, że reagowanie na wysiedlenia wywołane zmianą klimatu będzie wyzwaniem o pierwszorzędnym znaczeniu wymagającym złożonej i kompleksowej globalnej strategii opartej na poszanowaniu praw człowieka;
Z. mając na uwadze, że przyjęcie przez Radę Praw Człowieka ONZ w 2017 r. dokumentu pt. „Key Messages on Human Rights and Climate Change” [Główne postulaty na temat praw człowieka i zmiany klimatu] jest istotnym krokiem naprzód w dążeniu do rozwiązania kwestii niekorzystnego oddziaływania zmiany klimatu na pełne i rzeczywiste korzystanie z praw człowieka; mając na uwadze, że agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i porozumienie paryskie oferują światowym przywódcom przekrojowe, normatywne fundamenty do stworzenia ram, które mogą skutecznie rozwiązać problem wysiedleń wywołanych zmianą klimatu w oparciu o istniejące instrumenty ONZ;
AA. mając na uwadze, że UE dysponuje jasnymi ramami prawnymi, które wymagają od niej poszanowania i propagowania równouprawnienia płci i praw człowieka w jej politykach wewnętrznych i zewnętrznych; mając na uwadze, że polityka klimatyczna UE może mieć znaczący wpływ na ochronę praw człowieka i propagowanie globalnych polityk klimatycznych uwzględniających aspekt płci;
AB. mając na uwadze, że UE, zgodnie z przyznanymi jej na mocy Traktatów uprawnieniami, może skutecznie poprawić uwarunkowania prawne i polityczne, by wspierać sprawiedliwość klimatyczną i czynnie uczestniczyć w opracowaniu międzynarodowych ram zabezpieczających prawa człowieka osób wysiedlonych z powodu zmiany klimatu; zauważa, że UE i państwa członkowskie zobowiązały się do włączenia perspektywy płci do globalnego porozumienia w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji;
AC. mając na uwadze, że Konwencja dotycząca statusu uchodźców z 1951 r. nie przewiduje kategorii „uchodźcy klimatyczni”;
1. uznaje że, równouprawnienie płci jest warunkiem koniecznym do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju i skutecznego zarządzania wyzwaniami związanymi ze zmianą klimatu; podkreśla, że kobiety są nie tylko ofiarami, ale również ważną siłą napędową zmian i dzięki pełnemu uczestnictwu mogą formułować i realizować skuteczne strategie klimatyczne lub rozwiązania w zakresie przystosowania do zmiany klimatu i łagodzenia jej skutków oraz mogą budować odporność na zmiany klimatu dzięki różnorodnym obszarom doświadczeń i wiedzy praktycznej, jakimi dysponują w wielu sektorach – od rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa po infrastrukturę energetyczną i zrównoważony rozwój miast;
2. zauważa, że udział kobiet w rynku pracy na obszarach wiejskich obejmuje szerokie spektrum miejsc pracy, które wykraczają poza tradycyjne rolnictwo, i podkreśla w związku z tym, że kobiety na obszarach wiejskich mogą być siłą napędową zmian polegających na przechodzeniu do bardziej zrównoważonego i ekologicznego rolnictwa, a także mogą odegrać ważną rolę w tworzeniu zielonych miejsc pracy;
3. wzywa Komisję, by wdrożyła programy, dzięki którym transfer nowoczesnych technologii i wiedzy specjalistycznej może pomóc społecznościom i regionom rozwijającym się w dostosowaniu się do zmiany klimatu, przy czym należy włączyć w prowadzone działania kobiety, stanowiące nawet 70 % pracowników w sektorze rolnym w krajach, których dotyczy zagrożenie;
4. jest przekonany, że wzmocnienie pozycji kobiet na obszarach wiejskich w odniesieniu do dostępu do gruntów, kredytów i zrównoważonych metod uprawy ma zasadnicze znaczenie dla budowania odporności na zmianę klimatu, łącznie z ochroną ekosystemów, zasobów wodnych i żyzności gleby; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zawarcia tych aspektów w ich politykach rozwoju, w tym także dzięki planom inwestycji publicznych oraz zapewnieniu odpowiedzialnych inwestycji prywatnych za pośrednictwem takich ram, jak oenzetowskie Global Compact's Guiding Principles for Business and Human Rights [Wytyczne do inicjatywy Global Compact dotyczące przedsiębiorstw i praw człowieka], a także plan działań UNCTAD na rzecz inwestycji w cele zrównoważonego rozwoju;
5. uznaje, że kobiety i dziewczęta są najlepszym źródłem wiedzy na temat ich własnej sytuacji i potrzeb i z tego względu należy się z nimi konsultować we wszystkich kwestiach, które ich dotyczą; uznaje, że według danych EIGE statystycznie kobiety są bardziej niż mężczyźni zaniepokojone z powodu zmiany klimatu; uznaje, że na przestrzeni wieków kobiety jako innowatorki, przywódczynie, organizatorki, nauczycielki i opiekunki potrafiły w trudnych okolicznościach znaleźć sposoby, by zaspokoić potrzeby swoich rodzin, i dysponują ogromnym potencjałem innowacyjności także na przyszłość;
6. wzywa Komisję, by rozważyła społeczne i środowiskowe skutki polityki prowadzonej przez nią w ramach polityki w dziedzinie handlu i polityki zagranicznej na rzecz rozwoju, w tym by uwzględniła wpływ swoich działań na kobiety; wzywa ponadto Komisję, by podkreślała wiążący charakter norm społecznych i środowiskowych zawartych w negocjowanych umowach handlowych w rozdziałach dotyczących zrównoważonego rozwoju oraz by stosowała sankcje w razie nieprzestrzegania tych norm;
7. uznaje, że dla zrównoważonego rozwoju i ostatecznego rozwiązania problemu zmiany klimatu kluczowe znaczenie – oprócz polityki w dziedzinie środowiska – mają strategie polityczne na rzecz rozwoju w dziedzinie zdrowia, edukacji i wzmocnienia pozycji; uznaje, że sposoby uwzględnienia tych strategii w rozwiązywaniu problemów związanych z narastającymi tendencjami, takimi jak urbanizacja, będą miały wielki wpływ na zmianę klimatu;
8. podkreśla, że 13. cel zrównoważonego rozwoju („pilne podjęcie działań na rzecz łagodzenia zmiany klimatu i jej skutków”) odnosi się do udziału kobiet w działaniach na rzecz łagodzenia zmiany klimatu, przy czym cel 13b przewiduje: „propagowanie mechanizmów zwiększających zdolność efektywnego planowania i zarządzania w zakresie zmiany klimatu w krajach najsłabiej rozwiniętych i rozwijających się małych państwach wyspiarskich, w tym poprzez skupienie uwagi na potrzebach kobiet, młodzieży oraz lokalnych i marginalizowanych grup społecznych”;
9. ubolewa, że wszelkie prace na rzecz równouprawnienia prowadzone przez strony UNFCCC mają charakter dobrowolny; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by potwierdziły swoje wsparcie na rzecz opracowania, przyjęcia i finansowania planu działania UNFCCC w sprawie równości płci, który zostanie uzupełniony kompleksowym i wieloletnim programem prac obejmującym finansowanie, priorytetowe obszary działania, harmonogram, kluczowe wskaźniki osiągnięć, określenie podmiotów odpowiedzialnych oraz mechanizmy monitorowania i przeglądu;
10. apeluje do Komisji i państw członkowskich, by dały przykład i przyjęły cele i harmonogramy ukierunkowane na osiągnięcie celu, jakim jest równowaga płci w składzie delegacji do UNFCCC;
11. podkreśla, że należy przyjąć tymczasowe środki specjalne w dążeniu do osiągnięcia celu, jakim jest równowaga płci w formalnych i nieformalnych organach ustanowionych na mocy konwencji UNFCCC i protokołu z Kioto, oraz wdrożyć mechanizm nakładania sankcji na regionalne grupy i okręgi nieprzestrzegające zasady parytetu w nominacjach;
12. apeluje do Komisji i państw członkowskich o zadbanie o to, by – zgodnie ze zobowiązaniami UE na rzecz równouprawnienia płci i praw człowieka – w kolejnych wkładach UE ustalanych na poziomie krajowym uwzględnione zostały spójne zasady sprawozdawczości w odniesieniu do kwestii równouprawnienia płci i praw człowieka;
13. wzywa państwa członkowskie do wykonania decyzji 21/CP.22 w sprawie równości płci i zmiany klimatu, w której „zachęca się strony do wyznaczenia krajowych punktów kontaktowych ds. równouprawnienia płci do celów negocjowania, wdrażania i monitorowania ustaleń dotyczących klimatu i udzielenia im wsparcia” oraz do zapewnienia wsparcia punktom kontaktowym ds. równouprawnienia płci w państwach trzecich lub w krajach partnerskich;
14. uznaje, że kobiety nie tylko wykonują większą część nieodpłatnej pracy w gospodarstwie domowym i pracy opiekuńczej, ale także podejmują większość codziennych decyzji konsumenckich i z tego względu mogą przez swoje wybory wywierać wpływ na zrównoważony rozwój, o ile zapewni się im dokładne informacje i możliwości wyboru; zwraca uwagę, że np. badania naukowe wykazały, iż konsumenci, wybierając żywność produkowaną lokalnie, mogą zredukować emisję gazów cieplarnianych nawet o 5 %;
15. przypomina swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2011 r. dotyczącą konferencji w Durbanie poświęconej zmianie klimatu (COP 17)[7] i podjęte w niej zobowiązanie do „uzyskania reprezentacji kobiet we wszystkich właściwych organach [finansowania w dziedzinie klimatu] na poziomie co najmniej 40%”;
16. wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia opartego na prawach człowieka podejścia uwzględniającego aspekt płci w ramach prac warszawskiej grupy zadaniowej ds. wysiedleń, której na mocy UNFCCC (COP 22) zlecono sformułowanie zaleceń dotyczących zintegrowanego podejścia mającego na celu zapobieganie wysiedleniom związanym z niekorzystnymi skutkami zmiany klimatu, minimalizowanie skutków takich wysiedleń i reagowanie na nie, w którym to podejściu uznaje się, że kobiety i dziewczęta to jedna z najbardziej wrażliwych grup narażonych na wysiedlenia spowodowane zmianą klimatu, w związku z czym są one szczególnie narażone na handel ludźmi i przemoc ze względu na płeć;
17. wzywa Komisję do włączenia zmiany klimatu do wszystkich programów rozwoju na wszystkich szczeblach; apeluje także o większy udział kobiet z obszarów wiejskich i pochodzących z rdzennych społeczności w procesy decyzyjne, planowanie, wdrażanie i kształtowanie polityki i programów rozwoju dotyczących zmiany klimatu;
18. wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania podejścia uwzględniającego aspekt płci podczas prac nad platformą reagowania na wysiedlenia wywołane klęskami żywiołowymi (inicjatywa nansenowska) i nad związanym z nią programem prac na rzecz ochrony przesiedleńców transgranicznych w związku z klęskami żywiołowymi i skutkami zmiany klimatu;
19. wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie, by wspierały nowe rozwiązania w zakresie finansowania przewidujące wzrost finansowania oraz finansowanie dodatkowe, szczególnie w zakresie działań dostosowawczych, które przyniosłyby bezpośrednie korzyści kobietom narażonym w większej mierze na skutki zmiany klimatu;
20. wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania wskaźników i gromadzenia danych w podziale na płeć przy okazji planowania, wdrażania, monitorowania i oceny strategii politycznych, programów i projektów dotyczących zmiany klimatu, w tym za pośrednictwem takich narzędzi jak analiza pod kątem płci, sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci oraz wskaźnik równouprawnienia płci, w tym za pośrednictwem wzmocnionego EIGE;
21. wzywa Komisję i państwa członkowskie do wniesienia wkładu w globalne porozumienie w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji w celu zagwarantowania sprawiedliwości klimatycznej przez uznanie zmiany klimatu za czynnik migracji, wkład na rzecz poszanowania praw człowieka i uwzględnienie kwestii równości płci w całym porozumieniu, zgodnie z potrzebami osób wysiedlonych z powodu zmiany klimatu;
22. przypomina o podstawowym zobowiązaniu nr 4 należącym do zobowiązań UE na Światowy Szczyt Humanitarny, a mianowicie o zobowiązaniu do zadbania o to, by pomoc humanitarna była planowana z uwzględnieniem aspektu płci; wzywa Komisję do dopilnowania, by to zobowiązanie znalazło odzwierciedlenie w realizacji programu gotowości na wypadek klęsk żywiołowych w ramach ECHO (DIPECHO), a także w realizacji planu działania na rzecz odporności w krajach podatnych na sytuacje kryzysowe (2013–2020) i wdrażaniu wskaźnika odporności;
23. stanowczo potępia stosowanie przemocy seksualnej wobec wysiedlonych i migrujących kobiet; wyraża przekonanie, że szczególną uwagę należy poświęcić migrującym kobietom i dziewczętom, które doświadczyły przemocy w trakcie podróży, oraz należy zapewnić im dostęp do opieki psychologicznej i medycznej;
24. wzywa Komisję i państwa członkowskie do ukierunkowania odpowiednich programów na obszary dotknięte klęskami żywiołowymi oraz do większego zaangażowania w niesienie pomocy w tych regionach i w działania służące rozwiązaniu problemów wywołanych katastrofami naturalnymi występującymi na tych obszarach, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji kobiet i dzieci, które najdotkliwiej odczuwają konsekwencje katastrof naturalnych;
25. wzywa wszystkie zainteresowane strony do promowania wzmocnienia pozycji kobiet i ich uświadamiania poprzez szerzenie wśród nich wiedzy na temat ochrony przed katastrofami związanymi z klimatem, w ich trakcie i po ich zakończeniu, a także poprzez aktywny udział kobiet w systemach przewidywania katastrof, wczesnego ostrzegania i zapobiegania zagrożeniu, gdyż stanowi to istotny aspekt ich roli w budowaniu odporności w razie klęski żywiołowej;
26. wzywa Komisję i państwa członkowskie, by we współpracy z działającymi na miejscu organizacjami społeczeństwa obywatelskiego wspierały, wzmacniały i wprowadzały w życie mechanizmy monitorowania w ośrodkach przyjmujących osoby wysiedlone lub migrantów, w których niekoniecznie są gwarantowane minimalne warunki chroniące przed przemocą ze względu na płeć, tak aby zapobiegać wszelkiego rodzaju molestowaniu kobiet i dziewcząt;
27. wzywa Komisję, by w ramach swojej polityki zagranicznej współpracowała z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i obrony praw człowieka, aby zapewnić uchodźcom i osobom wysiedlonym przebywającym w ośrodkach recepcyjnych poszanowanie praw człowieka, w szczególności w przypadku kobiet i dziewcząt szczególnie narażonych;
28. dostrzega możliwości związane z łączeniem celów takich jak łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej oraz wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet, zwłaszcza w krajach rozwijających się; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania w odpowiednich projektach i mechanizmach, takich jak program ONZ na rzecz redukcji emisji spowodowanych wylesianiem i degradacją lasów (UN-REDD), w jaki sposób można zapewnić kobietom możliwości płatnego zatrudnienia w celu świadczenia usług środowiskowych, które obecnie świadczą na zasadzie dobrowolności, np. związanych z ponownym zalesianiem, zalesianiem wylesionych gruntów i ochroną zasobów naturalnych;
29. apeluje do UE i państw członkowskich, aby w celu dodatkowego zwiększenia reprezentacji kobiet w negocjacjach UNFCCC udostępniły środki na finansowanie szkoleń i udziału reprezentantek; wzywa Komisję, by ułatwiła i wspierała tworzenie sieci kontaktów między organizacjami kobiet i podmiotami społeczeństwa obywatelskiego w zakresie kształtowania i wdrażania strategii politycznych dotyczących zmiany klimatu; wzywa Komisję do dopilnowania, aby kobiety były równoprawnymi uczestnikami i beneficjentami wszystkich konsultacji, programów i funduszy dotyczących zmiany klimatu, organizowanych przy wsparciu UE na szczeblu krajowym i lokalnym;
30. wzywa Komisję i dyrekcje generalne odpowiedzialne za równouprawnienie płci, rozwój, energię i klimat, by odpowiednio uwzględniały w sposób uporządkowany i systematyczny aspekt równości płci w swoich strategiach dla UE dotyczących zmiany klimatu i energii, a nie skupiały się wyłącznie na wymiarze zewnętrznym; apeluje zwłaszcza do Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości i Konsumentów i Dyrekcji Generalnej ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DEVCO), by zwiększyły swoją wiedzę na temat kwestii równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet w kontekście sprawiedliwości klimatycznej i zintensyfikowały prace w tym zakresie; podkreśla, że Dyrekcja Generalna ds. Działań w dziedzinie Klimatu (CLIMA) powinna przyznać zasoby z przeznaczeniem na personel punktu kontaktowego ds. równouprawnienia płci; wzywa UE i jej państwa członkowskie do opracowania zasady tzw. sprawiedliwości klimatycznej; podkreśla, że największą niesprawiedliwością w razie poniesienia porażki w skutecznym przeciwdziałaniu zmianie klimatu byłyby szkodliwe skutki dla ubogich krajów i populacji, a w szczególności dla kobiet;
31. apeluje do Komisji i państw członkowskich o zgłaszanie wpływu na kwestię płci i prawa człowieka oraz działań w dziedzinie klimatu w sprawozdaniach opracowywanych przez nie w ramach powszechnych przeglądów okresowych dla Rady Praw Człowieka ONZ;
32. odnotowuje, że zobowiązania finansowe UE na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet wzrosły, lecz nie zwiększono zasobów ludzkich, by poradzić sobie z coraz większą ilością pracy; podkreśla, że UE musi pokazać swe zdecydowane zobowiązanie instytucjonalne na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet w związku ze zmianą klimatu, co w szczególności przewidziano w nadrzędnych strategiach politycznych dotyczących współpracy na rzecz rozwoju, a mianowicie w celach zrównoważonego rozwoju i Unijnym planie działania w sprawie równości płci oraz wzmocnienia pozycji kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju;
33. ubolewa nad faktem, że równouprawnienie płci i zmiana klimatu nie stanowią priorytetowego obszaru II planu działania UE w sprawie równości płci oraz wzmocnienia pozycji kobiet; zwraca uwagę, że wskaźniki dotyczące płci nie zostały adekwatnie opracowane lub włączone do sprawozdawczości na temat wyników oraz że wewnętrzna rozliczalność i finansowanie na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet pozostają na niskim poziomie; odnotowuje, że najmniejsze postępy poczyniono w zakresie celu 20. II planu działania UE w sprawie równości płci, jakim jest zapewnienie równych praw kobiet do udziału w procesach decyzyjnych dotyczących klimatu i kwestii środowiskowych i do wpływu na te procesy, a także wzywa Komisję do większych starań w dążeniu do osiągnięcia tego celu; przypomina, że w II planie działania UE w sprawie równości płci przedstawiono program polityki zagranicznej UE oparty na czterech filarach tematycznych, w tym na filarze przekrojowym dotyczącym przekształcenia służb Komisji i kultury instytucjonalnej ESDZ, tak by skuteczniej realizowały zobowiązania UE, przy pełnym poszanowaniu zasady równości mężczyzn i kobiet;
34. uznaje, że udoskonalenia wprowadzone do wytycznych technicznych same w sobie nie wystarczą do zwiększenia skuteczności unijnych działań w sferze równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet;
35. apeluje, by pojęcie sprawiedliwości klimatycznej w odniesieniu do kwot CO2 w ujęciu globalnym, w przeliczeniu na osobę, było nadal propagowane i monitorowane przy wykorzystaniu planu i mechanizmu rekompensaty dla podmiotów niewykorzystujących przydzielonych im kwot od podmiotów przekraczających przydzielone im kwoty;
36. wzywa Komisję do podjęcia inicjatywy w celu opracowania kompleksowego komunikatu zatytułowanego „Równouprawnienie płci i zmiana klimatu – budowanie odporności i promowanie sprawiedliwości klimatycznej poprzez strategie łagodzące i dostosowawcze”, w którym Komisja wyraziłaby zdecydowane zaangażowanie instytucjonalne na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet oraz wskazała na obecne braki w koordynacji instytucjonalnej;
37. wzywa swoje komisje parlamentarne do szerszego uwzględniania aspektu płci podczas prac w ich obszarach kompetencji dotyczących przekrojowych kwestii zmiany klimatu, zrównoważonego rozwoju oraz praw człowieka;
38. podkreśla, że należy uwzględnić aspekt płci w finansowaniu działań mających na celu dostosowanie do zmiany klimatu oraz łagodzenie jej skutków; z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione ostatnio w polityce równouprawnienia płci w dziedzinie wielostronnych mechanizmów finansowania; przyjmuje również z zadowoleniem inicjatywy sektora prywatnego mające na celu zwiększenie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw dzięki wprowadzeniu premii dla projektów spełniających kryteria zrównoważonego rozwoju, w tym projektów wspierających źródła utrzymania kobiet i możliwości w zakresie ich kształcenia; zwraca jednak uwagę, że według danych Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) zaledwie 0,01 % ogółu środków finansowych na świecie przeznacza się na wspieranie projektów służących jednocześnie przeciwdziałaniu zmianie klimatu, jak i promowaniu praw kobiet; apeluje do UE i jej państw członkowskich o zadbanie o to, by ich programy przeciwdziałania zmianie klimatu spełniały najwyższe międzynarodowe standardy w zakresie praw człowieka i by nie podważały zasady równouprawnienia płci;
39. uważa, że trzy mechanizmy finansowe przewidziane w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmiany klimatu (UNFCCC) – Zielony Fundusz Klimatyczny, Fundusz na rzecz Globalnego Środowiska (GEF) i fundusz adaptacyjny – powinny uwolnić dodatkowe środki finansowe z przeznaczeniem na politykę inwestycyjną w dziedzinie klimatu uwzględniającą w większym stopniu kwestię płci;
40. w szczególności wzywa UE do uzależnienia pomocy rozwojowej od uwzględnienia kryteriów opartych na prawach człowieka oraz do przyjęcia nowych kryteriów w dziedzinie przeciwdziałania zmianie klimatu, uwzględniających perspektywę płci;
41. wzywa do podjęcia działań uwzględniających aspekt płci w celu zadbania o to, by kobiety były postrzegane nie tylko jako beneficjenci działań w dziedzinie klimatu, ale także jako przedsiębiorcy w dziedzinie technologii czystej energii; z zadowoleniem przyjmuje wystosowane przez Komisję zaproszenia do składania wniosków w ramach programu „Kobiety i zrównoważona energia”, na który przeznaczyła ona kwotę 20 mln EUR, aby realizować działania propagujące przedsiębiorczość kobiet w sektorze zrównoważonej energii w krajach rozwijających się, i zachęca Komisję do zwiększenia tej kwoty w przyszłości;
42. domaga się ukierunkowanych na kwestie równouprawnienia płci szkoleń dla urzędników UE, zwłaszcza tych, którzy zajmują się kwestiami rozwoju i klimatu;
43. domaga się, by poważnie traktować przymusowe wysiedlenia wynikające z warunków klimatycznych; jest otwarty na debatę w sprawie opracowania przepisu dotyczącego migracji klimatycznej; wzywa do powołania zespołu ekspertów, którzy przeanalizowaliby to zagadnienie na poziomie międzynarodowym, i domaga się, by kwestii migracji klimatycznej nadano znaczenie międzynarodowe; wzywa do zacieśnienia współpracy międzynarodowej w celu zapewnienia odporności na zmianę klimatu;
44. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy programów przewodnich Jednostki Narodów Zjednoczonych ds. Równości Płci i Uwłasnowolnienia Kobiet oraz projekty i programy światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu, które tworzą wieloaspektowe powiązanie między aspektem płci a zmianą klimatu;
45. z zadowoleniem przyjmuje prace specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka i ochrony środowiska oraz pracę Rady Praw Człowieka ONZ w tej dziedzinie, a także wzywa Komisję i państwa członkowskie do wsparcia ich starań, w tym za pośrednictwem pomocy finansowej;
46. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.
21.11.2017
OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych
dla Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
w sprawie kobiet, równouprawnienia płci oraz sprawiedliwości klimatycznej
( 2017/2086(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Pier Antonio Panzeri
WSKAZÓWKI
Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,
– uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) oraz pekińską platformę działania,
– uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące przesiedleń międzynarodowych z 1998 r. i wyznaczenie przez Radę Praw Człowieka ONZ w listopadzie 2016 r. specjalnego sprawozdawcy ds. praw człowieka osób wewnętrznie przesiedlonych,
– uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ nr 35/20 z 22 czerwca 2017 r. w sprawie praw człowieka i zmiany klimatu,
– uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka,
– uwzględniając deklarację z Konferencji sztokholmskiej ONZ z 1972 r. i deklarację ONZ z Rio de Janeiro w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r.,
– uwzględniając zobowiązanie genewskie w sprawie praw człowieka w działaniach w dziedzinie klimatu,
– uwzględniając wspólną strategię Afryka–UE,
– uwzględniając unijny plan działania w sprawie równouprawnienia płci na lata 2016–2020 przyjęty w dniu 26 października 2015 r.,
– uwzględniając zasadę ONZ dotyczącą obowiązku ochrony,
A. mając na uwadze, że negatywne skutki zmiany klimatu mogą doprowadzić do ruchów migracyjnych; mając na uwadze, że nie poświęcono dostatecznej uwagi ochronie osób wewnętrznie przesiedlonych z przyczyn środowiskowych; mając na uwadze, że skutki zmiany klimatu będą dotkliwiej odczuwalne w krajach najsłabiej rozwiniętych, w społecznościach najbardziej narażonych na zagrożenia i w regionach wyspiarskich o szczególnych potrzebach, w których utrzymanie ludzi jest w największym stopniu uzależnione od zasobów naturalnych lub które mają najmniejsze możliwości bądź posiadają niewystarczające narzędzia, by dostosować się do zmiany klimatu, choć z historycznego punktu widzenia to najbogatsze kraje świata ponoszą odpowiedzialność za zmianę klimatu;
B. mając na uwadze, że kobiety są bardziej narażone na zmianę klimatu, jako że stanowią one 70 % spośród 1,2 mld ludzi zarabiających mniej niż jednego dolara dziennie; mając na uwadze, że zmiana klimatu pogłębia nierówności między płciami w zakresie m.in. handlu ludźmi; mając na uwadze, że ograniczony dostęp kobiet do zasobów produkcyjnych i kontroli nad nimi, a także ograniczone prawa powodują, że mają one mniej możliwości wpływania na kształt podejmowanych decyzji i na politykę, co oficjalnie uznano podczas 13. konferencji w sprawie zmiany klimatu (COP 13), która odbyła się w 2007 r. na Bali;
C. mając na uwadze, że istnieje bezpośredni związek między zmianą klimatu a jej negatywnym wpływem na środowisko naturalne, bezpieczeństwo żywnościowe i wodne, dostęp do zasobów naturalnych, zdrowie ludzkie i migrację, a także że zjawiska te bezpośrednio lub pośrednio zagrażają pełnemu korzystaniu z praw człowieka, w tym z prawa do życia, dostępu do wody i urządzeń sanitarnych, dostępu do żywności, zdrowia i mieszkania; mając na uwadze, że zmiana klimatu może doprowadzić do katastrofy gospodarczej i zagrozić stabilności politycznej i społecznej, które z kolei mogą stać się przyczyną konfliktów oraz wysiedleń i ucieczek uwarunkowanych zmianą klimatu; mając na uwadze, że projekty wydobywcze na obszarach naturalnych o szczególnej wartości stanowią zagrożenie dla społeczności lokalnych i innych szczególnie narażonych grup, w tym kobiet, a także negatywnie wpływają na zmianę klimatu;
D. mając na uwadze, że niekorzystne skutki zmiany klimatu pogarszają perspektywy rozwoju danego kraju, a także pogłębiają istniejące już nierówności w pozycji i traktowaniu kobiet i mężczyzn (wynikające z licznych uwarunkowań społeczno-gospodarczych, instytucjonalnych, kulturowych i politycznych); mając na uwadze, że zmianę klimatu można postrzegać jako katalizator problemów środowiskowych i humanitarnych, ponieważ jej negatywne skutki są bezpośrednio powiązane z degradacją środowiska;
E. mając na uwadze, że równouprawnienie mężczyzn i kobiet jest jedną z podstawowych zasad Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, a propagowanie tej zasady jest jednym z zasadniczych celów UE; mając na uwadze, że działania w dziedzinie klimatu stanowią ważny priorytet i decydenci polityczni nie mogą dopuścić, by działania te prowadzono bez wkładu intelektualnego i aktywnego udziału kobiet; mając na uwadze, że polityka klimatyczna wywiera bezpośredni wpływ na równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet i to kobiety odgrywają kluczową rolę, jeżeli chodzi o rozwiązania w zakresie łagodzenia zmiany klimatu i dostosowania się do niej;
F. mając na uwadze, że według Międzynarodowej Organizacji ONZ ds. Migracji do 2050 r. z powodu zmiany klimatu może zostać przesiedlonych 200 mln osób; mając na uwadze, że według Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu Afryka i ludność tego kontynentu są szczególnie narażone na negatywne skutki zmiany klimatu;
G. mając na uwadze, że Konwencja dotycząca statusu uchodźców z 1951 r. nie przewiduje kategorii „uchodźcy klimatyczni”;
1. podkreśla, że zmiana klimatu pogłębia dotychczasowe nierówności oraz że kobiety i dziewczęta są nią najbardziej dotknięte; zwraca uwagę, że w krajach rozwijających się mieszkańcy obszarów wiejskich, a w szczególności kobiety, znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, gdyż są one niejednokrotnie uzależnione od zasobów naturalnych, wykonują dużą część pracy w gospodarstwach rolnych, zwłaszcza w zakresie wytwarzania żywności i zaopatrywania w wodę, a także są często odpowiedzialne gros pracy w gospodarstwach rolnych i społecznościach, za którą nie otrzymują wynagrodzenia; podkreśla, że produkcja rolna jest bezpośrednio związana z warunkami środowiskowymi; kładzie nacisk na fakt, że kobiety, z racji wyeksponowanej pozycji, jako pierwsze stają w obliczu niesprawiedliwości i ubóstwa;
2. wyraża przekonanie, że innowacje w dziedzinie rolnictwa mogą przyczynić się do powstania upraw rolnych, które będą w większym stopniu odporne na zmianę klimatu, co zagwarantuje większe i bardziej przewidywalne zbiory, a także zapewni rolnikom, gospodarstwom domowym i społecznościom lokalnym wyższe dochody;
3. podkreśla, że zmiana klimatu wymaga reakcji uwzględniającej aspekt płci i prawa człowieka; domaga się realnego udziału kobiet w procesach decyzyjnych na wszystkich szczeblach, m.in. w międzynarodowych negocjacjach w sprawie klimatu, z myślą o wypracowaniu podejścia do rozwiązania podstawowych nierówności uwzględniającego aspekt płci; podkreśla, jak ogromne znaczenie ma kształcenie dziewcząt i kobiet w różnych dziedzinach dla stworzenia nowych możliwości gospodarczych, a także zapewnienie finansowania na rzecz zwiększania udziału kobiet w procesach decyzyjnych;
4. zauważa, że wzmocnienie pozycji wszystkich kobiet i dziewcząt stanowi jasno sprecyzowany cel, który należy osiągnąć w ramach wszystkich celów zrównoważonego rozwoju; nalega w związku z tym, by Komisja i państwa członkowskie aktywnie opowiadały się za wzmocnieniem roli kobiet w negocjacjach na ten temat; wzywa społeczność międzynarodową, by przy finansowaniu inicjatyw i wspieraniu nowych technologii umożliwiających reagowanie na zmianę klimatu uwzględniała aspekt płci i konkretne priorytety dotyczące kobiet; w pełni popiera zatem zainicjowane już programy w zakresie przedsiębiorczości, których celem jest osiągnięcie pełnego zaangażowania ze strony kobiet;
5. podkreśla, że należy włączać kobiety we wprowadzanie i realizację polityki w dziedzinie środowiska na szczeblu krajowym i lokalnym, mając na uwadze, że wiedza i doświadczenie kobiet mieszkających na danym obszarze mogą służyć do zapewnienia skuteczności takiej polityki;
6. z zaniepokojeniem odnotowuje spowodowane klimatem przesiedlenia ludności, wśród której kobiety z dziećmi i dziewczęta stanowią najbardziej zagrożone grupy, najbardziej narażone na naruszanie przysługujących im praw człowieka ; domaga się, by poważnie traktować przymusowe wysiedlenia wynikające z warunków klimatycznych; jest otwarty na debatę w sprawie opracowania przepisu dotyczącego migracji klimatycznej; apeluje o powołanie zespołu ekspertów, którzy przeanalizowaliby zagadnienie migracji klimatycznej na poziomie międzynarodowym, i domaga się, by tej kwestii nadano znaczenie międzynarodowe; wzywa do intensyfikacji współpracy międzynarodowej w celu zapewnienia odporności na zmianę klimatu;
7. wzywa Komisję, by przyjęła podejście uwzględniające aspekt płci, które zagwarantuje włączenie do krajowych i regionalnych programów strategicznych, Planu działania UE dotyczącego praw człowieka i demokracji oraz dialogów na temat praw człowieka z krajami trzecimi kwestii praw kobiet, propagowania równouprawnienia płci i sprawiedliwości klimatycznej, wzywa również do włączenia kwestii płci do wszystkich strategii politycznych w dziedzinie klimatu jako ogólnego i przekrojowego celu;
8. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy programów przewodnich Jednostki Narodów Zjednoczonych ds. Równości Płci i Uwłasnowolnienia Kobiet oraz projekty i programy światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu, które tworzą wieloaspektowe powiązanie między aspektem płci a zmianą klimatu;
9. z zadowoleniem przyjmuje pracę specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka i ochrony środowiska oraz pracę Rady Praw Człowieka ONZ w tej dziedzinie, a także wzywa Komisję i państwa członkowskie do wsparcia ich starań, w tym w drodze udzielenia im pomocy finansowej.
INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ
Data przyjęcia | 21.11.2017 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 44 5 5 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Michèle Alliot-Marie, Francisco Assis, Petras Auštrevičius, Bas Belder, Mario Borghezio, Victor Boştinaru, Elmar Brok, Klaus Buchner, James Carver, Lorenzo Cesa, Javier Couso Permuy, Georgios Epitideios, Anna Elżbieta Fotyga, Eugen Freund, Michael Gahler, Sandra Kalniete, Manolis Kefalogiannis, Tunne Kelam, Janusz Korwin-Mikke, Eduard Kukan, Ryszard Antoni Legutko, Barbara Lochbihler, Andrejs Mamikins, Ramona Nicole Mănescu, Alex Mayer, David McAllister, Tamás Meszerics, Francisco José Millán Mon, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Ioan Mircea Paşcu, Tonino Picula, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, Michel Reimon, Jean-Luc Schaffhauser, Alyn Smith, Jordi Solé, Jaromír Štětina, Dubravka Šuica, Charles Tannock, László Tőkés, Ivo Vajgl, Geoffrey Van Orden, Hilde Vautmans | |||
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego | Asim Ademov, Laima Liucija Andrikienė, Jo Leinen, Urmas Paet, Miroslav Poche, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Marietje Schaake, Janusz Zemke | |||
Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego | Ivica Tolić | |||
GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ
44 | + |
ALDE | Hilde Vautmans, Ivo Vajgl, Marietje Schaake, Petras Auštrevičius, Urmas Paet |
GUE/NGL | Javier Couso Permuy |
PPE | Asim Ahmedov Ademov, Cristian Dan Preda, Dubravka Šuica, David McAllister, Eduard Kukan, Elmar Brok, Francisco José Millán Mon, Ivica Tolić, Jaromír Štětina, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Julia Pitera, Laima Liucija Andrikienė, Lorenzo Cesa, László Tőkés, Manolis Kefalogiannis, Michael Gahler, Michèle Alliot-Marie, Ramona Nicole Mănescu, Sandra Kalniete, Tunne Kelam |
S&D | Alex Mayer, Andrejs Mamikins, Demetris Papadakis, Eugen Freund, Francisco Assis, Ioan Mircea Paşcu, Janusz Zemke, Jo Leinen, Miroslav Poche, Pier Antonio Panzeri, Tonino Picula, Victor Boştinaru |
VERTS/ALE | Alyn Smith, Barbara Lochbihler, Jordi Solé, Klaus Buchner, Michel Reimon, Tamás Meszerics |
5 | - |
EFDD | James Carver |
ENF | Jean-Luc Schaffhauser, Mario Borghezio |
NI | Georgios Epitideios, Janusz Korwin-Mikke |
5 | 0 |
ECR | Anna Elżbieta Fotyga, Bas Belder, Charles Tannock, Geoffrey Van Orden, Ryszard Antoni Legutko |
Objaśnienie używanych znaków:
+ : za
- : przeciw
0 : wstrzymało się
21.11.2017
OPINIA Komisji Rozwoju
dla Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
w sprawie kobiet, równouprawnienia płci i sprawiedliwości klimatycznej
( 2017/2086(INI) )
Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Florent Marcellesi
WSKAZÓWKI
Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
A. mając na uwadze, że strony porozumienia paryskiego (zawartego podczas konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu (COP 21)) zobowiązały się przestrzegać i promować prawa człowieka, a mianowicie równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet, podejmując jednocześnie działania na rzecz łagodzenia zmiany klimatu;
1. przypomina, że kobiety są bardziej narażone na niekorzystne skutki zagrożeń związanych ze zmianą klimatu ze względu na przeszkody gospodarcze i społeczno-kulturowe (np. w dostępie do ziemi, kredytów, usług publicznych i technologii), ubóstwo i uzależnienie źródeł utrzymania od zasobów naturalnych; zauważa na przykład z niepokojem, że presja klimatyczna na zasoby wodne i leśne często w niewspółmiernym stopniu wpływa na codzienne życie kobiet, przez co ogranicza ich perspektywy gospodarcze; przypomina, że zyskanie przez kobiety niezależności oraz ograniczenie dyskryminujących praktyk są kluczowe w dążeniu do sprostania wyzwaniom wynikającym ze zmiany klimatu i do wypracowania skutecznej odporności; dlatego uważa, że aspekt płci, a także programy związane ze zmianą klimatu powinny być w głównymi elementami strategii politycznych i programów w krajach rozwijających się;
2. z niepokojem zauważa, że według badania ONZ dotychczas kobiety odgrywały niewielką rolę jako siła napędowa zmian dotyczących decyzji i inwestycji w dziedzinie klimatu, z których mogłyby odpowiednio czerpać korzyści[8]; w szczególności ubolewa nad faktem, że kobiety są niewystarczająco reprezentowane w kluczowych sektorach nauki powiązanych ze zmianą klimatu, takich jak energetyka, inżynieria, transport, technologie informacyjne oraz informatyka, w charakterze wykwalifikowanych pracownic, specjalistek lub decydentek; zwraca uwagę, że konieczna jest zmiana paradygmatu, która sprawi, że problematyka płci znajdzie się w centrum dążeń i inwestycji zmierzających do uregulowania kwestii klimatycznych; uważa, że w decyzjach i inwestycjach dotyczących klimatu powinny zatem uczestniczyć wszystkie grupy społeczne, w szczególności kobiety i inne słabsze grupy społeczne;
3. podkreśla, że należy uwzględnić aspekt płci w finansowaniu działań mających na celu dostosowanie do zmiany klimatu oraz łagodzenie jej skutków; z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione ostatnio w odniesieniu do polityki równouprawnienia płci w dziedzinie wielostronnych mechanizmów finansowania; z zadowoleniem przyjmuje również inicjatywy sektora prywatnego mające na celu zwiększenie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw dzięki wprowadzeniu premii dla projektów spełniających kryteria zrównoważonego rozwoju, w tym projektów wspierających źródła utrzymania kobiet i ich możliwości edukacyjne; zwraca jednak uwagę, że według danych Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) zaledwie 0,01 % ogółu finansowania na świecie przeznacza się na wspieranie projektów służących jednocześnie przeciwdziałaniu zmianie klimatu, jak i promowaniu praw kobiet; apeluje do UE i jej państw członkowskich o zadbanie o to, by ich programy przeciwdziałania zmianie klimatu spełniały najwyższe międzynarodowe standardy w zakresie praw człowieka i by nie podważały zasady równouprawnienia płci;
4. wzywa państwa członkowskie do uwzględniania aspektu płci podczas opracowywania, wdrażania, monitorowania i oceny krajowej polityki ochrony środowiska i sprawozdawczości w zakresie takich strategii politycznych, a także do zapewnienia pełnego i równego udziału kobiet w podejmowaniu decyzji na wszystkich szczeblach, zwłaszcza w odniesieniu do strategii przeciwdziałania zmianie klimatu; apeluje ponadto, by kobiety uczestniczyły w zarządzaniu i podejmowaniu decyzji dotyczących przydzielania środków finansowych na rzecz zapobiegania klęskom żywiołowym;
5. uważa, że trzy mechanizmy finansowe przewidziane w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmiany klimatu (UNFCCC) – Zielony Fundusz Klimatyczny, Fundusz na rzecz Globalnego Środowiska i fundusz adaptacyjny – powinny uwolnić dodatkowe środki finansowe z przeznaczeniem na politykę inwestycyjną w dziedzinie klimatu uwzględniającą w większym stopniu kwestię płci;
6. wskazuje na potrzebę identyfikacji i propagowania rozwiązań programowych, które okazały się uwzględniać aspekt płci, takie jak m.in. programy na rzecz ludności, zdrowia i środowiska, i które zapewniają zintegrowane rozwiązania w obliczu wyzwań w dziedzinie zdrowia, płci i środowiska, w tym zmiany klimatu, oraz przyczyniają się do osiągnięcia odnośnych celów zrównoważonego rozwoju;
7. przypomina, że wzmocnienie pozycji kobiet ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju; zauważa z zaniepokojeniem, że w kształtowaniu na szczeblu międzynarodowym i krajowym polityki dotyczącej zmiany klimatu występują przeszkody związane z płcią; podkreśla, że należy zagwarantować udziału kobiet w procesie podejmowania decyzji, planowania i realizacji polityki; wzywa UE i jej państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz włączenia problematyki płci do ich strategii politycznych w dziedzinie klimatu i do współpracy na rzecz rozwoju, w tym do wszystkich ram handlowych i inwestycyjnych; w szczególności wzywa UE do uzależnienia pomocy rozwojowej od uwzględnienia kryteriów opartych na prawach człowieka oraz od przyjęcia nowych kryteriów w dziedzinie przeciwdziałania zmianie klimatu, uwzględniających perspektywę płci;
8. przypomina, że gromadzenie danych segregowanych według kryterium płci i tworzenie statystyk dotyczących płci jest wstępnym krokiem do przeprowadzenia odpowiedniej analizy zmiany klimatu, uwzględniającej aspekt płci; zauważa jednak, że w wielu krajach brak jest statystyk środowiskowych uwzględniających aspekt płci; wzywa UE do zwiększenia potencjału budowania zdolności w krajowych systemach statystycznych krajów rozwijających się w celu gromadzenia danych statystycznych dotyczących środowiska, uwzględniających aspekt płci, tak by lepiej ocenić różnorodne skutki zmiany klimatu i znaleźć rozwiązania w tym zakresie; apeluje w szczególności do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) o poprawę gromadzenia danych (dotyczących odporności i podatności na zagrożenia, na przykład po wystąpieniu klęski żywiołowej) oraz o przeprowadzenie dalszych analizy kwestii płci w ramach mechanizmów przewidzianych w protokole z Kioto, a także analizy wpływu protokołu;
9. apeluje o opracowanie wskaźnika ekologicznego pozwalającego analizować modele wzrostu gospodarczego, strukturę konsumpcji i sposób życia oraz ich wpływ na zmianę klimatu;
10. przypomina, że niezależność gospodarcza kobiet zakłada dostęp do zabezpieczenia społecznego, do gruntów, do podstawowych usług społecznych oraz do usług publicznych; stwierdza jednak z zaniepokojeniem, że, według UNDP, choć kobiety dominują w światowej produkcji żywności (50–80 %), to są one właścicielkami mniej niż 20 % gruntów; zwraca również uwagę, że rosnący popyt rynkowy na ziemię sprawia, że kobiety mają trudności w zdobyciu i utrzymaniu pewnego i sprawiedliwego dostępu do gruntów;
11. podkreśla, że kobiety w sektorze rolnym, szczególnie odczuwającym zmianę klimatu, znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji; podkreśla potrzebę zajęcia się kwestią zróżnicowanego ze względu na płeć ryzyka inwestycyjnego w zrównoważonym rolnictwie; wzywa UE do udzielenia pomocy krajom rozwijającym się w zreformowaniu ich prawodawstwa i wyeliminowaniu dyskryminujących praktyk, które ograniczają prawo własności kobiet oraz ich dostęp do zasobów produkcyjnych i środków produkcji, w tym usług doradczych i finansowych;
12. przypomina, że przyjęcie celów zrównoważonego rozwoju stawia spójność polityki na rzecz rozwoju w centrum programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030; wzywa UE do ukształtowania swojej polityki energetycznej zgodnie z tymi zasadami; z niepokojem zauważa, że środki UE mające na celu ograniczenie uzależnienia od paliw kopalnych i redukcję emisji z transportu w UE doprowadziły do większego zapotrzebowania na biopaliwa, które można zaspokoić tylko w drodze przywozu takich paliw z krajów rozwijających się; podkreśla, że spowodowało to zmiany w użytkowaniu gruntów, które mają wpływ na osoby znajdujące się w trudnej sytuacji, w szczególności kobiety; wzywa UE, by zajęła się tymi kwestiami w ramach prowadzonego obecnie przeglądu dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii (dyrektywa 2009/28/WE);
13. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że porozumienie paryskie zawiera odniesienia do równowagi płci, i podkreśla, że pomaganie państwom w realizacji ich celów w dziedzinie klimatu lub realizacji ich zaplanowanych, ustalonych na szczeblu krajowym wkładów w ramach COP 21 będzie możliwe jedynie wówczas, gdy będziemy wykorzystywać wiedzę oraz czerpać korzyści z prognozowania, uczestnictwa i działania wszystkich członków naszych społeczeństw, a w szczególności kobiet;
14. przypomina, że lasy stanowią źródło utrzymania 1,6 mld osób i odpowiadają za 80 % całej różnorodności biologicznej na Ziemi oraz absorbują 30 % emisji dwutlenku węgla;
15. przypomina o podstawowej roli lasów w zachowaniu różnorodności biologicznej, łagodzeniu zmiany klimatu, świadczeniu usług ekosystemowych i ochronie źródeł utrzymania; zwraca jednak uwagę, że chociaż kobiety w społecznościach zależnych od lasów w dużym stopniu uczestniczą w zrównoważonej gospodarce leśnej, nieczęsto korzystają one z inwestycji związanych z leśnictwem i są wykluczane z odnośnych procesów decyzyjnych; nawołuje do wzmocnienia praw ludności tubylczej, w szczególności kobiet; podkreśla kluczową rolę, jaką równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet odgrywają w długofalowym powodzeniu REDD +; uważa, że w działaniach z zakresu REDD+ należy zająć się kwestią nierówności strukturalnych występujących w odniesieniu do praw dzierżawy gruntów i lasów; podkreśla w szczególności, że należy przeciwdziałać sytuacji braku jasności i bezpieczeństwa w zakresie praw własności w krajach rozwijających się, szczególnie w odniesieniu do kobiet, które często posiadają jedynie prawo do użytkowania gruntów, co wpływa na ich uprawnienia decyzyjne w odniesieniu do zarządzania procesem REDD+ lub korzystania z tego procesu;
16. zwraca uwagę, że pustynnienie i utrata zasobów wodnych mają poważny wpływ na codzienne życie kobiet, zwłaszcza kobiet trudniących się rolnictwem; domaga się zagwarantowania kobietom praw własności oraz praw do korzystania z gruntów, w szczególności w ramach programów reformy rolnej;
17. przypomina, że zdecentralizowane zrównoważone technologie energetyczne stają się w coraz większym stopniu najbardziej opłacalnymi rozwiązaniami energetycznymi dla osób ubogich; wzywa do wspierania przedsiębiorczości kobiet w sektorze energii, aby ograniczyć czas poświęcony przez nie na nieodpłatną pracę domową i opiekuńczą;
18. podkreśla konieczność ochrony i uznania małych gospodarstw rolnych, zwłaszcza tych prowadzonych przez kobiety, jako kluczowych podmiotów gospodarczych, których prawa do korzystania z gruntów i ich posiadania muszą być chronione wiążącymi instrumentami prawnymi przed masowym wykupem gruntów;
19. przypomina, że choć to kobiety głównie zarządzają energią w gospodarstwach domowych w większości krajów rozwijających się, to często doświadczają ubóstwa energetycznego, na przykład stosując codziennie materiały niskopalne i niosące zagrożenie dla zdrowia, co ma negatywny wpływ na ich perspektywy w zakresie opieki zdrowotnej, dostępu do wody pitnej, rolnictwa, możliwości zatrudnienia itp.; podkreśla, że w związku z powyższym należy zająć się kwestią zróżnicowanego ze względu na płeć ryzyka inwestycyjnego w dziedzinie energii w celu szybszego zapewnienia powszechnego dostępu do energii; przypomina, że poprzez zapewnienie zachęt do elektryfikacji krajów rozwijających się opartej na odnawialnych źródłach energii umowy w dziedzinie klimatu mogą przyczynić się do zmniejszenia ubóstwa; uważa w związku z powyższym, że kobiety mogą być ważną siłą napędową zmian przy przechodzeniu na zrównoważoną energię; apeluje ogółem do krajów rozwijających się o przyjęcie strategii politycznych, które umożliwią dostęp do przystępnych cenowo, pewnych i nowoczesnych źródeł energii, zgodnie z 7. celem zrównoważonego rozwoju, oraz podkreśla, że należy włączyć aspekt płci do polityki energetycznej i programów w dziedzinie energii w celu poprawy ich skuteczności i efektywności;
20. wzywa do podjęcia działań uwzględniających aspekt płci w celu zadbania o to, by kobiety były postrzegane nie tylko jako beneficjenci działań w dziedzinie klimatu, ale także jako przedsiębiorcy w dziedzinie technologii czystej energii; z zadowoleniem przyjmuje wystosowane przez Komisję zaproszenia do składania wniosków w ramach programu „Kobiety i zrównoważona energia”, na który przeznaczyła ona kwotę 20 mln EUR, aby realizować działania propagujące przedsiębiorczość kobiet w sektorze zrównoważonej energii w krajach rozwijających się, i zachęca Komisję do zwiększenia tej kwoty w kolejnych edycjach programu;
21. przypomina, że kobiety są zasadniczo w większym stopniu niż mężczyźni dotknięte skutkami katastrof związanych z klimatem oraz że takie katastrofy pogłębiają nierówności, w tym przy przyznawaniu miejsc schronienia; podkreśla konieczność zapewnienia właściwej odpowiedzi na potrzeby ekonomiczne, medyczne i psychologiczne kobiet w czasie kryzysu i w sytuacjach pokryzysowych; przypomina ogólniej, że na mocy konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet państwa członkowskie mają obowiązek podjąć konkretne działania, aby zaradzić związanym z płcią następstwom katastrof wynikających ze zmiany klimatu, a mianowicie w drodze m.in. przyjęcia ukierunkowanych i odnoszących się do poszczególnych krajów działań politycznych, strategii, przepisów prawnych i środków budżetowych;
22. podkreśla, że należy włączyć się w istniejące ramy finansowania działań w związku ze zmianą klimatu na wszystkich szczeblach, tak by zadbać o to, by aspekt płci był uwzględniany w dążeniach zmierzających do zmniejszenia ryzyka związanego z katastrofami oraz w działaniach dostosowawczych;
23. wzywa do określenia i wzmocnienia konkretnych strategii uwzględniających aspekt płci, które wspierają wymiar płci i wymiar społeczny określone przez światowy organ ds. klimatu – Międzyrządowy Zespół ds. Zmiany Klimatu (IPCC), w tym dobrowolne i oparte na prawach planowanie rodziny, jako możliwą strategię służącą dostosowaniu;
24. podkreśla znaczenie transferu technologii przyjaznych środowisku, a także konieczności wywiązywania się ze zobowiązań finansowych podjętych zwłaszcza w ramach konferencji COP 21 oraz w ramach Zielonego Funduszu Klimatycznego, tak by kraje rozwijające się mogły przestawić się na politykę bezemisyjnego wzrostu gospodarczego;
25. domaga się ukierunkowanych na kwestie równouprawnienia płci szkoleń dla urzędników UE, zwłaszcza tych, którzy zajmują się kwestiami rozwoju i klimatu;
26. zwraca się do Komisji o promowanie równouprawnienia płci w kontekście sprawiedliwości klimatycznej w regionalnych programach pomocowych, w planie działania dotyczącym kwestii humanitarnych i demokracji oraz w dialogach z krajami trzecimi.
INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ
Data przyjęcia | 21.11.2017 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 18 1 3 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Ignazio Corrao, Mireille D’Ornano, Enrique Guerrero Salom, Maria Heubuch, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Vincent Peillon, Maurice Ponga, Lola Sánchez Caldentey, Elly Schlein, Eleftherios Synadinos, Eleni Theocharous, Paavo Väyrynen, Bogdan Brunon Wenta, Anna Záborská | |||
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego | Thierry Cornillet, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Frank Engel, Brian Hayes, Florent Marcellesi, Paul Rübig | |||
GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ
18 | + |
ALDE | Paavo Väyrynen, Thierry Cornillet |
EFDD | Ignazio Corrao |
GUE/NGL | Lola Sánchez Caldentey |
PPE | Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Anna Záborská, Bogdan Brunon Wenta, Brian Hayes, Frank Engel, Maurice Ponga |
S&D | Arne Lietz, Elly Schlein, Enrique Guerrero Salom, Linda McAvan, Norbert Neuser, Vincent Peillon |
VERTS/ALE | Florent Marcellesi, Maria Heubuch |
1 | - |
EFDD | Mireille D’Ornano |
3 | 0 |
ECR | Eleni Theocharous |
NI | Eleftherios Synadinos |
PPE | Paul Rübig |
Objaśnienie używanych znaków:
+ : za
- : przeciw
0 : wstrzymało się
INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIA
W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
Data przyjęcia | 4.12.2017 |
|
|
|
Wynik głosowania końcowego | +: –: 0: | 21 1 0 | ||
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego | Daniela Aiuto, Maria Arena, Vilija Blinkevičiūtė, Anna Hedh, Mary Honeyball, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Florent Marcellesi, Angelika Mlinar, Maria Noichl, Marijana Petir, Ángela Vallina, Anna Záborská | |||
Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego | Stefan Eck, Sirpa Pietikäinen, Evelyn Regner, Marc Tarabella, Mylène Troszczynski, Julie Ward | |||
Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego | Max Andersson, Jakop Dalunde, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Lambert van Nistelrooij | |||
GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ
21 | + |
ALDE | Angelika Mlinar |
EFDD | Daniela Aiuto |
GUE/NGL | Stefan Eck, Ángela Vallina |
PPE | Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Marijana Petir, Sirpa Pietikäinen, Lambert van Nistelrooij, Anna Záborská |
S&D | Maria Arena, Vilija Blinkevičiūtė, Anna Hedh, Mary Honeyball, Maria Noichl, Evelyn Regner, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Marc Tarabella, Julie Ward |
VERTS/ALE | Max Andersson, Jakop Dalunde, Florent Marcellesi |
1 | - |
ENF | Mylène Troszczynski |
0 | 0 |
|
|
Objaśnienie używanych znaków:
+ : za
- : przeciw
0 : wstrzymało się